فردوس سخن
1.48K subscribers
376 photos
162 videos
3.86K files
359 links
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

Admin :
@mollasadeghi

برو اولین پست‌
https://t.me/ferdosesokhan/3
Download Telegram
وجوهِ نام‌گذاریِ برخی ماه‌های قَمَری

در وجهِ نام‌گذاری این ماه‌ها سخن‌ها گفته شده است. مثلاً گفته‏ اند: سبب اينكه محرّم را محرم ناميده‏ اند آن است كه از ماه‌هاى حرام است.

علت اينكه دو ربيع را چنين ناميده‏ اند آن است كه در اين دو ماه شكوفه و غنچه و باران و شبنم زياد است و اين نسبت به طبيعتْ فصلى است كه ما آن را پاييز گوييم.

دو ماهِ جُمادىٰ را جُمادىٰ گفته‏ اند زيرا كه آب در اين ماه، منجمد می شود.

شعبان‏ را بدین سبب شعبان‏ نامیدند که قبايل و طوايف در اين ماه مُنشَعب می شدند.

"رمضان‏ را بدين علت رمضان‏ گفته‏ اند كه در آن ماه سنگ از شدّت حرارت داغ می شد".

شَوّال را شوال گفته‏ اند زيرا كه گرما در آن ماه مرتفع می شد و به كلّى از ميان می‌رفت.

ذو القَعده را به اين سبب ذوالقعده خواندند كه در اين ماه عرب‌ها در خانه‏ هاى خود می نشستند.

ذو الحِجّه را ذو الحِجّه می‌گويند زيرا كه در اين ماه به حج می‌رفتند.

* آثار الباقية عن القُرون الخالیة، ابوریحان بیرونی، ترجمهٔ اكبر دانا سرشت[با تصرفاتی در ترجمه]، امیرکبیر، چاپ پنجم، 1386، صص91-90.

همچنین در منابع دیگر نوشته‌اند که «صَفَر» را به این سبب صفر نامیدند که در آن ماه شهرشان را به قصد سفر و... تهی و خالی(صفر) می‌کردند.

«رَجَب» را هم به این سبب رجب نامیدند که آن را سخت گرامی می‌داشتند و در آن ماه، جنگ را رها می‌کرده‌اند. تَرجیب: تعظیم. رَجَبتَه: عَظَّمْتَه.

البته وجوه دیگری نیز برای نام‌گذاری این ماه‌ها بیان کرده‌اند که می‌توان به فرهنگ‌نامه‌های عربی رجوع کرد.

مطلب برگرفته از: کانال مجمع پریشانی
@ferdosesokhan
✳️درس های امتحان نهایی سال ۱۲ به شکل قطعی اعلام شد.
👤دبیرکل شورای عالی آموزش و پرورش:

🔹 مصوبه این شورا درباره دروس امتحان نهایی پایه ۱۲ شاخه نظری به امضای رئیس جمهوری رسید.

💢 رشته علوم تجربی شامل: تعلیمات دینی ۳ (دینی، اخلاق و قرآن)، عربی زبان قرآن ۳، فارسی ۳، زبان خارجی ۳، علوم اجتماعی، سلامت و بهداشت، ریاضی ۳، فیزیک ۳، شیمی ۳ و زیست شناسی ۳
💢در رشته ریاضی فیزیک شامل تعلیمات دینی ۳(دینی، اخلاق و قرآن)، عربی زبان قرآن ۳، فارسی ۳، زبان خارجی ۳، علوم اجتماعی، سلامت و بهداشت، حسابان ۲، هندسه ۳، ریاضیات گسسته، فیزیک ۳ و شیمی ۳ است.

💢 همچنین در رشته ادبیات و علوم انسانی امتحانات دروس تعلیمات دینی ۳ (دینی، اخلاق و قرآن)، عربی ۳ (زبان تخصصی رشته)، فارسی ۳، زبان خارجی ۳، علوم و فنون ادبی ۳، سلامت و بهداشت، ریاضی و آمار ۳، تاریخ ۳، جامعه شناسی ۳، جغرافیا ۳ و فلسفه ۲ و در رشته علوم معارف اسلامی دروس علوم و معارف قرآنی ۳، عربی ۳ (زبان تخصصی رشته)، فارسی ۳، زبان خارجی ۳، علوم و فنون ادبی ۳، سلامت و بهداشت، ریاضی و آمار ۳، احکام ۳، اصول عقاید ۳، تاریخ ۳ (تخصصی رشته) و فلسفه ۲، به صورت نهایی برگزار می شود.
@ferdosesokhan
درخت آسوری یا  آسوریک(درخت نخل)

نام کتابی است منظوم در هشتصد واژه به وزنِ هجایی که به زبان پارتی و خط پهلوی کتابی نوشته شده و از معدود متن‌های غیردینی است که از زبان پارتی (آمیخته به پارسی میانه) برجای مانده‌است.گویا متن اصلیِ کتاب به زبانِ پهلوی اشکانی و به صورت شفاهی روایت می‌شده و سپس در عهد ساسانی نگارش یافته‌است.

در این داستان شاهد گفتمان درخت آسوری (درخت آسورستانی،درخت خرما) و بز هستیم که در فرجام به برتری بز می‌انجامد. شاید بتوان بز را نماینده دین زرتشت و درخت آسوریک را نماینده دین چندگونه‌پرستی آسور دانست. درخور نگرش است که در آیین دینی آسوریان درختی خشک به کار می‌رفته که آن را با زر و زیور ساختگی می‌آراستند. بی‌پروا و خشن بودن بز را هم در گفتگو می‌توان دلیل بر برتری اجتماعی مزداپرستان دانست. آسورستان یکی از استان‌های ایران بود که اکنون عراق مرکزی را تشکیل می‌دهد. نظریه دیگری هم هست که در آن، نخل را نماد دوره کشاورزی و بز را نماد دوره شهرنشینی دانسته‌اند. چه بسا درخت خرما سمبل یکجانشینی و بز نشان تحرک و دوندگی است. در متن داستان هم بز به درخت می‌گوید: «تو همچون میخی بر زمین کوبیده شده‌ای و توان رفتن نداری.»

