This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تصمیم های سخت. اولین قسمت از ده ویدئوی کوتاه مصاحبه من درباره مسائل اساسی کشور و انتخابات 96. اگر پسندیدید برای دیگران هم بفرستید. (محمد فاضلی) @fazeli_mohammad
معجزه دوطبقه پیامبر اقتصاد ایران
چهارصد هزار تومان پول هر تهرانی چه شد؟
(محمد فاضلی)
ادعاهای اقتصادی محمدباقر قالیباف پیامبرانه است، پس باید معجزات این پیامبر اقتصاد و مشاورانش را هم تحلیل کرد. شما اگر خواندن 480 کلمه متن را تحمل کنید، من پل صدر، «معجزه دوطبقه پیامبر اقتصاد ایران» را به شما معرفی میکنم.
✅ باقر قالیباف مدعی بوده که دولتها بودجههای توسعه مترو را پرداخت نکردهاند. توسعه مترو برای افزایش کیفیت زندگی شهر تهران، و بالاخص برای اقشار کمدرآمد و توسعه عدالت ضروری است. سؤال: آیا شهرداری بودجههایی غیر از کمکهای دولتی داشته است که آنها را صرف توسعه حمل و نقل عمومی – از جمله مترو و سیستم اتوبوسرانی تهران -کند و این کار را نکرده باشد؟
✅ بزرگراه دوطبقه صدر (پل صدر) به طول 8.5 کیلومتر در شمال ثروتمندنشین تهران ساخته شد. شهرداری تهران اعداد و ارقام دقیقی برای ساخت این پروژه اعلام نکرده است اما مازیار حسینی معاون شهردار تهران در اردیبهشت 1390 هزینه ساخت 7.5 کیلومتر تونل و 7 کیلومتر بزرگراه دوطبقه را 1000 میلیارد تومان برآورد کرده بود. اعضای شورای شهر تهران اما ارقامی بین 1700 تا 7000 میلیارد تومان را اعلام کردهاند. علیرضا جاوید، معاون فنی و عمران شهرداری تهران نیز در جایی رقم 1700 میلیارد تومان را تأیید کرده است. وی بعدها در 23 مرداد 1395 در مصاحبه با روزنامه دنیای اقتصاد مجموع هزینههای پروژه را بر اساس آخرین گزارش صورت وضعیتهای مالی ارائه شده شامل 1297 میلیارد تومان برای بزرگراه طبقاتی صدر و 2708 میلیارد تومان برای تونل نیایش (جمعاً 4005 میلیارد تومان) اعلام میکند.
✅ حسین پورزرندی معاون مالی و اداری شهرداری تهران در 13 اسفند 1391 از ترخیص 300 دستگاه اتوبوس چینی برای خطوط بیآرتی تهران خبر میدهد که هزینه هر کدام با ارز دولتی 360 میلیون تومان و با ارز مبادلهای 500 تا 600 میلیون تومان است. ایشان در 22 خرداد 92 اعلام میکند این اتوبوسها ظرفیت جابهجایی مسافر را 600 هزار نفر در روز افزایش میدهد.
✅ مازیار حسینی معاون حمل و نقل ترافیک شهرداری تهران در 15 دی 1395 میگوید: «تهران حداقل به 10 هزار دستگاه اتوبوس نیازمند است که در حال حاضر تنها 7000 اتوبوس داریم که بخشی از آنها در مرحله تعمیرات و... قرار دارند و باید بگوییم که با این حال اتوبوس نقش 23 درصدی در جابهجایی مسافران دارد.» این یعنی تهران 3000 اتوبوس کم دارد. هزینه تهیه 3000 اتوبوس جدید (هر اتوبوس 600 میلیون تومان) حدود 1800 میلیارد تومان میشود.
✅ آقای قالیباف و همکارانشان هزینه ساخت هر کیلومتر مترو را در سالهای مختلف (از 1388 تا 1395) بین 40 تا 250 میلیارد تومان اعلام کردهاند. هابیل درویش مدیر عامل مترو تهران نیز در 2 اردیبهشت 93 هزینه ساخت خط 3 مترو به طول 12 کیلومتر را 2000 میلیارد تومان اعلام کرده است.
✅ اگر هزینه ساخت پل صدر را 4000 میلیارد تومان در نظر بگیریم، این هزینه معادل 6666 دستگاه اتوبوس بیآرتی جدید برای اتوبوسرانی تهران؛ یا معادل 24 کیلومتر خط مترو است.
✅ مجموع تولید اتوبوس در کشور در سال 1391 معادل 2471 دستگاه بوده است (البته معلوم نیست اتوبوس تولید داخل مناسب حمل و نقل درونشهری باشند) ولی نشان میدهد که 3000 اتوبوس مورد نیاز شهر تهران بیش از کل ظرفیت تولید اتوبوس کشور است.
حال شما قضاوت کنید:
✍️ برای شهر تهران خرید 6666 اتوبوس جدید یا ساخت 24 کیلومتر مترو بهتر بود یا ساخت 8.5 کیلومتر بزرگراه دوطبقه؟ کدام یک بر حمل و نقل تهران اثر مثبت بیشتری داشت؟
✍️ ساخت بزرگراه دوطبقه برای تولید ثروت و ایجاد اشتغال بهتر است، اضافه کردن 6666 اتوبوس جدید یا ساخت 24 کیلومتر مترو؟
✍️ آیا میشد برای افزایش اشتغال کارگران و مهندسان ایرانی، کارخانه ساخت اتوبوس درونشهری را به کشور منتقل و نیاز کشور به اتوبوس درونشهری را در داخل تولید کرد و صنایع قطعهسازی و فناوری ساخت را پیشرفت داد؟
✍️ صرف 4000 میلیارد تومان برای ساخت بزرگراه دوطبقه در شمال ثروتمندنشین تهران به عدالت و بهبود محیطزیست نزدیکتر است یا توسعه اتوبوسرانی و مترو که اغلب مورد استفاده اقشار کمدرآمدتر نیز هست؟
✍️ محمدباقر قالیباف اگر هزینه ساخت پل صدر را صرف توسعه مترو کرده بود، به سهم دولت برای توسعه مترو نیاز داشت؟
✍️ هزینه ساخت پل صدر برای هر شهروند تهران 10 میلیون نفری، حداقل 400 هزار تومان بوده است. آیا تهرانیها راضی بودهاند یک نفر درباره 400 هزار تومان پولشان این گونه تصمیم بگیرد؟
به نظر شما، آیا شهرداری در تصمیم ساخت پل صدر، به مفید، عادلانه و پایدار بودن کار اولویت داده است، یا به عظمت ظاهری و نمایشی بودن آنچه ساخته شده است.
(اگر این متن را میپسندید، آن را برای دیگران هم ارسال کنید.)
@fazeli_mohammad
چهارصد هزار تومان پول هر تهرانی چه شد؟
(محمد فاضلی)
ادعاهای اقتصادی محمدباقر قالیباف پیامبرانه است، پس باید معجزات این پیامبر اقتصاد و مشاورانش را هم تحلیل کرد. شما اگر خواندن 480 کلمه متن را تحمل کنید، من پل صدر، «معجزه دوطبقه پیامبر اقتصاد ایران» را به شما معرفی میکنم.
✅ باقر قالیباف مدعی بوده که دولتها بودجههای توسعه مترو را پرداخت نکردهاند. توسعه مترو برای افزایش کیفیت زندگی شهر تهران، و بالاخص برای اقشار کمدرآمد و توسعه عدالت ضروری است. سؤال: آیا شهرداری بودجههایی غیر از کمکهای دولتی داشته است که آنها را صرف توسعه حمل و نقل عمومی – از جمله مترو و سیستم اتوبوسرانی تهران -کند و این کار را نکرده باشد؟
✅ بزرگراه دوطبقه صدر (پل صدر) به طول 8.5 کیلومتر در شمال ثروتمندنشین تهران ساخته شد. شهرداری تهران اعداد و ارقام دقیقی برای ساخت این پروژه اعلام نکرده است اما مازیار حسینی معاون شهردار تهران در اردیبهشت 1390 هزینه ساخت 7.5 کیلومتر تونل و 7 کیلومتر بزرگراه دوطبقه را 1000 میلیارد تومان برآورد کرده بود. اعضای شورای شهر تهران اما ارقامی بین 1700 تا 7000 میلیارد تومان را اعلام کردهاند. علیرضا جاوید، معاون فنی و عمران شهرداری تهران نیز در جایی رقم 1700 میلیارد تومان را تأیید کرده است. وی بعدها در 23 مرداد 1395 در مصاحبه با روزنامه دنیای اقتصاد مجموع هزینههای پروژه را بر اساس آخرین گزارش صورت وضعیتهای مالی ارائه شده شامل 1297 میلیارد تومان برای بزرگراه طبقاتی صدر و 2708 میلیارد تومان برای تونل نیایش (جمعاً 4005 میلیارد تومان) اعلام میکند.
✅ حسین پورزرندی معاون مالی و اداری شهرداری تهران در 13 اسفند 1391 از ترخیص 300 دستگاه اتوبوس چینی برای خطوط بیآرتی تهران خبر میدهد که هزینه هر کدام با ارز دولتی 360 میلیون تومان و با ارز مبادلهای 500 تا 600 میلیون تومان است. ایشان در 22 خرداد 92 اعلام میکند این اتوبوسها ظرفیت جابهجایی مسافر را 600 هزار نفر در روز افزایش میدهد.
