*بی‌نهایت پرسشِ بی‌پاسخ! *

سؤال اینجاست:
درگیر شدن در جنگ اخیر، آیا ضرورتی تاریخی بوده است؟ آیا برای انقلاب اسلامی ضروری بوده؟ آیا همنیازِ هویت شیعی است یا نتیجه جدیت در ایرانی بودن ما؟
پیش از درگیری، آیا راه فراری از آن وجود داشته است؟
حقیقتاً این جنگ تحمیلی بوده یا انتخابی؟ شکست یا پیروزی برای ایران چه مصداقی دارد و قیمت آن چیست؟

(پاسخ هوش مصنوعی _دیپ سیک_ در بخش دیدگاه، خواندنی اما لزوماً جواب نهایی نیست)

#جنگ سوم
#جنگ میناب

*ما، مرگ و الباقی ماجرا*

من و مثل من منتظر مرگ هستیم. هرچند این واقعه عظیم را نمی‌شناسیم و همین باعث ترس است اما به خدا ایمان داریم و می‌دانیم که ما را پاک خواهد کرد و با ما با مهربانی رفتار می‌کند.
همچنین می‌دانیم در روز قیامت که نه در صف مارکس و انگلس خواهیم بود، نه در صف ترامپ، نه طرفداران شاهزاده و نه در صف الجیبیتی‌ها.
امید که در صف امیرالمؤمنین (ع) - هرچند در آخرین ردیف‌هایش - یا در صف جانبیِ نزدیک به صف اصلی، به ما جای دهند. و بی‌گمان پدر و مادرم را که هر چه دارم از آن‌ها دارم را دوباره ملاقات خواهم کرد.**

#احلی_من_العسل
#با_روحی_شاد و #ضمیری_امیدوار

ما و بیماری!


حتماً افرادی را دیده‌اید که دچار بیماری جسمی یا روحی هستند؛ خودمان هم کم‌وبیش این‌گونه‌ایم. ریشهٔ بیشتر بیماری‌ها در ٣ محور است:

۱. ژنتیک (ارث از والدین یا نیاکان دور) 
۲. شخصیت که بیشتر آن در کودکی و نوجوانی شکل می‌گیرد 
۳. دستورهای اجتماعی (ارزش‌ها و ضدارزش‌هایی که معمولاً تخطی از آن‌ها عواقب دردناکی دارد)

با این پیشینهٔ غیرقابل‌انتخاب، چگونه می‌توان از بیمار توقع داشت «بیشتر مراقب خودت باش»؟

حتی اگر این عوامل در کار نباشد، در سنین بالا، معمولا #تنهایی گریبانگیر فرد می‌شود؛ دوستان و عزیزان کنار می‌روند و موجودی تنها باقی می‌ماند. آدم‌ها برای فرار از این تنهاییِ جانکاه دست به هر کاری دست می‌زنند و گاهی به افراط می‌رسند؛ افراطی به نام «سوءمصرف» (مواد، الکل، غذا، و حتی ورزش سنگین که بدن را فرسوده می‌کند).

پس اگر با کسی مواجه شدید که آسیب دیده، کنکاش نکنید که ریشه بیماری کجاست. فقط کمی محبت کنید و امیدوار باشید. جای پند و اندرز پس از محبت خالصانه است نه قبل آن.

رهایی

چه در فکرِ تحمیل خود به دیگران باشید و چه در کابوسِ پذیرشِ تحمیلِ همگان بر خود، در یک نکته مشترک هستید: خرده‌امیدی به اینکه نفعی از بیرون به شما برسد، در ذهن آگاه یا ناآگاه خود دارید. حالتِ متضاد با این دو حالتِ به‌ظاهر مخالف، *رها کردنِ امید به بیرون است.*
ما نه امیدی به کسی داریم، نه انتظارِ رأفت و محبتی از او، و نه تصمیمی برای نیکی‌ به دیگرانی که در کنار ما اما در دنیایی دیگر زندگی می‌کنند.
#دل_بریدن

