همین که در ایران دموکرات باشید کافی نیست
✍🏼هر ساله بر تعداد ایرانیانی که به قصد مهاجرت کشور را ترک می کنند و در کشورهای توسعه یافته سکونت می گزینند افزوده می شود. شاید بیشتر آنان از وضع موجود در کشورشان رضایتی ندارند و برای داشتن آینده ای بهتر این تصمیم دشوار را اتخاذ می کنند. بی اساس نیست اگر گفته شود که عده ای از آنان با احساس « بیزاری» از کشور خود می روند و این بیزاری لزوما متوجه عرصه سیاست نیست، بلکه عرصه های اجتماعی و فرهنگی جامعه ایرانی را نیز دربرمی گیرد.
به دلیل پذیرش مهاجرانی از سراسر دنیا، اکثر کشورهای مهاجرپذیر دارای تنوعات گستردۀ قومی، زبانی، دینی و فرهنگی هستند. برای مثال اگر شما در جایی خانه ای اجاره می کنید باید این انتظار را داشته باشید که همسایه دیوار به دیوار شما کامبوجی، افغان، بنگلادشی، نیجریه ای و یا سوریه ای باشد.
کم نیستند ایرانیانی که وقتی وارد کشورهای مهاجرپذیر غربی می شوند از دیدن ملیت های غیراروپایی، غیرسفیدپوست، غیربلوند، غیرچشم آبی و غیربلندقد جا می خورند و حس بدی به سراغ شان می آید. گویی با پدیده ای مواجه شده اند که اصلا انتظارش را نداشتند. برای مثال وقتی در این کشورها با فردی مواجه می شوند که بسیار بر حفظ حلال و حرام حساسیت دارد؛ جا می خورند. نکته آن است که بسیاری از ایرانیان از آنچه در ایران دیده اند و تجربه کرده اند می گریزند و در مقابلِ خود انتظار یک جامعه اروپایی یکدست را دارند. آنان به هیچ وجه انتظار ندارند که با مردمانی برخورد کنند که مشابه آنها را در ایران هم دیده اند.
اصلا نباید تصور کرد که زندگی در یک جامعه مهاجرپذیر و دارای تنوعات فرهنگی گسترده؛ آسان است. ما تصور می کنیم که توانایی زندگی در کشورهای آزاد و دارای تنوعات قومی، فرهنگی و دینی مختلف را داریم. ولی آیا واقعا این چنین است؟ هموطنانی که ساکن کشورهای اروپایی هستید. تاکنون چند بار پیش آمده است که به سایر ملیت ها صرفا به خاطر ظاهرشان و همچنین کلیشه هایی که از قبل در ذهن دارید؛ با تنفر نگاه کنید؟
زندگی در جامعۀ چندفرهنگی نیازمند داشتن نگرش و مهارت های ارتباطی خاصی است. روشن است که این مهارت ها یک شبه به وجود نمی آید و در طول فرایند اجتماعی شدن توسط نهادهای اجتماعی همچون مدرسه، خانواده و رسانه های جمعی به افراد منتقل می شود. در کشورهای توسعه یافته به طرق مختلف به کودکان می آموزند که نباید نژادپرست و قوم گرا باشند. نباید به عقاید مخالفان خود توهین کنند. باید به پیروان همه ادیان احترام بگذارند. آنان تا به این حد کودکانشان را آموزش می دهند و باز گهگاه رگه هایی از نژادپرستی خفیف در رفتار برخی از آنان بروز می یابد. ولی ما چقدر چنین صفاتی را به کودکانمان می آموزیم؟
در ایران به ما یاد داده اند که فقط به عقاید بعضی ها باید احترام گذاشت. نهادهای رسمی ما به ما یاد داده اند که ما حق هستیم و دیگران باطل! ما با این روحیه به خارج از کشور می رویم. سخن آن است که متأسفانه در ایران، نهادهای اجتماعی افراد را نه برای زندگی در جامعه ای با تنوعات فرهنگی؛ که برای زندگی در جامعه ای یکدست تربیت می کنند. در واقع پیش فرض نهادهای اجتماعی ما آن است که این افراد قرار است در جامعه ای زندگی کنند که همه مردم مسلمان و تنها دارای یک سبک زندگی هستند. از طرف دیگر ما از نظر روان شناسی اجتماعی هم ویژگی های خاص خود را داریم که سیاه و سفید دیدن امور یکی از آنهاست. از نظر ما آدم ها یا عاقل اند و یا بی شعور. آدم کم شعور نداریم. از نظر ما آدم ها یا با فرهنگ اند و یا بی فرهنگ. آدم کم فرهنگ نداریم. در نتیجه ما جهان را همواره دوقطبی می بینیم.
به هیچ وجه تصور نکنید که چون در ایران شخصیتی دموکراتیک داشته اید و به آزادی های فردی معتقد بوده اید؛ در کشورهای غربی همه چیز برایتان به آسانی قابل پذیرش و قابل هضم خواهد بود. زندگی در جامعۀ چند فرهنگی نیاز به مهارت های دیگری دارد. انعطاف پذیری، توانایی دگرپذیری، مدارای اجتماعی، پرهیز از قضاوت های سریع، و اجتناب از قضاوت های مبتنی بر کلیشه های از پیش شکل گرفته از آن جمله اند.
سخن پایانی آنکه فقط به دنبال آن نباشید که بدانید با داشتن چه شرایطی می توان اقامت یک کشور اروپایی را به دست آورد. بد نیست گاهی اوقات هم از خودمان سوال کنیم که آیا من از نظر مهارتی های زندگی، مهارتهای ارتباطی و اجتماعی، شایستگی زندگی در یک جامعۀ چندفرهنگی را دارم؟ دقیقا به دلیل فقدان چنین مهارت هایی است که برخی از ایرانیان با ورود و سکونت در این کشورها احساس می کنند که با دیدن خاورمیانه ای هایی که با لباس های محلی شان در خیابان های شهرهای آلمان یا سوئد تردد می کنند حالشان بد می شود.
▪️نوشته: فردین علیخواه|جامعه شناس
کانال نویسنده: @fardinalikhah
ارسال نظر به نویسنده: @alikhahfardin
✍🏼هر ساله بر تعداد ایرانیانی که به قصد مهاجرت کشور را ترک می کنند و در کشورهای توسعه یافته سکونت می گزینند افزوده می شود. شاید بیشتر آنان از وضع موجود در کشورشان رضایتی ندارند و برای داشتن آینده ای بهتر این تصمیم دشوار را اتخاذ می کنند. بی اساس نیست اگر گفته شود که عده ای از آنان با احساس « بیزاری» از کشور خود می روند و این بیزاری لزوما متوجه عرصه سیاست نیست، بلکه عرصه های اجتماعی و فرهنگی جامعه ایرانی را نیز دربرمی گیرد.
به دلیل پذیرش مهاجرانی از سراسر دنیا، اکثر کشورهای مهاجرپذیر دارای تنوعات گستردۀ قومی، زبانی، دینی و فرهنگی هستند. برای مثال اگر شما در جایی خانه ای اجاره می کنید باید این انتظار را داشته باشید که همسایه دیوار به دیوار شما کامبوجی، افغان، بنگلادشی، نیجریه ای و یا سوریه ای باشد.
کم نیستند ایرانیانی که وقتی وارد کشورهای مهاجرپذیر غربی می شوند از دیدن ملیت های غیراروپایی، غیرسفیدپوست، غیربلوند، غیرچشم آبی و غیربلندقد جا می خورند و حس بدی به سراغ شان می آید. گویی با پدیده ای مواجه شده اند که اصلا انتظارش را نداشتند. برای مثال وقتی در این کشورها با فردی مواجه می شوند که بسیار بر حفظ حلال و حرام حساسیت دارد؛ جا می خورند. نکته آن است که بسیاری از ایرانیان از آنچه در ایران دیده اند و تجربه کرده اند می گریزند و در مقابلِ خود انتظار یک جامعه اروپایی یکدست را دارند. آنان به هیچ وجه انتظار ندارند که با مردمانی برخورد کنند که مشابه آنها را در ایران هم دیده اند.
اصلا نباید تصور کرد که زندگی در یک جامعه مهاجرپذیر و دارای تنوعات فرهنگی گسترده؛ آسان است. ما تصور می کنیم که توانایی زندگی در کشورهای آزاد و دارای تنوعات قومی، فرهنگی و دینی مختلف را داریم. ولی آیا واقعا این چنین است؟ هموطنانی که ساکن کشورهای اروپایی هستید. تاکنون چند بار پیش آمده است که به سایر ملیت ها صرفا به خاطر ظاهرشان و همچنین کلیشه هایی که از قبل در ذهن دارید؛ با تنفر نگاه کنید؟
زندگی در جامعۀ چندفرهنگی نیازمند داشتن نگرش و مهارت های ارتباطی خاصی است. روشن است که این مهارت ها یک شبه به وجود نمی آید و در طول فرایند اجتماعی شدن توسط نهادهای اجتماعی همچون مدرسه، خانواده و رسانه های جمعی به افراد منتقل می شود. در کشورهای توسعه یافته به طرق مختلف به کودکان می آموزند که نباید نژادپرست و قوم گرا باشند. نباید به عقاید مخالفان خود توهین کنند. باید به پیروان همه ادیان احترام بگذارند. آنان تا به این حد کودکانشان را آموزش می دهند و باز گهگاه رگه هایی از نژادپرستی خفیف در رفتار برخی از آنان بروز می یابد. ولی ما چقدر چنین صفاتی را به کودکانمان می آموزیم؟
در ایران به ما یاد داده اند که فقط به عقاید بعضی ها باید احترام گذاشت. نهادهای رسمی ما به ما یاد داده اند که ما حق هستیم و دیگران باطل! ما با این روحیه به خارج از کشور می رویم. سخن آن است که متأسفانه در ایران، نهادهای اجتماعی افراد را نه برای زندگی در جامعه ای با تنوعات فرهنگی؛ که برای زندگی در جامعه ای یکدست تربیت می کنند. در واقع پیش فرض نهادهای اجتماعی ما آن است که این افراد قرار است در جامعه ای زندگی کنند که همه مردم مسلمان و تنها دارای یک سبک زندگی هستند. از طرف دیگر ما از نظر روان شناسی اجتماعی هم ویژگی های خاص خود را داریم که سیاه و سفید دیدن امور یکی از آنهاست. از نظر ما آدم ها یا عاقل اند و یا بی شعور. آدم کم شعور نداریم. از نظر ما آدم ها یا با فرهنگ اند و یا بی فرهنگ. آدم کم فرهنگ نداریم. در نتیجه ما جهان را همواره دوقطبی می بینیم.
به هیچ وجه تصور نکنید که چون در ایران شخصیتی دموکراتیک داشته اید و به آزادی های فردی معتقد بوده اید؛ در کشورهای غربی همه چیز برایتان به آسانی قابل پذیرش و قابل هضم خواهد بود. زندگی در جامعۀ چند فرهنگی نیاز به مهارت های دیگری دارد. انعطاف پذیری، توانایی دگرپذیری، مدارای اجتماعی، پرهیز از قضاوت های سریع، و اجتناب از قضاوت های مبتنی بر کلیشه های از پیش شکل گرفته از آن جمله اند.
سخن پایانی آنکه فقط به دنبال آن نباشید که بدانید با داشتن چه شرایطی می توان اقامت یک کشور اروپایی را به دست آورد. بد نیست گاهی اوقات هم از خودمان سوال کنیم که آیا من از نظر مهارتی های زندگی، مهارتهای ارتباطی و اجتماعی، شایستگی زندگی در یک جامعۀ چندفرهنگی را دارم؟ دقیقا به دلیل فقدان چنین مهارت هایی است که برخی از ایرانیان با ورود و سکونت در این کشورها احساس می کنند که با دیدن خاورمیانه ای هایی که با لباس های محلی شان در خیابان های شهرهای آلمان یا سوئد تردد می کنند حالشان بد می شود.
▪️نوشته: فردین علیخواه|جامعه شناس
کانال نویسنده: @fardinalikhah
ارسال نظر به نویسنده: @alikhahfardin
واقعیت تلخی است
طی سال گذشته در موارد متعدد پیام هایی از طرف دختران نوجوان و جوان دریافت کردم که تقاضا کرده بودند به عنوان جامعه شناس مطلب یا مطالبی درباره؛ به تعبیر آنان؛ بی اخلاقی و فرصت طلبی برخی هنرمندان شامل شاعران، نویسندگان، اصحاب سینما، نوازندگان موسیقی بنویسم. این دختران در پیام های خود به مواردی از سوء استفاده و پیشنهادهای بی شرمانه اشاره کرده بودند. نکته قابل تأمل آنکه در موارد بیان شده توسط آنان در خصوص فرصت طلبی ها، جوان نوازنده گیتار 20 ساله تا شاعر و ترانه سرای 70 سال به چشم می خورد که تلاش کرده بودند از موقعیت خود، از کلاس های موسیقی یا کانون های ادبی و هنری سوء استفاده نمایند. برخی از این دختران ترجیح داده بودند تا به خاطر حفظ آبروی شان صرفا از کانون های خطر دوری کنند و با ارسال پیام به نویسندگان برخی از کانال های تلگرامی، از آنان درخواست کنند تا در این خصوص به جامعه تذکرات لازم داده شود.
در این نوشته قصد ندارم تا به تفصیل در این خصوص بحث نمایم. ولی شاید بیان چند نکته مفید باشد:
متأسفانه بر اساس تجربه، نه صرفا در ایران بلکه در تمام نقاط جهان، باید پذیرفت که بین نوع حرفه ای که یک فرد دارد، و فضیلت های اخلاقی او لزوما ارتباط مستقیم و تضمین شده ای وجود ندارد. اگر فردی خوب شعر می گوید، داستان های ارزنده ای می نویسد، استاد مسلّم پیانو یا تار است، فیلم های تحسین برانگیزی می سازد لزوما به این معنا نیست که به درجه ای از خویشتنداری، مراقبت اخلاقی و کنترل درونی دست یافته است که از سایر انسان ها سوء استفاده نکند. حتی اگر برخی از آنان در آثار خود سوء استفاده از سایر انسان ها را تقبیح و سرزنش کرده اند باز هم به آن معنا نیست که خودشان از این صفات بدورند. آدم ها را باید نسبی دید. بسیار نسبی. آدم ها عقده های سرکوب شدۀ فراوانی دارند. زندگی همه آدم ها فراز و نشیب های مختلفی را پشت سر گذاشته است. اینکه چقدر آنان بتوانند بر خویشتن مسلط شوند و در کنترل درونی خویش موفق عمل کنند لزوما با آثار ارزشمندی که تولید می کنند ارتباط ندارد. این پیش فرض شاید در نگاه اول منصفانه به نظر نرسد ولی کمک می کند تا با نسبی دیدن انسان ها، احتمال هر نوع رفتاری از آنان را داشت و کمی در مواجهه با آنان جانب احتیاط را نگه داشت. اشتغال در عرصه هنر لزوما تضمین کننده اخلاق مداری فرد هنرمند نیست.
از طرف دیگر؛ متأسفانه هنوز دو گروه به خوبی درک نکرده اند که با گسترش تلفن های همراهی که در هر لحظه می تواند صدا و تصویربرداری کنند چه اتفاقی در کشورمان رخ داده است. گروه نخست سیاست مداران و گروه دوم اخلاق نداران هستند. عدم درک این موضوع باعث شده است که در طی سال گذشته برای مثال وجهه و شهرت اجتماعی برخی از مقامات این کشور دچار آسیب های جدی گردد. گروه دوم هم اخلاق ندارانی هستند که در این نوشته به گروهی از آنان اشاره شد. برخی از این دختران با تلفن همراه خود صدای این افراد ظاهرا فرهیختۀ فرصت طلب را ضبط کرده بودند، برخی از دختران از آنان فیلم گرفته بودند، برخی نیز از پیام های جنسی این استادان مسلّم شعر، موسیقی، داستان نویسی یا فیلم سازی در شبکه های اجتماعی عکس گرفته بودند. شاید این دختران ترجیح بدهند که به هر دلیل به دادگاهی مراجعه نکنند ولی « رسواسازی اینترنتی» یکی از راههای آنان برای تذکر به جامعه و رسوا کردن اخلاق نداران بوده است.
▪️نوشته: فردین علیخواه
✅آدرس کانال: @fardinalikhah
طی سال گذشته در موارد متعدد پیام هایی از طرف دختران نوجوان و جوان دریافت کردم که تقاضا کرده بودند به عنوان جامعه شناس مطلب یا مطالبی درباره؛ به تعبیر آنان؛ بی اخلاقی و فرصت طلبی برخی هنرمندان شامل شاعران، نویسندگان، اصحاب سینما، نوازندگان موسیقی بنویسم. این دختران در پیام های خود به مواردی از سوء استفاده و پیشنهادهای بی شرمانه اشاره کرده بودند. نکته قابل تأمل آنکه در موارد بیان شده توسط آنان در خصوص فرصت طلبی ها، جوان نوازنده گیتار 20 ساله تا شاعر و ترانه سرای 70 سال به چشم می خورد که تلاش کرده بودند از موقعیت خود، از کلاس های موسیقی یا کانون های ادبی و هنری سوء استفاده نمایند. برخی از این دختران ترجیح داده بودند تا به خاطر حفظ آبروی شان صرفا از کانون های خطر دوری کنند و با ارسال پیام به نویسندگان برخی از کانال های تلگرامی، از آنان درخواست کنند تا در این خصوص به جامعه تذکرات لازم داده شود.
در این نوشته قصد ندارم تا به تفصیل در این خصوص بحث نمایم. ولی شاید بیان چند نکته مفید باشد:
متأسفانه بر اساس تجربه، نه صرفا در ایران بلکه در تمام نقاط جهان، باید پذیرفت که بین نوع حرفه ای که یک فرد دارد، و فضیلت های اخلاقی او لزوما ارتباط مستقیم و تضمین شده ای وجود ندارد. اگر فردی خوب شعر می گوید، داستان های ارزنده ای می نویسد، استاد مسلّم پیانو یا تار است، فیلم های تحسین برانگیزی می سازد لزوما به این معنا نیست که به درجه ای از خویشتنداری، مراقبت اخلاقی و کنترل درونی دست یافته است که از سایر انسان ها سوء استفاده نکند. حتی اگر برخی از آنان در آثار خود سوء استفاده از سایر انسان ها را تقبیح و سرزنش کرده اند باز هم به آن معنا نیست که خودشان از این صفات بدورند. آدم ها را باید نسبی دید. بسیار نسبی. آدم ها عقده های سرکوب شدۀ فراوانی دارند. زندگی همه آدم ها فراز و نشیب های مختلفی را پشت سر گذاشته است. اینکه چقدر آنان بتوانند بر خویشتن مسلط شوند و در کنترل درونی خویش موفق عمل کنند لزوما با آثار ارزشمندی که تولید می کنند ارتباط ندارد. این پیش فرض شاید در نگاه اول منصفانه به نظر نرسد ولی کمک می کند تا با نسبی دیدن انسان ها، احتمال هر نوع رفتاری از آنان را داشت و کمی در مواجهه با آنان جانب احتیاط را نگه داشت. اشتغال در عرصه هنر لزوما تضمین کننده اخلاق مداری فرد هنرمند نیست.
از طرف دیگر؛ متأسفانه هنوز دو گروه به خوبی درک نکرده اند که با گسترش تلفن های همراهی که در هر لحظه می تواند صدا و تصویربرداری کنند چه اتفاقی در کشورمان رخ داده است. گروه نخست سیاست مداران و گروه دوم اخلاق نداران هستند. عدم درک این موضوع باعث شده است که در طی سال گذشته برای مثال وجهه و شهرت اجتماعی برخی از مقامات این کشور دچار آسیب های جدی گردد. گروه دوم هم اخلاق ندارانی هستند که در این نوشته به گروهی از آنان اشاره شد. برخی از این دختران با تلفن همراه خود صدای این افراد ظاهرا فرهیختۀ فرصت طلب را ضبط کرده بودند، برخی از دختران از آنان فیلم گرفته بودند، برخی نیز از پیام های جنسی این استادان مسلّم شعر، موسیقی، داستان نویسی یا فیلم سازی در شبکه های اجتماعی عکس گرفته بودند. شاید این دختران ترجیح بدهند که به هر دلیل به دادگاهی مراجعه نکنند ولی « رسواسازی اینترنتی» یکی از راههای آنان برای تذکر به جامعه و رسوا کردن اخلاق نداران بوده است.
▪️نوشته: فردین علیخواه
✅آدرس کانال: @fardinalikhah
در کشور استرالیا، مالتبی بعد از یک سفر شش روزه به فرودگاه کارینز برمی گردد تا سوار ماشینش شود که در پارکینگ فرودگاه پارک کرده بود و به خانه برود. ولی می بیند که روی پرف پاک کن ماشینش اتفاق جالبی افتاده است که در این عکس می بینید. او با همکارش تلاش اندکی می کند تا شاید بتواند لانه را جابجا کند ولی احساس می کنند که ممکن است به این پرنده و تخم ها صدمه بزنند. در نتیجه با اداره حیات وحش تماس می گیرد.
مقامات اداره حیات وحش به او میگویند که یا با کمک یک نفر دیگر با احتیاط لانه را جابجا کند و یا ماشینش را رها کند و به خانه برود تا تخم ها تبدیل به جوجه شوند. مالتبی کار دوم را انجام می دهد و از خیر ماشین می گذرد و به خانه می رود.
روز بعد از فرودگاه با او تماس می گیرند و می گویند که کارشناسان حیات وحش آمده اند و بررسی کرده اند. چون لانه این پرنده برای او و جوجه هایش مخاطره آمیز تشخیص داده شده است تخم ها را به مرکز جوجه ِکشی داده اند. مادر آنها را هم رها کرده اند تا در آینده ای نزدیک تلاش مجددی را آغاز کند.