از سوی دیگر، در میان یافته‌های کوچک و بزرگ باستان‌شناسان در شهر سوخته،سفالینه‌ای هست که در آن بزی در پنج حرکت به سمت درختی می‌جهد و برگ‌های آن را می‌خورد. گفته می‌شود این سفالینه که هم‌اکنون به‌عنوان نخستین پویانمایی جهان در دنیا مطرح شده‌است، در حقیقت پویانمایی داستان منظوم کهن درخت آسوریک و بز است.

کتاب کوچک درخت آسوریک به گونه شعر و درپیوسته (منظوم) بوده‌است با مصراع‌های شش‌هجایی و یازده‌هجایی. برخی پژوهشگران آن را از آثار ادبی و درپیوسته روزگار اشکانی دانسته‌اند. بخش‌هایی از آن که باقی مانده اوزان شعرگون خود را نگاه داشته‌است. قافیه‌هایش با «الف و نون» و برخی با «نون و دال» بوده‌است
@isa4700
@ferdosesokhan
هر مهمانی را به مهمانخانۀ پرانتز دعوت نکنیم!

در نگارش مقالات علمی‌پژوهشی پرانتز فراوان به کار می‌رود؛ ازاین‌رو، پربسامدترین خطاها در این نوشته‌ها کاربرد نادرستِ آن است و در اکثر موارد، پرانتز را با گیومه اشتباه می‌گیرند. کلماتی که داخل پرانتز می‌آیند، نقش نحوی در جمله ندارند و صرفاً برای توضیح بیشتر و جلوگیری از ایهام یا برای ارجاع درون‌متنی آمده‌اند؛ یعنی می‌توان آن را نخواند و بدون آن جمله کامل است. درنتیجه، مطالب داخل پرانتز فرعی‌اند و حذف آن‌ها معنای جمله را دگرگون نمی‌کند. گاه، پرانتز یعنی مساوی است یا برابر است با کلمۀ پیش از پرانتز. در این موارد، نیازی به علامت = نیست. برای نمونه، علامت = در «وهومنه (=بهمن) یکی از بی‌مرگان مقدس در ایران باستان است.» زائد است.
نمونه‌هایی از کاربرد درست پرانتز:
• پرسشنامۀ سبک اسنادی دوازده موقعیت فرضی (شش رویداد خوشایند و شش رویداد ناخوشایند) دارد.
• بنابر باورهای زردشتی، در ماه فرورودین، فرَوَهَرها (روان‌های بی‌مرگ انسان‌ها) به خانۀ خود بازمی‌گردند.
• به اعتقاد دبیرمقدم (۱۳۷۶: ۲۲)، فعل در ترکیبِ اسم و فعل دچار واژی‌شدن می‌شود.

نمونه‌‌هایی از کاربرد نادرست پرانتز (در این مثال‌ها پرانتز نباید بیاید):
• در جدول *(۴) چنین آمده است...
• او از روش *((پرتونگاری)) برای درمان این بیماری استفاده کرد.
• پرسشنامۀ *(ASQ) برای جمع‌آوری داده‌های این پژوهش به کار رفته است.
• ویژگی‌های *(اکتسابی) افراد و نیز ویژگی‌های *(خدادادی) آن‌ها به یک اندازه در پیشرفتشان مؤثر است.

دكتر نازنين خليلي‌پور

مطلب برگرفته از: کانال انجمن ویراستاران
@ferdosesokhan
اضافه‌کردنِ ضمیر یا واژه به ضمیر مشترک «خود»

دستوردانان «خود» و «خویش» و «خویشتن» را «ضمیر مشترک» می‌خوانند. این نام‌گذاری نیز از این رو است که کاربرد این ضمیرها برای همۀ اشخاص (اول‌شخص و دوم‌شخص و سوم‌شخص مفرد و جمع) یکسان است:

من راه «خود» را می‌روم.
تو راه «خود» را می‌روی.
او راه «خود» را می‌رود.
ما راه «خود» را می‌رویم.
شما راه «خود» را می‌روید.
ایشان راه «خود» را می‌روند.

برخی از بزرگانی که دربارۀ درست و غلط در زبان فارسی سخن گفته‌اند، ازجمله سعید نفیسی و فریدونِ کار، چسباندن ضمیر ملکی را به ضمیر مشترک «خود» غلط دانسته‌اند؛ چراکه این کار در گذشتۀ زبان فارسی تا روزگار معاصر بی‌سابقه بوده و امری نوظهور است. به‌گفتۀ ایشان، در آغاز، صورت‌های «من خود»، «تو خود»، «ما خود»، «شما خود»، «ایشان خود» به کار می‌رفته؛ اما به‌تدریج به‌صورت «خودِ من»، «خودِ تو»، «خودِ او»، «خودِ ما»، «خودِ شما»، «خودِ ایشان» و سپس به‌شکل امروزی‌ترِ «خودم»، «خودت»، «خودش»، «خودمان»، «خودتان»، «خودشان» درآمده است. مقایسۀ جمله‌های زیر، این تفاوت کاربرد را روشن‌تر می‌کند:

۱. من «خود» را شایستۀ چنین مقامی نمی‌دانم.
۲. من «خودم» را شایستۀ چنین مقامی نمی‌دانم.

۱. گناهش این بوده که نخواسته از حق «خود» بگذرد.
۲. گناهش این بوده که نخواسته از حق «خودش» بگذرد.

این حکم دربارۀ واژه‌های مستقلی هم که به «خود» اضافه می‌شود، صادق است. به‌بیان دقیق‌تر، ضمیر «خود» در گذشتۀ زبان فارسی هیچ‌گاه مضافٌ‌الیه نمی‌گرفته؛ اما در دوران معاصر دستخوش تغییر شده و گاه با مضافٌ‌الیه هم می‌آید:

۱. کارم را علی «خود» راه انداخت.
۲. کارم را «خودِ» علی راه انداخت.

البته حکمِ کلی‌ای که بزرگان یادشده درباب نادرستی این کاربرد داده‌اند، امروزه درست و همیشگی نیست و در پاره‌ای مواقع نمی‌توان به آن عمل کرد. برای مثال، در جمله‌های زیر نمی‌توان «خودِ شیطان» و «خودشان» را به‌شکل دیگری گفت:

۱. بودلر «خودِ شیطان» را بی‌گناه می‌داند.
۲. ایرانی‌ها، به‌قول «خودشان»، مردم بافرهنگی هستند.

