این‌چنین می‌گذرد بر ما!

: چگونه می‌توان با #تنهایی، شب و روز را تاب آورد؟

- تنهایی وقتی به اوج می‌رسد، بسانِ اختاپوسی غول‌پیکر، تمام وجودت را در چنگال خود می‌فشارد. برای رهایی، یا دستِ کم برای یافتن فرصتی تا نفسی تازه کنی، ناچاری خودت را به در و دیوار بکوبی تا اندکی آسوده شوی... این پیکار گاه تا نیمه‌های شب به درازا می‌کشد. اما گاهی، اختاپوسِ تنهایی زودتر تو را رها می‌کند؛ مثلاً پس از گذرِ غروب و فرارسیدن شب. تنهاییِ در شب آرام‌تر و مهربان‌تر است و آرامتر به جانِ و تنِ نحیفت چنگ می‌زند.
حالا که پاسی از شب رفته، از آن همه پیکارِ روزانه خسته‌ای و خواب، دیر یا زود، تو را از چنگِ تنهایی می‌رُباید....
حالا برای تو زندگی در جهانِ رؤیاها آغاز می‌شود. خواب گاهی مهربانی می‌کند و خواب کسی را می‌بینی که دوست داشته‌ای؛ همان که تمام تنهایی‌هایت از نبودِِ اوست.
روحت در خواب قوی می‌شود و جان دوباره‌ای می‌گیرد تا سپیده‌دمی دیگر و نبردی دوباره آغاز شود.

#گفتگو با خود

ـ عهد کرده بودم با تو دیگر کاری نداشته باشم؛ که نشد. من کار مهمتری کردم:همه این سال‌ها دیگر به هیچ کسی کاری ندارم!
- گفته بودم از خاطراتت خالی خواهم شد، ولی چه کسی در طول تاریخ کسی را یاد دارد که از یاد کسی به‌حقیقت رسته باشد؟ تو بگو: تا به امروز چه کسی چنین وعده محالی داده و تا آخر پای وعده‌اش مانده است؟

#دل‌نوشته

از بزرگی که عشق را زیسته بپرس:
کافر شدن به همه کیش‌ها
و تسلیم شدن در مکتب عشق
چه حکمی دارد؟

#‌دل‌نوشته

: دین اسلام برای شما چه آورده؟ مذهب تشیع به شما چه آموخته؟

- اسلام برای ما بیانگر شروط اصلی انسانیت و گرایش به معنویت است و مکتب تشیع به ما آموخته که دین جز عشق به اولیا الله معنایی ندارد.‌

شیعه بودن، عشق را به‌عنوان نتیجه دین‌داری به ما آموزش داده است.

#گفتگو با خود

کویر کجاست؟
یا
زندگی ساده اما خوب چه معنایی دارد؟

زندگی ساده و خوب، زندگی‌ای است که در هیچ بخشی از آن مجبور نباشی فشاری بیش‌ازحد را تحمل کنی؛ زندگی‌ای که در آن نیازهای جسم و روان آدمی، با تلاشی معقول و انسانی برآورده شود.

اما در مقابل، برخی برای کسب لقمه‌ای نان (نماد نیازهای جسمی) یا یافتن آغوشی گرم (نماد نیازهای عاطفی‌)، تا مرز فرسودگی پیش می‌روند و رنج می‌برند، تنها از این ترس که مبادا راهی نادرست در پیش گرفته باشند؛ اما در پایان، حتی از دستیابی به نیازهای ابتدایی خود نیز محروم می‌مانند.
به راستی که چنین جامعه‌ای، کویر است. کویری که گرانی در آن، نه تنها قیمت کالاها را به افقی دوردست برده، بلکه امکان مواجهه با آن "دیگری" که تنهایی انسان را به شیوه‌ای اخلاقی بزداید، نیز از بین می‌رود.
در چنین کویر بی‌کرانی، پاسخ‌های اصیل و معنوی آدمی به این شرایط، چیزی نیست جز ریاضت، عزلت‌گزینی و مهاجرت.
اگر نه، فرد ناچار خواهد شد تا به ورطه‌ای بیفتد که یا مبتلا به تجاوز و تعدی به حقوق دیگران است، یا به ناچار «نان به نرخ روز خوردن» را می‌پذیرد.

