تساوی سارا، بدون توهم
سارا خادمالشریعه، استاد بزرگ شطرنج ایران در مسابقات گرندپری، به دلیل شرایط روحی نامناسب حریفش، در حرکت یازدهم به او پیشنهاد تساوی میدهد تا حریف بتواند به بیمارستان بازگردد. من این حرکت او را تحسین میکنم، اما تحسینبرانگیزتر، مواجهه بعدی خودش با این رویداد انسانی است.
رسانهها کوشیدند تا از او یک آقاتختی یا پوریای ولی دیگر بسازند، اما خادمالشریعه جوان در مصاحبه با سایت «ورزش سه» آنقدر پخته و بیتوهم سخن گفته که حیفم آمد دربارهاش و آنچه از آن میتوان آموخت ننویسم. کاش همیشه همین گونه بماند.
خادمالشریعه میگوید «... در رقابت ها خیلی ها به تساوی راضی بودند به همین دلیل نتیجه مساوی زیاد داشته ام که البته نتیجه خیلی خوبی بود. ... درباره حریف دیروزم ناتالیا ژوکووا هم باید این را بگویم که بسیار قوی بود و در تهران تنها باختم به همین بازیکن بود. اگر بازی با شرایط عادی پیش میرفت و این اتفاقات پیش نمیافتاد شاید تساوی برای من بسیار خوب بود، قطعا برای برد تلاش میکردم چون با مهره سفید بازی میکردم برتری جزیی داشتم و با توجه به اینکه در این مسابقات آماده ظاهر شدم ترجیح میدادم بازی کنم و شانس خودم را امتحان کنم و حتی ممکن بود بازی را واگذار کنم. ... در بازی ما نتیجه مساوی به نفع هر دو طرف بود اما بدون اینکه من شانسهایم را امتحان کنم چنین اتفاقی افتاد. حریفم در شرایط روحی خوبی نبود شاید اگر بازی را ادامه میدادم میتوانستم بازی را ببرم اما این صد درصد نبود. ... این نیم امتیاز شانس من برای قهرمانی را کم نمیکند و من هنوز صدرنشین در کنار ٤ نفر هستم. شاید اگر من بازی دیروز را میبردم و در سه بازی آخر نتیجه خوب نمیگرفتم مدال نمیآوردم.»
نکته اول. خادمالشریعه از خودش چهرهای اسطورهای نمیسازد، میگوید که بازی قبلی را به ژوکووا باخته است، و حتی در همین شرایط روحی نامناسب ژوکووا نیز تضمینی برای برد نداشته است.
نکته دوم. خادمالشریعه به سمت فضایی نمیرود که اگر قهرمان نشد همه چیز را به از دست دادن این نیم امتیاز ربط دهد و صریح میگوید که این نیم امتیاز تأثیری بر بخت قهرمانی او نداشته است.
نکته سوم. خادمالشریعه توهم آقاتختی و پوریای ولی بودن ندارد. این جوان بیست ساله گویی هنوز ماهی اجتماعی و سیاسی گرفتن از رخدادها را نمیداند یا نمیخواهد یاد بگیرد.
سخن گفتن او بدون توهم است. شطرنج شاید چنین توانی را در این جوان خلق کرده است و کاش این توان را همواره حفظ کند. شطرنج اگر چنین قابلیتی دارد، و این قابلیت را در آدمیان ماندگار میسازد، یک دوره آموزش شطرنج به جمع کثیری از برخی که میشناسیم قابل تجویز است.
سارا خادمالشریعه، استاد بزرگ شطرنج ایران در مسابقات گرندپری، به دلیل شرایط روحی نامناسب حریفش، در حرکت یازدهم به او پیشنهاد تساوی میدهد تا حریف بتواند به بیمارستان بازگردد. من این حرکت او را تحسین میکنم، اما تحسینبرانگیزتر، مواجهه بعدی خودش با این رویداد انسانی است.
