برشی از مصاحبه : زندگی روزمره به آرمان تبدیل شده است
روزنامه هم‌میهن

فردین علیخواه:
« من فکر می کنم که دلیل اهمیت یافتن زندگی روزمره در مقایسه با گذشته، تلاش امر سیاسی برای سیطره بر آن است. جالب است که اگر دقت کنیم هر زمان سیاست رسمی تقلا کرده است تا نظمی دستوری را بر زندگی روزمره تحمیل نماید زندگی تبدیل به یک آرمان شده است چون زندگی روزمره خواسته از خودش و آنچه دارد مراقبت کند.

ما باید توجه کنیم که امر روزمره در پس از انقلاب سال 57 فراز و نشیب زیادی طی کرده است. آدم ها در زندگی روزمره بسیار تلاش کرده اند تا آنچه می خواهند را به دست آورند و محقق سازند. برای مثال به موسیقی فکر کنید. آیا در سال های دور، اراده ای برای برچیدن موسیقی وجود نداشت؟ به حضور زنان در عرصه های عمومی فکر کنید. آیا اراده ای برای محدود کردن زنان به خانه، فرزند و شوهر وجود نداشت؟ به لباس، مد، و جشن فکر کنید. ما با سیاستی رسمی‌ای طرف هستیم که صریح و علنی اعلام می کند که نقشه راه فرهنگی دارد. اعلام می کند که برای جزء جزء و جای جای زندگی روزمره ما برنامه ای مدون دارد و تمام نیروهای وفادارش را بکار خواهد گرفت تا آن برنامه ها را اجرا نماید. وقتی وضعیت این چنین است طبیعی است که زندگی روزمره هم از خودش دفاع کند و به قول دوسرتو به اشکال مختلف تمرینِ مقاومت نماید. در ظاهر بگوید چشم، ولی زیرپوستی راه خودش را برود.

ما اگر به بررسی زندگی روزمره ایرانی بپردازیم می بینیم که آرمان در کانون آن قرار دارد. برای مثال فردگرایی، استقلال فردی، کشف خویشتن، محترم شمردن انتخاب‌های فردی، و اموری اینگونه را در نظر بگیرد. اینها ارزش های جهان جدید هستند و طی دهه های اخیر ایرانیان و به ویژه نسل های جدید در ایران تلاش کرده اند تا در دل زندگی روزمره آنها را به دست آورند. زمانی که می بینیم سیاست رسمی نه به دنبال تقویت فردیت و ارزش‌های یادشده، بلکه به دنبال ساخت و ایجاد جمعیت یا جمع گرایی در نسخه سنتی اش است که غالبا مختص «اجتماعات کوچک‌مقیاس» و نه جامعه بزرگ شهری است باید انتظار داشته باشیم که خود زندگی تبدیل به آرمان شود. آن زندگی یا آن زندگی روزمره ای که در ایران شاهد آن هستیم نشان می دهد که جامعه ایران همواره جامعه ای پویا بوده است. ما در زندگی روزمره ایرانی شاهد زایش و آفرینش هستیم.

ایرانی تلاش کرده است و ساخته است و بی‌تردید نمی خواهد به آسانی آنچه را که ساخته از کف بدهد. لذا ما شاهد هستیم که خود زندگی روزمره می شود موضوعی برای جدال با قدرت و موضوعی برای مطالبه. حرف یا مطالبه اساسی این جدال هم تنها این بوده است که تو؛ یعنی سیاست رسمی، با زندگی روزمره من کاری نداشته باش. زندگی روزمره منطق درونی خودش را دارد و وقتی پای سیاست رسمی به آن باز می شود آن منطق درونی ویران می شود. زندگی روزمره ایرانی می خواهد به حاکمیت-به قول اروینگ گافمن- «بی‌اعتنایی مدنی» را یاد بدهد. از حاکمیت می خواهد که عاملیت افراد در زندگی روزمره را به رسمیت بشناسد. بگذارید بگویم که زندگی روزمره مانند خانه‌های مقامات نظام پهلوی نیست که به آسانی مصادره شود بلکه در عین نرمی ظاهری، بسیار سخت‌جان است».
 

@fardinalikhah

و اما جشن‌های دهه شصتی: زندگی روزمره دموکراتیک شده است

در دهه شصت رقصیدن در مهمانی‌ها و مجالس پنج مرحله داشت.
ادامه را بشنوید
 
◾️نویسنده متن: فردین علیخواه
◾️گوینده، طراح و ترکیب صدا: جواد رضائی
 
❎️لینک در شنوتو
https://shenoto.com/album/podcast/195198/و-اما-جشن-های-دهۀ-شصتی
 
❎️لینک در کست‌باکش:
https://castbox.fm/episode/Jashne-Daheye-Shasti-id5420074-id594831455?country=us
✅️لطفا آدرس صفحات بالا را با دوستان علاقه‌مند خود به اشتراک بگذارید.
................................
✅️✅️دوستان گرامی. اگر امکان/ تمایل آنرا دارید با رفتن به سایت زیر می‌توانید حامی تداوم چنین فعالیت‌هایی باشید. از دوستانی که تاکنون کمک کرده‌اند بسیار تشکر می‌کنم.
https://hamibash.com/fardinalikhah
 