✅@fardinalikhah
مقامات اداره حیات وحش به او میگویند که یا با کمک یک نفر دیگر با احتیاط لانه را جابجا کند و یا ماشینش را رها کند و به خانه برود تا تخم ها تبدیل به جوجه شوند. مالتبی کار دوم را انجام می دهد و از خیر ماشین می گذرد و به خانه می رود.
روز بعد از فرودگاه با او تماس می گیرند و می گویند که کارشناسان حیات وحش آمده اند و بررسی کرده اند. چون لانه این پرنده برای او و جوجه هایش مخاطره آمیز تشخیص داده شده است تخم ها را به مرکز جوجه ِکشی داده اند. مادر آنها را هم رها کرده اند تا در آینده ای نزدیک تلاش مجددی را آغاز کند.
✅@fardinalikhah
خب چرا ما نه؟
✍🏼رابرت مرتون، جامعه شناس امریکایی در سال 1938 نظریه معروف «فشار ساختاری» خود را مطرح کرد. روح انتقادی حاکم بر این نظریه آن است که چرا در جامعه، فرصت های مشروع برای دستیابی به اهداف به شکل عادلانه ای توزیع نمی شود؟ از نظر او همه افراد جامعه باید بتوانند بر اساس استعدادها و توانایی هایشان امکانِ برابرِ دسترسی به فرصت های مشروع را داشته باشند تا به اهداف شان برسند. مرتون این ویژگی را وضعیت مطلوب و نرمال یک جامعه می بیند.
کلوارد و اوهلین، دو جامعه شناسی بودند که بعدها نظریه مرتون را نقد کردند. آنها نام نظریه خود را « ساختار فرصت های نامشروع» نهادند. به باور این دو، فرصت های نامشروع هم به همان اندازۀ فرصت های مشروع مهم است. آنها، شاید به طعنه، معتقد بودند که نه تنها فرصت های مشروع، بلکه فرصت های نامشروع هم باید در بین مردم به شکل عادلانه ای توزیع شود، نه آنکه تنها عده معدودی به آنها دسترسی داشته باشند.
فرض کنید که یک کارگر ساده بخواهد اختلاس بزرگی انجام دهد، و یا نگهبان در ورودی یک درمانگاه بخواهد کالای قاچاق وارد کشور کند، و یا یک زن خانه دار بخواهد از شعبه مرکزی یک بانک وامی ده میلیارد تومانی دریافت کند، و یا یک جوان بیکار و بی پشتیبان بخواهد همزمان عضو هیأت مدیره چهارده سازمان اقتصادی باشد. همه اینها فرصت های نامشروعی هستند که افراد فاقدِ ژن خوب، اگر هم بخواهند، نمی توانند از آنها برخوردار شوند. در واقع این فرصت ها به شکلی عادلانه توزیع نمی شوند و فقط عدۀ معدودی به آنها دسترسی دارند. نکته کلوارد و اوهلین آن است که ساختار فرصت های نامشروع هم مهم است. پرسش آن است که فرصت های نامشروع بیشتر در دست چه کسانی قرار دارد؟ و چرا باید در توزیع این فرصت ها شاهد بی عدالتی باشیم؟
طی دهه گذشته همواره دانشجویانم شکایت می کردند که چرا توزیع فرصت های مشروع، بله مشروع ، در کشور عادلانه نیست؟ چرا شرایط برابر برای برخورداری از فرصت های مشروع مهیا نیست؟ اما در یکی دو سال اخیر گلایه های برخی از دانشجویانم مرا نگران می کند. در واقع طرح مسأله و نوع سوال آنها تغییر یافته است. آنان بر پایه آنچه که هر روز از طریق رسانه ها می بینند و می شنوند دیگر کمتر از بی عدالتی در توزیع فرصت های مشروع گلایه می کنند. دغدغه آنان بی عدالتی در توزیع فرصت های نامشروع است. بگذارید ساده تر بگویم. آنها می پرسند: چرا ما نباید بتوانیم دزدی کنیم؟ چرا ما هم مانند آنها نباید بتوانیم بخوریم؟ چرا ما نباید بتوانیم اختلاس کنیم؟ چرا اختلاس فقط باید متعلق به از ما بهتران باشد؟ چرا ما هم نباید بتوانیم از سفره انقلاب هر چقدر که میل مان می برد برداریم؟ و...
شاید این پرسش ها ساده به نظر برسند ولی نشانه تغییری نگران کننده در نگاه جوانان است.
❇️نوشته فردین علیخواه| جامعه شناس
▪️کانال نویسنده: @fardinalikhah
▪️ارسال نظر: @alikhahfardin
✍🏼رابرت مرتون، جامعه شناس امریکایی در سال 1938 نظریه معروف «فشار ساختاری» خود را مطرح کرد. روح انتقادی حاکم بر این نظریه آن است که چرا در جامعه، فرصت های مشروع برای دستیابی به اهداف به شکل عادلانه ای توزیع نمی شود؟ از نظر او همه افراد جامعه باید بتوانند بر اساس استعدادها و توانایی هایشان امکانِ برابرِ دسترسی به فرصت های مشروع را داشته باشند تا به اهداف شان برسند. مرتون این ویژگی را وضعیت مطلوب و نرمال یک جامعه می بیند.
کلوارد و اوهلین، دو جامعه شناسی بودند که بعدها نظریه مرتون را نقد کردند. آنها نام نظریه خود را « ساختار فرصت های نامشروع» نهادند. به باور این دو، فرصت های نامشروع هم به همان اندازۀ فرصت های مشروع مهم است. آنها، شاید به طعنه، معتقد بودند که نه تنها فرصت های مشروع، بلکه فرصت های نامشروع هم باید در بین مردم به شکل عادلانه ای توزیع شود، نه آنکه تنها عده معدودی به آنها دسترسی داشته باشند.
فرض کنید که یک کارگر ساده بخواهد اختلاس بزرگی انجام دهد، و یا نگهبان در ورودی یک درمانگاه بخواهد کالای قاچاق وارد کشور کند، و یا یک زن خانه دار بخواهد از شعبه مرکزی یک بانک وامی ده میلیارد تومانی دریافت کند، و یا یک جوان بیکار و بی پشتیبان بخواهد همزمان عضو هیأت مدیره چهارده سازمان اقتصادی باشد. همه اینها فرصت های نامشروعی هستند که افراد فاقدِ ژن خوب، اگر هم بخواهند، نمی توانند از آنها برخوردار شوند. در واقع این فرصت ها به شکلی عادلانه توزیع نمی شوند و فقط عدۀ معدودی به آنها دسترسی دارند. نکته کلوارد و اوهلین آن است که ساختار فرصت های نامشروع هم مهم است. پرسش آن است که فرصت های نامشروع بیشتر در دست چه کسانی قرار دارد؟ و چرا باید در توزیع این فرصت ها شاهد بی عدالتی باشیم؟
طی دهه گذشته همواره دانشجویانم شکایت می کردند که چرا توزیع فرصت های مشروع، بله مشروع ، در کشور عادلانه نیست؟ چرا شرایط برابر برای برخورداری از فرصت های مشروع مهیا نیست؟ اما در یکی دو سال اخیر گلایه های برخی از دانشجویانم مرا نگران می کند. در واقع طرح مسأله و نوع سوال آنها تغییر یافته است. آنان بر پایه آنچه که هر روز از طریق رسانه ها می بینند و می شنوند دیگر کمتر از بی عدالتی در توزیع فرصت های مشروع گلایه می کنند. دغدغه آنان بی عدالتی در توزیع فرصت های نامشروع است. بگذارید ساده تر بگویم. آنها می پرسند: چرا ما نباید بتوانیم دزدی کنیم؟ چرا ما هم مانند آنها نباید بتوانیم بخوریم؟ چرا ما نباید بتوانیم اختلاس کنیم؟ چرا اختلاس فقط باید متعلق به از ما بهتران باشد؟ چرا ما هم نباید بتوانیم از سفره انقلاب هر چقدر که میل مان می برد برداریم؟ و...
شاید این پرسش ها ساده به نظر برسند ولی نشانه تغییری نگران کننده در نگاه جوانان است.
❇️نوشته فردین علیخواه| جامعه شناس
▪️کانال نویسنده: @fardinalikhah
▪️ارسال نظر: @alikhahfardin
کجاش می خوای بری؟
▪️فردین علیخواه| جامعه شناس
آدرس پرسیدن و آدرس دادن در خیابان، یکی از رفتارهای اجتماعی است که میتوان تحلیلهای بسیاری درباره آن نوشت. آدرس پرسیدن؛ شاید در ظاهر رفتاری لحظهای تلقی شود ولی اگرکمی دقیقتر شویم پی خواهیم برد که این رفتار آنقدرها هم لحظهای نیست. برای ایرانیان کمیت و کیفیت پاسخی که پس از پرسیدن آدرس دریافت میکنیم مهم است چراکه یکی از خاطراتی که پس از سفر تعریف میکنیم نحوه آدرس دادن در آن شهر است.
ما معمولاً برای پرسیدن آدرس؛ معیارها و ملاحظاتی را در نظر میگیریم. در این خصوص، کلیشههای ذهنیِ از پیش موجود هم در آدرس پرسیدن بکار گرفته میشوند. مثلاً هرچند گذرا، ابتدا ظاهر افراد را وارسی میکنیم و بعد برای پرسیدن آدرس از آنان تصمیم میگیریم. ممکن است ظاهر فردی شبیه به خلافکاران باشد و ترجیح دهیم تا از او آدرس نپرسیم. ممکن است فردی سالمند باشد و ترجیح دهیم تا از او آدرس نپرسیم. همچنین بسته به مقصد و نوع مکانی که میخواهیم برویم معمولاً افراد مختلفی را برای پرسیدن آدرس انتخاب میکنیم. به این شکل که ترجیح میدهیم آدرسِ مکانهای شیکوپیک را از آدمهای اتوکشیده و درواقع از آدمهایی بپرسیم که فکرمیکنیم آنها حتماً میدانند. برعکس این امر هم صادق است.
کلیشههای جنسیتی هم در پرسیدن آدرس مؤثرند. در جامعه ایرانی معمولاًمردان از زنان کمتر آدرس میپرسند. برعکس، زنان کموبیش از مردان آدرس میپرسند. در پسِ این رفتار، علاوه بر وجود کلیشههای جنسیتی، این تصور نیز وجود دارد که مردان به دلیل حضور بیشتر در بیرون از خانه طبیعتاً بیشتر از زنان آدرس میدانند. هرچند با تغییرات اجتماعی و فرهنگی جامعه، این امر بهتدریج در حال کمرنگ شدن است ولی همچنان کم نیستند مردانی که وقتی یک زن از آنان آدرسی میپرسد به هنگام پاسخ دست و پای خود را گم میکنند بهویژه اگر آن زن کمی آلامد باشد. برخی از مردان نیز پس از بیان دقیق آدرس برای زنان، احساس مردانگی بیشتری دارند، درنهایت برخی هم تصور میکنند که آن زن با پرسیدن آدرس میخواست غیر مستقیم پیامی به آنها بدهد!
شاید هرکدام از ما به یادآوریم که در برخی از موقعیتها، سریعاً ظاهر برخی افراد را دیدهایم و ترجیح دادهایم تا اصلاً از آنها آدرس نپرسیم. اینان در حاشیه مانده ها هستند. گاهی اوقات ممکن است نتوانیم حتی برای خودمان بهروشنی توضیح دهیم که چرا از آنها آدرس نپرسیدهایم. آنان را دیدهایم ولی عبور کردهایم. به همین دلیل گاهی اوقات پیشآمده است که از یکی از همین در حاشیه ماندهها آدرس پرسیدهایم و او پس از بیان آدرس، ناخودآگاه چند بار از ما تشکر کرده است. خندهمان گرفته است از اینکه چرا او تشکر میکند؟ ما باید تشکر کنیم. حتی وقتی خداحافظی کردهایم او ایستاده و به ما خیره شده است. خوشحال از اینکه در کره زمین یکی آمد و ما را جزو بلدها حساب کرد. او آنروز حس خوبی داشته است.
آدرس گویان را می توان به چند تیپ تقسیم کرد:
آدرس گویان ُمصلح: اینان کسانی هستند که پس از بیان آدرس احساس میکنند که میتوانستند بهتر آدرس بدهند. اینان مسیری را به دنبال پرسنده میدوند تا او را بیابند و آدرس قبلی را اصلاح کنند. اگر نیابند یک روز خودشان را سرزنش میکنند و مدام در تصوراتشان به آن فرد آدرس درست میدهند.
آدرس گویان عجول: شما در خیابان از فردی آدرس میپرسید. چند مترآنطرف تر از شما، صدایی بلند میشود: کجاش می خوای بری؟ شما صاحب صدا را نمی بینید. فرد اصلی که از او آدرس پرسیدهاید هاج و واج گفتگوی شما و او را نظاره میکند.
آدرس گویان سخاوتمند: اینان کسانی هستند که با آرامش کامل سعی میکنند تا آدرس را برای شما توضیح، تبیین و تشریح کنند. برخی از اینان به شکل اغراق شدهای از حرکات دستشان هم استفاده میکنند.
آدرس گویان همراه: اینان پاسخی کوتاه به شما می دهند: بله؛ دنبالم بیا! و بعد در مسیر از وضع آب و هوا و گرانی صحبت می کنند. برخی از اینان نیز اگر سواره باشند راهنمای خودرو را روشن کرده و از شما می خواهند که دنبال شان بروید.
آدرس گویان خسیس: اینان پاسخ شما را تنها با کلمه یا اشاره می دهند. مستقیم، جلوتر، برو، چپ.
آدرس گویان فضول: این گروه پاسخ شما را به درستی می دهند ولی از انگیزه ها و دلایل مراجعه شما به آن آدرس هم سوال می کنند.
به همین شکل میتوان آدرس پرسندگان را نیز طبقه بندی کرد. ولی کمیابترین آنان در جهان که در ایران هستند کسانی اند که سوار برموتور سیکلت یا اتومبیل، در اتوبان از اتومبیل یا موتورسیکلت در حال حرکت آدرس میپرسند و آدرس گو نیز به آنها آدرس میدهد. باز هم نمونه نادرتر، رانندگان موتورسیکلت یا اتومبیل هایی هستند که به هنگام رانندگی، فرمان را رها کرده و با حرکات دست توضیح خود را تکمیل میکنند.
❇️کانال نویسنده: @fardinalikhah
❇️ارسال نظر: @alikhahfardin
▪️فردین علیخواه| جامعه شناس
آدرس پرسیدن و آدرس دادن در خیابان، یکی از رفتارهای اجتماعی است که میتوان تحلیلهای بسیاری درباره آن نوشت. آدرس پرسیدن؛ شاید در ظاهر رفتاری لحظهای تلقی شود ولی اگرکمی دقیقتر شویم پی خواهیم برد که این رفتار آنقدرها هم لحظهای نیست. برای ایرانیان کمیت و کیفیت پاسخی که پس از پرسیدن آدرس دریافت میکنیم مهم است چراکه یکی از خاطراتی که پس از سفر تعریف میکنیم نحوه آدرس دادن در آن شهر است.
ما معمولاً برای پرسیدن آدرس؛ معیارها و ملاحظاتی را در نظر میگیریم. در این خصوص، کلیشههای ذهنیِ از پیش موجود هم در آدرس پرسیدن بکار گرفته میشوند. مثلاً هرچند گذرا، ابتدا ظاهر افراد را وارسی میکنیم و بعد برای پرسیدن آدرس از آنان تصمیم میگیریم. ممکن است ظاهر فردی شبیه به خلافکاران باشد و ترجیح دهیم تا از او آدرس نپرسیم. ممکن است فردی سالمند باشد و ترجیح دهیم تا از او آدرس نپرسیم. همچنین بسته به مقصد و نوع مکانی که میخواهیم برویم معمولاً افراد مختلفی را برای پرسیدن آدرس انتخاب میکنیم. به این شکل که ترجیح میدهیم آدرسِ مکانهای شیکوپیک را از آدمهای اتوکشیده و درواقع از آدمهایی بپرسیم که فکرمیکنیم آنها حتماً میدانند. برعکس این امر هم صادق است.
کلیشههای جنسیتی هم در پرسیدن آدرس مؤثرند. در جامعه ایرانی معمولاًمردان از زنان کمتر آدرس میپرسند. برعکس، زنان کموبیش از مردان آدرس میپرسند. در پسِ این رفتار، علاوه بر وجود کلیشههای جنسیتی، این تصور نیز وجود دارد که مردان به دلیل حضور بیشتر در بیرون از خانه طبیعتاً بیشتر از زنان آدرس میدانند. هرچند با تغییرات اجتماعی و فرهنگی جامعه، این امر بهتدریج در حال کمرنگ شدن است ولی همچنان کم نیستند مردانی که وقتی یک زن از آنان آدرسی میپرسد به هنگام پاسخ دست و پای خود را گم میکنند بهویژه اگر آن زن کمی آلامد باشد. برخی از مردان نیز پس از بیان دقیق آدرس برای زنان، احساس مردانگی بیشتری دارند، درنهایت برخی هم تصور میکنند که آن زن با پرسیدن آدرس میخواست غیر مستقیم پیامی به آنها بدهد!
شاید هرکدام از ما به یادآوریم که در برخی از موقعیتها، سریعاً ظاهر برخی افراد را دیدهایم و ترجیح دادهایم تا اصلاً از آنها آدرس نپرسیم. اینان در حاشیه مانده ها هستند. گاهی اوقات ممکن است نتوانیم حتی برای خودمان بهروشنی توضیح دهیم که چرا از آنها آدرس نپرسیدهایم. آنان را دیدهایم ولی عبور کردهایم. به همین دلیل گاهی اوقات پیشآمده است که از یکی از همین در حاشیه ماندهها آدرس پرسیدهایم و او پس از بیان آدرس، ناخودآگاه چند بار از ما تشکر کرده است. خندهمان گرفته است از اینکه چرا او تشکر میکند؟ ما باید تشکر کنیم. حتی وقتی خداحافظی کردهایم او ایستاده و به ما خیره شده است. خوشحال از اینکه در کره زمین یکی آمد و ما را جزو بلدها حساب کرد. او آنروز حس خوبی داشته است.
آدرس گویان را می توان به چند تیپ تقسیم کرد:
آدرس گویان ُمصلح: اینان کسانی هستند که پس از بیان آدرس احساس میکنند که میتوانستند بهتر آدرس بدهند. اینان مسیری را به دنبال پرسنده میدوند تا او را بیابند و آدرس قبلی را اصلاح کنند. اگر نیابند یک روز خودشان را سرزنش میکنند و مدام در تصوراتشان به آن فرد آدرس درست میدهند.
آدرس گویان عجول: شما در خیابان از فردی آدرس میپرسید. چند مترآنطرف تر از شما، صدایی بلند میشود: کجاش می خوای بری؟ شما صاحب صدا را نمی بینید. فرد اصلی که از او آدرس پرسیدهاید هاج و واج گفتگوی شما و او را نظاره میکند.
آدرس گویان سخاوتمند: اینان کسانی هستند که با آرامش کامل سعی میکنند تا آدرس را برای شما توضیح، تبیین و تشریح کنند. برخی از اینان به شکل اغراق شدهای از حرکات دستشان هم استفاده میکنند.
آدرس گویان همراه: اینان پاسخی کوتاه به شما می دهند: بله؛ دنبالم بیا! و بعد در مسیر از وضع آب و هوا و گرانی صحبت می کنند. برخی از اینان نیز اگر سواره باشند راهنمای خودرو را روشن کرده و از شما می خواهند که دنبال شان بروید.
آدرس گویان خسیس: اینان پاسخ شما را تنها با کلمه یا اشاره می دهند. مستقیم، جلوتر، برو، چپ.
آدرس گویان فضول: این گروه پاسخ شما را به درستی می دهند ولی از انگیزه ها و دلایل مراجعه شما به آن آدرس هم سوال می کنند.
به همین شکل میتوان آدرس پرسندگان را نیز طبقه بندی کرد. ولی کمیابترین آنان در جهان که در ایران هستند کسانی اند که سوار برموتور سیکلت یا اتومبیل، در اتوبان از اتومبیل یا موتورسیکلت در حال حرکت آدرس میپرسند و آدرس گو نیز به آنها آدرس میدهد. باز هم نمونه نادرتر، رانندگان موتورسیکلت یا اتومبیل هایی هستند که به هنگام رانندگی، فرمان را رها کرده و با حرکات دست توضیح خود را تکمیل میکنند.
❇️کانال نویسنده: @fardinalikhah
❇️ارسال نظر: @alikhahfardin
برای داخل شدن به خارج عجله جایز نیست
⏹ فردین علیخواه|جامعه شناس
مهران حدود 5 سال است که در یکی از دانشگاههای شهر بوداپست در رشته پزشکی تحصیل می کند. می گوید که وقتی وارد این شهر شد احساس سرگشتکی، حیرانی و بی پناهی شدیدی به سراغش آمد. نه آنکه پول نداشت، نه آنکه یخچال خانه اش از گوشت، مرغ و یا میوه خالی بود. او همه اینها را داشت. ولی برای این زندگی آماده نبود. مهران احساس می کرد که ناگهان او را از بالای یک پل بلند به سمت رودخانه پرتاب کرده اند بدون آنکه از قبل خودش را برای این شیرجه آماده کند. از دور تصوراتی درباره جوامع اروپایی داشت ولی نمی دانست که زندگی در این جوامع هم مهارت هایی می خواهد که شاید مهارت های کسب شده در جامعه ایرانی چندان به کارش نیاید. درس هم خوب می خواند ولی نه برای موفقیت و آینده ای درخشان، بلکه بیشتر برای فراموش کردن آنچه بر او می گذشت مطالعه می کرد!
