اولویت با کدام است: خوبی یا خوشی؟ (۲)

ارسطو معتقد بود رسیدن به نیکبختی بدون یاری بخت و اقبال، اگر ناممکن نباشد لااقل دشوار است. حتی اگر اموری مانند بخت بیرون از اختیار ما باشد، چیزهایی هست که در اختیار ماست. پس بیایید ببینیم از دست خود ما چه برمی‌آید.

جست‌وجوی شادکامی باید هوشمندانه باشد. به این معنا که باید بتوانیم میان خوبی و خوشی فرق بگذاریم. البته خوش بودن، به معنای لذت بردن، امر خوب و مطلوبی است. اما خودِ آن چیزی که حال ما را خوش می‌کند ممکن است خوب باشد یا نباشد. چرا که ممکن است هزینهٔ زیادی داشته باشد، یا اینکه پیامدهای ناخواسته و نامطلوبی داشته باشد.

هزینهٔ لذت پیشاپیش پرداخت می‌شود. باید هزینه‌اش را بپردازیم تا لذتی نصیب ما شود. این هزینه ممکن است پول باشد یا زمان یا انرژی یا روابط شخصی یا هر چیز کوچک و بزرگ دیگر. مثلا لذت حاصل از داشتن اتومبیلی نو ممکن است میلیون‌ها تومان تمام شود، یا لذت تماشای منظرهٔ غروب هزینه‌اش چیزی بیش از صرف کمی وقت و انرژی نباشد.

پس هر لذتی، بلااستثنا، قیمت خودش را دارد. این بدبینی نیست واقع‌بینی است. همچنین هر لذتی پیامدهایی دارد. پیامدهای لذت بردن از یک چیز، آثاری است که از لذت بردن از آن حاصل می‌شود. آن آثار ممکن است مثبت(مانند احساس آرامش) یا منفی(مانند دل‌درد) باشد.

مثلا اگر از خوردن یک بشقاب پُر از قارچ سرخ‌شده لذت ببرید اما بعدا دل‌درد بگیرید و به شما بگویند قارچ‌ها سمّی بوده، بعید است آن لذت را چیز خوبی بدانید هرچند لذتش لذتی واقعی بوده است.

همان‌گونه که بوئتیوس (هم‌عصر آگوستین) گفته است «نمی‌توان چیزی را خوب بدانیم حال آنکه برای دارنده‌اش زیان داشته باشد».

خلاصه آنکه، هر خوشی و لذتی هم هزینه و هم پیامدهایی دارد که وقتی داریم تصمیم می‌گیریم باید آنها را به حساب بیاوریم. ممکن است انجام دادن کاری آن‌قدر برای ما گران تمام شود که بعداً به این نتیجه برسیم که ارزشش را نداشت، یا هزینه‌اش چنان بالا باشد که ما را حسابی در بدهی فروببرد.

علاون بر این، ممکن است چیزی هزینهٔ چندانی نداشته باشد اما پیامدهایش سنگین و فاجعه‌بار باشد مانند بازی رولت روسی یا رابطهٔ جنسی محافظت‌نشده.
(برگرفته از کتاب Thinking Philosophically)

#خوبی #خوشی #لذت

@Eudaemonia

خوبی یا خوشی؟(۳)
(از معانی عقل نزد حافظ)

▪️به نظر می‌رسد هرچه لذتی که می‌بریم(یا اشتیاقی که داریم) بیشتر و شدیدتر باشد، غفلت ما از این موضوع بیشتر خواهد بود که آیا آنچه از آن لذت می‌بریم خوب هم هست یا اینکه فقط لذت‌بخش است.

▪️در اینجا خوب یعنی؟ خوب یعنی آنچه به ما لذت و خوشی می‌دهد بی‌آنکه بعداً سبب پشیمانی ما شود. [اینجاست که می‌بینیم یکی از معانی عقل در سنت ما دوراندیشی و آینده‌نگری بوده است. مثلا عاقل بودن نزد حافظ انجام دادن کاری است که پشیمانی به بار نیاورد: عاقلا مکن کاری کاورَد پشیمانی].

