درباره وقایع اخیر نمی‌توان با قطعیت سخن گفت؛ مگر در قالب جملاتی کلی که تنها به نتایجی عمومی اشاره دارند و بیش از آنکه نمایانگر تمامی واقعیت باشند، تنها بخشی از آن را به تصویر می‌کشند.

_ عاملان و آمران این ابررویداد چه کسانی بودند؟ مأموران اجرایی از کجا تامین شده بودند؟
_ آیا حجم و نوع خشونت‌ها قابل پیش‌بینی بود یا نه؟
_ این ابرماجرا چه پیامدهایی برای حکومت یا اپوزیسیون به همراه داشته است؟
_ کدام گروه‌ها با یکدیگر همدست شدند و کدام‌ها آلت‌دست دیگر عوامل قرار گرفتند؟
_ آیا در این میان می‌توان از برنده‌ای سخن گفت؟
_ حجم خسارت‌های جانی و مالی چه اندازه بوده است؟
_ آیا روی دادن این ابرماجرا محصول گرانی‌های اخیر بود یا گرانی‌ها فقط بهانه بودند؟
_ این ابرماجرا تا چه حد به تغییراتی در سطح ساختارها یا کنشگران فردی انجامیده است؟

حالا اما، مهم‌ترین پرسش فراروی ما این است: با این همه پرسش بی‌پاسخ، چه باید کرد؟ آیا می‌توان بدون پاسخ به این پرسش‌های بنیادین، به بازسازی اعتماد یا التیام زخم‌ها اندیشید؟
آیا زمان آن نرسیده که پیش از هر اقدامی، در خلأ این ندانسته‌ها درنگ کنیم و از شتابزدگی در قضاوت و عمل بپرهیزیم؟

«زیرا که مردگان این سال
عاشق‌ترین زندگان بودند.»
https://t.me/farnoodf

در صفِ رفتگان
غوغا به پا کرده‌ام.
جمعی از این میان
-به‌زاری-
آسمان را می‌خوانند،
شاید که من
بازگردانده شوم...
مگر نه اینکه «مردگان این سال
عاشق‌ترین زندگان بوده‌اند؟»
و من، بیگانه‌ی جمعشان،
مثل هر سال برای رفتن
سخت دویده بودم...



#شعرنو
#غم
#مرگ‌خواهی

متأسفانه هر کار بکنی، زندگی به شیرینی و حلاوت نیاز دارد؛ اما اینجا قحطی قند است و ما مرض قند از نوع بی‌درمان گرفته‌ایم.

تلگرام فعلا رها شد...

در ماه‌های قطعی اینترنت بین‌الملل، در سکوی داخلی می‌نوشتم. بیشتر دوستان جز اندکی آنجا حاضر بودند و همدلانه همراهم بودند.
یادداشت‌های بهتر آن دوران _که معلوم نیست باز آن شرایط چه زمانی تکرار خواهد شد_ را اینجا بازتاب خواهم داد.
احیانا اگر دوست دارید همه یادداشت‌ها را ببینید:

«روزنامک فرنود»
نوشته‌هایی مستقل درباره دین، دنیا و آخرت

🆔 شناسه:
https://ble.ir/farnood01

شناسنامه نو!

هزاران نام می‌توان برای جنگ فعلی برگزید که هر کدام، بیانگر وضعیتی از اوضاع است. ازجمله نام‌های پیشنهادی من برای این وضعیت، *جنگ سناریوها* یا *نبرد روایت‌ها و نمایشنامه‌ها* است.

توصیه می‌کنم عمیق‌تر فکر کنید؛ تا مضحکه‌ی برنامه‌ها و تئاترهای دیگران نباشید، بلکه برعکس، بتوانید بازی موردنظر خودتان را در آن‌ها اجرا کنید.

#سیاست بین‌الملل
#پلن بی
#نقشه تکراری

رفتار طبقه بالا

حکومت‌ها یا باید به‌گونه‌ای اصیل و ایدئولوژیک عمل کنند و از هویت و امکانات خود برای دستیابی به آرمانی مشخص، صادقانه هزینه بپردازند؛ یا اگر چنین نیستند، حکومت‌های رفاه باشند. یعنی هدفشان تولید و گسترش منافع برای شهروندان باشد و با در نظر گرفتن حداقل‌های لازم، توزیع مناسب قدرت، امنیت و ثروت برای همه داشته باشند.

حکومت‌هایی که نه آن‌قدر پرشور هستند که امید به ساخت دنیایی نو بیافرینند و نه این‌قدر کارآمد که دنیای مخاطبانشان را قابل تحمل بکنند، بی‌ارزش‌اند؛ تکرار می‌کنم *بی‌ارزش*.

در سایه‌ی چنین حکومت‌هایی، انسان‌ها تنها ابزاری برای توجیه بقای حاکمان و وسیله‌ای برای انباشت سود برای طبقه حاکم خواهند بود.