جامعه شناسان از اصطلاحی با عنوان « فرایند اجتماعی شدن» سخن می گویند. منظور از این فرایند، یادگیری مهارت های زندگی در جامعه است. در فرایند اجتماعی شدن، نهادهای اجتماعی نظیر خانواده، مدرسه، رسانه های جمعی و غیره به افراد می آموزند که « زندگی» خود را باید با تکیه بر چه مهارت ها و رفتارهایی پیش ببرند. معمولا این فرایند از کودکی آغاز می شود و در طول عمر فرد تداوم دارد. در واقع نمی توان گفت که اجتماعی شدن در سن خاصی به پایان می رسد. فرد همیشه در معرض آموزش های جدید قرار دارد و دقیقا به همین دلیل جامعه شناسان از عبارت « اجتماعی شدن مجدّد» استفاده می کنند. فردی که مهاجرت می کند یا برای کار و تحصیل؛ کشور خود را ترک می کند مصداق آشکار « اجتماعی شدن مجدد» است. در این وضعیت بسیاری از آموخته های او در جامعۀ مبدأ، در جامعۀ مقصد به کار نمی آید و مجددا باید مهارت های جدیدی کسب کند تا « زندگی» خود را سامان دهد.
واقعیت آن است که خاستگاهِ بیشتر جوانان ایرانی که به قصد تحصیل به کشورهای اروپایی می روند خانواده های متموّل و یا طبقۀ متوسطِ رو به بالاست. سبک تربیتی در این خانواده ها غالبا به شیوۀ « والدین هلی کوپتری» است. منظور از این اصطلاح در جامعه شناسی، والدینی هستند که مدام بر بالای سر فرزندان خود چرخ می زنند، از آنان به شدت مراقبت می کنند و تمایلی ندارند که فرزندان شان کوچک ترین سختی و مشقّتی تجربه کنند. شواهد اولیه نشان می دهد که بیشتر این جوانان در ایران در چنین خانواده هایی پرورش یافته اند و دقیقا به دلیل جابجایی سریع، یعنی کنده شدن سریع از ایران و سکونت در یک جامعه جدید احتمال می رود که پیامدهای روانیِ گاه نگران کننده و جدی به سراغ آنان بیاید.
نکته دیگر آنکه متأسفانه اغلب خانواده هایی که جهت ادامه تحصیل؛ فرزندان خود را به این کشورها می فرستند تنها در سال پایانی دوره دبیرستان چنین برنامه ای را تدارک می بینند. حتی در برخی از خانواده ها فاصله بین تصمیم برای اعزام فرزند به خارج از کشور و سکونت فرزند در کشور جدید تنها چند ماه است. منظور آنکه کم نیستند خانواده هایی که صرفا پس از اعلام نتایج کنکور سراسری با دستپاچگی شدید تصمیم گرفته اند تا فرزند خود را برای تحصیل پزشکی به یکی از کشورهای اروپایی پرتاب کنند. به عمد از فعل پرتاب کردن استفاده می کنم. شوق و گاه اصرار فرزندان برای رسیدن به آرمانشهری که در ذهن دارند و عمدتا ساختۀ رسانه هاست لحظه ای والدین را دچار تردید نمی کند.
شاید این پرسش مطرح شود که این؛ تصمیمی است که دیگر محقّق شده است. چه می توان کرد؟ دغدغه اصلی این نوشته انتقال این ایده به خانواده هاست که اولا با ورود فرزندشان به دوره دبیرستان به تدریج تعامل آنان را با جامعه و واقعیت های اجتماعی بیشتر کرده و به شیوه هایی منطقی؛ مهارت های زندگی، گرم و سرد روزگار و مستقل بودن را به آنان بیاموزند. دوم آنکه تصمیم درباره تحصیل فرزند در خارج از کشور را به اعلام نتایج کنکور سراسری موکول نکنند. اگر هم چنین می کنند فاصله ای منطقی بین این تصمیم و سکونت فرزند در کشورهای دیگر در نظر بگیرند و در این مدت از تجربه سایر ایرانیان و جوانان ایرانی ساکن این کشورها استفاده کنند.
📝ارسال نظر: @alikhahfardin
✅آدرس کانال نویسنده: @fardinalikhah
⏹ فردین علیخواه|جامعه شناس
مهران حدود 5 سال است که در یکی از دانشگاههای شهر بوداپست در رشته پزشکی تحصیل می کند. می گوید که وقتی وارد این شهر شد احساس سرگشتکی، حیرانی و بی پناهی شدیدی به سراغش آمد. نه آنکه پول نداشت، نه آنکه یخچال خانه اش از گوشت، مرغ و یا میوه خالی بود. او همه اینها را داشت. ولی برای این زندگی آماده نبود. مهران احساس می کرد که ناگهان او را از بالای یک پل بلند به سمت رودخانه پرتاب کرده اند بدون آنکه از قبل خودش را برای این شیرجه آماده کند. از دور تصوراتی درباره جوامع اروپایی داشت ولی نمی دانست که زندگی در این جوامع هم مهارت هایی می خواهد که شاید مهارت های کسب شده در جامعه ایرانی چندان به کارش نیاید. درس هم خوب می خواند ولی نه برای موفقیت و آینده ای درخشان، بلکه بیشتر برای فراموش کردن آنچه بر او می گذشت مطالعه می کرد!
جامعه شناسان از اصطلاحی با عنوان « فرایند اجتماعی شدن» سخن می گویند. منظور از این فرایند، یادگیری مهارت های زندگی در جامعه است. در فرایند اجتماعی شدن، نهادهای اجتماعی نظیر خانواده، مدرسه، رسانه های جمعی و غیره به افراد می آموزند که « زندگی» خود را باید با تکیه بر چه مهارت ها و رفتارهایی پیش ببرند. معمولا این فرایند از کودکی آغاز می شود و در طول عمر فرد تداوم دارد. در واقع نمی توان گفت که اجتماعی شدن در سن خاصی به پایان می رسد. فرد همیشه در معرض آموزش های جدید قرار دارد و دقیقا به همین دلیل جامعه شناسان از عبارت « اجتماعی شدن مجدّد» استفاده می کنند. فردی که مهاجرت می کند یا برای کار و تحصیل؛ کشور خود را ترک می کند مصداق آشکار « اجتماعی شدن مجدد» است. در این وضعیت بسیاری از آموخته های او در جامعۀ مبدأ، در جامعۀ مقصد به کار نمی آید و مجددا باید مهارت های جدیدی کسب کند تا « زندگی» خود را سامان دهد.
واقعیت آن است که خاستگاهِ بیشتر جوانان ایرانی که به قصد تحصیل به کشورهای اروپایی می روند خانواده های متموّل و یا طبقۀ متوسطِ رو به بالاست. سبک تربیتی در این خانواده ها غالبا به شیوۀ « والدین هلی کوپتری» است. منظور از این اصطلاح در جامعه شناسی، والدینی هستند که مدام بر بالای سر فرزندان خود چرخ می زنند، از آنان به شدت مراقبت می کنند و تمایلی ندارند که فرزندان شان کوچک ترین سختی و مشقّتی تجربه کنند. شواهد اولیه نشان می دهد که بیشتر این جوانان در ایران در چنین خانواده هایی پرورش یافته اند و دقیقا به دلیل جابجایی سریع، یعنی کنده شدن سریع از ایران و سکونت در یک جامعه جدید احتمال می رود که پیامدهای روانیِ گاه نگران کننده و جدی به سراغ آنان بیاید.
نکته دیگر آنکه متأسفانه اغلب خانواده هایی که جهت ادامه تحصیل؛ فرزندان خود را به این کشورها می فرستند تنها در سال پایانی دوره دبیرستان چنین برنامه ای را تدارک می بینند. حتی در برخی از خانواده ها فاصله بین تصمیم برای اعزام فرزند به خارج از کشور و سکونت فرزند در کشور جدید تنها چند ماه است. منظور آنکه کم نیستند خانواده هایی که صرفا پس از اعلام نتایج کنکور سراسری با دستپاچگی شدید تصمیم گرفته اند تا فرزند خود را برای تحصیل پزشکی به یکی از کشورهای اروپایی پرتاب کنند. به عمد از فعل پرتاب کردن استفاده می کنم. شوق و گاه اصرار فرزندان برای رسیدن به آرمانشهری که در ذهن دارند و عمدتا ساختۀ رسانه هاست لحظه ای والدین را دچار تردید نمی کند.
شاید این پرسش مطرح شود که این؛ تصمیمی است که دیگر محقّق شده است. چه می توان کرد؟ دغدغه اصلی این نوشته انتقال این ایده به خانواده هاست که اولا با ورود فرزندشان به دوره دبیرستان به تدریج تعامل آنان را با جامعه و واقعیت های اجتماعی بیشتر کرده و به شیوه هایی منطقی؛ مهارت های زندگی، گرم و سرد روزگار و مستقل بودن را به آنان بیاموزند. دوم آنکه تصمیم درباره تحصیل فرزند در خارج از کشور را به اعلام نتایج کنکور سراسری موکول نکنند. اگر هم چنین می کنند فاصله ای منطقی بین این تصمیم و سکونت فرزند در کشورهای دیگر در نظر بگیرند و در این مدت از تجربه سایر ایرانیان و جوانان ایرانی ساکن این کشورها استفاده کنند.
📝ارسال نظر: @alikhahfardin
✅آدرس کانال نویسنده: @fardinalikhah
📖این کتاب مجموعه نوشته های عمومی ام درباره جامعه ایرانی است. تعدادی از نوشته های این کتاب در کانال منتشر شده است ولی دوست داشتم تا برای ماندگاری بیشتر، در قالب کتابی منتشر شوند. البته شاید در این خصوص کمی سنتی باشم ولی در کل معتقدم که در مقایسه با گوشی، به دست گرفتن کتاب کاغذی، ورق زدن آن، سطرهایی را خواندن، کتاب را بستن، فکر کردن و دوباره به خواندن آن ادامه دادن لذتی دیگری دارد. حداقل برای من اینطور است.
نوشته هایی به دور از قلمبه سلمبه گویی درباره زندگی روزمره ایرانی، تلاشی برای معمولی دیدن پدیده های غیرمعمولی و غیرمعمولی دیدن پدیده های اطراف مان.
جمله بالا خلاصه تلاشی است که در این کتاب خواسته ام به آن دست یابم.
عید نزدیک است. اگر سبک و سیاق و موضوعات مطرح شده در نوشته های مرا دوست دارید شاید ایده بدی نباشد که به دوستان علاقه مند خود کتاب هدیه بدهید.
این کتاب در فروشگاه نشر هنوز واقع در خیابان کریم خان تهران قابل دسترس است. همچنین پخش ققنوس هم مسئولیت توزیع آنرا بر عهده دارد.
🔺تلفن کتابفروشی نشر هنوز در تهران: 88810991
🔺تلفن پخش مرکزی ققنوس: 66460099 و 66408640
✔شهر رشت: کتابفروشی آسمان
نوشته هایی به دور از قلمبه سلمبه گویی درباره زندگی روزمره ایرانی، تلاشی برای معمولی دیدن پدیده های غیرمعمولی و غیرمعمولی دیدن پدیده های اطراف مان.
جمله بالا خلاصه تلاشی است که در این کتاب خواسته ام به آن دست یابم.
عید نزدیک است. اگر سبک و سیاق و موضوعات مطرح شده در نوشته های مرا دوست دارید شاید ایده بدی نباشد که به دوستان علاقه مند خود کتاب هدیه بدهید.
این کتاب در فروشگاه نشر هنوز واقع در خیابان کریم خان تهران قابل دسترس است. همچنین پخش ققنوس هم مسئولیت توزیع آنرا بر عهده دارد.
🔺تلفن کتابفروشی نشر هنوز در تهران: 88810991
🔺تلفن پخش مرکزی ققنوس: 66460099 و 66408640
✔شهر رشت: کتابفروشی آسمان
رسواش می کنم من
مرد و زنی میانسال در مقابل ویترین یک فروشگاه ایستاده اند. ناگهان زن دیگری از پشت به آنها نزدیک می شود و با کیف دستی اش بر سر مرد می کوبد و به او بدوبیراه می گوید. عابری با تلفن همراه از این نزاع فیلم می گیرد و می گوید که این زن شوهر خائنش را با زن دیگری دیده و حسابی او را تربیت می کند! / پسر جوانی در گوشه ای خلوت از پارک ایستاده است. مشتری می آید، او از لای تنه درخت چیزی برمی دارد، پول می گیرد و آن چیز را به هنگام دست دادن به دست مشتری منتقل می کند. فردی که از این صحنه فیلم گرفته است از لزوم نظارت پلیس بر پارک ها می گوید. چهره فروشنده و خریدار مشخص است./ راننده یکی از تاکسی های اینترنتی به یک خانم برای تداوم ارتباط پیشنهادی داده است. آن خانم هم از مشخصات این راننده اسکرین شات گرفته و در اینستاگرام منتشر کرده است/ عروس در مجلس عروسی به خاطر رقصیدن کودکان در وسط استیج و بی نظمی به وجود آمده، عصبانی می شود و با چهره ای برافروخته با کسی صحبت می کند. یکی از مهمانان پنهانی از عروس فیلم می گیرد و در شبکه های اجتماعی منتشر می کند./ دختری در یک جشن تولد به شکل عجیب و غریبی می رقصد. ظاهرا زیاد الکل مصرف کرده است. یکی از مهمانان پنهانی از او فیلم گرفته و منتشر می کند/
رسواسازی اینترنتی یکی از مباحثی است که در سال های اخیر مورد توجه محققان قرار گرفته است. در رسواسازی آنلاین یا اینترنتی، فردی که تلفن همراه دارد در موقعیت های مختلف اجتماعی از یک رفتار یا اتفاق که افکار عمومی نسبت به آن حساس است یا برای عموم جالب است فیلم می گیرد و آنرا در شبکه های اجتماعی منتشر می کند. در مواقعی خودِ فیلمبردار در معرض تهدید، آزار یا مزاحمت قرار دارد و به عبارتی خودش قربانی جرم است. در مواقعی دیگر، موضوع یا مسأله فیلمبرداری به طور مستقیم هیچ ارتباطی با او ندارد و او صرفا به این دلیل از صحنه فیلمبرداری می کند که افکار عمومی نسبت به آن حساس است. آنچه که ویژگی خاصی به رسواسازی آنلاین می دهد آن است که فردی که از او فیلمبرداری شده است، یعنی سوژه، به هیچ وجه از وجود دوربین خبر ندارد. در واقع روایتگر اصلی فقط فیلمبردار است.
ورود حوزه های مختلف مطالعاتی به موضوع رسواسازی آنلاین دلایل خاص خود را دارد. روشن است که رسواسازی نوعی مجازات، و شاید هم مجازاتی سنگین باشد. برای مثال روزانه صدها نفر در شهر تهران سرقت می کنند. برخی از آنان دستگیر و طبق قانون مجازات می شوند. فرض کنید مالک یکی از ساختمان های دارای دوربین مداربسته، تصویر چهره یکی از سارقان را ، صرفا به این دلیل که برای دیگران جالب است ، در شبکه های اجتماعی منتشر می کند. تفاوت این سارق با سایر سارقان آن است که سارقان دیگر بی سروصدا طبق قانون مجازات می شوند ولی این سارق علاوه بر مجازات قانونی، از نظر وجهه اجتماعی نیز مجازات می شود. منظور آنکه اقوام و آشنایان او پی می برند که او سارق است. تمامی همکلاسی های فرزند یا فرزندان او پی می برند که پدر همکلاسشان سارق است. او بی دلیل بیشتر مجازات شده است.
همانطور که گفته شد هر کدام از مثال های فوق تفسیر خاص خود را دارد چرا که فضای اجتماعی حاکم بر آنها تفاوت های محسوسی با همدیگر دارد ولی پرسش کلی آن است که رسواسازی آنلاین چقدر به بهبود امور و کاهش آسیب های اجتماعی کمک خواهد کرد؟ آیا رسواسازی آنلاین تجاوز به حقوق فردی افراد نیست؟ زن و شوهری در خیابان نزاع می کنند. فیلم گرفتن از این نزاع و انتشار آن در شبکه های اجتماعی، بدون اجازه آنان، به بهتر شدن اوضاع کمک می کند؟ آیا در اینجا دغدغه فیلمبردار بهبود رابطه ایشان بوده است؟ نکته قابل توجه آن است که در برخی موارد راههای قانونی برای برخی مشکلات تعریف شده است ولی افراد قبل از هر گونه اقدام قانونی، در قدم نخست تصویر افراد را در شبکه های اجتماعی منتشر می کنند. برای مثال در خصوص راننده تاکسی اینترنتی، قبل از انتشار عکس او در شبکه های اجتماعی، امکان تماس با موسسه مربوطه و انعکاس مسأله وجود داشته است. ولی با انتشار عکس، فرد علاوه بر از دست دادن شغل، بدنام شدن، دشواری در یافتن شغل جدید، از نظر اجتماعی نیز رسوا می شود.
ویلیام آگبرن در سال 1922 در کتاب تغییر اجتماعی خود واژۀ «تأخر فرهنگی» را بکار برد. به این معنا که تکنولوژی ها بسیار سریع تر از آنکه زمینه های فرهنگی و اجتماعی برای استفاده از آنها آماده باشد گسترش می یابند. تلفن های همراه هم قبل از آنکه ما درک درستی از مفاهیمی مانند آبرو، حریم خصوصی، مجازات، حقوق فردی بدست آوریم در جامعه گسترش یافته اند. باید بیشتر دقت کرد.
آنچه گفته شد به معنای نادیده گرفتن نقش سازنده تلفن های همراه در ایجاد نگرانی در مقامات و حاکمان در صورت سوء استفاده از مقام نیست.
✅نوشته: فردین علیخواه| جامعه شناس
کانال نویسنده: @fardinalikhah
ارسال نظر: @alikhahfardin
مرد و زنی میانسال در مقابل ویترین یک فروشگاه ایستاده اند. ناگهان زن دیگری از پشت به آنها نزدیک می شود و با کیف دستی اش بر سر مرد می کوبد و به او بدوبیراه می گوید. عابری با تلفن همراه از این نزاع فیلم می گیرد و می گوید که این زن شوهر خائنش را با زن دیگری دیده و حسابی او را تربیت می کند! / پسر جوانی در گوشه ای خلوت از پارک ایستاده است. مشتری می آید، او از لای تنه درخت چیزی برمی دارد، پول می گیرد و آن چیز را به هنگام دست دادن به دست مشتری منتقل می کند. فردی که از این صحنه فیلم گرفته است از لزوم نظارت پلیس بر پارک ها می گوید. چهره فروشنده و خریدار مشخص است./ راننده یکی از تاکسی های اینترنتی به یک خانم برای تداوم ارتباط پیشنهادی داده است. آن خانم هم از مشخصات این راننده اسکرین شات گرفته و در اینستاگرام منتشر کرده است/ عروس در مجلس عروسی به خاطر رقصیدن کودکان در وسط استیج و بی نظمی به وجود آمده، عصبانی می شود و با چهره ای برافروخته با کسی صحبت می کند. یکی از مهمانان پنهانی از عروس فیلم می گیرد و در شبکه های اجتماعی منتشر می کند./ دختری در یک جشن تولد به شکل عجیب و غریبی می رقصد. ظاهرا زیاد الکل مصرف کرده است. یکی از مهمانان پنهانی از او فیلم گرفته و منتشر می کند/
رسواسازی اینترنتی یکی از مباحثی است که در سال های اخیر مورد توجه محققان قرار گرفته است. در رسواسازی آنلاین یا اینترنتی، فردی که تلفن همراه دارد در موقعیت های مختلف اجتماعی از یک رفتار یا اتفاق که افکار عمومی نسبت به آن حساس است یا برای عموم جالب است فیلم می گیرد و آنرا در شبکه های اجتماعی منتشر می کند. در مواقعی خودِ فیلمبردار در معرض تهدید، آزار یا مزاحمت قرار دارد و به عبارتی خودش قربانی جرم است. در مواقعی دیگر، موضوع یا مسأله فیلمبرداری به طور مستقیم هیچ ارتباطی با او ندارد و او صرفا به این دلیل از صحنه فیلمبرداری می کند که افکار عمومی نسبت به آن حساس است. آنچه که ویژگی خاصی به رسواسازی آنلاین می دهد آن است که فردی که از او فیلمبرداری شده است، یعنی سوژه، به هیچ وجه از وجود دوربین خبر ندارد. در واقع روایتگر اصلی فقط فیلمبردار است.
ورود حوزه های مختلف مطالعاتی به موضوع رسواسازی آنلاین دلایل خاص خود را دارد. روشن است که رسواسازی نوعی مجازات، و شاید هم مجازاتی سنگین باشد. برای مثال روزانه صدها نفر در شهر تهران سرقت می کنند. برخی از آنان دستگیر و طبق قانون مجازات می شوند. فرض کنید مالک یکی از ساختمان های دارای دوربین مداربسته، تصویر چهره یکی از سارقان را ، صرفا به این دلیل که برای دیگران جالب است ، در شبکه های اجتماعی منتشر می کند. تفاوت این سارق با سایر سارقان آن است که سارقان دیگر بی سروصدا طبق قانون مجازات می شوند ولی این سارق علاوه بر مجازات قانونی، از نظر وجهه اجتماعی نیز مجازات می شود. منظور آنکه اقوام و آشنایان او پی می برند که او سارق است. تمامی همکلاسی های فرزند یا فرزندان او پی می برند که پدر همکلاسشان سارق است. او بی دلیل بیشتر مجازات شده است.
