امروز دیدم این ویدئو‌ از حرف‌های عباس کیارستمی در کانال‌های تلگرامی دست به دست می‌شود.

راستش من هم گمان می‌کنم عشق با آن اوصافی که گفته‌اند و شنیدیم و دیده‌ایم، به زبان اکت، نوعی #فیوژن و چسبیدن و درآمیختگی است که رو به سوی انعطاف‌ناپذیری روانی دارد. برای همین است که می‌گوید تباهی است، و شاید برای همین بود که آن فرزند کویر در کویریاتش می‌نویسد دوست داشتن از عشق برتر است.

صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
ورنه اندیشهٔ این کار فراموشش باد

@eudemonia

Veinte años
(«بیست سال»)

@eudemonia

Veinte años

Qué te importa que te ame,
si tú no me quieres ya?
El amor que ya ha pasado
no se debe recordar.

Fui la ilusión de tu vida
un día lejano ya.
Hoy represento el pasado,
no me puedo conformar.

Si las cosas que uno quiere
se pudieran alcanzar,
tú me quisieras lo mismo
que veinte años atrás.

Con qué tristeza miramos
un amor que se nos va:
es un pedazo del alma
que se arranca sin piedad.

Twenty years

Why do you care if I love you,
if you don't do it anymore?
Love which has already left,
must not be remembered.

I was your life's illusion,
one distant day.
Today, I represent the past,
can't stay quiet.

If the things one wants,
could be reached,
you would love me the same
as twenty years in the past.

With sadness we look at
this love which goes away,
it's a part of one's soul,
that tears itself apart, merciless.

امشب ساعت 22

@mindfulliving

در اهمیت عواطف و احساسات مبالغه شده است

✳️ احساسات منفی، دعوتی به عمل هستند. وقتی حس‌شان می‌کنید به این معناست که باید کاری انجام دهید. از طرف دیگر، احساسات مثبت هم پاداش اقدام مناسب شماست. وقتی حس خوبی دارید، زندگی زیباست و نیاز نیست کاری انجام دهید فقط باید از آن لذت ببرید. البته پس از آن، احساسات خوب هم، مثل هر چیز دیگری، می‌روند زیرا ناگزیر مشکلات جدیدی سر برمی‌آورند.

✳️احساسات بخشی از معادلۀ زندگی ما هستند. اما همۀ معادله نیستند. صِرف این که چیزی احساس خوبی در ما ایجاد می‌کند به این معنا نیست که آن چیز خوب است و چون چیزی احساس بدی در ما ایجاد می‌کند به این معنا نیست که آن چیز حتماً بد است. عواطف و احساسات صرفاً پیشنهاد‌های دستگاه عصبی‌ ما هستند و نه دستورات آن. به همین دلیل قرار نیست همیشه به احساسات‌مان اعتماد کنیم. در حقیقت به نظر من، باید تردید کردن در احساسات و عواطف‌مان را به یک عادت تبدیل کنیم.
(از کتاب هنر ظریف بی‌خیالی، #نشرکرگدن)
@eudmonia

دربارهٔ صنعت خودیاری (Self-Help lndustry)

ویدئویی از مارک منسون نویسندۀ «هنر ظریف بی‌خیالی»
ترجمه و زیرنویس از #حسین_محمدی‌زاده
(ترجمهٔ این ویدئو به پیشنهاد کانال «خوب زیستن» و برای نشر اختصاصی در این کانال انجام گرفته است)


#مارک_منسون #هنر_ظریف_بی‌خیالی
#مایندفولنس #عمل_مؤثر
@eudemonia

‍‍ ‍‍ آشنایی با توجه‌آگاهی
قسمت سوم: توجه‌آگاهی چیست؟
پیوند جلالی، دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی
(این متن به سفارش کلینیک تخصصی مهرآیین نوشته شده است. مطالب بیشتر در mehraeinclinic.ir)

در قسمت قبل دیدیم که بیشتر ما در زندگی روزمرۀ خود درگیر نوعی «ناآگاهی/بی‌توجهی» هستیم و این وضعیت آسیب‌های زیادی به همراه دارد. برای خارج شدن از این وضعیت چه می‌‌توان کرد؟ یکی از پاسخ‌ها، افزایش ظرفیت توجه‌‌آگاهی است.

