آن‌ها هر سحرگاه
رنگ اشراق را
در جوهردانِ دستگاه می‌ریزند
و انگار همه می‌دانند
کارگرانِ صبح و شامِ چاپ‌خانه
بیشتر از هر چیز
برای رفتن، آماده‌اند

عصرها، قرنیزهای راه‌رو
زیر پایِ آینهٔ قدی
خاطرهٔ بردنم را
به ماشینِ حملِ اموات
برای هم تکرار می‌کنند

و تو
محوترین قصه‌ام را
از وجودت پاک کرده‌ای
و من، کمی متفاوت‌تر از
چراغِ احتیاطِ راهنمایی
شب‌ها در خاطراتت
باز تکرار می‌شوم

#شعرنو

اگر در #بن‌بست افتاده‌اید و این بُن‌بست، ریشه در بخش معرفتی و شناختی‌تان از جهان، سیاست، انسان و خدا دارد بهتر است که نجیبانه به هستی نگاه کرده و صبورانه طلب مرگ کنید.

راه برون‌رفتی وجود ندارد.

👈 چرا فکر می‌کنیم، طلب مرگ یعنی کم‌آوردن؟
👈 و مگر این جهان چه ارزشی دارد که کم‌آوردن در آن مایه شرمساری باشد؟
👈 مرگ‌خواهی یعنی آرزوی خلاص شدن از وضعیت ناگوار و پیوستن به ابدیتی که دیگر سختی و ابتلا پیش پای شما نمی‌گذارد. شما هستید و خدا و ضعف‌های خودتان و مهربانی او که البته گاه سختگیرانه خواهد بود و گاهی مهربانانه!
#تذکره_الاولیا

او بچه‌روباهی است که بیشتر از رییس هیات کوهنوردی و دوچرخه‌سواری استان، دوست ورزشکار دارد.
اینجا سه‌راه خوشبختی، خط‌الراس قله زو
عصر امروز #صعود هفتگی در تنهایی
#عکس
#طبیعت جاندار

پ.ن: در چندین نوبت اخیر که به این محدوده رفته‌ام دیگر خبری از او نیست. روباه ما را چه کسی برده است؟

👈 سال‌ها امر اخلاقی این گونه تلقی می‌شده و البته می‌شود که «هر چه برای خود می‌پسندی برای دیگران نیز بپسند» اما خیال من چیز دیگری است!
در مواجهه با آدمی که حتی با بدیهیات ذهنی ما همسو نیست و در هر چیز معنای دیگری می‌بیند، این شیوه جوابگو نخواهد بود.
✌️ ممکن است شما بهترین چیزهایی را که برای خود می‌خواهید برای او بخواهید و در عین حالی که آن چیزها (اعم از مادی و فرامادی) برای او هرگز خوشایند نباشد.
👌 ساحت مواجهه با دیگران اعم از گفتگو، فهمیدن و توصیه کردن، ساحتی پیچیده است. گاهی جز سکوت و تماشا کار دیگری نمی‌توان کرد. گاهی همین قدر هم اضافه است.
#بُن‌بست از اینجا شکل می‌گیرد.
☝️توصیه به دیگران شرطی پیشینی دارد و آن، داشتن پیش‌فرض‌های مشابه است. حتی با داشتن چنین تشابهی هم باید جانب احتیاط را نگه داشت.

- (برداشت آزاد از گفتگو با رفیقی قدیمی)

: آیا جناب مولوی خوش‌شانس بوده‌اند؟
- نمی‌دانم! زندگی بالا و پایین بسیار دارد و این سوال را باید محدود به دوره مشخصی از زندگی او پرسید. حالا بگو ببینم منظورت چیه؟
: هیچی! می‌خواستم بگم لابد خوش‌شانس بوده‌اند که همان صفحه اول دیوانشان آمده:
هر کسی از ظن خود شد یار من...
برای ما که عموماً جور دیگری بوده است!
- چه جوری؟
: این جوری که
هر کسی از ظن خود شد خصم من...
افراد عموما به خاطر درک اشتباه از من، دشمنم شده و در حقم دشمنی کرده‌اند. ایشان لابد خوش‌شانس بوده‌اند که همه یارشان شده‌اند، گیرم از ظن خودشان!

#ادبیات_مقایسه‌ای

عموما فکر می‌کنند، زندگی روالی #طبیعی دارد: زاده می‌شویم. بزرگ می‌شویم. فکر می‌کنیم. یاد می‌گیریم. ارتقا می‌یابیم و...
اما حقیر بر این باور نیستم!
بگذارید راحتتان بکنم. اصلا هیچ امر طبعی‌ای وجود ندارد! همه‌اش مشهورات، مقبولات، باورهای پوچ و اسطوره‌هاست.
حتی بخشی که به نظرمان معقولات فرد را تشکیل می‌دهد، عموما کپی از معقولات دیگران است.
معقولات صرف، آنچنان که فرد، یابنده یا سازنده آن باشد بسیار کم و ویژه خواص است.

اسماعیل، اسماعیل!
چه کسی می‌تواند تو را درک کند؟
پدرت خواب کشتنت را دیده و تنها از تو، نظرت را می‌پرسد. تو اما پیش‌تر از او، امر به سر بریدنت می‌کنی؟ و در پایان برای اینکه در این امر سستی نکند می‌گویی که طاقتش را داری؟ طاقت سکوت در برابر بریدن سرت؟
اسماعیل، چه کسی می‌تواند تو را درک کند؟
#مرگ‌اندیش برتر تاریخ

: چه خواب‌هایی می‌بینی؟ تعریف کن اسماعیل؟
- تا دو هفته دیگر می‌رسیدیم به بخش اَمن خیابان، درست کنار کوچه‌ای تنگ که رفت‌وآمدی نداشت...
ما را به خط کردند و بدون تحقیر به اتاق بزرگی برده و گفتند که بیشترمان، چند روز بعد آزاد می‌شویم.
آن حفره را چه باید می‌کردیم؟ گروهِ اقلیت ما تصمیم گرفتند تا حفره را پر کرده و در زندان بمانند.

