*بدترینها را چگونه بشناسیم؟ *

اگر در عمل و شعار هر گروهی — اعم از ملت، سازمان، دسته، باند یا جمعیت مذهبی — تفاوتی عمده مشاهده کردید، به‌گونه‌ای که واقعیت‌های موجودشان با شعارهایشان همخوانی نداشته باشد و شکاف میان آرمان‌ها و واقعیت‌های جاری‌شان روزبه‌روز بیشتر می‌گردید، بدانید که بزرگان آن جماعت، کافرترین، دروغ‌گوترین و بی‌اعتقادترین افراد نسبت به آرمان‌های خویش‌اند؛ و افراد سطوح پایین‌ترشان، ابله‌ترین و فریب‌خورده‌ترین انسان‌هایی هستند که در طول تاریخ می‌توان یافت.

اعتراف

چه‌بسا قوهٔ استدلالم از بسیاری نیرومندتر، ذهنم خلاق‌تر، درکم از دین و علوم انسانی ژرف‌تر، و نفسم از هوس‌ها پیراسته‌تر باشد؛ بااین‌حال، هیچ‌یک از این برتری‌ها ـ و حتی مجموع آن‌ها ـ تضمین‌کنندهٔ نزدیکیِ اندیشهٔ من به حقیقت نیست. حقیقت موجودی است چندلایه، دیریاب، لغزنده، ناهم‌ساز با واقعیت‌ها و درعین‌حال گریزپا؛ که در هر دورهٔ سنی، فکری و احساسی، تنها بخشی از رخ تابندهٔ خود را به من می‌نمایاند و چه‌بسا همین بخشِ نمودیافته، اگر به‌جایِ پل، مقصد پنداشته شود، خود موجبِ گمراهیِ بیشترم گردد.

رفقای معنوی
امیدوارم روزیتان هر روز بی‌دردسر برسد. نان و آب و گوشت و سبزیتان. و از آن طرف، علاقه به خواندن قرآن و مناجات و حرم رفتنتان درز گرفته نشود. و هر روز بهره ای از لگد خوردن از جانب دوست و دشمن داشته باشید...
خدایا! خودت می‌دانی که ما توانایی بالایی نداریم. سهم لگدها را در محدوده قدرتمان قرار بده و به ما یادآور باش، شیرینی و شوری در کنار هم برای ارتقای روحمان لازم است.
آمین

پس از مدت‌ها دوباره شعر:

از روزهای جوانی،
به درختی تکیه زده بودیم
که هیچ‌کس نمی‌دانست
ریشه‌اش در کدام جنگل
گم شده،
یا کدام پرنده ناشناس
بر شاخه‌اش آشیانه داشته،
و کلاغ‌ها، کدام خبر ناگفته را
بی‌مقدمه بر شاخه‌هایش
افشا کرده‌اند.

سرآخر آیا کسی فهمید
درخت، با کدام انگیزه
از آن دورِ مبهم
تا بازار شهر ما
راه آمده است؟

حالا، پس از سال‌ها
چوبِ خشکیده
با چند هجای کوتاه
کلمات مبهمی را
تکرار می‌کند،
من، خسته از هر تعبیر،
زبانش را میخکوب کرده‌ام
اما چوب
کلماتِ فروخورده را
با تخته‌های کفِ خانه
مدام نجوا می‌کند.

#شعرنو
#مبل کهنسال
#جدایی

ای کاش می‌توانستم از محدوده تنگ زبان فارسی عبور کنم و شعرم را به مخاطب عرب و اروپایی هم برسانم.
چه راهکاری می‌شناسید؟

اینجا ترجمه‌هایی از شعری منتشر نشده‌ام را برای نمونه می‌گذارم. منتظر راهنمایی دوستان کاردان، هستم.

