آرزوی دست‌یافتنی هم دیگر به سرم راه نمی‌دهم؛ مثلا که (بیایی و برداری و بگویی من را اشتباهی جا گذارده‌ای) که آرزوی محال است.
همین که گاهی اگر به یادم بیافتی، برایم کافی است...
---
#دل‌نوشته
حقیر در دانشکده علومِ دانشگاه فردوسی مشهد

آیا آدم‌های تنها، واقعاً تنها هستند؟

آدم‌های تنها می‌نشینند و تمام خاطراتشان را مانند واگن‌های یک قطار، به دنبال هم می‌چینند و تا ابد با آن‌ها بازی می‌کنند.
مثلا این واگن را جای آن واگن می‌گذارند. یکباره سوت قطار را به صدا در می‌آورند و با خاطراتشان شتاب می‌گیرند. حتی ممکن است کسی را زیر بگیرند، یا در دره‌ای از یک خاطره‌ی عمیق‌تر فروافتند. اصلاً گاهی همه‌ی قطارهای جهان را آتش می‌زنند و با قطار خاطراتشان به میان شهرها و روستاهای مردم می‌روند.
گاهی هم با وقار، با خاطراتشان میان ایستگاه‌های گذشته، حال و آینده در حرکتند. آن‌ها در این سفر شاید ندانند کجایند، اما می‌دانند که سوار بر خاطراتشان هستند و منظره‌هایی را می‌بینند که دیگران هرگز قادر به دیدنشان نیستند...
دیدی؟ این همه کار و بار و باز هم ادعای #تنهایی؟! چه کسی گفته آدم‌های تنها، تنهایند؟

آدم‌های تنها فقط از بیرون تنها به نظر می‌رسند، و گاهی حتی از بیرون هم تنها دیده نمی‌شوند.

---
عکس از میانه‌ی ابربوستان وقفی وکیل‌آباد، مشهد.
#خلاقیت_ذهنی
#نیاز به توقف قطار ذهن
#قطارهای همگانی

بعد از خدا...

خدا را از دنیایت حذف کن! فکر می‌کنی چه می‌شود؟ هیچ!
فقط ذهنت وادار می‌شود تا برای همیشه در سطح بماند؛ زبانت محکوم به غر زدن دائمی خواهد بود و تحلیل‌هایت مقطعی و گذرا می‌شود. حتی انسانی‌ترین رفتارهایت تنها تا زمانی پایدار می‌ماند که هیچ آزاری به تو نرسانده باشد و به تو صرفاً حس خوبی بدهد!
در یک کلام، به لاشه‌ای بدبو و خودمحور تبدیل خواهی شد و بس.

#حذف_خدا
#پوچی
#انسان_بدون_معنا
#سطحی_نگری
#فلسفه_زندگی

سهم ما

من و مثل من مواجهه عمیقی با خدا نداشته‌ایم فقط همین است که تجربیات عرفانی دیگران را خوانده‌ایم و سرِ ذوق آمده‌ایم.
حقیقتاً  اعتراف می‌کنم که کلمات آن بزرگان را نفهمیده و نچشیده تکرار می‌کنم و با خیال و تصور آن‌ها خوش هستم.

جالب که این مفاهیم پاک، حتی نفهمیده و نچشیده آنچنان جذاب و عالی هستند که می‌توانند جان آدم را تسخیر کرده، همواره مست نگه دارند.

با خودم می‌گویم پس آن‌ها که تجربه‌های حضوری و ناب داشته‌اند چه حال و احوال ویژه‌ای دارند؟
#اعترافات
#اشراقات

هرچند باد و ابرها
مرزها را هیچ‌گاه
جدی نگرفته‌اند؛
اما من در کودکی
دوست داشتم
تنها، در ماه زندگی کنم.
ولی نمی‌دانم چرا این شب‌ها
از عرشه‌ی بلندی
به دریای سیاه می‌افتم
و کسی تا مقصد
از افتادنم با خبر نمی‌شود.

