نویسندگان جهان از هر مسلکی که باشند، بالاخره باید اعتراف کنند که لااقل در نوجوانی یا جوانی، کتابی را از کتابخانه‌ای دزدیده‌اند. شاید متواضعانه بتوان از این تقصیر مختصر چشم‌پوشی کرد، اما بدتر این است که آن نویسنده‌ در بزرگسالی، کتاب دیگری را فهمیده یا نفهمیده، دوباره بنویسد و این روزها با بهره‌گیری از هوش مصنوعی، آن را چرب‌تر و دگرگونه کند و به نام خود به بازار مکارهٔ فرهنگ بفرستد.

#نفهمی
#کتابهای_بیخودی

برخی دنیا را سفید یا سیاه می‌پندارند و برخی خاکستری‌اش می‌خوانند، اما ما می‌گوییم که دنیا هم سیاه‌پوش است و هم سرخ‌گون. در دل سیاهی، هرگز از یاد نمی‌بریم که سرخی و شادمانی پشت در ایستاده‌اند و در اوج سرخی، می‌دانیم که غمِ سیاهی هنوز بخشی جدایی‌ناپذیر از روایتِ ماست. شیعه این گونه می‌اندیشد.

#محرم و #ربیع

تنزل قیام عاشورا به سیاه‌پوشیدن، گریه کردن و شله خوردن از طرفی و محدود کردن مسئله‌ی تولّا به شادی از کشته شدن خلیفه‌ی دوم و عیدالزهرا (س) گرفتن، جفاکاری است.
این همان عوامیگری است که به جان هر مکتبی، ازجمله مکتب شیعه می‌افتد و البته افتاده است.
اگر هدف کربلا را امتداد عدالت و مبارزه با بدعت‌های هلاکت‌بار در طول تاریخ بدانیم، و شادیِ دوستان خدا را در پیروزی نهایی حق بر باطل جستجو کنیم، به اسلامِ راستین نزدیک شده‌ایم؛ وگرنه در اسطوره‌های دینی باقی مانده‌ایم.
اسطوره‌ها زمانی سودمندند که شما را به واقعیت‌های امروز پیوند بدهند و راهِ درست را پیشِ پا بگذارند؛ وگرنه قصه‌هایی در تاریخ‌اند که برای امروز فایده‌ای چندانی ندارند.

#محرم و #ربیع

*کجای کار هستیم؟ *

خیلی از دوستان متدین مشتاق‌اند که حکم خدا را بدانند. این نشانه‌ی دینداریِ جدی است، اما گاهی فراموش می‌کنیم که شناختِ درستِ موقعیتِ خودمان، پیش‌نیازِ تطبیقِ صحیحِ احکام بر زندگی‌مان است. اصلِ احکام از قرآن، سنت و عقل به‌دست می‌آید، اما این که کدام حکم در کجا و برای چه کسی جاری می‌شود، نیازمندِ شناختِ دقیقِ خود، زمانه، توانایی‌ها و محدودیت‌هاست؛ یعنی هم‌زمان که حکم را می‌جوییم باید از خود بپرسیم: «در چه جایگاهی‌ام؟ ظرفیتم چیست؟ چه موانعی دارم؟»

با این نگاه، از خودبزرگ‌بینی و انتظاراتِ بیش از حد رها می‌شویم و خود را منجیِ جهان (فرد یا امت مبعوث) نمی‌پنداریم.
بدونِ خودشناسیِ واقع‌بینانه، ممکن است خیال کنیم در راهِ رضایتِ خداییم، اما از او دورتر شویم.
#ولاالضالین

زن عمویم همنشین با مادرم شد...
بانو #تشکرحسینی
#تسلیت
https://t.me/Ya_Fa_Maghrebi/s/1

آدم اگر آدم است باید یک کاره باشد.
یعنی چه؟ یعنی فقط یک کار داشته باشد.
چه کار؟ بندگی خدا.
رفیق جان! چندشغله بودن با توحید سازگار نیست.
پ. ن: ایاک نعبد = فقط بندگی تو را می‌کنیم.
بنده که نمی‌تواند هم‌زمان بنده چندنفر باشد.