نسخه عربی:
«في تلك الأيامِ البعيدة،
هل كنتَ تضربُ بقبضتِكَ
على جبهةِ ابتذالِ "الجراموفون"؟
أم هجمتَ بمسدّسِكَ الموروثِ
على شاشةِ السبعينياتِ المضيئة؟
مَن ذا الذي سيذكر؟

و تلك الذكرى،
التي تُبصرُ الشمسَ في كلِّ يومٍ جديد،
تزدادُ برودةً وغُموضاً؛
و أنا، لا أزالُ غارقاً في ترددي:
هل صرخاتُ الشبابِ المتكررة،
حين تهرعُ إلى الشوارعِ طلباً للتغيير،
و حلمُ المحبوبِ القابعِ في خلجاتِ نفوسهم،
يأتي بأسطورةِ الخلاصِ...
أم هو كابوسُ "الظهورِ الجديد"
النابتِ في عروقِ التاريخِ المتعبة،
يُديمُ دوامةَ الاكتئابِ... إلى الأبد؟»

نسخه انگلیسی:
Back then, your fist struck
the crown of the gramophone’s vulgarity,
or, with your ancestral pistol,
you assaulted the seventy-inch display –
who remembers?

And a memory that sees the sun
anew each day
grows colder and more indistinct;

and I remain in doubt
whether the repetition of the young cries,
when they took to the streets for change,
and the dream of a beloved
that appears and vanishes
behind their minds,
brings along the legend of deliverance,
or is a nascent nightmare
lodged in the weary veins of history,
setting depression
forever into a spin.

نسخه فرانسوی:
Autrefois, tu as frappé de ton poing
le sommet de la banalité du gramophone,
ou, avec ton pistolet hérité,
tu as assailli l’écran de soixante-dix pouces –
qui s’en souvient ?

Et un souvenir qui voit le soleil
chaque jour à nouveau
se refroidit et s’obscurcit ;

et je doute encore
si la répétition des cris des jeunes,
quand ils descendaient dans la rue pour le changement,
et le rêve d’une aimée
qui apparaît et se dissimule
au fond de leurs esprits,
apporte avec elle la légende de la délivrance,
ou si elle est un cauchemar naissant
dans les veines lasses de l’histoire,
entraînant la dépression
dans une spirale éternelle.

#نوسانات خْلقی دامن‌گیر!

بالاخره روزی، آدم باید دست خودش کاری بدهد که دیگر از دست هیچکسی ، کاری برنیاید. در فکر آن کاری هستم که کارستان باشد.

از گروه احمق‌ها نباشید!

احمق کسی نیست که یک نوبت یا مدت کوتاهی، کاری می‌کند که نتیجه ندارد بلکه احمق، فردی است که به طور مستمر کارهای بی‌نتیجه می‌کند و ابایی از ادامه آنها نداشته و حتی فکر و تحلیلی هم ندارد و مدام راه رفته را تکرار می‌کند. راهی که به جایی ختم نمی‌شود و دیگران برای او طراحی کرده‌اند.

علیه امر سیاسی در هر شکل!

اگر به مجموعهٔ مسائل سیاسی در یک سال اخیر – چه در حوزهٔ داخلی ایران و چه در واقعیت‌های بین‌المللی دربارهٔ ایران – با نگاهی کل‌نگر بنگری، به این نتیجه می‌رسی که سیاست، خانه‌تکانی کرده و بخش قابل‌توجهی از (مگوها و مکن‌های) خود را بیرون ریخته و بی‌مهاباتر از همیشه به سوی بی‌اخلاقی و تنگ‌تر کردن معیشت و فهم انسان‌ها، اعم از موافق، مخالف و بی‌نظر، می‌تازد.

بارها گفته‌ام که مخالف امر سیاست در همهٔ شئون آن هستم. دقت کنید که من مخالف یک شخص یا یک نظام خاص نیستم؛ بلکه مخالف هر سیاستی در هر شکلی و در هر جایی هستم و اصولاً این حوزه را حوزه‌ای ضدِّانسانی می‌دانسته‌ام و می‌دانم.