حالا می‌فهمم
مردانی که از مرزها می‌گریزند،
گزینه‌های بهتری
برای خواب‌های بی‌تفسیرند

---
#شعرنو

روانشناسی عامه‌پسند که قبلاً در اینستاگرام و مجلات زرد، جایی برای ظهور و رشد خود یافته بود این روزها در کافه ها ظهور پیدا کرده است. همچنین در بعضی کتاب فروشی‌ها به بهانه جشن رونمایی از کتاب!
این جمله کلیدی یادتان باشد که اگر در پوستر نشستی فرهنگی که در کافه‌ای برگزار می‌شود نوشته بودند: رایگان، هزینه: صرفاً سفارش از کافه. بدانید که برنامه ای سطحی در نظر گرفته شده و پول چای و قهوه را بین کافه‌دار و مجلس گردان تقسیم خواهند کرد، همین.
#دلقک فرهنگی
#نمایش کذب

خورشید را که عادلانه
تقسیم کرده باشند،
حتماً سهمم را
به مادرم خواهم سپرد
او می‌داند رازهای فردا را
برای زمانی که
بالاخره سر می‌رسد
در کدام روزن پنهان کند؛
سهم تو اما
مثل نسیمی که آزاد می‌وزد
در چال گونه‌هایت
در سیاهی چشمانت
در لبخندهای بی‌پروایت
پراکنده شده است.
و من نمی‌دانم
چرا دخترها و زن‌ها
این‌سان در رازداری
باهم تفاوت‌ دارند
—-
#شعرنو

باریک‌بینی!

پیش از این تصور می‌کردم فرآیند گریستن این‌گونه است که اول ذهن در برابر مسئله‌ای متأثر می‌شود (مثلاً تصادف یک کودک، فوت عزیزی یا حتی تماشای لحظه‌ای عاشقانه) و اندکی بعد، اشک‌ها جاری می‌شوند. شما هم چنین تصوری دارید؟

اما اخیراً فهمیده‌ام که این‌طور نیست!

پیش از بخش خودآگاه و عاقل وجودمان، بخش ناخودآگاهی قرار دارد که با سرعتی بسیار بیشتر درک می‌کند؛ درکی فوری و بی‌درنگ. در چنین شرایطی، اشک جاری می‌شود بی‌آنکه فرد دقیقاً و به‌طور عقلانی فهمیده باشد چرا باید گریه کند.

به گمانم این حکم در مورد خندیدن نیز صادق است.
نظر شما چیست؟

آیا می‌توان برای یک زن،
ضدِ همه‌ی زن‌ها شد؟
باور نمی‌کنید؟
می‌شود، بشرطی که
او علیه‌ هر آن‌چه
«تو» را «تو» ساخته
قیام کرده باشد:
خدایت، هنرهایت،
حتی همین جمله‌های شعرگونه...
او سال‌ها رفته؛
و من دیگر نه تنش،
نه روحش،
هیچ‌کدام را نمی‌خواهم،
هیچ‌چیز او را.
خانم ت اکنون
تنها سایه‌ای‌ست
که دل به تصویر خیالی
از او بسته‌ام...

#رسوایی
#خانم_ت

پناه

حقیقت این است که ما دردهایی چگال، ناهموار و بی‌رحمی داریم که گاهی با دریافت خردک توجه و مهربانی، برطرف یا لااقل ساکت می‌شوند اما...
دقیقا باید همین‌جا ترسید. ترسید که مبادا در پس این توجه مثبت، دردی توفنده و مهلک مخفی بوده باشد... و کدام دست مهربان و رایگانی وجود دارد که چاقوی خونریزی در جیب پنهان نکرده باشد؟

من به روایت #رومی:

بس که کشتِ مهرِ جانم تشنه است
ز ابر دیده اشکبارم روز و شب

شما هم وصف حالتان را از زبان شعر بگویید.

خدا متشکریم
باران می آید، چه بارانی...
---
از طرف همه مردم #مشهد

ما احمدِ پُوده‌ایم!

به خاطر داشته باشید که هیچ‌گاه منتظر تغییر دیگران برای خوشنودی خودتان نباشید! انسان‌ها آن‌قدر خود را دوست دارند که تمایلی به دگرگونی رفتار یا ترکیب شخصیتی خود ندارند و لزوماً به شکلی که شما می‌پسندید درنخواهند آمد. وعده‌هایی هم مانند «همه چیز را برای تو تغییر می‌دهم» یا «تغییر اساسی می‌کنم» عموما ادعاهایی بی‌پشتوانه هستند که ارزش چندانی ندارند.

