باریک‌بینی!

پیش از این تصور می‌کردم فرآیند گریستن این‌گونه است که اول ذهن در برابر مسئله‌ای متأثر می‌شود (مثلاً تصادف یک کودک، فوت عزیزی یا حتی تماشای لحظه‌ای عاشقانه) و اندکی بعد، اشک‌ها جاری می‌شوند. شما هم چنین تصوری دارید؟

اما اخیراً فهمیده‌ام که این‌طور نیست!

پیش از بخش خودآگاه و عاقل وجودمان، بخش ناخودآگاهی قرار دارد که با سرعتی بسیار بیشتر درک می‌کند؛ درکی فوری و بی‌درنگ. در چنین شرایطی، اشک جاری می‌شود بی‌آنکه فرد دقیقاً و به‌طور عقلانی فهمیده باشد چرا باید گریه کند.

به گمانم این حکم در مورد خندیدن نیز صادق است.
نظر شما چیست؟

آیا می‌توان برای یک زن،
ضدِ همه‌ی زن‌ها شد؟
باور نمی‌کنید؟
می‌شود، بشرطی که
او علیه‌ هر آن‌چه
«تو» را «تو» ساخته
قیام کرده باشد:
خدایت، هنرهایت،
حتی همین جمله‌های شعرگونه...
او سال‌ها رفته؛
و من دیگر نه تنش،
نه روحش،
هیچ‌کدام را نمی‌خواهم،
هیچ‌چیز او را.
خانم ت اکنون
تنها سایه‌ای‌ست
که دل به تصویر خیالی
از او بسته‌ام...

#رسوایی
#خانم_ت

پناه

حقیقت این است که ما دردهایی چگال، ناهموار و بی‌رحمی داریم که گاهی با دریافت خردک توجه و مهربانی، برطرف یا لااقل ساکت می‌شوند اما...
دقیقا باید همین‌جا ترسید. ترسید که مبادا در پس این توجه مثبت، دردی توفنده و مهلک مخفی بوده باشد... و کدام دست مهربان و رایگانی وجود دارد که چاقوی خونریزی در جیب پنهان نکرده باشد؟

من به روایت #رومی:

بس که کشتِ مهرِ جانم تشنه است
ز ابر دیده اشکبارم روز و شب

شما هم وصف حالتان را از زبان شعر بگویید.

خدا متشکریم
باران می آید، چه بارانی...
---
از طرف همه مردم #مشهد

ما احمدِ پُوده‌ایم!

به خاطر داشته باشید که هیچ‌گاه منتظر تغییر دیگران برای خوشنودی خودتان نباشید! انسان‌ها آن‌قدر خود را دوست دارند که تمایلی به دگرگونی رفتار یا ترکیب شخصیتی خود ندارند و لزوماً به شکلی که شما می‌پسندید درنخواهند آمد. وعده‌هایی هم مانند «همه چیز را برای تو تغییر می‌دهم» یا «تغییر اساسی می‌کنم» عموما ادعاهایی بی‌پشتوانه هستند که ارزش چندانی ندارند.

شاید بر اساس تجربه‌های زندگی به این درک رسیده باشید و صحبت‌هایم برایتان تکراری باشد. بسیار خوب! اما اجازه دهید نکته‌ای شاید تازه را با شما در میان بگذارم:

انسان‌ها حتی برای منافع خودشان نیز غالباً تمایلی به تغییر نشان نمی‌دهند!

بله. حتی به نفع منافع خودشان.

اینکه کسی بگوید «از شنبه باشگاه می‌روم»، «شراب و عفیون را ترک می‌کنم» یا «نماز خواهم خواند»، تنها یک ادعاست. ممکن است فرد برای مدتی کوتاه به آن پایبند بماند، اما اگر انگیزه، باور و تمایل جدی به آن تغییر را نداشته باشد، بالاخره در میان‌مدت یا بلندمدت، فرد به عهد خود پشت کرده و دوباره به همان شخص سابق تبدیل می‌شود. به همان "احمد پوده"‌. کدام احمد پوده؟ همان که بوده.