توجه‌آگاهی ترجمۀ لغت mindfulness است و عبارت است از «آگاهی از تجربیات لحظۀ حال، همراه با پذیرش آنها». به زبان ساده‌تر، توجه‌آگاهی «حضور داشتن واقعی در هر لحظه، همراه با گشودگی به هر آن چیزی که تجربه‌اش می‌کنیم» است. از آنجا که این آگاهی و حضور حقیقی از طریق توجه کردن حاصل می‌شود، معادل «توجه‌آگاهی» برای آن انتخاب شده است، هرچند آن را با عنوان «ذهن‌آگاهی»، «بهوشیاری» و «حضور ذهن» هم می‌شناسند.

درست مانند میزان شادی، اضطراب، هوش یا تمرکز، هر یک از ما هم به طور کلی (مثلاً در چند ماه گذشته) و هم در هر لحظۀ بخصوص، از میزان خاصی از توجه‌آگاهی برخورداریم. واقع، آگاهی همچون طیفی است که یک سر آن بی‌توجهی و ناآگاهی کامل (مانند وضعیت بیهوشی یا خواب) و سر دیگر آن توجه و آگاهی کامل (وضعیت توجه‌آگاهی) است. برای آنکه کیفیت توجه‌آگاهی را بهتر درک کنیم، می‌توانیم مصادیقی از قرار گرفتن در دو سر طیف را نام ببریم. برای مثال، دانش‌آموزی که در کلاس درس خواب‌آلوده است، در دنیای ذهنی خود سیر می‌کند یا با کوچکترین محرک در محیط حواسش پرت می‌شود، از توجه‌آگاهی کمی برخوردار است، و دانش‌آموزی که با توجه کامل صحبت‌های معلم را دنبال می‌کند و همزمان از حضور خود در کلاس درس آگاه است، توجه‌آگاهی زیادی دارد. راننده‌ای که در ترافیک مدام رانندگی دیگران را سرزنش می‌کند، نگران دیر رسیدن به مقصد است و خشم خود را به شیوه‌های گوناگون (بلند کردن صدای ضبط، تکان دادن پاها، ناسزا گفتن و ...) ابراز و تخلیه می‌کند در سطح پایینی از توجه‌آگاهی قرار دارد، و راننده‌ای که در ترافیک از صدا و دمای محیط، خشم وکلافگی خود، افکاری که در سرش پدید می‌آیند و میلی که به عجله کردن دارد آگاه است اما بر مبنای آن اقدام مخربی انجام نمی‌دهد، در سطوح بالاتری از توجه‌آگاهی است.

اگر به تعریف توجه‌آگاهی در بند دوم دقت کنیم، می‌بینیم که این تعریف از دو بخش تشکیل شده است: 1) آگاهی از تجربه‌ها در لحظۀ حال، و 2) پذیرش این تجربه‌ها. به‌طور کلی، هرچه بیشتر از لحظۀ حال دور شویم و در دنیای ذهنی خود به دنبال افکار مربوط به گذشته و آینده برویم، میزان توجه‌آگاهی‌مان کمتر است. همچنین ممکن است در اینجا و اکنون حضور داشته باشیم اما به‌جای مشاهده و همراه شدن با تجربه‌ها، آنها را قضاوت کنیم (یعنی به خوب/بد، درست/غلط، باید/نباید، مفید/مضر و ... تقسیم کنیم). در این صورت هم از توجه‌آگاهی دور شده‌ایم.