همانطور که گفته شد هر کدام از مثال های فوق تفسیر خاص خود را دارد چرا که فضای اجتماعی حاکم بر آنها تفاوت های محسوسی با همدیگر دارد ولی پرسش کلی آن است که رسواسازی آنلاین چقدر به بهبود امور و کاهش آسیب های اجتماعی کمک خواهد کرد؟ آیا رسواسازی آنلاین تجاوز به حقوق فردی افراد نیست؟ زن و شوهری در خیابان نزاع می کنند. فیلم گرفتن از این نزاع و انتشار آن در شبکه های اجتماعی، بدون اجازه آنان، به بهتر شدن اوضاع کمک می کند؟ آیا در اینجا دغدغه فیلمبردار بهبود رابطه ایشان بوده است؟ نکته قابل توجه آن است که در برخی موارد راههای قانونی برای برخی مشکلات تعریف شده است ولی افراد قبل از هر گونه اقدام قانونی، در قدم نخست تصویر افراد را در شبکه های اجتماعی منتشر می کنند. برای مثال در خصوص راننده تاکسی اینترنتی، قبل از انتشار عکس او در شبکه های اجتماعی، امکان تماس با موسسه مربوطه و انعکاس مسأله وجود داشته است. ولی با انتشار عکس، فرد علاوه بر از دست دادن شغل، بدنام شدن، دشواری در یافتن شغل جدید، از نظر اجتماعی نیز رسوا می شود.
ویلیام آگبرن در سال 1922 در کتاب تغییر اجتماعی خود واژۀ «تأخر فرهنگی» را بکار برد. به این معنا که تکنولوژی ها بسیار سریع تر از آنکه زمینه های فرهنگی و اجتماعی برای استفاده از آنها آماده باشد گسترش می یابند. تلفن های همراه هم قبل از آنکه ما درک درستی از مفاهیمی مانند آبرو، حریم خصوصی، مجازات، حقوق فردی بدست آوریم در جامعه گسترش یافته اند. باید بیشتر دقت کرد.
آنچه گفته شد به معنای نادیده گرفتن نقش سازنده تلفن های همراه در ایجاد نگرانی در مقامات و حاکمان در صورت سوء استفاده از مقام نیست.
✅نوشته: فردین علیخواه| جامعه شناس
کانال نویسنده: @fardinalikhah
ارسال نظر: @alikhahfardin
من در سفر/ سفر در من
مهم ترین ویژگی سفر دور شدن ، و به بیان بهتر، «گریز» از زندگی روزمره است. نوعی فرار از عقلانیت حاکم بر شهر که قاعده تداوم حیات در آن است. آدمها وقتی به سفر می روند خوشحال اند. احساس می کنند بر روی ابرها نشسته اند. گاهی اوقات احساس بی وزنی مفرط به سراغشان می آید به ویژه وقتی که در جاده، ماشین با برآمدگی ملایمی مواجه شده، به سرعت بالا رفته و دوباره چرخ های آن به آرامی بر روی آسفالت قرار می گیرد. آدمها در سفر گویی از نظمی که زندگی روزمره دچار آن است خود را رها می کنند. عجیب نیست که وقتی به ماشین هایی خیره می شویم که در حال ترک تهران هستند اولین پرسشی که به ذهنمان می آید آن است که به راستی اینان از چه می گریزند؟ آنان به گونه ای از شهر فاصله می گیرند که انگار بازگشتی در کار نیست. گریز از آنچه هست مهم ترین ویژگی سفر است. در سفر بیشتر به مقصد فکر می کنند تا مبدأ. در سفر حسی از یافتن را تجربه می کنند که گمگشته آدمها در دنیای امروز است. و جالب آنکه این حس حتی در مکان هایی که بارها به آنجا سفر کرده اند با آنان همراه است. البته آنچه گفتم برای همه آدم ها صادق نیست.
خیلی از آدمها این روزها مدام از لحظه های سفرشان عکس می گیرند. ساعت به ساعت و دقیقه به دقیقه! عکس و عکس و عکس پشت سر هم. یک، دو، سه ، چیک! هم صفحات فید و هم استوری اینستاگرام مملو از عکس های سفری است که آغاز کرده اند. 30 عکس برای یک روز. جاده، آسمان، دشت، مرتع، غذا، شکوفه، رنگین کمان، پاها در کف رودخانه، و.... در تمامی این عکس ها گیرندۀ عکس در مرکز عکس قرار دارد. سفر در حاشیه و کانون سفر خود عکاس است. جهان به گرد من می چرخد! در سفر، آدم ها گم می شوند ولی در این سفرها آنان مدام پیدا می شوند.
پرسش آن است که این حجم از انتشار عکس را باید به عنوان ویژگی زندگی امروز پذیرفت و با آن کنار آمد و سرزنشش نکرد یا آنکه این عکس ها نشان دهنده تنهایی آدم هاست. آدم های امروزی دیگر با سفرهای دو، سه یا چهار نفرۀ خانوادگی ارضاء نمی شوند. دلشان جمعیت می خواهد جمعیت. دوست دارند دور و برشان شلوغ باشد ولی نیست. نه، این هم نیست. دوست دارند مدام بر روی صحنه باشند. صحنه ای که دیگران به آنان نگاه کنند و با لایک تأییدشان کنند. اگر ایدۀ « زندگی به مثابه صحنه » را انتخاب کرده ایم دیگر چه فرقی می کند که در سفر باشیم یا در خانه. فقط جایی باشد که برای ما نقش آتلیه را ایفا کند.
قطعا مسافری که روزی 30 عکس از طریق اینستاگرام منتشر می کند حداقل سه ساعت برای عکاسی وقت صرف کرده است. خواندن کامنت های دوستان و «مرسی عزیزم» نوشتن را هم به این زمان اضافه کنید. در این وضعیت معنای تجربه سفر چیست؟ چه مکاشفه ای در این تیپ سفرها رخ داده است؟ کدام گریز از زندگی روزمره به وجود آمده است؟ آیا عکس گرفتن و چک کردن کامنت های دوستان، خود جزوی از همان زندگی روزمره ای نیست که مسافر از آن گریخته است؟ در برخی از کشورها حرکت هایی آغاز شده است که در آنها تلاش می کنند تا حرص و ولع برای عکس گرفتن و انتشار آنرا خنثی کنند. خویشتن شناسی در سفر با چنین کنترلی معنا می شود. سفری بدون توجه به خویشن در عکس! گم شدن کامل در دل جاده. متأسفانه این روزها تعریف کردن از سفر هم از معنا تهی شده است. ما قبل از آنکه به خانه برسیم سفرمان را برای دیگران تعریف کرده ایم. به همین دلیل آدم ها دیگر کمتر درباره سفرهایشان با هم حرف می زنند. چون حرف ها قبلا با عکس زده شده است. ما قبل از رسیدن به خانه چمدان سفر را باز کرده ایم!
کم نیستند آدم هایی که از سفر برگشتن را بیشتر از به سفر رفتن دوست دارند. خانه برای آنان امن ترین نقطه جهان است، سفر به معنای آوارگی و جستجوست. در مقابل، خانه به معنای رسیدن و ماندن است و اینان نه یافتن، که ماندن را دوست دارند. هیچ جا خانه آدم نمی شود.
برخی در سفر متوجه می شوند که چه چیزهایی ندارند. در سفر می فهمند که چه چیزهایی را از دست داده اند. سفر، نداشته هایشان را به یادشان می آورد. کم نیستند آدم هایی که وقتی به طبیعت می روند تصمیم می گیرند که در ادامه زندگی شان هر هفته به دل طبیعت بزنند. ولی زندگی روزمره و روتین حاکم بر شهر قدرتمندتر از این حرفهاست. سیلی است که ما را با خود همراه می کند. همچنین برخی در سفر می فهمند که چه چیزهایی دارند که قدرش را نمی دانند. در سفر دلشان برای خانه شان تنگ می شود. در سفر بالش شان را می خواهند. در سفر می فهمند که انتخابی جز از آنچه از آن گریخته اند ندارند. باید بروند و دوباره خودشان را لای چرخ دنده های در حال گردش شهر گم کنند.
▪️نوشته: فردین علیخواه|جامعه شناس
✅کانال نویسنده: @fardinalikhah
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
yon.ir/VsGJM
مهم ترین ویژگی سفر دور شدن ، و به بیان بهتر، «گریز» از زندگی روزمره است. نوعی فرار از عقلانیت حاکم بر شهر که قاعده تداوم حیات در آن است. آدمها وقتی به سفر می روند خوشحال اند. احساس می کنند بر روی ابرها نشسته اند. گاهی اوقات احساس بی وزنی مفرط به سراغشان می آید به ویژه وقتی که در جاده، ماشین با برآمدگی ملایمی مواجه شده، به سرعت بالا رفته و دوباره چرخ های آن به آرامی بر روی آسفالت قرار می گیرد. آدمها در سفر گویی از نظمی که زندگی روزمره دچار آن است خود را رها می کنند. عجیب نیست که وقتی به ماشین هایی خیره می شویم که در حال ترک تهران هستند اولین پرسشی که به ذهنمان می آید آن است که به راستی اینان از چه می گریزند؟ آنان به گونه ای از شهر فاصله می گیرند که انگار بازگشتی در کار نیست. گریز از آنچه هست مهم ترین ویژگی سفر است. در سفر بیشتر به مقصد فکر می کنند تا مبدأ. در سفر حسی از یافتن را تجربه می کنند که گمگشته آدمها در دنیای امروز است. و جالب آنکه این حس حتی در مکان هایی که بارها به آنجا سفر کرده اند با آنان همراه است. البته آنچه گفتم برای همه آدم ها صادق نیست.
خیلی از آدمها این روزها مدام از لحظه های سفرشان عکس می گیرند. ساعت به ساعت و دقیقه به دقیقه! عکس و عکس و عکس پشت سر هم. یک، دو، سه ، چیک! هم صفحات فید و هم استوری اینستاگرام مملو از عکس های سفری است که آغاز کرده اند. 30 عکس برای یک روز. جاده، آسمان، دشت، مرتع، غذا، شکوفه، رنگین کمان، پاها در کف رودخانه، و.... در تمامی این عکس ها گیرندۀ عکس در مرکز عکس قرار دارد. سفر در حاشیه و کانون سفر خود عکاس است. جهان به گرد من می چرخد! در سفر، آدم ها گم می شوند ولی در این سفرها آنان مدام پیدا می شوند.
پرسش آن است که این حجم از انتشار عکس را باید به عنوان ویژگی زندگی امروز پذیرفت و با آن کنار آمد و سرزنشش نکرد یا آنکه این عکس ها نشان دهنده تنهایی آدم هاست. آدم های امروزی دیگر با سفرهای دو، سه یا چهار نفرۀ خانوادگی ارضاء نمی شوند. دلشان جمعیت می خواهد جمعیت. دوست دارند دور و برشان شلوغ باشد ولی نیست. نه، این هم نیست. دوست دارند مدام بر روی صحنه باشند. صحنه ای که دیگران به آنان نگاه کنند و با لایک تأییدشان کنند. اگر ایدۀ « زندگی به مثابه صحنه » را انتخاب کرده ایم دیگر چه فرقی می کند که در سفر باشیم یا در خانه. فقط جایی باشد که برای ما نقش آتلیه را ایفا کند.
قطعا مسافری که روزی 30 عکس از طریق اینستاگرام منتشر می کند حداقل سه ساعت برای عکاسی وقت صرف کرده است. خواندن کامنت های دوستان و «مرسی عزیزم» نوشتن را هم به این زمان اضافه کنید. در این وضعیت معنای تجربه سفر چیست؟ چه مکاشفه ای در این تیپ سفرها رخ داده است؟ کدام گریز از زندگی روزمره به وجود آمده است؟ آیا عکس گرفتن و چک کردن کامنت های دوستان، خود جزوی از همان زندگی روزمره ای نیست که مسافر از آن گریخته است؟ در برخی از کشورها حرکت هایی آغاز شده است که در آنها تلاش می کنند تا حرص و ولع برای عکس گرفتن و انتشار آنرا خنثی کنند. خویشتن شناسی در سفر با چنین کنترلی معنا می شود. سفری بدون توجه به خویشن در عکس! گم شدن کامل در دل جاده. متأسفانه این روزها تعریف کردن از سفر هم از معنا تهی شده است. ما قبل از آنکه به خانه برسیم سفرمان را برای دیگران تعریف کرده ایم. به همین دلیل آدم ها دیگر کمتر درباره سفرهایشان با هم حرف می زنند. چون حرف ها قبلا با عکس زده شده است. ما قبل از رسیدن به خانه چمدان سفر را باز کرده ایم!
کم نیستند آدم هایی که از سفر برگشتن را بیشتر از به سفر رفتن دوست دارند. خانه برای آنان امن ترین نقطه جهان است، سفر به معنای آوارگی و جستجوست. در مقابل، خانه به معنای رسیدن و ماندن است و اینان نه یافتن، که ماندن را دوست دارند. هیچ جا خانه آدم نمی شود.
برخی در سفر متوجه می شوند که چه چیزهایی ندارند. در سفر می فهمند که چه چیزهایی را از دست داده اند. سفر، نداشته هایشان را به یادشان می آورد. کم نیستند آدم هایی که وقتی به طبیعت می روند تصمیم می گیرند که در ادامه زندگی شان هر هفته به دل طبیعت بزنند. ولی زندگی روزمره و روتین حاکم بر شهر قدرتمندتر از این حرفهاست. سیلی است که ما را با خود همراه می کند. همچنین برخی در سفر می فهمند که چه چیزهایی دارند که قدرش را نمی دانند. در سفر دلشان برای خانه شان تنگ می شود. در سفر بالش شان را می خواهند. در سفر می فهمند که انتخابی جز از آنچه از آن گریخته اند ندارند. باید بروند و دوباره خودشان را لای چرخ دنده های در حال گردش شهر گم کنند.
▪️نوشته: فردین علیخواه|جامعه شناس
✅کانال نویسنده: @fardinalikhah
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
yon.ir/VsGJM
مرد، مرد است و زن زن
پدر سیاوش همیشه عقیده داشته است که مرد باید با زن فرق داشته باشد. آن شب وقتی جوراب ساق کوتاهِ رنگی، شلوار جین تاخورده و کفش کالج قرمز سگکدار پسرش را دید سرزنشهایش را شروع کرد. وقتی در مهمانی رقص پسرش با آهنگ «چه پسری» ساسی مانکن را دید بازهم سرزنش کرد. میگفت آخر این چه رقصی است؟ موقع برگشت از مهمانی، او را از آخرین غر و لند هایش بینصیب نگذاشت. مدتی قبل وقتی دخترش مرجان نیز با موهای کوتاه نقرهای به خانه آمد با اخمهای پدرش مواجه شد، بهویژه وقتیکه چشمان پدرش به کفشهای چرمِ مشکی او افتاد که تقریباً مدل کفشهای خودش بود.از دخترش میپرسید که چرا کفش مردانه خریده است؟
مردانگی و زنانگی یکی از مباحث مناقشه برانگیز جوامع امروزی است. هرچند پرسش سادهای وجود دارد ولی پاسخ ساده نیست: اینکه مردانگی و زنانگی چیست؟ هر یک از شاخههای مختلف علوم، از زیستشناسی تا جامعهشناسی تلاش کردهاند تا به پرسش مذکور پاسخ دهند، ولی علیرغم پاسخهای متنوع، این مسئله هنوز یکی از بحثهای جدی در زندگی روزمره جوامع است. بسیاری از تحقیقات اجتماعی جداولی ساختهاند و در بالای آن نوشتهاند ویژگیهای مردان و ویژگیهای زنان، و در زیر هر یک صفاتی را برشمرده اند.
دیدگاههای جامعهشناسی غالبا معتقدند که افراد در فرایند اجتماعی شدن، و از طریق نهادهای مختلف اجتماعی و با ابزارها و روشهای مختلف ( تشویق و تنبیه) میآموزند که زن بودن و مرد بودن چیست. به تعبیر دیگر، این نظر وجود دارد که آدمها زن یا مرد به دنیا نمیآیند بلکه طی فرایند اجتماعی شدن زن یا مرد میشوند. برای مثال برخوردهای پدر سیاوش و مرجان، خودش یکی از این ابزارهاست تا فرزندان به هنجارهای اجتماعی مرتبط با مردانگی و زنانگی پایبند شوند. حکومتها هم با ابزارهای خود تلاش میکنند تا این هنجارها را در جامعه تثبیت کنند. البته روشن است که همه افراد این ارزشها و هنجارها را نمیپذیرند. همیشه اندکی نافرمانی در جوامع وجود دارد. درنتیجه چالشها باز به قوت خود باقی میماند. برای مثال در کتب درسی زن بودن و مرد بودن چگونه به تصویر کشیده شود؟ پاسخ به این سؤال آسان نیست. به همین دلایل مردانگی و زنانگی در مطالعات اجتماعی مانند پایان فیلمهایی است که قصه را نمیبندند. البته همیشه مقاومت در برابر تغییر بر پیچیدگی این مباحث افزوده است.
در چند سال اخیر، در خصوص مردانگی و زنانگی تغییراتی در جامعه ایرانی رخداده است. به نظر «زنانگی کردن» و «مرد بودن» جریانی پررنگ در زندگی روزمره ایرانی شده است. در محیطهای خصوصی و عمومی، نوعی اصرار بر نمایش هویت زنانه دیده میشود. برای مثال میتوان به مد شدن موهای بلندِ اکستنشن شده و یا فرِ درشتِ باز و آشفته، آرایش غلیظ، استفاده از لباسهای گلمنگلی، و کمی هم سکسی بودن اشاره کرد. در بین مردان جوان نیز بدن اندامی، شکم شش تکهای، موی کوتاه (آلمانی و ...) ریش (تهریش، ریش بلند)، و داشتن صدای خشدار از آن جمله است. البته در بین مردان جریانهای موازی نیز دیده میشود که به شکلی هنجارها و معیارهای نسبتاً تثبیتشده اجتماعی درباره تمایزات بین زن و مرد را به چالش میکشند. برای مثال مرتب کردن ابرو، استفاده از رنگهای جیغ برای تیشرت یا کفش، رقصهای لوند، و استفاده از گردنبند از آن جملهاند.
زنانگی و مردانگی مفاهیمی سیالاند که مصداقهای آنها دچار تغییرمیشوند. در این خصوص، عرصههایی با توافق بسیار زیاد، و عرصههایی با توافق بسیارکم، وجود دارد. برای مثال سبیل یکی از آنهاست. زمانی سبیل یکی از شاخصهای مردانگی (توافق بسیار زیاد) بود ولی امروزه نیست (توافق بسیارکم). زمانی رانندگی (شوفر) یک صفات مردانه و دارای توافق بسیار زیاد بود که امروزه به سمت توافق بسیارکم رفته است. استفاده از گردنبند طلا، داشتن سینۀ پرمو، داشتن فرزند برای اثبات مردانگی نیز مواردی هستند که بهتدریج از توافق بسیار زیاد به سوی توافق بسیارکم کوچ کردهاند و به یقین این داستان همچنان ادامه دارد.
به موضوع مردانگی و زنانگی باید نگاهی تاریخی داشت. آنچه امروزدقیقاً از مصداقهای مردانگی و زنانگی است ممکن است فردا نباشد. هنجارهای اجتماعی حاکم یکی از معیارهای قضاوت ما درباره این تمایزات است. نکته آن است که در صورت مشاهده نقض این هنجارها باید با مدارا برخورد کرد. هر آنچه غیرمتداول، کم، نامعمول و در زمان خود غیرطبیعی است لزوماً دلیل بر بد بودن نیست. مردانگی و زنانگی را باید موضوعی در حال مذاکره در جوامع دید. فیلمی با پایانی باز. کلیشههای اجتماعی نباید مانند سلول ما را در خود حبس کنند. آنچه را که خودمان ساختهایم باید بتوانیم خراب کنیم یا تغییر دهیم.
▪️نوشته: فردین علیخواه| جامعه شناس
✅کانال نویسنده: @fardinalikhah
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
پدر سیاوش همیشه عقیده داشته است که مرد باید با زن فرق داشته باشد. آن شب وقتی جوراب ساق کوتاهِ رنگی، شلوار جین تاخورده و کفش کالج قرمز سگکدار پسرش را دید سرزنشهایش را شروع کرد. وقتی در مهمانی رقص پسرش با آهنگ «چه پسری» ساسی مانکن را دید بازهم سرزنش کرد. میگفت آخر این چه رقصی است؟ موقع برگشت از مهمانی، او را از آخرین غر و لند هایش بینصیب نگذاشت. مدتی قبل وقتی دخترش مرجان نیز با موهای کوتاه نقرهای به خانه آمد با اخمهای پدرش مواجه شد، بهویژه وقتیکه چشمان پدرش به کفشهای چرمِ مشکی او افتاد که تقریباً مدل کفشهای خودش بود.از دخترش میپرسید که چرا کفش مردانه خریده است؟
مردانگی و زنانگی یکی از مباحث مناقشه برانگیز جوامع امروزی است. هرچند پرسش سادهای وجود دارد ولی پاسخ ساده نیست: اینکه مردانگی و زنانگی چیست؟ هر یک از شاخههای مختلف علوم، از زیستشناسی تا جامعهشناسی تلاش کردهاند تا به پرسش مذکور پاسخ دهند، ولی علیرغم پاسخهای متنوع، این مسئله هنوز یکی از بحثهای جدی در زندگی روزمره جوامع است. بسیاری از تحقیقات اجتماعی جداولی ساختهاند و در بالای آن نوشتهاند ویژگیهای مردان و ویژگیهای زنان، و در زیر هر یک صفاتی را برشمرده اند.
