📸 کاظم دلخوش اباتری، نماینده مردم صومعه‌سرا در جلسه علنی روز دوشنبه مجلس شورای اسلامی در تذکری، درباره ماجرای مدیر کل ارشاد گیلان گفت: اجازه ندهید حقی بر گردن شما بماند و این قضاوت‌های بیجا را کنار بگذارید و از رئیس مجلس شورای اسلامی نیز انتظار دارم در این زمینه تذکر دهند و اجازه داده شود تا کارگزاران قانونی و مسئولان ذیربط کار خود را در این زمینه پیش ببرند و تا وجه مردم انقلابی گیلان خدشه دار نشود.

#اطلاع_رسانی #جمهوری_اسلامی #رضا_ثقفی #گیلان


@Farsi_Iranwire

🔹 هدف: خبرنگار

کاریکاتور از #مانا_نیستانی

#اعتراضات_سراسری #مهسا_امینی #نیلوفر_حامدی #الهه_محمدی #خبرنگاری_جرم_نیست
@Farsi_Iranwire

🎥 آیا جلسات رسیدگی به پرونده خبرنگاران علنی است یا غیرعلنی؟ آیا دادگاه می‌تواند جلسات رسیدگی به پرونده خبرنگاران را غیرعلنی اعلام کند؟

#سوال_جواب_حقوقی #خبرنگاری_جرم_نیست

👈راه‌های ارسال سوالات:
ایمیل به info@iranwire.com
پیام به شماره واتس‌اپ: (۰۰۹۰۵۴۱۱۹۹۴۰۱۸)

@Farsi_Iranwire

📸 عکس آتلیه‌ای دوران پس از جنگ از «فرانیا دویچ»


«کاساندرا لاپراد-زوئتا»، نمایشگاه‌گردان در «#موزه_هولوکاست آمریکا»:
«انتخاب من عکسی است که احتمالاً در دهه‌ی ۱۹۵۰ در یک استودیوی عکاسی از «فرانیا روزنبران دویچ» گرفته شده. فرانیا در سال ۱۹۲۸ در شهر «لوبلین» متولد شد. وقتی فقط ۱۲ سال داشت که با خانواده‌اش به گتو فرستاده شد. درباره‌ زندگی‌اش پیش از «هولوکاست» خیلی کم می‌دانیم، چون درباره‌اش حتی با خانواده‌ جدیدش بعد از جنگ هم حرف نزد. با فرزندانش هم چیزی از والدین و خواهران و برادران متعددش نگفت. هر چه را بر سرش آمده بود، پیش خود نگه داشت. ولی ما می‌دانیم که او جزء گروه کوچکی از زنان بود که از «مایدانک»، «تراونیکی» و بعدتر «آشوویتز» نجات یافتند. او در این عکس آستین لباسش را بالا زده تا شماره‌ای که در «آشوویتز» روی دستش حک شده دیده شود. شماره‌ A-۱۳۹۲۷ را تمام عمر بر بدنش داشت. و کاملا آگاهانه تصمیم گرفت در آن لحظه عکسی با آن بگیرد که این شماره را نشان می‌دهد. این عکس را انتخاب کردم چون ما معمولا از عکس‌ برای بیان چیزی استفاده می‌کنیم که گفتنش در کلام دشوار است. این تصویر زنی است که ترجیح داده درباره‌ چیزی که تجربه کرده حرفی نزند. در دهه‌ ۱۹۹۰ از او خواسته شد علیه «یان دمیانیوک»، از هم‌دستان رژیم نازی، شهادت دهد، اما فرانیا این درخواست را رد کرد. او از معدود بازماندگان «تراونیکی» بود که می‌توانست «دمیانیوک» را دیده باشد».


ایران‌وایر در پروژه سرداری با همکاری با «موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده آمریکا» به بررسی جنبه‌های مختلف #هولوکاست، #یهودی‌ستیزی، تبعیض و تئوری‌های توطئه می‌پردازد. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره موضوع این ویدیو به سایت زیر مراجعه کنید:
http://www.sardariproject.com
#پروژه_سرداری به یاد «عبدالحسین سرداری»، دیپلمات ایرانی نامگذاری شده که در جریان جنگ جهانی دوم برای نجات یهودیان ایرانی و غیرایرانی ساکن پاریس تلاش کرده بود.
#یهودیان #نسل_کشی #جنایت_علیه_بشریت #اطلاع_رسانی #یهودی_ستیزی
@Farsi_Iranwire

🎥 «سکینه پری همدانی»
هیچ‌جای تاریخ ایران نوشته نشده است که نخستین جراح زن ایرانی کجا و چطور درگذشته است. تنها یک تصویر از دکتر «سکینه پری» که بیش از ۶۵ سال در حوزه سلامت مردم تلاش کرد، در دسترس است.

کسی نمی‌داند نخستین پزشک زن ایرانی و نخستین سرطان‌شناس ایران کجا مطب داشته است. حتی یک مصاحبه از او در هیچ جایی ضبط نشده و نام سکینه پری در میان تاریخ پر از هیاهوی سیاسی مردانه ایران گم شده است.

منابع تاریخی تأکید دارند دکتر سکینه پری نخستین زن ایرانی‌تباری است که در رشته پزشکی فارغ‌التحصیل شده است. هر چند که پیش از او خانم دکتر «کحال»، مدیر مسوول مجله دانش نیز به استناد امضایش پای مطالب درجه دکترا داشته و در رشته چشم پزشکی به طبابت مشغول بود. اما از آن‌جایی که کمترین اطلاعاتی درباره دکتر کحال در دست است و آن قدر از او می‌دانیم که در روزنامه از پذیرفتن بیمار در مطبش که همان دفتر مجله بود خبر داده بود، دکتر پری را نخستین زن پزشک ایرانی می‌توان دانست.
دوران تحصیلات دکتر پری در دوران پرتلاطم تغییر رژیم حکومتی شوروی سابق بود. او بعد از پایان تحصیلاتش پنج سال در بیمارستان‌های شوروی در زمان رهبری «لنین» به کار طبابت پرداخت. کسی نمی‌داند که چرا خانواده او به شوروی رفتند. هر چند که با توجه به انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ در شوروی می‌شود حدس زد، خانواده او به خاطر علایق بلشویکی به این سرزمین رفتند و به ارتش سرخ مسکو پیوستند و دخترهایشان در آن سرزمین به تحصیل مشغول شدند.
ورود سکینه پری به ایران همزمان با بازگشایی دانشگاه تهران بود. او در بازگشت به ایران در آزمونی برای گرفتن اجازه طبابت شرکت کرد و در سال ۱۳۱۳ شمسی اجازه کار گرفت و مطب خود را در تهران باز کرد.

🔹 «ایران‌وایر»، اولین جلد از کتاب «زنان تاثیرگذار ایران» را منتشر کرد. این کتاب، روایت صد زنی است که بر پیرامون خود، جامعه، علم، هنر، سیاست، فرهنگ، ورزش، اقتصاد و تکنولوژی تاثیر گذاشته‌اند، از موانع نظام نابرابر جنسیتی نهراسیده‌اند و مسیری را برای رشد و دستیابی زنان ایران به حق برابر انسانی خویش هموار کرده‌اند.

برای مطالعه گزارش «کتاب زنان تاثیرگذار ایران؛ داستان زندگی ۱۰۰ زن الهام‌بخش» و دانلود کتاب به این لینک مراجعه کنید⁠.

#زنان_تاثیرگذار_ایران #سکینه_پری_همدانی #زنان_تاثیرگذار

@Farsi_Iranwire

📸 احمد علم‌الهدی، نماینده خامنه‌ای و امام جمعه مشهد در مصاحبه با روزنامه فرهیختگان گفت: «اول به من گفتند به مدت ۵ سال تولیت موقوفه گوهرشاد بر عهده شما. بنده اعتراض کردم که اگر متولی منصوص هستم، پس ۵ سال معنا ندارد، مادام‌العمر متولی هستم، مگر زمانی که به شما ثابت بشود که از سادات صلحا نیستم.»


@Farsi_Iranwire

🎥 پرسش های کلیدی در بررسی یک محتوای تولید شده

وقتی با یک محتوای رسانه‌ای روبرو شدیم، باید بتوانیم خیلی سریع ساختار محتوای تولید شده را بشکافیم و مطلب را به مرحله تولید برگردانیم تا ببینیم مطلب چرا، چگونه، توسط چه کسی و برای چی تولید شده است

#محتوا #سواد_رسانه‌ای #پرسش_کلیدی

@Farsi_Iranwire

📸 «ماه‌منیر مولایی راد»، مادر #کیان_پیرفلک: «آن زمان خیلی کوچولو بود؛ سه یا چهار سالش بود. عاشق شنیدن داستان بود. همیشه داستان‌ها را از خودم می‌گفتم تا زمانی که تقریبا هفت ساله بود که دیگر داستان‌هایی که تعریف می‌کردم، برای او کم بودند؛ یعنی دوست داشت بیشتر بداند و از روی کتاب برای او بخوانم. خیلی برای او کتاب خریدم. یک کتابخانه (پر) کتاب برای خودش دارد از انواع کتاب‌های موجودات فضایی،‌ موجودات دریایی، ستارگان،‌ کهکشان‌ها و دانشمندان بزرگ. هر داستانی که فکرش را بکنید، کیان دارد.»