اگر با همه مهربان نیستید (که نه می‌توانید و نه لازم است)، دست‌کم با آنان که با شما مهربان بوده‌اند، وفادار باشید. مهربانی را به‌گونه‌ای که ایشان نیاز دارند پیشکش کنید، نه به‌گونه‌ای که برای شما آسان‌تر است؛ زیرا مهربانیِ بی‌مصرف، بی‌ارزش است و جز فریبِ خویشتن نیست.

گذشته، وقتی «گذشته» است که کاملاً از ما جدا افتاده و بی‌اثر شده باشد. آینده نیز آنگاه «آینده» می‌شود که هنوز فرا نرسیده، ردّی از آن در کار نباشد، و نه خبرش رسیده، نه هشدار و سرانجامِ آن بر ما روشن و قطعی گشته باشد.
حقیقت آن است که ما در بستر زمان زیست می‌کنیم؛ خود زمان اما چیست؟ زمان، چیزی به‌هم‌پیوسته‌ است که در آن نمی‌توان یک لحظه را به‌دقت در گذشته، اکنون یا آینده جای داد. واقعیت آنکه همهٔ رویدادها همواره در همین «اکنون» جریان دارند و به هستیِ خود ادامه می‌دهند، گاهی با رنگی پررنگ و گاهی با رنگی کمرنگ.

«... وَ أَسْأَلُکَ الْأَمَانَ یَوْمَ یُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِیمَاهُمْ.»
«... و از تو امان می‌خواهم در آن روزی که گناهکاران به سیمایشان شناخته می‌شوند.»

_فرازی از مناجات امیرالمومنین در مسجد کوفه_

عرض می‌کنم که خدایا، مبادا ما آنچنان زشت‌ و کریه‌ محشور شویم که در زمرهٔ مجرمان شناسایی گردیم! چهره‌ ما را به نور ایمان، به نور ولایت و به نور خوشنودی پدر و مادرمان از ما، روشن و سپید کن و از نشانه‌های اهل گناه دور بفرما.

شرط وحدت با دیگران، داشتن وحدت در درون خود است. این روزها در جامعه شیعی سطح تنش بسیار بالاست. دوگانه‌های باحجاب_بیحجاب، پرچمی_پهلوی، آنچنان قوی شده که طرفین حاضرند همدیگر را زنده زنده بخورند. بماند که حتی درون هر کدام از این گروه‌ها شاهد زیرانعشابها و اختلافات جدی هستیم که بحث را پیچیده‌تر می‌کند.
در این حال وحدت بین شیعه و سنی صرفا شعار یا آرزویی محال است. ما با خودمان هم وحدت نداریم چه برسد با دیگران.
هفته #وحدت

کدوم نظر را می‌پسندید؟

نظر اول:
یکی از راه‌های سامان گرفتن جامعه این است که بپذیریم همه مثل ما فکر نمی‌کنند و «بچه شیعه» نیستند. پس باید گاهی (اشدا علی الکفار) بود.

‌نظر دوم:
البته... از ده تایکی هم بچه شیعه به معنای دقیقش نیست اما به هر حال اینجا مملکته شیعه است.
شما آن روزی که دین را کشیدید وسط سیاست باید به اینجای ماجرا فکر می‌کردید. به جایی که خودتان بمانید و حوضش.
ما نه ادعای حکومت دینی داریم قبل از ظهور و نه هیچی. فقط بیان فضایل مولا و اینکه عملا تبلیغ کنیم برای دین بی ادعای ریاست دنیوی خواستن.

