موسی‌وار، در تاریکی،
رمه‌ای بی‌شمار،
خاندانی پیش و پس،
وادیِ مقدس می‌شکفد؛
پایی در آتش نهاده‌ام،
آتشی که نور می‌ماند...
به بانگی آسمانی می‌خوانَد:
«پایانِ راه، آغازی‌ست…
باید رهسپار شد.»

#بعثت نور
#شعرنو

سیزده‌به‌در بود، بی‌شک؛ همان روز که من و تو، دست در دست هم، چرخان چرخان میان نور و آب و علف‌های سبزِ نورس گام برمی‌داشتیم. از بس که عاشقان جوان سبزه‌ها را گره زده بودند، کار دستم دادند و ناگهان پایم در تله‌ی سبزشان گیر افتاد. زمین خوردم و این فال بدی بود برای هر زمان. وقتی برخاستم، تو دیگر نبودی. انگار به بخاری ناپیدا بدل شده‌بودی و در بهار آن سال جاودانه گشته‌بودی. هیچ ردی از تو نمانده بود، اما هر جا نگاه می‌کردم، اثری محو از بودنت موج می‌زد؛ بودنی در زمانی که قرن‌هاست دور شده است. گرمای حضورت، نرم و آرام چون هوای بهاری، هنوز پیداست…

#دور اما نزدیک

هشدار ضروری به یاران تنها
هرگز به امید جذب برکت، حریم تنهایی خود را با نامحرمان در میان نگذارید.

حقیقت آن است که جهان آکنده از گرسنگانی سیرنشدنی است. این گرسنگی گاه در هیبت طمع به مادّیات و گاه در قالب عطش به دریافت توجه و محبت از شما ظاهر می‌شود. اینان همواره در کمینِ افرادی هستند تا بی‌هیچ زحمتی، داشته‌های مادی و معنوی‌شان را به یغما برند.

هشیار باشید که این غارتگرانِ دوچهره، نه تنها دارایی‌های ظاهری، که اصالت وجودی و انسانیت شما را می‌بلعند تا آتش حرص خویش را موقتاً تسکین بخشند و سرآخر وضعیت شما را از فردی تنها به فردی تنها، زخمی و مغبون تبدیل کنند.

آیا می‌توان زنده ماند؟

در این اوضاع، فرصت برای زنده ماندن محدود است. به بیان دقیق‌تر، کمیت و کیفیت عواملی که انگیزه‌هایی برای تداوم زندگی ایجاد می‌کنند، کم شده است. این‌گونه نیست؟ آیا هر روز با انبوهی از دلایل مواجه می‌شوید که شما را به ادامه زندگی ترغیب می‌کند؟ بله! پس شما نیازی به خواندن این متن ندارید، اما اگر چنین نیست، ادامۀ مطلب را مطالعه کنید.

حقیقتاً هیچ برنامه یا توصیۀ از پیش‌ تعیین‌شده‌ای وجود ندارد که توانایی مقابله با انتخاب نکردن مرگ را داشته باشد. اقتصاد ویران، فرهنگ ضعیف‌شده، باورهای دینی سست‌شده و هویت ملی سطحی‌نگر، مجالِ ایجاد نشاط معنادار برای ادامۀ زندگی را فراهم نمی‌کند. اما همین کمبودها می‌توانند راه‌حلی باشد. چگونه؟

انسانی که در چنین شرایطی زندگی می‌کند می‌تواند به کوچکترین بهانه‌ها متوسل شود، به استقبال آنها برود و حتی کمرنگ‌ترین نشانه‌های امید را ارزشمند بداند.

او خاطرات این لحظات را در ذهن حفظ کرده و بارها آنها را مرور می‌نماید. این رویکرد لذت آنها را افزایش می‌دهد و به فرد توانایی می‌بخشد تا هفت سال قحطی (یا حتی هفتاد سال) را به امید رسیدن به دورانی کوتاه از فراوانی (حتی هفت روز) تحمل کند.