بنابراین، برای آنکه در وضعیت توجه‌آگاهی مستقر شویم لازم است هم بازگشتن به اینجا و اکنون را بیاموزیم و هم پذیرش یا بی‌قضاوتی را. خبر خوب این است که هر دو این مهارت‌ها را می‌توان به‌سرعت فراگرفت. تمرین‌های متنوع توجه‌آگاهی برای همین منظور طراحی شده‌اند. این تمرین‌ها معمولاً به‌شکل روزانه انجام می‌شوند و در آنها توجه خود را بر روی یک موضوع خاص (مانند تنفس، حس‌های بدنی، صداهای محیط و ...) نگه می‌داریم. مداومت در این تمرین‌ها باعث می‌شود هرچه بیشتر عنان توجه را در دست خودمان بگیریم و ذهن خود را تمرین دهیم تا به جای غرق شدن در نگرانی‌های آینده و حسرت‌های گذشته (آنجا که ضرورتی به این کار نیست)، توجهش را به لحظۀ حال بیاورد و از آرامش و سکونِ تجربۀ نابِ بودن، بهره‌مند شود.

#مقاله
@mindfulliving

آلن واتس کتابی دارد که سال‌ها پیش با عنوان «حکمت بی‌قراری» به فارسی ترجمه شده است.

حال، او در این ویدیوی کوتاه حکایتی نقل می‌کند که شاید بشود اسمش را گذاشت «حکمتِ شاید»
(یا «حکمت بی‌یقینی»)

@eudemonia

پ.ن: اگر این حکمت‌ها را مفید یافتید «حکمتِ "به من چه"» مصطفی ملکیان هم خواندنی/شنیدنی است.

اینکه من از چیزهایی که تو را می ترساند نمی ترسم، معنایش این نیست که از چیزی نمی ترسم.
اینکه چیزی که تو را ذلیل خودش کرده، من ذلیلش نیستم معنایش این نیست که من ذلیل چیزی نیستم.
اینکه نقاط ضعف تو - اتفاقاً - نقاط ضعف من نیست معنایش این نیست که من نقطه ضعفی ندارم.
اینکه غولهایی که تو اسیرشان هستی - فعلاً - کاری با من ندارند معنایش این نیست که من برای خودم غولهایی ندارم که که بر زندگیم خیمه نزده اند.

«عه! از سوسک می ترسی؟»
«عه! بابا یه کم اراده داشته باش!»
«عه! هنوز سیگار می کشی؟ من تو عمرم لب به سیگار نزدم.»

این از کثیف ترین غرورهایی - شبه غرورهایی - است که دیده ام.
شبه غرورهایی که داشته ام.

@mashghesiah

این روزها دارم کار ویرایش تاریخچۀ فلسفۀ غرب آلن دوباتن را که میثم محمدامینی ترجمه کرده انجام می‌دهم. اولا میثم کار را –بنا به عادتش!-خیلی خوب ترجمه کرده، شیرین و روان و با زبانی استاندارد. دیگر این‌که روایت دوباتن از ایده‌های اصلی فیلسوفان جذاب و در عین حال خیلی روشنگر است و آدم را یاد برایان مگی می‌اندازد که آیزیا برلین به او می‌گفت تو حرف‌هایم را بهتر از خودم توضیح می‌دهی!
این دو جلد را که مرور بسیار مختصری است بر تاریخ فلسفه از یونان تا عصر حاضر، قرار است نشر محتشم کرگدن چاپ کند. مسئولین قول داده‌اند کتاب‌ها را تا پاییز، یا در پاییز (تردید از من است!) دربیاورند. امیدوارم هرچه زودتر منتشر شود تا همه بهره‌مند شوند.
اما برای آن‌که خوانندگان این یادداشت هم شریک اذواق و مواجید! نگارنده شوند به‌زودی قطعاتی از این دو کتاب کوچک را اینجا هم می‌گذارم.

@eudemonia

«فلسفهٔ غرب: زندگی‌نامه‌ها»
مدرسهٔ زندگی الن دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

میشل دومونتنی (۱/۱)

🔹ما عموماً تصور می‌کنیم که فیلسوفان باید به مغزهای بزرگشان افتخار کنند و طرفدار اندیشیدن و خودکاوی و تحلیل عقلانی باشند.