باوجوداین، توجه به نکتۀ پیش‌گفته کمابیش قاعده‌ای کاربردی به دست می‌دهد. صورت‌های مضافٌ‌الیه‌دارِ «خود» معمولاً لحن گفتاری و صمیمانه دارد. برعکس، صورت‌های اضافه‌نشدۀ «خود» دارای رسمیت و تشخص است. ازاین‌رو، هرگاه مشغول نوشتن یا ویرایش متنی رسمی و جدی هستیم، می‌توانیم تا حد ممکن از «خود»های بدون مضافٌ‌الیه بهره بگیریم و لحن نوشته را متناسب‌تر کنیم. در مقابل، هروقت حال‌وهوای نوشتۀمان خودمانی و غیررسمی باشد یا بخواهیم کمی از رسمیت آن بکاهیم، می‌توانیم از «خود»های مضافٌ‌الیه‌دار استفاده کنیم.

محمد یوسفی
@virevirayesh
@ferdosesokhan
حکایت توبه ی نصوح

نصوح مردى بود شبيه زنها صورتش مو نداشت و در حمام زنانه كارمى كرد او سالیان بر این کار بود و از این راه هم امرار معاش می‌کرد و هم ارضای شهوت
گر چه چندین بار به حکم وجدان توبه کرده بود اما هر بار شهوت باعث میشد توبه بشکند كسى از وضع او خبر نداشت و آوازه تميزكارى او به گوش همه رسيده و زنان و دختران رجال دولت و اشراف دوست داشتند كه وى آنها را دلاكى كند و از او قبلاً وقت مى گرفتند تا روزى در كاخ شاه صحبت از او شد و دختر شاه خواست كه به حمام برود كار نَصوح را ببيند ؛ نصوح جهت خدمتگزارى اعلام آمادگى نمود سپس دختر شاه با چند تن از نديمانش به حمام آمده و مشغول استحمام شد.
از قضا گوهر گرانبهاى دختر پادشاه درحمام گم شد دختر پادشاه عصبانی شد و به دو تن از خواصش دستور داد كه همه را تفتيش كنند تا آن گوهر ارزنده پيدا شود ؛ همه مورد بازديد قرارگرفتند
همين كه نوبت به نصوح رسيد با اينكه او خبرى از آن نداشت ولى از ترس رسوايى حاضر نشد كه وى را تفتيش ‍كنند لذا دنبال او بودند تا دستگيرش كنند و او فرار مى كرد نصوح تنها راه نجات را در اين ديد كه خود را در ميان خزينه حمام پنهان كند ناچاربه داخل خزينه رفته و همين كه ديد مأمورين براى گرفتن او به خزينه آمدند و ديگر كارش از كار گذشته و الان است كه رسوا شود به خداى تعالى متوجه شد و از روى اخلاص توبه كرد در حالی که مثل بید می‌لرزید با تمام وجودخدا را طلبید و گفت:خدایا گر چه بارها توبه‌ام بشکستم،اما تو را قسم میدهم این بار نیز فعل قبیحم بپوشان تا زین پس گردهیچ گناهی نگردم همینکه نصوح توبه كرد ناگهان از بيرون حمام صدایی آمد كه گوهر پيدا شد پس از او دست برداشتند و نصوح خسته و نالان شكر خدا به جا می‌آورد به خانه خود رفت .
او در این واقعه عیاناً لطف ربانی را مشاهده کرد این بود که بر توبه‌اش ثابت‌قدم ماند و فوراً از آن کار کناره گرفت چند روزاز غیبت او در حمام می گذشت که دختر شاه او را به کار در حمام دعوت کرد ولی نصوح جواب داد که دستم علیل شده و قادر به دلاکی نیستم
هر مقدار مالى كه از راه گناه کسب کرده بود به فقرا داد و چون زنان شهر از او دست بردار نبودند ديگر نمى توانست در آن شهر بماند در كوهى كه در چند فرسخى آن شهر بود سكونت کرد و به عبادت خداپرداخت.
شبى در خواب ديد كسى به او مى گويد
اى نصوح چگونه توبه كرده اى درحالیکه گوشت و پوست تو از حرام روئيده شده است همين كه از خواب بيدار شد با خودش قرار گذاشت كه سنگهاى وزین را حمل كند و به اين ترتيب گوشتهاى حرام تنش را آب كند این کار را هر روز ادامه داد تا يك روزكه مشغول به كار بود چشمش به ميشى افتاد كه در آن كوه چرا می كرد به فكر فرو رفت كه اين ميش از كجا آمده تا با خود انديشيد كه اين ميش قطعاً از شبانى فرار كرده بايستى من از آن نگهدارى كنم تا صاحبش پيدا شود
لذا آن ميش را گرفت و نگهدارى نمود
ميش زاد و ولد كرد و نصوح از شير و عوائد ديگر آن بهره مند مى شد یک روز كاروانى كه راه را گم كرده بود و مردمش از تشنگى در حال مرگ بودند عبورشان به آنجا افتاد همين كه نصوح را ديدند از او آب خواستند و او به جاى آب به آنها شير داد به طورى كه همگى سير شده
و آنها موقع حركت هر كدام به نصوح احسانى كردند او در آنجا قلعه اى بنا كرده و چاه آبى حفر نمود و كم كم در آنجا منازلى ساخت و مردم از هر جا به آنجا آمده و اقامت کردند و نصوح بر آنها به عدل و داد حكومت نموده و مردمى كه در آن محل سكونت اختيار كردند همگى به چشم بزرگى به او مى نگريستند
رفته رفته آوازه خوبى او به گوش پادشاه که پدر آن دختر بود رسید
پادشاه از شنيدن اين خبر خواست که او را ببیند همين كه دعوت شاه به نصوح رسيد نپذيرفت و گفت: من كارى و نيازى به دربار شاه ندارم مأمورين اين سخن را به شاه رساندند بسيار تعجب كرد و گفت حال که او حاضر نيست ما مى رويم كه او را ببينيم پس با درباريانش به سوى محل نصوح حركت كرد همين كه به آن محل رسيد پادشاه در آنجا سكته كرد
و نصوح چون خبردار شد كه شاه براى ملاقات و ديدار او آمده اركان دولت مصلحت ديدند كه نصوح را به تخت سلطنت بنشانند چنان كردند و نصوح به پادشاهى رسيد، بساط عدالت را در تمام قلمروش گستراند و بعد با همان دختر پادشاه ازدواج كرد ؛ در بارگاهش ‍نشسته بود كه شخصى وارد شد و گفت چند سال قبل ميش من گم شده بود و اكنون آن را نزد تو يافته ام ، مالم را به من رد كن ؛ نصوح دستور داد تا ميش را به او بدهند. گفت چون ميش مرا نگهبانى كرده اى هرچه از منافع آن استفاده كرده اى بر تو حلال ولى بايد آنچه مانده با من نصف كنى دستور داد تا تمام اموال منقول و غير منفول را با او نصف كند
آن شخص گفت: اى نصوح نه من شبانم و نه آن ميش است بلكه ما دو فرشته براى آزمايش تو آمده ايم تمام اين ملك و نعمت اجر توبه راستینت بود و بر تو حلال باد