ایران‌وایر از شما تقاضا می‌کند تا مشخص شدن موقعیت ماه‌منیر مولایی از هشتگ #ماه_منیر_کجاست؟ استفاده کنید.


@Farsi_Iranwire

🎥 این ویدیو متین حسنی یکی از آسیب‌دیده‌های چشم در اعتراضات سراسری را در حال تمرین بوکس در باشگاه نشان می‌دهد. او می‌گوید: قبل از این که این اتفاق برای چشمم پیش بیاد باشگاه بوکس میرفتم، خیلی انگیزه داشتمو در حد حرفه‌ای کار می‌کردم. بعد از این که چشمم اسیب دید، دیگه دکتر گفت نباید بری بوکس، برای چشمت خطر دارد. دیگر ادامه ندادم.»

#شهروندخبرنگار #متین_حسن #اعتراضات_سراسری #چشم‌هایش #شلیک_به_چشم_معترضان #مهسا_امینی

@Farsi_Iranwire

🎥 ویدیویی که «حسین حسین‌پور» از قربانیان شلیک به چشم معترضان، در حساب اینستاگرام خود با شرح زیر به‌اشتراک گذاشت:

«اگر نوید را نکشته بودند ۳۱تیر، ۳۰ساله می‌شد. در کنار پدر نوید افکاری بر سر خاک این دلاور ایران
از خون این جوانان نمی‌گذریم»

«خیلی سعی می‌کردم روحیه پدر نوید افکاری را خوب کنم اما بسیار بسیار شکسته و غمگین بود پسرش را کشتن دخترش را حبس خونگی کردن یک پسر دیگرشم هزار روز انفرادی هست این مرد بسیار غمگین و شکسته شده است
خدا لعنت کنه باعث بانیش»

#مهسا_امینی #چشم‌هایش #شلیک_به_چشم_معترضان #نوید_افکاری

@Farsi_Iranwire

🎥 «از ما مانند بردگان زمان فراعنه کار می‌کشند و آخرسر هم حقوقی در کار نیست. زندگی در یک اتاق کوچک با نفرات بالا، غیربهداشتی، بدون تجهیزات لازم سرمایشی و آب خنک، و از طرفی کار در زیر گرمای خورشید سوزان، همه را بی‌طاقت کرده است. در روزهایی که گرما شدت دارد، ادارات را تعطیل اعلام می‌کنند، اما ما کارگران باید از ساعت ۵ صبح تا ۷ عصر، در آن گرمای سوزان جان بکنیم و مرتب با دستمالی تر،‌ سر و صورت خود را آب بزنیم که از حال نرویم. این داستان هرسال است.»

این روایت یکی از کارگران پیمانی از شرایط کار در پروژه‌های نفت و گاز است. شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت، با هدف پیگیری و تحقق خواسته‌ها و مطالبات پاسخ‌نگرفته، روز ۲۹تیر‌۱۴۰۲،‌ از آغاز یک اعتصاب دوباره در صنعت نفت و گاز و پتروشیمی خبر داد.
جواد متولی، نویسنده گزارش «دور تازه اعتصاب کارگران پیمانی صنعت نفت؛ مطالباتمان معطل مانده» با حضور در برنامه «پشت صحنه خبر با لیدا ایاز» درباره وضعیت کارگران در مناطق نفتی ایران گفت: «سلامتی بسیاری از کارگران به‌دلیل بالا بودن دمای هوا در پروژه‌های نفتی به خطر افتاده است.» او تاکید کرد: «در عسلویه به‌دلیل روشن بودن مشعل‌های گازی، دمای هوا بالای ۵۰درجه است.»

نسخه کامل این گفت‌وگوی ویدیویی را تا ساعاتی دیگر در وب‌سایت و صفحات شبکه‌های اجتماعی «ایران‌وایر» می‌توانید تماشا کنید.


@Farsi_Iranwire