آرامشی که آفریده‌اید!

خبری خوب برای خودم: تلفن همراهم را قطع کرده‌ام و خلاص!
مدت‌ها بود که به جایی دعوت نمی‌شدم و اگر هم می‌شدم، نمی‌رفتم. مدتی است که هرچه کمتر به کسی تلفن می‌زنم. حالا دیگر منتظر تماس کسی نیستم تا بنشینم و مدام به گوشی خیره شوم، ببینم چه زمانی اولویت طرف مقابل می‌شوم و پیام یا تماسش به من می‌رسد.
دوستان، اقوام، آشنایان دور و نزدیک، حتی همسایه‌ها و دیگران، همه آزاد شده‌اند. از چه؟ از قیدِ فکر من!
می‌روم به این طرف و آن طرف و کسی هم خبردار نمی‌شود. مگر قبلتر که گاهی خبردار می‌شدند، چه گلی به سرم می‌زدند؟ گلِ خرزهره!

در واقع، من از همه ناامیدم. اگر اندک امیدی باقی باشد، تنها به خودم، خدایم و اعتقادات شخصی‌ام است و دیگر هیچ.

فکر کن
به روبرو نگاه می‌کنم:
آنجا که تلالوی بعدازظهر
سپیدی حاشیه‌ی موهایت را
پنهان کرده است،
آنجا که عطر همیشگی تو
شال طرحدارت را
به بازی گرفته
آنجا که قصه دیروز
زنده و سرحال
دوباره گفته می‌شود
می‌بینی؟
چشمان فرسوده‌ی من
وحی را هم
تصویری روایت می‌کند!
——
#شعرنو
در حال تکمیل

به پیشواز مولوی!

کسی می‌خواستم از جنس خود، که او را قبله سازم، و روی بدو آرم که از خود، ملول شده بودم.
(مقالات شمس)

- کسی پیدا می‌شود؟ نیافته‌ام به سعی بلیغ خود و اخبار یارانم از دور و نزدیک که کسی مثل تو ندیده و نیافته‌ایم الا خودت که آن هم در نوسان است.
- که چه کنم؟ قبله سازم؟ و من که از خود گاه‌گاه در نفرت به سر می‌برم را چه به قبله ساختن از خود!
- اما ملول شده بودم و باز نمی‌دانستم با این ملول شدن‌های هر روزه چه باید کرد.

آدم‌های معمولی باید مواظب خیلی از چیزها باشند. اموال، موقعیت اجتماعی، کار، دوستان، والدین، فرزندان و...
آما حکایت آدم‌های کاملا تنها جداست. آن‌ها باید شدیدا مراقب باشند که تا مهمترین و تنهاترین داشته‌شان را گم نکنند. چه داشته‌ای؟ مهم‌ترین داشته آن‌ها خودشان هستند. تکرار می‌کنم: خودشان!

و چه متعالی است آدمی تنها که خودش را در ساحت تفکر دینی و شیعی پیدا کرده است. آنجا که خدا، خدای اوست. رسولش، پیامبر رحمت است و امیرالمومنین، پدر واقعی او.

پ.ن: عکس زیر را اسکن کرده و لینک ویدیوی مرتبط را از اینستا را ببینید.

تا بلندگو بگوید: شماره‌ی ۴۲
باید صبر کنم،
میان این همه بیمارِ خسته.
کاش در این بلاتکلیفی
یک آشنا پیدا شود،
یا طرحی برای یک شعر...
می‌دانم،
این حرف‌ها دیگر
جایی ندارد.
من تنها منتظرم.
منتظر روزی
که تنها تو بیایی...

---

#شعرنو
#اورژانسی
در حال تکمیل
درمانگاه ولیعصر

بی‌نهایت بار
تاس انداخته‌ام.
اکنون «هیچ» آمده —
نتیجه‌ای ناممکن؛
تاس هم ظرفیتِ
خودش را دارد،
می‌گویی نه؟

کتاب راهنما خاموش است.
حالا کدام مهره را
حرکت داده
یا رها کنم؟

تاس، اما،
بازی دیگری در سر دارد —
این نوبت
در شکافی تنگ
میان یک و دو ایستاده،
مهره‌ها در پیِ تاس
شورش کرده‌اند.
... باید بازی تازه‌ای
در کار باشد.
—-
#شعرنو
در حال تکمیل
عکس از #گروک

عاقبت!
به ‌شدت به خودتان بدبین باشید خصوصاً زمانی که هرگز گِرد مناهی و محرمات الهی نمی‌گردید و خودتان برای خودتان شده‌اید معصوم پانزدهم! چراکه به زودی از شما کاری سر خواهد زد که تشت رسوایی و روسیاهی‌تان از بام خواهد افتاد.
می خواهید گرفتار چنین عاقبت تلخی نشوید؟
با مردم همراه شوید و در شادی‌ها و لذت‌های حلال سهیم باشید. با این کار، از آن تصویر ویژه و کامل‌بینانه‌ای که از خود دارید، فاصله می‌گیرید و فروتنی بیشتری را پیشه خواهید کرد.