 

✅️فایل صوتی

خانه کجاست؟

خانه چه ویژگی‌‌هایی دارد؟ فرق آن با مسکن چیست؟ پژوهشگران علوم اجتماعی از چه جنبه‌هایی به مطالعه خانه پرداخته‌اند؟ شنیدن این بحث به کارورزان معماری، شهرسازی، علوم اجتماعی و همه علاقه‌مندان بحث‌های اجتماعی درباره خانه توصیه می‌شود. این فایل یکی از درسگفتارهایی است که سال گذشته در انجمن جامعه شناسی ایران داشتم.
◀️لینک در کست باکس:
https://castbox.fm/episode/home-id5420074-id595664059?country=us
 
◀️لینک در شنوتو:
https://shenoto.com/channel/podcast/everyday-life
 

زندگی اداری:
وقتی اتاق‌ها هویت دارند ولی آدم‌ها بی‌هویت‌اند
 
فردین علیخواه|عضو گروه جامعه‌شناسی دانشگاه گیلان

خیلی ها زندگی اداری-کارمندی را دوست ندارند و بی‌تردید، حتی عده ای هم هستند که از آن بیزارند. هر کس دلیل متفاوتی برای نارضایتی و بیزاری خود دارد که در این نوشته من قصد ندارم به شرح و بررسی این دلایل بپردازم. زندگی اداری، بسیار یکنواخت، کسالت‌آور، و از اساس هویت‌کُش است. در زندگی اداری، «فردیّت» به معنای آدمی که هویتی مشخص؛ با ویژگی‌هایی خاص خودش دارد تضعیف و در مواقعی نابود می شود. جهانی بدون روح و جسمی پریده‌رنگ.  زندگی اداری، محل مانور شماره اتاق، یا کلماتی یکسان است که عملکرد آن اتاق را بیان می کنند: « اتاق شماره 11»، « اتاق شماره 3» یا « صدور چک»، « امور اداری»، «کارگزینی»، «پشتیبانی» و غیره. در زندگی اداری، اتاق ها هویت دارند ولی آدم ها بی هویت می شوند و گویا این تقدیر حیات سازمانی است.

معمولا این طور بوده است که آدم هایی که صبح وارد اداره می شوند به محض ورود، هویت خود را از دست می دهند، و ساعاتی در وضعیت تعلیق قرار می گیرند. سنّت زندگی اداری اینگونه بوده است که آدم ها باید به چرخ دنده ای گمنام تبدیل شوند تا بهره وری اداری به حداکثر برسد. با خروج از اداره، آنان مجددا «فردیت» خود را باز می یابند. ولی نه. حتی وقتی در سرویس اداره نشسته‌اند(یعنی وسیله‌ای که به اداره تعلق دارد) تا به خانه برسند همچنان غرق در بی هویتی اند. انبوه سرهایی که روی پشتی صندلی اتوبوس یا مینی‌بوس خم شده، و آدم هایی که عمیقا به خواب رفته اند. آنان اداره را «چابک‌سازی» کرده اند ولی خود از چابکی افتاده اند.

جالب آنکه حتی بعضی ارباب رجوع ها هم با ورود به ادارات، دقایق و ساعاتی احساس بی‌هویتی به سراغ‌شان می آید. فردیت آنان هم پس از ورود به اداره به «شمارۀ ملی» یا «شمارۀ نامه» تقلیل می یابد. آنان دچار چنین احساسی می شوند وقتی با کارمندی حرف می زنند که اصلا به آنها نگاه نمی کند، کارمندی که حرف می زند ولی نگاه نمی کند! چشم دارد ولی هنجارهای اداری به او یاد داده است که نباید نگاه کند و نباید ببیند بلکه فقط باید انجام دهد و دگمه نوبت بعدی را فشار دهد. به همین دلیل است که وقتی کارمندی شما را می شناسد، به روی‌تان لبخند می زند و با شما احوالپرسی می کند ذوق می کنید، حالتان خوب می شود، نه به این خاطر که کارتان را بی نوبت انجام خواهد داد بلکه به این خاطر که در این فضای هویت‌کش کسی شما را از احساس بی هویتی بیرون آورده است. کسی شما را شناخته است و صدایتان کرده است، کسی شما را خطاب قرار داده و شما را به عنوان یک فرد به رسمیت شناخته است. جالب آنکه حتی اگر چند روز قبل او را دیده باشید دوست دارید با او دست بدهید. چرا؟چون از بی‌هویتی نجات یافته اید.