اما یک فیلسوف هست، زادۀ ۱۵۳۳ در فرانسه، که نگاهش به طرز خوشایندی متفاوت است. میشل دومونتنی اندیشمندی بود که دوران نویسندگی‌اش را صرف خالی کردنِ بادِ غرور متفکران و روشنفکران کرد. او در شاهکارش، «جستارها»، به‌غایت عاقلانه و هوشمندانه سراغ مسائل می‌رود -اما در عین حال همواره فروتن و مراقب است تا تظاهر به علم و فضل را رسوا کند. و نکتۀ مهم دیگر این‌که او فوق‌العاده شوخ و بامزه است...: «این‌که دریابیم چیزی که گفته‌ایم یا کاری که کرده‌ایم ابلهانه بوده است چیزی نیست، باید درسی مفصل‌تر و مهم‌تر را فراگیریم: این‌که چیزی نیستیم جز موجوداتی کله‌پوک... بر بلندترین تخت‌های فرمانروایی در این جهان هم باز روی ماتحتمان نشسته‌ایم.» و مبادا یادمان برود: «شاهان و فیلسوفان هم مدفوع می‌کنند، و همین‌طور خانم‌ها».

🔹مونتنی فرزند دوران رنسانس بود و فیلسوفان باستان که در عصر مونتنی محبوبیت داشتند بر این عقیده بودند که قوای عقلانی ما می‌تواند شادکامی و عظمتی نصیبمان کند که جانداران دیگر از آن محروم‌اند. فیلسوفانی نظیر سیسِرو نوشته بودند که عقل به ما امکان می‌دهد که شور و شهوت خود را مهار کنیم و تمناهای وحشیانۀ بدن‌مان را لگام بزنیم. عقلْ ابزاری پیچیده و تقریباً الهی است که امکان استیلا بر جهان و خودمان را به ما عرضه می‌کند. اما این توصیف از عقلِ بشر خشم مونتنی را برمی‌انگیخت. او پس از معاشرت با دانشگاهیان و فیلسوفان می‌نویسد: «در عمل، هزاران زنِ روستاییِ گمنام زندگی‌ معتدل‌تر و آرام‌تر و باثبات‌تری [از سیسرو] داشته‌اند».
منظور او این نبود که انسان‌ها اصلاً توانایی تعقل ندارند، بلکه فقط می‌خواست بگوید انسان‌ها بسیار بیش از اندازه به قدرت فکر خود غرّه‌اند. نوشته است: «بخشی از زندگی ما جنون است، و بخشی خردمندی. هرکس صرفاً از سرِ احترام و بنا به قاعده دربارۀ آن بنویسد، بیش از نیمی از آن را نادیده گرفته است».

🔹شاید آشکارترین نمونۀ جنون ما زحمت و کوشش‌مان برای زیستن با بدن یک انسان باشد. بدن ما بو می‌دهد و درد می‌کند و خسته می‌شود و ضربان دارد و پیر می‌شود. مونتنی نخستین و احتمالاً تنها فیلسوف جهان است که دربارۀ ناتوانی جنسی به‌تفصیل بحث می‌کند؛ این مسئله از نظر او نمونه‌ای عالی است که نشان می‌دهد ذهن ما چه اندازه مجنون و شکننده است.