نکتهٔ مهم آنکه حتی با نیت اصلاح هر وضعیت سیاسی، به وضعیتی غیرانسانی دچار می‌شویم؛ و از سوی دیگر، باقی‌ماندن، سکوت، مماشات و پی‌گیری نکردن مسائل اجتماعی نیز عملاً رفتاری غیرانسانی است! ما در باتلاقی زیست می‌کنیم که سیاست آن را لزج‌تر ساخته است.

چندی‌است خبر انتصاب آقای فلانی به فلان منصب خطیر در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود، همراه با انبوه پیام‌های تبریک از سوی مسئولان عالی‌رتبه کشوری و لشکری.
اگر مسئولیت را نه یک امتیاز، که انجام وظیفه‌ای سنگین و میدانی برای محاسبه دقیق بدانیم، این جایگاه را مبارک نمی‌یابیم؛ بلکه آن را سبب رنج دنیوی و اخروی می‌شماریم. چه رسد به اینکه کوتاهی یا خطایی سر بزند که دیگر پایانی بر آلام آن متصور نیست.

به‌نظرم، فرهنگ انقلابی و اسلامی با آفرین‌گویی به فردی صرفاً به‌دلیل انتصاب (و حتی نه رأی و گزینش مردمی) ناسازگار است و این مراسم تبریک، بیشتر یادآور آیین‌های جهان سرمایه‌داری است؛ و چه پوچ است که با همان ابزار فرهنگی دشمن، به جنگ فرهنگ و سازمان نظامی او برویم.

خوراکی با خوردن پایان می‌یابد و سنگ با شکستن. صدا اما؟ در هیچ حبسی نمی‌گنجد. نشنیدنش ممکن است، آری؛ اما طنینش در نسل‌ها ریشه می‌دواند و باز در گوش‌ها ترانه می‌شود. من، پس از نزدیک به چهل سال، هنوز گاه‌به‌گاه صدای تو را از زیر خروارهای خاک، در مغاکی ناشناخته، می‌شنوم...

بُردِ یمانی و ساعت و مسواکِ تو را برادرانت از ما پنهان کردند؛ می‌دانستند شوریدگیِ تو در نسل‌های بعد زبانه خواهد کشید. ما اما سال‌هاست در بی‌نشانیِ تو به سوگ نشسته‌ایم. از خاک تو نشانه‌ای نیست؛ تسلی ما، تنها این است که گورگاه قاتلت پیداست. اینجا، در حریم امام هشتم، ما و همهٔ زائران، زیر لب و گاه بی‌پروا، بر او لعنت می‌فرستیم؛ پیش از هر صلواتی که بر مدفونِ ارض طوس فرستاده می‌شود...

#مرثیه
#خاوران

فاطمه بدرالدجی امشب سه جا دارد عزا...
سه جا فقط؟ نه! صدها جا دارد عزا. مگر حسین (ع) درس آزادگی را فراتر از هر دین و مذهبی به انسان‌های جهان نیاموخت؟
#آخر_صفر

موسم عزا به سر آمد و سیاه‌پوشی را کنار نهادیم، اما برای شیعه، هر روز عاشوراست و هر سرزمینی کربلا. شیعیان اصیل را در ماه‌های پس از محرم و صفر، از عبادتشان، پاکیِ نگاهشان و خوش‌خلقی‌شان می‌توان بازشناخت.

تازه بعد از محرم و صفر است که آدم میفهمه، روضه و اشک برای امام حسین (ع) چه مزه‌ای داشته...

نویسندگان جهان از هر مسلکی که باشند، بالاخره باید اعتراف کنند که لااقل در نوجوانی یا جوانی، کتابی را از کتابخانه‌ای دزدیده‌اند. شاید متواضعانه بتوان از این تقصیر مختصر چشم‌پوشی کرد، اما بدتر این است که آن نویسنده‌ در بزرگسالی، کتاب دیگری را فهمیده یا نفهمیده، دوباره بنویسد و این روزها با بهره‌گیری از هوش مصنوعی، آن را چرب‌تر و دگرگونه کند و به نام خود به بازار مکارهٔ فرهنگ بفرستد.