✅ مازیار حسینی معاون حمل و نقل ترافیک شهرداری تهران در 15 دی 1395 میگوید: «تهران حداقل به 10 هزار دستگاه اتوبوس نیازمند است که در حال حاضر تنها 7000 اتوبوس داریم که بخشی از آنها در مرحله تعمیرات و... قرار دارند و باید بگوییم که با این حال اتوبوس نقش 23 درصدی در جابهجایی مسافران دارد.» این یعنی تهران 3000 اتوبوس کم دارد. هزینه تهیه 3000 اتوبوس جدید (هر اتوبوس 600 میلیون تومان) حدود 1800 میلیارد تومان میشود.
✅ آقای قالیباف و همکارانشان هزینه ساخت هر کیلومتر مترو را در سالهای مختلف (از 1388 تا 1395) بین 40 تا 250 میلیارد تومان اعلام کردهاند. هابیل درویش مدیر عامل مترو تهران نیز در 2 اردیبهشت 93 هزینه ساخت خط 3 مترو به طول 12 کیلومتر را 2000 میلیارد تومان اعلام کرده است.
✅ اگر هزینه ساخت پل صدر را 4000 میلیارد تومان در نظر بگیریم، این هزینه معادل 6666 دستگاه اتوبوس بیآرتی جدید برای اتوبوسرانی تهران؛ یا معادل 24 کیلومتر خط مترو است.
✅ مجموع تولید اتوبوس در کشور در سال 1391 معادل 2471 دستگاه بوده است (البته معلوم نیست اتوبوس تولید داخل مناسب حمل و نقل درونشهری باشند) ولی نشان میدهد که 3000 اتوبوس مورد نیاز شهر تهران بیش از کل ظرفیت تولید اتوبوس کشور است.
حال شما قضاوت کنید:
✍️ برای شهر تهران خرید 6666 اتوبوس جدید یا ساخت 24 کیلومتر مترو بهتر بود یا ساخت 8.5 کیلومتر بزرگراه دوطبقه؟ کدام یک بر حمل و نقل تهران اثر مثبت بیشتری داشت؟
✍️ ساخت بزرگراه دوطبقه برای تولید ثروت و ایجاد اشتغال بهتر است، اضافه کردن 6666 اتوبوس جدید یا ساخت 24 کیلومتر مترو؟
✍️ آیا میشد برای افزایش اشتغال کارگران و مهندسان ایرانی، کارخانه ساخت اتوبوس درونشهری را به کشور منتقل و نیاز کشور به اتوبوس درونشهری را در داخل تولید کرد و صنایع قطعهسازی و فناوری ساخت را پیشرفت داد؟
✍️ صرف 4000 میلیارد تومان برای ساخت بزرگراه دوطبقه در شمال ثروتمندنشین تهران به عدالت و بهبود محیطزیست نزدیکتر است یا توسعه اتوبوسرانی و مترو که اغلب مورد استفاده اقشار کمدرآمدتر نیز هست؟
✍️ محمدباقر قالیباف اگر هزینه ساخت پل صدر را صرف توسعه مترو کرده بود، به سهم دولت برای توسعه مترو نیاز داشت؟
✍️ هزینه ساخت پل صدر برای هر شهروند تهران 10 میلیون نفری، حداقل 400 هزار تومان بوده است. آیا تهرانیها راضی بودهاند یک نفر درباره 400 هزار تومان پولشان این گونه تصمیم بگیرد؟
به نظر شما، آیا شهرداری در تصمیم ساخت پل صدر، به مفید، عادلانه و پایدار بودن کار اولویت داده است، یا به عظمت ظاهری و نمایشی بودن آنچه ساخته شده است.
(اگر این متن را میپسندید، آن را برای دیگران هم ارسال کنید.)
@fazeli_mohammad
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
واقع بینی. دومین قسمت از ده ویدئوی کوتاه مصاحبه من درباره مسائل اساسی کشور و انتخابات 96. اگر پسندیدید برای دیگران هم بفرستید. (محمد فاضلی) @fazeli_mohammad
پیامبر اقتصاد ایران و صنعت پتروشیمی
(محمد فاضلی)
✅ محمدباقر قالیباف در برنامه امشب ادعا کرد «در صنایع پتروشیمی به ازای هر یک میلیون تن به صورت مستقیم 200 هزار شغل و به صورت غیرمستقیم 400 هزار شغل ایجاد میکنیم و ما قادریم با سرمایه داخلی و با تکنولوژی داخلی و با سرمایه گذاریهایی که شده ... 8 میلیون تن به ظرفیت پتروشیمی اضافه کنیم که معنیاش یعنی یک میلیون 600 هزار شغل مستقیم و بیش از 3 میلیون شغل غیرمستقیم.»
✅ مرضیه شاهدایی در 20 بهمن 1395 اعلام کرد که تولیدات پتروشیمی کشور به 64 میلیون تن رسیده است. وی گفته که 7.5 میلیون تن افزایش تولید نیز در دولت یازدهم اتفاق افتاده است. اسحاق جهانگیری نیز از برنامه برای افزایش تولیدات پتروشیمی تا 130 میلیون تن خبر داده است.
✅ ادعای قالیباف اگر درست باشد که هر یک میلیون تن تولید پتروشیمی 200 هزار شغل مستقیم و 400 هزار شغل غیرمستقیم درست میکند، پس با تولید 64 میلیون تن مواد پتروشیمی باید 12800000 (دوازده میلیون و هشتصدهزار) نفر ایرانی به صورت مستقیم در صنایع پتروشیمی و 25600000 (بیستوپنج میلیون و ششصد هزار نفر) به صورت غیرمستقیم در صنایع مرتبط با پتروشیمی کار کنند. این یعنی فقط 38400000 (سیوهشت میلیون و چهارصد هزار نفر) ایرانی در صنایع مرتبط با پتروشیمی کار میکنند؛ بد نیست بدانید کل شاغلان کشور حدود 25 میلیون نفر است.
✅ تولید پتروشیمی کشور وقتی به 130 میلیون تن برسد، آن وقت با محاسبات آقای قالیباف 76800000 (هفتادوشش میلیون هشتصد هزار نفر) مستقیم یا غیرمستقیم در صنایع پتروشیمی کار خواهند کرد.
✅ اگر ادعای آقای قالیباف مبنی بر ایجاد 600 هزار شغل مستقیم و غیرمستقیم با هر یک میلیون تن تولید مواد پتروشیمی درست باشد، دولت یازدهم با اضافه کردن 7.5 میلیون تن به تولید پتروشیمی کشور باید 4500000 (چهار میلیون و پانصد هزار) شغل ایجاد کرده باشد.
نتیجهگیری
✍️ اگر ادعای قالیباف درست باشد، پس دولت حسن روحانی 4500000 شغل درست کرده و اکنون تقریباً باید بیکاری از بین رفته باشد. میدانیم که چنین نیست و 4.5 میلیون شغل درست نشده است و کسی هم چنین ادعایی ندارد.
✍️پس نتیجه میگیریم که مشاوران اقتصادی آقای قالیباف از اقتصاد و بالاخص بخش اشتغال هیچ نمیدانند. آقای قالیباف هم با اتکای به همین افراد چنین ادعاهایی میکند و حتی به معنای ریاضی آنچه میگوید نیز فکر نمیکند.
✍️ این شما هستید که باید تصمیم بگیرید میخواهید به وعدههای کسی اعتماد کنید که ادعا میکند ظرف چهار سال درآمد ملی ایرانیان را دو برابر میکند؛ و فقط با اتکا به پتروشیمی 1.6 میلیون شغل ایجاد میکند؛ و اصلاً نمیداند که اگر پتروشیمی چنین ظرفیتی برای اشتغالزایی داشت، سالها پیش کل بیکاری در ایران ریشهکن شده بود و باید کارگر از خارج وارد میکردیم.
(اگر این متن را میپسندید، آن را برای دیگران هم ارسال کنید.)
@fazeli_mohammad
مطالب مرتبط درباره ادعاهای آقای قالیباف
https://t.me/fazeli_mohammad/699
https://t.me/fazeli_mohammad/721
(محمد فاضلی)
✅ محمدباقر قالیباف در برنامه امشب ادعا کرد «در صنایع پتروشیمی به ازای هر یک میلیون تن به صورت مستقیم 200 هزار شغل و به صورت غیرمستقیم 400 هزار شغل ایجاد میکنیم و ما قادریم با سرمایه داخلی و با تکنولوژی داخلی و با سرمایه گذاریهایی که شده ... 8 میلیون تن به ظرفیت پتروشیمی اضافه کنیم که معنیاش یعنی یک میلیون 600 هزار شغل مستقیم و بیش از 3 میلیون شغل غیرمستقیم.»
✅ مرضیه شاهدایی در 20 بهمن 1395 اعلام کرد که تولیدات پتروشیمی کشور به 64 میلیون تن رسیده است. وی گفته که 7.5 میلیون تن افزایش تولید نیز در دولت یازدهم اتفاق افتاده است. اسحاق جهانگیری نیز از برنامه برای افزایش تولیدات پتروشیمی تا 130 میلیون تن خبر داده است.