آنچه گفتم هر چند شکل غالب در بسیاری از ادارات و شرکت‌هاست ولی درباره همه کارمندان صدق نمی کند. همیشه وقتی به ادارات می روم و با کارمندانی مواجه می شوم که تلاش می کنند در مقابل تبدیل شدن به چرخ دنده‌ای گمنام و رنج ناشی از بی‌هویتی مقاومت کنند به گفتگو می نشینم. آنان عکس اعضای خانواده خود را روی دیوار یا روی میز گذاشته اند، کنار دستشان روی میز، مجله ای یا کتابی قرار دارد، گلدانی روی میزشان هست که گلی خوشرنگ داخل آن جلب توجه می کند، موسیقی ملایمی از بلندگوی رایانه‌شان به گوش می رسد، لیوانی طرح‌دار روی میزشان است، لوازم التحریر متفاوت و روح‌دار که بیانگر سلیقه خاص آنهاست. آنان «جزیزه‌ای با نام و نشان» در دل «اقیانوسی بی‌نام و نشان» ایجاد کرده اند. این کارمندان تلاش می کنند تا به شکلی، به غذای تلخی که مقابل‌شان نهاده شده است یعنی زندگی اداری، طعم دهند. آنان سعی می کنند تا هم از طرف همکاران و هم از طرف ارباب رجوع دیده شوند. امتحان کنید. وقتی به اداره‌ای می روید و با چنین کارمندانی مواجه می شوید از سلیقه آنها تعریف کنید. همان واکنشی را می بینید که در سطرهای قبل توصیف کردم. ذوق می کنند، لبخند می زنند و گل از گل‌شان شکفته می شود.

این کارمندان در حال خلق روایت جدیدی از زندگی اداری‌اند. هر چند ممکن است ناهمرنگی با جماعت، موجب فشار مرئی و نامرئی بر آنان شود ولی پیامدهایی مثبتی نیز دارد و گاهی زمینه ای برای دمیدن سرشتی انسانی به زندگی ما می شود.

✅️@fardinalikhah
✴️منتشر شده در عصر ایران
https://www.asriran.com/003jeD
 
 

بشنوید:
درون‌فهمیِ ازدواج سفید
 
محل سخنرانی: دانشگاه علوم قضایی تهران
شهریور 1400
 
❎️آدرس در کست‌باکس
https://castbox.fm/episode/%D8%AF%D8%B1%D9%88%D9%86-%D9%81%D9%87%D9%85%DB%8C%D9%90-%D8%A7%D8%B2%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%AC-%D8%B3%D9%81%DB%8C%D8%AF-id5420074-id596387510

 
❎️آدرس در شنوتو:
https://shenoto.com/album/podcast/195867/فهم-درونی-ازدواج-سفید
 ..........
❎@fardinalikhah

بشنوید:
وقتی آجرهای کهنه عزیز می‌شوند
 
نوشتۀ: فردین علیخواه
خوانش: الهام حسن‌بیگی
 
❎️در کست‌باکس:
https://castbox.fm/creator/episodes?cid=5420074&country=us
❎️در شنوتو:
https://shenoto.com/album/podcast/196139/وقتی-آجرهای-کهنه-عزیز-می‌شوند
………………………………..
✅️@fardinalikhah
 

◽️در صفحه «مکث در زندگی روزمره» بشنوید


نوشته: فردین علیخواه

غذاها از نظر اجتماعی حرف های بسیاری دارند...

طراحی و ترکیب صدا و گوینده: جواد رضائی
طراح پوستر: ماهان

✅در کست باکس بشنوید
https://castbox.fm/episode/%D8%A7%D8%B2-%D9%81%DB%8C%D9%86%DA%AF%D8%B1%D9%81%D9%88%D8%AF-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%DA%98%D8%AF%D8%B1%D8%B2%D8%A7%D9%BE%D8%A7%D8%AA%D8%A7-id5420074-id599168633?country=us


✅در شنوتو بشنوید:
🌐https://shenoto.com/album/podcast/197450/از-فینگرفود-تا-اژدرزاپاتا

اگر می پسندید لطفا با دوستان خود به اشتراک بگذارید

دوستان گرامی،
اگر توان و تمایل آنرا دارید می توانید به صفحه «حامی باش» بروید و حامی باشید. از کمک مالی شما برای گسترش تنوع فعالیت ها در راستای اشاعه بینش جامعه شناختی در حوزه عمومی استفاده خواهد شد. پیشاپیش از شما تشکر می کنم.
سپاس
✅https://hamibash.com/fardinalikhah