شاید بر اساس تجربه‌های زندگی به این درک رسیده باشید و صحبت‌هایم برایتان تکراری باشد. بسیار خوب! اما اجازه دهید نکته‌ای شاید تازه را با شما در میان بگذارم:

انسان‌ها حتی برای منافع خودشان نیز غالباً تمایلی به تغییر نشان نمی‌دهند!

بله. حتی به نفع منافع خودشان.

اینکه کسی بگوید «از شنبه باشگاه می‌روم»، «شراب و عفیون را ترک می‌کنم» یا «نماز خواهم خواند»، تنها یک ادعاست. ممکن است فرد برای مدتی کوتاه به آن پایبند بماند، اما اگر انگیزه، باور و تمایل جدی به آن تغییر را نداشته باشد، بالاخره در میان‌مدت یا بلندمدت، فرد به عهد خود پشت کرده و دوباره به همان شخص سابق تبدیل می‌شود. به همان "احمد پوده"‌. کدام احمد پوده؟ همان که بوده.

#تغییر

ادامه تباهی-امید به بهبودی

آغاز تأمل در فلسفه اجتماعی، جستجوی پاسخی برای این پرسش بنیادین است: «آیا جهان رو به بهبود است؟»

از منظر تاریخ محض، نمی‌توان الگویی خطی و قطعی از بهبود مستمر در عرصه‌های مختلف زندگی بشر ارائه داد. هر دوره، رنج‌ها و چالش‌های ویژه خود را داشته و احساس «تباهی دوران» تجربه‌ای مکرر در تاریخ است.

در برابر این ابهام تاریخی، تفکر شیعه دوازده امامی، با اتکا به وعدهٔ ظهور منجی (عج)، پاسخی امیدبخش و قطعی ارائه می‌دهد. این دیدگاه، تحولی همه‌جانبه و رادیکال را نوید می‌دهد که همهٔ شئون زندگی فردی و اجتماعی را به وضعیتی نزدیک به آرمان‌های انسانی سوق خواهد داد.

این باور، دو کارکرد اصلی دارد:
۱. معنا بخشیدن به رنج و حفظ امید: با تأکید بر موقتی بودن تاریکی‌ها، به رنج معنا می‌بخشد و امید را زنده نگاه می‌دارد.
۲. فراخوان به اخلاق زمینه‌سازی: این اندیشه، پیروان را به رویکردی فعال فرامی‌خواند؛ پرورش فضایل فردی و تلاش برای ایجاد جامعه‌ای عادلانه‌تر، به عنوان وظیفهٔ عملی زمینه‌سازی برای آن آیندهٔ موعود.

بدین ترتیب، فلسفهٔ اجتماعی شیعی، با ترکیب امید فرجامین مبتنی بر وعدهٔ الهی و مسئولیت کنونی ناشی از اخلاق زمینه‌سازی، پاسخی عمل‌گرا به پرسش بنیادین بهبود جهان ارائه می‌کند.

تعادل

در فرهنگ دعا کردن همواره آموخته‌ایم که ترک محبت دنیا را بخواهیم اما کدام یک از شما جرات دارد از خدا بخواهد که دلش را با دنیا آشتی دهد و با زرق و برق آن - لااقل کمی- گرم و روشن کند؟
... فی الدنیا #حسنه

هر سحرگاه
خوابم را می‌دزدد
ساعتِ پنج و نیمِ تکراری.
اسبِ پیری
فریاد می‌زند
که دیگر نمی‌خواهد
سواری بدهد.
همه خواب‌آلوده،
بی‌حوصله تا آخر شب
سوار می‌شوند و پیاده.
اسبِ آهنی
در هر توقف اجباری
باز هم شیهه می‌کشد:
«بیچاره من…
بیچاره اتوبوسِ شهرداری.»

#شعرنو
در حال تکمیل

بازتاب اجباری

١_ اگر می‌خواهید آسوده باشید، سعی کنید جایی بروید که پدر و مادر شما را نشناسند! چرا که افراد، شما را از پیش، قضاوت کرده یا به شما بیش از اندازه به واسطه خوبی‌های آنان، نیکی کرده یا در حق شما، بی‌مهری و دشمنی فراوانی اعمال خواهند کرد آنچنان که سخت متعجب خواهید شد!
٢_ راستش رفتارشان چندان بیراه هم نیست. عموم ما تکرار همان خلقیات پدر و مادرمان هستیم.
٣_ بدترین موقعیت این است که شما سعی می‌کنید بهترین بخش خلقیات خودتان را نشان دهید اما افراد شما را با بدترین داشته‌های میراثی از والدینتان قضاوت می کنند و عملا شما را به سمتی که خواسته‌اید پنهان بماند، می کشانند.
تکرار می کنم:

سعی کنید جایی بروید که پدر و مادر شما را نشناسند.