#تغییر

ادامه تباهی-امید به بهبودی

آغاز تأمل در فلسفه اجتماعی، جستجوی پاسخی برای این پرسش بنیادین است: «آیا جهان رو به بهبود است؟»

از منظر تاریخ محض، نمی‌توان الگویی خطی و قطعی از بهبود مستمر در عرصه‌های مختلف زندگی بشر ارائه داد. هر دوره، رنج‌ها و چالش‌های ویژه خود را داشته و احساس «تباهی دوران» تجربه‌ای مکرر در تاریخ است.

در برابر این ابهام تاریخی، تفکر شیعه دوازده امامی، با اتکا به وعدهٔ ظهور منجی (عج)، پاسخی امیدبخش و قطعی ارائه می‌دهد. این دیدگاه، تحولی همه‌جانبه و رادیکال را نوید می‌دهد که همهٔ شئون زندگی فردی و اجتماعی را به وضعیتی نزدیک به آرمان‌های انسانی سوق خواهد داد.

این باور، دو کارکرد اصلی دارد:
۱. معنا بخشیدن به رنج و حفظ امید: با تأکید بر موقتی بودن تاریکی‌ها، به رنج معنا می‌بخشد و امید را زنده نگاه می‌دارد.
۲. فراخوان به اخلاق زمینه‌سازی: این اندیشه، پیروان را به رویکردی فعال فرامی‌خواند؛ پرورش فضایل فردی و تلاش برای ایجاد جامعه‌ای عادلانه‌تر، به عنوان وظیفهٔ عملی زمینه‌سازی برای آن آیندهٔ موعود.

بدین ترتیب، فلسفهٔ اجتماعی شیعی، با ترکیب امید فرجامین مبتنی بر وعدهٔ الهی و مسئولیت کنونی ناشی از اخلاق زمینه‌سازی، پاسخی عمل‌گرا به پرسش بنیادین بهبود جهان ارائه می‌کند.

تعادل

در فرهنگ دعا کردن همواره آموخته‌ایم که ترک محبت دنیا را بخواهیم اما کدام یک از شما جرات دارد از خدا بخواهد که دلش را با دنیا آشتی دهد و با زرق و برق آن - لااقل کمی- گرم و روشن کند؟
... فی الدنیا #حسنه

هر سحرگاه
خوابم را می‌دزدد
ساعتِ پنج و نیمِ تکراری.
اسبِ پیری
فریاد می‌زند
که دیگر نمی‌خواهد
سواری بدهد.
همه خواب‌آلوده،
بی‌حوصله تا آخر شب
سوار می‌شوند و پیاده.
اسبِ آهنی
در هر توقف اجباری
باز هم شیهه می‌کشد:
«بیچاره من…
بیچاره اتوبوسِ شهرداری.»

#شعرنو
در حال تکمیل

بازتاب اجباری

١_ اگر می‌خواهید آسوده باشید، سعی کنید جایی بروید که پدر و مادر شما را نشناسند! چرا که افراد، شما را از پیش، قضاوت کرده یا به شما بیش از اندازه به واسطه خوبی‌های آنان، نیکی کرده یا در حق شما، بی‌مهری و دشمنی فراوانی اعمال خواهند کرد آنچنان که سخت متعجب خواهید شد!
٢_ راستش رفتارشان چندان بیراه هم نیست. عموم ما تکرار همان خلقیات پدر و مادرمان هستیم.
٣_ بدترین موقعیت این است که شما سعی می‌کنید بهترین بخش خلقیات خودتان را نشان دهید اما افراد شما را با بدترین داشته‌های میراثی از والدینتان قضاوت می کنند و عملا شما را به سمتی که خواسته‌اید پنهان بماند، می کشانند.
تکرار می کنم:

سعی کنید جایی بروید که پدر و مادر شما را نشناسند.

#بغضاً لابیک
پ.ن: کار وقتی سخت می‌شود که پدر و مادر شما از اولیاالله بوده باشند و شما با بضاعت کمی که دارید، بخواهید جا پای آنان بگذارید و آبروی آن بزرگواران را حفظ کنید.

نه از اشیای درجه یک،
دوست داشتم معمولی باشم
ـ همین کافی بود

از آن‌هایی که عمری چندساله دارند
و با هر قدر مراقبت هم
عمرشان به پای تو نمی‌رسد

کاش از آن‌ها بودم
آنگاه سال‌ها در سایه‌ات
در سکوتی رضایتمند می‌ماندم

و وقتی عمرم سر می‌رسید
با حسرتی شیرین و منطقی
مرا گوشه‌ای از خاطراتت می‌گذاشتی

تا باد، به‌آرامی
قصه‌ی بودنم را
از یادت ببرد...

