راهنمایی برای #هدفگذاری در زندگی حرفه‌ای

@Eudaemonia

برخی چیزها را هم از فرط بدیهی بودن نمی‌بینم
مثلا اینکه برای بهره‌بردن از نتایج کاری، باید آن کار را "انجام بدهم"

@siavashnikpoor

اگر در مرحلهٔ انتخاب کار و حرفهٔ آینده‌تان هستید یا اگر شغلی دارید و می‌خواهید نسبت خودتان را با شغل‌تان بهتر بفهمید، شاید با خواندن این کتاب چیزهایی دستگیرتان شود.
#شغل #کار
@eudaemonia

نمی‌توانیم ترس را کاملاً ریشه‌کن کنیم، اما می‌توانیم یاد بگیریم با آن زندگی کنیم.
@mindfulliving

خانم #تینا_حمیدی از همراهان خوب کانال و مترجم کتاب «چگونه عاقل بمانیم»(نشر هنوز) به‌درستی تذکر داده‌اند که نویسندهٔ این کتاب آلن دوباتن نیست. در واقع دوباتن عضو گروه نویسندگانی است که کتاب را نوشته‌اند به همین خاطر شاید بهتر بود ناشر از عبارت «زیر نظر دوباتن» استفاده می‌کرد.

نگرانم
پس هستم.

@mashghesiah

در این ویدئوی کوتاه #آلن_واتس، از مفسران معاصر مکتب ذن، به سؤالی رایج در مشاوره‌های شغلی جواب می‌دهد.
#شغل #کار
@eudemonia

بهادر:
«عکس دماوند از بالای رشته‌کوه‌های کرکس توسط آقای محمدسلطان الکتابی
فاصله ۲۹۰ کیلومتر»

https://pbs.twimg.com/media/DuMgkqfWsAAV8fH.jpg

درمان دردهای زندگی به سبک نیچه

نیچه در یکی از مهم‌ترین کتاب‌هایش، ارادۀ معطوف به قدرت، می‌نویسد: «برای آن دسته از انسان‌ها که برایم مهم‌اند آرزوی درد و رنج، اندوه، بیماری، بدرفتاری و بی‌آبرویی می‌کنم.» این آرزو احتمالاً شامل حال کسانی که نیچه برایشان مهم است نیز می‌شود. جان کاگ، فیلسوف آمریکایی، به دنبال نیچه افتاد تا بفهمد فلسفه برای زندگی چه حرفی دارد. مسیری که از کتابخانۀ دانشگاه بازل شروع شد با کوهنوردی در آلپ ادامه یافت و تا فروپاشی زندگی خانوادگی‌اش پیش رفت.

این تصور بحث‌انگیز که فلسفه راهنمایی است به‌سوی زندگی آرام‌تر، تاریخی به‌درازای خود رشتۀ فلسفه دارد. سنت آگوستین در قرن چهارم در رساله‌ای در باب زندگیِ سعادتمندانه فلسفه را «بندرگاهی» برای ارواح آشفته توصیف کرد و در قرن ششم سناتوری رومی به‌نام بوئتیوس، در انتظار اعدام، رساله‌ای نگاشت و نامش را «تسلی‌بخشی فلسفه» گذاشت. در دوران متأخر، لودویگ ویتگنشتاین در کتاب خود به نام «پژوهش‌های فلسفی» (۱۹۵۳) بیان کرد که هدف فلسفه جست‌وجوی حقیقت نیست، بلکه فراهم‌آوردن آسایش خاطر است: «نشان‌دادن راه خروج از تلۀ شیشه‌ای به مگس». ویتگنشتاین از «یک روش فلسفی واحد» تبعیت نکرد، بلکه به این نتیجه رسیده بود که برای ساکت‌کردن صدای وزوز سرگشتگی‌مان «روش‌ها و درمان‌هایی مختلف وجود دارد».
(تخمین زمان مطالعه : ۱۲ دقيقه)