(به روز شد)

احمق کیست؟

- در حوزهٔ سیاست: هر کسی که به یک فرد یا جناح خاص، اعتماد کامل داشته باشد.
- در حوزهٔ خانواده: هر کسی که اموالش را به نام فرزندان یا همسرش سند بزند و اختیار خود را به دست دیگران بسپارد.
- در حوزهٔ شراکت: هر کسی که بدون بررسی کافی شراکت کند و حتی با بررسی کافی، شراکت را امری ابدی بپندارد.
- در حوزهٔ همکاری: هر کسی که فکر کند همکارش، او را چیزی غیر از وسیلهٔ منفعت می‌بیند.
- در حوزهٔ دوستی: هر کسی که دوستی را به معنای تحملِ بی‌چون‌وچرای هر رفتاری از طرف مقابل بداند.
- در حوزهٔ دین‌داری: هر کسی که دینداری را جدا از انسانیت بداند.
- در حوزهٔ فرهنگ: هر کسی که خرده‌فرهنگ‌های کشورش را مسخره کند.
- در حوزهٔ رسانه: هر کسی که خبر را با حقیقت و تبلیغ را با آگاهی یکی بداند.
- در حوزهٔ ...

در مدح اینستای عزیز

بهترین دوست هر کسی، اینستاگرام است.

قبول ندارید؟
پس نتیجه می‌گیرم:
یا معنای «بهترین» را نمی‌دانید، یا مفهوم «دوست» را، یا احتمالآ اپِ اینستاگرام را نصب نکرده‌اید.

الان ١۰ روز است که اینستای من به استقبال ماه محرم رفته. پیش از عید غدیر هم مدام ویدیوهایی دربارهٔ این موضوع می‌فرستاد، و در بقیهٔ سال نیز متناسب با مناسبت‌های ملی و میهنی، رفتاری کاملاً قابل تحسین دارد.

اینستاگرام شما مدام فایل‌های دابسمش و شوخی‌های +۱۸ پخش می‌کند؟ مشکل از اینستا نیست؛ الگوریتم‌هایِ هوایِ نفسِ خودتان را تصحیح کنید.

بخشی از یک چت:

... ما از نسل آدم‌های سفت‌وسخت و صاحب‌موضعیم؛ آن‌هایی که شما هیچ‌گاه نه دیده و نه شناخته‌اید. ما به نداشته‌هایمان می‌بالیم و به پاک‌ماندن از داشته‌های آلوده.

راهبرد اصلی!

اگر از فرد، گروه، سازمان، تشکیلات، اداره، نهاد یا حکومتی به دلیل انجام کنشی خاص ناراحت هستید، به خاطر داشته باشید که هیچ‌کدام — جز در موارد نادر — اقدامی را صرفاً به منظور آزرده‌خاطر ساختن شما انجام نمی‌دهد.

همه، واقعیت خود را در بستر زمان و شرایط خویش ارائه می‌دهند و بس.

اگر همچنان احساس ناراحتی می‌کنید، شاید سزاوارتر باشد که از خودتان ناراحت باشید و بپرسید: چرا با وجود آگاهی از جنبه‌های بد و ناقص آن موضوع، انتظار دیگری داشته‌اید؟

افزون بر این، اگر معتقدید که در آن مقطع، امکانات یا اطلاعات کافی وجود نداشته یا دچار سهو و اشتباهی غیرعمدی شده‌اید، دیگر جایی برای این‌گونه ناراحتی باقی نمی‌ماند. آنچه اتفاق افتاده، گذشته است و باید از آن گذشت؛ این همان راز آسودگی و آرامش است.

پ.ن: جبران مافات در حد امکان، فراموش نشود.

نقشه پیچیده!

به یکی آبنبات‌چوبی می‌دهند و می‌خرندش. به یکی کمی بیشتر، مثلاً یک ماشین خوب یا شغلی مناسب، حتی برخی را با همسری شایسته. بعضی را اما با چیز دیگر می‌خرند؛ با غم.