✅ ادعای قالیباف اگر درست باشد که هر یک میلیون تن تولید پتروشیمی 200 هزار شغل مستقیم و 400 هزار شغل غیرمستقیم درست میکند، پس با تولید 64 میلیون تن مواد پتروشیمی باید 12800000 (دوازده میلیون و هشتصدهزار) نفر ایرانی به صورت مستقیم در صنایع پتروشیمی و 25600000 (بیستوپنج میلیون و ششصد هزار نفر) به صورت غیرمستقیم در صنایع مرتبط با پتروشیمی کار کنند. این یعنی فقط 38400000 (سیوهشت میلیون و چهارصد هزار نفر) ایرانی در صنایع مرتبط با پتروشیمی کار میکنند؛ بد نیست بدانید کل شاغلان کشور حدود 25 میلیون نفر است.
✅ تولید پتروشیمی کشور وقتی به 130 میلیون تن برسد، آن وقت با محاسبات آقای قالیباف 76800000 (هفتادوشش میلیون هشتصد هزار نفر) مستقیم یا غیرمستقیم در صنایع پتروشیمی کار خواهند کرد.
✅ اگر ادعای آقای قالیباف مبنی بر ایجاد 600 هزار شغل مستقیم و غیرمستقیم با هر یک میلیون تن تولید مواد پتروشیمی درست باشد، دولت یازدهم با اضافه کردن 7.5 میلیون تن به تولید پتروشیمی کشور باید 4500000 (چهار میلیون و پانصد هزار) شغل ایجاد کرده باشد.
نتیجهگیری
✍️ اگر ادعای قالیباف درست باشد، پس دولت حسن روحانی 4500000 شغل درست کرده و اکنون تقریباً باید بیکاری از بین رفته باشد. میدانیم که چنین نیست و 4.5 میلیون شغل درست نشده است و کسی هم چنین ادعایی ندارد.
✍️پس نتیجه میگیریم که مشاوران اقتصادی آقای قالیباف از اقتصاد و بالاخص بخش اشتغال هیچ نمیدانند. آقای قالیباف هم با اتکای به همین افراد چنین ادعاهایی میکند و حتی به معنای ریاضی آنچه میگوید نیز فکر نمیکند.
✍️ این شما هستید که باید تصمیم بگیرید میخواهید به وعدههای کسی اعتماد کنید که ادعا میکند ظرف چهار سال درآمد ملی ایرانیان را دو برابر میکند؛ و فقط با اتکا به پتروشیمی 1.6 میلیون شغل ایجاد میکند؛ و اصلاً نمیداند که اگر پتروشیمی چنین ظرفیتی برای اشتغالزایی داشت، سالها پیش کل بیکاری در ایران ریشهکن شده بود و باید کارگر از خارج وارد میکردیم.
(اگر این متن را میپسندید، آن را برای دیگران هم ارسال کنید.)
@fazeli_mohammad
مطالب مرتبط درباره ادعاهای آقای قالیباف
https://t.me/fazeli_mohammad/699
https://t.me/fazeli_mohammad/721
Telegram
دغدغه ایران
پیامبر اقتصاد ایران کاندیدا شد
(محمد فاضلی)
محمدباقر قالیباف امروز 26 فروردین 1396 سخنی در بیانیه ثبت نام انتخاباتیاش گفت که ثابت میکند او پیامبر اقتصاد ایران است زیرا معجزه اقتصادی میکند و شایسته لقب پیامبر اقتصاد ایران است. او گفته است «من، محمدباقر…
(محمد فاضلی)
محمدباقر قالیباف امروز 26 فروردین 1396 سخنی در بیانیه ثبت نام انتخاباتیاش گفت که ثابت میکند او پیامبر اقتصاد ایران است زیرا معجزه اقتصادی میکند و شایسته لقب پیامبر اقتصاد ایران است. او گفته است «من، محمدباقر…
دانستن اطلاعات عمومی، جغرافیا و جدول ضرب برای کاندیدا شدن ضروری است.
(محمد فاضلی)
✅ آقای قالیباف دیشب ادعا کرد هر یک میلیون تن تولید محصول پتروشیمی 200 هزار شغل مستقیم و 400 هزار شغل غیرمستقیم – جمعاً 600 هزار شغل - ایجاد میکند.
✅ تولید محصولات پتروشیمی در جهان سالیانه بیش از یک میلیارد تن است.
✅ اگر اشتغالزایی هر یک میلیون تن محصول پتروشیمی 600 هزار نفر باشد، یعنی فقط 600 میلیون نفر از جمعیت جهان – مستقیم یا غیرمستقیم - فقط در صنایع مرتبط با پتروشیمی کار میکنند.
✅ کل شاغلان صنعت نفت، گاز و پتروشیمی آمریکا – یکی از بزرگترین صنایع پتروشیمی جهان – در سال 2015 حدود 1.4 میلیون نفر بوده است.
✅ اشتغال 600 میلیون نفر در صنعت پتروشیمی جهان، یعنی صنعت پتروشیمی جهان باید 428 برابر کل صنعت نفت، گاز و پتروشیمی آمریکا باشد. یعنی حداقل باید 428 کشور آمریکا و اقتصاد آمریکا بر روی کره زمین وجود داشته باشد.
نتیجهگیری
🔹 اول، مشاوران اقتصادی آقای قالیباف حتی میزان تولید پتروشیمی جهان را هم نمیدانستهاند والا یک حساب سرانگشتی نشان میداد هر یک میلیون تن محصول پتروشیمی نمیتواند این میزان شغل تولید کند.
🔹 دوم، مشاوران اقتصادی آقای قالیباف حتی اطلاعات کلی جمعیت و جغرافیا و اقتصاد جهان را هم نمیدانستهاند، والا میدانستند که این ادعا چه معنایی برای کل کره زمین دارد.
🔹 سوم، مشاوران آقای قالیباف فقط دستور دارند چیزی بگویند که نشان دهد خیلی کارآمد هستند، مهم نیست آنچه میگویند چه معنایی دارد.
یک توصیه
در مناظرههای دوره قبل انتخابات یک عکس نشان کاندیداها دادند و پرسیدند این چیست و این گونه میخواستند هوش و دانایی آنها را بسنجند. این دفعه سطح برخی کاندیداها نزول کرده است و توصیه میشود موارد زیر را امتحان بگیرند:
✍️ چهار عمل اصلی جمع، تفریق، ضرب و تقسیم (اینها در اقتصاد خیلی بهکار میآیند.)
✍️ اطلاعات عمومی درباره جهان و کشورهای آن (از جمله جمعیت، تعداد شاغلان و ...؛ اینها هم در اقتصاد خیلی بهکار میآیند.)
(اگر این متن را میپسندید، آن را برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
https://t.me/fazeli_mohammad/699
https://t.me/fazeli_mohammad/721
https://t.me/fazeli_mohammad/724
(محمد فاضلی)
✅ آقای قالیباف دیشب ادعا کرد هر یک میلیون تن تولید محصول پتروشیمی 200 هزار شغل مستقیم و 400 هزار شغل غیرمستقیم – جمعاً 600 هزار شغل - ایجاد میکند.
✅ تولید محصولات پتروشیمی در جهان سالیانه بیش از یک میلیارد تن است.
✅ اگر اشتغالزایی هر یک میلیون تن محصول پتروشیمی 600 هزار نفر باشد، یعنی فقط 600 میلیون نفر از جمعیت جهان – مستقیم یا غیرمستقیم - فقط در صنایع مرتبط با پتروشیمی کار میکنند.
✅ کل شاغلان صنعت نفت، گاز و پتروشیمی آمریکا – یکی از بزرگترین صنایع پتروشیمی جهان – در سال 2015 حدود 1.4 میلیون نفر بوده است.
✅ اشتغال 600 میلیون نفر در صنعت پتروشیمی جهان، یعنی صنعت پتروشیمی جهان باید 428 برابر کل صنعت نفت، گاز و پتروشیمی آمریکا باشد. یعنی حداقل باید 428 کشور آمریکا و اقتصاد آمریکا بر روی کره زمین وجود داشته باشد.
نتیجهگیری
🔹 اول، مشاوران اقتصادی آقای قالیباف حتی میزان تولید پتروشیمی جهان را هم نمیدانستهاند والا یک حساب سرانگشتی نشان میداد هر یک میلیون تن محصول پتروشیمی نمیتواند این میزان شغل تولید کند.
🔹 دوم، مشاوران اقتصادی آقای قالیباف حتی اطلاعات کلی جمعیت و جغرافیا و اقتصاد جهان را هم نمیدانستهاند، والا میدانستند که این ادعا چه معنایی برای کل کره زمین دارد.
🔹 سوم، مشاوران آقای قالیباف فقط دستور دارند چیزی بگویند که نشان دهد خیلی کارآمد هستند، مهم نیست آنچه میگویند چه معنایی دارد.
یک توصیه
در مناظرههای دوره قبل انتخابات یک عکس نشان کاندیداها دادند و پرسیدند این چیست و این گونه میخواستند هوش و دانایی آنها را بسنجند. این دفعه سطح برخی کاندیداها نزول کرده است و توصیه میشود موارد زیر را امتحان بگیرند:
✍️ چهار عمل اصلی جمع، تفریق، ضرب و تقسیم (اینها در اقتصاد خیلی بهکار میآیند.)