▪️خوردن قارچ‌های سمّی «خوش» و لذت‌بخش بود اما چیز «خوبی» برای خوردن نبود. با این حساب، خوب لزوماً چیزی نیست که از آن لذت ببریم یا به آن میل داشته باشیم. زیرا آنچه بدان میل دارم ممکن است بعدا مرا مأیوس کند و آنچه از آن لذت می‌برم ممکن است بعداً باعث پشیمانی من شود.

▪️پس خوب چیزی است که حال مرا خوش کند بدون آنکه هزینۀ گزاف یا پیامد پشیمان‌کننده‌ای داشته باشد.
(برگرفته از کتاب Thinking Philosophically)


#خوبی #خوشی #عقل

@Eudaemonia

با نزاع درونی‌مان چه کنیم؟
روایتی ساده از کاربرد ذهن‌آگاهی (Mindfulness)

#راس_هریس #ذهن‌_آگاهی

@Eudaemonia |@happinessnet

توتْ بی‌فلسفه خوردن

@Eudaemonia

آماده‌اید که اولویت‌هایتان را مشخص کنید؟

منبع: www.vidoal.com

#ارزش‌ها #اهداف

@Eudaemonia

🔰كانون فكر "آركه" برگزار می‌کند:

🔰احترام به خویشتن
🔰مدرس: "کاوه بهبهانی"

🔸تک‌جلسه : یکشنبه نوزدهم آذر ساعت 18:00

🔶نشانی: پُلِ معالی آباد/جنب ایستگاه مترو میرزای شیرازی/ ساختمان الف (پردیس سینما گلستان) / طبقه هشتم / واحد ٨٠٦ / كانون فكر آركه.

خرید بلیت بیست هزار تومانی از لینک زیر :
http://www.eventbox.ir/respect-oneself

احترام به خویشتن

احترام به خویشتن از نظر کانت

▪️کانت در «مابعدالطبیعۀ اخلاق» مدعی است که ما نسبت به خودمان تکالیفی خاص داریم که ناشی از تکلیفِ عامِ ناظر به احترام به انسانیت در شخص ماست، ازجمله: تکالیف ناظر به خودداری از خودکشی، سوءاستفاده از قوای جنسی‌مان، مستی و دیگر تمایلات افسارگسیخته، دروغگویی، خودفریبی، حرص و طمع، و نوکرصفتی.

▪️کانت همچنین بر این باور است که تکلیف ناظر به احترام به خویشتن مهم‌ترین تکلیف اخلاقی است. زیرا در صورت نداشتن تکالیف ناظر به احترام به خویشتن نمی‌توانیم هیچ تکلیف اخلاقی دیگری داشته باشیم.

▪️علاوه بر این، ادای تکلیف ناظر به احترام به خویشتن شرط لازم برای ادای تکالیف ناظر به احترام به اشخاص دیگر است.

(رابین دیلون، «احترام»، ترجمۀ راضیه سلیم‌زاده، ققنوس1394، با اندکی تغییر)

#عزت_نفس #احترام #کانت

@Eudaemonia

چگونه زندگی کردن طبق ارزشهایتان شما را یک سروگردن بالاتر از مشکلات نگه می‌دارد.

#ارزشها #راس_هریس

@Eudaemonia | @happinessnet

نگاهی سریع (به شیوۀ دوباتن!) به «فلسفۀ زندگی» رواقی.
چگونه آموزه‌های رواقیان امروزه می‌تواند به خوب زیستن کمک کند.

#رواقی_زیستن

@Eudaemonia

زندگیِ خوب یک پروسه و فرایند است نه یک وضع و حال ثابت و تمام‌شده؛
مسیر است، نه مقصد.

@Eudaemonia

ماهنامۀ «اندیشهٔ پویا» در شمارۀ آخر خود(۴۷) در بزرگداشت روز جهانی فلسفه(آخرین پنجشنبۀ آبان‌ماه) پرسشی را با برخی پژوهشگران و معلمان فلسفه، از جمله صاحب این کیبورد! در میان نهاده است:

فیلسوف محبوب شما کیست یا کدام فیلسوف بیشترین تأثیر را بر شما داشته است؟

از آنجایی که جوابم به این سؤال با محتوای کانال «خوب زیستن» کاملاً مرتبط است، در اینجا در سه قسمت بازنشرش میکنم:

@Eudaemonia

زیستن در مقام فرد (قسمت اول)
بابک عباسی

این که از یک پژوهشگر و معلم فلسفه سؤال کنند کدام فیلسوف در حیات فکری او مهم و تأثیرگذار بوده است، در نظر اول ممکن است سؤالی شخصی به نظر برسد که ارتباط چندانی هم به بزرگداشت روز فلسفه ندارد. اما چنین پرسشی از این جهت ممکن است بزرگداشت فلسفه باشد که خرده‌روایت‌هایی به دست می‌دهد از اینکه فیلسوفان در عمل چه می‌کنند و چگونه بر زندگی آدمیان تأثیر می‌گذارند. این سؤال حتی از این حیث هم می‌تواند سؤالی فلسفی باشد که در حال و هوای این شعارِ سقراط است که «زندگیِ‌ بررسی‌نشده ارزش زیستن ندارد».

هر دانش‌جوی فلسفه‌ای ممکن است به سراغ فیلسوفان بسیاری رفته باشد و از دیدار هر یک، ردّی در حیات فکری و معنوی‌اش به جا مانده باشد، فیلسوفانی که نوشته‌هایشان تهذیب‌کنندۀ فکر است و پالایشگر روح، متفکرانی که گاه کمابیش همان زندگی فکری و معنوی را که ما در حال گذراندن آن‌ هستیم، زیسته‌اند اما بهتر از ما توانسته‌اند از پس آن برآیند و تکه‌هایش را به هم و به تصویری بزرگتر و رهایی‌بخش ربط بدهند. این‌ها را گفتم که بگویم انتخاب از میان قهرمانان فکری‌ام کار آسانی نیست. مثلا برایم آسان نیست که در جواب، از ویلیام جیمز و ویتگنشتاین و لویناس یاد نکنم. اما از اینها که بگذریم، برای من یکی از تاثیرگذارترین‌ها، که تأثیرش هنوز تمام نشده است، کسی است که حتی بر سر اینکه آیا باید او را فیلسوف دانست یا نه اختلاف هست، یعنی سورِن کرکگور.

فلسفه بر مدار کلیت و ضرورت می‌چرخد اما کرکگور از کلیت و ضرورت به معنای مصطلح فلسفی بیزار بود. برای همین در همان اوان جوانی نوشته بود که «مهم‌ترین کارْ یافتن حقیقتی است که برای من حقیقت باشد...آخر چه فایده‌ای دارد حقیقتی به اصطلاح عینی را کشف کنم یا در نظام‌های ساختۀ فیلسوفان کندوکاو کنم ... و جهانی بسازم که قرار نیست خودم در آن سکنی گزینم بلکه فقط باید آن را بالا بگیرم که دیگران نظاره کنند؟»(ترجمۀ صالح نجفی) با وجود این، همین کسی که شاید به طنز خود را از استعداد فلسفه بی‌بهره می‌دانست، انقلابی تمام عیار در فلسفۀ «خود»(philosophy of self) پدید آورد که بعدها فیلسوفان قدَری مانند هایدگر و ویتگنشتاین بصیرت‌های او را پروردند و بسط دادند؛ نظریه‌ای که بر اساس آن، جوهری با عنوان «خود» نداریم، «خود»ِ ما تصمیم‌ها و انتخاب‌ها و اَعمال ماست: ما همان کردارمان هستیم.

برای اینکه از سؤال دور نشوم و روایت‌ام را شخصی‌تر کنم باید بگویم اندیشه‌ها و سخنان کرکگور از جمله در دو قلمرو برایم تأمل‌برانگیز و تأثیرگذار بوده است: فلسفۀ زندگی و دین‌شناسی؛ دو قلمروی که در اندیشۀ کرکگور کاملاً در هم تنیده‌ است.
@Eudaemonia

زیستن در مقام فرد
(قسمت دوم)