#نفهمی
#کتابهای_بیخودی

برخی دنیا را سفید یا سیاه می‌پندارند و برخی خاکستری‌اش می‌خوانند، اما ما می‌گوییم که دنیا هم سیاه‌پوش است و هم سرخ‌گون. در دل سیاهی، هرگز از یاد نمی‌بریم که سرخی و شادمانی پشت در ایستاده‌اند و در اوج سرخی، می‌دانیم که غمِ سیاهی هنوز بخشی جدایی‌ناپذیر از روایتِ ماست. شیعه این گونه می‌اندیشد.

#محرم و #ربیع

تنزل قیام عاشورا به سیاه‌پوشیدن، گریه کردن و شله خوردن از طرفی و محدود کردن مسئله‌ی تولّا به شادی از کشته شدن خلیفه‌ی دوم و عیدالزهرا (س) گرفتن، جفاکاری است.
این همان عوامیگری است که به جان هر مکتبی، ازجمله مکتب شیعه می‌افتد و البته افتاده است.
اگر هدف کربلا را امتداد عدالت و مبارزه با بدعت‌های هلاکت‌بار در طول تاریخ بدانیم، و شادیِ دوستان خدا را در پیروزی نهایی حق بر باطل جستجو کنیم، به اسلامِ راستین نزدیک شده‌ایم؛ وگرنه در اسطوره‌های دینی باقی مانده‌ایم.
اسطوره‌ها زمانی سودمندند که شما را به واقعیت‌های امروز پیوند بدهند و راهِ درست را پیشِ پا بگذارند؛ وگرنه قصه‌هایی در تاریخ‌اند که برای امروز فایده‌ای چندانی ندارند.

#محرم و #ربیع

*کجای کار هستیم؟ *

خیلی از دوستان متدین مشتاق‌اند که حکم خدا را بدانند. این نشانه‌ی دینداریِ جدی است، اما گاهی فراموش می‌کنیم که شناختِ درستِ موقعیتِ خودمان، پیش‌نیازِ تطبیقِ صحیحِ احکام بر زندگی‌مان است. اصلِ احکام از قرآن، سنت و عقل به‌دست می‌آید، اما این که کدام حکم در کجا و برای چه کسی جاری می‌شود، نیازمندِ شناختِ دقیقِ خود، زمانه، توانایی‌ها و محدودیت‌هاست؛ یعنی هم‌زمان که حکم را می‌جوییم باید از خود بپرسیم: «در چه جایگاهی‌ام؟ ظرفیتم چیست؟ چه موانعی دارم؟»

با این نگاه، از خودبزرگ‌بینی و انتظاراتِ بیش از حد رها می‌شویم و خود را منجیِ جهان (فرد یا امت مبعوث) نمی‌پنداریم.
بدونِ خودشناسیِ واقع‌بینانه، ممکن است خیال کنیم در راهِ رضایتِ خداییم، اما از او دورتر شویم.
#ولاالضالین

زن عمویم همنشین با مادرم شد...
بانو #تشکرحسینی
#تسلیت
https://t.me/Ya_Fa_Maghrebi/s/1

آدم اگر آدم است باید یک کاره باشد.
یعنی چه؟ یعنی فقط یک کار داشته باشد.
چه کار؟ بندگی خدا.
رفیق جان! چندشغله بودن با توحید سازگار نیست.
پ. ن: ایاک نعبد = فقط بندگی تو را می‌کنیم.
بنده که نمی‌تواند هم‌زمان بنده چندنفر باشد.

اگر با همه مهربان نیستید (که نه می‌توانید و نه لازم است)، دست‌کم با آنان که با شما مهربان بوده‌اند، وفادار باشید. مهربانی را به‌گونه‌ای که ایشان نیاز دارند پیشکش کنید، نه به‌گونه‌ای که برای شما آسان‌تر است؛ زیرا مهربانیِ بی‌مصرف، بی‌ارزش است و جز فریبِ خویشتن نیست.