🔹مونتنی دوستی داشت که هنگام برقراری رابطه با زنی که بسیار به او علاقه‌مند بود دچار ناتوانی جنسی شده بود. از نظر مونتنی مقصر قضیب آن مرد نبود: «بجز در موارد مشکل مادرزادی، اگر یک بار توانایی انجام آن کار را داشته‌ای، دیگر هرگز از انجامش ناتوان نخواهی بود.» مشکل اصلی از ذهن است: این فکر آزاردهنده که بر بدن‌مان تسلط کامل داریم، و این‌که می‌ترسیم از این تصویر از بهنجار بودن فاصله بگیریم. و همین‌ها سبب شده بود که آن مرد ناتوان شود. راه حلْ ترسیم مجدد تصورمان از بهنجار بودن است: اگر از دست دادن تسلط بر قضیب را به عنوان امکانی بی‌زیان در هنگام عشقبازی بپذیریم، می‌توانیم از روی دادن آن پیشگیری کنیم -و آن مرد مبتلا هم سرانجام این نکته را دریافت. او یاد گرفت که هرگاه با زنی به بستر رفت «از قبل اعتراف کند که دچار چنین مشکلی است و آزادانه در این باره سخن بگوید، و به این ترتیب تنش روانی را از خود دور کند. او بیماری را به عنوان چیزی قابل‌انتظار پذیرفت، و از همین رو احساس محدودیت در او کاهش یافت و کمتر به او فشار آورد».

#کتاب_زندگی
(در دست آماده‌سازی)
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی

@eudemonia

خودتان را به در و دیوار نزنید تا هر چه زودتر و به هر قیمتی و تحت هر شرایطی از الف به ب برسید.
گذشته از اینکه احتمالاً در مرحلۀ ب خبر فوق العاده ای نیست و اتفاق شگفت انگیزی نمی افتد که در مرحلۀ الف نبود و نیافتاده بود، تازه مرحلۀ جیم ی هم هست که بعد از اینکه با سلام و صلوات به ب رسیدید و خواستید زیرشلوار بپوشید و گلوی تر کنید و سر و رویی صفا دهید، تازه باید بلند شوید و دوباه خودتان را به در و دیوار بکوبید تا هر چه زودترتر از قافلۀ به جیم رسیده ها عقب نمانید.
وَ قِس عَلی هَذا

عکس، کلینت ایستوود است.

@mashghesiah

با هر دروغی که می‌گوییم بدهکار حقیقت می‌شویم. و روزی، دیر یا زود، این بدهی پرداخت خواهد شد.

#چرنوبیل

@eudemonia

(در دست آماده‌سازی)

«تاریخچهٔ فلسفهٔ غرب»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

بلِز پاسکال(۱/۳)

🔹غم‌انگیز است که هنوز هم گاهی تصور می‌شود بهترین راه برای دلداری دادن به کسی این است که به او بگوییم همه‌چیز درست می‌شود؛ یعنی به نحوی به او بفهمانیم که زندگی اساساً جریان خوشایندی است که در آن، شادکامی سراب نیست و رضایت انسان واقعاً امکان‌پذیر است.

🔹اما فقط کافی است چند صفحه از کتاب فیلسوف بزرگ قرن هفدهم فرانسه بلِز پاسکال (۱۶۶۲-۱۶۲۳) به نام اندیشه‌ها را بخوانیم تا دریابیم چنین نگرشی تا چه اندازه بر خطا است، چون پاسکال توانسته است از عهدۀ این کار بزرگ بر آید که هم یکی از بدبین‌ترین چهره‌ها در اندیشۀ غرب باشد و هم در عین حال یکی از امید‌بخش‌ترین‌ها. چنین آمیزه‌ای ظاهراً معمول است: متفکرانی که تیره‌وتارترین اندیشه‌ها را دارند به صورتی تناقض‌آمیز تقریباً همیشه همان کسانی هستند حال‌مان را جا می‌آورند.

🔹پاسکال در ژوئن ۱۶۲۳ در اوورنی در مرکز فرانسه زاده شد و از همان کودکی آموخت که در زندگی نیمۀ خالی لیوان را ببیند. سه‌ساله که بود مادرش را از دست داد، دوستان چندانی نداشت، گوژپشت بود و همیشه ناخوش‌احوال. خوشبختانه خیلی زود نبوغ او را تشخیص دادند -و این فقط شامل اعضای خانواده که بسیار به او مباهات می‌کردند نبود. در دوازده‌سالگی توانسته بود سی‌دو قضیۀ اول اقلیدس را اثبات کند، و سپس ریاضیات احتمال را ابداع کرد و فشار جوّ را اندازه گرفت و ماشینی برای محاسبه ساخت و نخستین اتوبوس شهریِ پاریس را طراحی کرد.