خانه، جایی برای عادی‌شدن است
فردین علیخواه|عضو گروه جامعه‌شناسی دانشگاه گیلان|

✅معمولاً آدم‌ها در خانه‌شان، کمتر شخصیتی ساختگی دارند. شاید مهم‌ترین فرق خانه با دنیای بیرون از آن، همین باشد. ما در خانه مجبور نیستیم آنچه واقعاً هستیم را پنهان کنیم. خودمان بودن، به همان شکلی که هستیم؛ در خانه رفرصت ظهور می‌یابد. درست برای همین است که خانه به معنای حریم خصوصی هم بکار می‌رود. حریم خصوصی جایی است که مرز و محدوده دارد، قلمرو دارد و ما در داخل آن قلمرو، خودمان را کتمان نمی‌کنیم. شیوه غذاخوردن، چگونه نشستن، شکلِ حرف‌زدن، حتی نحوۀ خوابیدن ما در خانه در مقایسه با جایی غیر از خانه متفاوت است. «هیچ کجا خانۀ آدم نمی‌شود». چرا آدم‌ها به وفور از این جمله استفاده می‌کنند؟ حداقل یکی از دلایلش آن است که ما در خانۀ خودمان راحتیم و یکی از مصداق‌های این راحتی، همین رفتارهای معمولیِ ما در خانه؛ در طول زندگی روزمره است.

✅خیلی از هتل‌ها برای تبلیغ خودشان، به مسافران می‌گویند که ما در اینجا فضایی به‌راحتی خانه‌تان فراهم کرده ایم. البته باید بگویم که اگر تنها زندگی کنیم این موضوع کمی فرق خواهد کرد تا با وقتی که با کسی یا کسانی زندگی کنیم. در موقعیت دوم هم ما می‌توانیم حریم خصوصی داشته باشیم؛ ولی در این موقعیت شاید بکار بردن «حریم نیمه‌خصوصی» مناسب‌تر باشد. به‌هرحال دیگری یا دیگرانی هستند که ما باید ملاحظات آنان را در نظر بگیریم؛ آنها هستند و حضور دارند و ما را می‌بینند و ما هم آنها را. بودنِ آنها باعث می‌شود تا موقعیتِ یادشده به شکلی، اجتماعی شود و بین ما هنجارهایی حاکم باشد.

✅ با همه این اوصاف، ما در خانه حتی وقتی با دیگرانی زندگی می‌کنیم که با آنها صمیمی و بی‌ریا هستیم راحتیم. اگر به دستشویی می‌رویم؛ مانند برخی مکان‌های غیر از خانه، خودمان را به تنگنا و تقلا نمی‌اندازیم تا در دستشویی سکوت حاکم باشد. مهمانانمان ممکن است این کار را بکنند؛ ولی ما نه. در خانه لباس‌های راحت می‌پوشیم. اگر جایی از لباسمان سوراخ یا لکه‌ای داشته باشد ممکن است سخت نگیریم. به‌هرحال خانه است دیگر. خلاصه کلام آنکه، خانه؛ جایی برای معمولی شدن است. زیر این «معمولی شدن» خط بکشید. شما اگر بیل نلسون، مدیر ناسا، یا فیلسوف معاصر اسلاوی ژیژک، یا آنتونیو گوترش دبیر کل سازمان ملل هم باشید در خانه، دیگر آن نیستید. در خانه پیژامه می‌پوشید، مسواک می‌زنید، بی‌تکلف چای یا قهوه می‌نوشید و ممکن است در خواب به شکل آزاردهنده‌ای خوروپف کنید به شکلی که در هر روز، صبحِ زیبایتان را با غرولند همسر یا فرزندانتان آغاز کنید. وقتی هم از دستشویی بیرون می‌آیید به‌خاطر سروصدایی که دقایقی قبل در دستشویی داشته‌اید در عذاب نیستید و از اعضای خانواده عذرخواهی نمی‌کنید؛ چون خانه است. آنها هم از شما عذرخواهی نمی‌کنند؛ چون خانه‌شان است.

✅ از این مقدمه بگذریم. معمولاً در زندگی روزمره‌مان با کسانی مواجه می‌شویم که از «عادی‌شدن رابطه» در زندگی مشترکشان می‌گویند. البته ممکن است «عادی‌شدن رابطه» برای هر کس معنی خاصی داشته باشد. می‌گویند «اصلاً در خانه همدیگر را نمی‌بینیم؛ یعنی کنار هم هستیم و هر دو در یکجا حضور داریم؛ ولی انگار نیستیم؛ چون برای هم خیلی عادی و معمولی شده‌ایم»، یا می‌گویند «هر دو برای هم مانند مجسمه دکوری چوبی فیل در کنار تلویزیون، یا سِت قوری و فنجان دکوری در داخل کمد شده‌ایم. همان‌طور که در طول ماه و حتی شاید سال هیچ توجهی به این اشیاء خانه نداریم ما برای همدیگر هم دقیقاً این‌طور شده‌ایم». خلاصه آنکه، عادی‌شدن رابطه غالباً به معنای تبدیل یا تقلیل رابطه به امری روزمره است و یکی از ویژگی‌های امر روزمره، روتین بودن، و مکث‌نکردن روی آن و ندیدنش است. واقعیت آن است که در زندگی روزمره تا مانع یا اختلالی پیش نیاید کسی روی آن مکث نمی‌کند، مثل دری که همیشه راحت باز می‌شده؛ ولی به ناگاه باز نمی‌شود، یا لامپی که هر روز با فشار دادن کلید روشن می‌شده ولی به ناگاه روشن نمی‌شود.
ادامه مطلب در صفحه بعد