✍️ اطلاعات عمومی درباره جهان و کشورهای آن (از جمله جمعیت، تعداد شاغلان و ...؛ اینها هم در اقتصاد خیلی بهکار میآیند.)
(اگر این متن را میپسندید، آن را برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
https://t.me/fazeli_mohammad/699
https://t.me/fazeli_mohammad/721
https://t.me/fazeli_mohammad/724
Telegram
دغدغه ایران
پیامبر اقتصاد ایران کاندیدا شد
(محمد فاضلی)
محمدباقر قالیباف امروز 26 فروردین 1396 سخنی در بیانیه ثبت نام انتخاباتیاش گفت که ثابت میکند او پیامبر اقتصاد ایران است زیرا معجزه اقتصادی میکند و شایسته لقب پیامبر اقتصاد ایران است. او گفته است «من، محمدباقر…
(محمد فاضلی)
محمدباقر قالیباف امروز 26 فروردین 1396 سخنی در بیانیه ثبت نام انتخاباتیاش گفت که ثابت میکند او پیامبر اقتصاد ایران است زیرا معجزه اقتصادی میکند و شایسته لقب پیامبر اقتصاد ایران است. او گفته است «من، محمدباقر…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
هزینه دادن. سومین قسمت از ده ویدئوی کوتاه مصاحبه من درباره مسائل اساسی کشور و انتخابات 96. اگر پسندیدید برای دیگران هم بفرستید. (محمد فاضلی) @fazeli_mohammad
Forwarded from علی سرزعیم (دوستدار سقراط)
الگوی حکمرانی قالیباف در شهرداری🔴
⏹شهر تهران با مشکلات زیادی روبرو بوده و هست. طبیعتا شهردار تهران هر کس که باشد تمایل دارد تا اقدامات زیرساختی مثل ساخت اتوبان، پل و تونل انجام دهد تا این مشکلات کاهش یابد. اما همیشه بین مطلوبات و مقدورات فاصله است و مقدورات شهرداری تابعی از درآمد شهرداری است. مسئله اصلی سازوکار تامین مالی شهرداری است. گزینه متعارف و منطقی این است که هزینه شهر تهران از ساکنان شهر تهران گرفته شود. خوب برای این کار منطقی ترین شیوه که در کشورهای توسعه یافته اجرا می شود این است که هر سال از ساکنان هر خانه عوارضی دریافت شود. این کار دقیقا همان اشکالاتی را دارد که دولت در مالیات گیری با آن مواجه است و این دقیقا وجه اشتراک مدیریت شهری با مدیریت کلان کشور است.
⏹مردم تا جای ممکن از پرداخت پول در ازای دریافت خدمات شهری طفره می روند و از آن فرار می کنند. همه می خواهند خدمات شهری دریافت کنند اما عوارض شهرداری ندهند کما اینکه همه می خواهند خدمات عمومی از دولت دریافت کنند اما مالیات ندهند. به همین دلیل ایجاد یک سیستم توسعه یافته که بتواند راه فرار مالیات و فرار از پرداخت عوارض را ببندد شرط لازم حکمرانی در سطح کشور و شهر است. اما شرط کافی نیست! شرط کافی این است که مردم در ازای پولی که می دهند حقوقی را طلب می کنند. آنها می خواهند بدانند پولی که داده اند دقیقا چگونه خرج شده است و پاسخگویی و حسابکشی را مطالبه می کنند. آنها قطعاً شفافیت و سلامت مالی را شرط اصلی پرداخت پول خود قرار می دهند و اگر ببینند از پول آنها برای مطامع شخصی یا گروهی یا حزبی یا .... بهره برداری می شود انگیزه ای برای پرداخت پول نخواهند داشت.
⏹لذا پیش شرط تامین مالی سالم دولت و شهرداری وجود یک سیستم پاسخگو، شفافیت و سلامت مالی است. اگر اهل سلامت مالی، شفافیت و پاسخگویی نباشیم روشن است که به شیوه های جایگزین پناه می بریم. شیوه جایگزین در امر دولت دو چیز است: یا منبع فروشی می کند (به تعبیر دکتر مومنی در سمینار دولت پژوهی) مثل فروش نفت یا با چاپ پول به مردم تورم تحمیل می کند و با کاهش قدرت خرید مردم همان پولی که احتیاج داشت را در می آورد بدون اینکه این قیدهای سخت را محقق سازد! در سطح شهرداری اتفاقی که می افتد آینده فروشی است (بازهم به تعبیر دکتر مومنی در همان سمینار). شهرداری می گوید به جای کار سخت گرفتن عوارض از تعداد زیادی از شهروندان به کار ساده فروش تراکم و فروش مجوز ساخت و ساز متوسل می شوم. متقاضیان ساخت و ساز افراد کمی هستند (همان 4 درصد به تعبیر آقای قالیباف!) و راحت می توان پول لازم را از این محل تامین کرد. کاری ندارد به جای اینکه در یک کوچه که ظرفیت 50 خانوار را دارد با فروش تراکم مجوز ساخت 200 خانه می دهیم! بعد با پولی که به دست می آوریم زیرساختهایی می سازیم و عنوان می کنیم که چقدر به شهر خدمت کرده ایم ولی مردم می بینند که با وجود افزایش زیرساختها کیفیت زندگی آنها پیوسته بدتر می شود و در یک افق مثلا 10 ساله کاملا محسوس می شود که ترافیک، آلودگی، تزاحم جمعیتی و اموری از این دست تشدید شده است. البته سیستم شهرداری به روی خود نمی آورد و پیوسته می گوید که چقدر اتوبان، پل، تونل، مترو و ... ساخته شده و اگر اینها را نمی ساخته وضع خیلی بدتر بوده تا خود را راضی کن ولی واقعیت کار این است که این شیوه نادرست تامین مالی اثرات کارهای مثبت شهرداری را نه تنها خنثی می کند بلکه وضع را به بدتر از جای اول بر می گرداند. البته همیشه راههای فرار دم دست است و می توان عوامل بیرونی را مقصر شناخت ولی مشکل اصلی به سازوکار تامین مالی شهرداری بر می گردد که ریشه آن در ساخت غلط سیستم اداره شهرداری است. اگر شهردار از اول می پذیرفت که سیستمی پاسخگو، شفاف، سالم به لحاظ مالی داشته باشد می توانست در مسیر سخت اخذ عوارض از ساکنان شهر تهران پیش برود ولی چون حاضر به تن دادن به این محدودیتهای جدی نیست مسیر ناسالم تامین مالی را دنبال می کند. آقای قالیباف از تعبیر مبهم مدیریت نسل چهارمی سخن می گوید. من که نمی دانم منظور چیست ولی می دانم که مبنای اداره یک نظام اداری سالم که حداقل 50 سال از عمر آن می گذرد همین شفافیت، سلامت مالی و پاسخگویی است. ما هنوز در اصول اولیه یک نظم سیاسی بسامان مانده ایم. مدیریت نسل چهارمی پیش کش!
https://telegram.me/ali_sarzaeem
⏹شهر تهران با مشکلات زیادی روبرو بوده و هست. طبیعتا شهردار تهران هر کس که باشد تمایل دارد تا اقدامات زیرساختی مثل ساخت اتوبان، پل و تونل انجام دهد تا این مشکلات کاهش یابد. اما همیشه بین مطلوبات و مقدورات فاصله است و مقدورات شهرداری تابعی از درآمد شهرداری است. مسئله اصلی سازوکار تامین مالی شهرداری است. گزینه متعارف و منطقی این است که هزینه شهر تهران از ساکنان شهر تهران گرفته شود. خوب برای این کار منطقی ترین شیوه که در کشورهای توسعه یافته اجرا می شود این است که هر سال از ساکنان هر خانه عوارضی دریافت شود. این کار دقیقا همان اشکالاتی را دارد که دولت در مالیات گیری با آن مواجه است و این دقیقا وجه اشتراک مدیریت شهری با مدیریت کلان کشور است.
⏹مردم تا جای ممکن از پرداخت پول در ازای دریافت خدمات شهری طفره می روند و از آن فرار می کنند. همه می خواهند خدمات شهری دریافت کنند اما عوارض شهرداری ندهند کما اینکه همه می خواهند خدمات عمومی از دولت دریافت کنند اما مالیات ندهند. به همین دلیل ایجاد یک سیستم توسعه یافته که بتواند راه فرار مالیات و فرار از پرداخت عوارض را ببندد شرط لازم حکمرانی در سطح کشور و شهر است. اما شرط کافی نیست! شرط کافی این است که مردم در ازای پولی که می دهند حقوقی را طلب می کنند. آنها می خواهند بدانند پولی که داده اند دقیقا چگونه خرج شده است و پاسخگویی و حسابکشی را مطالبه می کنند. آنها قطعاً شفافیت و سلامت مالی را شرط اصلی پرداخت پول خود قرار می دهند و اگر ببینند از پول آنها برای مطامع شخصی یا گروهی یا حزبی یا .... بهره برداری می شود انگیزه ای برای پرداخت پول نخواهند داشت.