بر این ویرانه، ای شب،
قدم بگذار
و در تلخی‌های بی‌پایانم،
مرا پیدا کن.
همدم تو خواهم بود؛

از چه می‌ترسی؟
اینجا چراغی
روشن نخواهد شد.
من تمام تنهایی خانه را
موبه‌مو در خاطر دارم.

اگر روشنی محوی دیدی،
نگران نباش؛
آن نور مختصر شاید
از سمت ستاره‌ای باشد
که پس از سال‌ها
اینجا رسیده است.

#استقبال رما
#شعر شب
#شعرنو

مهم!

در توییتر، کسی پرسیده بود:

مهم‌ترین فردی که تا به حال دیده‌اید، کیست؟

سوال به ظاهر ساده‌ای است؛ اما برای ما که هر امر ساده‌ای را پیچیده، و هر مسئلهٔ دشواری را ساده می‌کنیم، این پرسشِ به‌ظاهر ساده به معمایی غامض تبدیل می‌شود!

· نخست: اصلاً چرا باید به چنین پرسشی—آن هم در فضای مجازی و در معرض دید دوست و آشنا و غریبه—پاسخ داد؟ مگر شما مأموری؟ آمارگیری‌؟
· دوم: «مهم» از کدام منظر؟ از حیث شهرت؟ محبوبیت؟ مقرب‌بودن درگاه الهی؟ یا جایگاه در نزد مردمان؟
· سوم: حدِ زمانی و مسافتی چه قدر است؟ یک متر؟ کمتر؟ یک ساعت؟ کمتر؟ اگر مثلاً شخصیت مهمی را در سالن کنفرانس دیده باشی و فاصله‌تان از یک سو تا سوی دیگر سالن باشد، آیا به حساب می‌آید؟ یا اساساً، سال‌ها مطالعهٔ تمام آثار نویسنده‌ای بزرگ و اندیشیدن در باب آن‌ها، آیا کم‌ارزش‌تر از ملاقاتی چنددقیقه‌ای است؟ آیا این را نمی‌توان نوعی دیدار -هرچند از دور- دانست؟
· چهارم: از میان شما، چه کسی جرات دارد با وجود دیدار و گفت‌وگو با صدها وزیر، نماینده، مدیر ارشد، دانشمند و هنرمند برجسته، صادقانه بگوید:

مهم‌ترین کسی که دیده‌ام، پدر و مادرم بوده‌اند یا حتی «خودم».

خَلوَت یا جَلوَت؟


توجه: این مطلب برای افرادی است که در مسیر خودسازی و پالایش رذایل اخلاقی به سر می‌برند. و تصور می‌کنند باید از جمع دیگران بگریزند!

ارتباط با خود، مهم‌ترین و بنیادی‌ترین ارتباط است، اما ارتباط با دیگران نیز فواید ارزشمندی دارد:

۱. تقسیم بار هستی: حضور در جمع و همدلی با دیگران، بار مشکلات را سبک‌تر می‌کند.

۲. آگاهی از دردهای مشترک: مشارکت با دیگران نشان می‌دهد که دردها و رنج‌های ما منحصر به فرد نیست و دیگران نیز دشواری‌های مشابهی دارند.

۳. استفاده از تجربیات: همراهی با افراد باتجربه، راه رویارویی با سختی‌ها را می‌آموزد و از تکرار اشتباهات جلوگیری می‌کند.

۴. فرصت خدمت: کمک به نیازمندان، هم برای آنان سودمند است و هم احساس رضایت درونی و انرژی مثبت برای ما به ارمغان می‌آورد.

۵. شناخت خود: تعامل با دیگران همچون آینه، نقاط قوت و ضعفمان را به ما نشان می‌دهد.

۶. تجدید قوا: گاهی نیاز است از جنگ درونی با خود فاصله بگیریم. ارتباط با افراد ساده‌تر، فرصتی برای آتش‌بس و تجدید انرژی است.

جمع‌بندی:
هدف پیدا کردن تعادل میان "خلوت خودساز" و "اجتماع پویا" است. ارتباط مؤثر با دیگران، مکمل ضروری سفر خودسازی است که تنهایی را معنادارتر و رشد را هموارتر می‌کند.