دیدگاههای جامعهشناسی غالبا معتقدند که افراد در فرایند اجتماعی شدن، و از طریق نهادهای مختلف اجتماعی و با ابزارها و روشهای مختلف ( تشویق و تنبیه) میآموزند که زن بودن و مرد بودن چیست. به تعبیر دیگر، این نظر وجود دارد که آدمها زن یا مرد به دنیا نمیآیند بلکه طی فرایند اجتماعی شدن زن یا مرد میشوند. برای مثال برخوردهای پدر سیاوش و مرجان، خودش یکی از این ابزارهاست تا فرزندان به هنجارهای اجتماعی مرتبط با مردانگی و زنانگی پایبند شوند. حکومتها هم با ابزارهای خود تلاش میکنند تا این هنجارها را در جامعه تثبیت کنند. البته روشن است که همه افراد این ارزشها و هنجارها را نمیپذیرند. همیشه اندکی نافرمانی در جوامع وجود دارد. درنتیجه چالشها باز به قوت خود باقی میماند. برای مثال در کتب درسی زن بودن و مرد بودن چگونه به تصویر کشیده شود؟ پاسخ به این سؤال آسان نیست. به همین دلایل مردانگی و زنانگی در مطالعات اجتماعی مانند پایان فیلمهایی است که قصه را نمیبندند. البته همیشه مقاومت در برابر تغییر بر پیچیدگی این مباحث افزوده است.
در چند سال اخیر، در خصوص مردانگی و زنانگی تغییراتی در جامعه ایرانی رخداده است. به نظر «زنانگی کردن» و «مرد بودن» جریانی پررنگ در زندگی روزمره ایرانی شده است. در محیطهای خصوصی و عمومی، نوعی اصرار بر نمایش هویت زنانه دیده میشود. برای مثال میتوان به مد شدن موهای بلندِ اکستنشن شده و یا فرِ درشتِ باز و آشفته، آرایش غلیظ، استفاده از لباسهای گلمنگلی، و کمی هم سکسی بودن اشاره کرد. در بین مردان جوان نیز بدن اندامی، شکم شش تکهای، موی کوتاه (آلمانی و ...) ریش (تهریش، ریش بلند)، و داشتن صدای خشدار از آن جمله است. البته در بین مردان جریانهای موازی نیز دیده میشود که به شکلی هنجارها و معیارهای نسبتاً تثبیتشده اجتماعی درباره تمایزات بین زن و مرد را به چالش میکشند. برای مثال مرتب کردن ابرو، استفاده از رنگهای جیغ برای تیشرت یا کفش، رقصهای لوند، و استفاده از گردنبند از آن جملهاند.
زنانگی و مردانگی مفاهیمی سیالاند که مصداقهای آنها دچار تغییرمیشوند. در این خصوص، عرصههایی با توافق بسیار زیاد، و عرصههایی با توافق بسیارکم، وجود دارد. برای مثال سبیل یکی از آنهاست. زمانی سبیل یکی از شاخصهای مردانگی (توافق بسیار زیاد) بود ولی امروزه نیست (توافق بسیارکم). زمانی رانندگی (شوفر) یک صفات مردانه و دارای توافق بسیار زیاد بود که امروزه به سمت توافق بسیارکم رفته است. استفاده از گردنبند طلا، داشتن سینۀ پرمو، داشتن فرزند برای اثبات مردانگی نیز مواردی هستند که بهتدریج از توافق بسیار زیاد به سوی توافق بسیارکم کوچ کردهاند و به یقین این داستان همچنان ادامه دارد.
به موضوع مردانگی و زنانگی باید نگاهی تاریخی داشت. آنچه امروزدقیقاً از مصداقهای مردانگی و زنانگی است ممکن است فردا نباشد. هنجارهای اجتماعی حاکم یکی از معیارهای قضاوت ما درباره این تمایزات است. نکته آن است که در صورت مشاهده نقض این هنجارها باید با مدارا برخورد کرد. هر آنچه غیرمتداول، کم، نامعمول و در زمان خود غیرطبیعی است لزوماً دلیل بر بد بودن نیست. مردانگی و زنانگی را باید موضوعی در حال مذاکره در جوامع دید. فیلمی با پایانی باز. کلیشههای اجتماعی نباید مانند سلول ما را در خود حبس کنند. آنچه را که خودمان ساختهایم باید بتوانیم خراب کنیم یا تغییر دهیم.
▪️نوشته: فردین علیخواه| جامعه شناس
✅کانال نویسنده: @fardinalikhah
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
ایرانی دیدی فرار کن!
هموطنانی که مهاجرت کرده اند جمله « ایرانی دیدی فرار کن» را بسیار می شنوند. برخی از ایرانیانی که سال ها در خارج از کشور زندگی کرده اند می گویند که ما ایرانیان (شاید) تنها ملتی هستیم که وقتی در مسیرمان با یک ایرانی دیگر مواجه می شویم سریع راه مان را کج می کنیم تا محبور به تماس با او نشویم. بیشتر این هموطنان معمولا ایرانیان را با مهاجران سایر کشورهای خاورمیانه مقایسه می کنند و معتقدند که این اقلیت های قومی در کشورهای اروپایی عموما پشتیبان یکدیگرند و به محض ورود به این کشورها تلاش می کنند تا به سایر هموطنان شان که قبل از آنها مهاجرت کرده اند ملحق شوند. شاید به همین دلیل در برخی از شهرهای بزرگ کشورهای مهاجرپذیر شاهد پدیده همجواری، همسایگی یا محله مشترک برخی اقوام هستیم. در مقابل، ایرانیان با ورود به این کشورها، از طرفی هم خودشان با هزاران تردید و ترس تصمیم می گیرند تا به سایر ایرانیان نزدیک شوند و از طرف دیگر ایرانیان ساکن هم تمایلی به نزدیک شدن به آنها ندارند. در واقع در این تعامل اجتماعی با دافعه-دافعه طرف هستیم. من تو را می بینم ولی وانمود می کنم که نمی بینم! به راستی چه دلایلی را می توان در این خصوص موثر دانست. در ادامه به برخی از آنها اشاره می شود:
-مهاجرت با بیزاری: تحقیقات اولیه ام بیانگر آن است که ایرانیان عموما با حسی از بیزاری از آنچه در کشورشان جریان دارد ایران را ترک می کنند. ایران جای ماندن نیست و باید رفت! این نارضایتی تنها شامل عرصه های اقتصادی و یا سیاسی نبوده و رفتارهای اجتماعی ایرانیان و فرهنگ حاکم بر جامعه ایرانی را نیز دربرمی گیرد. در نتیجه آنان از هر آنچه که یادآور آن چیزی باشد که با بیزاری از آن گریخته اند خود را دور می کنند. دیدن هر ایرانی یعنی بازگشت به نقطه آغاز و این برای آنان امری پذیرفتنی نیست. قرار نیست در « خارج» هم چیزی ببینیم که به یادمان بیاورد که ما از کجا آمده ایم! به نظر می رسد که ایرانیان مهاجر اگر نگوییم تنها، ولی حداقل جزو معدود ملت هایی هستند که در ابتدای مهاجرت از همه چیز کشور خود متنفرند! هر چند با گذشت زمان و کسب شناخت بیشتر کشورهای مقصد، از شدت این تنفر کاسته می شود.
-انتشار تجارب منفی: کم نیستند ایرانیانی که طعمه کلاهبرداری هموطنان خود شده اند. با گسترش شبکه های اجتماعی، هم تماس با ایرانیان و هم انتشار تجارب منفی تماس با ایرانیان بسیار آسان شده است. معمولا قربانیان با شرح تجارب تلخ خود در شبکه های اجتماعی تلاش می کنند تا هشدارهای لازم را در اختیار سایرین قرار دهند. انتشار تجارب بد تعامل و درخواست کمک از سایر ایرانیان، کلیشۀ « ایرانی دیدی فرار کن» را تقویت می نماید.
-لایه های سیاسی و اجتماعی مهاجران: هر چند در برخی از کشورهای مهاجرپذیر، سنخیّت مهاجران ایرانی بیشتر است ولی بدون تردید در بین مهاجران ایرانی لایه ها و طبقات مختلفی از مهاجران وجود دارد. هر انقلاب، اعتصاب، التهاب، ابلاغ، و اخیرا اختلاسی در ایران مهاجران خاص خود را رقم زده است. جمله« ببین ولی دیده نشو» عموما در بین نسل های اولیه مهاجران کاربرد فراوانی داشته است. کودتای 28 مرداد، انقلاب 57، حادثه کوی دانشگاه تهران، التهابات سال 88 از جمله اتفاقاتی بودند که از آنها می توان به عنوان عوامل شکاف در بین مهاجران یاد کرد. خط و خطوط و سمت و سو معمولا یکی از معیارهای مهاجران ایرانی برای تماس و تعامل اجتماعی با سایر ایرانیان محسوب می شود.
-حمل بی اعتمادی ها به خارج: بی اعتمادی یکی از واقعیت های جامعه ایرانی است. جامعه ایرانی همواره هم شاهد بی اعتمادی عمودی(ملت-دولت/ دولت-ملت) و هم بی اعتمادی افقی(ملت-ملت) بوده است. آنچه در خارج از کشور در بین ایرانیان دیده می شود پدیده جدیدی نیست بلکه تداوم آن چیزی است که در ایران هم به شکل دیگر وجود داشته است. معمولا در کشورهای جهان، افراد از غریبه ها واهمه دارند و نسبت به آنان بی اعتمادند. ما ایرانیان بر عکس، معمولا از آشنایان بیشتر واهمه داریم. که با من هر چه کرد آن.....
-تقسیم بیشتر کیک: عدم آموزش و در نتیجه ناآشنایی با رقابت سالم و منصفانه یکی از ضعف های ما ایرانیان است. ما کمی تنگ نظریم. به جای آنکه با رقیب رقابت کنیم او را نابود می کنیم: « یکی بود یکی نابود ». به همین دلیل وقتی یک ایرانی در خیابان های شهر، یک ایرانی دیگر را می بیند تصور می کند که کسی آمده است تا جای او را بگیرد و به یقین برش های کیک برای او کوچک و کوچکتر خواهد شد.
سخن پایانی: آنچه گفته شد ممکن است درباره همه مهاجران ایرانی صادق نباشد.
▪️▪️نوشته: دکتر فردین علیخواه|جامعه شناس
✅آدرس کانال نویسنده: @fardinalikhah
✅ارسال نظر برای نویسنده: @alikhahfardin
هموطنانی که مهاجرت کرده اند جمله « ایرانی دیدی فرار کن» را بسیار می شنوند. برخی از ایرانیانی که سال ها در خارج از کشور زندگی کرده اند می گویند که ما ایرانیان (شاید) تنها ملتی هستیم که وقتی در مسیرمان با یک ایرانی دیگر مواجه می شویم سریع راه مان را کج می کنیم تا محبور به تماس با او نشویم. بیشتر این هموطنان معمولا ایرانیان را با مهاجران سایر کشورهای خاورمیانه مقایسه می کنند و معتقدند که این اقلیت های قومی در کشورهای اروپایی عموما پشتیبان یکدیگرند و به محض ورود به این کشورها تلاش می کنند تا به سایر هموطنان شان که قبل از آنها مهاجرت کرده اند ملحق شوند. شاید به همین دلیل در برخی از شهرهای بزرگ کشورهای مهاجرپذیر شاهد پدیده همجواری، همسایگی یا محله مشترک برخی اقوام هستیم. در مقابل، ایرانیان با ورود به این کشورها، از طرفی هم خودشان با هزاران تردید و ترس تصمیم می گیرند تا به سایر ایرانیان نزدیک شوند و از طرف دیگر ایرانیان ساکن هم تمایلی به نزدیک شدن به آنها ندارند. در واقع در این تعامل اجتماعی با دافعه-دافعه طرف هستیم. من تو را می بینم ولی وانمود می کنم که نمی بینم! به راستی چه دلایلی را می توان در این خصوص موثر دانست. در ادامه به برخی از آنها اشاره می شود:
-مهاجرت با بیزاری: تحقیقات اولیه ام بیانگر آن است که ایرانیان عموما با حسی از بیزاری از آنچه در کشورشان جریان دارد ایران را ترک می کنند. ایران جای ماندن نیست و باید رفت! این نارضایتی تنها شامل عرصه های اقتصادی و یا سیاسی نبوده و رفتارهای اجتماعی ایرانیان و فرهنگ حاکم بر جامعه ایرانی را نیز دربرمی گیرد. در نتیجه آنان از هر آنچه که یادآور آن چیزی باشد که با بیزاری از آن گریخته اند خود را دور می کنند. دیدن هر ایرانی یعنی بازگشت به نقطه آغاز و این برای آنان امری پذیرفتنی نیست. قرار نیست در « خارج» هم چیزی ببینیم که به یادمان بیاورد که ما از کجا آمده ایم! به نظر می رسد که ایرانیان مهاجر اگر نگوییم تنها، ولی حداقل جزو معدود ملت هایی هستند که در ابتدای مهاجرت از همه چیز کشور خود متنفرند! هر چند با گذشت زمان و کسب شناخت بیشتر کشورهای مقصد، از شدت این تنفر کاسته می شود.
-انتشار تجارب منفی: کم نیستند ایرانیانی که طعمه کلاهبرداری هموطنان خود شده اند. با گسترش شبکه های اجتماعی، هم تماس با ایرانیان و هم انتشار تجارب منفی تماس با ایرانیان بسیار آسان شده است. معمولا قربانیان با شرح تجارب تلخ خود در شبکه های اجتماعی تلاش می کنند تا هشدارهای لازم را در اختیار سایرین قرار دهند. انتشار تجارب بد تعامل و درخواست کمک از سایر ایرانیان، کلیشۀ « ایرانی دیدی فرار کن» را تقویت می نماید.
-لایه های سیاسی و اجتماعی مهاجران: هر چند در برخی از کشورهای مهاجرپذیر، سنخیّت مهاجران ایرانی بیشتر است ولی بدون تردید در بین مهاجران ایرانی لایه ها و طبقات مختلفی از مهاجران وجود دارد. هر انقلاب، اعتصاب، التهاب، ابلاغ، و اخیرا اختلاسی در ایران مهاجران خاص خود را رقم زده است. جمله« ببین ولی دیده نشو» عموما در بین نسل های اولیه مهاجران کاربرد فراوانی داشته است. کودتای 28 مرداد، انقلاب 57، حادثه کوی دانشگاه تهران، التهابات سال 88 از جمله اتفاقاتی بودند که از آنها می توان به عنوان عوامل شکاف در بین مهاجران یاد کرد. خط و خطوط و سمت و سو معمولا یکی از معیارهای مهاجران ایرانی برای تماس و تعامل اجتماعی با سایر ایرانیان محسوب می شود.
-حمل بی اعتمادی ها به خارج: بی اعتمادی یکی از واقعیت های جامعه ایرانی است. جامعه ایرانی همواره هم شاهد بی اعتمادی عمودی(ملت-دولت/ دولت-ملت) و هم بی اعتمادی افقی(ملت-ملت) بوده است. آنچه در خارج از کشور در بین ایرانیان دیده می شود پدیده جدیدی نیست بلکه تداوم آن چیزی است که در ایران هم به شکل دیگر وجود داشته است. معمولا در کشورهای جهان، افراد از غریبه ها واهمه دارند و نسبت به آنان بی اعتمادند. ما ایرانیان بر عکس، معمولا از آشنایان بیشتر واهمه داریم. که با من هر چه کرد آن.....
-تقسیم بیشتر کیک: عدم آموزش و در نتیجه ناآشنایی با رقابت سالم و منصفانه یکی از ضعف های ما ایرانیان است. ما کمی تنگ نظریم. به جای آنکه با رقیب رقابت کنیم او را نابود می کنیم: « یکی بود یکی نابود ». به همین دلیل وقتی یک ایرانی در خیابان های شهر، یک ایرانی دیگر را می بیند تصور می کند که کسی آمده است تا جای او را بگیرد و به یقین برش های کیک برای او کوچک و کوچکتر خواهد شد.
سخن پایانی: آنچه گفته شد ممکن است درباره همه مهاجران ایرانی صادق نباشد.
▪️▪️نوشته: دکتر فردین علیخواه|جامعه شناس
✅آدرس کانال نویسنده: @fardinalikhah
✅ارسال نظر برای نویسنده: @alikhahfardin
مطلب زیر قبلا هم یکبار منتشر شده است. شاید عده ای آنرا نخوانده باشند.
لازم به ذکر است که اگر در این کانال مطلبی منتشر شود که قبلا منتشر شده است حتما به اعضاء اطلاع داده می شود.
لازم به ذکر است که اگر در این کانال مطلبی منتشر شود که قبلا منتشر شده است حتما به اعضاء اطلاع داده می شود.
از کاسۀ توالت تا دیوارهای بیحیای امروزی!
🔸 فردین علیخواه | جامعهشناس
🖋یکی از آشنایان تعریف میکرد که مدت کوتاهی از سکونتشان در خانهی جدید نگذشته بود که متوجه میشوند صداهای مختلفِ همسایهی مجاور بهآسانی از دیوارها عبور کرده و در خانهی آنان به گوش می رسد. همسایهی آنان زوج جوانی بودند و خصوصیترین صحبتهای آنها حتی به هنگام ارتباط جنسی نیز بهراحتی قابلشنیدن بود. نه آنکه آن زوج بیپروا بودند و یا با صدای بلند حرف می زدند، بلکه دیوارهای حائل آنقدر نازک بود که توانی برای مقاومت در برابر صداهای حتی عادی همسایه را هم نداشتند. آنان مانده بودند که چه کنند؟ آیا به همسایه تذکر بدهند؟ چه بگویند و چگونه بگویند؟ مثلا بگویند که..../همکار دیگری هم قبلاً برایم از چنین مشکلی گفته بود. مسئله این همکار هم شنیدن چنین صدایی بود. میگفت شنیدن(ببخشید) صدای باد معده همسایه مجاور از هواکشها، دیگر برایمان عادی شده است، واینکه همسایهمان در ساعات عادی روز درباره چه موضوعاتی حرف میزند و یا در حال تماشای چه برنامهای از تلویزیون است هم همینطور. مسئله؛ صداهایی بود که گهگاه در نیمههای شب به گوشمان میرسید. نه آنکه همسایهمان آدم بینزاکتی باشد. بسیار هم مبادیآداب بود. دیوارها بی حیاء بودند. درنهایت این همکارم به دلیل داشتن دو نوجوان مجبور شد محل سکونت اش را تغییر دهد.
بهراستی در این مسئله، تقصیر از ساکنان کدام طرف دیوارهاست؟ کسی که در دستشوئی خانهاش یا در اتاقخواب اش آن عملی را انجام میدهد که از یک آدم نرمال انتظار میرود انجام دهد یا همسایگانی که ناخواسته صدای آنان را میشنوند؟ به نظرهیچکدام. مقصّر؛ سازندگان و سازمانهایی هستند که باید برساخت و ساز آنان نظارت داشته باشند.
در این کشور هر زمان تلویزیون را روشن میکنید مدام این جمله به گوش میرسد که در مقایسه با کشورهای غربی، کشور ما کشوری ارزشی و اسلامی است. فرض کنیم اینگونه باشد. فرض کنیم. ارزشی و اسلامی بودن صرفاً به نصب پردههای تبریک و تسلیت بر درودیوارهای ادارات دولتی نیست. ارزشی بودن را باید در همین مثالهای شاید بهظاهر کوچک در زندگی روزمره دید. در همه جوامع، آدمها یک حریم خصوصی دارند و هیچکس در هیچ کجای دنیا تمایل ندارد تا دیگران بدون اجازه وارد حریم خصوصی او شوند. سوال این است که آن مهندس ناظری که میآید و کیفیت ساخت این خانهها را کنترل میکند چقدر به معیارهای فرهنگی و اجتماعی این جامعه همنظر دارد؟ آیا اساساً میزان تبادل صدا بین دیوارها هم کنترل میشود؟ بعید میدانم. بسیار جالب است که سازندگان این خانهها، به همجهت نبودن کاسه توالت با قبله توجه میکنند بهگونهای که در کمتر خانهای میبینیم که این قاعده رعایت نشده باشد. ولی کسی به موضوع عبور صدا در اتاق خواب، آبروی اشخاص و حریم خصوصی توجهی ندارد. نکته دیگر آنکه معمولاً در خانههایی که ارزانترند این مشکل یعنی عبور صدا از دیوارها بهمراتب شدیدتر میشود و این در حالی است که معمولاً خانوادههایی که در خانههای ارزانتر شهر سکونت دارند به اقشار سنتی جامعه نزدیکتر و نسبت به برخی ارزشهای فرهنگی حساسترند. چگونه است که سازندگان، جهت کاسه توالت را یک مسئله دینی و ارزشی میبینند و رعایت میکنند ولی عبور صدای آدمها به هنگام ارتباط جنسی توجه آنان را برنمیانگیزد؟
سخن پایانی؛ شهرک اکباتان در شهر تهران توسط مهندسان آمریکائی و بر اساس چارچوبها و معیارهای مجاورت و همسایگی و نیز حفظ حریم خصوصی- که معمولاً در آمریکا بسیار مهم قلمداد میشود - در سال 1345 آغاز و در سال 1356 به بهرهبرداری رسید. در خصوص میزان مقاومت دیوارهای خانههای این شهرک در مقابل صدا هر چه بگویم کم گفتهام. ولی؛ ایکاش سازندگان و سازمانهای ناظر امروزی در این کشور اسلامی! اندکی از نگاه مهندسان امریکایی در ایران در پنجاه سال قبل بهره میبردند و بهجز کاسه توالت به سایر ارزشهای اجتماعی هم اندکی فکر میکردند.🌱
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
✅کانال نویسنده: @fardinalikhah
yon.ir/rJGZZ
🔸 فردین علیخواه | جامعهشناس
🖋یکی از آشنایان تعریف میکرد که مدت کوتاهی از سکونتشان در خانهی جدید نگذشته بود که متوجه میشوند صداهای مختلفِ همسایهی مجاور بهآسانی از دیوارها عبور کرده و در خانهی آنان به گوش می رسد. همسایهی آنان زوج جوانی بودند و خصوصیترین صحبتهای آنها حتی به هنگام ارتباط جنسی نیز بهراحتی قابلشنیدن بود. نه آنکه آن زوج بیپروا بودند و یا با صدای بلند حرف می زدند، بلکه دیوارهای حائل آنقدر نازک بود که توانی برای مقاومت در برابر صداهای حتی عادی همسایه را هم نداشتند. آنان مانده بودند که چه کنند؟ آیا به همسایه تذکر بدهند؟ چه بگویند و چگونه بگویند؟ مثلا بگویند که..../همکار دیگری هم قبلاً برایم از چنین مشکلی گفته بود. مسئله این همکار هم شنیدن چنین صدایی بود. میگفت شنیدن(ببخشید) صدای باد معده همسایه مجاور از هواکشها، دیگر برایمان عادی شده است، واینکه همسایهمان در ساعات عادی روز درباره چه موضوعاتی حرف میزند و یا در حال تماشای چه برنامهای از تلویزیون است هم همینطور. مسئله؛ صداهایی بود که گهگاه در نیمههای شب به گوشمان میرسید. نه آنکه همسایهمان آدم بینزاکتی باشد. بسیار هم مبادیآداب بود. دیوارها بی حیاء بودند. درنهایت این همکارم به دلیل داشتن دو نوجوان مجبور شد محل سکونت اش را تغییر دهد.