رسانهها کوشیدند تا از او یک آقاتختی یا پوریای ولی دیگر بسازند، اما خادمالشریعه جوان در مصاحبه با سایت «ورزش سه» آنقدر پخته و بیتوهم سخن گفته که حیفم آمد دربارهاش و آنچه از آن میتوان آموخت ننویسم. کاش همیشه همین گونه بماند.
خادمالشریعه میگوید «... در رقابت ها خیلی ها به تساوی راضی بودند به همین دلیل نتیجه مساوی زیاد داشته ام که البته نتیجه خیلی خوبی بود. ... درباره حریف دیروزم ناتالیا ژوکووا هم باید این را بگویم که بسیار قوی بود و در تهران تنها باختم به همین بازیکن بود. اگر بازی با شرایط عادی پیش میرفت و این اتفاقات پیش نمیافتاد شاید تساوی برای من بسیار خوب بود، قطعا برای برد تلاش میکردم چون با مهره سفید بازی میکردم برتری جزیی داشتم و با توجه به اینکه در این مسابقات آماده ظاهر شدم ترجیح میدادم بازی کنم و شانس خودم را امتحان کنم و حتی ممکن بود بازی را واگذار کنم. ... در بازی ما نتیجه مساوی به نفع هر دو طرف بود اما بدون اینکه من شانسهایم را امتحان کنم چنین اتفاقی افتاد. حریفم در شرایط روحی خوبی نبود شاید اگر بازی را ادامه میدادم میتوانستم بازی را ببرم اما این صد درصد نبود. ... این نیم امتیاز شانس من برای قهرمانی را کم نمیکند و من هنوز صدرنشین در کنار ٤ نفر هستم. شاید اگر من بازی دیروز را میبردم و در سه بازی آخر نتیجه خوب نمیگرفتم مدال نمیآوردم.»
نکته اول. خادمالشریعه از خودش چهرهای اسطورهای نمیسازد، میگوید که بازی قبلی را به ژوکووا باخته است، و حتی در همین شرایط روحی نامناسب ژوکووا نیز تضمینی برای برد نداشته است.
نکته دوم. خادمالشریعه به سمت فضایی نمیرود که اگر قهرمان نشد همه چیز را به از دست دادن این نیم امتیاز ربط دهد و صریح میگوید که این نیم امتیاز تأثیری بر بخت قهرمانی او نداشته است.
نکته سوم. خادمالشریعه توهم آقاتختی و پوریای ولی بودن ندارد. این جوان بیست ساله گویی هنوز ماهی اجتماعی و سیاسی گرفتن از رخدادها را نمیداند یا نمیخواهد یاد بگیرد.
سخن گفتن او بدون توهم است. شطرنج شاید چنین توانی را در این جوان خلق کرده است و کاش این توان را همواره حفظ کند. شطرنج اگر چنین قابلیتی دارد، و این قابلیت را در آدمیان ماندگار میسازد، یک دوره آموزش شطرنج به جمع کثیری از برخی که میشناسیم قابل تجویز است.
Forwarded from شمس - NPPS.IR
@npps_ir
سیاُمین گفتگوی راهبردی مرکز بررسیهای استراتژیک
@npps_ir
تسهیل تجاری، نقش گمرک و فناوری اطلاعات
مسعود کرباسیان
رئیس کل گمرک جمهوری اسلامی ایران
1395.9.15
ساعت 17-15
لینک ثبتنام
yon.ir/VN61
سیاُمین گفتگوی راهبردی مرکز بررسیهای استراتژیک
@npps_ir
تسهیل تجاری، نقش گمرک و فناوری اطلاعات
مسعود کرباسیان
رئیس کل گمرک جمهوری اسلامی ایران
1395.9.15
ساعت 17-15
لینک ثبتنام
yon.ir/VN61
عکس های هوای آلوده تهران وقتی خیلی معنادارتر می شوند که در کنار عکس های امروز قرار گیرند. 👇👇👇
برجام در مقیاس تمدنی: صبور و مسئول باشیم
ایران تمدنی سه هزار ساله است. معنای این جمله در نسبت با برجام چیست؟ پاسخ به این سؤال برای درک واکنش ملی درست به آنچه این روزها میگذرد ضروری است.