#ایثار، فضیلت فراموش‌شده

: چه فرقی کرده است؟
- چه بگویم؟ منظم شده! هر شب هشت ساعت می‌خوابم و هر دو ساعت از خواب بیدار می‌شوم. بیدار که نه، انگار پرت می‌شوم به بیداری.
: بیشتر بگو!
- چه بگویم؟ دوباره به خواب می‌روم و کابوسی دهشتناک من را در برمی‌گیرد و دوباره پرت می‌شوم به بیداری... خوبی‌اش این است که کابوس بعدی، تلخی و زجرِ کابوس قبلی را به فراموشی می‌کشاند.

#پناه بر بیداری

شما با عموم آدم‌ها که صحبت بکنید سعی می‌کنند خودشان را مثبت جلوه داده و بگویند: باید امید داشت، تلاش کرد و خوشبین بود...
لطفاً اولین ترانه کلاسیک موسیقی ایرانی را که در گوشی دارید، همین الان پخش کرده و با دقت به محتوا آن را بشنوید. به احتمال زیاد یا در فراق یار است یا بیان شکوه از بلاهایی که بر سر شاعر آمده است.
به هر حال تضاد غریبی بین محتوای اشعاری که همواره می‌شنویم و می‌ستاییم با آنچه حرفش را می‌زنیم و ادعایش را داریم وجود دارد!
#گپ

واقعیت این است که هیچ‌کس نمی‌تواند به‌تمامه خود را درک کند!
ندیده‌اید که گاهی رفتاری از شما سر می‌زند که یک‌سره در تعجب می‌مانید که این کنش در کجای وجودتان تا به امروز مخفی بوده است؟ و بعضا می‌فهمید که این رویداد نه اتفاقی که اتفاقاً ریشه‌دار و اصیل است!
حال چه توقعی از دیگران می‌توان داشت؟ چرا آنان باید شبه‌جزیره‌ی تقریباً کشف شده‌ی شما را همان‌طوری درک کنند که شما درک کرده‌اید؟
آنان نه درون شما بلکه بیرون از شما ایستاده و به شاکله شما می‌نگرند. شاید آن‌ها عناصری ناپسند یا بسیار دوست‌داشتنی در وجودتان می‌بینند که شما هیچ وقت از وجود آن‌ها خبر نداشته باشید!
علت محبوبیت‌ها و از چشم‌افتادن‌های به‌ظاهر بی‌علت توسط دیگران شاید این موضوع باشد.

هدیه روز خبرنگار

بعدازظهر یکشنبه، رفته بودم به کوه‌های آب و برق. سالهاست معمولا هفته‌ای یک بار می‌روم و خوشبختانه اتفاقی هم برایم نیفتاده بود.
این نوبت وقتی در نزدیکی خروجی پارک خورشید به صابر ۲ بودم، در محدوده‌ای کاملا تاریک، ناگهان موتورسواری که فریاد می‌کشید (!) از پشت به طرف من هجوم آورد. خودم را در کسری از ثانیه به سمت خاکی مسیر پرتاب کردم...

👇چند نکته حاشیه‌ای اما مهم:

１- ورود موتور جز موتورهای نگهبان‌ها به این مسیر ممنوع است.
２- موتورسوار با سرعتی فوق‌العاده و چراغِ خاموش ادامه مسیر داد و نتوانستم چهره دقیق او را شناسایی کنم.
３- مشرف بودن مسیر به دره، می‌توانست منجر به مرگ یا جراحت فوق‌العاده من شود.
４- عدم توقف موتورسوار مزبور پس از ماجرا و حضور اتفاقی یک موتورسوار دیگر که می‌گفت قبلاً نگهبان پارک بوده و خانه من را از خودم بهتر بلد بود، جای شگفتی دارد!

هرچند زنده‌ام اما دچار کوفتگی در چند بخش بدن و آسیب جدی در مچ پا شده‌ام.

💛 به هرحال روز خبرنگار مبارک

فرنود فغفور مغربى (خبرنگار اخراجی)
#سوءقصد

هدیه روز خبرنگار ۲

سکانس امروز
درمانگاه یا دکترش رفته یا چه که جواب درستی به آدم نمی‌دهند. با همین پای شکسته (رادیولوژی این‌طور می‌گفت) دارم راه می‌روم، لنگ لنگان.
یکی از بچه‌های محله چشم‌هایش را ریز کرده که انگار درد پایم را حس می‌کند و می‌گوید مگر می‌شود؟ گفتم حالا که شده. گفت پس چه دردی تحملی می‌کنی؟...

سکانس پیشین
همین هفته قبل پیغام داده بود تو با ما نبوده و نیستی. پس باید تحمل کنی هزینه‌اش را...

با خودم می‌گویم تو چه می‌دانی هزینه دادن یعنی چه! و این آخرینش نخواهد بود.
نه ناله‌ای دارم و نه شکوه‌ای‌. آدم باید هزینه‌اش را مثل مرد پرداخت کند.

💛 به هرحال روز خبرنگار مبارک

فرنود فغفور مغربى (خبرنگار اخراجی)
#سوءقصد