#تجربه

مرده‌ها هر روز چه می‌کنند؟

یعنی فکر می‌کنید من می‌دانم؟ از کجا باید بدانم؟ مگر تا به حال مرده‌ام؟
اما می‌شود حدس زد. شما چه حدسی می‌زنید؟ یا فکر می‌کنید اگر آنجا آزادتان بگذارند، چه کار می‌کنید؟
احتمالاً اول کار، یک دوری می‌زنید و با امکانات جهانِ برزخ آشنا می‌شوید.
اما آرام‌آرام همه چیز عادی می‌شود و بعد شروع می‌کنید به دنبال کردن اتفاقات جالب.
به هر حال انسان است دیگر و بهانه‌گیری، و حوصله‌سررفتن در ذات او، همیشگی است.
من فکر می‌کنم در آنجا آقایانِ مرده هر روز صبح زود بیدار می‌شوند، دوش می‌گیرند، ریش می‌تراشند و پاپیون می‌زنند. خانم‌های مرده هم تا حد مجازِ آرایشی ملایم و مرتب می‌کنند (احتمالاً آنجا سخت‌گیری‌ها کمتر است) و بعد می‌روند به استقبال. به استقبال مرده‌های تازه‌وارد. مخصوصاً اگر در فهرست مرده‌ها با نامی روبرو شوند که قبلاً در دنیا با او مهر و آشنایی داشتند.

دارم فکر می‌کنم:

چه کسانی به استقبال من خواهند آمد؟

---
#طنز آزاد
#دوستی با مرگ
پ.ن: ایستگاه منبع در مسیر اطراف قله زو - سال قبل به یاد م. ادیبی

در فواید ندانستن!

رازهای خود را نزد دیگران آشکار نکنید.
چرا؟
زیرا این کار شما را در موضع ضعف قرار می‌دهد و زمینه را برای سوءاستفاده‌ی احتمالی آنان فراهم می‌سازد.

در پی کندوکاو و کشف رازهای دیگران نیز نباشید.
چرا؟
پرداختن به اسرار و ناپاکی‌های افراد، روح و ذهن شما را نیز آلوده می‌کند. دستِ کم این پیامد را در پی خواهد داشت که تمایلتان را برای ارتباط صمیمانه با دیگران از دست می‌دهید. و اگر مَیل به بدخواهی در شما وجود داشته باشد و خِردِ درونی‌تان مغلوب نیرنگ شود، بی‌تردید به فکر سوءاستفاده از رازهایی خواهید افتاد که از دیگران آگاه شده‌اید.

#تجربه

درود بر غار

به احتمال زیاد، ماجرای اصحاب کهف (یا مردان آنجلس) را خوانده‌اید یا در قالب سریالی تلویزیونی دیده‌اید. سوالم این است: چرا این واقعه باید در قرآن ذکر شود؟ در تفاسیر، پاسخ‌های گوناگون و البته مکملی بیان شده: اثبات قدرت خداوند و امکان معاد، پاسخ به پرسش منکران، و نشان دادن ولایت و سرپرستی الهی...

به نظرم یکی از این پاسخ‌ها با طبع و شرایط زمانهٔ ما سازگاری خاصی دارد:

هرگاه ماندن در محیطی فاسد، ایمان را در معرض نابودی قرار دهد، هجرت و پناه بردن به لطف خدا راه نجات است. به تعبیری دیگر، انزواطلبی لزوماً بد نیست و گاهی بهترین راهکار می‌باشد.

حقیقتاً در طول عمرم، افرادی که بتوان صرفاً بر پایهٔ ایمان با آن‌ها رفاقت کرد و بر دانش و بینش دینی‌ام افزوده باشند، یا نیافته‌ام یا بسیار کم یافته‌ام. به همین سبب، نه من چندان مشتاق دیدار کسی هستم و نه آنانی که مرا می‌شناسند، چندان خواهان دیدارم هستند. تعارف که نداریم.
---
خدایا ما را به کسی مبتلا کن که بوی تو را بدهد.
#تنهایی

پیشتر درباره ذات شیطانی علم سیاست نوشته بودم. اکنون می‌خواهم سناریویی فرضی ـ که وقوع آن نیز دور از ذهن نیست ـ را شرح دهم تا یکی از حقه‌هایی که این دانش به کارگزارانش می‌آموزد، آشکار شود.