بهراستی در این مسئله، تقصیر از ساکنان کدام طرف دیوارهاست؟ کسی که در دستشوئی خانهاش یا در اتاقخواب اش آن عملی را انجام میدهد که از یک آدم نرمال انتظار میرود انجام دهد یا همسایگانی که ناخواسته صدای آنان را میشنوند؟ به نظرهیچکدام. مقصّر؛ سازندگان و سازمانهایی هستند که باید برساخت و ساز آنان نظارت داشته باشند.
در این کشور هر زمان تلویزیون را روشن میکنید مدام این جمله به گوش میرسد که در مقایسه با کشورهای غربی، کشور ما کشوری ارزشی و اسلامی است. فرض کنیم اینگونه باشد. فرض کنیم. ارزشی و اسلامی بودن صرفاً به نصب پردههای تبریک و تسلیت بر درودیوارهای ادارات دولتی نیست. ارزشی بودن را باید در همین مثالهای شاید بهظاهر کوچک در زندگی روزمره دید. در همه جوامع، آدمها یک حریم خصوصی دارند و هیچکس در هیچ کجای دنیا تمایل ندارد تا دیگران بدون اجازه وارد حریم خصوصی او شوند. سوال این است که آن مهندس ناظری که میآید و کیفیت ساخت این خانهها را کنترل میکند چقدر به معیارهای فرهنگی و اجتماعی این جامعه همنظر دارد؟ آیا اساساً میزان تبادل صدا بین دیوارها هم کنترل میشود؟ بعید میدانم. بسیار جالب است که سازندگان این خانهها، به همجهت نبودن کاسه توالت با قبله توجه میکنند بهگونهای که در کمتر خانهای میبینیم که این قاعده رعایت نشده باشد. ولی کسی به موضوع عبور صدا در اتاق خواب، آبروی اشخاص و حریم خصوصی توجهی ندارد. نکته دیگر آنکه معمولاً در خانههایی که ارزانترند این مشکل یعنی عبور صدا از دیوارها بهمراتب شدیدتر میشود و این در حالی است که معمولاً خانوادههایی که در خانههای ارزانتر شهر سکونت دارند به اقشار سنتی جامعه نزدیکتر و نسبت به برخی ارزشهای فرهنگی حساسترند. چگونه است که سازندگان، جهت کاسه توالت را یک مسئله دینی و ارزشی میبینند و رعایت میکنند ولی عبور صدای آدمها به هنگام ارتباط جنسی توجه آنان را برنمیانگیزد؟
سخن پایانی؛ شهرک اکباتان در شهر تهران توسط مهندسان آمریکائی و بر اساس چارچوبها و معیارهای مجاورت و همسایگی و نیز حفظ حریم خصوصی- که معمولاً در آمریکا بسیار مهم قلمداد میشود - در سال 1345 آغاز و در سال 1356 به بهرهبرداری رسید. در خصوص میزان مقاومت دیوارهای خانههای این شهرک در مقابل صدا هر چه بگویم کم گفتهام. ولی؛ ایکاش سازندگان و سازمانهای ناظر امروزی در این کشور اسلامی! اندکی از نگاه مهندسان امریکایی در ایران در پنجاه سال قبل بهره میبردند و بهجز کاسه توالت به سایر ارزشهای اجتماعی هم اندکی فکر میکردند.🌱
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
✅کانال نویسنده: @fardinalikhah
yon.ir/rJGZZ
👍1
صف، کتاب و سلبریتی
در دهه 1960 گروه بیتلز در بین جوانان غربی پرآوازه شد. هنوز بهسختی تصویر طرفدارانی که با دیدن گروه فریاد میکشیدند فراموش میشود. طرفداران روزها در فرودگاه به انتظار مینشستند تا فقط به آنها دست تکان دهند! پس از کنسرت صفهای طولانی تشکیل میشد تا اعضای گروه طرفداران خود را لحظهای درآغوش گیرند. برخی طرفداران، در دوردستها میایستادند و با نگاه به آنها فقط اشک میریختند چون تحمل نزدیک شدن به آنان را نداشتند. این شیفتگی آنقدر شدید بود که روان شناسان اجتماعی از بیماری بیتل مانیا(Beatle mania ) گفتند. مانیا جزو اختلالات روانی و به معنای شیدایی است. به تدریج شیدایی جوانان شوریدهحال توجه جامعه شناسان را جلب کرد. این سطح از شیفتگی، آن هم نسبت به افرادی که خواننده و یا مجری تلویزیون بودند برای جامعه شناسان مایهٔ تعجّب بود. گویی در دنیای مدرن، این واکنش عاطفی به کسانی که بیشترساختهٔ رسانهها هستند تداوم شیدایی نسبت به کشیشان در َاشکال جدید آن بود. در گذشته، کشیشان هدف چنین پرستشی قرار میگرفتند، مردم به زیارت آنان میرفتند و تلاش میکردند تا این شخصیتها دستی بر سر و روی آنان بکشند، برخی دست بر جای پای آنان میکشیدند و آن را بر سروصورت خود میمالیدند، اشیاء متعلق به آنان مقدس، و یکی از خاطرات مهم زندگی، تعریف هیجانِ ملاقات با این شخصیتها بود.
باکم رنگ شدن نقش ادیان در جوامع، رسانهها تلاش کردند تا با بهکارگیری شگردهایی، همان شیفتگی را بازتولید کنند و سلبریتی بسازند. اگر کلیسا در گذشته مرکز بروز شیدایی بود در دنیای جدید اما سالن کنسرت، ورزشگاهها وسالن هنری به چنین مکانهایی تبدیل شده اند. اگر در دنیای قدیم اشیای متعلق به شخصیتهای دینی مقدس تلقی میشد در دنیای جدید وسایل عادی سلبریتی ها در حراجیها میلیونها دلار به فروش می رود، اگر در دنیای قدیم افراد خود را به آبوآتش میزدند تاشخصیتهای دینی دستی بر سرآنان بکشند در دنیای جدید افراد بلیت میخرند تا از نزدیک سلبریتی ببینند. اگر در دنیای قدیم آدمها با دیدن شخصیتهای دینی از فرط شوق ازحال میرفتند دردنیای جدید افراد با دیدن سلبریتی ها غش میکنند. در دنیای قدیم شخصیتهای دینی از شیفتگی توده ها نهایت استفادهٔ مالی (تا پیشفروش کردن زمین در بهشت)را داشتند و در دنیای جدید نیز کمپانیها از شیفتگی به سلبریتی ها جیب خود را پر میکنند.
این کمپانیها تلاش کردند تا سلبریتی ها را فرازمینی جلوه دهند! مثلاً اگر قرار بود مایکل جکسون برای هوادارانش بخواند شیوهٔ ظهور او بر روی سِن به شکلی بود که گویی از یک جهان دور و ناشناخته پا به کره خاکی مینهد. او از میان ابرها و یا شعلههای آتش بر روی سن ظهور میکرد! با ظهور مایکل جکسون، جیغ و فریادها به آسمان میرفت و به دنبال آن، اجساد بیهوشی که تحمل تماشای ظهور این موجود فرازمینی را نداشتند به سمت آمبولانسها دستبهدست میشد! برخی گفتند که این ستارهها درواقع پیامبران عصر مدرناند. جان لنون، یکی از اعضای گروه بیتلز با تماشای هواداران گفته بود: بیتلز از مسیح هم محبوبتر است! نکتهٔ درخور تأمل آنکه در گذشته و در زمانی که عدهای با دیدن کشیشان فریاد میکشیدند و لباس آنان را لمس میکردند هیچوقت کسی با دیدن بتهوون، داوینچی و یا پیکاسو فریاد نمیکشید. با گسترش نقد و تفکر، تصور بر آن بود که در دنیای مدرن شیدایی ناشی از تماشای آدمها از بین خواهد رفت ولی نرفت.
بهصف چندصدمتری مردمی نگاه میکنم که برای خرید کتابهای عادل فردوسی پور در پاساژ کوروش ایستادهاند تا کتابی را بخرند که قرار است توسط او امضا شود. بعضی از آنان مدام روی پنجه پایشان میایستند و به جلوی صف نگاه میکنند تا ببینند چه زمانی نوبتشان میشود. کسانی که در جلوی صف جمع شده اند با دیدن او فریاد میکشند. ظاهراً قرار است درآمد حاصل از این فروش به سیلزدگان اختصاص یابد.
چند سؤال از خودم میپرسم: آیا ایرانیان آنقدر به کتاب علاقه دارند که حاضرند برای خرید کتاب ساعتها در صف بایستند؟ این کتابها چند سال یا چند ماه است که منتشرشدهاند، پس چرا این افراد قبلاً آنرا نخریده اند؟ آیا ایرانیان تشنهٔ کمک به سیل زدگاناند و این صف نشانه همدردی ایرانیان است؟ آیا ایرانیان شیفتهٔ عادل فردوسی پور هستند و کتاب و سیل بهانه است؟ بهراستی چند درصد از این افراد کتاب خریداریشده را خواهند خواند؟ در عرصه تفکر و نویسندگی، عادل فردوسی پور به جایگاهی دست یافته است که جشن امضای کتاب برگزار کند؟ اگر این رویداد در پارک ملت و با عنوان« عکس سلفی با عادل فقط پنج هزار تومان» تشکیل می شد شاهد جمعیت کمتری بودیم؟
ای کاش سلبریتی ها به کتابفروشی ها وارد نمی شدند و امکان بازگشت آنان به تلویزیون فراهم می شد.
▪️فردین علیخواه|جامعه شناس
✅کانال: @fardinalikhah
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
در دهه 1960 گروه بیتلز در بین جوانان غربی پرآوازه شد. هنوز بهسختی تصویر طرفدارانی که با دیدن گروه فریاد میکشیدند فراموش میشود. طرفداران روزها در فرودگاه به انتظار مینشستند تا فقط به آنها دست تکان دهند! پس از کنسرت صفهای طولانی تشکیل میشد تا اعضای گروه طرفداران خود را لحظهای درآغوش گیرند. برخی طرفداران، در دوردستها میایستادند و با نگاه به آنها فقط اشک میریختند چون تحمل نزدیک شدن به آنان را نداشتند. این شیفتگی آنقدر شدید بود که روان شناسان اجتماعی از بیماری بیتل مانیا(Beatle mania ) گفتند. مانیا جزو اختلالات روانی و به معنای شیدایی است. به تدریج شیدایی جوانان شوریدهحال توجه جامعه شناسان را جلب کرد. این سطح از شیفتگی، آن هم نسبت به افرادی که خواننده و یا مجری تلویزیون بودند برای جامعه شناسان مایهٔ تعجّب بود. گویی در دنیای مدرن، این واکنش عاطفی به کسانی که بیشترساختهٔ رسانهها هستند تداوم شیدایی نسبت به کشیشان در َاشکال جدید آن بود. در گذشته، کشیشان هدف چنین پرستشی قرار میگرفتند، مردم به زیارت آنان میرفتند و تلاش میکردند تا این شخصیتها دستی بر سر و روی آنان بکشند، برخی دست بر جای پای آنان میکشیدند و آن را بر سروصورت خود میمالیدند، اشیاء متعلق به آنان مقدس، و یکی از خاطرات مهم زندگی، تعریف هیجانِ ملاقات با این شخصیتها بود.
باکم رنگ شدن نقش ادیان در جوامع، رسانهها تلاش کردند تا با بهکارگیری شگردهایی، همان شیفتگی را بازتولید کنند و سلبریتی بسازند. اگر کلیسا در گذشته مرکز بروز شیدایی بود در دنیای جدید اما سالن کنسرت، ورزشگاهها وسالن هنری به چنین مکانهایی تبدیل شده اند. اگر در دنیای قدیم اشیای متعلق به شخصیتهای دینی مقدس تلقی میشد در دنیای جدید وسایل عادی سلبریتی ها در حراجیها میلیونها دلار به فروش می رود، اگر در دنیای قدیم افراد خود را به آبوآتش میزدند تاشخصیتهای دینی دستی بر سرآنان بکشند در دنیای جدید افراد بلیت میخرند تا از نزدیک سلبریتی ببینند. اگر در دنیای قدیم آدمها با دیدن شخصیتهای دینی از فرط شوق ازحال میرفتند دردنیای جدید افراد با دیدن سلبریتی ها غش میکنند. در دنیای قدیم شخصیتهای دینی از شیفتگی توده ها نهایت استفادهٔ مالی (تا پیشفروش کردن زمین در بهشت)را داشتند و در دنیای جدید نیز کمپانیها از شیفتگی به سلبریتی ها جیب خود را پر میکنند.
این کمپانیها تلاش کردند تا سلبریتی ها را فرازمینی جلوه دهند! مثلاً اگر قرار بود مایکل جکسون برای هوادارانش بخواند شیوهٔ ظهور او بر روی سِن به شکلی بود که گویی از یک جهان دور و ناشناخته پا به کره خاکی مینهد. او از میان ابرها و یا شعلههای آتش بر روی سن ظهور میکرد! با ظهور مایکل جکسون، جیغ و فریادها به آسمان میرفت و به دنبال آن، اجساد بیهوشی که تحمل تماشای ظهور این موجود فرازمینی را نداشتند به سمت آمبولانسها دستبهدست میشد! برخی گفتند که این ستارهها درواقع پیامبران عصر مدرناند. جان لنون، یکی از اعضای گروه بیتلز با تماشای هواداران گفته بود: بیتلز از مسیح هم محبوبتر است! نکتهٔ درخور تأمل آنکه در گذشته و در زمانی که عدهای با دیدن کشیشان فریاد میکشیدند و لباس آنان را لمس میکردند هیچوقت کسی با دیدن بتهوون، داوینچی و یا پیکاسو فریاد نمیکشید. با گسترش نقد و تفکر، تصور بر آن بود که در دنیای مدرن شیدایی ناشی از تماشای آدمها از بین خواهد رفت ولی نرفت.
بهصف چندصدمتری مردمی نگاه میکنم که برای خرید کتابهای عادل فردوسی پور در پاساژ کوروش ایستادهاند تا کتابی را بخرند که قرار است توسط او امضا شود. بعضی از آنان مدام روی پنجه پایشان میایستند و به جلوی صف نگاه میکنند تا ببینند چه زمانی نوبتشان میشود. کسانی که در جلوی صف جمع شده اند با دیدن او فریاد میکشند. ظاهراً قرار است درآمد حاصل از این فروش به سیلزدگان اختصاص یابد.
چند سؤال از خودم میپرسم: آیا ایرانیان آنقدر به کتاب علاقه دارند که حاضرند برای خرید کتاب ساعتها در صف بایستند؟ این کتابها چند سال یا چند ماه است که منتشرشدهاند، پس چرا این افراد قبلاً آنرا نخریده اند؟ آیا ایرانیان تشنهٔ کمک به سیل زدگاناند و این صف نشانه همدردی ایرانیان است؟ آیا ایرانیان شیفتهٔ عادل فردوسی پور هستند و کتاب و سیل بهانه است؟ بهراستی چند درصد از این افراد کتاب خریداریشده را خواهند خواند؟ در عرصه تفکر و نویسندگی، عادل فردوسی پور به جایگاهی دست یافته است که جشن امضای کتاب برگزار کند؟ اگر این رویداد در پارک ملت و با عنوان« عکس سلفی با عادل فقط پنج هزار تومان» تشکیل می شد شاهد جمعیت کمتری بودیم؟
ای کاش سلبریتی ها به کتابفروشی ها وارد نمی شدند و امکان بازگشت آنان به تلویزیون فراهم می شد.
▪️فردین علیخواه|جامعه شناس
✅کانال: @fardinalikhah
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
سونامیِ دونامی
▪️نوشته: فردین علیخواه|جامعه شناس
در روزهای نخست هر ترم، مراجعه و درخواست برخی از دانشجویان برای تغییر نام شان در لیست حضور و غیاب کلاسها برای استادان صحنه ای آشناست. نام شناسنامه ای این دانشجویان با نامی که به آن شناخته می شوند متفاوت است. به نظر می رسد که این روزها دونامی، تبدیل به سونامی شده است. معمولا در پایان هر ترم به شکلی گذرا نام های خط خورده و نام های جایگزین در لیست های مختلف را مقایسه می کنم و برای آنکه بتوانم از این موضوع درک روشنی داشته باشم با احترام دلایل این درخواست را از آنان سوال می کنم. « حس خوبی از اسمم ندارم» و « من که اسممو انتخاب نکردم» کوتاه ترین جمله هایی است که بیان می شود. نام های جایگزین به تعبیر آنان «شیک تر و امروزی تر»، «خاص تر» و در کل « باکلاس ترند» و به آنان « حس خوبی» منتقل می کنند.
برخی از والدین از تغییر نام فرزندان خود رنجیده خاطر می شوند و احساس می کنند که تغییر نام بی احترامی به خواست و انتخاب آنان است. معمولا این چنین احساسی با تغییر نام خانوادگی شدیدتر می شود. این والدین نام را نیز جزئی از میراث خانوادگی می دانند و به همین دلیل تغییر آنرا پشت کردن به این میراث قلمداد می کنند.
بدون تردید نام هر فرد بیانگر سلیقه و شاید جهان بینیِ نسل پیش از او است. هر چند بسیار محدود، این امر حتی تابع سلیقۀ چند نسلِ پیش از اوست چرا که هنوز در مناطقی از ایران، طبق سنتها پدربزرگ و درغیاب او مادربزرگ برای نوه نام « نیک» انتخاب می کند که معمولا کمتر «شیک» است. افراد هیچ نقشی در انتخاب نام برای خودشان ندارند و زمانی هم که می توانند نقش داشته باشند در مقابل عمل انجام شده والدین قرار گرفته اند. انتخاب نام همچنین تابع شرایط کلی جامعه نیز هست. برای مثال افزایش نام های روح الله، مقداد، زینب، ابوذر و مسلم در سال های آغازین انقلاب متأثر از تب و تاب انقلاب و تأثیرپذیری والدین از آن دوران بود و ممکن است برای فرزندانی که چنان فضایی را از نزدیک تجربه نکرده اند خوشایند نباشد.
نسل های پیشین عموما همرنگ جماعت، جمع گرا و به دنبال «یکسانی» بودند. آنان به جریان اجتماعی حاکم بر جامعه نگاه می کردند و تلاش می کردند تا با آن همراهی کنند. در مقابل، نسل جدید به دنبال متمایز بودن، خاص بودگی و «یکتایی» ، و نه یکسانی است. نسل جدید می خواهد شبیه هیچ کس نباشد. اینکه در نهایت چقدربه این هدف دست می یابد پرسش مهمی است. جورج زیمل معتقد بود که مد در زمینه هایی ظالمانه رفتار می کند. منظور آنکه افراد با هدف منحصربفرد بودن به سراغ مد می روند ولی نتیجه آن می شود که همه افراد تابع یک مد در عمل شبیه یکدیگر می شوند. درباره نامها نیز این اتفاق رخ می دهد. جوانان با هدف منحصربفرد بودن، نام خود را تغییر می دهند ولی در نهایت باز هم برخی نام ها در لیست حضور و غیاب استادان در حال تکرار شدن است.
در سال های اخیر «نیاز به خاص بودگی» در جامعه ایرانی پررنگ شده است. این امر یکی از دلایل گسترش نامهای کمتررایج و ناشنیده است. زیمل معتقد بود که وقتی در جامعه مد جدیدی همه گیر می شود طبقه ای که در ابتدا آن مد را خلق کرده است جایگاه خاص بودگی خود را از دست می دهد. به همین دلیل برای حفظ جایگاه خود مد جدیدتری خلق می کند و این چرخه همچنان ادامه می یابد. درباره نام ها نیز می توان چنین استدلالی داشت. نامهای ناشنیده توسط طبقات دارای سبک زندگی خاص تر می آیند، همه گیر می شوند و مجددا آن طبقات برای فرزندان خود نام های خاص انتخاب می کند. از طرف دیگر، برخی از والدین انتخاب نام « باکلاس» برای فرزند را یکی از راههای ورود آسانتر به جمع طبقات دارای سبک زندگی خاص تصور می کنند چرا که تقلید از نام، در مقایسه با سایر راههای ورود به این طبقات آسان تر و کم هزینه تر است.
تغییر دادن نام تصمیمی شخصی و وابسته به سلیقه افراد است. نام هر فرد در درجه اول باید برای خود او خوشایند و پذیرفتنی باشد. به همین دلیل تغییر نام را نه عصیان یا بی احترامی بلکه باید امری فردی دید. البته نقد و تحلیل جریان کلی جامعه در خصوص انتخاب نامها توسط منتقدان فرهنگی و جامعه شناسان لازم است تا افراد با آگاهی و دقت لازم نام های خود را انتخاب کنند.