بابک عباسی

دغدغۀ اصلی کرکگور یافتن فلسفه‌ای برای زندگی بود. بخش مهمی از آثار او وقف آزمودن شکل‌های مختلف زندگی(forms of life) و فلسفه‌های زندگی مربوط به آنها شده است. کرکگور در اصل، با این کار، مراحل و فرایند «خود» شدن و «تحقق خویشتن» را ترسیم کرده است. مراحل سه‌گانۀ او اکنون دیگر مشهور است: زندگی اِستتیک(زندگی بر مدار حس و لذت‌)، زندگی اخلاقی(زندگی بر مدار تعهد و وظیفه‌)، و زندگی دینی(زندگی بر مدار ایمان، و البته رنج). مثلاً با معیارهای کرکگور غالب ما در همان مرحلۀ زندگی حسّانی و لذت‌جویانه هستیم، گرفتار دور باطل میل و ملال؛ زندگی‌ای که چون محورش میل است فاقد یکپارچگی(integrity) است و تازه وقتی هم که امیال رنگُ‌وارنگ ارضا شدند و تعطیلات آخر هفته هم گذشت، آنگاه نوبت ملالِ غروب جمعه‌هاست. حال باید دنبال چیزهای جالبی برویم که این ملال را بزداید.
هرکس دست‌کم یک بار باید از خود بپرسد که می‌خواهد با زندگی‌اش چه کند. تعلیم مهم کرکگور این بود که شما باید برای زندگی‌تان تصمیم بگیرید، باید مسئولیت زندگی خودتان را بپذیرید و در این کار تک و تنها هستید، نمی‌توانید پشت این و آن، یا پشت نقاب «همگان» قایم شوید. اما برای چنین تصمیمی، ابتدا باید ببینید کجا هستید. برای همین او آینه‌ای در برابر شما می‌گذارد. شاید با دیدن خودتان و اصلی که بر زندگی‌تان حاکم است، بخواهید تغییر کنید و به نوع دیگری از زندگی روی بیاورید.

تصمیمْ اجتناب‌ناپذیر است و نمی‌توان طفره رفت. ما می‌کوشیم با سرگرم کردن خودمان با چیزهای مختلف، ناامیدیِ بنیادین را که در عمق هستی‌مان خانه کرده است، پس بزنیم. اما دیر یا زود، «لحظۀ حقیقت» فراخواهد رسید «ممکن است در چشم دیگران کسی بشوی، اما خودت را از دست می‌دهی، خودت که مهمترین چیز در زندگی هستی. نیم‌شبی خواهد رسید که به این مطلب پی خواهی برد و باید نقاب از چهره برداری اما دیگر آن موقع کار از کار گذشته است و دستت نمی‌رسد کاری کنی...فکر می‌کنی که زندگی می‌گذارد الی‌الابد به سخره‌اش بگیری؟ فکر می‌کنی می‌توانی یواشکی اندکی پیش از آن نیم‌شب در بروی و مجبور نباشی نقابت را از چهره برداری؟»(ترجمۀ خشایار دیهیمی) هر گاه این سخنان کرکگور را می‌خوانم این بیت از مثنوی برایم تداعی می‌شود: گفت ای نَفسَک منافق زیستی، هم منافق می‌مُری تو کیستی! باری، فلسفهٔ کرکگور دعوتی است برای ارادهٔ معطوف به خود بودن، فرد بودن.

مفهوم حقیقت هم نزد کرکگور در فرد و زندگی او بنیاد دارد. حقیقت یعنی زیستن در حقیقت، زیستن در سایۀ صدق: «مسئلۀ اصلی پیدا کردن حقیقتی است که برای من حقیقت باشد، پیدا کردن فکری که دلم بخواهد محض خاطر آن زندگی کنم و بمیرم»( ترجمۀ صالح نجفی). این تلقیِ غیرگزاره‌ای و باطنی از حقیقت است. حقیقت نظریه‌ای نیست که درباره‌اش تا ابد بحث کنیم. حقیقت را باید زیست. حقیقت برای من یعنی حقیقتی که بتواند زندگی مرا دگرگون کند. آن نسبت درونی که با حقیقت برقرار می‌کنیم مهمتر از حقیقیت عینی است، به همین دلیل است که به گفتۀ کرکگور، حقیقت در برخی دهانها به دروغ تبدیل می‌شود(چون شخصِ گوینده نسبتی با آن ندارد). در این معنا، حقیقت سیری باطنی است که در مقابل حقایق آبجکتیو قرار دارد؛ حقایقی که برای خودشان حقیقت‌اند اما کاری به کار ما ندارند. مثلا پنج برهان برای اثبات وجود خدا داریم اما هیچکدام زورش نمی‌رسد کاری کند که قدمی در راه خدا برداریم.