پ.ن: نسخه‌ای از متن با تفصیل بیشتر در بخش دیدگاه‌ روزنامک موجود است.

در شب خسوف
با دوربینِ تلفن
به صورتِ تاریکِ ماه
نور می‌پاشم،
اگر از آن‌سو
کسی با چشم دل
به ما نگاه کند
ماه نو را
بر زمین خواهد دید

#خسوفیه
#شعرنو
#شعر اورژانسی

در محله ما، روزها هم
کسی از او سخن نمی‌گوید
چه رسد به این شب تیره‌
که ماه را سیاه‌پوش کرده‌اند...

مردم اینجا
هرچه به آخر ماه می‌رسند
گرسنه‌تر می‌شوند
و از همان شروع لاغری ماه
درمانده و ناتمام
باقی‌ می‌مانند

#خسوفیه
#شعرنو
#شعر اورژانسی

رهایی!

هر چند در حقیقت راه گریزی از مشکلات اساسی زندگی وجود ندارد اما حقیقتی بالاتر هم وجود دارد. چه حقیقتی؟ اینکه هیچ چیز به آن بدی که فکرش را می‌کنید، وجود ندارد بلکه ذهن ماست که همواره تصویری بدتر از آنچه هست، ارائه می‌دهد.

س: برای خلاص شدن از این وضعیت ناگوار چه می‌توان کرد؟
ج: یکی از مهمترین راه‌ها، گفتگو با دیگرانی است که دردهایتان را بشنوند بی‌آنکه شما را قضاوت کنند.

در پایانِ کار درمی‌یابید سختی ماجرا آنچنان زیاد نبوده و البته چنین سختی‌هایی تنها سهم شما نیست و بقیه هم کم و بیش به آن گرفتارند.

پ.ن: فرسته‌ای از آرشیو که مکمل این مسأله است:
https://t.me/farnoodf/513

#تجربه
#یاور

از اخمِ جنگل خبر داری؟

و چه کسی همدلانه
همراه مردی شده
که سوگی جاودان را
به دوش می‌کشد؟

تقصیرِ فاصله‌هاست،
می‌گویی نه؟
پس چرا از دوردست،
مردی مهیب
به نظر می‌رسم؛
از نزدیک، فردی لرزان
و از نزدیک‌‌تر…!

چه می‌دانم،
این بار، تو باید بگویی
خستگیِ سال‌های من
چه شکلی دارد؟

#جوانی
#شعرنو

فرار از خود یا خدا!

به گمان من، خداوند با هر انسانی به شیوه‌ ویژه‌ای مواجه می‌شود و این رویکرد بازتابی از ذات و درون خود فرد است. برای مثال، خداوند با آدمیان ساده‌دل و بی‌آلایش، به سادگی و صراحت برخورد می‌کند و انتظارات دشواری از آنان ندارد؛ چرا که اگر چنین انتظاری داشته باشد، با عدالتش (عدل الهی) ناسازگار خواهد بود.

اما وای به حال آنان که زندگی را برای خود و دیگران دشوار می‌سازند! زیرا خداوند نیز بر آنان سخت خواهد گرفت. اما چگونه؟

بدین شکل که گاهی حتی بدیهی‌ترین و ساده‌ترین دعاهایشان را نیز مستجاب نمی‌کند. آنان هرچه بیش‌تر درخواست می‌کنند، خداوند کمتر عطا می‌کند و بیشتر از آنان فاصله می‌گیرد!

راستی که اینگونه رفتار کردن خداوند، اگرچه ممکن است کمتر مهربانانه به نظر برسد، در حقیقت بیشتر همانند یک مربی سختگیر است که دلسوزی خویش را نه در نرمی، که در سختی نشان می‌دهد؛ چرا که برایش نتیجهٔ نهایی مهم‌تر از آسایش لحظه‌ای شاگرد است.

حرف آخر اینکه فرار از خود یا خدا فرقی ندارد. آدمی به شکل خدایش است!