⏹لذا پیش شرط تامین مالی سالم دولت و شهرداری وجود یک سیستم پاسخگو، شفافیت و سلامت مالی است. اگر اهل سلامت مالی، شفافیت و پاسخگویی نباشیم روشن است که به شیوه های جایگزین پناه می بریم. شیوه جایگزین در امر دولت دو چیز است: یا منبع فروشی می کند (به تعبیر دکتر مومنی در سمینار دولت پژوهی) مثل فروش نفت یا با چاپ پول به مردم تورم تحمیل می کند و با کاهش قدرت خرید مردم همان پولی که احتیاج داشت را در می آورد بدون اینکه این قیدهای سخت را محقق سازد! در سطح شهرداری اتفاقی که می افتد آینده فروشی است (بازهم به تعبیر دکتر مومنی در همان سمینار). شهرداری می گوید به جای کار سخت گرفتن عوارض از تعداد زیادی از شهروندان به کار ساده فروش تراکم و فروش مجوز ساخت و ساز متوسل می شوم. متقاضیان ساخت و ساز افراد کمی هستند (همان 4 درصد به تعبیر آقای قالیباف!) و راحت می توان پول لازم را از این محل تامین کرد. کاری ندارد به جای اینکه در یک کوچه که ظرفیت 50 خانوار را دارد با فروش تراکم مجوز ساخت 200 خانه می دهیم! بعد با پولی که به دست می آوریم زیرساختهایی می سازیم و عنوان می کنیم که چقدر به شهر خدمت کرده ایم ولی مردم می بینند که با وجود افزایش زیرساختها کیفیت زندگی آنها پیوسته بدتر می شود و در یک افق مثلا 10 ساله کاملا محسوس می شود که ترافیک، آلودگی، تزاحم جمعیتی و اموری از این دست تشدید شده است. البته سیستم شهرداری به روی خود نمی آورد و پیوسته می گوید که چقدر اتوبان، پل، تونل، مترو و ... ساخته شده و اگر اینها را نمی ساخته وضع خیلی بدتر بوده تا خود را راضی کن ولی واقعیت کار این است که این شیوه نادرست تامین مالی اثرات کارهای مثبت شهرداری را نه تنها خنثی می کند بلکه وضع را به بدتر از جای اول بر می گرداند. البته همیشه راههای فرار دم دست است و می توان عوامل بیرونی را مقصر شناخت ولی مشکل اصلی به سازوکار تامین مالی شهرداری بر می گردد که ریشه آن در ساخت غلط سیستم اداره شهرداری است. اگر شهردار از اول می پذیرفت که سیستمی پاسخگو، شفاف، سالم به لحاظ مالی داشته باشد می توانست در مسیر سخت اخذ عوارض از ساکنان شهر تهران پیش برود ولی چون حاضر به تن دادن به این محدودیتهای جدی نیست مسیر ناسالم تامین مالی را دنبال می کند. آقای قالیباف از تعبیر مبهم مدیریت نسل چهارمی سخن می گوید. من که نمی دانم منظور چیست ولی می دانم که مبنای اداره یک نظام اداری سالم که حداقل 50 سال از عمر آن می گذرد همین شفافیت، سلامت مالی و پاسخگویی است. ما هنوز در اصول اولیه یک نظم سیاسی بسامان مانده ایم. مدیریت نسل چهارمی پیش کش!
https://telegram.me/ali_sarzaeem
Telegram
علی سرزعیم (دوستدار سقراط)
یادداشت های علی سرزعیم در حوزه اقتصاد و غیراقتصاد
تماس مستقیم با من alisarzaeem@
www.sarzaeem.irسایت شخصی من/@sarzaeembotربات تعریف شده روی سایت شخصی
تماس مستقیم با من alisarzaeem@
www.sarzaeem.irسایت شخصی من/@sarzaeembotربات تعریف شده روی سایت شخصی
Forwarded from مجمع فعالان اقتصادی
بررسی نیمی از پتروشیمی های کشور نشان میدهد به ازای هر میلیون تن ظرفیت صنعت پتروشیمی، حداکثر 500 شغل مستقیم و حداکثر 1500 شغل غیرمستقیم ایجاد میشود
به مجمع فعالان اقتصادی بپیوندید
@esfahaneconomy
به مجمع فعالان اقتصادی بپیوندید
@esfahaneconomy
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تقسیم هزینه. چهارمین قسمت از ده ویدئوی کوتاه مصاحبه درباره مسائل اساسی کشور و انتخابات 96. اگر پسندیدید برای دیگران هم بفرستید. (محمد فاضلی) @fazeli_mohammad
علی دو ساله بود که محمود آمد
(محمد فاضلی)
دانشجوی دوره دکتری دانشگاه تربیت مدرس بودم و در خوابگاه متأهلی زندگی میکردیم. علی یک سال و نه ماهه بود و هنوز حرف نمیزد. بهار سال 1384 و انتخابات در جریان بود. من هنوز موبایل نداشتم. برخی شبها تا دیروقت در ستاد مصطفی معین بودم. یک شب خیلی کار به درازا کشید و حدود ساعت دو نیمهشب به خانه بازگشتم. من که از در جنوبی دانشگاه تربیت مدرس وارد شدم، دیدم همسرم نگران در حالی که علی را که خوابیده بود در آغوش داشت، نگران و مضطرب انتظارم را میکشد. آنقدر عصبانی بود که فرصت برای بیان چیزی نبود. پرسید «تو به این ستادها چه کار داری؟ اصلاً تو را چه به فعالیت در ستاد انتخاباتی؟ من سه ساعت است با این بچه در این خیابان تاریک ایستادهام و تو معلوم نیست کجایی و چه میکنی؟ انتخابات به من و تو چه ارتباطی دارد؟»
حرفی برای گفتن نداشتم، اصلاً وقت حرف زدن نبود، و نباید نمک به زخمش میپاشیدم. زمان آن نبود که بگویم «من در برابر کودکی که در آغوشت آرام خفته است، و سنگینیاش تو را آزرده است، احساس مسئولیت میکنم. فقط همین.»
ما هر چه در توان داشتیم بهکار گرفتیم تا محمود احمدینژاد رئیسجمهور نشود، اما همه مثل ما نبودند. برخی انتخابات را تحریم کردند و برخی فکر کردند همه کاندیداها مثل هم هستند. اصلاحطلبان نیز دچار اشتباه سیاسی و معرفی چند کاندیدا شدند و نتیجه آن شد که «وقتی علی دو ساله بود، محمود آمد.» علی اکنون چهارده ساله شده و محمود هم رفته است. اما ما ماندهایم و آثار محمود. علی به محمود رأی نداد، اصلاً علی هنوز نمیتوانست حرف بزند تا چه رسد که رأی بدهد.
علی دو ساله بود و نمیتوانست به ایرانیان بگوید شما که رأی نمیدهید، به زندگی آینده من هم فکر کردهاید؟ شما که اسیر وعدههای محمود احمدینژاد شدید، به عاقبت زندگی من هم فکر کردهاید؟
علی امروز چهارده ساله شده است و من بیمناکم که وقتی بیست یا بیست و پنج ساله میشود میتواند شغلی بیابد، ازدواج کند و سامان بگیرد؟ اگر احمدینژاد رئیسجمهور نشده بود، ایران امروز وضعیت متفاوتی نداشت؟
علی امسال هم نمیتواند رأی دهد، و میلیونها کودک و نوجوان یک روزه تا سن رأیدهی هم هستند که نمیتوانند رأی بدهند. ما اما در برابر آینده همه آنها مسئولیم. من امروز به همه علیهای بهار 1384 سربلند میگویم من هر چه در توان داشتم بهکار بردم، اما ما کاری از پیش نبردیم، زیرا دیگرانی بودند که بیتفاوت نشستند تا با رأی ندادن خود گزینه بدتر را انتخاب کنند. من دوباره تلاش میکنم تا اگر عمری باقی بود، سرم را جلوی علیهای دوازده سال بعد نیز بالا بگیرم. انتخاب با شماست.
(اگر این متن را میپسندید، آن را برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
(محمد فاضلی)
دانشجوی دوره دکتری دانشگاه تربیت مدرس بودم و در خوابگاه متأهلی زندگی میکردیم. علی یک سال و نه ماهه بود و هنوز حرف نمیزد. بهار سال 1384 و انتخابات در جریان بود. من هنوز موبایل نداشتم. برخی شبها تا دیروقت در ستاد مصطفی معین بودم. یک شب خیلی کار به درازا کشید و حدود ساعت دو نیمهشب به خانه بازگشتم. من که از در جنوبی دانشگاه تربیت مدرس وارد شدم، دیدم همسرم نگران در حالی که علی را که خوابیده بود در آغوش داشت، نگران و مضطرب انتظارم را میکشد. آنقدر عصبانی بود که فرصت برای بیان چیزی نبود. پرسید «تو به این ستادها چه کار داری؟ اصلاً تو را چه به فعالیت در ستاد انتخاباتی؟ من سه ساعت است با این بچه در این خیابان تاریک ایستادهام و تو معلوم نیست کجایی و چه میکنی؟ انتخابات به من و تو چه ارتباطی دارد؟»
حرفی برای گفتن نداشتم، اصلاً وقت حرف زدن نبود، و نباید نمک به زخمش میپاشیدم. زمان آن نبود که بگویم «من در برابر کودکی که در آغوشت آرام خفته است، و سنگینیاش تو را آزرده است، احساس مسئولیت میکنم. فقط همین.»