همین تلقی از حقیقت را به عرصۀ الهیات بیاوریم: داشتن «تصوری حقیقی» از خدا یک چیز است و داشتن «رابطه‌ای حقیقی» با خدا چیزی دیگر. این سخن اگر چه از کرکگور نیست اما او اگر بود می‌توانست با همان لحن گزندۀ همیشگی‌اش، خطاب به ما دانشجویان فلسفه و الهیات، که دائماً در کاروبار اقامۀ براهین دینی هستیم، بگوید: لازم نیست خدا را اثبات کنید، به جای آن اثبات کنید که واقعاً به خدا معتقدید.

@Eudaemonia

زیستن در مقام فرد
(قسمت سوم و پایانی)

بابک عباسی

کاری کنیم که سقراط می‌کرد «او مسئله را به روش آفاقی و به شیوه‌ای شرطی طرح می‌کرد «اگر جاوادنگی‌ای در کار باشد». در مقایسه با فیلسوف جدید که برای جاودانگی سه برهان دارد، باید سقراط را اهل شک بدانیم؟ اصلاً و ابداً. او کل زندگی خود را بر سر این اگر کوچک به خطر می‌افکنَد، شجاعانه به رویارویی با مرگ می‌شتابد، و زندگی خود را با شورمندی‌ای بی‌حدّوحصر چنان سپری می‌کند که این اگر («اگر جاودانگی‌ای در کار باشد») تأیید شود. آیا برای زندگیِ پس از مرگ برهانی قاطع‌تر از این می‌توان یافت؟ اما آنان که سه برهان در اختیار دارند اصلاً زندگی خود را چنان طراحی نمی‌کنند که طرح زندگی‌شان مؤید این نظر باشد. اگر جاودانگی‌ای باشد حتماً از شیوۀ زندگی بی‌ذوق و شوق و وارفتۀ این فیلسوفان بیزار است. بر آن سه برهان ردّیه‌ای قوی‌تر از این می‌خواهید؟»( ترجمۀ مصطفی ملکیان) بله همواره این وسوسه خواهد بود که بکوشیم صورتی مستدل و برهانی به ایمان ببخشیم و البته هم این وضع تا آنجا که ذیل طرح «ایمان در جست‌وجوی فهم» باشد، مفید و روشنگر است. اما باید اذعان کرد که میان ایمان و نتیجۀ استدلال‌ها «همیشه فاصله‌ای هست»، این همان «بی‌یقینی عینی» است که مقام دینداری ما در جهان جدید است.

هر کس می‌خواهد در جهان جدید به دین بیندیشد باید از کرکگور و «بی‌یقینی عینی»‌اش آغاز کند. چرا که خدا در جهان جدید، و شاید هم از جهان جدید، نهان است(همان بحث «خفای الهی»(Divine Hiddenness) که در سالهای اخیر مطرح شده است). همین است که سبب می‌شود «آستانه‌نشین» شویم و چو بید بر سر ایمان خویش بلرزیم. (تعبیر زیبا و رسای «آستانه‌نشین» از رضا رضایی است) آستانه‌نشین کسی است که نه در مسجد راهش می‌دهند نه در میخانه! از نظر کرکگور اقتضای شور و دلبستگی دینی همین آستانه‌نشینی است وگرنه خیالمان تخت می‌شود و دین هم به چیزی سهل و مسلّم در حد بدیهیات تنزل خواهد یافت. بسیار خوب، چنین دینی کجا می‌تواند به تولد دوباره بینجامد؟

بدینسان، در دین هم باید فرد زیست و چون هر کس تنها در پیشگاه خدا حاضر می‌شود کفر و دین هر کس در سپهر رابطهٔ یگانه او با خدا تعریف می‌شود «ای بسا اگر ابوذر بفهمد که چه در دل سلمان می‌گذرد تکفیرش ‌کند».

خرده‌روایت من کمی طولانی شد! حال که خوانندۀ صبور تا اینجا همراهی کرده است، نکتۀ دیگری هم می‌خواهم اضافه کنم: کرکگور کمک کرد تا وسوسه و وسواس نظام‌سازی یا دل سپردن به یک «فراروایت» و نظام فکری را که تکلیف همۀ اجزا و مقولات را روشن کرده باشد، آرام آرام رها کنم. ارادۀ معطوف به سلطه بر جهان از طریق سیستم‌سازی به هر حال ارادۀ معطوف به سلطه است، گیرم از راه نظر. خوشبختانه هرچقدر هم که تلاش کنیم، به چیزی بیش از قطعات فکر، پاره‌نوشته‌های فلسفی، نمی‌رسیم. همیشه دم خروسی پیدا می‌شود که از نظامِ با دقت ساخته و پرداختۀ ما بیرون بزند!