🔹در سی‌وشش‌سالگی ضعف مزاج وادارش کرد از برنامه‌هایش برای کاوش‌های علمی بیشتر دست بردارد و به همین سبب به نگارش مطالبی درخشان و به‌شدت بدبینانه در دفاع از مسیحیت در قالب کلمات قصار پرداخت که به نام اندیشه‌ها شهرت یافته است -و امروز نیز عمدتاً به دلیل همین کتاب است که پاسکال در یادها مانده و مورد احترام است.

🔹هدف کتابْ دعوت خوانندگان به سوی خدا است و احساس پاسکال این بود که بهترین راه برای این کار پیش رو حاضر کردنِ تک‌تک چیزهای وحشتناکی است که در زندگی وجود دارد. عقیدۀ او این بود که خوانندگانش پس از تأمل کامل دربارۀ فلاکتِ وضع بشر، در پی رستگاری بی‌درنگ به کلیسای کاتولیک روی می‌آورند. اما با کمال تأسف برای پاسکال، شمار بسیار معدودی از خوانندگان امروزیِ اندیشه‌ها مطابق این الگو عمل می‌کنند. بخش نخست کتاب، که مشکلات زندگی را برمی‌شمرد، همیشه محبوب‌تر از بخش دوم بوده است که دربارۀ نیکی‌های خداوند سخن می‌گوید.

🔹پاسکال بحث را با بیان این مطلب آغاز می‌کند که سعادت زمینی توهم است -اما به خصوص بر این نکته تأکید دارد که ما چه اندازه بیزاریم از این‌که به حال خود رها باشیم و در زندگی خود بیندیشم و کاوش کنیم. شاید او بیش از هر چیز برای بیان این جملۀ نبوغ‌آمیز شهرت داشته باشد:
Tout le malheur des hommes vient d’une seule chose, qui est de ne savoir pas demeurer en repos, dans une chambre.
تمام تیره‌روزی‌های انسان ناشی از این است که نمی‌تواند تنها و آسوده در اتاقش بنشیند.

🔹این جملۀ حکیمانه را باید با حروف درشت در سالن انتظار تمام فرودگاه‌های جهان بنویسند.

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی

@eudemonia

(در دست آماده‌سازی) #نشر_کرگدن


«تاریخچهٔ فلسفهٔ غرب»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

بلِز پاسکال(۲/۳)

🔹جذابیت پاسکال در نگاه تلخ و بدبینیِ گزنده‌اش است. انسان‌ها همه کار می‌کنند جز اینکه به واقعیت هولناک خود توجه کنند. «انسان چنان توخالی است که... کوچک‌ترین چیز، مانند ضربه زدن به توپ با چوب بیلیارد کافی است تا حواسش را پرت کند». در عین حال شوق و تمنای درونش، به‌ویژه اشتیاق به شهرت، او را شکنجه می‌کند؛ «ما چنان گستاخ و زیاده‌خواه‌ایم که می‌خواهیم در همه‌جای جهان مشهور باشیم؛ حتی برای کسانی که تازه پس از مرگ ما پا به دنیا می‌گذارند». و احتمالاً اصلی‌ترین منبع رنج پیش‌پاافتاده‌ترین آنها است: ملال. «برای غلبه بر موانع مبارزه می‌کنیم، اما به محض چیره شدن بر آنها، سکون و آرامش برای‌مان غیرقابل‌تحمل می‌شود و علتش ملالی است که همراه می‌آورد». پاسکال این‌طور نتیجه‌گیری می‌کند: «انسان چیست؟ در برابر بی‌نهایت، هیچ.»