ادامه مطلب: خانه جایی برای عادی شدن است

✅من فکر می‌کنم بخشی از این موضوع، دقیقاً به خانه و ویژگی‌های این قلمرو برمی گردد. خانه، آدم‌ها را عادی و معمولی می‌کند؛ چون خانه، خانه است و ویژگی‌های خودش را دارد. خانه، خودش را به آدم‌ها تحمیل می‌کند. به جز جمله «هیچ کجا خانه آدم نمی‌شود» آن جمله معروف «چاردیواری، اختیاری» هم حرف‌ها دارد. ما در خانه، بیشتر از سایر مکان‌های اجتماعی اختیار خودمان را داریم. بخشی از این اختیار، مربوط به «خودمان بودن» و «بی‌ریا بودن» و «بی‌شیله‌پیله رفتارکردن» است. ما در خانه اصیل‌تریم. ما در خانه بیشتر از مکان‌های دیگر آنچه واقعاً هستیم را بروز می‌دهیم. ممکن است برایمان خوشایند نباشد؛ ولی خانه به‌ناچار ما را نسبت به هم عادی می‌کند و همه کسانی که زندگی مشترک را آغاز می‌کنند باید در انتظار «تجربۀ عادی‌شدن» باشند.

✅هما سرشار گفتگویی اختصاصی با گوگوش دارد. او از گوگوش سؤال می‌کند که چرا در طول زندگی‌اش چند بار طلاق را تجربه کرده است؟ گوگوش به جایی نامعلوم خیره می‌شود و در پاسخ می‌گوید: کسانی که من با آنها ازدواج کردم در خانه هم به دنبال گوگوش بودند و گوگوش می‌خواستند؛ ولی من در خانه، دیگر گوگوش (سلبریتی و خواننده مشهور) نبودم من در خانه خانم فائقه آتشین (زنی معمولی که دلمشغول روزمرگی‌های خانه است) بودم (با چنین مضمونی). به بیان بهتر، ایشان در خانه، زنی عادی بود و نه یک سلبریتی. او در خانه می‌خواست بی‌ریا و خودمانی زندگی کند. ولی آنها در خانه هم خواستار همان گوگوش مشهور بودند، انگار که او در خانه هم در مقابل دوربین‌هاست و باید پرطمطراق رفتار می‌کرد.

✅شاید بشود از شدت و قدرت جریان عادی‌سازی جایی مانند خانه کاست. من در نوشته‌ای دیگر به نام «فضایی از آنِ خودم» گفته‌ام که ما در جهان جدید و در زندگی مشترک امروزی در قالب خانواده هسته‌ای، نیازمند آنیم تا گاهی به همدیگر فضا بدهیم. گاهی اوقات شاید نیاز باشد تا به‌عمد و به طور موقت از همدیگر فاصله بگیریم یا به فاصله‌ها مجال و فرصت بروز دهیم تا میل به با هم بودنمان دوباره برانگیخته شود. این اختلال‌ها در روزمرگی است که گاهی می‌تواند باعث مکث، تأمل و تجدید پیوندها شود. البته همان‌طور که در آن نوشته نیز تأکید کرده‌ام به رسمیت شناختن فضا برای دیگری نیازمند نوعی جهان‌بینی و نگرش باز است.

✅در برخی از کشورها، زوج‌های آلامد و روشنفکر برای چیره شدن بر فرایند معمولی شدنی که خانۀ مشترک زمینه‌ساز آن است در یک ساختمان، ساکن دو آپارتمان جداگانه می‌شوند و فقط در ساعات مشخصی در کنار هم وقت می‌گذرانند. آنها به این شکل قصد دارند تا در مقابل «قدرت معمولی‌ساز» خانه مقاومت کنند. بی‌شک در دهه‌های آینده خانواده هسته‌ای فعلی تضعیف خواهد شد و خانواده اشکال متنوع دیگری خواهد گرفت. از خودم می‌پرسم که آیا این «زوج‌های جدانشین» آغازگر یکی از اشکال خانواده در آینده ای نه چندان دور هستند؟
▪️◽️تلگرام و اینستاگرام نویسنده:
@fardinalikhah

برشی از مصاحبه:

«اگر جوانان به دنبال تجربه کافه‌هایی با حس و حال قدیم هستند این نشانه است. من در نوشته‌ای گفتم که در ایران امروز، دهه پنجاه دارد رقیب دهه شصت می‌شود. منظورم خرده‌فرهنگ‌های مربوط به دهه پنجاه است. به‌راستی چرا جوانان این روزها ترجیح می‌دهند هایده گوش کنند؟ چرا ترجیح می‌دهند صبحانه املت بخورند آن هم در تابه‌های روحی آلومینیومی و بعدش هم نوشابه سیاه را درون معده‌شان خالی کنند و بعدش هم سیگار! گرایش به این خرده‌فرهنگ نشانه است. یکی از پیام‌هایش ناامیدی نسبت به اکنون و آینده است. جامعه‌ای که از آینده ناامید شود به گذشته پناه می‌برد».