@eudemonia


http://tarjomaan.com/barresi_ketab/9171/

دربارهٔ زندگی‌بخش بودنِ مرگ
#استیو_جابز
مترجم: حسین محمدی‌زاده

@eudemonia

حواسم را که جمع نکنم، درمیان چرخدنده معیارهای تحمیلی و متناقض جامعه له و لورده می‌شوم.
چون بقدر کافی لاغر، پولدار، خوشگل، خوشتیپ، بلند، باهوش، باکلاس، باسواد، باادب، بااصل ونسب، سالم، کامل، زرنگ، رند، مردرند، خرمردرند، بزن دررو، نان به نرخ روزخور، مردمی، راحت، ساکت، بگوبخند، منظم، بی‌خیال، سختگیر، فروتن،
و هزار چیز دیگر نیستم.


@siavashnikpoor

بهمن هدایتی:
«حرفی می ماند؟»

https://twitter.com/HedayatiBahman/status/1073324774988738560

پاسکال، پاسکال نازنین!
#رنج
ترجمه و صدا: ایمان فانی
@eudemonia

اگر دیگران آنطور که من می خواهم نیستند و این رنجم می دهد اشکال از آنها نیست. از من است.
حتی اگر «دیگران» فرزند من باشد
حتی اگر «من» پیامبر اولوالعزم باشم

عکس، موسای میکل آنژ است
@siavashnikpoor

ایمانوئل کانت؛ فلسفهٔ نقادی، روشنگری، دین و اخلاق
@persianschooloflife
@eudemonia

اگر اوضاع‌تان خوب است پیشنهاد می‌کنم شکرگزار باشید.
مهم نیست به درگاه که.
اگر گمان می‌کنید اوضاع‌تان چندان خوب نیست ولی بدتر از این هم می‌توانست یا می‌تواند که پیش آید، بابت آنچه هنوز پیش نیامده پیشنهاد می‌کنم شکرگزار باشید.
باز هم مهم نیست به درگاه که.
شکرگزاری بیش از آن‌که نوعی مراسم و آئین باشد، نوعی سبک زندگی است. نوعی دیدگاه است. نوعی نگرش به جهان است. نوعی برخورد با دنیای بیرون است.
می‌توان از دریچهٔ ترس جهان را دید، یا از دریچهٔ محدودیت. یا از دریچه خودبینی، یا از دریچهٔ عدم اطمینان. یا از دریچهٔ حسادت. یا از دریچهٔ زیاده‌خواهی.
یا از دریچه سپاسگزاری.
به گمانم انتخاب این دریچه برای نگریستن به جهان تا حدودی انتخاب خودمان باشد.
به اندازهٔ ذرةالمثقالی شاید.

@mashghesiah
@eudemonia

مدتی این مثنوی تأخیر شد
مهلتی بایست تا خون شیر شد!

از چند ماه پیش که دو-سه یادداشت در معرفی رویکرد «پذیرش و تعهد» (اکت) منتشر کردم، قرار بود بخشی از مطالب کانال را به معرفی مفاهیم اکت اختصاص بدهیم. اما درگیر شدنم در آماده‌سازی کتابی، که آن هم به‌گمانم شرح‌گونه‌ای بر اکت است، وقفه‌ای در این کار پیش آورد.

امیدوارم از امروز بتوانم آن کار را که برایم بسیار آموزنده و دلنشین است، پی بگیرم. برای یادآوری به مخاطبان سابق و همچنین در جریان قرار دادن همراهانی که در این مدت به کانال «خوب زیستن» پیوسته‌اند، ابتدا آن چند یادداشت را در اینجا بازنشر می‌کنم و سپس کار را ادامه می‌دهیم.
اگر این مطالب برایتان مفید بود آن‌ها را با دوستان‌تان شریک شوید.
#پذیرش_و_تعهد #اکت

@eudemonia

مقدمه‌ای فلسفی بر یک مکتب ‌درمانی(۱)
(بابک عباسی، عضو هیئت علمی واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد)

حتی اگر اهل فلسفه نباشید احتمالا این جملۀ درخشان سقراط را خوانده‌اید که «زندگیِ بررسی‌نشده ارزش زیستن ندارد» اما شاید کمتر از خود پرسیده باشید که: زندگی را چطور می‌شود بررسی کرد؟

یکی از مشغله‌های فیلسوفان این است که دل و رودۀ این سؤال و دیگر سؤالهای سخت را بریزند بیرون.( و لابد برای همین است که گاهی دنبال کردن حاصل تأملات فیلسوفان خیلی دلچسب نیست: دل و رودۀ بیرون ریخته‌شده که تماشا ندارد!)