هرچند تو مَدّ بالانشین و من نقطه زیرِکُرسی اما، حروف دل ما به هم نرم و نازک اتصال دارد.
#عشقبازی به زبان خوش‌نویسی

شما از خدا بخواهید لحظه‌ای را بهتان نشان دهد که خودش نیست، و معجزه‌ای هم در کار نیست و هیچیِ هیچی!
... ما همواره در معجزه زندگی می‌کنیم. فرقی هم با دیگران نداریم. فقط باید قلب و فهمی به انسان داده شود که در همه چیز، معجزه را ببیند. ما همواره در معجزه زندگی می‌کنیم.

قرار بود صبر، معجزه کند؛ اما معجزه صبر کرد و صبر کرد و آخرش هم نیامد... حالا که نگاه می‌کنم، می‌بینم صبر خودش عین معجزه بود. نبود؟
چه کسی چنین صبری میتواند بورزد و بازهم منتظر معجزه باشد؟
... و «صبر» یعنی نرسیدن و نداشتن، در عین رضایت و سکوت، زیر لب دوباره خواستن، و مردانه پای کار ماندن.

توحید از مسیر نبی و علی... حرف اول و آخر ما است.

(ایمان یعنی انتخاب شدن و نه انتخاب کردن). من مدت‌هاست به این اعتقاد رسیده‌ام. باور نمی‌کنید؟
کافی است ایمان بیاورید تا به این باور برسید.
چگونه؟
باید انتخاب شوید.
چگونه انتخاب شویم؟
این با شما نیست. مربوط به انتخاب کسی دیگر است...
کلیپی با همین محتوا:

https://www.instagram.com/reel/DdFzqO_IkUi/?stkn=NjZiM2M3MzIxNA==

چرا مؤمن شجاع است؟

درباره ثمرات و نشانه‌های ایمان احادیث متعددی بیان شده است. من از این زاویه به مسئله نگاه می‌کنم که وقتی ایمان در فردی ایجاد می‌شود، باید آثار و ثمرات خود را در زندگی او نشان دهد.
یکی از این آثار آن است که انسان دیگر اموری را که در قلمرو ایمان او نیستند، ملاک و معیار قرار ندهد، از آنها نترسد و به آنها دل نبندد. ایمان باید همه توجه، قلب و همت ما را به خود جلب کند و ما برای آنچه غیر از ایمان است، ارزش استقلالی و تأثیر اصیل قائل نشویم.
به بیان دیگر، ایمان واقعی جهت‌گیری انسان را تغییر می‌دهد و او را از وابستگی به امور غیرایمانی رها می‌سازد و به سوی ارزش‌های ایمانی سوق می‌دهد.

می‌گفت: آدمی به جایی می‌رسد که تنها یک بیچارگی برایش می‌ماند: اینکه همهٔ بیچارگی‌هایش را بیچارگی تصور می‌کرده است.

مدرسه میناب با این همه دانش‌آموزِ غایب امسال چه می‌کند؟ با این همه دانش‌آموزی که سال قبل جهشی زدند و رفتند به بالاترین سطح و همه از کلاس شهادت نمره قبولی گرفتند.

دعای شوخی_دعای جدی

یک حاجت مشروع دارم؛ خودم هر چه دعا می‌کنم، برآورده نمی‌شود. کسی هم اطرافم نیست که از او بخواهم برایم دعا کند. یک‌دفعه به سرم زد از هوش مصنوعی بخواهم! خودم جلوی خودم را گرفتم و گفتم: نکن بزرگوار! یک‌دفعه نمیگی جناب دیپ‌سیک قاطی کند، از طلب دعا کم بیاورد و پوکیده شود؟ آن وقت گناه این بنده خدا هم می‌افتد به گردنت... منصرف شدم.
حالا شما اگر آبرویی پیش خدا دارید، برای همه، از جمله این برادرتان، دعای خیر کنید تا کار به ترکیدن هوش مصنوعی نکشد.
#التماس_دعا