◽️◽️چرا در سال‌های اخیر مراکز تفرجگاهی و تفریحی نظیر کافه‌ها و رستوران‌ها و حتی تالارهای عروسی به‌تدریج به خارج از شهرها منتقل شده اند؟

◽️◽️چرا این روزها جوانان آلامد شهر، برای رفتن به مکان‌های دارای حس و حال قدیمی نظیر قهوه‌خانه‌ها اشتیاق نشان می‌دهند؟

◽️◽️اگر به‌ویژه ساکن شهر رشت هستید توصیه می‌کنم این مصاحبه را بخوانید. همچنین، خواندن این مصاحبه به علاقه‌مند به بحث‌های تحولات اجتماعی شهر، جوانان و تغییرات سبک زندگی در ایران پیشنهاد می‌شود.

..............................................................
🌐آدرس:
پایگاه تحلیلی خبری مرور(گیلان)
https://moroor.org/%d8%a7%d9%86%d8%af%da%a9%db%8c-%d9%81%d8%b1%d8%a7%d8%ba%d8%aa%d8%8c-%d8%af%d9%85%db%8c-%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c%d8%8c-%d8%b2%db%8c%d8%b1-%d8%a2%d9%84%d8%a7%da%86%db%8c%d9%82-%d9%87%d8%a7%db%8c/

اگر به جنگل می‌روید، اگر به دنبال محیط‌های بکر در دل طبیعت هستید، تنها برای چند روز مصرف‌گرایی حاکم بر زندگی شهری را همراه خود به جنگل نبرید. برای چند روز در جنگل تابع سبک زندگی جنگلی شوید. بی‌زرق و برق، بی‌بریز و بپاش، بی‌تجمل و بی‌تکلف.

ما صرفا با جمع کردن زباله و ریختن آن در کیسه نباید وجدان مان را آسوده سازیم و تصور کنیم که عاشق طبیعتیم. ما با سبک و سیاق سفر به طبیعت هم می توانیم به طبیعت نزدیک تر و با جنگل دوست شویم.

من فکر می‌کنم این سبک از رفتن به جنگل و این شکل از تبلیغات آن در شبکه های اجتماعی تناقضات بسیاری دارد. به غذاهای چیده شده روی میز دقت کنید...

اینجا جنگل نیست. این قدرت غالب کلان‌شهر است که دارد خودش را به جنگل تحمیل می‌شود. ما در جنگل نیز تداوم کلان‌شهریم

از آنجایی که فرهنگ جنگل روی در کشورمان در حال گسترش است و در دل سبک زندگی امروز دارد جای خودش را باز می کند لازم است بیشتر و بیشتر درباره آن حرف بزنیم. برخی دوستان فعال در زمینه گردشگری دلخور نشوند. ما نیازمند آنیم تا بیشتر گفتگو کنيم و بیشتر دقت‌ کنیم

پ.ن. سینک شدن اوج آواز با حرکت دوربين روی میز غذا را اصلا نپسندیدم
@fardinalikhah

من از این تیک های سبز و قرمز کمی نگرانم

در صفحه من در شبکه اجتماعی اینستاگرام به آدرس زیر:
▪️https://www.instagram.com/p/CtCuwo6yBNi/

از معمولی به خرده سلبریتی: سنخ شناسی خرده سلبریتی های اینستاگرامی ایرانی

🌐مقاله ای برگرفته از رساله دکتری در رشته جامعه شناسی فرهنگی

اگر به موضوع سلبریتی، خرده سلبریتی های اینستاگرامی و شهرت مبتنی بر شبکه های اجتماعی علاقه دارید توصیه می کنم این مقاله را مطالعه کنید. خانم سمانه کوهستانی مطالعه ای بسیار عمیق و گسترده در این خصوص انجام داده اند که تنها بخش هایی از آنرا در این مقاله آورده اند. من هم افتخار آنرا داشتم تا به عنوان استاد راهنما در کنارشان باشم و البته بیاموزم
لینک مقاله:
✅https://nms.atu.ac.ir/article_15553.html

مطبخ کنار آشپزخانۀ اپن، بلاتکلیفی میان پخت‌و‌پز و پرستیژ
(نسخه صوتی)