#سیاست بین‌الملل

از کجا می‌آمدی؟
تنها از این خانه
با من آشنا بودی؟
چرا ناگاه غریبه شدی و
در هیاهویِ صاحب‌خانه،
برای همیشه گم شدی؟
از خود نشانی
برایم به جا نگذاشتی؟
نکند خواب را
به جای من،
اشتباه گرفته بودی؟

نه! خواب،
مهمان ناخوانده اینجاست؛
بی‌اختیار می‌آید،
چای و قهوه‌اش را
نیمه‌کاره می‌گذارد
و با کدورت، می‌رود.
بیشتر که بماند،
دیگران در کنارش
غریبه‌ و عاصی شده،
همه چیز —
حتی بدتر از بیداری —
از هم می‌پاشد
و باز ناگهان...

بگذریم؛ اگر باز هم
این‌سو آمدی،
سری به ما بزن.
ما با تمامِ کنجکاوی،
در انتظارِ بازگشتت،
خواب می‌بینیم.


_ تقدیم به آن #شعرنو
که در مرزِ خواب و بیداری
گم شد

نه شفا می‌دهد
نه یار را
به وفا، وامی‌دارد
نه جانم می‌ستاند.
تنها آینه دل را
به فراموشی می‌کشاند

من هنوز اما
به یاد دارم
روزی کسی را
با تمام جان
دوست داشتم.

#غرق در علم الاجتماع

تجربه در دوستی! ١

نظریه نامحبوب:
با _کسی رفیق نشوید!_ اگر هم رفیق شدید، بگذارید ماجرا سطحی بماند و اجازه ندهید دوستی عمیق شود.
رفقای بد که هیچ حتی دوستان خوب معمولاً شما را نه به خاطر خودتان، بلکه به خاطر آرامش یا سودی که از شما می‌برند، دوست دارند. آن‌ها در واقع برای فرار از تنهایی به شما پناه می‌آورند و به محض رفع مشکل، به‌دست‌آوردن خواسته‌ یا جایگزینی بهتر، شما را فراموش می‌کنند و تنها قصه‌ای پرغصه برایتان باقی می‌گذارند.

*پ. ن:* دوستی که بر اساس ایمان یا محض رفاقت با شما، ادامه مسیر بدهد کمیاب اما بسیار ارزشمند است.

علی (ع)، مسکین و یتیم و اسیر را به ضیافت می‌نشاند. ما تنهایان اما در حکم ظروف چینی لب‌پریده در ته انباری هستیم.
خدایا، کاش مولا، ما شکستگان بی‌سفره را نیز به کار بگیرد.

پیشواز #غدیر

تنهایی عزیز

حقیقتاً من آدم پشیمانی هستم؛ پشیمان از هر گفت‌وگویی. با کی؟ با هر کسی. چرا که عموماً یا نمی‌فهمند، یا نمی‌خواهند بفهمند، یا نفهمیده و نسنجیده، سرسری نسخه می‌پیچند.

عموم مردم نه آگاهی دارند، نه ضمیری روشن برای فهمیدن؛ و پر از بی‌حوصلگی‌اند. بی‌حوصله و فراری‌اند، بیشتر از خودشان!

*چه باید کرد؟*

دوری و کم‌گفتن از هر چه با هر که؛ و دل خوش کردن به تنهایی خود و گفت‌وگو با خود.

* تجربه در دوستی! ٢*

مبادا گول بخورید و عیوب کسی را برایش بازگو کنید! حتی اگر کسی بگوید «لطفاً با توجه به شناختی که از من داری، اشتباهاتم را بگو»، باز هم چیزی نگویید. بگویید «من خودم سر تا پا عیبم!» و بحث را عوض کنید.

*علت:*
آدم‌ها کارگاه توجیه هستند و محصول کارگاهشان را فقط برای رفتارهای خود و همفکرانشان به کار می‌گیرند. بازشماری عیوب آن‌ها برایشان در حکم مبارزه با ساخته‌ها و بافته‌هایشان برای دفاع از خودشان است.
یادتان باشد کسی دوست ندارد حتی به حق، مورد نقد قرار گیرد؛ چراکه در پسِ ذهنش حس می‌کند در حال حمله شدن به شخصیتش قرار گرفته است و باید از خود دفاع کند.

*نتیجه:*
دفاع هم در بیشتر موارد، چیزی جز خشم، دلسردی، کتمان و قطع رابطه نیست.

معامله با نادانی

ابلهان بی‌شمارند، اما بلاهت تنها یک گونه است.
_بلاهت چگونه است؟ نفهمیدن هر آنچه فهمیدنی است.
با ابلهان وقت می‌گذرانم.
_چرا؟
بار سنگینِ هستی خود را بر دوش آن‌ها می‌اندازم، و بلاهت مکررشان، به من یادآوری می‌کند که در این زندگی هیچ چیز، ارزش ماندن و دل بستن ندارد.

(از مجموعه: رازهای #تنهایی)

در برابر این استوری👆 پاسخ دادم:

١_ هر کسی سرش به کار خودش باشد، بهتر است.
٢_ به نظرتان فتح سفارت آمریکا، کار بچه‌های محصل دبیرستانی و دانشگاهی است؟
٣_ الان کدام یک از آن دانش‌آموزان و دانشجویان، سرِ موضع سابقشان هستند؟
۴_ کار دانش‌آموز درس خواندن است. کار دانشجو بعد از درس، مشارکت کم آسیب در امور اجتماعی. همین.

پ. ن: #مرگ بر آمریکا جای خودش محفوظه