—-
#شعرنو
در حال تکمیل

فروپاشی!

حقیقت این است که هرچه پیشتر می‌رویم، شمار افرادی که سایهٔ پدر و مهر مادر بر سرشان نیست، بیشتر می‌شود. حقیقت دیگر این است که هرچه زمان می‌گذرد، افراد بیشتری هستند که هرگز خانواده تشکیل نمی‌دهند و طعم پدر یا مادر شدن را تجربه نمی‌کنند.
از چرایی این ماجرا که بگذریم، باید پرسید تکلیف این گروه رو به افزایش، در مناسبت‌هایی مانند روز مادر یا روز پدر چیست؟ باید مهر خود را در قالب خرید کادو به چه کسی نشان بدهد؟ آدم که نمی‌تواند برای پدر و مادر همسایه کادو بخرد. یا مثلاً به کدام فرزندِ نداشته‌اش می‌تواند عیدی دهد؟ یا برای کدام دخترِ وجود‌نداشته در روز دختر هدیه بگیرد؟

می‌دانم شمایی که در چارچوب #خانواده تعریف می‌شوید و پشت و پیش‌تان کسانی هستند که حلقهٔ عاطفی را تکمیل می‌کنند، شاید به این نداشته‌ها نیندیشیده باشید؛ اما واقعیت‌های اجتماعی چیز دیگری می‌گوید.

به شدت از سیاسی کردن هر چیز، فراری هستم. آن هم در جامعه‌ای که عموم افراد تصور می‌کنند همه چیز سیاسی است یا لااقل ریشه در سیاست دارد.
متن ذیل علیه این باور عمومی است:

علیه سیاست!

سیاست، که از نگاه من علمی است مبتنی بر بازی چندوجهی قدرت[^1]، دم‌دستی‌ترین ابزار برای فریفتن خود و دیگران به شمار می‌رود: فریبی که باور کنیم کلید برتریمان بر دیگران را یافته‌ایم، و فریبی که بپنداریم عامل سعادت دوستانمان را بر ضد دشمنانمان کشف کرده‌ایم[^2].

سیاست همانند کرمی انگل، به میزبانی متصل می‌شود که همهٔ ساحت‌های ممکن و ناممکن بشری را در بر می‌گیرد؛ از او تغذیه می‌کند، پیوسته فربه‌تر می‌شود و میزبان بی‌چاره را به ورطه‌ای می‌کشاند که از محتوا تهی می‌شود، تا سرانجام به مرگ و تلاشی نهایی گرفتار آید[^3].

سیاست، در حقیقت، علم سردرگمی است. از یک سو مدعی خدمت به میزبان خویش است، در حالی که آرام و پیوسته، مانند موریانه، درون او را می‌خورد و تهی می‌کند[^4]. از سوی دیگر، بی‌آنکه بداند یا بر زبان آورد، زیر پای خود پوست موز می‌اندازد و در غفلتی محتوم — هرچند شاید نه‌چندان نزدیک — خود را نیز به سوی نابودی می‌کشاند[^5].

پ.ن: ارجاعات را در بخش دیدگاه افزودم.  

آرامشی که آفریده‌اید!

خبری خوب برای خودم: تلفن همراهم را قطع کرده‌ام و خلاص!
مدت‌ها بود که به جایی دعوت نمی‌شدم و اگر هم می‌شدم، نمی‌رفتم. مدتی است که هرچه کمتر به کسی تلفن می‌زنم. حالا دیگر منتظر تماس کسی نیستم تا بنشینم و مدام به گوشی خیره شوم، ببینم چه زمانی اولویت طرف مقابل می‌شوم و پیام یا تماسش به من می‌رسد.
دوستان، اقوام، آشنایان دور و نزدیک، حتی همسایه‌ها و دیگران، همه آزاد شده‌اند. از چه؟ از قیدِ فکر من!
می‌روم به این طرف و آن طرف و کسی هم خبردار نمی‌شود. مگر قبلتر که گاهی خبردار می‌شدند، چه گلی به سرم می‌زدند؟ گلِ خرزهره!