🔹پاسکال هیچ فرصتی را از دست نمی‌دهد تا به خوانندگانش شواهدی نشان دهد از این‌که طبیعت بشر چقدر منحرف و رقت‌انگیز و بی‌ارزش است. او با فرانسۀ کلاسیکِ زیبا و فریبندۀ خود به ما می‌گوید که سعادت توهمی بیش نیست («هرکس که پوچی جهان را در نمی‌یابد خود موجودی به‌غایت پوچ است»)، می‌گوید که رنج و فلاکت قاعدۀ جهان است («اگر وضع ما واقعاً سعادتمندانه بود نیاز نداشتیم که به طریقی توجه خود را از اندیشیدن به وضع‌مان منحرف کنیم»)، می‌گوید ما همان اندازه که پوچ‌ایم حساس و زودرنج هم هستیم («چیزی بسیار جزئی و بی‌اهمیت ما را آرام می‌کند، چون چیزی بسیار جزئی و بی‌اهمیت خاطرمان را می‌آزارد»)، می‌گوید حتی نیرومندترین ما انسان‌ها را بیماری‌های بی‌شماری که در معرض ابتلا به آنها هستیم درمانده و عاجز می‌کند («مگس‌ها چنان قدرتمندند که می‌توانند ذهن ما را فلج کنند و بدن‌مان را بخورند»)، می‌گوید تمام نهادهای این‌جهانی فاسدند («هیچ‌چیز قطعی‌تر از این نیست که انسان‌ها لغزش‌پذیرند»)، و می‌گوید که ما به طرز ابلهانه‌ای مستعد این هستیم که دربارۀ اهمیت خود اغراق کنیم («چه بسیار مملکت‌ها که هیچ‌چیز از ما نمی‌دانند!»). به نظر پاسکال، در این موقعیت‌ها بهترین کاری که می‌توانیم امیدوار به انجام آن باشیم این است که با واقعیات اندوهبار وضع خود مستقیم روبه‌رو شویم: «عظمت انسان ناشی این است که می‌داند موجود مفلوکی است».

🔹با در نظر گرفتن حال و هوای نوشته‌های پاسکال، قدری شگفتی‌آور است که دریابیم خواندن آثار او اصلاً آن‌طور که ممکن است تصور کنید تجربه‌ای غم‌انگیز نیست. کار او تسلی‌بخش و دلگرم‌کننده و حتی در در جاهایی سرورانگیز است. تناقض‌آمیز به نظر می‌آید که برای کسانی که روی مرز یأس و سرخوردگی تلوتلو می‌خورند هیچ کتابی بهتر نیست از اثری که می‌کوشد آخرین روزنۀ امید بشر را نیز یکسره از میان ببرد. اندیشه‌ها بهتر از هر درمان مصنوعی‌ای برای تأکید بر زیبایی درونی یا تفکر مثبت یا تحقق استعدادهای نهفته، می‌تواند کسی را که به فکر خودکشی است قانع کند تا آرام از لبۀ پرتگاه دور شود.

🔹اگر بدبینی پاسکال در تسلی‌بخشی به ما این اندازه کارا است، شاید علتش آن باشد که ما را معمولاً امیدواری بیشتر به ورطۀ غم و اندوه می‌اندازد نه اندیشیدن به امور منفی. این امید است که -در ارتباط با شغل‌مان و روابط عاشقانه‌مان و فرزندان‌مان و سیاستمداران‌مان و سیاره‌مان- مقصر اصلی انباشته شدن خشم و اندوه در وجود ما است. ناسازگاری میان عظمت آمال و آرزوهای‌مان و واقعیتِ پستِ وضع‌مان است که یأس‌های شدید پدید می‌آورد که روزهای‌مان را از عذاب می‌آکنند و خطوط سرخوردگی و اندوه را بر چهره‌مان حک می‌کنند.

#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی


@eudemonia

«آیا آن اندازه شکیبا هستی
تا گل-و-لای‌ات
ته‌نشین شود
و آب، زلال...؟»
دآئُو دِ چینگ
لآئُو تزُو

انتشارات آنگاه
@angahbooks

هنر-واقعا-ظریف بی‌خیالی!

