بریم پاسخ بدیم به این سوال

چرا گاهی حضور آدم‌هایی رو که همیشه در دسترسمون هستن، کمتر احساس می‌کنیم؟

کسی که همیشه جواب پیام‌هامون رو می‌ده، همیشه برای دیدنمون وقت داره و در شرایط سخت کنارمونه، ممکنه به‌تدریج به بخشی از عادت‌های روزمره‌مون تبدیل بشه.

👌اینجا یک اتفاق روان‌شناختی مهم می‌افته: عادت‌کردن به حضور دیگران.

ذهن ما به محرک‌های تکراری خو می‌گیره.

چیزی که قبلاً برامون ارزشمند و هیجان‌انگیز بوده، ممکنه به‌مرور عادی به نظر برسه.

از طرف دیگه، وقتی مطمئنیم کسی همیشه در دسترسه، ممکنه برای حفظ و توجه به رابطه تلاش کمتری کنیم.

اما یک نکته مهم وجود داره:
در دسترس بودن یک آدم، به معنی بی‌ارزش بودن حضورش نیست.

قرار نیست برای ارزشمندشدن، از کسی فاصله بگیریم، محبت رو دریغ کنیم یا خودمون رو غیرقابل‌دسترس نشون بدیم.
اتفاقاً بلوغ در رابطه یعنی بتونیم ارزش حضور آدم‌ها رو حتی وقتی همیشه کنارمون هستن، ببینیم و قدرشون رو بدونیم.

یک سؤال برای فکرکردن:
آیا تا حالا شده بعد از فاصله‌گرفتن یک نفر، تازه متوجه ارزش حضورش بشی؟
@farjamclinic