ما هر چه در توان داشتیم بهکار گرفتیم تا محمود احمدینژاد رئیسجمهور نشود، اما همه مثل ما نبودند. برخی انتخابات را تحریم کردند و برخی فکر کردند همه کاندیداها مثل هم هستند. اصلاحطلبان نیز دچار اشتباه سیاسی و معرفی چند کاندیدا شدند و نتیجه آن شد که «وقتی علی دو ساله بود، محمود آمد.» علی اکنون چهارده ساله شده و محمود هم رفته است. اما ما ماندهایم و آثار محمود. علی به محمود رأی نداد، اصلاً علی هنوز نمیتوانست حرف بزند تا چه رسد که رأی بدهد.
علی دو ساله بود و نمیتوانست به ایرانیان بگوید شما که رأی نمیدهید، به زندگی آینده من هم فکر کردهاید؟ شما که اسیر وعدههای محمود احمدینژاد شدید، به عاقبت زندگی من هم فکر کردهاید؟
علی امروز چهارده ساله شده است و من بیمناکم که وقتی بیست یا بیست و پنج ساله میشود میتواند شغلی بیابد، ازدواج کند و سامان بگیرد؟ اگر احمدینژاد رئیسجمهور نشده بود، ایران امروز وضعیت متفاوتی نداشت؟
علی امسال هم نمیتواند رأی دهد، و میلیونها کودک و نوجوان یک روزه تا سن رأیدهی هم هستند که نمیتوانند رأی بدهند. ما اما در برابر آینده همه آنها مسئولیم. من امروز به همه علیهای بهار 1384 سربلند میگویم من هر چه در توان داشتم بهکار بردم، اما ما کاری از پیش نبردیم، زیرا دیگرانی بودند که بیتفاوت نشستند تا با رأی ندادن خود گزینه بدتر را انتخاب کنند. من دوباره تلاش میکنم تا اگر عمری باقی بود، سرم را جلوی علیهای دوازده سال بعد نیز بالا بگیرم. انتخاب با شماست.
(اگر این متن را میپسندید، آن را برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
👍1
به پاس آنچه از معلمانم آموختم
(محمد فاضلی)
معلمان بسیاری داشتهام اما معدودی از ایشان را به خاطر دارم و شخصیت و میراثشان بر زندگی من حک شده است. فرصتی است تا از همه ایشان تشکر کنم.
علیرضا مقامی، معلم ادبیات دبیرستانم. یادش گرامی و روحش شاد که عظمت ادبیات را به من نشان داد، و مرا به نوشتن واداشت، تا با وجودم پیوند بخورد.
مرحوم قاضیزاده، معلم هندسه و ریاضیات جدید از اول تا چهارم دبیرستان. بیگمان اگر او نبود زندگی برای من مسیر دیگری میداشت. گاهی اوقات فکر میکنم ذهن من بدون نظمی که او به دانشآموزان آموخت، بسیار شلخته میشد.
احمد رجبزاده، جامعهشناس و معلم صداقت، آزادگی و دقت علمی. پایاننامه کارشناسی ارشد و دکتری را تحت نظر این بزرگوار گذراندم. جامعهشناسی را از او به گونهای متفاوت آموختم. خداوند سلامتش دارد.
مسعود چلبی، جامعهشناس و استاد دورههای کارشناسی ارشد و دکتری من در دانشگاه تربیت مدرس. شور دانستن را از او آموختم، و سعی کردم از او بیاموزم چگونه میتوان پیچیده فکر کرد. سلامت و شادمان باشد.
عبدالحسین نیکگهر، جامعهشناس و مترجم. توفیق نداشتم کلاس رسمی درس او را درک کنم، اما 16 سال است در مکتب سختکوشی، علمدوستی، میهندوستی، منش اخلاقی و مردمداری او دانشجو بودهام. خدایش طول عمر دهد و عزیزش دارد.
(محمد فاضلی)
معلمان بسیاری داشتهام اما معدودی از ایشان را به خاطر دارم و شخصیت و میراثشان بر زندگی من حک شده است. فرصتی است تا از همه ایشان تشکر کنم.
علیرضا مقامی، معلم ادبیات دبیرستانم. یادش گرامی و روحش شاد که عظمت ادبیات را به من نشان داد، و مرا به نوشتن واداشت، تا با وجودم پیوند بخورد.
مرحوم قاضیزاده، معلم هندسه و ریاضیات جدید از اول تا چهارم دبیرستان. بیگمان اگر او نبود زندگی برای من مسیر دیگری میداشت. گاهی اوقات فکر میکنم ذهن من بدون نظمی که او به دانشآموزان آموخت، بسیار شلخته میشد.
احمد رجبزاده، جامعهشناس و معلم صداقت، آزادگی و دقت علمی. پایاننامه کارشناسی ارشد و دکتری را تحت نظر این بزرگوار گذراندم. جامعهشناسی را از او به گونهای متفاوت آموختم. خداوند سلامتش دارد.
مسعود چلبی، جامعهشناس و استاد دورههای کارشناسی ارشد و دکتری من در دانشگاه تربیت مدرس. شور دانستن را از او آموختم، و سعی کردم از او بیاموزم چگونه میتوان پیچیده فکر کرد. سلامت و شادمان باشد.
عبدالحسین نیکگهر، جامعهشناس و مترجم. توفیق نداشتم کلاس رسمی درس او را درک کنم، اما 16 سال است در مکتب سختکوشی، علمدوستی، میهندوستی، منش اخلاقی و مردمداری او دانشجو بودهام. خدایش طول عمر دهد و عزیزش دارد.
پیامبر اقتصاد ایران و 25 میلیون فقیر مطلق
(محمد فاضلی)
محمد باقر قالیباف می گوید بیست و پنج میلیون ایرانی در فقر مطلق به سر می برند. وی فقر مطلق را معنا نمی کند و شاخص آنرا هم ارائه نمی دهد، ولی این واژه احتمالا به این معناست که بیست و پنج میلیون نفر نانی برای خوردن هم ندارند.
جمعیت ایران حدود هفتاد و پنج میلیون نفر است و بیست و پنج میلیون نفر فقیر مطلق یعنی از هر سه نفر ایرانی، یک نفر در شدیدترین وضعیت گرسنگی، بی سرپناهی، بیماری و فلاکت است.
این را نوشتم تا هر ایرانی به اطراف خود بنگرد و ببیند آیا واقعا این گونه است؟ آیا از هر سه نفری که در زندگی خود می شناسید یک نفر چنین وضعیتی دارد؟
1. اگر چنین نیست، پس او علاوه بر سیاه نمایی، ما را هم می خواهد سیاه کند.
2. اگر چنین است، آقای قالیباف در سالهایی که کشور به سمت چنین فاجعه ای پیش می رفت چرا سکوت کرده بود؟ چرا در انتخابات سال 92 چنین اطلاعی را در اختیار مردم قرار نداد؟ این تعداد فقیر مطلق که چهار ساله پدید نیامده است، سال نود و دو هم بوده اند.
3. اگر از سه نفر ایرانی بک نفر در چنین فقر ظالمانه ای است، آیا آقای شهردار باید بودجه شهر تهران را صرف ساخت برج میلاد، پل صدر، دریاچه چیتگر، پل طبیعت، گلکاری سراسر شهر تهران در ایام انتخابات و باغ پرندگان کند که به کار فقیران مطلق نمی آیند؟ آیا اینها گرسنگی و بی سرپناهی فقرا را رفع می کنند؟
(اگر این متن را می پسندید برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
(محمد فاضلی)
محمد باقر قالیباف می گوید بیست و پنج میلیون ایرانی در فقر مطلق به سر می برند. وی فقر مطلق را معنا نمی کند و شاخص آنرا هم ارائه نمی دهد، ولی این واژه احتمالا به این معناست که بیست و پنج میلیون نفر نانی برای خوردن هم ندارند.
جمعیت ایران حدود هفتاد و پنج میلیون نفر است و بیست و پنج میلیون نفر فقیر مطلق یعنی از هر سه نفر ایرانی، یک نفر در شدیدترین وضعیت گرسنگی، بی سرپناهی، بیماری و فلاکت است.
این را نوشتم تا هر ایرانی به اطراف خود بنگرد و ببیند آیا واقعا این گونه است؟ آیا از هر سه نفری که در زندگی خود می شناسید یک نفر چنین وضعیتی دارد؟
1. اگر چنین نیست، پس او علاوه بر سیاه نمایی، ما را هم می خواهد سیاه کند.
2. اگر چنین است، آقای قالیباف در سالهایی که کشور به سمت چنین فاجعه ای پیش می رفت چرا سکوت کرده بود؟ چرا در انتخابات سال 92 چنین اطلاعی را در اختیار مردم قرار نداد؟ این تعداد فقیر مطلق که چهار ساله پدید نیامده است، سال نود و دو هم بوده اند.