تفاوت مبالغ خرید در چیست؟ یک چیز: هر چیزی کهنه می‌شود و جلا و رنگ اولیه را از دست می‌دهد. ماشین، کار، تفریحات، حتی همسر. چه کسی می‌تواند بگوید همسرش همان جذابیتِ روزها و ماه‌های اول را دارد؟

مگر غم، که نه‌تنها کهنه نمی‌شود، بلکه رفیق دیگری را هم با خود به همراه می‌آورد: تنهایی. هر دو دست در دست هم کاری می‌کنند که دیگر هیچ چیز به چشم شما نمی‌آید و خانهٔ دلتان خلوت می‌شود و منتظر صاحب‌خانه می‌مانید. صاحب‌خانه با چنین نقشهٔ دقیقی، شما را آرام‌آرام آماده می‌سازد و نهایتاً برای همیشه تصاحب می‌کند.

#منبرهای_معنوی

*خط قرمزهای محرمی*


من، بندهٔ کمترینِ مولا، با بلندگویی که صدایش
*بلند و ناهنجار است،
دیروقت پخش می‌شود،
میان ما و اهل سنت تفرقه می‌اندازد،
تنها مداح دارد و سخنران نه،
و فقط شمر و یزیدِ ١۴قرن پیش را یادآور می‌شود*
مشکلی اساسی دارم.
گوشم هرگز به چنین بلندگویی بدهکار نبوده و نیست.
#منبرهای_معنوی

اصل ماجرا

هر ساله در سوگواری محرم، ماجراهای جانسوز عاشورا را از مبلغان مذهبی می‌شنویم: خیانت میزبانان، تشنگی کودکان، بریده شدن سرِ یاران، کشته شدن امام، دفن نشدن شهیدان، اسارت و رنج‌های اهل‌بیت(ع) و...
این روایت‌ها هرچند تأثیرگذارند، اما فرع قضیه‌اند؛ اصل، هدف امام حسین(ع) از قیام است.
ایشان در سخنرانی پیش از عاشورا فرمود: *قیام من برای اصلاح امت، امر به معروف و نهی از منکر و عمل به سیرهٔ جدّم رسول‌الله(ص) است.

نکته اصلی:
اگر ما نیز (در حد توان) خود و دیگران را اصلاح کنیم، به نیکی فرمان دهیم و از زشتی بازداریم و سیرهٔ پیامبر(ص) را پیشه کنیم (مثلا دوستی کودکان، یاری مظلومان، بخشیدن مخالفان و استقامت در راه خدا)، کاری حسینی کرده‌ایم؛ وگرنه عزاداریِ بی‌روح، ارزش چندانی ندارد.
---
پی‌نوشت:
عبارت عربی کامل امام حسین(ع) به همراه ترجمه:
«إِنِّی لَمْ أَخْرُجْ أَشِرًا وَلَا بَطِرًا وَلَا مُفْسِدًا وَلَا ظَالِمًا، وَإِنَّمَا خَرَجْتُ لِطَلَبِ الْإِصْلَاحِ فِي أُمَّةِ جَدِّي مُحَمَّدٍ(ص)، أُرِیدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَأَنْهَى عَنِ الْمُنْکَرِ، وَأَسِیرَ بِسِیرَةِ جَدِّي وَأَبِي عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ(ع).»
«من نه از روی تکبر، نه از روی خودخواهی، نه برای فساد و نه برای ستم خروج نکردم؛ بلکه برای اصلاح‌گری در امت جدّم محمد(ص) قیام نمودم. می‌خواهم امر به معروف و نهی از منکر کنم و به سیرهٔ جدّم و پدرم علی بن ابی‌طالب(ع) رفتار نمایم.»

منبع:
این سخن در کتاب «الفتوح» نوشتهٔ ابن اعثم کوفی (ج ۵، ص ۲۱) آمده است.