پ.ن: نسخه‌ای کامل‌تر متن. همراه با مستندات علمی در بخش دیدگاه‌ها👇

روباهی از سایه‌ی این سنگ سرد
گذر کرده،
شاید روزی، شبی،
ماری در زیرش
آرام جا گرفته باشد،
ماه هر شب
با نجوایی نرم
به آن نگاه می‌کند
من اما،
روباهی با نگاه مار،
در آیینه‌ی ماهی
که هیچ‌کس حتی
در خواب هم ندیده،
خاموش بر این سنگ بی‌جان
تنها آرمیده‌ام


#شعرنو

ارغوان،
شاخه همخون جدا مانده من
آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابی‌ست هوا؟
یا گرفته‌است هنوز؟...

به یاد زنده‌یاد ابتهاج، عارف زمانه ما که هیچ‌گاه ایمان نیاورد.
---
اَبَربوستان طبیعت‌محور خورشید، فروردین ۰۴

نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم:
چیزهای زشت، همیشه زشت هستند! ولو اینکه سال‌ها مانده باشند.

فقط خواستم بگویم اگر این معماریِ مدرن است باید به چنین معماری‌ای...
(حتماً آفرین گفت!)

نشانی: خروجی یک ایستگاه مترو در محدوده بلوار وکیل‌آباد
#تعمیم دهید

عرفان نظری-عملی

چه لذت بزرگی است آنگاه که گرهی در کار آدم پدیدار شود و تمامی همت خویش را به کار بندد تا گشایشی فراهم آید، اما گره گشوده نشود.
فرد گرفتار، روزها و شب‌ها در اندوهی ژرف غوطه‌ور شود و روحش آزرده و جسمش از فرط رنج فرسوده گردد...
آنگاه به گذر ایام بنگرد و به ژرفای ماجرا چشمِ بصیرت بگشاید و دریابد که چه آرامشِ شکوهمندی را به دست آورده است! آن فرد دریابد گنجی به نامِ «استغنا» از تعلقاتِ دنیوی یافته و وابستگی‌های گذرا از وجودش پاک شده است.
این مژده در پایانِ کار، برترین لذت‌ها را برایش به ارمغان می‌آورد.
چه مژده‌ای: اینکه همه‌ی آن نیایش‌ها، دعاها و زاری‌ها نه در جهانِ فانی، بلکه در عالمی باقی و جاودان اجابت خواهد شد. اجابتی برتر و حکیمانه‌تر از آنچه طلبیده بوده است.

پ‌.ن: نسخه‌ای از متن بالا همراه با ارجاعات فلسفی-عرفانی در بخش دیدگاه‌ها موجود است.

شُهرت در غُربت!

دوستی که خلوت‌گزیده بود و اتفاقاً دیگران هم از او دوری می‌کردند، برایم تعریف کرد: «از بعد از مرگم می‌ترسم. می‌ترسم حتی کسی برایم یک مجلس ختم ساده هم نگیرد.» تا اینکه با ماجرای پیرمردی مواجه شدم که سال‌ها ترکِ دیار کرده و در حسینیه‌ای نزدیک حرم مطهر زندگی می‌کرد و به اصطلاح کبوتر جَلد حرم شده بود. پیرمرد جز لباسی ساده نداشت و هرچه به دست می‌آورد یا به او هدیه می‌شد را به نیازمندان می‌بخشید...

پس از مردنش، در همان حسینیه برایش مجلس ختم گرفتند. هر گوشه را که نگاه می‌کردم، خادمان حضرت رضا(ع) با لباس‌های رسمی و پوشش مشکی و سبز به چشم می‌خوردند و در فراقش گریه می‌کردند و به یادش قرآن می‌خواندند...

با خودم گفتم: «جوری زندگی کن که بعد از مردنت، نه برای تو، بلکه برای اینکه خودشان شایسته‌ی احترام به شخصیت ملکوتی تو باشند، برایت مجلس بگیرند. آن هم چهارتا آدم حسابی!»

- کبوتر جلد حرم: کسی که همواره در حرم است و انس زیادی با آنجا دارد.

حباب!

ماجرای پلیس خوب– پلیس بد را که شنیده‌اید؟ یک نمونه‌اش البته به نحو کاملاً زیرپوستی در فضای مجازی وجود دارد.
اگر عضو اینستاگرام و توییتر باشید، حتماً حس کرده‌اید در بخش عمومی اینستاگرام، محتوای طنز، موسیقی و گاهی اخلاقی همه‌گیر (وایرال) می‌شود؛ اما در توییتر، بعضاً محتوایی آزاردهنده (رنج‌های فردی، پیش‌خبرِ خودکشی، مسألهٔ طرد افاغنه، تحلیل‌های حذفی و...) نمایش داده می‌شود.
نفرمایید کاربران اینستا باحال (کول) هستند و کاربران توییتر سمی (تاکسیک). چرا که در هر جایی، همه جور آدمی پیدا می‌شود.