به سبک ماکیاولی:
اگر بخواهی کشوری یا مردمی را برای همیشه تحت سلطه نگاه داری، بی‌آنکه بهار عربی، انقلاب‌های مخملی یا رنگی یا هر خیزش دیگری بتواند جریان بهره‌کشی تو را مختل کند، باید از این فرمول طلایی پیروی کنی:

حکومتی ناکارآمد را بر سر کار بیاوری که پیوسته بر تو لعن و نفرین بفرستد و خود را در جنگی بی‌پایان با تو اعلام کند. سپس در مقابل، اپوزیسیونی برای آن کشور سازمان دهی که شعارهایی فریبنده دارد، اما از جلب اعتماد عمومی ناتوان باشد.

در چنین شرایطی، یا همان حکومت ناکارآمدِ پرادعا بر جای خواهد ماند، یا اگر زمانی ترازو به نفع اپوزیسیون سنگینی کند، به دلیل بی‌اعتمادی مردم، پس از چرخشی کوتاه، بار دیگر همه چیز به وضع پیشین بازمی‌گردد. در واقع، به دلیل تسلط حکومت و ضعف ساختاری جریان مخالف، نظام سیاسی هرگز تغییر اساسی نمی‌کند؛ چرا که مردم پناهگاهی مطمئن و حرکتی مصمم برای آغاز نمی‌یابند.

در قرآن کریم (سوره اسرا، بخشی از آیه 71) آمده:

يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ...
[یاد کن] روزی را که هر گروهی از مردم را با پیشوایشان می‌خوانیم...

خواستم بگویم افتخار بزرگی است که در پیش چشم همه مخلوقات و همه انسان‌های طول تاریخ بگویند شیعیان علی بن ابیطالب به محضر عدل الهی حاضر شوند و ما هم چنین افتخاری داشته باشیم.
میلاد #علی (ع) بر شیعیان واقعی او خجسته باد.

دیشب دو کوچه پایین‌تر از ما قیامت بود. بو و صدای قیامت به‌وضوح می‌آمد.

هر وقت برق می‌رود
در این بیغولهٔ تاریک
که هر گوشه‌اش
انبوه تنهایی‌هاست
باز خیالاتی می‌شوم
و به سرم می‌زند
زودتر باید بروم
تا انقلاب کنم

باید درگیر دیگران نشده
دنبال آشوبشان نیافتم
و انقلابم را تک‌نفره
به هر جان‌کَندنی
پیش ببرم تا... تا چه؟

که برق‌ها دوباره برود
و خیالِ انقلاب بیافتد
در سرِ آدمی که مدت‌ها
در بیغوله‌ای تنهاست...
—-
#شعرنو
#تنهایی

حالا نه اینکه من خیلی آدم مستحکمی باشم. نه، ابدا! اما فکر می‌کنم به هرحال باید یک درد مختصری باشه که آدم روش بشه، مداوم سر سفره خدا و اهل بیت، عرض ارادت و توسل و گریه و ندبه داشته باشه. و گرنه همین جور خشک و خالی، حاضر شدن در آن بارگاه کبریایی سهم ما نیست؛ سهم اولیاست. البته می‌دانم آن‌ها هم مصیبت‌های خودشان را داشتند و دارند.
#ابتلا
#صبر
#بهانه

قنات الشیعه!

عشق به امیرالمومنین (ع)، به ویژه اگر با درکی هر چند نسبی از زبان عربی همراه باشد، آدمی را به سوی تماشای کانال‌های ماهواره‌ای شیعی از نوع عربی می‌کشاند. برای من، این کار هم تمرینی برای یادگیری بیشتر زبان است و هم فرصتی برای ارتباط با اندیشه‌ی شیعی، خارج از چارچوب‌های مرزی و حکومتی.

نکته‌ی جالب در این روزهای اخیر ــ که با آشوب و التهاب همراه بود ــ این بود که این کانال‌ها طوری برنامه‌های خود را ادامه دادند که گویی در ام‌القرای جهان شیعه، هیچ اتفاق عظیمی روی نداده است. شاید باورکردنی نباشد، اما کانال‌های خبری هر کشوری به این رویداد خطیر خبر و گزارشی داشت اما در تمامی این کانال‌های شیعی، دریغ از یک اشاره‌ی مختصر!