#منبرهای_معنوی

*آیین‌نامه کشفِ حقیقت*

واقعیت این است که هیچ‌گاه تمامِ حقیقت را به تو نشان نمی‌دهند؛ تنها پاره‌ای از آن را پیشِ رویت می‌گذارند، آن هم به‌اندازه‌ای که نیاز بدانند – و این، نه‌تنها ناامیدکننده، که ترسناک‌ترین لحظه است.

*کدام لحظه؟*

لحظه‌ای که در میان سیلابی از نیمه‌حقیقت‌ها و دروغ‌ها، ناگهان به پاره‌ای بزرگ‌تر از حقیقت برمی‌خوری؛ چنان بزرگ که خیال می‌کنی دیگر تمامش را دیده‌ای، غافل از اینکه همان پارهٔ بزرگ، خودْ حجابی است بر اصل ماجرا.

*چاره چیست؟*

دو راه وجود دارد:
یا از طلبِ حقیقتِ کامل و بی‌نقص دست برداری،
و یا – اگر تابِ جهل را نداری – آن پارهٔ کشف‌شده را نه پایان، که سرآغاز بدانی؛ آن را مانند نخستین واژهٔ یک جملهٔ ناتمام در نظر بگیری و برای کشفِ باقیِ جمله، از نیروی تخیل و تعقلی مدد بگیری که وابسته به هیچ ایدئولوژیِ ازپیش‌ساخته‌ای نباشد؛ تعقلی که نه به تعصب تن می‌دهد و نه به تقلید، و تنها مرجعش، خودِ پرسش است – و سرانجام، راه را برای ادامهٔ مسیر، همیشه باز بگذاری.

*روایت ما*

کربلا، میدانِ مذاکره و مبارزه است. اینکه در پایان کار، سخن، گفت‌وگو و اعتراض تأثیر نمی‌گذارد و کار به مبارزه‌ی فیزیکی و شهادت یاران امام می‌کشد، نه ضرورتی تاریخی، بلکه امری ممکن در بسترِ قیام حسینی است که از استبداد و فساد حکومتی و اجتماعی نشأت می‌گیرد.

پرسش بنیادین این است: آیا روایتِ ما از کربلا باید فقط بر محورهایی مانند احساسات، تبعیتِ محض و ولایت‌پذیریِ بی‌چون‌وچرا استوار باشد و مجالی برای معقولات و اندیشه‌ی انتقادی در آن نباشد؟

اولویت دادن به رویکردِ احساس‌محور که به دنبالِ ثواب، بخششِ گناهان و شفاعتِ شخصی است، حاصلِ افزوده‌هایی است که بر مذهب شیعه تحمیل شده تا چهره‌ی عقلانی، سیاسی و معرفت‌سازِ واقعه کربلا را در پسِ احساسات پنهان سازد.

شاهدِ تاریخی آنکه، بیشترِ سخنانِ امام حسین (ع) در روزهای منتهی به عاشورا، حولِ محورهایِ عدل، مساوات، مبارزه با ظلم، امر به معروف و نهی از منکر می‌چرخد؛ در حالی که آنچه بعدها با غم‌سراییِ صرف و شورِ احساسی بدان افزوده شد، در متنِ اصلیِ سخنانِ امام دیده نمی‌شود.

پس، ضرورتِ امروز ما زدودنِ اضافاتِ تحریف‌آمیز و دست‌یابی به گوهرِ کربلاست؛ گوهری که شیوه راه‌گشایِ امام برای زیستنِ آگاهانه، عدالت‌خواهانه و عقلانی است. باید از تحریف دست کشید و روایت را به سویِ حقیقت و عبرت سوق داد، نه به سویِ سوگ‌واره‌ای که عقل را به حاشیه می‌راند.

#منبرهای_معنوی

سکوتِ فراموش‌شده

_بدترین صفت مردانه چیست؟_
تصور داشتن نظر کارشناسی در هر مساله (سیاسی، اقتصادی، خانوادگی، درمانی و...) و نهایت تلاش برای به کرسی نشاندنِ این تصورِ خام در گفتگو با دیگران.