تصور کنید با دوست‌تان مشغول صحبت دربارۀ بازی فوتبالی هستید که اخیرا هر دو شاهدش بوده‌اید. شما می‌گویید ضربۀ آزادی که فلان بازیکن از پشت محوطۀ جریمه زد، با اینکه گل نشد شوت خیلی زیبایی بود. دوست شما، که به‌تازگی دانشجوی فلسفه شده است، با شنیدن این جمله، ژستی سقراطی می‌گیرد و می‌پرسد: شوت چطور ممکن است زیبا باشد؟ بله، شوت ممکن است تکنیکی و بامهارت، پرقدرت، غیرقابل‌مهار و... باشد اما زیبا چرا؟ حالا اگر هر دو سرتان برای این جور گفتگوها درد کند، قدم بعدی این خواهد بود که بروید سراغ این موضوع که ما به چه چیزهایی و با چه معیارهایی می‌توانیم «زیبا» بگوییم و اصلا زیبایی چیست.(ممکن هم هست که سوالش را بی‌ربط بدانید و جوابی ندهید و بروید سراغ موضوع بعدی: راستی سکه باز هم گران شد؟)

پشت‌صحنۀ فلسفی و فنی‌تر چنین گفت‌وگویی(نگاتیو فلسفی این گفت‌وگو) این است که فیلسوفان می‌کوشند پیش‌فرض‌های باورها و افکار و قضاوتهای ما را دربیاورند: چه فکرها و باورهای دیگری داریم که ما را به این سمت هدایت می‌کنند که یک شوت را زیبا بدانیم. قدم بعدی هم این است که ببینند آن باورهای مقدم بر این باور، چقدر درست یا چقدر قابل‌قبول‌اند: ما در باورهای اساسی و قضاوت‌هایمان چه چیزهایی را مسلّم گرفته‌ایم و آن چیزهای مسلّم و بدیهی انگاشته‌شده واقعا چقدر درست‌اند؟

دستکم یکی از معانی بررسی زندگی همین است: پرسیدن سوالهایی که دیگران نمی‌پرسند. پرسیدن سوالهای دشوار اما به‌جا دربارۀ موضوعات مهم، سوالهایی که حتی نمی‌دانیم چطور باید به آنها جواب داد.

پرسیدن چنین سؤالهایی مستلزم جرأت و شجاعت فکری است. وقتی همه یک نظر و یک عقیده و ادعا را تکرار می‌کنند، شجاعت و علاوه بر آن، خلاقیت زیادی می‌خواهد که کسی سقراط‌وار مسلّمات را زیر سؤال ببرد و زندگی را از منظر دیگری ببیند. اگر به پرسش ابتدایی این یادداشت برگردیم، زندگیِ بررسی‌شده، زندگی همراه با تأمل و تعمق در موضوعات مهم است.

این چند سطر در حکم مقدمه‌ای بود برای معرفی یک مکتب درمانی جدید که مُبدعانش با طرح پرسشهایی بنیادی دربارۀ خوب زیستن، یک انقلابِ درمانی پدید آورده و کوشیده‌اند با بررسی جنبۀ بسیار مهمی از زندگی ما، کمک کنند زندگی‌ای را برگزینیم که ارزش زیستن دارد.

#فلسفه #رواندرمانی

پ. ن: در زبان فارسی صورت مشهورترِ آن جمله این است: زندگی نیازموده ارزش زیستن ندارد (ترجمۀ unexamined life) اما در فارسی «آزمودن زندگی» در این سیاق معنای روشنی ندارد. از طرفی اولین معنای کلمۀ examination بررسی و کندوکاو و سوال و جواب است.

@Eudaemonia