@ferdosesokhan
تاریخچه گربه ایرانی _ Persian cat

واژه گربه در زبان پهلوی که نیای فارسی امروزین است، گوربک نامیده می‌شده و در فارسی افغانستان و فرارود به آن پِشَک هم گفته می‌شود و پاره ای از کردها نیز پیشو میگویند، در برخی از زبان‌های ترکی‌ نیز به این حیوان، پشک یا پیشیک گفته می‌شود.

در خصوص گربه ایرانی که زیباترین و مشهورترین گربه در جهان است، از جهانگرد مشهور در دوره شاه عباس صفوی، پيتر دلاواله ایتالیایی متنی از سدهٔ ۱۶ میلادی باقیمانده مانده که به گربه ایرانی یا همان persian cat اشاره کرده‌است. این جهانگرد، گربه‌های مو بلند آن روز را توصیف کرده و بر این نکته تأکید نموده که آنها از منطقه‌ای در شمال ایران به نام خراسان آمده‌اند. او گفته آنها نژادی هستند با موهای بلند، نرم و شبیه ابریشم، مخصوصاً در قسمت دم. همچنین آنها را به رنگ یک دست خاکستری تشریح کرده‌است که در بخش سر، کمی تیره‌تر بودند و بهترین خصوصیت آنها اهلی بودنشان است.
همچنین روایت است که اولبار توسط وی بود که گربه ایرانی به اروپا برده شده و توسط اشراف اروپایی تکثیر یافت.

هم اکنون تصاویر گربه‌های ایرانی در بسیاری از فیلم‌ها، کتابهای علمی و تاریخی، نقاشی‌ها، عکس‌ها و حتی تمبرهای باختر زمین دیده می‌شود. در آمریکا، گربه‌های ایرانی محبوب‌ترین نوع گربه برای دوستداران نگهداری گربه ‌است و حتی تمبرهای پستی فراوانی در این کشور با تصویر گربه‌های ایرانی به چاپ رسیده، همچنین در روسیه، مجارستان، کنگو و......
آرم موزه الماس در آمستردام هم یک گربه ایرانی سپید است که تاجی از الماس بر سر گذاشته‌است.

شایان نگرش است که نسل گربه های وحشی از آفريقاست که بهيچ عنوان موی بلند ندارند و موی بلند گربه ایرانی بواسطه تغییرات ژنتیکی نقاط سرد و مرتفع ایران حاصل شده است.

در تاریخ نیز آمده است که لشکریان کمبوجيه در جنگ‌ با مصری‌ها، تصویر گربه را روى سپرهاى خود نقش کرده بودند. از آنجایی که پرستش گربه نزد مردم مصر باستان از اهمیت بالایی برخوردار بود، بسیاری از سپاهیان مصری به احترام آن تصاویر، از جنگ دست کشیدند و پیروزی سهل و آسان نصیب ایران شد.

مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
آشنایی با جشن‌های ایرانی
جشن نیران

"جشن نیران"، واپسین جشن از جشن‌های پرشمار دی‌ماه، در "انارام روز"، برابر با سی‌ام دی در ایران باستان برگزار می‌شد و جشنی شاد برای ستایش باران و نمادی از آفریدن و زندگی بخشیدن بود. یک گمان این است که آیین آب پاشیدن از بازمانده‌های جشن نیران باشد.
ویژگی جشن‌های دی‌ماه این است که با افسانه‌ها و رویدادهای ماندگار ایران باستان پیوند دارند.

درباره‌ی پیدایش این جشن گفته می‌شود که در زمان "پیروز ساسانی" ایران را خشکسالی فراگرفت و همه چشم‌به‌راه باران بودند تا اینکه در این روز در جایی به‌نام "دهکام پیروز"(در استان پارس کنونی و یا ایلام)، چکه‌های باران بر زمین فروریختند، شاه به آرزویش رسید و مردم شادی و پایکوبی کردند. از این‌رو "جشن نیران"، جشنی برای یادآوری پایان یافتن تنگدستی و خشکسالی و آغاز رویش و فراوانی است. آب پاشیدن روی زمین و آتش افروختن از آیین‌های این جشن بود.

جشن_های_ایرانی #دیگان جشن_نیران

برگرفته از:
۱- جشن‌ها و آیین‌های ایرانی حسام_الدین_مهدوی
۲- گاهشماری و جشن‌های ایران باستان هاشم_رضی
@ferdosesokhan
✅دلیل نامگذاری مناطق مختلف تهران
قسمت اول

در این فرصت كوتاه نگاهی داریم به نام محله‌هایی كه شاید شما هم چند باری آنها را شنیده‌اید.

*سید خندان
سیدخندان پیرمردی دانا و البته خنده‌رو بوده كه پیشگویی‌های او زبانزد مردم بوده است.
دلیل نامگذاری این منطقه نیز احترام به همین پیرمرد بوده است؛ البته بعدها نام سید خندان بر ایستگاه اتوبوسی در جاده قدیم شمیران هم اطلاق می‌شده است.

*فرمانیه
در گذشته املاك زمین‌های این منطقه متعلق به كامران میرزا نایب‌السلطنه بوده است و بعد از مرگ وی به عبدالحسین میرزا فرمانفرما فروخته شده است.

*فرحزاد
این منطقه به دلیل آب و هوای فرح انگیزش به همین نام معروف شده است.
*شهرك غرب
دلیل اینكه این محله به نام شهرك غرب معروف شد ساخت مجتمع‌های مسكونی این منطقه با طراحی و معماری مهندسان آمریكایی و به مانند مجتمع‌های مسكونی آمریكایی بوده و در گذشته نیز محل اسكان بسیاری از خارجی‌ها بوده است.