#عرفان_شیعی به روایت من

شما نمی‌دانید امّا
بعضی از ما
زنِ زیبا و بالابلند را
«برنو» می‌نامیم،
نغمه‌ای در تیر و تفنگ،
و همه می‌دانند:
مرد باید
دو برنو داشته باشد؛
یکی برای نبرد،
یکی برای روزهایی
که باید آمادهٔ
نوای جنگ باشد

#شعرنو

آیا دوباره تو را خواهم دید یا بالاخره مرگ، کار من را در حالی که همواره عاشق بوده‌ام به پایان خواهد برد؟
پ.ن: می‌بینی؟ عشقِ محال، همواره برنده است.

#دل‌نوشته

: چه آرزویی داری؟
- قهوه عربی بنوشم، مثلا در قاهره و کافه‌ای دنج که بی‌مخالفتِ احدی فقط و فقط #ام‌کلثوم پخش کند.
به یاد پدرم که از این میان فقط اُم‌کلثومش را شنیده بود و دوست داشت، ریزریز گریه کند. چنین آرزویی دارم.
: و دیگر چه؟
- تخته بازی کنم و تاس بیاندازم با چشمانی که از دیدن تو، بعدِ این همه نبودن‌ها، برق می‌زند...

#فات_المیعاد
#الدنیا_امل
#دل‌نوشته

لبان لرزانت کجاست؟
نگاهت چه شد، مادر؟
چه کسی این بارِ خاک را
بر جان تو گسترده...

هر آنچه بود، باشد
اما از جانب ما
در هر گوشه‌ی خانه
همواره حاضر هستی
حتی وقتی
به خانه‌ای، خیابانی
ناآشنا می‌روم،

یا وقتی ابرها
در آستانه‌ی بارش
سکوت را آرام می‌خراشند،
باز تو را
من در نغمه‌ی باران
به‌نرمی می‌شنوم
---
#شعرنو
#پدر
#مادر
@کافه سلام

و ما در مدرسه مفهوم تنبیه بدنی، تحقیر مداوم به علت‌های گوناگون، اخراج، مقایسه بی‌علت، کمبود امکانات، تبعیض، ازدحام بیش از حد، ترس همیشگی از امتحان و البته حجم زیادی از معلومات بی‌فایده را آموختیم...
فرزندی ندارم اما اگر داشتم نمی‌گذاشتم به مدرسه برود! سه سال اول را خودم به او درس می‌دادم و بعد او را به همراه خودم به کوه، دشت، استخر، سینما، کتابخانه، خیابان، بیابان و همه‌جا می‌بردم و می‌گفتم: همه‌جا مدرسه است. فقط باید چشم‌هایت را باز نگه بداری و بیاموزی.
همین جمله را هم به او نمی‌گفتم! چشم و گوش بچه‌ها باز است و قدرت یادگیری بالایی دارند و فطرتا شر و خیر را از هم جدا می‌دانند.

می‌گویند شنبلیله خاتون
شلتاق می‌‌کند
در پس‌کوچه‌های قاسم‌آباد شقی،
قسمت‌الدوله قرشمال شده
غُرُق را شکسته است،

از آن سو
قلمچاقی سیاه‌پوش
یکجا بر دوش کرده
قشون هشت دولتِ
صغری و کبری را؛

ما اما قاشق قاشق
عشق را به قشنگی
تا انتهای شیشه
سر می‌کشیم...
ـــ
#مطایبه
#هجو_هیچ‌کس
#تفنن_ادبی
#بازی با صدای «ق ش»
#شعرنو

سلام اِی دورها.
درود جناب نزدیکان!
چه می‌گویید؟

خوشا به حال شما،
که هر چیز خوب، پیش شماست...
نسیم، ماه شب چهارده
ستاره‌های آسمان،
همه از دورها می‌آیند.

باز هم بگویم:
یاد شب‌های خوشبختی،
خاطره‌ روزهای جوانی
یا سال‌های شاد کودکی
خلاصه هر چیز خوب
در دورها پنهان است

من که از شما دورم،
می‌خواهم بدانم:
دورها هم انتظار می‌کشند
تا روزی نزدیک شوند
و ما دوباره، دست‌در‌دست هم،
به آن دورهای خوب برگردیم؟

---
#شعرنو
#نوستالژی
#یادهاوخاطره‌ها