چرا وقتی خودمون اشتباه می‌کنیم، برایش دلیل داریم؛ اما وقتی دیگری همان کار رو می‌کنه، قضاوتش می‌کنیم؟

گاهی رفتار خودمون رو با توجه به شرایط توضیح می‌دیم: «خسته بودم»، «عصبانی بودم»، «منظوری نداشتم».
@farjamclinic
اما درباره‌ی دیگری ممکنه سریع بگیم:

«خودخواه بود»، «اصلاً براش مهم نیستم».
در روان‌شناسی اجتماعی، یکی از مفاهیم مرتبط با این موضوع، خطای اسناد بنیادی است؛

یعنی گاهی در توضیح رفتار دیگران، بیش از حد روی ویژگی‌های شخصیتی‌شون تمرکز می‌کنیم و نقش موقعیت رو کمتر می‌بینیم.

این به معنی توجیه همه‌ی رفتارها نیست.

تمرین امروز: قبل از قضاوت درباره‌ی یک رفتار، از خودت بپرس: «چه شرایطی ممکنه در این اتفاق نقش داشته باشه؟»
@farjamclinic

بریم پاسخ بدیم به این سوال

چرا گاهی حضور آدم‌هایی رو که همیشه در دسترسمون هستن، کمتر احساس می‌کنیم؟

کسی که همیشه جواب پیام‌هامون رو می‌ده، همیشه برای دیدنمون وقت داره و در شرایط سخت کنارمونه، ممکنه به‌تدریج به بخشی از عادت‌های روزمره‌مون تبدیل بشه.

👌اینجا یک اتفاق روان‌شناختی مهم می‌افته: عادت‌کردن به حضور دیگران.

ذهن ما به محرک‌های تکراری خو می‌گیره.

چیزی که قبلاً برامون ارزشمند و هیجان‌انگیز بوده، ممکنه به‌مرور عادی به نظر برسه.

از طرف دیگه، وقتی مطمئنیم کسی همیشه در دسترسه، ممکنه برای حفظ و توجه به رابطه تلاش کمتری کنیم.

اما یک نکته مهم وجود داره:
در دسترس بودن یک آدم، به معنی بی‌ارزش بودن حضورش نیست.

قرار نیست برای ارزشمندشدن، از کسی فاصله بگیریم، محبت رو دریغ کنیم یا خودمون رو غیرقابل‌دسترس نشون بدیم.
اتفاقاً بلوغ در رابطه یعنی بتونیم ارزش حضور آدم‌ها رو حتی وقتی همیشه کنارمون هستن، ببینیم و قدرشون رو بدونیم.

یک سؤال برای فکرکردن:
آیا تا حالا شده بعد از فاصله‌گرفتن یک نفر، تازه متوجه ارزش حضورش بشی؟
@farjamclinic