#پاندای_کونگ‌فوکار

@eudemonia

(در دست آماده‌سازی) #نشر_کرگدن


«تاریخچهٔ فلسفهٔ غرب»
مدرسهٔ زندگی #آلن_دوباتن
ترجمهٔ #میثم_محمدامینی

بلِز پاسکال(۳/۳)

🔹از همین رو است که وقتی سرانجام به نویسنده‌ای برمی‌خوریم که آن قدر بزرگوار هست که به ما بگوید بدترین خیال‌های‌مان، نه‌تنها منحصر به فرد و شرم‌آور نیستند، بلکه بخشی از واقعیتِ گریز‌ناپذیر و مشترکِ نوع بشر است، چنان آسوده‌خاطر می‌شویم که گاهی از ته دل قهقهه می‌زنیم. معلوم می‌شود وحشت‌مان از اینکه شاید تنها کسی هستیم که احساس اضطراب و ملال و حسادت و بی‌رحمی و انحراف و خودشیفتگی داریم، کاملاً بی‌پایه است، و فرصت‌های نامنتظری پیش می‌آید تا حول محور واقعیت تاریک خود به نقاط اشتراکی دست یابیم.

🔹باید پاسکال و سنت طولانیِ بدبینانِ مسیحی را که او به آنها تعلق دارد گرامی بداریم، زیرا با بازگویی واقعیات دربارۀ وضع گناه‌آلود و رقت‌بار به صورت عمومی و با بیانی زیبا، لطف بی‌حسابی در حق‌مان کرده‌اند. خواندن آثار پاسکال به ما یادآوری می‌کند که در این لحظه از تاریخ، سکولارها خیلی بیش از مذهبی‌ها خوشبین هستند -و این مسئله با توجه به اینکه سکولارها به‌کرات مذهبی‌ها را بابت ساده‌اندیشی و ساده‌لوحیِ ظاهری‌شان ریشخند کرده‌اند، کنایه‌آمیز به نظر می‌آید. این سکولارها هستند که اشتیاق و آرزویشان برای دستیابی به کمال چنان شدید است که به جایی رسیده‌اند که خیال می‌کنند با گذشت فقط چند سال دیگر و ادامۀ روند رشد اقتصادی و پیشرفت‌های پزشکی، بهشت همین‌جا در زمین محقق می‌شود. آنها ظاهراً بدون اینکه به تناقض رویکرد خود آگاه باشند، باور به فرشتگان را به‌شدت مردود می‌دانند، اما در همان حال صادقانه اطمینان دارند آمیزۀ صندوق بین‌المللی پول و نهادهای تحقیقات پزشکی و سیلیکون‌ولی و سیاست دموکراتیک در کنار هم تمام مشکلات و بیماری‌های نوع بشر را درمان می‌کند.

🔹ادیان با نگاهی حکیمانه تأکید کرده‌اند که ما ذاتاً موجودات ناقصی هستیم: قادر به دستیابی به سعادت پایدار نیستیم، دستخوش امیال و هوس‌های دردسرساز جنسی هستیم و در معرض تصادف‌های وحشتناک قرار داریم و همواره به‌آهستگی در حال مردن هستیم.

🔹چرا باید این چیزها نشاط‌آور باشد؟ شاید به این علت که اغراق بدبینانه بسیار آرامش‌بخش است. سرخوردگی‌های شخصی ما هرچه باشند، وقتی که وضع خود را با احوال پاسکال مقایسه می‌کنیم ممکن است احساس کنیم که بسیار خوش‌اقبال هستیم. پاسکال می‌خواست با گفتن اینکه زندگی چه اندازه هولناک است ما را متوجه خدا کند. اما از بازی روزگار، او با سخن گفتن از مصائب و مشکلات خود کاری کرد که ما با دشواری‌های خود در زندگی زمینی‌مان با شجاعت و بردباری بیشتری مواجه شویم.

#کتاب_زندگی
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی


@eudemonia