❎نوشته: فردین علیخواه

🔴در کست باکس بشنوید:
https://castbox.fm/episode/%D8%A2%D8%B4%D9%BE%D8%B2%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AA%D8%A8%D8%AF%DB%8C%D9%84-%D8%A8%D9%87-%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D8%B5%D8%B1%D9%81%E2%80%8C%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-id5420074-id601979736?country=us

🔴در شنوتو بشنوید:
https://shenoto.com/album/podcast/199112/%D9%87%D9%85-%D8%A2%D8%B4%D9%BE%D8%B2%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%D9%BE%D9%86-%D9%85%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85-%D9%87%D9%85-%D9%85%D8%B7%D8%A8%D8%AE

مطبخ کنار آشپزخانۀ اپن، بلاتکلیفی میان پخت‌و‌پز و پرستیژ

نسخه نوشتاری

🌐نوشته: فردین علیخواه

🌐🌐در سایت خبری تحلیلی عصر ایران بخوانید:
https://www.asriran.com/003kKz

من از مداحان مراسم ترحیم و ختم خواهش می کنم
به جای آنچه سی، چهل، پنجاه، یا شصت سال بی وقفه و بدون هیچ گونه تغییر کوچکی در این مراسم ها می خوانید
و بسیار کسالت آور، دور از ملاحظات و اقتضائات زمانه، کهنه و نخ نماست چنین کتاب هایی را مطالعه کنید تا حاضرین در مراسم به جای نگاه به صفحه تلفن همراه شان یا درگوشی حرف زدن با یکدیگر و یا چشم دوختن مداوم به ساعت، به شما نگاه کنند و دقیق درباره حرف های شما فکر کنند و به علامت تأیید یا تحسین یا حتی نقد سر تکان دهند
ما هیچ،خودتان‌ خسته نمی شوید؟
✅@fardinalikhah

زندگیِ بدون طلاق یا طلاقِ بدون زندگی؟

▪️سخنرانی فردین علیخواه

17 مرداد 1400
دانشگاه گیلان

🌐صفحۀ «مکث در زندگی روزمره»
❎لطفا این صفحه را به دوستان خود معرفی کنید

💠در کست باکس بشنوید:
https://castbox.fm/episode/%D8%B7%D9%84%D8%A7%D9%82%D9%90-%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%DB%8C%D8%A7-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D9%90-%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86-%D8%B7%D9%84%D8%A7%D9%82%D8%9F-id5420074-id603874220?country=us
💠در شنوتو بشنوید:
https://shenoto.com/album/podcast/199682/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D9%90-%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86-%D8%B7%D9%84%D8%A7%D9%82-%DB%8C%D8%A7-%D8%B7%D9%84%D8%A7%D9%82-%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D8%9F

۲۶ خرداد سالروز تولد شادروان توران میرهادی بود
متن زیر را هفت سال پیش نوشتم. در این هفت سال جامعه ایران فراز و نشیب زیادی داشته است. بی ترديد این روزها امید اجتماعی مهمترین مسئله جامعه ایران است.
متاسفانه حالا دیگر آن نظری را که هفت سال قبل داشتم ندارم‌. این ویژگی فکر کردن و نوشتن است. دیگر به هیچ وجه کسانی را که کشور خود را ترک می‌کنند سرزنش نمی کنم.
این روزها از خودم می پرسم که آیا بازگشت به ایران توسط زنده یاد توران میرهادی اساسا تصمیم درستی بود؟ و آیا تصمیم درست را مجيد سمیعی‌ نگرفت؟

مجیدِ سمیعی جاودان یا تورانِ میرهادیِ شادروان؛ به بچه هامون چی بگیم؟

💠فردین علیخواه-گروه جامعه شناسی دانشگاه گیلان

مجید سمیعی به مناسبت جشن آغاز سال تحصیلی مهمان دانشگاه ما بود. چند نفر از دانشجویانم در اتاقم نشسته بودند. با توجه به وضعیت غیرعادی دانشگاه به مناسبت این جشن، صحبت از فرار مغزها شد. یکی از دانشجویان گفت:"استاد، شما که می گید باید موند و به کشور خدمت کرد؛ می بینید میشه از اول جوونی رفت آلمان و  در یک کشور دیگه موثر بود و در اواخر عمر به وطن برگشت و اینقدر هم عزّت و احترام دید". هر چند در پاسخ به او گفتم که "شاید اشتباه فکر می کنی چون پروفسور حسابی در ایران موند و قدر و منزلتش هم دونسته شد" ولی نکتۀ آن دانشجو مرا به تأمّل واداشت. آنچه در این مطلب کوتاه می نویسم بررسی دو فرهیخته ایرانی با هدف تأمّل بیشتر درباره مسألۀ "ترکِ وطن" است.