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
✅کانال نویسنده این متن: @fardinalikhah
▪️نوشته: فردین علیخواه|جامعه شناس
در روزهای نخست هر ترم، مراجعه و درخواست برخی از دانشجویان برای تغییر نام شان در لیست حضور و غیاب کلاسها برای استادان صحنه ای آشناست. نام شناسنامه ای این دانشجویان با نامی که به آن شناخته می شوند متفاوت است. به نظر می رسد که این روزها دونامی، تبدیل به سونامی شده است. معمولا در پایان هر ترم به شکلی گذرا نام های خط خورده و نام های جایگزین در لیست های مختلف را مقایسه می کنم و برای آنکه بتوانم از این موضوع درک روشنی داشته باشم با احترام دلایل این درخواست را از آنان سوال می کنم. « حس خوبی از اسمم ندارم» و « من که اسممو انتخاب نکردم» کوتاه ترین جمله هایی است که بیان می شود. نام های جایگزین به تعبیر آنان «شیک تر و امروزی تر»، «خاص تر» و در کل « باکلاس ترند» و به آنان « حس خوبی» منتقل می کنند.
برخی از والدین از تغییر نام فرزندان خود رنجیده خاطر می شوند و احساس می کنند که تغییر نام بی احترامی به خواست و انتخاب آنان است. معمولا این چنین احساسی با تغییر نام خانوادگی شدیدتر می شود. این والدین نام را نیز جزئی از میراث خانوادگی می دانند و به همین دلیل تغییر آنرا پشت کردن به این میراث قلمداد می کنند.
بدون تردید نام هر فرد بیانگر سلیقه و شاید جهان بینیِ نسل پیش از او است. هر چند بسیار محدود، این امر حتی تابع سلیقۀ چند نسلِ پیش از اوست چرا که هنوز در مناطقی از ایران، طبق سنتها پدربزرگ و درغیاب او مادربزرگ برای نوه نام « نیک» انتخاب می کند که معمولا کمتر «شیک» است. افراد هیچ نقشی در انتخاب نام برای خودشان ندارند و زمانی هم که می توانند نقش داشته باشند در مقابل عمل انجام شده والدین قرار گرفته اند. انتخاب نام همچنین تابع شرایط کلی جامعه نیز هست. برای مثال افزایش نام های روح الله، مقداد، زینب، ابوذر و مسلم در سال های آغازین انقلاب متأثر از تب و تاب انقلاب و تأثیرپذیری والدین از آن دوران بود و ممکن است برای فرزندانی که چنان فضایی را از نزدیک تجربه نکرده اند خوشایند نباشد.
نسل های پیشین عموما همرنگ جماعت، جمع گرا و به دنبال «یکسانی» بودند. آنان به جریان اجتماعی حاکم بر جامعه نگاه می کردند و تلاش می کردند تا با آن همراهی کنند. در مقابل، نسل جدید به دنبال متمایز بودن، خاص بودگی و «یکتایی» ، و نه یکسانی است. نسل جدید می خواهد شبیه هیچ کس نباشد. اینکه در نهایت چقدربه این هدف دست می یابد پرسش مهمی است. جورج زیمل معتقد بود که مد در زمینه هایی ظالمانه رفتار می کند. منظور آنکه افراد با هدف منحصربفرد بودن به سراغ مد می روند ولی نتیجه آن می شود که همه افراد تابع یک مد در عمل شبیه یکدیگر می شوند. درباره نامها نیز این اتفاق رخ می دهد. جوانان با هدف منحصربفرد بودن، نام خود را تغییر می دهند ولی در نهایت باز هم برخی نام ها در لیست حضور و غیاب استادان در حال تکرار شدن است.
در سال های اخیر «نیاز به خاص بودگی» در جامعه ایرانی پررنگ شده است. این امر یکی از دلایل گسترش نامهای کمتررایج و ناشنیده است. زیمل معتقد بود که وقتی در جامعه مد جدیدی همه گیر می شود طبقه ای که در ابتدا آن مد را خلق کرده است جایگاه خاص بودگی خود را از دست می دهد. به همین دلیل برای حفظ جایگاه خود مد جدیدتری خلق می کند و این چرخه همچنان ادامه می یابد. درباره نام ها نیز می توان چنین استدلالی داشت. نامهای ناشنیده توسط طبقات دارای سبک زندگی خاص تر می آیند، همه گیر می شوند و مجددا آن طبقات برای فرزندان خود نام های خاص انتخاب می کند. از طرف دیگر، برخی از والدین انتخاب نام « باکلاس» برای فرزند را یکی از راههای ورود آسانتر به جمع طبقات دارای سبک زندگی خاص تصور می کنند چرا که تقلید از نام، در مقایسه با سایر راههای ورود به این طبقات آسان تر و کم هزینه تر است.
تغییر دادن نام تصمیمی شخصی و وابسته به سلیقه افراد است. نام هر فرد در درجه اول باید برای خود او خوشایند و پذیرفتنی باشد. به همین دلیل تغییر نام را نه عصیان یا بی احترامی بلکه باید امری فردی دید. البته نقد و تحلیل جریان کلی جامعه در خصوص انتخاب نامها توسط منتقدان فرهنگی و جامعه شناسان لازم است تا افراد با آگاهی و دقت لازم نام های خود را انتخاب کنند.
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
✅کانال نویسنده این متن: @fardinalikhah
صحنه زیبایی است
✅اینجا دانمارک یا سوئد نیست. اینجا ایران است. برای نجات جان بچه گربه ای که از پشت بام به قسمت های پنهان ساختمان سقوط کرده است دیوار پذیرایی خانه را شکافته اند.
▪️چند ماه قبل از فردی که تعمیرات و کارهای ساختمانی انجام می داد درخواست کردم تا بیاید و چند وسیله را در حمام و دستشویی خانه مان نصب کند. موقع کار به دو گربه(مادر و بچه) پشت شیشه در تراس خانه مان اشاره کرد و با لبخند پرسید که آنها چرا مدام به داخل خانه نگاه می کنند؟ گفتم گربه های کوچه هستند. هر روز می آیند و به آنها غذا می دهیم. غذایشان را می خورند و می روند. خندید و تشکر کرد و گفت چقدر ثواب می کنید. خدا خیرتان بدهد. بعد تعریف کرد که در بالای شهر تأسیسات چند ساختمان را رفع و رجوع می کند. چند روزی است که چند نفر از ساکنان یکی از همین ساختمان ها که اتفاقا آدم های شیک و پیکی هستند و اغلب شان هم دکتر، مهندس اند از او خواسته اند تا راه ورود قسمت هایی از ساختمان را که کبوترها در آنجا لانه کرده اند با گچ مسدود کند چرا که کبوترها و جوجه هایشان سر و صدا می کنند و نمی گذارند که آنها آسوده بخوابند! او می گفت که چند روز است از این کار طفره می رود. آنها حتی او را تهدید کرده اند که اگر این کار را انجام ندهی تو را اخراج می کنیم. می گفت که به آنها گفتم: شما رحم ندارید؟ کبوترها در اینجا لانه کرده اند، می روند و برای جوجه هایشان غذا می آورند. اگر من گچ بگیرم و مادر بیچاره شان بیاید و گچ را ببیند و شاهد مرگ تدریجی بچه هایش باشد لعن و نفرین خدا مرا خواهد گرفت. من این کار را انجام نمی دهم، اخراجم می کنید بکنید.
با لبخند به او گفتم: متأسفانه راست می گویند که شعور به ثروت و تحصیلات نیست.
فردین علیخواه
.................................................................
https://www.instagram.com/p/Bw4o1eWnmsj/
✅اینجا دانمارک یا سوئد نیست. اینجا ایران است. برای نجات جان بچه گربه ای که از پشت بام به قسمت های پنهان ساختمان سقوط کرده است دیوار پذیرایی خانه را شکافته اند.
▪️چند ماه قبل از فردی که تعمیرات و کارهای ساختمانی انجام می داد درخواست کردم تا بیاید و چند وسیله را در حمام و دستشویی خانه مان نصب کند. موقع کار به دو گربه(مادر و بچه) پشت شیشه در تراس خانه مان اشاره کرد و با لبخند پرسید که آنها چرا مدام به داخل خانه نگاه می کنند؟ گفتم گربه های کوچه هستند. هر روز می آیند و به آنها غذا می دهیم. غذایشان را می خورند و می روند. خندید و تشکر کرد و گفت چقدر ثواب می کنید. خدا خیرتان بدهد. بعد تعریف کرد که در بالای شهر تأسیسات چند ساختمان را رفع و رجوع می کند. چند روزی است که چند نفر از ساکنان یکی از همین ساختمان ها که اتفاقا آدم های شیک و پیکی هستند و اغلب شان هم دکتر، مهندس اند از او خواسته اند تا راه ورود قسمت هایی از ساختمان را که کبوترها در آنجا لانه کرده اند با گچ مسدود کند چرا که کبوترها و جوجه هایشان سر و صدا می کنند و نمی گذارند که آنها آسوده بخوابند! او می گفت که چند روز است از این کار طفره می رود. آنها حتی او را تهدید کرده اند که اگر این کار را انجام ندهی تو را اخراج می کنیم. می گفت که به آنها گفتم: شما رحم ندارید؟ کبوترها در اینجا لانه کرده اند، می روند و برای جوجه هایشان غذا می آورند. اگر من گچ بگیرم و مادر بیچاره شان بیاید و گچ را ببیند و شاهد مرگ تدریجی بچه هایش باشد لعن و نفرین خدا مرا خواهد گرفت. من این کار را انجام نمی دهم، اخراجم می کنید بکنید.
با لبخند به او گفتم: متأسفانه راست می گویند که شعور به ثروت و تحصیلات نیست.
فردین علیخواه
.................................................................
https://www.instagram.com/p/Bw4o1eWnmsj/
Instagram
fardin alikhah
صحنه زیبایی است. اینجا دانمارک یا سوئد نیست. اینجا ایران است. چند ماه قبل از فردی که تعمیرات و کارهای ساختمانی انجام می داد درخواست کردم تا بیاید و چند وسیله را در حمام و دستشویی خانه مان نصب کند. موقع کار به دو گربه(مادر و بچه) پشت شیشه در تراس خانه مان…
معجزه ای رخ می دهد؟
امیدوارم با خواندن این مطلب فکر نکنید که من نگاه ضد روان شناسی دارم. روان شناسی را علمی می دانم که اگر به هنگام و بجا از آن استفاد شود در مواقعی می تواند به بهبود برخی از امور روانی و رفتاری فرد کمک کند. ولی نمی توان از هیچ علمی انتظار معجزه داشت. متأسفانه آنچه این روزها در قالب برخی از فیلم های تربیتی، دوره های آموزشی و یا سخنرانی هایی که معمولا روی پوستر آنها «طرحی نو درافکن» نوشته شده است می بینیم گسترش توهم در جامعه است و به درستی می توان آنرا روان شناسی زرد خطاب کرد. حاصل برخی از این کلاس ها تزریق امید واهی ، و نه واقع بینی، به آدم هایی است که سرگشته به دنبال ریسمانی برای نجات خود هستند. برخی از روان شناسان در این آشفته بازار در نقش «نجات دهنده» ظاهر می شوند و در سالن های باشکوه با نمایش زندگی شگفت انگیز پروانه ها و با اشاره به سقف سالن به معنای پرواز و تعالی، ناکجا آباد را به شرکت کنندگانی نشان می دهند که تنها چند ساعتی از واقعیت خشن زندگی گریخته اند.
استقبال عمومی از برخی علوم و فنون در جوامع تابع شرایط و زمینه های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی آن جوامع است. ممکن است در برخی از جوامع علوم حقوقی و حقوق دانان، در برخی از جوامع علوم کامپیوتر و مهندسان کامپیوتر، در برخی جوامع علوم پزشکی و پزشکان، در برخی جوامع علوم روان شناسی و روان شناسان و در برخی جوامع هم رشته های عمران و مهندسان عمران مورد اقبال عمومی باشند. گسترش و رونق هر کدام از اینها را می توان با شرایطی که جوامع دارند در ارتباط نهاد.
در جامعه ای که افراد نسبت به آینده مأیوس و ناامیدند، در جامعه ای که به دلیل بی ثباتی اقتصادی، کسی نمی تواند برای مسیر پیش روی زندگی خود برنامه ریزیِ هر چند مختصر داشته باشند، در جامعه ای که اعضایش احساس شدید بی پناهی و رهاشدگی دارند، در جامعه ای که افراد به دلیل مشاهده ثروت های بادآورده در دستان اقلیتی رانت خوار مدام تلاش می کنند تا به دنبال راهای میان بر و نه مستقیم برای بهبود وضع اقتصادی خود باشند، و در نهایت در جامعه ای که به دلیل پیش بینی ناپذیری همه چیز، اعضایش در پی معجزه اند برخی به فالگیرها و کف بین ها متوسل می شوند و برخی نیز که کمی شیک ترند به «روان شناسی زرد» پناه می برند. گونه ای از روان شناسی که از علم روان شناسی تنها چند کلمه قلمبه سلمبه و چند نام پرآوازه به امانت می گیرد تا ظاهری علمی به مباحث خود دهد.
ای کاش در این شرایط، روان شناسان عزیزی که هنوز پیوند خود را با منابع علمی قطع نکرده اند و به دنبال ایفای نقش کشیش در جامعه نیستند حداقل تمرکز خود را بر شیوه های افزایش مکانیسم های تحمل واقعیت های خشن اجتماعی و اقتصادی جامعه و نه ترویج « توهم و وارونه بینی » قرار دهند.
در پایان باید بگویم که آنچه موجب نگارش این مطلب شد یکی از دهها و شاید صدها نظری است که معمولا برخی از شرکت کنندگان در سالن های باشکوه درباره آثار این دوره ها می نویسند و نکته جالب آنکه مدرسان این دوره ها نیز این نظرات را در تبلیغ معجزه خود منتشر می کنند. به راستی، با توجه به نوشته زیر، معجزه ای در این کلاس ها رخ می دهد؟
"با عرض سلام خدمت استاد بزرگوار
من حدود ۶ ماه تو دوره های استاد شرکت کردم . قبلا ادم بسیار ضعیفی بودم و نمیتونستم با مشکلاتم کنار بیام و بیشتر وقتمو با گریه سپری میکردم ..ولی از وقتی با این دوره ها آشنا شدم کلا به آرامش رسیدم. به موقع میتونم ازحقم دفاع کنم. اعتماد به نفسم بسیار بالا رفته ..و هر چیزی که ازخدا بخوام خدا بهم میده ..خونه نیمه ساخت داشتم. تو خونم راه میرفتم و مجسم میکردم که خونم آماده شده با وسایل عالی وکامل ..الان دقیقا همونطوری شده که میخواستم با بهترین فرش و مبل و کابینت وتمام وسایلی که دوس داشتم ......
کارت بانکیم هیچوقت خالی نمیشه ..همیشه غیرمنتظره به حسابم پول میاد حتی مقدار کم ولی همیشه دستم پر...
بهترین لحظه هارو توزندگیم دارم. وسیله های خونمون وقتی خراب میشه با عشق دادن زود درست میشه و بسیار حرفهای زیادی که اگه بخوام بگم باید ساعت ها وقتتونو بگیرم..دوس داشتم وویس بذارم براتون تا این انرژی مثبتو بهتر بهتون انتقال بدم اما موقعیتم مناسب نبود...فقط اینو خواستم بگم که من خیییییلی خوشبختم وخوشحالم چون شاگرد استادی هستم که سراپا انرژی مثبته ...ازاستاد عزیزم وهمکارانشون ..کمال تشکرو دارم وامیدوارم که همیشه تو مراحل زندگی شون بدرخشن ..با احترام فراوان"
▪️▪️نوشته: فردین علیخواه|جامعه شناس
آدرس کانال: @fardinalikhah
ارسال نظر: @alikhahfardin
امیدوارم با خواندن این مطلب فکر نکنید که من نگاه ضد روان شناسی دارم. روان شناسی را علمی می دانم که اگر به هنگام و بجا از آن استفاد شود در مواقعی می تواند به بهبود برخی از امور روانی و رفتاری فرد کمک کند. ولی نمی توان از هیچ علمی انتظار معجزه داشت. متأسفانه آنچه این روزها در قالب برخی از فیلم های تربیتی، دوره های آموزشی و یا سخنرانی هایی که معمولا روی پوستر آنها «طرحی نو درافکن» نوشته شده است می بینیم گسترش توهم در جامعه است و به درستی می توان آنرا روان شناسی زرد خطاب کرد. حاصل برخی از این کلاس ها تزریق امید واهی ، و نه واقع بینی، به آدم هایی است که سرگشته به دنبال ریسمانی برای نجات خود هستند. برخی از روان شناسان در این آشفته بازار در نقش «نجات دهنده» ظاهر می شوند و در سالن های باشکوه با نمایش زندگی شگفت انگیز پروانه ها و با اشاره به سقف سالن به معنای پرواز و تعالی، ناکجا آباد را به شرکت کنندگانی نشان می دهند که تنها چند ساعتی از واقعیت خشن زندگی گریخته اند.
استقبال عمومی از برخی علوم و فنون در جوامع تابع شرایط و زمینه های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی آن جوامع است. ممکن است در برخی از جوامع علوم حقوقی و حقوق دانان، در برخی از جوامع علوم کامپیوتر و مهندسان کامپیوتر، در برخی جوامع علوم پزشکی و پزشکان، در برخی جوامع علوم روان شناسی و روان شناسان و در برخی جوامع هم رشته های عمران و مهندسان عمران مورد اقبال عمومی باشند. گسترش و رونق هر کدام از اینها را می توان با شرایطی که جوامع دارند در ارتباط نهاد.
در جامعه ای که افراد نسبت به آینده مأیوس و ناامیدند، در جامعه ای که به دلیل بی ثباتی اقتصادی، کسی نمی تواند برای مسیر پیش روی زندگی خود برنامه ریزیِ هر چند مختصر داشته باشند، در جامعه ای که اعضایش احساس شدید بی پناهی و رهاشدگی دارند، در جامعه ای که افراد به دلیل مشاهده ثروت های بادآورده در دستان اقلیتی رانت خوار مدام تلاش می کنند تا به دنبال راهای میان بر و نه مستقیم برای بهبود وضع اقتصادی خود باشند، و در نهایت در جامعه ای که به دلیل پیش بینی ناپذیری همه چیز، اعضایش در پی معجزه اند برخی به فالگیرها و کف بین ها متوسل می شوند و برخی نیز که کمی شیک ترند به «روان شناسی زرد» پناه می برند. گونه ای از روان شناسی که از علم روان شناسی تنها چند کلمه قلمبه سلمبه و چند نام پرآوازه به امانت می گیرد تا ظاهری علمی به مباحث خود دهد.
ای کاش در این شرایط، روان شناسان عزیزی که هنوز پیوند خود را با منابع علمی قطع نکرده اند و به دنبال ایفای نقش کشیش در جامعه نیستند حداقل تمرکز خود را بر شیوه های افزایش مکانیسم های تحمل واقعیت های خشن اجتماعی و اقتصادی جامعه و نه ترویج « توهم و وارونه بینی » قرار دهند.
در پایان باید بگویم که آنچه موجب نگارش این مطلب شد یکی از دهها و شاید صدها نظری است که معمولا برخی از شرکت کنندگان در سالن های باشکوه درباره آثار این دوره ها می نویسند و نکته جالب آنکه مدرسان این دوره ها نیز این نظرات را در تبلیغ معجزه خود منتشر می کنند. به راستی، با توجه به نوشته زیر، معجزه ای در این کلاس ها رخ می دهد؟
"با عرض سلام خدمت استاد بزرگوار
من حدود ۶ ماه تو دوره های استاد شرکت کردم . قبلا ادم بسیار ضعیفی بودم و نمیتونستم با مشکلاتم کنار بیام و بیشتر وقتمو با گریه سپری میکردم ..ولی از وقتی با این دوره ها آشنا شدم کلا به آرامش رسیدم. به موقع میتونم ازحقم دفاع کنم. اعتماد به نفسم بسیار بالا رفته ..و هر چیزی که ازخدا بخوام خدا بهم میده ..خونه نیمه ساخت داشتم. تو خونم راه میرفتم و مجسم میکردم که خونم آماده شده با وسایل عالی وکامل ..الان دقیقا همونطوری شده که میخواستم با بهترین فرش و مبل و کابینت وتمام وسایلی که دوس داشتم ......
کارت بانکیم هیچوقت خالی نمیشه ..همیشه غیرمنتظره به حسابم پول میاد حتی مقدار کم ولی همیشه دستم پر...
بهترین لحظه هارو توزندگیم دارم. وسیله های خونمون وقتی خراب میشه با عشق دادن زود درست میشه و بسیار حرفهای زیادی که اگه بخوام بگم باید ساعت ها وقتتونو بگیرم..دوس داشتم وویس بذارم براتون تا این انرژی مثبتو بهتر بهتون انتقال بدم اما موقعیتم مناسب نبود...فقط اینو خواستم بگم که من خیییییلی خوشبختم وخوشحالم چون شاگرد استادی هستم که سراپا انرژی مثبته ...ازاستاد عزیزم وهمکارانشون ..کمال تشکرو دارم وامیدوارم که همیشه تو مراحل زندگی شون بدرخشن ..با احترام فراوان"
▪️▪️نوشته: فردین علیخواه|جامعه شناس
آدرس کانال: @fardinalikhah
ارسال نظر: @alikhahfardin
▪️فردین علیخواه| آیا این افراد و این نوع اخبار را می توان با نگاهی غیر از جرم شناسی و حقوقی تحلیل کرد؟ مواجهه منطقی با این شرایط چه می تواند باشد؟ آیا هر فرد در هر شرایطی احساس کرد که کسی را دوست دارد و یا احساس خاصی نسبت به کسی دارد باید به خواسته درونی اش پاسخ دهد و به دنبال تحقق آن برود؟ نتیجه پیروی از احساس در هر شرایطی واقعا خوشحالی و خوشبختی بیشتر است؟ راه برون رفت از این شرایط چیست: بیان جسورانه احساس و طلاق توافقی؟ تدوام پنهانی رابطه؟ حذف فیزیکی موانع؟ سرکوب احساس؟ مدیریت منطقی احساس؟ روانکاوی احساس؟ پرسش دیگر آنکه موضوع سرنوشت کودکان این زوجها در این نوع معادلات کجاست؟ پیامدهای اجتماعی پیگیری احساسات فردی چه می شود؟▪️
✅روزنامه شرق نوشت:
زنی به نام مینا به مأموران خبر داد شوهرش گم شده است. این زن ادعا کرد شوهرش برای خرید نان از خانه خارج شد و دیگر برنگشت.