ایران امروز، موجودیتی تمدنی است که شکوهها و حضیضهای بسیاری را به خود دیده و دوام آورده است. ایران ما هم بزرگی امپراطوری هخامنشی را شاهد بوده و هم له شدن زیر پای اسب مغولان را تجربه کرده است. ما در این سه هزار سال اهل مدارا بودهایم (گویند امپراطوری هخامنشیان بر مدارا بنا شده بود)، دیگران را تحقیر کردهایم (خشایارشاه آتن را به آتش کشید، نادرشاه هندوستان را به زانو درآورد)، تحقیر شدهایم (حمله اسکندر، حمله مغول، اشغال در جنگ جهانی اول و دوم)؛ و زمانهایی به هر قیمتی از خود دفاع کردهایم (هشت سال جنگ با عراق). معنای سه هزار سال تمدن یعنی ما باید بر فراز همه این تجارب بایستیم و درک کنیم که دو دهه فقط لحظهای است برای سرزمین و مردمی که این همه فراز و فرود را از سر گذراندهاند. برجام معاهدهای است که کم و بیش دو دهه اجراییشدن آن به طول میانجامد و ششدهم درصد از عمر این تمدن را شامل میشود و در مقیاس عمر آدمی، شش ماه از عمر یک آدم هشتاد ساله است.
برجام به نظر من یک هدف را بشتر دنبال نمیکرده است: خروج ایران از تله فرسایش تمدنی، یعنی خروج از وضعیتی که انزوایی که سبب شود زوال اقتصادی، محیطزیستی، و نهایتاً تبدیل شدن این دو به بحران اجتماعی، سبب افول ظرفیت بقا و ارتقای تمدن ایرانی گردد. رفع تحریمها، بازسازی روابط اقتصادی با جهان، امکان توسعه تجارت، و شاید از همه مهمتر «ایجاد امید در مردم» برای همین هدف بوده است. این مهم در شرایطی صورت میگیرد که زمانه ما به کلی متفاوت از زمان له شدن زیر پای اسبان اسکندر، مغولان یا اشغال در جنگهای جهانی است. «فشردگی زمان» و «فشردگی رقابت» ما را تحت فشار قرار داده است.
- ما در زمانهای زیست نمیکنیم که علم و فناوری هر چندصد سال یکبار دو برابر میشد، بلکه هر چند هفته یا چندماه یکبار توانمندیهای علمی و فناورانه دو برابر میشوند.
- ما در زمانهای زندگی نمیکنیم که تخریب محیطزیستی در حد آتش زدن یک شهر بود، بلکه آبخوانهای این کشور میخشکند، مراتع بیابان میشوند، جنگلها و خاک میفرسایند، و آلودگی هوا میلیونها انسان را قربانی میکند.
- ما در زمانهای زندگی نمیکنیم که فاصله اختراع شمشیر تا فلاخن چند هزار یا چند صد سال بوده است. قدرت نظامی و دفاعی کشورها با سرعتی حیرتانگیز افزایش مییابد و توازنهای استراتژیک سالیانه تغییر میکنند.
فهرست مصادیق فشردگی زمان و فشردگی رقابت را میتوان بسط داد، اما همین اشارات کافی است تا بدانیم در چه وضعیتی به سر میبریم. ما در حال فرسایش تمدنی بوده و هستیم، و برجام روزنه امیدی برای مقابله با فرسایش تمدنی و رنجور نشدن زیر بار فشردگی زمان و رقابت بوده و هست.
دو ماهیت برجام را باید از یکدیگر تفکیک کرد: 1. جزئیات فنی و بند بند توافقات؛ 2. راهبردی از جنس «صبر تمدنی و استراتژیک». من بر این باورم که برجام را باید بهواسطه ماهیت دومش حفظ کرد، و در قبال همه طوفانهایی که بر آن میوزد، «صبر تمدنی و استراتژیک» داشت. ما دشمنانی در جهان بیرون داریم، و دشمنانی از جنس ناکارآمدی نظام اداری، بحران محیط زیست، فساد، عقبماندگی فناورانه و چندین مسأله دیگر در داخل داریم. اینها موجودیت تمدنی ما را تهدید میکنند. من با تمام وجود معتقدم قدرت فرسایندگی ناکارآمدیهای داخلی ما بیشتر از ضربه دشمنان خارجی است، اما برای آنکه فرصت پیدا کنیم (فرصت هم به معنای زمان و هم به معنای راههای کسب و بسیج منابع برای غلبه بر ناکارآمدیهای داخلی) تا بر ناکارآمدیها غلبه کنیم، باید برجام را حفظ کرد.
برجام شش ماه از عمر آدمی است که هشتاد سال عمر کرده است، و قرار است هزاران سال دیگر نیز عمر کند. سختی کشیدن به پای حفظ برجام، برای تمدنی که سختی کشیده، تحقیر کرده و تحقیر شده، بخشی از عقلانیتی است که از پس سه هزار سال تجربه باید آموخته باشیم. بگذاریم آنها که فراتر از منافع امروز و فردای خود را نمیبینند هر چه میخواهند بگویند، و بیتوجه به همه دشواریهایی که در دو دهه آینده ممکن است پیش رو داشته باشیم نشان دهیم تاریخ داریم و تاریخ را میفهمیم. «صبر تمدنی» را برای مقابله با فرسایش تمدنی بهکار میگیریم. روح و کلیت یک عقلانیت را بر جزئیات برتری میدهیم. پیشتر نوشتهام که راهبردهای ما باید تأمینکننده منافع ملیمان در عصر «افول قدرت هژمونیک آمریکا» باشد (https://telegram.me/fazeli_mohammad/337). آن افول در مقیاس زمان تمدنی است، و این صبر هم باید در مقیاس زمان تمدنی سنجیده شود. صبور و مسئول باشیم.
نظرات خود درباره این متن را به @MohFazeli ارسال کنید.
ایران تمدنی سه هزار ساله است. معنای این جمله در نسبت با برجام چیست؟ پاسخ به این سؤال برای درک واکنش ملی درست به آنچه این روزها میگذرد ضروری است.
ایران امروز، موجودیتی تمدنی است که شکوهها و حضیضهای بسیاری را به خود دیده و دوام آورده است. ایران ما هم بزرگی امپراطوری هخامنشی را شاهد بوده و هم له شدن زیر پای اسب مغولان را تجربه کرده است. ما در این سه هزار سال اهل مدارا بودهایم (گویند امپراطوری هخامنشیان بر مدارا بنا شده بود)، دیگران را تحقیر کردهایم (خشایارشاه آتن را به آتش کشید، نادرشاه هندوستان را به زانو درآورد)، تحقیر شدهایم (حمله اسکندر، حمله مغول، اشغال در جنگ جهانی اول و دوم)؛ و زمانهایی به هر قیمتی از خود دفاع کردهایم (هشت سال جنگ با عراق). معنای سه هزار سال تمدن یعنی ما باید بر فراز همه این تجارب بایستیم و درک کنیم که دو دهه فقط لحظهای است برای سرزمین و مردمی که این همه فراز و فرود را از سر گذراندهاند. برجام معاهدهای است که کم و بیش دو دهه اجراییشدن آن به طول میانجامد و ششدهم درصد از عمر این تمدن را شامل میشود و در مقیاس عمر آدمی، شش ماه از عمر یک آدم هشتاد ساله است.
برجام به نظر من یک هدف را بشتر دنبال نمیکرده است: خروج ایران از تله فرسایش تمدنی، یعنی خروج از وضعیتی که انزوایی که سبب شود زوال اقتصادی، محیطزیستی، و نهایتاً تبدیل شدن این دو به بحران اجتماعی، سبب افول ظرفیت بقا و ارتقای تمدن ایرانی گردد. رفع تحریمها، بازسازی روابط اقتصادی با جهان، امکان توسعه تجارت، و شاید از همه مهمتر «ایجاد امید در مردم» برای همین هدف بوده است. این مهم در شرایطی صورت میگیرد که زمانه ما به کلی متفاوت از زمان له شدن زیر پای اسبان اسکندر، مغولان یا اشغال در جنگهای جهانی است. «فشردگی زمان» و «فشردگی رقابت» ما را تحت فشار قرار داده است.
- ما در زمانهای زیست نمیکنیم که علم و فناوری هر چندصد سال یکبار دو برابر میشد، بلکه هر چند هفته یا چندماه یکبار توانمندیهای علمی و فناورانه دو برابر میشوند.
- ما در زمانهای زندگی نمیکنیم که تخریب محیطزیستی در حد آتش زدن یک شهر بود، بلکه آبخوانهای این کشور میخشکند، مراتع بیابان میشوند، جنگلها و خاک میفرسایند، و آلودگی هوا میلیونها انسان را قربانی میکند.
- ما در زمانهای زندگی نمیکنیم که فاصله اختراع شمشیر تا فلاخن چند هزار یا چند صد سال بوده است. قدرت نظامی و دفاعی کشورها با سرعتی حیرتانگیز افزایش مییابد و توازنهای استراتژیک سالیانه تغییر میکنند.
فهرست مصادیق فشردگی زمان و فشردگی رقابت را میتوان بسط داد، اما همین اشارات کافی است تا بدانیم در چه وضعیتی به سر میبریم. ما در حال فرسایش تمدنی بوده و هستیم، و برجام روزنه امیدی برای مقابله با فرسایش تمدنی و رنجور نشدن زیر بار فشردگی زمان و رقابت بوده و هست.
دو ماهیت برجام را باید از یکدیگر تفکیک کرد: 1. جزئیات فنی و بند بند توافقات؛ 2. راهبردی از جنس «صبر تمدنی و استراتژیک». من بر این باورم که برجام را باید بهواسطه ماهیت دومش حفظ کرد، و در قبال همه طوفانهایی که بر آن میوزد، «صبر تمدنی و استراتژیک» داشت. ما دشمنانی در جهان بیرون داریم، و دشمنانی از جنس ناکارآمدی نظام اداری، بحران محیط زیست، فساد، عقبماندگی فناورانه و چندین مسأله دیگر در داخل داریم. اینها موجودیت تمدنی ما را تهدید میکنند. من با تمام وجود معتقدم قدرت فرسایندگی ناکارآمدیهای داخلی ما بیشتر از ضربه دشمنان خارجی است، اما برای آنکه فرصت پیدا کنیم (فرصت هم به معنای زمان و هم به معنای راههای کسب و بسیج منابع برای غلبه بر ناکارآمدیهای داخلی) تا بر ناکارآمدیها غلبه کنیم، باید برجام را حفظ کرد.
برجام شش ماه از عمر آدمی است که هشتاد سال عمر کرده است، و قرار است هزاران سال دیگر نیز عمر کند. سختی کشیدن به پای حفظ برجام، برای تمدنی که سختی کشیده، تحقیر کرده و تحقیر شده، بخشی از عقلانیتی است که از پس سه هزار سال تجربه باید آموخته باشیم. بگذاریم آنها که فراتر از منافع امروز و فردای خود را نمیبینند هر چه میخواهند بگویند، و بیتوجه به همه دشواریهایی که در دو دهه آینده ممکن است پیش رو داشته باشیم نشان دهیم تاریخ داریم و تاریخ را میفهمیم. «صبر تمدنی» را برای مقابله با فرسایش تمدنی بهکار میگیریم. روح و کلیت یک عقلانیت را بر جزئیات برتری میدهیم. پیشتر نوشتهام که راهبردهای ما باید تأمینکننده منافع ملیمان در عصر «افول قدرت هژمونیک آمریکا» باشد (https://telegram.me/fazeli_mohammad/337). آن افول در مقیاس زمان تمدنی است، و این صبر هم باید در مقیاس زمان تمدنی سنجیده شود. صبور و مسئول باشیم.
نظرات خود درباره این متن را به @MohFazeli ارسال کنید.
Telegram
دغدغه ایران
کنار آمدن با افول هژمونی آمریکا
محمد فاضلی
دونالد ترامپ به زودی قدرت را در آمریکا به دست میگیرد و یکی از سؤالهای مهم برای جهان و ایران آن است که تعاملات ایران و آمریکا به چه سمتی پیش خواهد رفت. این سؤال برای ایران و تأمین منافع ملی آن بسیار اهمیت دارد.…
محمد فاضلی
دونالد ترامپ به زودی قدرت را در آمریکا به دست میگیرد و یکی از سؤالهای مهم برای جهان و ایران آن است که تعاملات ایران و آمریکا به چه سمتی پیش خواهد رفت. این سؤال برای ایران و تأمین منافع ملی آن بسیار اهمیت دارد.…
ارائه مقاله ای است حاصل یک کار پژوهشی که دو سه سال پیش انجام داده بودیم. 👆🏽👆🏽👆🏽👆🏽👆🏽
Forwarded from ساحت زیست
مسئول انستیتوی آب سازمان ملل متحد تاکید کرد
چاره اصلی رفع مشکلات «مدیریت منابع آب» نزدیکی علوم اجتماعی و علوم طبیعی
منبع :خبرگزاری تسنیم
◀️رضا اردکانیان در نخستین همایش ملی حقوق آب با اشاره به لزوم چارهجویی بلندمدت برای آب گفت: طبیعت آب اقتضا میکند که بهصورت دو جانبه به آب نگریسته شود، افزود: مهمترین مسئله بعد از شناخت صحیح موضوع آب و چاره اصلی در مدیریت منابع آب، نزدیک شدن هر چه بیشتر علوم طبیعی و علوم اجتماعی(علوم انسانی) به همدیگر است و بیشترین رنج آبی، ناشی از جدایی این دو حوزه علمی است.
@sahatzist
مسئول انستیتوی آب سازمان ملل متحد با تاکید بر اینکه هر جا گرهگشایی در مسئله آب بوده است، دلیل آن نزدیک شدن علوم طبیعی و علوم اجتماعی است، خاطرنشان کرد: ضعف در نظام آموزش عالی یکی از دلایل جدایی این دو عرصه علمی است و اگر روزی نظام آموزش عالی در زمینه آب اصلاح شود و بهصورت بین رشتهای به آن توجه شود، خروجی آن کارشناسانی خواهند بود که میتوانند مدیریت صحیحی بر منابع آب داشته باشند.
@sahatzist
◀️اردکانیان با اشاره به لزوم تعریف صحیح از مدیریت آب اظهار داشت: مدیریت آب محدود به یک قوه یا یک بخش نیست بلکه آب مقولهای چندجانبه و فراگیر است و شئون متعددی را در برمیگیرد.
به گفته وی قرار است از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد، دههای جدید به عنوان دهه آب و توسعه پایدار نامگذاری شود که این دهه از سال 2018 آغاز شده و تا 2028 میلادی ادامه خواهد یافت.
@sahatzist
http://s3.img7.ir/r4hYq.jpg
چاره اصلی رفع مشکلات «مدیریت منابع آب» نزدیکی علوم اجتماعی و علوم طبیعی
منبع :خبرگزاری تسنیم
◀️رضا اردکانیان در نخستین همایش ملی حقوق آب با اشاره به لزوم چارهجویی بلندمدت برای آب گفت: طبیعت آب اقتضا میکند که بهصورت دو جانبه به آب نگریسته شود، افزود: مهمترین مسئله بعد از شناخت صحیح موضوع آب و چاره اصلی در مدیریت منابع آب، نزدیک شدن هر چه بیشتر علوم طبیعی و علوم اجتماعی(علوم انسانی) به همدیگر است و بیشترین رنج آبی، ناشی از جدایی این دو حوزه علمی است.
@sahatzist
مسئول انستیتوی آب سازمان ملل متحد با تاکید بر اینکه هر جا گرهگشایی در مسئله آب بوده است، دلیل آن نزدیک شدن علوم طبیعی و علوم اجتماعی است، خاطرنشان کرد: ضعف در نظام آموزش عالی یکی از دلایل جدایی این دو عرصه علمی است و اگر روزی نظام آموزش عالی در زمینه آب اصلاح شود و بهصورت بین رشتهای به آن توجه شود، خروجی آن کارشناسانی خواهند بود که میتوانند مدیریت صحیحی بر منابع آب داشته باشند.
@sahatzist
◀️اردکانیان با اشاره به لزوم تعریف صحیح از مدیریت آب اظهار داشت: مدیریت آب محدود به یک قوه یا یک بخش نیست بلکه آب مقولهای چندجانبه و فراگیر است و شئون متعددی را در برمیگیرد.
به گفته وی قرار است از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد، دههای جدید به عنوان دهه آب و توسعه پایدار نامگذاری شود که این دهه از سال 2018 آغاز شده و تا 2028 میلادی ادامه خواهد یافت.
@sahatzist
http://s3.img7.ir/r4hYq.jpg
علوم اجتماعی و علوم طبیعی، و مسأله مدیریت منابع آب در ایران
محمد فاضلی
رضا اردکانیان از آنجا که اکنون مسئول انستیتو آب سازمان ملل است، میتواند (مشروعیت دارد) تا بگوید «مهمترین مسئله بعد از شناخت صحیح موضوع آب و چاره اصلی در مدیریت منابع آب، نزدیک شدن هر چه بیشتر علوم طبیعی و علوم اجتماعی (علوم انسانی) به همدیگر است و بیشترین رنج آبی، ناشی از جدایی این دو حوزه علمی است.» من نمیدانم آقای اردکانیان وقتی در وزارت نیرو مسئولیت داشتهاند این گونه فکر میکردهاند و گامی در این جهت برداشتهاند یا چنین نکردهاند. این صدا اما هنوز در دستگاههای مدیریت منابع آب صدای غالب نیست و همراهی با آن نیز بسیار ساختگی و مصنوعی است. من بارها شنیدهام صدای کسانی از مهندسان و متخصصان علوم آب را که حداکثر ظرفیت و ارتباط علوم اجتماعی با مدیریت منابع آب را در کمک به «تشویق مردم به صرفهجویی» خلاصه میکنند. رضا اردکانیان با نگاههای جدید در فضای بینالمللی آشنا شده و به علاوه تحت فشار سازمانی برای نادیده گرفتن علوم اجتماعی نیست. این رویکردها را باید قدر دانست، اما جای پرسش از تأخیرها و تأخیرکنندگان کماکان باقی است.
دیدگاه خود درباره این نوشته را به @MohFazeli ارسال کنید.
محمد فاضلی
رضا اردکانیان از آنجا که اکنون مسئول انستیتو آب سازمان ملل است، میتواند (مشروعیت دارد) تا بگوید «مهمترین مسئله بعد از شناخت صحیح موضوع آب و چاره اصلی در مدیریت منابع آب، نزدیک شدن هر چه بیشتر علوم طبیعی و علوم اجتماعی (علوم انسانی) به همدیگر است و بیشترین رنج آبی، ناشی از جدایی این دو حوزه علمی است.» من نمیدانم آقای اردکانیان وقتی در وزارت نیرو مسئولیت داشتهاند این گونه فکر میکردهاند و گامی در این جهت برداشتهاند یا چنین نکردهاند. این صدا اما هنوز در دستگاههای مدیریت منابع آب صدای غالب نیست و همراهی با آن نیز بسیار ساختگی و مصنوعی است. من بارها شنیدهام صدای کسانی از مهندسان و متخصصان علوم آب را که حداکثر ظرفیت و ارتباط علوم اجتماعی با مدیریت منابع آب را در کمک به «تشویق مردم به صرفهجویی» خلاصه میکنند. رضا اردکانیان با نگاههای جدید در فضای بینالمللی آشنا شده و به علاوه تحت فشار سازمانی برای نادیده گرفتن علوم اجتماعی نیست. این رویکردها را باید قدر دانست، اما جای پرسش از تأخیرها و تأخیرکنندگان کماکان باقی است.
دیدگاه خود درباره این نوشته را به @MohFazeli ارسال کنید.
مرد ستودنی جامعهشناسی ایران
من همیشه حس کرده بودم چیزی در این مرد هست که به او تمایز میبخشد. محمدامین قانعیراد متفاوت است و میتوان به احترامش ایستاد و بینش و خشمی را که توأمان در جامعهشناسی به سبک او درآمیخته است ستود. من امروز فهمیدم این حس تمایز و تفاوت در او نتیجه چیست. او در همدان و در سومین سال بزرگداشت روز علوم اجتماعی گفته است: «اگر حس وطندوستی از جامعهشناسی گرفته شود هیچ چیزی برای گفتن نخواهد داشت چرا که جامعهشناس باید با جامعه ارتباط برقرار کند تا بتواند به بقا، تداوم و بسط امکانات حیات اجتماعی و فرهنگی کمک کند و برای پیوند با تاریخ و فرهنگ و تمدن با اندیشه جهانی نیز گام بردارد.» این اما همه واقعیت نیست، واقعیت آن است که این مرد کوشیده است همه احساس و شور نهفته در این جمله را تحقق بخشد. نوشتههای بسیار، تلاش وافرش برای پیشبرد انجمن جامعهشناسی ایران، و مداخلهاش در زندگی سیاسی – اجتماعی، همه تلاش برای تحقق این عبارت است. برخی حرف میزنند، و برخی آنچه را عمل کردهاند برای دیگران بازگو میکنند و او از گروه دوم است. محمدامین قانعیراد مرد ستودنی جامعهشناسی ایران است.
من همیشه حس کرده بودم چیزی در این مرد هست که به او تمایز میبخشد. محمدامین قانعیراد متفاوت است و میتوان به احترامش ایستاد و بینش و خشمی را که توأمان در جامعهشناسی به سبک او درآمیخته است ستود. من امروز فهمیدم این حس تمایز و تفاوت در او نتیجه چیست. او در همدان و در سومین سال بزرگداشت روز علوم اجتماعی گفته است: «اگر حس وطندوستی از جامعهشناسی گرفته شود هیچ چیزی برای گفتن نخواهد داشت چرا که جامعهشناس باید با جامعه ارتباط برقرار کند تا بتواند به بقا، تداوم و بسط امکانات حیات اجتماعی و فرهنگی کمک کند و برای پیوند با تاریخ و فرهنگ و تمدن با اندیشه جهانی نیز گام بردارد.» این اما همه واقعیت نیست، واقعیت آن است که این مرد کوشیده است همه احساس و شور نهفته در این جمله را تحقق بخشد. نوشتههای بسیار، تلاش وافرش برای پیشبرد انجمن جامعهشناسی ایران، و مداخلهاش در زندگی سیاسی – اجتماعی، همه تلاش برای تحقق این عبارت است. برخی حرف میزنند، و برخی آنچه را عمل کردهاند برای دیگران بازگو میکنند و او از گروه دوم است. محمدامین قانعیراد مرد ستودنی جامعهشناسی ایران است.
من در برنامه زاویه شبکه چهار سیما، در روزهای 19 و 26 آبان 1395 درباره پایان نامه نویسی، مقاله نویسی و وضعیت تقلب علمی و مسائل مرتبط سخن گفتم. آقای دکتر حمیدرضا عریضی در نقد سخنان من مطلب زیر را در مجله فرهنگ امروز منتشر کرده اند. ظاهراً قسمت دوم مطلب در شماره بعدی منتشر می شود. بعد از دریافت نسخه کامل نقد ایشان، به تفصیل وارد گفت و گو با این نقد خواهم شد. عمیقاً مایلم نظر خوانندگان درباره مطلب ایشان را نیز بدانم. مطالب خود را می توانید به @MohFazeli ارسال کنید. 👇👇👇👇