#بغضاً لابیک
پ.ن: کار وقتی سخت می‌شود که پدر و مادر شما از اولیاالله بوده باشند و شما با بضاعت کمی که دارید، بخواهید جا پای آنان بگذارید و آبروی آن بزرگواران را حفظ کنید.

نه از اشیای درجه یک،
دوست داشتم معمولی باشم
ـ همین کافی بود

از آن‌هایی که عمری چندساله دارند
و با هر قدر مراقبت هم
عمرشان به پای تو نمی‌رسد

کاش از آن‌ها بودم
آنگاه سال‌ها در سایه‌ات
در سکوتی رضایتمند می‌ماندم

و وقتی عمرم سر می‌رسید
با حسرتی شیرین و منطقی
مرا گوشه‌ای از خاطراتت می‌گذاشتی

تا باد، به‌آرامی
قصه‌ی بودنم را
از یادت ببرد...

—-
#شعرنو
در حال تکمیل

فروپاشی!

حقیقت این است که هرچه پیشتر می‌رویم، شمار افرادی که سایهٔ پدر و مهر مادر بر سرشان نیست، بیشتر می‌شود. حقیقت دیگر این است که هرچه زمان می‌گذرد، افراد بیشتری هستند که هرگز خانواده تشکیل نمی‌دهند و طعم پدر یا مادر شدن را تجربه نمی‌کنند.
از چرایی این ماجرا که بگذریم، باید پرسید تکلیف این گروه رو به افزایش، در مناسبت‌هایی مانند روز مادر یا روز پدر چیست؟ باید مهر خود را در قالب خرید کادو به چه کسی نشان بدهد؟ آدم که نمی‌تواند برای پدر و مادر همسایه کادو بخرد. یا مثلاً به کدام فرزندِ نداشته‌اش می‌تواند عیدی دهد؟ یا برای کدام دخترِ وجود‌نداشته در روز دختر هدیه بگیرد؟

می‌دانم شمایی که در چارچوب #خانواده تعریف می‌شوید و پشت و پیش‌تان کسانی هستند که حلقهٔ عاطفی را تکمیل می‌کنند، شاید به این نداشته‌ها نیندیشیده باشید؛ اما واقعیت‌های اجتماعی چیز دیگری می‌گوید.

به شدت از سیاسی کردن هر چیز، فراری هستم. آن هم در جامعه‌ای که عموم افراد تصور می‌کنند همه چیز سیاسی است یا لااقل ریشه در سیاست دارد.
متن ذیل علیه این باور عمومی است:

علیه سیاست!

سیاست، که از نگاه من علمی است مبتنی بر بازی چندوجهی قدرت[^1]، دم‌دستی‌ترین ابزار برای فریفتن خود و دیگران به شمار می‌رود: فریبی که باور کنیم کلید برتریمان بر دیگران را یافته‌ایم، و فریبی که بپنداریم عامل سعادت دوستانمان را بر ضد دشمنانمان کشف کرده‌ایم[^2].

سیاست همانند کرمی انگل، به میزبانی متصل می‌شود که همهٔ ساحت‌های ممکن و ناممکن بشری را در بر می‌گیرد؛ از او تغذیه می‌کند، پیوسته فربه‌تر می‌شود و میزبان بی‌چاره را به ورطه‌ای می‌کشاند که از محتوا تهی می‌شود، تا سرانجام به مرگ و تلاشی نهایی گرفتار آید[^3].

سیاست، در حقیقت، علم سردرگمی است. از یک سو مدعی خدمت به میزبان خویش است، در حالی که آرام و پیوسته، مانند موریانه، درون او را می‌خورد و تهی می‌کند[^4]. از سوی دیگر، بی‌آنکه بداند یا بر زبان آورد، زیر پای خود پوست موز می‌اندازد و در غفلتی محتوم — هرچند شاید نه‌چندان نزدیک — خود را نیز به سوی نابودی می‌کشاند[^5].

پ.ن: ارجاعات را در بخش دیدگاه افزودم.