در واقع، من از همه ناامیدم. اگر اندک امیدی باقی باشد، تنها به خودم، خدایم و اعتقادات شخصی‌ام است و دیگر هیچ.

فکر کن
به روبرو نگاه می‌کنم:
آنجا که تلالوی بعدازظهر
سپیدی حاشیه‌ی موهایت را
پنهان کرده است،
آنجا که عطر همیشگی تو
شال طرحدارت را
به بازی گرفته
آنجا که قصه دیروز
زنده و سرحال
دوباره گفته می‌شود
می‌بینی؟
چشمان فرسوده‌ی من
وحی را هم
تصویری روایت می‌کند!
——
#شعرنو
در حال تکمیل

به پیشواز مولوی!

کسی می‌خواستم از جنس خود، که او را قبله سازم، و روی بدو آرم که از خود، ملول شده بودم.
(مقالات شمس)

- کسی پیدا می‌شود؟ نیافته‌ام به سعی بلیغ خود و اخبار یارانم از دور و نزدیک که کسی مثل تو ندیده و نیافته‌ایم الا خودت که آن هم در نوسان است.
- که چه کنم؟ قبله سازم؟ و من که از خود گاه‌گاه در نفرت به سر می‌برم را چه به قبله ساختن از خود!
- اما ملول شده بودم و باز نمی‌دانستم با این ملول شدن‌های هر روزه چه باید کرد.

آدم‌های معمولی باید مواظب خیلی از چیزها باشند. اموال، موقعیت اجتماعی، کار، دوستان، والدین، فرزندان و...
آما حکایت آدم‌های کاملا تنها جداست. آن‌ها باید شدیدا مراقب باشند که تا مهمترین و تنهاترین داشته‌شان را گم نکنند. چه داشته‌ای؟ مهم‌ترین داشته آن‌ها خودشان هستند. تکرار می‌کنم: خودشان!

و چه متعالی است آدمی تنها که خودش را در ساحت تفکر دینی و شیعی پیدا کرده است. آنجا که خدا، خدای اوست. رسولش، پیامبر رحمت است و امیرالمومنین، پدر واقعی او.

پ.ن: عکس زیر را اسکن کرده و لینک ویدیوی مرتبط را از اینستا را ببینید.

تا بلندگو بگوید: شماره‌ی ۴۲
باید صبر کنم،
میان این همه بیمارِ خسته.
کاش در این بلاتکلیفی
یک آشنا پیدا شود،
یا طرحی برای یک شعر...
می‌دانم،
این حرف‌ها دیگر
جایی ندارد.
من تنها منتظرم.
منتظر روزی
که تنها تو بیایی...

---

#شعرنو
#اورژانسی
در حال تکمیل
درمانگاه ولیعصر

بی‌نهایت بار
تاس انداخته‌ام.
اکنون «هیچ» آمده —
نتیجه‌ای ناممکن؛
تاس هم ظرفیتِ
خودش را دارد،
می‌گویی نه؟

کتاب راهنما خاموش است.
حالا کدام مهره را
حرکت داده
یا رها کنم؟

تاس، اما،
بازی دیگری در سر دارد —
این نوبت
در شکافی تنگ
میان یک و دو ایستاده،
مهره‌ها در پیِ تاس
شورش کرده‌اند.
... باید بازی تازه‌ای
در کار باشد.
—-
#شعرنو
در حال تکمیل
عکس از #گروک

عاقبت!
به ‌شدت به خودتان بدبین باشید خصوصاً زمانی که هرگز گِرد مناهی و محرمات الهی نمی‌گردید و خودتان برای خودتان شده‌اید معصوم پانزدهم! چراکه به زودی از شما کاری سر خواهد زد که تشت رسوایی و روسیاهی‌تان از بام خواهد افتاد.
می خواهید گرفتار چنین عاقبت تلخی نشوید؟
با مردم همراه شوید و در شادی‌ها و لذت‌های حلال سهیم باشید. با این کار، از آن تصویر ویژه و کامل‌بینانه‌ای که از خود دارید، فاصله می‌گیرید و فروتنی بیشتری را پیشه خواهید کرد.

#تجربه