*آجودانیه
آجودانیه در شرق نیاوران قرار دارد و تا اقدسیه ادامه پیدا می‌كند. آجودانیه متعلق به رضاخان اقبال‌السلطنه وزیر قورخانه ناصرالدین شاه بوده، او ابتدا آجودان مخصوص شاه بوده است.

*اقدسیه
نام قبلی اقدسیه (تا قبل از 1290 قمری) حصار ملا بوده است. ناصرالدین شاه زمینهای آنجا را به باغ تبدیل و برای یكی از همسران خود به نام امینه اقدس (اقدس الدوله) كاخی ساخت و به همین دلیل این منطقه به اقدسیه معروف شد.

*جماران
زمین‌های جماران متعلق به سید محمد باقر جمارانی از روحانیان معروف در زمان ناصر الدین شاه بوده است. برخی از اهالی معتقدند كه در كوه‌های این محله از قدیم مار فراوان بوده و مارگیران برای گرفتن مار به این ده می‌آمدند و دلیل نامگذاری این منطقه نیز همین بوده است و عده‌ای هم معتقدند كه جمر و كمر به معنی سنگ بزرگ است و چون از این مكان سنگ‌های بزرگ به دست می‌آمده ‌است‌، آن‌جا را جمران‌، یعنی محل به‌دست آمدن جمر نامیده‌اند.

*پل رومی
پل رومی در واقع پل كوچكی بوده كه دو سفارت روسیه و تركیه را هم متصل می‌كرده است. عده‌ای هم معتقدند كه نام پل از مولانا جلال‌الدین رومی گرفته‌شده است‌.

*جوادیه
(در جنوب تهران) بسیاری از زمینهای جوادیه متعلق به آقای فرد دانش بوده است كه اهالی محل به او جواد آقا بزرگ لقب داده بودند. مسجد جامعی نیز توسط جواد آقا بزرگ در این منطقه بنا نهاده است كه به نام مسجد فردانش هم معروف است.

*داودیه
(بین میرداماد و ظفر) میرزا آقاخان نوری صدر اعظم این اراضی را برای پسرش‌، میرزا داودخان‌، خرید و آن را توسعه داد. این منطقه در ابتدا ارغوانیه نام داشت و بعدها به دلیل ذكر شده داودیه نام گرفت‌.

مطلب برگرفته از: کانال شمرونی های اصیل
@ferdosesokhan
✅دلیل نامگذاری مناطق مختلف تهران
قسمت دوم

در این فرصت كوتاه نگاهی داریم به نام محله‌هایی كه شاید شما هم چند باری آنها را شنیده‌اید.

*دركه
اگر چه هنوز دلیل اصلی نامگذاری این محل مشخص نیست اما برخی آنرا مرتبط به نوعی كفش برای حركت در برف كه در این منطقه استفاده می‌شده و به زبان اصلی "درگ" نامیده می‌شده است دانسته‌اند.

*دزاشیب
(در نزدیكی تجریش) روایت شده است كه قلعه بزرگی در این منطقه به نام " آشِب" وجود داشته است و در گذشته نیز به این منطقه دزآشوب و دزج سفلی و در لهجه محلی ددرشو می‌گفتند.

*قلهك
كلمه قلهك از دو كلمه «قله‌» و «ك‌» تشكیل شده است كه قله معرب كلمه كله‌، مخفف كلات به معنای قلعه است‌. عقیده اهالی بر این است كه به دلیل اهمیت آبادی قلهك كه سه راه گذرگاه‌های لشگرك‌، ونك و شمیران بوده است‌، به آن( قله- هك) گفته شده است‌.

*كامرانیه
زمین‌های این منطقه ابتدا به میرزا سعیدخان‌، وزیر امور خارجه‌ تعلق داشت، و سپس كامران میرزا پسربزرگ ناصرالدین شاه‌، با خرید زمین‌های حصاربوعلی‌، جماران و نیاوران‌، اهالی منطقه را مجبور به ترك زمین‌ها كرد و سپس آن جا را كامرانیه نامید.

*محمودیه
( بین پارك وی و تجریش یا ولیعصر تا ولنجك) در این منطقه باغی بوده است كه متعلق به حاج میرزا آقاسی بوده است و چون نام او عباس بوده آنرا عباسیه میگفتند. سپس علاءالدوله این باغ بزرگ را از دولت خرید و به نام پسرش‌، محمودخان احتشام‌السلطنه‌، محمودیه نامید.
*نیاوران
نام قدیم این منطقه گردوی بوده است و برخی معتقدند در زمان ناصرالدین شاه نام این ده به نیاوران تغییر كرده است به این ترتیب كه نیاوران مركب از «نیا» (حد، عظمت و قدرت‌) ؛ «ور» (صاحب‌) و «ان‌» علامت نسبت است و در مجموع یعنی كاخ دارای عظمت‌.

*ونك
نام ونك تشكیل شده است از دو حرف (ون‌) به نام درخت و حرف (ك)كه به صورت صفت ظاهر می‌شود.

*یوسف آباد
منطقه یوسف آباد را میرزا یوسف آشتیانی مستوفی‌الممالك در شمال غربی دارالخلافه ناصری احداث كرد و به نام خود، یوسف آباد نامید.

*پل چوبی
قبل از این كه شهر تهران به شكل امروزی خود درآید، دور شهر دروازه‌هایی بنا شده بود تا دفاع از شهر ممكن باشد. یكی از این دروازه‌ها، دروازه شمیران بود با خندق‌هایی پر از آب در اطرافش كه برای عبور از آن‌، از پلی چوبی استفاده می‌شد. امروزه از این دروازه و آن خندق پر از آب اثری نیست‌، اما این محل همچنان به نام پل چوبی معروف است.

*شمیران
نظریات مختلفی درباره این نام شمیران وجود دارد. یكی از مطرح‌ترین دلایل عنوان شده تركیب دو كلمه سمی یا شمی به معنای سرد و "ران" به معنای جایگاه است و در واقع شمیران به معنای جای سرد است. به همین ترتیب نیز تهران به معنای جای گرم است. همچنین در نظریه دیگری به دلیل وجود قلعه نظامی در این منطقه به آن شمیران می‌گفتند و همچنین برخی نیز معتقدند كه‌ یكی از نه ولایت ری را شمع ایران می‌گفتند كه بعدها به شمیران تبدیل شده است.

*گیشا
نام گیشا كه در ابتدا كیشا بوده است برگرفته از نام دو بنیانگذار این منطقه (كینژاد و شاپوری) است.

*منیریه
(در جنوب ولیعصر) منیریه در زمان قاجار یكی از محله‌های اعیان نشین تهران بوده و گفته شده نام آن از نام زن كامران‌میرزا، یكی از صاحب‌منصبان قاجر، به نام منیر گرفته شده‌است.

مطلب برگرفته از: کانال شمرونی های اصیل
@ferdosesokhan
کدام درست است انشاالله یا ایشاالله یا
ان شاء الله ؟

یعنی( اگر خدا بخواهد) که یک جمله ی ناقص شرطی ست
در زبان عربی ان شاء الله درست است اما در فارسی چگونه باید نوشت
از آنجا که مدتی ست پیامی پیرامون این مطلب در شبکه های اجتماعی دست به دست می چرخد لازم دانستم چند نکته در این باره یادآور شوم

پیش از هر سخنی لازم می دانم این مطلب را بگویم دو زبان عربی و فارسی به دلایل تاریخی داد و ستد واژگانی فراوان داشته اند اما از آنجا که زبان فارسی هاضمه ی وسیعی در پذیرش دریافت واژگان بیگانه دارد و سالیان درازی حکومت های عرب (مثل امویان و عباسیان)بر ایران فرمانروایی می کرده اند لغات عربی در مقایسه با فارسی بیشتر در زبان فارسی ورود کردند و این زبان که از جمله زبان های هندو اروپایی ست همچنان توانست اصالت ساختاری خود را حفظ کند .

اما نکته ی ۱
در زبان فارسی لازم نیست قواعد زبان دیگری یا زبان بیگانه را رعایت کرد یعنی نیاز نیست کلمه یا جمله ی بیگانه را به همان شیوه ای ادا کنیم یا بنویسیم که در زبان بیگانه ادا می کنند و می نویسند
برای نمونه: در انگلیسی کمپیوتر می گویند فارسیان کامپیوتر می گویند و می نویسند.
جمله ی دعایی (بارک الله ) که عربی ست را فارسیان باریکلا می گویند و می نویسند.
در زبان فارسی آیت الله می نویسیم در حالیکه در عربی «آیةالله» نوشته می شود.
در زبان عربی نیز قواعد زبان فارسی و اصول زبانی فارسیان رعایت نمی شود و نیازی هم نیست که رعایت شود واژگان بسیاری در طول تاریخ از زبان فارسی به زبان عربی ورود کرده است و در گویش عربی دچار تحول شده است و اصلا مقوله ی تعریب مربوط به این نکته است
برای نمونه: پیل را فیل / پردیس(بهشت) را فردوس / آبریز را ابریق/ سرپوش را طربوش /کندک را خندق/ بوستان را بستان/ استاد را استاذ/ لشکر را عسکر/ پنگان را فنجان/ و تازه را طازج می گویند/ همچنین در عربی نهی از نه/کنز از گنج /سراج از چراغ/ آمده است و گاهی مصدری از فارسی به عربی ورود کرده و در ابواب رفته است مانند متجسس جاسوس که از مصدر (جستن) است واژه ی شلوار به زبان عربی رفته و شده سروال, گرگان را جرجان می گویند معرب می کنند مقلوب می کنند و غیره

نکته ی ۲
زبان فارسی توجه به لفظ می کند و تلاش و گفتگو بر مطابقت گفتار و نوشتار است پس باید نوشت: انشاالله یا ایشاالله و نه
ان شاءالله
زیرا فارسیان غالبا انشاالله تلفظ می کنند.

بخاطر همین اصل مطابقت گفتار با نوشتار است که کلماتی چون (بلیت و امپراتور و تهران) را دیگر با(ط) نمی نویسند.
.
نکته ۳
در گویش فارسی طبق قاعده ی تخفیف
(ان شاء الله) با فرآیند حذف واجی مواجه شده است یعنی همزه به جهت آسان تلفظ شدن حذف شده است و این اتفاق در تحولات آوایی زبان طبیعی ست.
چنانکه می گوییم گلاب و نه گل آب
و گاه (که از) را کز می گوییم بویژه در شعر

نکته ۴
در زبان فارسی واژه های بسیاری از عربی وارد شده است که بار معنایی و نحوه ی کاربرد آن در فارسی با عربی متفاوت است یعنی طوری که در فارسی استعمال می شود در عربی نمی شود
برای مثال تصادف به معناي «به‌هم خوردن» و «با هم روبه‌رو شدن برحسب اتفاق» است و تصادم يعني «به هم كوفته شدن» و «به سختي به هم خوردن»
و درست تر آن است که بگوییم با آن ماشین تصادم کردم حال آنکه تصادف را به کار می بریم
واژه ی(کثیف)در عربی به معنای انبوه است در فارسی به معنای چرک به کار می رود
واژه ی (موظف) در فارسی به معنای عهده دار و در عربی در معنای کارمند است
بنابراین معنای انشاالله _ بدون همزه یا با همزه _در عربی چه باشد اهمیتی در فارسی ندارد چرا که در زبانی دیگر استعمال شده است و آنگونه که بیان شد معنا و مفهوم کلام در زبان بیگانه مد نظر زبان دریافت کننده قرار نمی گیرد چرا که آن کلمه یا جمله از دستگاه صرف و نحوی آن زبان دیگر خارج شده است و وارد دستگاه دستوری زبان دیگری شده است.
برای نمونه در فارسی واژه ی (رعنا )مونث ارعن عربی است ارعن در عربی معنای ابله و احمق می دهد حال آنکه فارسیان معاصر رعنا را به معنای زن زیبا و خوش قامت می دانند و حتی بر دختران نامگذاری می کنند.
بنابراین بار معنایی انشاالله در زبان فارسی و نزد فارسیان لحاظ است نه در زبان عربی
به فرض اینکه در عربی بدون همزه معنای منفی هم بدهد (که نمیدهد مگر اینکه الف در انشا مضموم باشد اُنشِاَ اللهَ = ایجاد شد خدا)باز تفاوتی در ماجرا ندارد

و در پایان بهتر است به جای انشاالله در فارسی گفت اگر خدا بخواهد یا به خواست خدا
انشاالله از این پس (به خواست خدا) بگوییم

دکتر محمد علم
@ferdosesokhan
داستان تاریخی سنگ قبر ناصرالدین شاه

ناصرالدین شاه همان گونه که در زنده بودن خود باعث دردسر مردم بود، مردن او نیز مصیبت دیگری را بر مردم تحمیل کرد. سنگ قبر ناصرالدین شاه هم دردسرهای عجیبی برای مردم در پی داشت.

ناصرالدین شاه در آستانه پنجاهمین سال تاج گذاری خود در سال 1275 ه ‍.ش به دست میرزارضای كرمانی از پیروان سیدجمال الدین اسدآبادی و به تحریك وی در حرم شاه عبدالعظیم در شهرری ترور شد و از آن پس تهرانیان قدیم به ناصرالدین شاه لقب شاه شهید را دادند. تا مدت‌ها كالبد ناصرالدین‌شاه در تكیه دولت نگهداری شد و سپس در سالروز مرگش با اجازه علما و به دستور امین‌الدوله (صدراعظم وقت) در آرامگاه دایمی خود در كنار مرقد حضرت عبدالعظیم به خاك سپرده شد اما این پایان ماجرا نبود.

از آنجا كه شاهزادگان و درباریان قاجاری نتوانسته بودند آرامگاهی اختصاصی برای شاه شهید! بنا كنند، به یكی از استادان برجسته سنگتراشی آن زمان به‌نام استاد حسین حجار (حجارباشی) در یزد دستوری مبنی بر ساخت سنگ قبری برای ناصرالدین‌شاه دادند.

استاد حسین حجارباشی چهار سال زمان برای ساخت سنگ قبر ناصرالدین شاه كرد. وی از یك تكه سنگ مرمر سبز با حجاری خارق‌العاده‌اش، تمثالی از شاه را حك كرد و نهایت ظرافت و زیبایی را در آن سنگ قبر به كار برد و دورتادور آن نیز، شعری 12بیتی در سوگ او حك كرد. این حجاری از شاهكارهای دوران قجر محسوب می‌شود كه تا به امروز كسی نظیرش را ندیده است.
سنگ قبر ناصرالدین شاه با مرارت و زحمت فراوان توسط مردم از یزد به تهران منتقل شد. در هر آبادی، حاكم نایب‌الحكومه، كدخدا و اعیان مجبور بودند كه در مسیر سنگ صف بكشند و كشاورزان هر آبادی سنگ را با غلتاندن آن روی تیرهای چوبی، به سمت تهران حمل می‌كردند. گفته‌ها حاكی از آن است كه به دلیل وزن سنگین این سنگ، تحمل آن برای افراد بسیار سخت بود تا آنجا كه بین 30تا 50 نفر از مردان به‌دلیل فشار سنگ، كشته شدند.

مطلب برگرفته از: کانال دوره ی اول دبیرستان
@ferdosesokhan
بهمن

که هرمز دهادت به دین پایگاه
وُ بهمن نگهبانِ فرّخ کلاه

نام یازدهمین ماه سال و دومین روز از هر ماه است.
در اوستایی وهومنه vohūmanah از vqhu در معنی نیک و manah در معنی اَستم به معنی اندیشه و در ترکیب یعنی اندیشة نیک، در فارسی میانه وهومن vahūman و در فارسی نو، وهمن و بهمن است که کلمه‎ای است ترکیبی از «وهو» به معنی خوب و «مَنَه» در معنی منش و جمعاً به معنی نیک‎اندیش و نیک نهاد.

بهمن نخستین آفریده اورمزد و از تواناترین و بزرگترین ایزدان در عالم مجرّدات است. مظهر اندیشه_نیک و خرد و توانایی خداوند است، عقل و تدبیر انسانها را نیرو می‎دهد تا آنها را به خداوند نزدیک کند. آموزه‎های او اندیشه‎های نیک، گفتار نیک و کردار نیک است.

ایزد_سروش از یاریگران اوست و خروس نمایندة ایزد سروش در جهان مادّی است که بامدادان با آواز خویش دیوان را می‎راند و مردم را به نیایش می‎خواند. لباس سفید خاصّ بهمن است و همة جانداران سودمند پشتیبان اویند، از این رو کشتار آنان در بهمن روز منع شده است. گیاه بهمن، سفید یا سرخ و زرد که بیخی چون زردک دارد و در غرب Behen مشتق از بهمن خوانده می شودبه این نام منسوب است.

در این ماه آفتاب در برج دلو قرار می‎گیرد که از برجهای بادی با طبیعت گرم و تر است.

رنگ سپید و آبی روشن، فلز سرب، سنگ یاقوت کبود و سیّاره زُحل به این برج منسوب است، سرزمینهای کوفه، پارس، حجاز و مصر هم به این ماه نسبت داده شده است.

جشنها: بهمنگان یا بهمنجنه (2 بهمن)، جشن نوسره (5 بهمن)، جشن سده (10 بهمن)، میانه زمستان (15 بهمن)، جشن بادروزی (روز باد) (22 بهمن)، جشن سپندارمذگان، روز عشق (25 بهمن).

روزها: روز انقلاب اسلامی (22 بهمن).

@ferdosesokhan
@jozvat_konkor.pdf
323.9 KB
جزوه خلاصه آرایه های ادبی
کنکوری در 6 صفحه

مشترک هردو نظام.
@ferdosesokhan
13950329P789784724_2.pdf
297.6 KB
✅ قرابت های مهم کنکور سال های گذشته

جزوه شماره (۱)

نظام قدیم و جدید
@ferdosesokhan
13950323Pen264o825_2.pdf
270.9 KB
✅ قرابت های مهم کنکور سال های گذشته

جزوه شماره (۲)

نظام قدیم و جدید
@ferdosesokhan
4_5800682130174379309.doc
351.5 KB
نمونه سوالات تشریحی از علوم و فنون دوازدهم_کل کتاب
(درس به درس)

کاری از همکاران محترم گروه ادبیات استان آذربایجان شرقی


#فنون_دوازدهم
#درس_به_درس_فنون_دوازدهم

🆔قالب:word
@ferdosesokhan
4_5800682130174379310.pdf
913.2 KB
نمونه سوالات تشریحی از علوم و فنون دوازدهم_کل کتاب
(درس به درس)