@Eudaemonia

نسخه‌ای رواقی برای مهار خشم

(زمان مطالعه: ۷ دقیقه)

https://goo.gl/czkGTS

هفت گناه کبیره: نگاهی از درون

#گناه

@Eudaemonia| @persianschooloflife

بالا رو نگاه كنيد، من اونجام!
من آسمونم. من لحاف گرم و حمايتگری‌ هستم كه روى همهٔ زمين رو پوشونده.
مى‌تونم ابر و باد و بارون بيارم.
مى‌تونم كولاك و برف باشم. بدون من جزغاله ميشید!
من اون نفسى‌ام كه در ريه‌ها مى‌فرستید.
ولى شما مريضم كرديد.
ورم كردم، از تعادل خارج شدم، آلوده شدم...
ببينيد، من ظریف‌تر از اونى هستم كه تصور كردید.
ميليون‌ها سال طول كشيد تا به تركيب و تعادل درست برسم مخلوط بی‌عيب و نقص گازها و هوايى كه ازش لذت مى‌بريد.
ولى حالا ماشينهاتون، كارخونه‌هاتون و گرد و خاك كار رو از حد گذرونده.
و شما تعجب مى‌كنيد كه طوفانها و گردبادهاى من شديدتر شده و بيشتر اتفاق مى‌افته!
غير قابل پيش‌بينى شده‌ام.
يه جا كم بارون مياد، يه جاى ديگه خيلی زياد
تابستونهاى گرم‌تر و زمستونهاى سردتر...
ديگه حتى نمى‌تونم به خودم مسلط بشم.
بسّه هر چى در مورد خودم حرف زدم...
من ماهيت متغير خودم رو در آيندۀ نزديك نشونتون ميدم، ولى نهايتا اگه چند هزار سال به من وقت بدهند، درست و روبراه ميشم.
گرم‌وسرد ديده هستم و قبلا هم از آسيب سر بلند كرده‌ام.
من نگران خودم نيستم.
بالا رو نگاه كنيد!

طبيعت به انسان نيازى ندارد.
انسان محتاج طبیعت است.

@Eudaemonia | @persianschooloflife

آنگاه که به زبان آدمیان و فرشتگان سخن می‌گویم، اگر عاری از مَحبت باشم چیزی نیستم جز مفرغی که به صدا درمی‌آید و سِنجی که بانگ آن طنین‌انداز می‌شود.

آنگاه که عطای نبوت را دارم و از جملۀ اسرار و سراپای علم آگاهم، آنگاه که کمال ایمان را دارم، ایمان که کوهساران را جابجا می‌سازد، اگر عاری از محبت باشم هیچم.

آنگاه که تمامی اموال خویش را صدقه می‌دهم، آنگاه که پیکر خویش را به شعله‌های آتش می‌سپارم، اگر عاری از محبت باشم، این‌ها مرا به کاری نمی‌آید.

محبت بردبار است، محبت آمادۀ خدمت است،رشک نمی‌ورزد، محبت فخر نمی‌فروشد، مغرور نمی‌شود، هیچ کار ناشایستی نمی‌کند، نفع خویش را نمی‌جوید، به خشم نمی‌آید، به بدی اعتنا نمی‌کند. از ستمگری شادمان نمی‌شود، لیک از راستی مسرور می‌گردد. همه‌چیز را عذر می‌نهد، همه‌چیز را باور می‌کند، به همه‌چیز امید می‌بندد، همه‌چیز را تاب می‌آورد.
محبت هرگز زوال نمی‌پذیرد

نبوّتها از میان خواهد رفت. زبانها خاموشی خواهد گرفت. علم از میان خواهد رفت. چرا که علم ما ناقص است و نبوت ما نیز ناقص است. لیک چون آنچه کامل است بیاید، آنچه ناقص است از میان خواهد رفت...

پس اکنون این سه چیز باقی می‌ماند: ایمان و امید و محبت، لیک بزرگترینِ اینها محبت است.

(رسالۀ اول پولس به کُرنیتان، ترجمۀ پیروز سیار)

@Eudaemonia