_بدترین صفت زنانه چیست؟_
ببخشید من زن نیستم و تخصص لازم را ندارم! شما بفرمایید.

به مدد راهنمایی دوستی گرامی، تنظیمات به حالت پیش‌فرض برگشت و اکنون شما بدون دادن ستاره می‌توانید، در بخش نظرات، دیدگاه خودتان را طرح کنید.

پ. ن: در این مدت برای دوا و رفع کتی (کدی!) هم که شده، هیچکی به ما ۴تا ستاره نداد که سرگردی، سرهنگی، چیزی بشویم. تشکر.

*در محضر ارباب*

رفیقان، اگر بی‌ادبی نباشد، باید گفت که تقصیر از خود امام حسین (ع) است، نه، بلکه از خود خداست! از آن رو که در حماسهٔ کربلا چنان جذبه و شوری، چنان حال و انرژی‌ای نهاده شده که هیچ اندیشهٔ دیگری را مجالِ حضور در خیال نمی‌گذارد.

من که اینجا، در این صفحه، انبوهی از تأملات را دربارهٔ عاشورا، فلسفهٔ قیام و دیگر دغدغه‌های نظری می‌نویسم، به محضِ گام‌نهادن در حریمِ حسین (ع)، خود را در برابر خورشیدی تابناک می‌یابم که وجودم را در شعاعِ خود ذوب می‌کند. جذب می‌شوم، محو می‌گردم، بی‌نشان می‌شوم، و جز اشکی که جاری است و حالی که در وصف نمی‌گنجد، چیزی نمی‌ماند. گویی خونِ اباعبدالله، هر عقلِ سنجنده‌ای را یکباره در خود فرو می‌برد و همهٔ حساب‌های عقلی را به کناری می‌زند.

کاش، ای کاش، آن حضرت این‌همه جذبه نداشت، تا ما نیز می‌توانستیم چند کلمه از فلسفهٔ این قیامِ بی‌همتا بر زبان آوریم، بیندیشیم و سخن گوییم، و دیگران را نیز به ژرفای این دریایِ معنا رهنمون شویم.
#منبرهای_معنوی

امسال نیز سوگِ عاشورا به سلامت گذشت. وعاظ، روایتِ کربلا را زنده کردند؛ روایتی که انگار با پایانِ روزِ دهم تا سال بعد بسته می‌شود.

سفره‌های نذری برپا شد، دیگ‌ها جوشید، توانگران «چنبه» زدند و بقیه نیز خوردند و اگر دست می‌داد، برای خانه هم بردند و فریزرها را انباشتند...

این، نگاهِ عوامانه به عاشوراست؛ از اول محرم تا عاشورا، مثلِ سالگردی که برای ترحیم یک متوفی گرفته می‌شود اما نگاهِ عمیق، غیرِ این است.

عاشورا، اول کار است، نه پایان آن. پیش از این روز همه چیز در حد سخن بود؛ اما «عمل» از روزِ عاشورا معنا می‌یابد؛ آن‌گاه که جان‌ها فدا می‌شوند.

آنچه پس از عاشورا رخ داد — اسارتِ خاندانِ عصمت، خطابه‌های زینب (س) در کوفه و شام، و گسترشِ پیام تا تاریخ — همه، ادامهٔ همان «عمل» است.

افسوس که این بخش، مغفول می‌ماند. هیئت‌ها عمومآ تا دهمِ محرم فعّال‌اند و پس از آن، به زندگی عادی بازمی‌گردند؛ غافل از اینکه بالندگیِ قیام، در ادامهٔ مسیرِ اسرا و افشاگریِ امام سجاد (ع) و زینبِ کبری (س) شکل می‌گیرد.

تأمل کنیم... عاشورا، نه پایان، که آغازی بر بیداری؛ نه خاموشی، که فریادی جاودانه است.