من حس می‌کنم به نحو معناداری این دو فضا سعی می‌کنند در زمین خاص خودشان بازی کنند و کاربرانی را جذب کنند که همسوتر با هم باشند تا جامعه (کلونی) همگن‌تری را شکل دهند و البته اهداف دیگری هم در کار است.

بازی با #الگوریتم

پ.ن: نسخه‌ای با ارجاعات پژوهشی در بخش دیدگاه‌ها موجود است.

کوه‌نوردی عرفانی!

پرسیدم وقت تویِ بالا رفتن از کوه خسته میشی چه کار می‌کنی؟
گفت: من وقتی کوه میرم و خسته میشم، پشتم را می‌کنم به کوه و عقب‌عقبکی می‌دوم به طرف قله... نمی‌دونم این تنبیه خودمه که خسته شد‌ه‌ام یا تنبیه کوهه که خسته‌ام کرده و برای همین دیگر نمی‌خواهم نگاهش کنم‌. مقداری که می‌دوم رو به کوه می‌کنم و می‌گم: بسه! فهمیدی که اگر خسته‌ام کنی، چه کارت می‌کنم؟
معلوم نیست این جمله را به کی میگم: به خودم یا به کوه. کوه و من خجالت‌زده در سکوت ادامه می‌دهیم و دیگه هیچ کدوم اون یکی را خسته و اذیت نمی‌کنیم!

#گفتگو با خود!

آزمون لپه!

دوستی تعریف می‌کرد که روزی تصمیم گرفته قیمه‌ای خوشمزه بپزد. دوستی لپه خرید و با اطمینان فروشنده که «جنس اصل است» آن را پخت، اما لپه‌ها هرگز نرم نشدند. وقتی پرسیدم چرا لپه‌ها را پس ندادی، گفت: «پول لپه قابل برگشت بود، اما هزینه گوشت، وقت و انتظارم را چه کسی جبران می‌کرد؟»
 
حرفش مرا به فکر فرو برد. گویی این لپه‌های ناپز، استعاره‌ای بود از روابط انسانی ناسالم. گاهی با کسی آشنا می‌شویم که در نگاه اول پر از جذابیت و گرمی است؛ مثل فروشنده‌ای که با لبخند وعده می‌دهد. اما وقتی کمی زمان می‌گذرد، تازه می‌فهمی که زیر آن ظاهر فریبنده، هیچ اصالتی وجود ندارد. برخی از ترس تنهایی، یا از سر عادت، سال‌ها این رابطه‌ پوچ را تحمل می‌کنند. حتی اگر جرأت کنی و رشته را ببری، بازهم انگار خسارتی عمیق بر جان می‌نشیند: روزهایی که به باد رفت، اعتمادی که خرد شد...

امیرالمومنین(ع) در این موضوع می‌فرمایند: هرکه مردم را آزمود، گوشه‌گیری اختیار کرد.

شاید این حکمت، پاسخی به همین درد دیرینه باشد. وقتی بارها آزمودن دیگران به تلخی می‌انجامد، آدمی ناخودآگاه به خلوت پناه می‌برد تا از خیانت «لپه‌های نپخته» در قاب روابط در امان بماند. 

اما آیا واقعاً باید تسلیم شد؟ به هرحال تحمل تنهایی برای بیشتر افراد سخت است.
انسان هوشمند در این وضعیت، نه بی‌امیدانه به هر رابطه‌ای چنگ می‌زند، نه از ترس خسارت، خود را در انزوا زندانی می‌کند. بلکه مانند آشپزی ماهر، ابتدا کمی از لپه‌ها را می‌آزماید؛ می‌پزد، می‌چشد و اگر جنسش خوب نبود، پیش از آنکه تمام وجودش را در دیگ بریزد، راهی برای جبران می‌جوید. 


شاید زندگی همین باشد: هنر آزمودن بدون سوزاندن، انتخاب کردن بدون وابستگی، و رها کردن بدون حسرت…