کاری از همکاران محترم گروه ادبیات استان آذربایجان شرقی


#فنون_دوازدهم
#درس_به_درس_فنون_دوازدهم

✳️قالب:pdf
@ferdosesokhan
آیا در ترکیب " یک چمن داغ " واژه " چمن " ممیز محسوب می شود یا خیر ؟

دکتر شفیعی کدکنی در کتاب شاعر آینه ها بخش سبک شناسی شعر بیدل صفحه 45 در مورد وابسته های عددی چنین نوشته است :

در زبان فارسی برای بیان معدودها غالبا صورت های شناخته شده و کلیشه واری هست که کمتر مورد تغییر قرار می گیرد مثلا می گویند : یک لیوان شیر ، یک تخته قالی ، یک جفت کفش و .....
در تمام این موارد علاوه بر اینکه ساختار خاص بیان عدد همیشه ثابت و تقریبا کلیشه هست ، وابسته ی عددی و معدود همیشه امر مادی و ملموس اند که قابل اندازه گیری و شمارش اند ، اما در شعر این هنجار درهم شکسته می شود و از قدیم نمونه های آن را می توان دید ، چنانکه در این مصراع حافظ می خوانیم : مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند

چیزی که در سبک هندی اساس و محور بیان قرار می گیرد تنوع بیش از حد این نوع استعمال است آن هم در مواردی که گاه یکی از دو عامل بعد از عدد، امری انتزاعی است و گاه هر دو از اموری هستند که انتزاعی و غیرقابل اندازه گیری هستند
نمونه ها:
صد دشت مجنون / یک خرابات قدح /صد مصر شکر /یک لب نمک / یک سحر رسوایی/ صد صحرا جنون/ هزار آیینه خندیدن/ یک دو گلشن شکفتن /صد عقبی امل/ یک تپش درنگ / یک غنچه فکر/ یک وداع آغوشی / ......

نتیجه ای که از بحث دکتر شفیعی می توان گرفت :

در این ترکیب ها غالبا اعداد " یک ، صد ، هزار " به کار رفته هست
این وابسته های عددی متنوع هستند و تا حدی از هنجار عادی محور جانشینی خارج شده اند به عبارتی نمی توان گفت : دو چمن داغ

پاسخ سوال : چمن ، از لحاظ دستوری می توان وابسته ی وابسته ( ممیز ) گرفت با این توضیح که این نوع ترکیب ها با صورت های شناخته شده و کلیشه وار" عدد و معدود" در زبان فارسی هم خوانی ندارد و یک نوع هنجارگریزی در شعر فارسی تلقی می شود

با احترام - جواد امیرسالاری از شیراز
@ferdosesokhan
🔵 ضرب المثل‌هایی که منشاء قرآنی دارند

1⃣ کبوتر با کبوتر باز با باز
کند همجنس با همجنس پرواز
🔹آیه قرآنی:
"الْخَبِیثَاتُ لِلْخَبِیثِینَ و َالْخَبِیثُونَ لِلْخَبِیثَاتِ وَ الطَّیِّبَاتُ لِلطَّیِّبِینَ و َالطَّیِّبُونَ لِلطَّیِّبَاتِ؛ [نور/۲۶] زنهای ناپاک و زشتکار، شایسته مردان ناپاکند و همچنین مردان ناپاک، شایسته زنان ناپاکند. زنهای پاکدامن نیز، شایسته مردان پاکدامن، و مردان پاکدامن، شایسته زنان پاکدامنند".

2⃣ هر چه کنی به خود کنی
گر همه خوب و بد کنی
🔹آیه قرآنی:
"إِنْ أَحْسَنتُمْ أَحْسَنتُمْ لِأَنفُسِکُمْ وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَهَا؛ [اسراء/7] اگر احسان وخوبی کنید، به خودتان خوبی کرده‌اید اگر بدی کنید، به خود بدی کرده‌اید"

3⃣ چو ایزد ببندد ز حکمت دری
به رحمت گشاید در دیگری
🔹آیه قرآنی:
"مَا نَنسَخْ مِنْ آیَةٍ أَوْ نُنسِهَا نَأْتِ بِخَیْرٍ مِّنْهَا أَوْ مِثْلِهَا؛ [بقره/۱۰۶] هر آیه‌ای را که منسوخ کنیم یا آن را متروک سازیم بهتر از آن یا مثل آن را می‌آوریم".

4⃣ واعظان کین جلوه بر محراب و منبر می کنند
چون به خلوت می روند آن کار دیگری می کنند
🔹آیه قرآنی:
"أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ و َتَنسَوْنَ أَنفُسَکُمْ؛ [بقره/۴۴] آیا مردم را به خیر و نیکی سفارش می‌کنید و خودتان را فراموش می‌نمائید".

5⃣ مور همان به که نباشد پرش
و یا این مثل :
آن دو شاخ گاو اگر خر داشتی یک شکم در آدمی نگذاشتی
🔹آیه قرآنی:
"و َلَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْا فِی الْأَرْضِ؛ [شوری/۲۷] و اگر خدا روزی بندگان را وسیع و فراوان کند در روی زمین ظلم و طغیان بسیار کنند".

6⃣ جواب ابلهان خاموشی است
🔹آیه قرآنی:
"إِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَاماً؛ [فرقان/۶۳] هنگامی که جاهلان آنها را
مخاطب می‌سازند، سلام می‌دهند

7⃣ نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود
مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد
🔹آیه قرآنی
"و َأَن لَّیْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى؛ [نجم/۳۹] برای انسان جز آنچه که سعی کرده نخواهد بود".

8⃣ یار بی پرده از در و دیوار*
در تجلی است یا اولی الابصار
🔹آیه قرآنی:
"فَأَیْنَمَا تُوَلُّواْ فَثَمَّ وَجْهُ اللّهِ إِنَّ اللّهَ وَاسِعٌ عَلِیمٌ [بقره/۱۱۵] به هر طرف که روی بگردانید آنجا وجه الله است و روی به جانب خداست".

9⃣ سحرخیز باش تا کامروا باشی
🔹آیه قرآنی:
"وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَّکَ عَسَى أَن یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقَاماً مَّحْمُوداً؛ [اسراء/۷۹] و پاسی از شب را زنده بدار،تا برای تو نافله ای باشد،امید که پروردگارت تو را به مقامی ستوده برساند

@farsimotavasetah
@ferdosesokhan