این در حالی بود که ساعاتی قبل از اعلام خبر گمشدن این مرد، مأموران جسد مردی را از داخل یک کانال آب پیدا کرده بودند. هرچند بررسیهای اولیه نشان میداد این مرد غرق شده است اما بعد از اینکه جسد از سوی زن جوان شناسایی و مشخص شد جسد متعلق به حامد شوهر اوست، پزشکی قانونی اعلام کرد این مرد به قتل رسیده است.
مینا اعتراف کرد با همدستی مردی به نام یاسر که شوهرِ خواهر شوهرش است، دست به قتل شوهرش زده است. او گفت: من و یاسر خیلی همدیگر را دوست داشتیم و مدتی بود با هم رابطه داشتیم. برای اینکه بتوانیم به هم برسیم، باید شوهرم و خواهرش را از سر راه برمیداشتیم. یاسر پیشنهاد داد شوهر من را بکشیم چون شوهرم حاضر نبود مرا طلاق بدهد و ما دو بچه داشتیم. یاسر گفت بعد از قتل، خودش هم زنش را طلاق میدهد تا با هم ازدواج کنیم. شب حادثه من مقداری آبمیوه مسموم به شوهرم دادم و بعد یاسر آمد و کار را تمام کرد؛ من نمیدانم بعد چه اتفاقی افتاد.
یاسر نیز اعتراف کرد: حامد همسرش را دوست داشت اما مینا او را دوست نداشت. از روزی که رابطه ما شکل گرفت دیگر نه من زنم را دوست داشتم نه او شوهرش را دوست داشت. ما فقط میخواستیم با هم زندگی کنیم و به هم قول داده بودیم که بچههای من و بچههای او را مثل فرزندان خودمان بدانیم و از آنها مراقبت کنیم. من راحت میتوانستم همسرم را طلاق بدهم اما مینا مشکل داشت چون با شوهرش اختلافی نداشت و نمیتوانست جدا شود. ما راهی جز اینکه حامد را از سر راه برداریم نداشتیم. از قبل برنامه چیده بودیم. روز حادثه مینا به من خبر داد حامد در خانه است و من هم به بهانه سرزدن به خانه آنها رفتم. مینا برای ما آبمیوه آورد و آبمیوه مسموم به حامد داد. بعد از اینکه چنددقیقهای نشستم خداحافظی کردم و از خانه خارج شدم. تصمیم ما این بود که بعد از مرگ حامد به پلیس اعلام کنیم که خودش مرده است اما مینا با من تماس گرفت و گفت ترسیده و نمیداند چه کند. من هنوز داخل ماشین بودم. دوباره به خانه مینا برگشتم و به محض اینکه وارد خانه شدم، دیدم حامد روی زمین افتاده است. وقتی این اتفاق افتاد، شب بود. من به مینا گفتم چارهای نداریم جز اینکه او را خفه کنیم. میخواستم او را در خانه خفه کنم که مینا اجازه نداد. او گفت حالش بد میشود و نمیتواند شوهرش را در آن وضعیت ببیند. حامد را به داخل ماشین بردم و او را خفه کردم و بعد جسدش را داخل کانال آب انداختم. تاریک بود و هیچچیز خوب دیده نمیشد. به محض اینکه جسد به داخل آب افتاد، متوجه شدم اشتباه کردم و حامد هنوز زنده است؛ او در آب دست و پا میزد و نفس میکشید؛ بعد فرار کردم.
خواسته متهم در دادگاه
متهمان در دادگاه حاضر شدند. دو فرزند مقتول به عنوان ولی دم همراه مادربزرگشان برای محاکمه به دادگاه آمده بودند اما از آنجایی که بچهها زیر سن شرعی و قانونی بودند، نمیتوانستند درخواستی بکنند و دادستان باید در این خصوص درخواست ارائه میداد و چون در کیفرخواست درخواست ارائه نشده بود هیئت قضات تصمیم گرفتند ادامه رسیدگی را به بعد از رفع نقص پرونده در این خصوص موکول کنند.
هرچند رسیدگی انجام نشد اما وکیل مدافع مینا که متهم به معاونت در قتل شده بود از قضات خواست تا اجازه دهند فرزنداش را ببیند. او گفت: خانواده مقتول اجازه نمیدهند مینا حتی تلفنی با بچههایش صحبت کند و او به خاطر همین مسئله تحت فشار است.
مادر مقتول نیز گفت: من پسرم را از دست دادم و زندگی دخترم خراب شد و همه این کارها را مینا انجام داده است. نوههایم آواره شدهاند. من به هر طریقی شده نوههایم را بزرگ میکنم اما از مینا گذشت نمیکنم و او را نمیبخشم. او هربار به خانه ما تلفن میکند من حالم بد میشود و نمیخواهم اجازه دهم او بچهها را ببیند. او باید بداند ازدستدادن فرزند یعنی چه.
با این حال قضات اجازه دادند مینا چنددقیقهای را با بچههایش بگذراند.
@fardinalikhah
✍🏼ارسال نظر: @alikhahfardin
✅روزنامه شرق نوشت:
زنی به نام مینا به مأموران خبر داد شوهرش گم شده است. این زن ادعا کرد شوهرش برای خرید نان از خانه خارج شد و دیگر برنگشت.
این در حالی بود که ساعاتی قبل از اعلام خبر گمشدن این مرد، مأموران جسد مردی را از داخل یک کانال آب پیدا کرده بودند. هرچند بررسیهای اولیه نشان میداد این مرد غرق شده است اما بعد از اینکه جسد از سوی زن جوان شناسایی و مشخص شد جسد متعلق به حامد شوهر اوست، پزشکی قانونی اعلام کرد این مرد به قتل رسیده است.
مینا اعتراف کرد با همدستی مردی به نام یاسر که شوهرِ خواهر شوهرش است، دست به قتل شوهرش زده است. او گفت: من و یاسر خیلی همدیگر را دوست داشتیم و مدتی بود با هم رابطه داشتیم. برای اینکه بتوانیم به هم برسیم، باید شوهرم و خواهرش را از سر راه برمیداشتیم. یاسر پیشنهاد داد شوهر من را بکشیم چون شوهرم حاضر نبود مرا طلاق بدهد و ما دو بچه داشتیم. یاسر گفت بعد از قتل، خودش هم زنش را طلاق میدهد تا با هم ازدواج کنیم. شب حادثه من مقداری آبمیوه مسموم به شوهرم دادم و بعد یاسر آمد و کار را تمام کرد؛ من نمیدانم بعد چه اتفاقی افتاد.
یاسر نیز اعتراف کرد: حامد همسرش را دوست داشت اما مینا او را دوست نداشت. از روزی که رابطه ما شکل گرفت دیگر نه من زنم را دوست داشتم نه او شوهرش را دوست داشت. ما فقط میخواستیم با هم زندگی کنیم و به هم قول داده بودیم که بچههای من و بچههای او را مثل فرزندان خودمان بدانیم و از آنها مراقبت کنیم. من راحت میتوانستم همسرم را طلاق بدهم اما مینا مشکل داشت چون با شوهرش اختلافی نداشت و نمیتوانست جدا شود. ما راهی جز اینکه حامد را از سر راه برداریم نداشتیم. از قبل برنامه چیده بودیم. روز حادثه مینا به من خبر داد حامد در خانه است و من هم به بهانه سرزدن به خانه آنها رفتم. مینا برای ما آبمیوه آورد و آبمیوه مسموم به حامد داد. بعد از اینکه چنددقیقهای نشستم خداحافظی کردم و از خانه خارج شدم. تصمیم ما این بود که بعد از مرگ حامد به پلیس اعلام کنیم که خودش مرده است اما مینا با من تماس گرفت و گفت ترسیده و نمیداند چه کند. من هنوز داخل ماشین بودم. دوباره به خانه مینا برگشتم و به محض اینکه وارد خانه شدم، دیدم حامد روی زمین افتاده است. وقتی این اتفاق افتاد، شب بود. من به مینا گفتم چارهای نداریم جز اینکه او را خفه کنیم. میخواستم او را در خانه خفه کنم که مینا اجازه نداد. او گفت حالش بد میشود و نمیتواند شوهرش را در آن وضعیت ببیند. حامد را به داخل ماشین بردم و او را خفه کردم و بعد جسدش را داخل کانال آب انداختم. تاریک بود و هیچچیز خوب دیده نمیشد. به محض اینکه جسد به داخل آب افتاد، متوجه شدم اشتباه کردم و حامد هنوز زنده است؛ او در آب دست و پا میزد و نفس میکشید؛ بعد فرار کردم.
خواسته متهم در دادگاه
متهمان در دادگاه حاضر شدند. دو فرزند مقتول به عنوان ولی دم همراه مادربزرگشان برای محاکمه به دادگاه آمده بودند اما از آنجایی که بچهها زیر سن شرعی و قانونی بودند، نمیتوانستند درخواستی بکنند و دادستان باید در این خصوص درخواست ارائه میداد و چون در کیفرخواست درخواست ارائه نشده بود هیئت قضات تصمیم گرفتند ادامه رسیدگی را به بعد از رفع نقص پرونده در این خصوص موکول کنند.
هرچند رسیدگی انجام نشد اما وکیل مدافع مینا که متهم به معاونت در قتل شده بود از قضات خواست تا اجازه دهند فرزنداش را ببیند. او گفت: خانواده مقتول اجازه نمیدهند مینا حتی تلفنی با بچههایش صحبت کند و او به خاطر همین مسئله تحت فشار است.
مادر مقتول نیز گفت: من پسرم را از دست دادم و زندگی دخترم خراب شد و همه این کارها را مینا انجام داده است. نوههایم آواره شدهاند. من به هر طریقی شده نوههایم را بزرگ میکنم اما از مینا گذشت نمیکنم و او را نمیبخشم. او هربار به خانه ما تلفن میکند من حالم بد میشود و نمیخواهم اجازه دهم او بچهها را ببیند. او باید بداند ازدستدادن فرزند یعنی چه.
با این حال قضات اجازه دادند مینا چنددقیقهای را با بچههایش بگذراند.
@fardinalikhah
✍🏼ارسال نظر: @alikhahfardin
🌱و من مدام تصمیم میگرفتم و صدایی در ذهنم میپیچید 🌱
◀️ فردین علیخواه(جامعهشناس)
با اتوبوس به سمت یکی از شهرهای شمالی کشور میرفتم و مشغول مطالعۀ کتاب بودم. دو دختر نوجوان در صندلی جلو نشسته بودند و با یک آهنگِ دیس دیس دار سرشان را به چپ و راست تکان میدادند و با خوانندۀ آهنگ می خواندند! ترانه را کامل حفظ بودند. از لای دو صندلی به آنها نگاه کردم. دو نفرشان از یک هدفون استفاده میکردند و هرکدامشان یکی از گوشیها را در گوشش داشت. شدیداً غرقِ دنیای خودشان بودند. من نمیتوانستم مطالعه کنم. چون علاوه بر آنکه صدای زیری از هدفون به گوش میرسید آنها هم با آهنگ زمزمه میکردند! با خودم درگیر بودم که به آنها تذکر بدهم یا نه. البته من با کلمۀ تذکر مشکل دارم چون برایم تداعیکنندۀ خط کش استیل، مداد لای انگشت و یا زدن دستبند به دست است! خودم را قانع کردم که تذکر که نه، ولی خواهش کنم که مراعات کنند.
از خودم پرسیدم که چگونه بگویم و چه بگویم؟ این خیلی مهم است. سناریوهای مختلفی از ذهنم عبور کرد. چون در سن حسّاسی بودند نمیخواستم که از واکنش من ناراحت شوند. هر بار تصمیم میگرفتم بلند شوم و خواستهام را بیان کنم صدایی در درونم شروع به حرف زدن میکرد: "خودمانیم. اگر این دو دختر، پسر بودند بازهم از آنها میخواستی که مراعات کنند؟ مطمئن هستی که با دختر بودن آنها مشکل نداری و مسئله جنسیت در میان نیست؟ مطمئن هستی که هنجارهای سنّتی حاکم بر جامعه که این رفتارها را برای دختران نمیپسندد دلیل واکنش تو نیست؟ واقعاً اگر این دو نفر پسر بودند مانند مادربزرگ خدابیامرزت که فقط وقتی پسرها میخندیدند میگفت "خدایا دل همه جوانان را شاد کن" از خندۀ آنها خوشحال نمیشدی؟
خودم را قانع کردم که این حرفها نیست و تصمیم گرفتم که خواستهام را بگویم. باز صدایی در درونم شروع به حرف زدن کرد: "واقعاً صدای آنها مزاحم توست؟ بگذار صادق باشیم. آیا تو به حال آنها غبطه نمیخوری؟ به حال آنها حسودیت نمیشود؟ نسل خودت را با نسل آنها مقایسه نمیکنی؟ نسل تو مدام خودش را سانسور کرد. خودش نبود و جامعه مدام خواستهها و انتظاراتش را به او تحمیل کرد. آیا مطمئن هستی که عقدههای سرکوبشدهات دلیل تذکر تو نیست؟"
خودم را قانع کردم که اینطور نیست. باز صدایی در درونم شروع به حرف زدن کرد:"یادت هست در یکی از کشورهای اروپایی دو دختر جوان را دیدی که با آهنگی زمزمه میکردند و گفتی که در اروپا چقدر جوانان شادند و جوانان کشور من چقدر غمگین. حالا که شادی جوانان کشورت را می بینی میخواهی به آنها تذکر بدهی،خجالت نمیکشی؟"
و من مدام تصمیم میگرفتم و صدایی در ذهنم میپیچید:
-"مطمئن هستی که همین برخوردهای بهظاهر کوچک تو، بهتدریج این جوانان را به نتیجهگیریهای کلی و جدی نخواهد رساند: این نتیجه که "ایران جای ماندن نیست!"
-"مطمئن هستی که تذکر تو آنها را عاشق غرب نخواهد کرد یا آرزوی زندگی در غرب را بر دل آنان نخواهد گذاشت؟ باعث نخواهد شد که مانند میلیونها ایرانی که رفتهاند آنان نیز عزمشان را برای مهاجرت جزم کنند؟ باعث نخواهد شد که با حسرت به مجریان جوان و خندان شبکۀ من و تو خیره شوند؟"
-نمیتوانی تحمل ات را کمی بالا ببری و جوانی آنها را درک کنی، طوری که تو مطالعه کنی و آنها هم جوانی کنند؟
-چگونه میخواهی به آنها بگویی؟ آیا میخواهی از جایت بلند شوی و بگویی؟ اگر بایستی و بگویی توجه مسافران دیگر به موضوع جلب خواهد شد و ممکن است غرور آنها بشکند. ممکن است ضربه روانی بخورند. مثل نسل خودت که خیلی جاها به او خیلی بد تذکر دادند و عقدهای شد، نابود شد. بهتر نیست از لای صندلی بگویی؟ اگر نشسته باشی و سرت را به جلو خم کنی بیشتر بیانگر خواهش و تواضع خواهد بود. احتمال اینکه آنها هم ناراحت شوند هم خیلی کمتر میشود.
-چگونه میخواهی بگویی که متوجه شوند یک مسئله مدنی و شهروندی مطرح است و نه مسئلهای ایدئولوژیک. اینکه تصور نکنند تو آدم متعصبی هستی.
و...
بعد از آنکه عزمم را برای گفتن جزم کردم سرم را از لای صندلی به جلو خم کردم تا خواهشم را مطرح کنم. واقعاً این بار میخواستم بگویم. دیدم هر دو خوابند! ضبط هم خاموش است! کمی صبوری و تحمل من میتوانست مشکل را حل کند.
✅کانال نویسنده: @fardinalikhah
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
◀️ فردین علیخواه(جامعهشناس)
با اتوبوس به سمت یکی از شهرهای شمالی کشور میرفتم و مشغول مطالعۀ کتاب بودم. دو دختر نوجوان در صندلی جلو نشسته بودند و با یک آهنگِ دیس دیس دار سرشان را به چپ و راست تکان میدادند و با خوانندۀ آهنگ می خواندند! ترانه را کامل حفظ بودند. از لای دو صندلی به آنها نگاه کردم. دو نفرشان از یک هدفون استفاده میکردند و هرکدامشان یکی از گوشیها را در گوشش داشت. شدیداً غرقِ دنیای خودشان بودند. من نمیتوانستم مطالعه کنم. چون علاوه بر آنکه صدای زیری از هدفون به گوش میرسید آنها هم با آهنگ زمزمه میکردند! با خودم درگیر بودم که به آنها تذکر بدهم یا نه. البته من با کلمۀ تذکر مشکل دارم چون برایم تداعیکنندۀ خط کش استیل، مداد لای انگشت و یا زدن دستبند به دست است! خودم را قانع کردم که تذکر که نه، ولی خواهش کنم که مراعات کنند.
از خودم پرسیدم که چگونه بگویم و چه بگویم؟ این خیلی مهم است. سناریوهای مختلفی از ذهنم عبور کرد. چون در سن حسّاسی بودند نمیخواستم که از واکنش من ناراحت شوند. هر بار تصمیم میگرفتم بلند شوم و خواستهام را بیان کنم صدایی در درونم شروع به حرف زدن میکرد: "خودمانیم. اگر این دو دختر، پسر بودند بازهم از آنها میخواستی که مراعات کنند؟ مطمئن هستی که با دختر بودن آنها مشکل نداری و مسئله جنسیت در میان نیست؟ مطمئن هستی که هنجارهای سنّتی حاکم بر جامعه که این رفتارها را برای دختران نمیپسندد دلیل واکنش تو نیست؟ واقعاً اگر این دو نفر پسر بودند مانند مادربزرگ خدابیامرزت که فقط وقتی پسرها میخندیدند میگفت "خدایا دل همه جوانان را شاد کن" از خندۀ آنها خوشحال نمیشدی؟
خودم را قانع کردم که این حرفها نیست و تصمیم گرفتم که خواستهام را بگویم. باز صدایی در درونم شروع به حرف زدن کرد: "واقعاً صدای آنها مزاحم توست؟ بگذار صادق باشیم. آیا تو به حال آنها غبطه نمیخوری؟ به حال آنها حسودیت نمیشود؟ نسل خودت را با نسل آنها مقایسه نمیکنی؟ نسل تو مدام خودش را سانسور کرد. خودش نبود و جامعه مدام خواستهها و انتظاراتش را به او تحمیل کرد. آیا مطمئن هستی که عقدههای سرکوبشدهات دلیل تذکر تو نیست؟"
خودم را قانع کردم که اینطور نیست. باز صدایی در درونم شروع به حرف زدن کرد:"یادت هست در یکی از کشورهای اروپایی دو دختر جوان را دیدی که با آهنگی زمزمه میکردند و گفتی که در اروپا چقدر جوانان شادند و جوانان کشور من چقدر غمگین. حالا که شادی جوانان کشورت را می بینی میخواهی به آنها تذکر بدهی،خجالت نمیکشی؟"
و من مدام تصمیم میگرفتم و صدایی در ذهنم میپیچید:
-"مطمئن هستی که همین برخوردهای بهظاهر کوچک تو، بهتدریج این جوانان را به نتیجهگیریهای کلی و جدی نخواهد رساند: این نتیجه که "ایران جای ماندن نیست!"
-"مطمئن هستی که تذکر تو آنها را عاشق غرب نخواهد کرد یا آرزوی زندگی در غرب را بر دل آنان نخواهد گذاشت؟ باعث نخواهد شد که مانند میلیونها ایرانی که رفتهاند آنان نیز عزمشان را برای مهاجرت جزم کنند؟ باعث نخواهد شد که با حسرت به مجریان جوان و خندان شبکۀ من و تو خیره شوند؟"
-نمیتوانی تحمل ات را کمی بالا ببری و جوانی آنها را درک کنی، طوری که تو مطالعه کنی و آنها هم جوانی کنند؟
-چگونه میخواهی به آنها بگویی؟ آیا میخواهی از جایت بلند شوی و بگویی؟ اگر بایستی و بگویی توجه مسافران دیگر به موضوع جلب خواهد شد و ممکن است غرور آنها بشکند. ممکن است ضربه روانی بخورند. مثل نسل خودت که خیلی جاها به او خیلی بد تذکر دادند و عقدهای شد، نابود شد. بهتر نیست از لای صندلی بگویی؟ اگر نشسته باشی و سرت را به جلو خم کنی بیشتر بیانگر خواهش و تواضع خواهد بود. احتمال اینکه آنها هم ناراحت شوند هم خیلی کمتر میشود.
-چگونه میخواهی بگویی که متوجه شوند یک مسئله مدنی و شهروندی مطرح است و نه مسئلهای ایدئولوژیک. اینکه تصور نکنند تو آدم متعصبی هستی.
و...
بعد از آنکه عزمم را برای گفتن جزم کردم سرم را از لای صندلی به جلو خم کردم تا خواهشم را مطرح کنم. واقعاً این بار میخواستم بگویم. دیدم هر دو خوابند! ضبط هم خاموش است! کمی صبوری و تحمل من میتوانست مشکل را حل کند.
✅کانال نویسنده: @fardinalikhah
✅ارسال نظر: @alikhahfardin