چگونه است که فلان کانال شیعی مدعی است اخبار شیعیان سراسر جهان را جمع‌آوری و پخش می‌کند و تا اعماق مرزهای چین رفته و اخبار اویغورها را پوشش می‌دهد، اما از آنچه در شهرهای ایران می‌گذرد، بی‌خبر است؟

چند سناریو برایم مطرح شد:

۱. شاید آنان به مصداق آن سخن حکیمانه عمل کردند که در دوران فتنه، مانند بچه شتری باش که نه پستانی برای شیردادن دارد و نه پشتی برای باربردن؛ پس هر دو طرف ماجرا ــ موافق و مخالف ــ را نادیده گرفتند.

۲. شاید تصور می‌کنند پرداختن به مسائل اجتماعی، برخلاف مأموریت اصلی آنها در آموزش مسائل عقیدتی و شیعی به مخاطبان است.

۳. شاید اساساً تفکر شیعی عربی، جدا از شیعی فارسی است.

۴. شاید اسپانسرهای این کانال‌ها ــ اعم از انگلیسی یا ایرانی ــ مصلحت را در عدم انتشار این مسائل در سطح جهانی دیدند.

راستش، دلم از همه‌ی آنها چرکین است.

در روزهای آفلاین بودن ایران از اینترنت جهانی، این شعر را سرودم:

به گمان دگرگونی،
نبردی باخته را
به جان خریده بودند.
خلقی که پیروزی را
نه در سایه‌ی محاسبه،
که در ذیلِ
آتشِ آشوب می‌جستند؛
مردمی لغزیده در تاریکی،
شرط ظفر را
فراموشیِ عقل و
دلبستن به نقل
پنداشته بودند

#شعرنو
#شعر اورژانسی

تلگرام که وصل شد، اول این دو تا متن بالا را برایتان فرستادم. بعدش رفتم و چندتا از شاهکارهای تلاوت محمود شحات را دانلود کردم و چندتا کلیپ از ام کلثوم که اگر دوباره قطع کردند چیزی برای دیدن و شنیدن داشته باشم. و همین قلیل برای من کثیر است!

چیزهای خوبی که همواره گوش می‌دهید را دانلود کنید.

پدرت پیش از همه‌ی ما
جانش را به ضربِ
پاره‌ای سرب،
به دست سرباز همسایه
سپرده بود؛

و مگر تو آن شب
آماده‌ی رفتن بودی
که چند ساچمه
فاصله‌ات را
با نبودن
پر کرده است؟

نکند دیگر پسرت
دیوانه شده،
که بلندبلند فریاد می‌زند:
«همه‌ی آنان که
در خیابان جان باختند،
تنشان گرمِ گرم بود
و دوست داشتند
گلوله‌ها را
در آغوش بگیرند
تا در خون خود
شنا کنند.»



#شعرنو
#شعر اورژانسی

آبی یا قرمز؟!

در میانه این دوگانه تلخ — بد یا بدتر — کدام را برمی‌گزینید؟
عقایدتان در کدام سو می‌ایستد؟ منافع‌تان در کدام‌سو؟
و پرسشی ژرف‌تر: آیا خدایی دارید که آفریننده، روزی‌ده و پناهگاهتان باشد؟

پس چرا در نبرد بی‌پایان «بد» و «بدتر»، جانب بد را باید برگزید؟!
و اصولاً «بد» کدام است؟ آیا بدِ امروز، همواره بد خواهد ماند یا حتی بدتر نیز خواهد شد؟

اما من راه سومی برگزیده‌ام: جانب هیچ‌یک را نمی‌گیرم. زیرا به خوبی می‌دانم فردایی که هر یک پیروز شود، نه به سود من خواهد بود، نه به سود باورهایم، و نه خدایی که می‌پرستم از آن راضی خواهد شد.

در این هرج‌ومرج، مسئولیت خویش را به خدا واگذار کرده‌ام؛ و در خلوت خود، قطره‌قطره برای همه مظلومانی که کشته شده‌اند و می‌شوند، می‌گریم و تا هستم، زندگی می‌کنم!
—-
کن فی #الفتنه کابن اللبون
#بچه شتر

چه آرزوها، چه پیروانی؟!
من هرگز مسئولیتی
نداشته‌ام،
نخواهم داشت.
چوپان بی‌گله
چه کند؟
این روزها هر چارپا
لیسانس زیستِ جانوری دارد
و بر سرِ جویِ دوساله
و گندمِ آفت‌زده
جدل می‌کند.

شنیده‌ام
گوسفندانِ خیال‌شان
سپیده‌دم به دیاری می‌روند
که آنجا هیچ قصابی
زاده نشده؛
مردم ناچار
گیاه‌خوار مانده‌اند.


#شعرنو
#پهلو‌ی‌چی‌ ها