🔸مجید سمیعی پس از اتمام دوره دبیرستان به آلمان میرود و تحصیل در رشته پزشکی را آغاز می کند. در سال 1349 موفق به اخذ تخصص؛ و در همان سال معاون دپارتمان جراحی مغز و اعصاب دانشگاه ماینتز می شود. در سال 1350 درجۀ پروفسوری را دریافت می کند. در این سال که وضعیت اقتصادی ایران مناسب بود و وارد دوره شکوفایی اقتصادی شده بود، دانشگاه ملی ایران (شهید بهشتی) ضمن پیشنهاد ریاست دپارتمان رشته جراحی مغز و اعصاب، تلاش می کند تا او را تشویق نماید که به وطن بازگردد و به کشورش خدمت کند ولی ایشان زندگی و کار در آلمان را ترجیح می دهند و  در سال 1356 ریاست دپارتمان جراحی مغز و اعصاب در بیمارستان نورداشتات آلمان  را می پذیرند که این پست به مدت 26 سال یعنی تا سال 1382 ادامه پیدا میکند.   پس از این سال به دلیل فراغت بیشتر و رفت و آمد به ایران، به تدریج اخبارشان در رسانه های کشور مطرح و در مدتی نه چندان زیاد به چهره ای ملّی تبدیل می شوند.

🔸توران میرهادی در سال 1325 به فرانسه می رود و تحصیل در رشته روان شناسی تربیتی را آغاز می کند. مادرِ ایشان؛ آلمانی بوده و با مجسمه سازی، نقاشی و موسیقی آشنایی داشت. بانو توران 5 سال بعد فارغ التحصیل می شود. با توجه به پیشینه خانوادگی و تحصیلی، او به راحتی می تواند در یکی از کشورهای اروپایی کار و زندگی کند ولی با وجود این، در حوالی سال 1330به ایران, که وضع مناسبی هم نداشت؛ بازمی گردد. پس از بازگشت، کودکستان، دبستان و مدرسۀ راهنمایی« فرهاد » را تأسیس می کند که معمولا بسیاری از شیوه های  آموزشی نوین ابتدا به شکل آزمایشی در این مدارس اجراء می شدند. بانو توران در کنار کار با کودکان، به تربیت مربیان و معلمان کودک می پردازد و دانش و تجربه خود را در اختیاز آنان قرار می دهد. او بیش از 50 سال ازعمر خود را به شکل مستقیم و غیر مستقیم صرف تعلیم و تربیت کودکان ایران زمین کرد و در آبان  1395 چشم از جهان فروبست.

واقعیت آن است که سرگذشت مجید سمیعی و توران میرهادی دو مدل در زمینۀ مواجهه با ایران پس از اتمام تحصیلات در کشوری پیشرفته هستند. یکی در کشور پیشرفته می ماند و در همانجا زندگی می کند و پس از بازنشستگی به ایران بازمی گردد. دیگری با وجود امکان انتخاب یک زندگی آرام و مرفّه، خدمت به کشورش را ترجیح می دهد و علیرغم همه مشکلات و نابسامانی ها، به وطن بازمیگردد. به راستی اگر ما معلمان در معرض پرسش دانشجویان قرار بگیریم کدام مدل را باید به آنان توصیه کنیم؟ برگردند و به وطن شان خدمت کنند یا همانجا بمانند و پس از خدمات ارزنده به کشور میزبان، در دوره فراغت به ایران بیایند و "خدماتی هم" برای کشورشان انجام دهند؟ اگر پاسخ مرا بخواهید باید بگویم که مجید سمیعی را دوست دارم و برای ایشان بی نهایت احترام قائلم. ولی در مقابل بزرگ زنانی چون  توران میرهادی از جایم برمی خیزم و تحسین آمیز ساعتها برایشان کف می زنم. ساعتها.

جنبۀ دیگر موضوع اما شیوه مواجهه جامعۀ ما با حوزۀ کاریِ این دو فرهیخته است. وقتی عکس مجید سمیعی را در قسمت عکسهای سایت گوگل جستجو میکنم دهها نفر از مقامات و سلبریتی ها را میبینم که خودشان را به او چسبانده اند تا عکسی صمیمی با او داشته باشند! وقتی عکس  توران میرهادی را جستجو میکنم بیشترِ عکسهای او تکی و پرتره هستند و تاریخِ عکسها گویای آن است که بیشتر آنها پس از مرگش منتشر شده اند. قبل از مرگ هیچ حرفی از او نیست.

جامعۀ قدرناشناسی هستیم. بسیار قدرناشناس. عالمان حوزه پزشکی و  آنان که مغز  و قلب را جراحی می کنند همواره دیده میشوند چون با جسم سروکار دارند ولی عالمان علوم انسانی که با رفتار و کردار انسانها سروکار دارند و عمر خود را در این مسیر سپری کرده اند به چشم نمی آیند. جامعۀ ما بیماری جسمی را خیلی خوب می فهمد ولی عقب ماندگی تربیتی را نه😔

✉️ارسال نظر: @alikhahfardin
🔹کانال نویسنده: @fardinalikhah
yon.ir/qYSuu