3. اگر از سه نفر ایرانی بک نفر در چنین فقر ظالمانه ای است، آیا آقای شهردار باید بودجه شهر تهران را صرف ساخت برج میلاد، پل صدر، دریاچه چیتگر، پل طبیعت، گلکاری سراسر شهر تهران در ایام انتخابات و باغ پرندگان کند که به کار فقیران مطلق نمی آیند؟ آیا اینها گرسنگی و بی سرپناهی فقرا را رفع می کنند؟
(اگر این متن را می پسندید برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
این کاندیدا صاحابش کیه؟
(محمد فاضلی)
✅ محمود احمدینژاد وقتی که یازده روز خانهنشینی کرد، بعد هم که مملکت را ویرانه تحویل داد، و دست آخر وقتی علیرغم توصیه رهبری در انتخابات ثبتنام کرد، مسابقهای بین اصولگراها راه افتاد که هر کسی بیشتر از او اعلام دوری کند و هیچ کس حاضر نشد مسئول و «صاحب سیاسی» او شود. راستش محمود احمدینژاد از روز اول هم «صاحب سیاسی» درست و حسابی نداشت. او خود را مستقل خواند و به اتکای وعدههای نجومیاش پیروز انتخابات شد.
✅ احمدینژاد خودش بود و حساب حرف و عملش را هم نمیکرد. او میراثدار یک حزب و جریان باسابقه نبود که آبروی حزب برایش مهم باشد. او مثل تولیدکنندههای لواشک تقلبی بود که نام و نشان و کارخانهای ندارند و نگران نیستند که آبرویشان به خطر بیفتد و بنابراین هر آشغالی را دست مردم میدهند. هر روزی هم به یک اسمی تولید میکنند و کل بساطشان هم شاید به اندازه یک زیرپله باشد.
✅ سیاست هم عین تجارت و تولید است. تشکیلات سیاسی سابقهدار هر حرف بیربطی را به اسم شعار سیاسی به خورد مردم نمیدهد چرا که میداند همین یک انتخابات نیست و مملکت هم که قرار نیست زیر وعدهها و شعارهای یک انتخابات له شود و از بین برود. مملکت باید باقی بماند و رقابت سیاسی هر چهار سال یکبار تکرار میشود.
✅ مصطفی میرسلیم نماینده حزب مؤتلفه اسلامی است. مؤتلفه اسلامی یک نام سیاسی رگ و ریشهدار است و بیشتر از 50 سال در ایران سابقه دارد. مصطفی میرسلیم «صاحب سیاسی» دارد، به آبروی حزبش فکر میکند و میداند بعد از انتخابات هم باید پاسخگو باشد. مؤتلفه 50 سال بوده و بعد از انتخابات هم خواهد بود و میخواهد در سیاست ایران مؤثر باشد. اسحاق جهانگیری و حسن روحانی هم پشتوانه دیرینه اصلاحطلبی و اعتدالگرایی منسوب به محمد خاتمی و اکبر هاشمی رفسنجانی دارند.
✅ اما دو کاندیدا هستند که نسبت حزبی و ریشه سیاسی آنها مشخص نیست. محمدباقر قالیباف ژست اصلاحطلبی میگیرد، حرفهای اصولگرایی میزند، با ثروتمندان از شهر پول درمیآورد و رأیش را در جیب فقرا جستوجو میکند. هیچ تشکل اصولگرای جدی هم تا به امروز مسئولیت او را نپذیرفته و حتی مشاوران اقتصادی و سیاسی و فرهنگیاش هم معلوم نیستند. کدام اقتصاددانی پای ادعای ایجاد 600 هزار شغل مستقیم و غیرمستقیم از یک میلیون تن محصول پتروشیمی، یا قول رشد 26 درصدی اقتصاد ایران را امضا کرده است؟ کدام اقتصاددان محاسبات ادعای 4 درصد در برابر 96 درصد را تأیید کرده است؟
✅ ابراهیم رئیسی هم کموبیش همین وضعیت را دارد. او میگوید فراجناحی است، با اصلاحطلب و اصولگرا کار میکند و حتی رفتن زیر چتر جمنا را هم نپذیرفته است. اقتصاددانان و مغزهای متفکر تیم او هم هنوز رونمایی نشدهاند.
✅ همانطور که وقتی محمود احمدینژاد به وعدههایش برای گسترش عدالت، آوردن پول نفت روی سفره مردم، تبعیت از ولایت و دهها وعده دیگر عمل نکرد، هیچ اصولگرایی مسئولیت او را نپذیرفت و مسابقه برای فرار از انگ احمدینژاد شروع شد؛ روزی که وعدههای محمدباقر قالیباف و ابراهیم رئیسی نیز عملی نشود، هیچ کس مسئولیتشان را به عهده نخواهد گرفت.
✅ واقعیت این است که این وعده دادنها – سه برابر کردن یارانه، دادن 250 هزار تومان به بیکاران، و سایر وعدهها – از سر «بیصاحبی سیاسی» است. این کاندیداها اگر برخاسته از یک حزب رگو ریشهدار مثل مؤتلفه یا جبهه اصلاحات و اعتدال بودند که سابقه اداره کردن مملکت داشتند، و قصدشان این بود که در سیاست ایران باقی بمانند و کار کنند، چنین وعدههایی نمیدانند و مثل یک شرکت تجاری با آبرو و اعتبار عمل میکردند و وعدهای نمیدادند که اعتبارشان را به خطر اندازد.
✅ محمدباقر قالیباف میخواهد به هر قیمتی رئیسجمهور شود و کسی هم از او نمیپرسد اگر وعدههایت عملی نشد ما با آبروی رفته خود چه کنیم؟ او درست مثل لواشکساز متقلب زیرپله عمل میکند. هم شعار احمدینژادی میدهد و هم جمله میرحسین موسوی را در مناظره تکرار میکند. این بار هم که نشد، دفعه بعد یک زیرپله دیگر پیدا میکند و شاید کلمات حسن روحانی را تکرار کند.
✅ همان گونه که محمود احمدینژاد یک کاندیدای بیصاحب بود؛ زد و برد و ما را با اقتصاد و جامعه و سیاستی ویران تنها گذاشت بدون آنکه بدانیم مسئولیت کارهای او با کیست؛ محمدباقر قالیباف هم زیرپله بینام و نشانی برای سیاستبازی خود انتخاب کرده است.
هر رأیدهندهای باید برای رأی دادن به هر کاندیدایی از خودش بپرسد «صاحاب این کاندیدا کیه؟»
(اگر این متن را می پسندید برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
(محمد فاضلی)
✅ محمود احمدینژاد وقتی که یازده روز خانهنشینی کرد، بعد هم که مملکت را ویرانه تحویل داد، و دست آخر وقتی علیرغم توصیه رهبری در انتخابات ثبتنام کرد، مسابقهای بین اصولگراها راه افتاد که هر کسی بیشتر از او اعلام دوری کند و هیچ کس حاضر نشد مسئول و «صاحب سیاسی» او شود. راستش محمود احمدینژاد از روز اول هم «صاحب سیاسی» درست و حسابی نداشت. او خود را مستقل خواند و به اتکای وعدههای نجومیاش پیروز انتخابات شد.
✅ احمدینژاد خودش بود و حساب حرف و عملش را هم نمیکرد. او میراثدار یک حزب و جریان باسابقه نبود که آبروی حزب برایش مهم باشد. او مثل تولیدکنندههای لواشک تقلبی بود که نام و نشان و کارخانهای ندارند و نگران نیستند که آبرویشان به خطر بیفتد و بنابراین هر آشغالی را دست مردم میدهند. هر روزی هم به یک اسمی تولید میکنند و کل بساطشان هم شاید به اندازه یک زیرپله باشد.
✅ سیاست هم عین تجارت و تولید است. تشکیلات سیاسی سابقهدار هر حرف بیربطی را به اسم شعار سیاسی به خورد مردم نمیدهد چرا که میداند همین یک انتخابات نیست و مملکت هم که قرار نیست زیر وعدهها و شعارهای یک انتخابات له شود و از بین برود. مملکت باید باقی بماند و رقابت سیاسی هر چهار سال یکبار تکرار میشود.
✅ مصطفی میرسلیم نماینده حزب مؤتلفه اسلامی است. مؤتلفه اسلامی یک نام سیاسی رگ و ریشهدار است و بیشتر از 50 سال در ایران سابقه دارد. مصطفی میرسلیم «صاحب سیاسی» دارد، به آبروی حزبش فکر میکند و میداند بعد از انتخابات هم باید پاسخگو باشد. مؤتلفه 50 سال بوده و بعد از انتخابات هم خواهد بود و میخواهد در سیاست ایران مؤثر باشد. اسحاق جهانگیری و حسن روحانی هم پشتوانه دیرینه اصلاحطلبی و اعتدالگرایی منسوب به محمد خاتمی و اکبر هاشمی رفسنجانی دارند.
✅ اما دو کاندیدا هستند که نسبت حزبی و ریشه سیاسی آنها مشخص نیست. محمدباقر قالیباف ژست اصلاحطلبی میگیرد، حرفهای اصولگرایی میزند، با ثروتمندان از شهر پول درمیآورد و رأیش را در جیب فقرا جستوجو میکند. هیچ تشکل اصولگرای جدی هم تا به امروز مسئولیت او را نپذیرفته و حتی مشاوران اقتصادی و سیاسی و فرهنگیاش هم معلوم نیستند. کدام اقتصاددانی پای ادعای ایجاد 600 هزار شغل مستقیم و غیرمستقیم از یک میلیون تن محصول پتروشیمی، یا قول رشد 26 درصدی اقتصاد ایران را امضا کرده است؟ کدام اقتصاددان محاسبات ادعای 4 درصد در برابر 96 درصد را تأیید کرده است؟
✅ ابراهیم رئیسی هم کموبیش همین وضعیت را دارد. او میگوید فراجناحی است، با اصلاحطلب و اصولگرا کار میکند و حتی رفتن زیر چتر جمنا را هم نپذیرفته است. اقتصاددانان و مغزهای متفکر تیم او هم هنوز رونمایی نشدهاند.
✅ همانطور که وقتی محمود احمدینژاد به وعدههایش برای گسترش عدالت، آوردن پول نفت روی سفره مردم، تبعیت از ولایت و دهها وعده دیگر عمل نکرد، هیچ اصولگرایی مسئولیت او را نپذیرفت و مسابقه برای فرار از انگ احمدینژاد شروع شد؛ روزی که وعدههای محمدباقر قالیباف و ابراهیم رئیسی نیز عملی نشود، هیچ کس مسئولیتشان را به عهده نخواهد گرفت.
✅ واقعیت این است که این وعده دادنها – سه برابر کردن یارانه، دادن 250 هزار تومان به بیکاران، و سایر وعدهها – از سر «بیصاحبی سیاسی» است. این کاندیداها اگر برخاسته از یک حزب رگو ریشهدار مثل مؤتلفه یا جبهه اصلاحات و اعتدال بودند که سابقه اداره کردن مملکت داشتند، و قصدشان این بود که در سیاست ایران باقی بمانند و کار کنند، چنین وعدههایی نمیدانند و مثل یک شرکت تجاری با آبرو و اعتبار عمل میکردند و وعدهای نمیدادند که اعتبارشان را به خطر اندازد.
✅ محمدباقر قالیباف میخواهد به هر قیمتی رئیسجمهور شود و کسی هم از او نمیپرسد اگر وعدههایت عملی نشد ما با آبروی رفته خود چه کنیم؟ او درست مثل لواشکساز متقلب زیرپله عمل میکند. هم شعار احمدینژادی میدهد و هم جمله میرحسین موسوی را در مناظره تکرار میکند. این بار هم که نشد، دفعه بعد یک زیرپله دیگر پیدا میکند و شاید کلمات حسن روحانی را تکرار کند.
✅ همان گونه که محمود احمدینژاد یک کاندیدای بیصاحب بود؛ زد و برد و ما را با اقتصاد و جامعه و سیاستی ویران تنها گذاشت بدون آنکه بدانیم مسئولیت کارهای او با کیست؛ محمدباقر قالیباف هم زیرپله بینام و نشانی برای سیاستبازی خود انتخاب کرده است.
هر رأیدهندهای باید برای رأی دادن به هر کاندیدایی از خودش بپرسد «صاحاب این کاندیدا کیه؟»
(اگر این متن را می پسندید برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
گزارش ملی حوادث معدن را مطالبه کنیم.
فرارتر از هیاهوی انتخاباتی که در آن فقط مسابقه ای برای دادن وعده های پوچ به پا شده است، تدوین و انتشار "گزارش ملی حوادث معادن ایران" را پیگیری کنیم.
بالاخره باید معلوم شود در معادن چه می گذرد، وضع ایمنی کار در معادن چگونه است، و کارفرمایان چه می کنند که این گونه کارگران مظلوم کشته می شوند. باور کنید پاسخ به این سوالات از انتخاباتی سرشار از مردم فریبی مهم تر است.
#گزارش_ملی_حوادث_معدن
(اگر این متن را می پسندید برای دبگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
فرارتر از هیاهوی انتخاباتی که در آن فقط مسابقه ای برای دادن وعده های پوچ به پا شده است، تدوین و انتشار "گزارش ملی حوادث معادن ایران" را پیگیری کنیم.
بالاخره باید معلوم شود در معادن چه می گذرد، وضع ایمنی کار در معادن چگونه است، و کارفرمایان چه می کنند که این گونه کارگران مظلوم کشته می شوند. باور کنید پاسخ به این سوالات از انتخاباتی سرشار از مردم فریبی مهم تر است.
#گزارش_ملی_حوادث_معدن
(اگر این متن را می پسندید برای دبگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
Forwarded from کانال اختصاصی عبدالله رمضان زاده (دغدغه)
ظریف:
ما در آستانه اجرایی شدن برجام دو تحول مهم داشتیم:
یکی حمله به سفارت عربستان و دیگری اتفاقی در خلیج فارس که برای ناو آمریکایی اتفاق افتاد. یکی بد مدیریت شد و دیگری درست مدیریت شد.
حالا به این ادعا که هر دو حادثه با هدف جلوگیری از اجرایی شدن برجام طراحی شده بود نمی پردازیم.اما نوع مدیریت بسیار مهم است.
ما روز حمله به سفارت عربستان در جلسه شورای عالی امنیت ملی حضور داشتیم و در آنجا اجماع داشتیم که اگر به سفارت عربستان حمله شود بهانهای برای شرارت جدیدی از سوی سعودی آماده می شود که همین طور هم شد.
اطمینان داشته باشید اگر این حماقت و به نظر من خیانت تاریخی رخ نداده بود امروز شرایط به شکل دیگری بود.
من این را بدون هرگونه تردید به شما میگویم. کما اینکه اگر ما آن شب تا صبح بیدار نبودیم و موضوع ملوانان آمریکایی را با عزت و حکمت و سربلندی حل و فصل نکرده بودیم امروز وضعیت دیگری داشتیم.
http://www.asriran.com/fa/news/537216
@abdollahrmz
ما در آستانه اجرایی شدن برجام دو تحول مهم داشتیم:
یکی حمله به سفارت عربستان و دیگری اتفاقی در خلیج فارس که برای ناو آمریکایی اتفاق افتاد. یکی بد مدیریت شد و دیگری درست مدیریت شد.
حالا به این ادعا که هر دو حادثه با هدف جلوگیری از اجرایی شدن برجام طراحی شده بود نمی پردازیم.اما نوع مدیریت بسیار مهم است.
ما روز حمله به سفارت عربستان در جلسه شورای عالی امنیت ملی حضور داشتیم و در آنجا اجماع داشتیم که اگر به سفارت عربستان حمله شود بهانهای برای شرارت جدیدی از سوی سعودی آماده می شود که همین طور هم شد.
اطمینان داشته باشید اگر این حماقت و به نظر من خیانت تاریخی رخ نداده بود امروز شرایط به شکل دیگری بود.
من این را بدون هرگونه تردید به شما میگویم. کما اینکه اگر ما آن شب تا صبح بیدار نبودیم و موضوع ملوانان آمریکایی را با عزت و حکمت و سربلندی حل و فصل نکرده بودیم امروز وضعیت دیگری داشتیم.
http://www.asriran.com/fa/news/537216
@abdollahrmz
Forwarded from مدرسه اقتصاد نهادگرا
🔹️بررسی شاخص آزادی اقتصادی در سه دولت خاتمی، احمدی نژاد و روحانی
منبع: @uniomid96
مدرسه ایرانی اقتصاد نهادی ↙️
@isiew
منبع: @uniomid96
مدرسه ایرانی اقتصاد نهادی ↙️
@isiew
Forwarded from شبکه نظر
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
رضا کیانیان: اگر امروز رای ندهید فردا ناراحت نشوید که..
@rouhani96ir
@rouhani96ir
Forwarded from گروه رسانه ای امید
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 تيزر مستند تبليغاتى دكتر حسن روحانى
مستند انتخاباتی روحانی در دو نوبت در تلویزیون پخش خواهد شد:
شنبه ۱۶ اردیبهشت، ساعت ١٨:٣٠
سه شنبه ۱۹ اردیبهشت، ساعت ٢٢
از شبکه یک
@omid_media
مستند انتخاباتی روحانی در دو نوبت در تلویزیون پخش خواهد شد:
شنبه ۱۶ اردیبهشت، ساعت ١٨:٣٠
سه شنبه ۱۹ اردیبهشت، ساعت ٢٢
از شبکه یک
@omid_media
انتخاب راه یا انتخاب کاندیدا
پیش از آنکه کاندیدای مورد علاقه خود را انتخاب کنیم، باید شیوه اداره کشور را که دوست داریم انتخاب کنیم. دوست دارید کشورتان چگونه اداره شود؟ وقتی به این سؤال پاسخ دادید، می توانید کاندیدایی را انتخاب کنید که فکر می کنید بیش از بقیه می تواند کشور را به سوی هدفی ببرد و به شیوه ای اداره کند که شما دوست دارید. قبل از انتخاب کاندیدا، درباره شیوه و اهداف مطلوب کشور تصمیم بگیریم و انتخاب کنیم.
(اگر این متن را می پسندید برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
پیش از آنکه کاندیدای مورد علاقه خود را انتخاب کنیم، باید شیوه اداره کشور را که دوست داریم انتخاب کنیم. دوست دارید کشورتان چگونه اداره شود؟ وقتی به این سؤال پاسخ دادید، می توانید کاندیدایی را انتخاب کنید که فکر می کنید بیش از بقیه می تواند کشور را به سوی هدفی ببرد و به شیوه ای اداره کند که شما دوست دارید. قبل از انتخاب کاندیدا، درباره شیوه و اهداف مطلوب کشور تصمیم بگیریم و انتخاب کنیم.
(اگر این متن را می پسندید برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad