شب چهارشنبه سوری
چهارشنبه سوری که با نامهای جشن چهارشنبه پایان سال و شب چهارشنبه سرخ نیز شناخته میشود یکی از جشنهای ایرانی است که در شب واپسین چهارشنبهٔ سال (از غروب سهشنبه) برگزار میشود و اولین جشن از مجموعه جشنها و مناسبتهای نوروزی است.
این جشن در نزد ایرانیان قبل از اسلام در روز خاصی انجام نمیگرفت و معمولاً در اواخر زمستان در حالی که زمین درحال گرم شدن بود انجام میشد، ولی پس از حمله اعراب، این جشن به آخرین چهارشنبه سال موکول میشد.
واژهٔ «چهارشنبهسوری» از دو واژهٔ چهارشنبه — نام یکی از روزهای هفته — و سور به معنای جشن و شادی ساخته شده است. طبق آیین باستان در این روز آتش بزرگی برافروخته میشود که تا صبح زود و برآمدن خورشید روشن نگه داشته میشود. این آتش معمولاً در بعدازظهر زمانی که مردم آتش روشن میکنند و از روی آن میپرند، آغاز میشود و در زمان پریدن میخوانند: «زردی من از تو، سرخی تو از من». این جمله نشانگر مراسمی برای تطهیر و پاکسازی است که واژه «سوری» به معنی «سرخ» به آن اشاره دارد. به بیان دیگر مردم خواهان آن هستند که آتش تمام رنگ پریدگی و زردی، بیماری و مشکلاتشان را بگیرد و بجای آن سرخی و گرمی و نیرو به آنها بدهد. چهارشنبهسوری جشنی نیست که وابسته به دین یا قومیّت افراد باشد و در میان بیشتر ایرانیان رواج دارد.
یکی از جشنهای آتش که در ایران باستان برای پیش درآمد یا پیشواز نوروز برگزار میشده و آمیزهای از چند آیین گوناگون است، جشن سوری بوده است. سوری به یک معنی سرخی است و اشاره به سرخی آتشی است که در این روز میافروختهاند. در تاریخ بخارا آمدهاست: «چون امیر سدید منصور بن نوح به ملک نشست، هنوز سال تمام نشده بود که در شب سوری چنانکه عادت قدیم است آتشی عظیم افروختند.» این آتش را در شب سوری که همزمان با روزهای «بهیژک» یا «پنچهٔ دزدیده» بود برای گریزاندن سرما و فراخوانی گرما، آن هم بیشتر بر روی بامها میافروختند که هم شگون داشته و هم به باور پیشینیان، تنورهٔ آتش و دود بر بامها، فروهر درگذشتگان را به خانههای خود رهنمون میکرده است.
به دیگر سخن این آتشافروزی بر بام خانهها، آخرین گام از آیینهای «گاهنبار پنجه» یا ده روز پایان سال است. این ده روز را ده روز فروردیان یا فروردیگان میگویند که دربرگیرندهٔ پنجه کوچک (پنج روز نخست -اشتاد روز تا اناران- از ماه اسفند در گاهشماری زرتشتی، برابر با بیست و پنجم اسفند ماه بنا به گاهشمار رسمی کشور) و پنجه بزرگ (پنجهٔ دزدیه، پنج روز پایان سال) میباشد.
چند روز پیش از نوروز مردمانی به نام آتشافروزان که پیامآور این جشن اهورایی بودند به شهرها و روستاها میرفتند تا مردم را برای این آیین آماده کنند. آتشافروزان، زنان و مردانی هنرمند بودند که با برگزاری نمایشهای خیابانی، دست افشانیها، سرودها و آوازهای شورانگیز به سرگرم کردن و خشنود ساختن مردمان میپرداختند؛ آنها از هفت روز پیش از نوروز تا دو هفته پس از نوروز با پدید آمدن تاریکی شامگاه، در تمامی جایهای شهر و ده آتش میافروختند و آن را تا برآمدن خورشید روشن نگاه میداشتند. این آتش، نماد و نشانهٔ نیروی مهر و نور و دوستی بود. هدف آتشافروزان برگرداندن نیروی فزاینده و نیک به مردمان برای چیره شدن بر غم و افسردگی بود. همین هدف مهمترین دلیل برپایی جشن سده در میانه زمستان هم هست.
منبع: نامشخص
@ferdosesokhan
چهارشنبه سوری که با نامهای جشن چهارشنبه پایان سال و شب چهارشنبه سرخ نیز شناخته میشود یکی از جشنهای ایرانی است که در شب واپسین چهارشنبهٔ سال (از غروب سهشنبه) برگزار میشود و اولین جشن از مجموعه جشنها و مناسبتهای نوروزی است.
این جشن در نزد ایرانیان قبل از اسلام در روز خاصی انجام نمیگرفت و معمولاً در اواخر زمستان در حالی که زمین درحال گرم شدن بود انجام میشد، ولی پس از حمله اعراب، این جشن به آخرین چهارشنبه سال موکول میشد.
واژهٔ «چهارشنبهسوری» از دو واژهٔ چهارشنبه — نام یکی از روزهای هفته — و سور به معنای جشن و شادی ساخته شده است. طبق آیین باستان در این روز آتش بزرگی برافروخته میشود که تا صبح زود و برآمدن خورشید روشن نگه داشته میشود. این آتش معمولاً در بعدازظهر زمانی که مردم آتش روشن میکنند و از روی آن میپرند، آغاز میشود و در زمان پریدن میخوانند: «زردی من از تو، سرخی تو از من». این جمله نشانگر مراسمی برای تطهیر و پاکسازی است که واژه «سوری» به معنی «سرخ» به آن اشاره دارد. به بیان دیگر مردم خواهان آن هستند که آتش تمام رنگ پریدگی و زردی، بیماری و مشکلاتشان را بگیرد و بجای آن سرخی و گرمی و نیرو به آنها بدهد. چهارشنبهسوری جشنی نیست که وابسته به دین یا قومیّت افراد باشد و در میان بیشتر ایرانیان رواج دارد.
یکی از جشنهای آتش که در ایران باستان برای پیش درآمد یا پیشواز نوروز برگزار میشده و آمیزهای از چند آیین گوناگون است، جشن سوری بوده است. سوری به یک معنی سرخی است و اشاره به سرخی آتشی است که در این روز میافروختهاند. در تاریخ بخارا آمدهاست: «چون امیر سدید منصور بن نوح به ملک نشست، هنوز سال تمام نشده بود که در شب سوری چنانکه عادت قدیم است آتشی عظیم افروختند.» این آتش را در شب سوری که همزمان با روزهای «بهیژک» یا «پنچهٔ دزدیده» بود برای گریزاندن سرما و فراخوانی گرما، آن هم بیشتر بر روی بامها میافروختند که هم شگون داشته و هم به باور پیشینیان، تنورهٔ آتش و دود بر بامها، فروهر درگذشتگان را به خانههای خود رهنمون میکرده است.
به دیگر سخن این آتشافروزی بر بام خانهها، آخرین گام از آیینهای «گاهنبار پنجه» یا ده روز پایان سال است. این ده روز را ده روز فروردیان یا فروردیگان میگویند که دربرگیرندهٔ پنجه کوچک (پنج روز نخست -اشتاد روز تا اناران- از ماه اسفند در گاهشماری زرتشتی، برابر با بیست و پنجم اسفند ماه بنا به گاهشمار رسمی کشور) و پنجه بزرگ (پنجهٔ دزدیه، پنج روز پایان سال) میباشد.
چند روز پیش از نوروز مردمانی به نام آتشافروزان که پیامآور این جشن اهورایی بودند به شهرها و روستاها میرفتند تا مردم را برای این آیین آماده کنند. آتشافروزان، زنان و مردانی هنرمند بودند که با برگزاری نمایشهای خیابانی، دست افشانیها، سرودها و آوازهای شورانگیز به سرگرم کردن و خشنود ساختن مردمان میپرداختند؛ آنها از هفت روز پیش از نوروز تا دو هفته پس از نوروز با پدید آمدن تاریکی شامگاه، در تمامی جایهای شهر و ده آتش میافروختند و آن را تا برآمدن خورشید روشن نگاه میداشتند. این آتش، نماد و نشانهٔ نیروی مهر و نور و دوستی بود. هدف آتشافروزان برگرداندن نیروی فزاینده و نیک به مردمان برای چیره شدن بر غم و افسردگی بود. همین هدف مهمترین دلیل برپایی جشن سده در میانه زمستان هم هست.
منبع: نامشخص
@ferdosesokhan
🔴#طنز
ذهنیت سنتی مردم جامعه از آلات موسیقی که بیشتر جنبه فان داره
1. ویولن : سخت ترین ساز است و یاد گیری آن حتما و حتما در دوران کودکی باید آغاز شود و امکان یاد گیری آن در سنین بالا وجود ندارد و (( یه سال فقط طول می کشه تا یاد بگیری چجوری سازو باید دستت بگیری و پنج سال اول صدا اره از تو ساز در میاد!!!))
2. گیتار الکتریک: صدای بسیار خشن و بلند وگوش خراشی دارد و اکثر نوازندگان این ساز یا شیطان پرست بوده اند یا هستند و یا خواهند بود و (( یعنی چی اخه گیساشونو بلند می کنن، تهاجم فرهنگی همینان دیگه !!! ))
3. گیتار کلاسیک: مختص کسانی است که با اعضای خانواده خصوصا مادرشان قهر کرده اند و حداکثر قطعاتی که با این ساز قابل اجرا است ( اگه یه روز بری سفر ) و ( ناتینگ الس مترز ) و در انتها یک (ٱستوریاس ) نصفه و نیمه است و (( خداییش دست منم بدی میتونم یه چیزی باهاش بزنم و بخونم !!! ))
4. گیتار بیس: همان گیتار الکتریک است که چهار یا پنج سیم دارد و (( رجوع شود به گیومه ی شماره 2 ))
5. پیانو : ساز قشر مرفه و با کلاس جامعه می باشد و در هر خانه ای که متراژش از دویست متر تجاوز کند وجودش الزامیست و ضمنا نواختن این ساز دستان بزرگ و انگشتان بلندی می خواهد و (( فیلم پیانیست رو که دیدی ؟ تهش فیلم رو تند کردنا !!! ))
6. هارمونیکا ( سازدهنی ) : ساز بسیار ساده ای است که هر چیزی با آن نواخته شود قشنگ به نظر می رسد و مختص گروه سنی الف و ب و حد اکثر ج می باشد و (( آخه این که ساز نیست اسباب بازیه !!! ))
7. چلو ( ویولنسل ) : همان ویلن است فقط در ابعاد بزرگتر و حتی مشاهده شده که این ساز ( ویلن گنده هه ) هم نامیده شده و (( خوب ویلن بزن ، هم کوچکتره هم همه جا می تونی با خودت ببریش، والا !!! ))
8. هارپ ( چنگ ): نواختن این ساز ناخن های بسیار بلندی می خواهد و فقط هم در کنسرت های یانی قابل مشاهده است و (( اصلا تو ایران داریم ؟!!! ))
9. وکال ( آواز ): فقط مختص کسانی است که به صورت مادرزادی صدای بسیار خوبی دارند و شال گردن و کت چرم و نگاه با جذبه ی خیره به افق جزء جدایی ناپذیر این افراد است و (( این آقا زاده ی ما همیشه تو حموم میزنه زیر آواز، دورش بگردم خیلی استعداد داره !!! ))
10. تنبک: این ساز علاج بیماری ( خشک شدگیه قر تو کمر ) می باشد و در هر مکان که این ساز نواخته شود شور حرکات موزون در اعماق وجود حضار فوران می کند و (( خداییش خیلی با حاله، یکی باید بگیریم برا وقتایی که مهمون داریم !!! ))
11. دف: فرق چندانی با تنبک ندارد به جز اینکه به دلایلی نا معلوم بیشتر در محافل و مجالس زنانه به کار می رود و (( دختر زری خانوم انقد این ور اون ور داریه زد تا براش خواستگار پیدا شد دیگه !!! ))
12. درامز: ساز بسیار پر سر و صدایی است که به شدت قابلیت ( خانه خراب کنی ) دارد و نوازندگان این ساز غالبا داغون و بی اعصاب می باشند و نوع خالتور آنها نیز در عروسی ها قابل مشاهده است و (( شیرمو حلالت نمی کنم اگه بری دنبال این قرتی بازیا !!! ))
🔴#طنز🔺
ذهنیت سنتی مردم جامعه از آلات موسیقی
من دیگه حرفی ندارم😂
مطلب برگرفته از کانال: بهشت بی کلام
@ferdosesokhan
ذهنیت سنتی مردم جامعه از آلات موسیقی که بیشتر جنبه فان داره
1. ویولن : سخت ترین ساز است و یاد گیری آن حتما و حتما در دوران کودکی باید آغاز شود و امکان یاد گیری آن در سنین بالا وجود ندارد و (( یه سال فقط طول می کشه تا یاد بگیری چجوری سازو باید دستت بگیری و پنج سال اول صدا اره از تو ساز در میاد!!!))
2. گیتار الکتریک: صدای بسیار خشن و بلند وگوش خراشی دارد و اکثر نوازندگان این ساز یا شیطان پرست بوده اند یا هستند و یا خواهند بود و (( یعنی چی اخه گیساشونو بلند می کنن، تهاجم فرهنگی همینان دیگه !!! ))
3. گیتار کلاسیک: مختص کسانی است که با اعضای خانواده خصوصا مادرشان قهر کرده اند و حداکثر قطعاتی که با این ساز قابل اجرا است ( اگه یه روز بری سفر ) و ( ناتینگ الس مترز ) و در انتها یک (ٱستوریاس ) نصفه و نیمه است و (( خداییش دست منم بدی میتونم یه چیزی باهاش بزنم و بخونم !!! ))
4. گیتار بیس: همان گیتار الکتریک است که چهار یا پنج سیم دارد و (( رجوع شود به گیومه ی شماره 2 ))
5. پیانو : ساز قشر مرفه و با کلاس جامعه می باشد و در هر خانه ای که متراژش از دویست متر تجاوز کند وجودش الزامیست و ضمنا نواختن این ساز دستان بزرگ و انگشتان بلندی می خواهد و (( فیلم پیانیست رو که دیدی ؟ تهش فیلم رو تند کردنا !!! ))
6. هارمونیکا ( سازدهنی ) : ساز بسیار ساده ای است که هر چیزی با آن نواخته شود قشنگ به نظر می رسد و مختص گروه سنی الف و ب و حد اکثر ج می باشد و (( آخه این که ساز نیست اسباب بازیه !!! ))
7. چلو ( ویولنسل ) : همان ویلن است فقط در ابعاد بزرگتر و حتی مشاهده شده که این ساز ( ویلن گنده هه ) هم نامیده شده و (( خوب ویلن بزن ، هم کوچکتره هم همه جا می تونی با خودت ببریش، والا !!! ))
8. هارپ ( چنگ ): نواختن این ساز ناخن های بسیار بلندی می خواهد و فقط هم در کنسرت های یانی قابل مشاهده است و (( اصلا تو ایران داریم ؟!!! ))
9. وکال ( آواز ): فقط مختص کسانی است که به صورت مادرزادی صدای بسیار خوبی دارند و شال گردن و کت چرم و نگاه با جذبه ی خیره به افق جزء جدایی ناپذیر این افراد است و (( این آقا زاده ی ما همیشه تو حموم میزنه زیر آواز، دورش بگردم خیلی استعداد داره !!! ))
10. تنبک: این ساز علاج بیماری ( خشک شدگیه قر تو کمر ) می باشد و در هر مکان که این ساز نواخته شود شور حرکات موزون در اعماق وجود حضار فوران می کند و (( خداییش خیلی با حاله، یکی باید بگیریم برا وقتایی که مهمون داریم !!! ))
11. دف: فرق چندانی با تنبک ندارد به جز اینکه به دلایلی نا معلوم بیشتر در محافل و مجالس زنانه به کار می رود و (( دختر زری خانوم انقد این ور اون ور داریه زد تا براش خواستگار پیدا شد دیگه !!! ))
12. درامز: ساز بسیار پر سر و صدایی است که به شدت قابلیت ( خانه خراب کنی ) دارد و نوازندگان این ساز غالبا داغون و بی اعصاب می باشند و نوع خالتور آنها نیز در عروسی ها قابل مشاهده است و (( شیرمو حلالت نمی کنم اگه بری دنبال این قرتی بازیا !!! ))
🔴#طنز🔺
ذهنیت سنتی مردم جامعه از آلات موسیقی
من دیگه حرفی ندارم😂
مطلب برگرفته از کانال: بهشت بی کلام
@ferdosesokhan
از یلدا تا سوری جشنهای آتش
امسال نیز ایرانیان، با شکوه و جلال تمام، جشن یلدا را بر پا کردند.
با «یلدا» جشنهای آتش در ایران آغاز میگردد و با «سوری» به پایان میرود.
یلدا، چهارمین جشن بزرگ ایرانیان در درازای یک سال است. چهار جشن بزرگ ایرانیان که دارای پایهٔ اخترشناسی و گاهشماری است، عبارتند از جشنهای «برابری» (تعادل) و دگرگونی (انقلاب). دو جشن برابری (تعادل) یعــنی برابر شدن روز و شب عبارتند از جشن نوروز (روز نخست فروردین ماه روز نخست بهار) و مهرگان (روز نخست مهرماه روز نخست پاییز). دو جشن دگرگونی (انقلاب) عبارتند از تیرگان یا بلندترین روز سال (روز نخست تیر ماه روز نخست تابستان) و یلدا یا کوتاهترین روز سال (روز نخست دی ماه / روز نخست زمستان).
در یلدا مردم ایران از گاه کهن، برای یاری به خورشید برای زایش دوباره و در حقیقت برای پیروز شدن بر تاریکی، آتشهای بزرگ میافروختند. با این «آتش افروزی» جشنهای آتش برای یاری رسانی به خورشید، آغازمیشد و «سده» و «سوری» را در پی داشت.
در فاصلهٔ یلدا (کوتاهترین روز) تا رسیدن به برابری روز شب در نوروز، ایرانیان در میانه و پایان راه، خورشید را با افروختن آتش، یاری رسانی میکردند. بدینسان، 40 روز پس از یلدا، آتش « سده » را میافروختند؛ زیرا خورشید در میانهٔ راه رسیدن به پیروزی بر تاریکی بود. سپس 40 روز پس از آن جشن « سوری » یا فرجامین جشن آتش بود. باید به یاد داشت که در دوران اسلامی، جایگاه جشن سوری به چهارشنبهٔ آخرسال افتاده است، در حالیکه جایگاه اصلی آن 40 روز پس از سده و 80 روز پس از یلدا در فاصلهٔ 10 روز از نوروز قرار داشت.
در جشن سوری (10 روز مانده به نوروز) ایرانیان از روی آتش میپرند و بدینسان با جشنهای آتش بدرود میگویند.
- برگرفته از ماهنامه خواندنی شماره 90، سال چهاردهم، بهمن و اسفندماه 1394، ص 35
@ferdosesokhan
امسال نیز ایرانیان، با شکوه و جلال تمام، جشن یلدا را بر پا کردند.
با «یلدا» جشنهای آتش در ایران آغاز میگردد و با «سوری» به پایان میرود.
یلدا، چهارمین جشن بزرگ ایرانیان در درازای یک سال است. چهار جشن بزرگ ایرانیان که دارای پایهٔ اخترشناسی و گاهشماری است، عبارتند از جشنهای «برابری» (تعادل) و دگرگونی (انقلاب). دو جشن برابری (تعادل) یعــنی برابر شدن روز و شب عبارتند از جشن نوروز (روز نخست فروردین ماه روز نخست بهار) و مهرگان (روز نخست مهرماه روز نخست پاییز). دو جشن دگرگونی (انقلاب) عبارتند از تیرگان یا بلندترین روز سال (روز نخست تیر ماه روز نخست تابستان) و یلدا یا کوتاهترین روز سال (روز نخست دی ماه / روز نخست زمستان).
در یلدا مردم ایران از گاه کهن، برای یاری به خورشید برای زایش دوباره و در حقیقت برای پیروز شدن بر تاریکی، آتشهای بزرگ میافروختند. با این «آتش افروزی» جشنهای آتش برای یاری رسانی به خورشید، آغازمیشد و «سده» و «سوری» را در پی داشت.
در فاصلهٔ یلدا (کوتاهترین روز) تا رسیدن به برابری روز شب در نوروز، ایرانیان در میانه و پایان راه، خورشید را با افروختن آتش، یاری رسانی میکردند. بدینسان، 40 روز پس از یلدا، آتش « سده » را میافروختند؛ زیرا خورشید در میانهٔ راه رسیدن به پیروزی بر تاریکی بود. سپس 40 روز پس از آن جشن « سوری » یا فرجامین جشن آتش بود. باید به یاد داشت که در دوران اسلامی، جایگاه جشن سوری به چهارشنبهٔ آخرسال افتاده است، در حالیکه جایگاه اصلی آن 40 روز پس از سده و 80 روز پس از یلدا در فاصلهٔ 10 روز از نوروز قرار داشت.
در جشن سوری (10 روز مانده به نوروز) ایرانیان از روی آتش میپرند و بدینسان با جشنهای آتش بدرود میگویند.
- برگرفته از ماهنامه خواندنی شماره 90، سال چهاردهم، بهمن و اسفندماه 1394، ص 35
@ferdosesokhan
ویژگیهای جشنهای ایرانی
بررسی جشنهای ایرانی و زمان برگزاری آنها نشان دهنده ویژگیهایی مشترک در میان همه آنهاست
• نخست اینکه تقریباً همگی در پیوند با پدیدههای طبیعی و کیهانی و اقلیمی هستند و به همین دلیل کوشش شده است تا زمان برگزاری آنها هر چه بیشتر با تقویم طبیعی منطبق باشد.
• دوم اینکه تقریباً هیچکدام برگرفته از دستورهای دینی نیستند.
با اینکه همواره پیروان ادیان گوناگون تلاش کردهاند که برخی از آنها را مراسم دینی خود معرفی کنند؛
اما نمیتوان آنها را متعلق به هیچ دینی دانست.
اما برخی کسان تلاش میکنند تا این جشنها را در پیوند مستقیم با ادیان بدانند.
• سومین ویژگی گردهماییها و مراسم ایرانی در این است که با سرور و شادی همراه هستند و غم و اشک و گریه در آنها جایی ندارد.
حتی مراسم عید «بمو» در میان مانویان که اتفاقاً همزمان با روز جان باختن مانی بوده،
همراه با سرود و شادی برگزار میشده است.
• چهارمین ویژگی جشنها و مراسم ایرانی در احترام و پاسداشت همه مظاهر طبیعت است.
در هیچکدام آیینهای ایرانی اثری از خشونت و بدرفتاری نسبت به گیاهان و حیوانات دیده نمیشود.
بلکه حتی با آیینهایی همراه است که به انگیزه پاکیزگی و پاسداری از محیط زیست برگزار میشود.
• ویژگی پنجم، پیوند ناگسستنی جشنهای ایرانی با آتش است.
حتی اگر آن جشن پیوند چندانی با آتش نداشته باشد، اما عموماً اخگری کوچک به آن رسمیت و تقدسی بیشتر میبخشد.
• ششمین ویژگی عمومی جشنها و مراسم ایرانی چنین است که با زادروز یا سالمرگ کسی در پیوند نیست و آنگونه که از متون کهن همچون شاهنامه بر میآید،
برای ایرانیان زادروز کسی اهمیتی فراوان نداشته و به ندرت آنرا ثبت میکردهاند؛ چرا که هر کسی در روزی زایش یافته و در روزی در میگذرد.
آنچه برای ایرانیان با ارزش بوده و آنرا ثبت کرده و گاه جشن میگرفتهاند، «انجام کاری بزرگ» بوده است که نمونههای آنرا در شاهنامه فردوسی میبینیم.
میدانیم که فردوسی نیز تنها به ثبت زمانِ پایانِ کار بزرگ خود که همانا «سرایش شاهنامه» باشد،
بسنده کرده و از یادآوری صریح زادروز خود خودداری کرده است.
• هفتمین ویژگیهای عمومی در گستردگی مراسم است.
ایرانیان جشنها و آیینهای میهنی خود را به گونهای یکپارچه و با همبستگی و همزیستی شگفتانگیزی برگزار کرده و تفاوتهای قومی و دینی و زبانی را عامل بازدارنده این یگانگی نمیدانستهاند. آیینهای ایرانی متعلق به همه ایرانیان است و همه برای نگاهبانی از آن کوشیدهاند.
مطلب ارسالی از: بیژن عظیمی
@ferdosesokhan
بررسی جشنهای ایرانی و زمان برگزاری آنها نشان دهنده ویژگیهایی مشترک در میان همه آنهاست
• نخست اینکه تقریباً همگی در پیوند با پدیدههای طبیعی و کیهانی و اقلیمی هستند و به همین دلیل کوشش شده است تا زمان برگزاری آنها هر چه بیشتر با تقویم طبیعی منطبق باشد.
• دوم اینکه تقریباً هیچکدام برگرفته از دستورهای دینی نیستند.
با اینکه همواره پیروان ادیان گوناگون تلاش کردهاند که برخی از آنها را مراسم دینی خود معرفی کنند؛
اما نمیتوان آنها را متعلق به هیچ دینی دانست.
اما برخی کسان تلاش میکنند تا این جشنها را در پیوند مستقیم با ادیان بدانند.
• سومین ویژگی گردهماییها و مراسم ایرانی در این است که با سرور و شادی همراه هستند و غم و اشک و گریه در آنها جایی ندارد.
حتی مراسم عید «بمو» در میان مانویان که اتفاقاً همزمان با روز جان باختن مانی بوده،
همراه با سرود و شادی برگزار میشده است.
• چهارمین ویژگی جشنها و مراسم ایرانی در احترام و پاسداشت همه مظاهر طبیعت است.
در هیچکدام آیینهای ایرانی اثری از خشونت و بدرفتاری نسبت به گیاهان و حیوانات دیده نمیشود.
بلکه حتی با آیینهایی همراه است که به انگیزه پاکیزگی و پاسداری از محیط زیست برگزار میشود.
• ویژگی پنجم، پیوند ناگسستنی جشنهای ایرانی با آتش است.
حتی اگر آن جشن پیوند چندانی با آتش نداشته باشد، اما عموماً اخگری کوچک به آن رسمیت و تقدسی بیشتر میبخشد.
• ششمین ویژگی عمومی جشنها و مراسم ایرانی چنین است که با زادروز یا سالمرگ کسی در پیوند نیست و آنگونه که از متون کهن همچون شاهنامه بر میآید،
برای ایرانیان زادروز کسی اهمیتی فراوان نداشته و به ندرت آنرا ثبت میکردهاند؛ چرا که هر کسی در روزی زایش یافته و در روزی در میگذرد.
آنچه برای ایرانیان با ارزش بوده و آنرا ثبت کرده و گاه جشن میگرفتهاند، «انجام کاری بزرگ» بوده است که نمونههای آنرا در شاهنامه فردوسی میبینیم.
میدانیم که فردوسی نیز تنها به ثبت زمانِ پایانِ کار بزرگ خود که همانا «سرایش شاهنامه» باشد،
بسنده کرده و از یادآوری صریح زادروز خود خودداری کرده است.
• هفتمین ویژگیهای عمومی در گستردگی مراسم است.
ایرانیان جشنها و آیینهای میهنی خود را به گونهای یکپارچه و با همبستگی و همزیستی شگفتانگیزی برگزار کرده و تفاوتهای قومی و دینی و زبانی را عامل بازدارنده این یگانگی نمیدانستهاند. آیینهای ایرانی متعلق به همه ایرانیان است و همه برای نگاهبانی از آن کوشیدهاند.
مطلب ارسالی از: بیژن عظیمی
@ferdosesokhan
چهارشنبه سوری در ایران آریایی
فارس
با توجه به ارادتی که شیرازیان به حافظ دارند در شب چهارشنبه سوری دور هم جمع شده و فال حافظ می گیرند، دختران دم بخت شیرازی هم به زیارت حضرت شاه چراغ می روند و برخی زنان هم برای براورده شدن حاجتشان زیر گنبد مسجد جامع شیراز حلوا میپزند یا آشی مخصوص به نام ابو دردا درست میکنند که وسایل اولیه این آش حتما باید از راه گدایی تامین شود.
مردان و زنان شیرازی معتقدند که اگر در شب چهارشنبه سوری در آب سعدی شست وشو کنند در سال جدید بیمار نخواهند شد و به همین جهت ازدحام عجیبی در این شب، اطراف قنات شکل میگیرد.
گیلان
در شب چهارشنبه سوری گیلانیان، اسپند، کندر، گلاب و شمع باید حتما در خانه باشد، اسپند و کندر را دود می کنند و گلاب را به صورت خود می زنند و شمع را به نیت روشنایی روشن میکنند.
مردم این خطه خاکسترهای شب چهارشنبه سوری را چهارشنبه صبح پای درختان میریزند ون معتقدند که این گونه درخت ها بارور میشوند.
در گیلان شب چهارشنبه سوری دختران دم بخت را با جارو میزنند و از خانه بیرون میکنند به این امید که بختشان باز شود.
مازندران
مردم مازندران در شب چهارشنبه سوری آش چهل گیاه میپزند که نشان از دوا و درمان دارد و هنگام مراسم قاشق زنی همراه با برخورد قاشق با کاسه میخوانند: ای اهل محل، اهل در اين منزل شگون امشب است، هديه بريزيد داخل پيمانه و كاسه.
استان مرکزی
در تعداد زیادی از روستاهای استان مرکزی نیز رسم است که جوانانی که نامزد کردهاند از روی پشت بام خانه دختر، شال خود را به پایین میاندازند و دختران در گوشه ی شال، تخمه و شیرینی میپیچند و این رسم شالاندازی نام دارد .....
چهارشنبه سوریتون پیشاپیش مبارک و خوش باد
@ferdosesokhan
فارس
با توجه به ارادتی که شیرازیان به حافظ دارند در شب چهارشنبه سوری دور هم جمع شده و فال حافظ می گیرند، دختران دم بخت شیرازی هم به زیارت حضرت شاه چراغ می روند و برخی زنان هم برای براورده شدن حاجتشان زیر گنبد مسجد جامع شیراز حلوا میپزند یا آشی مخصوص به نام ابو دردا درست میکنند که وسایل اولیه این آش حتما باید از راه گدایی تامین شود.
مردان و زنان شیرازی معتقدند که اگر در شب چهارشنبه سوری در آب سعدی شست وشو کنند در سال جدید بیمار نخواهند شد و به همین جهت ازدحام عجیبی در این شب، اطراف قنات شکل میگیرد.
گیلان
در شب چهارشنبه سوری گیلانیان، اسپند، کندر، گلاب و شمع باید حتما در خانه باشد، اسپند و کندر را دود می کنند و گلاب را به صورت خود می زنند و شمع را به نیت روشنایی روشن میکنند.
مردم این خطه خاکسترهای شب چهارشنبه سوری را چهارشنبه صبح پای درختان میریزند ون معتقدند که این گونه درخت ها بارور میشوند.
در گیلان شب چهارشنبه سوری دختران دم بخت را با جارو میزنند و از خانه بیرون میکنند به این امید که بختشان باز شود.
مازندران
مردم مازندران در شب چهارشنبه سوری آش چهل گیاه میپزند که نشان از دوا و درمان دارد و هنگام مراسم قاشق زنی همراه با برخورد قاشق با کاسه میخوانند: ای اهل محل، اهل در اين منزل شگون امشب است، هديه بريزيد داخل پيمانه و كاسه.
استان مرکزی
در تعداد زیادی از روستاهای استان مرکزی نیز رسم است که جوانانی که نامزد کردهاند از روی پشت بام خانه دختر، شال خود را به پایین میاندازند و دختران در گوشه ی شال، تخمه و شیرینی میپیچند و این رسم شالاندازی نام دارد .....
چهارشنبه سوریتون پیشاپیش مبارک و خوش باد
@ferdosesokhan
آداب و رسوم چارشنبه سوری در شهرهای مختلف ایران در قرون گذشته
تهران: کامل ترین مجموع آداب چهرشنبه سوری بوده است و مردم تهران تمام رسوم متداول را حفظ کرده اند.
شیراز: آتش افروختن در معابر و خانه ها، فالگوش ، اسپند سوختن ،نمک گرد سر گرداندن ! در موقع اسفند دود کردن و نمک گردانیدن اوراد مخصوصی است که زنان میخوانند، قلمرو چهارشنبه سوری در شیراز صحن بقعه شاه چراغ است و در آنجا نیز توپ کهنه ای است که مانند توپ مروارید تهران زنان از آن حاجت میخواهند.
کرمانشاه : مراسم چهارشنبه سوری چندان جالب دقت نیست و تنها چیزی که مرسوم است همان پریدن از روی آتش است .
اصفهان : آتش افروختن در معابر؛ کوزه شکستن ، فالگوش ؛ گره گشایی و غیره کاملاً متداول است و تمام آن آدابی که در طهران معمول است در اصفهان نیز رواج دارد و شکوه شب چهارشنبه سوری در اصفهان از تمام شهرهای ایران بیشتر است .
مشهد: گره گشایی ؛ آتش افروختن ؛ کوزه شکستن و آتش بازی متداول است و علاوه بر آن تفنگ خالی کردن نیز معمول است و در هر خانه ای یکی دو تیر تفنگ میاندازند. در سایر شهرهای خراسان نیز چنین است .
زنجان : آتش افروختن ، فالگوش و کوزه شکستن معمول است و در کوزه شکستن اختصاصی که مردم زنجان دارند این است که پولی با آب در کوزه میاندازند و از بام زیر میافکنند. دیگر از خصوصیات مردم زنجان این است که دخترانی را که میخواهند زودتر شوهر بدهند به آب انبار میبرند و هفت گره بر جامه ایشان میزنند و پسران نابالغ باید آن هفت گره را بگشایند. یکی از آداب دیگر مردم زنجان این است که از روزنه بخاریها یا اجاقهای خانه طنابی داخل اطاق میکنند و بوسیله آن طناب چیزی طلب میکنند صاحب اطاق مکلف است اولین چیزی که در دسترس او بود بر طناب ببندد و چون طناب را بالاکشیدند بوسیله آن چیزی که بر طناب بسته اند فال میگیرند مثلاً اگر جاروبی بر طناب بسته باشند از آن فال بد میگیرند که خانه خراب خواهد شد و خانه ایشان را جاروب خواهند کرد و اگر پاره نانی ببندند فالی نیک میگیرند که وفور نعمت خواهد بود و اگر شیرینی به طناب ببندند نشانه شیرین کامی است .
تبریز: آتش بازی و گره گشایی از قدیم معمول بوده است آتش افروختن در این اواخر متداول شده است . آجیل و میوه خشک خوردن از ضروریات است و ترک نمیشود اگر دوست یامهمان و تازه واردی داشته باشند باید حتماً شب چهارشنبه سوری خوانچه ای از آجیل و میوه خشک برای او بفرستند دیگر از خصوصیات مردم تبریز آن است که از بام خانه ها بر سر عابرین آب میپاشند این عادت از آداب بسیارقدیم نژاد ایرانی است و در زمان ساسانیان معمول بوده است که در جشن نوروز مردم بر یکدیگر آب میپاشیده اند. و هنوز در میان ارمنیان و زردشتیان ایران هم معمول است که در یکی از جشنهای خود بر یکدیگر آب میریزند. در تبریز هم در میدان ارک توپی است مانند توپ مروارید طهران که زنان به آن متوسل میشوند. در آذربایجان مخصوصاً در شهر تبریز تیر انداختن در شب و چهارشنبه سوری بسیار متداول است و حتی بدرجه ای در این باب مبالغه می کردند که سابقاً در هر کجا فوج سربازی بود می بایست در آن شب صف بکشند و دسته جمع تیر بیندازند و صاحبمنصبان نمیتوانستند افواج خود را از این کار مانع گردند.
ارومیه: شب چهارشنبه سوری بر بام خانه ها میروند و کجاوه ای را که زینت کرده و آرایش داده و بر آن طاقه شال کشمیری کشیده و آئینه بسته اند با طنابی از بام بسطح خانه فرود می آورند و میگویند: «بکش که حق مرادت رابدهد» کسی که در خانه است مکلف است که در آن کجاوه شیرینی و آجیل شور و شیرین و میوه خشک بریزد و پس از آنکه چیزی در آن ریختند با طناب آن را بالا میکشند و بخانه دیگر میبرند مخصوصاً دامادی که تازه زن گرفته و هنوز عروسی نکرده است موظف است که چنین کجاوه ای ببام خانه عروس ببرد و اگر نتوانند از بام بالا روند باید به پشت در روند و در پشت در پنهان شوند که کسی نبیند و آن کجاوه را در اطاق بیندازند و بهمین نهج چیزی طلب کنند
**واضح و بدیهی است که اکثر این رسوم امروزه در میان مردم جایگاه و شانی ندارند و صرفا جهت اطلاع رسانی از آداب و رسوم گذشته در این مطلب گنجانده شده است و ذکر آن ها دلیلی بر تایید آن ها نیست.
آسیب شناسی چهارشنبه سوری:
یافته های پژوهشی نشان می دهد که تمامی آیین ها و یادمان هایی که مردم ایران در هنگامه های گوناگون بر پا می داشتند و بخشی از آنها همچنان در فرهنگ این سرزمین پایدار شده است، با منش ، اخلاق و خرد نیاکان ما در آمیخته بود و در همه آنها، اعتقاد به پروردگار، امید به زندگی، نبرد با اهریمنان و بدسگالان و مرگ پرستان، در قالب نمادها، نمایش ها و آیین های گوناگون نمایشی گنجانده شده بود.
رفتار خشونت آمیز و مغایر با عرف و منش جامعه نظیر آنچه که امروزه تحت نام چهارشنبه سوری شاهد آن هستیم، در هیچ کدام از این آیین ها دیده نمی شود.
@ferdosesokhan
تهران: کامل ترین مجموع آداب چهرشنبه سوری بوده است و مردم تهران تمام رسوم متداول را حفظ کرده اند.
شیراز: آتش افروختن در معابر و خانه ها، فالگوش ، اسپند سوختن ،نمک گرد سر گرداندن ! در موقع اسفند دود کردن و نمک گردانیدن اوراد مخصوصی است که زنان میخوانند، قلمرو چهارشنبه سوری در شیراز صحن بقعه شاه چراغ است و در آنجا نیز توپ کهنه ای است که مانند توپ مروارید تهران زنان از آن حاجت میخواهند.
کرمانشاه : مراسم چهارشنبه سوری چندان جالب دقت نیست و تنها چیزی که مرسوم است همان پریدن از روی آتش است .
اصفهان : آتش افروختن در معابر؛ کوزه شکستن ، فالگوش ؛ گره گشایی و غیره کاملاً متداول است و تمام آن آدابی که در طهران معمول است در اصفهان نیز رواج دارد و شکوه شب چهارشنبه سوری در اصفهان از تمام شهرهای ایران بیشتر است .
مشهد: گره گشایی ؛ آتش افروختن ؛ کوزه شکستن و آتش بازی متداول است و علاوه بر آن تفنگ خالی کردن نیز معمول است و در هر خانه ای یکی دو تیر تفنگ میاندازند. در سایر شهرهای خراسان نیز چنین است .
زنجان : آتش افروختن ، فالگوش و کوزه شکستن معمول است و در کوزه شکستن اختصاصی که مردم زنجان دارند این است که پولی با آب در کوزه میاندازند و از بام زیر میافکنند. دیگر از خصوصیات مردم زنجان این است که دخترانی را که میخواهند زودتر شوهر بدهند به آب انبار میبرند و هفت گره بر جامه ایشان میزنند و پسران نابالغ باید آن هفت گره را بگشایند. یکی از آداب دیگر مردم زنجان این است که از روزنه بخاریها یا اجاقهای خانه طنابی داخل اطاق میکنند و بوسیله آن طناب چیزی طلب میکنند صاحب اطاق مکلف است اولین چیزی که در دسترس او بود بر طناب ببندد و چون طناب را بالاکشیدند بوسیله آن چیزی که بر طناب بسته اند فال میگیرند مثلاً اگر جاروبی بر طناب بسته باشند از آن فال بد میگیرند که خانه خراب خواهد شد و خانه ایشان را جاروب خواهند کرد و اگر پاره نانی ببندند فالی نیک میگیرند که وفور نعمت خواهد بود و اگر شیرینی به طناب ببندند نشانه شیرین کامی است .
تبریز: آتش بازی و گره گشایی از قدیم معمول بوده است آتش افروختن در این اواخر متداول شده است . آجیل و میوه خشک خوردن از ضروریات است و ترک نمیشود اگر دوست یامهمان و تازه واردی داشته باشند باید حتماً شب چهارشنبه سوری خوانچه ای از آجیل و میوه خشک برای او بفرستند دیگر از خصوصیات مردم تبریز آن است که از بام خانه ها بر سر عابرین آب میپاشند این عادت از آداب بسیارقدیم نژاد ایرانی است و در زمان ساسانیان معمول بوده است که در جشن نوروز مردم بر یکدیگر آب میپاشیده اند. و هنوز در میان ارمنیان و زردشتیان ایران هم معمول است که در یکی از جشنهای خود بر یکدیگر آب میریزند. در تبریز هم در میدان ارک توپی است مانند توپ مروارید طهران که زنان به آن متوسل میشوند. در آذربایجان مخصوصاً در شهر تبریز تیر انداختن در شب و چهارشنبه سوری بسیار متداول است و حتی بدرجه ای در این باب مبالغه می کردند که سابقاً در هر کجا فوج سربازی بود می بایست در آن شب صف بکشند و دسته جمع تیر بیندازند و صاحبمنصبان نمیتوانستند افواج خود را از این کار مانع گردند.
ارومیه: شب چهارشنبه سوری بر بام خانه ها میروند و کجاوه ای را که زینت کرده و آرایش داده و بر آن طاقه شال کشمیری کشیده و آئینه بسته اند با طنابی از بام بسطح خانه فرود می آورند و میگویند: «بکش که حق مرادت رابدهد» کسی که در خانه است مکلف است که در آن کجاوه شیرینی و آجیل شور و شیرین و میوه خشک بریزد و پس از آنکه چیزی در آن ریختند با طناب آن را بالا میکشند و بخانه دیگر میبرند مخصوصاً دامادی که تازه زن گرفته و هنوز عروسی نکرده است موظف است که چنین کجاوه ای ببام خانه عروس ببرد و اگر نتوانند از بام بالا روند باید به پشت در روند و در پشت در پنهان شوند که کسی نبیند و آن کجاوه را در اطاق بیندازند و بهمین نهج چیزی طلب کنند
**واضح و بدیهی است که اکثر این رسوم امروزه در میان مردم جایگاه و شانی ندارند و صرفا جهت اطلاع رسانی از آداب و رسوم گذشته در این مطلب گنجانده شده است و ذکر آن ها دلیلی بر تایید آن ها نیست.
آسیب شناسی چهارشنبه سوری:
یافته های پژوهشی نشان می دهد که تمامی آیین ها و یادمان هایی که مردم ایران در هنگامه های گوناگون بر پا می داشتند و بخشی از آنها همچنان در فرهنگ این سرزمین پایدار شده است، با منش ، اخلاق و خرد نیاکان ما در آمیخته بود و در همه آنها، اعتقاد به پروردگار، امید به زندگی، نبرد با اهریمنان و بدسگالان و مرگ پرستان، در قالب نمادها، نمایش ها و آیین های گوناگون نمایشی گنجانده شده بود.
رفتار خشونت آمیز و مغایر با عرف و منش جامعه نظیر آنچه که امروزه تحت نام چهارشنبه سوری شاهد آن هستیم، در هیچ کدام از این آیین ها دیده نمی شود.
@ferdosesokhan
.
پیوند ماهی و نوروز
1) ماهی و آغاز آفرینش: نوروز جشن آغاز جهان است و در تمدّنهای حوزۀ بین النهرین حتی تمدن کهن بابلی به نام زگموگ برگزار می شده است. بنا بر افسانه های بابل اوئانس ((Oannes ماهی- خدای بابلی در هیبت ماهی از آب بیرون می آید. او در سپیده دم ظاهر می شود. در طول روز به مردم کشاورزی و قانون و علوم دیگر می آموزد. باز شبانگاه به دریا رفته ناپدید می شود. نخستین خروج این ایزد افسانه ای هنگامی بود که ظلمت آغازین آماسید و ترکید و از دل آن کاسموس (عصر جهانی) زاده شد.
بنا بر افسانه ای دیگر مردوک- خدا جهان را از قطعات بدن ماهی غول آسایی به نام تیامات می سازد.
ماهی با تمرکز بر سطح آبهای اقیانوس به چشم می خورد. اقیانوس نماد خائوس یا هرج و مرج است. پس ماهی را می توان جرثومۀ آفرینش از دل هرج و مرج و آشفتگی انگاشت.
2) ماهی و تقویم: سال نو از برج حوت زاده می شود که نماد آن دو ماهی در جهت عکس هم هستند. در افسانه های ایرانی این دو ماهی در دو جهت مخالف از ریشه های درخت زندگی پاسداری می کنند که وزغ آن را مورد حمله قرار ندهد.
ارتباط دیگر ماهی با آغاز سال نو این است که بنا به باور ایرانیان در لجّه، ماهی بزرگی به نام کرماهی وجود دارد که بر روی آن گاوی ایستاده و زمین بر روی شاخ این گاو است. هنگام سال نو کرماهی می چرخد و در اثر این چرخش زمین از یک شاخ گاو به شاخ دیگر منتقل می شود. برای همین هنگام تحویل سال منتظر چرخش ماهی در تنگ یا تخم مرغ بر روی آینه هستند.
ماهی با مبدأ تاریخ میلادی نیز ارتباط دارد. زیرا در زبان یونانی لغت واحدی برای مسیح و ماهی وجود دارد.
3) ماهی و آغاز هزارۀ نو: بنا به باور کهن ایرانیان سه نطفه از زرتشت در دریاچۀ کیانسه به خوبی نگهداری می شود به طوری که 99999 فروشی مسؤول نگهداری از آنها هستند. هر هزار سال یک نطفه به دختری منتقل شده و یک منجی زاده می شود. برای همین مروارید، صدف، دلفین و ماهی نمادهایی هستند که با ظهور سوشیانس موعود ایرانی در ارتباطند.
4) ماهی و فصل بهار: بهار فصل پرباران است و باران زایی کار آناهیتا ایزدبانوی باکرۀ ایرانیان. ماهی چون بدون جفتگیری تکثیر می شود مانند آناهیتا همیشه باکره است، پس از نمادهای این ایزدبانوست.
5) ماهی و انسان: نوروز جشن آفرینش انسان است. انسان کامل در کیمیاگری انسان ماهی دانسته شده است که به آن کدمون Cademon می گویند. از طرفی روشن بینان می گویند کالبد پرانیک ما در امتداد گوشهایمان یعنی به موازات بدن ماهی است. فیزیولوژیست بزرگ معاصر کمبل معتقد است به زودی ثابت می شود تمام بدن انسان نیز مانند ماهی امتداد گوشهایش می باشد.
6) ماهی نماد فیوضات: در بهار فیوضات به اوج می رسد. ماهی مائده ای مقدس تلقی می شود زیرا حضرت مسیح صیدی معجزه آسا داشت و ماهی از آسمان برای او نازل شد. پس نماد فیوضات آسمانی است. از طرفی ماهیگیران تنها در لبۀ آگاهی و ناآگاهی یعنی حالت مدیتیشن باید باشند تا بتوانند قلّاب ماهیگیری را بی حرکت نگه دارند و ماهی را به دام اندازند. از این رو بسیاری از قدّیسان از جمله پطروس حواری عیسی مسیح ماهیگیر بوده اند.
7) ماهی نماد معرفت: بهار موسم معرفت نیز هست. سعدی می فرماید:
برگ درختان سبز در نظر هوشیار / هر ورقش دفتری است معرفت کردگار
چشمان ماهی همیشه باز است. پس شاهد و ناظر همیشگی است. از طرفی ماهی در آب غوطه ور است و آب نماد آگاهی است. برای همین مولانا ماهی را نماد عارف کامل می داند:
هر که جز ماهی ز آبش سیر شد / هر که بی روزی است روزش دیر شد
نوروزتان پیروز- ارادتمند دکتر الهۀ معروضی
@neyestanegomshodeh
@ferdosesokhan
پیوند ماهی و نوروز
1) ماهی و آغاز آفرینش: نوروز جشن آغاز جهان است و در تمدّنهای حوزۀ بین النهرین حتی تمدن کهن بابلی به نام زگموگ برگزار می شده است. بنا بر افسانه های بابل اوئانس ((Oannes ماهی- خدای بابلی در هیبت ماهی از آب بیرون می آید. او در سپیده دم ظاهر می شود. در طول روز به مردم کشاورزی و قانون و علوم دیگر می آموزد. باز شبانگاه به دریا رفته ناپدید می شود. نخستین خروج این ایزد افسانه ای هنگامی بود که ظلمت آغازین آماسید و ترکید و از دل آن کاسموس (عصر جهانی) زاده شد.
بنا بر افسانه ای دیگر مردوک- خدا جهان را از قطعات بدن ماهی غول آسایی به نام تیامات می سازد.
ماهی با تمرکز بر سطح آبهای اقیانوس به چشم می خورد. اقیانوس نماد خائوس یا هرج و مرج است. پس ماهی را می توان جرثومۀ آفرینش از دل هرج و مرج و آشفتگی انگاشت.
2) ماهی و تقویم: سال نو از برج حوت زاده می شود که نماد آن دو ماهی در جهت عکس هم هستند. در افسانه های ایرانی این دو ماهی در دو جهت مخالف از ریشه های درخت زندگی پاسداری می کنند که وزغ آن را مورد حمله قرار ندهد.
ارتباط دیگر ماهی با آغاز سال نو این است که بنا به باور ایرانیان در لجّه، ماهی بزرگی به نام کرماهی وجود دارد که بر روی آن گاوی ایستاده و زمین بر روی شاخ این گاو است. هنگام سال نو کرماهی می چرخد و در اثر این چرخش زمین از یک شاخ گاو به شاخ دیگر منتقل می شود. برای همین هنگام تحویل سال منتظر چرخش ماهی در تنگ یا تخم مرغ بر روی آینه هستند.
ماهی با مبدأ تاریخ میلادی نیز ارتباط دارد. زیرا در زبان یونانی لغت واحدی برای مسیح و ماهی وجود دارد.
3) ماهی و آغاز هزارۀ نو: بنا به باور کهن ایرانیان سه نطفه از زرتشت در دریاچۀ کیانسه به خوبی نگهداری می شود به طوری که 99999 فروشی مسؤول نگهداری از آنها هستند. هر هزار سال یک نطفه به دختری منتقل شده و یک منجی زاده می شود. برای همین مروارید، صدف، دلفین و ماهی نمادهایی هستند که با ظهور سوشیانس موعود ایرانی در ارتباطند.
4) ماهی و فصل بهار: بهار فصل پرباران است و باران زایی کار آناهیتا ایزدبانوی باکرۀ ایرانیان. ماهی چون بدون جفتگیری تکثیر می شود مانند آناهیتا همیشه باکره است، پس از نمادهای این ایزدبانوست.
5) ماهی و انسان: نوروز جشن آفرینش انسان است. انسان کامل در کیمیاگری انسان ماهی دانسته شده است که به آن کدمون Cademon می گویند. از طرفی روشن بینان می گویند کالبد پرانیک ما در امتداد گوشهایمان یعنی به موازات بدن ماهی است. فیزیولوژیست بزرگ معاصر کمبل معتقد است به زودی ثابت می شود تمام بدن انسان نیز مانند ماهی امتداد گوشهایش می باشد.
6) ماهی نماد فیوضات: در بهار فیوضات به اوج می رسد. ماهی مائده ای مقدس تلقی می شود زیرا حضرت مسیح صیدی معجزه آسا داشت و ماهی از آسمان برای او نازل شد. پس نماد فیوضات آسمانی است. از طرفی ماهیگیران تنها در لبۀ آگاهی و ناآگاهی یعنی حالت مدیتیشن باید باشند تا بتوانند قلّاب ماهیگیری را بی حرکت نگه دارند و ماهی را به دام اندازند. از این رو بسیاری از قدّیسان از جمله پطروس حواری عیسی مسیح ماهیگیر بوده اند.
7) ماهی نماد معرفت: بهار موسم معرفت نیز هست. سعدی می فرماید:
برگ درختان سبز در نظر هوشیار / هر ورقش دفتری است معرفت کردگار
چشمان ماهی همیشه باز است. پس شاهد و ناظر همیشگی است. از طرفی ماهی در آب غوطه ور است و آب نماد آگاهی است. برای همین مولانا ماهی را نماد عارف کامل می داند:
هر که جز ماهی ز آبش سیر شد / هر که بی روزی است روزش دیر شد
نوروزتان پیروز- ارادتمند دکتر الهۀ معروضی
@neyestanegomshodeh
@ferdosesokhan
" تبریک سال نو از ویکتور هوگو "
اول از همه برايت آرزومندم كه عاشق شوي و اگر هستی، كسی هم به تو عشق بورزد و اگر اينگونه نيست، تنهائيت كوتاه باشد و پس از تنهائيت، نفرت از كسی نيابی ..
آرزومندم كه اينگونه پيش نيايد اما اگر پيش آمد بدانی چگونه به دور از نااميدی زندگی كنی ..
برايت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
ازجمله دوستان بد و ناپايدار
برخی نادوست و برخی دوستدار
كه دست كم يكی در ميانشان بی ترديد مورد اعتمادت باشد
و چون زندگي بدين گونه است
برايت آرزومندم كه دشمن نيز داشته باشی
نه كم و نه زياد، درست به اندازه تا گاهی باورهايت را مورد پرسش قرار دهد كه دست كم يكی از آنها اعتراضش به حق باشد تا كه زياده به خود غره نشوی ..
همچنين برايت آرزومندم صبور باشی
نه با كسانی كه اشتباهات كوچك ميكنند
چون اين كار ساده ای است،
بلكه با كسانی كه اشتباهات بزرگ و جبران ناپذير ميكنند و با كاربرد درست صبوری ات برای ديگران نمونه شوی ..
و اميدوارم اگر جوان هستی خيلی به تعجيل رسيده نشوی
و اگر رسيده ای به جوان نمائی اصرار نوررزی
و اگر پيری تسليم نااميدی نشوی
چرا كه هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است بگذاريم در ما جريان يابند
اميدوارم حيوانی را نوازش كنی
به پرنده ای دانه بدهی و به آواز يك سهره گوش كنی وقتي كه آوای سحرگاهيش را سر می دهد
چرا كه به اين طريق
احساس زيبائی خواهی يافت , به رايگان ..
اميدوارم كه دانه ای هم بر خاك بفشانی
هرچند خرد بود باشد و با روئيدنش همراه شوی
تا دريابی چقدر زندگی در يك درخت وجود دارد..
بعلاوه آرزومندم پول داشته باشی زيرا در عمل به آن نيازمندی و برای اينكه سالی يك بار پولت را جلو رويت بگذاری و بگوئی: اين مال من است , فقط برای اينكه روشن كنی كدامتان ارباب ديگری است!
و در پايان اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
واگر زنی , شوهر خوبی داشته باشی
كه اگر فردا خسته باشيد يا پس فردا شادمان باز هم از عشق حرف برانيد تا از نو بياغازيد..
اگر همه ی اينها كه گفتم فراهم شد ديگر چيزی ندارم برايت آرزو كنم.
@ferdosesokhan
اول از همه برايت آرزومندم كه عاشق شوي و اگر هستی، كسی هم به تو عشق بورزد و اگر اينگونه نيست، تنهائيت كوتاه باشد و پس از تنهائيت، نفرت از كسی نيابی ..
آرزومندم كه اينگونه پيش نيايد اما اگر پيش آمد بدانی چگونه به دور از نااميدی زندگی كنی ..
برايت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
ازجمله دوستان بد و ناپايدار
برخی نادوست و برخی دوستدار
كه دست كم يكی در ميانشان بی ترديد مورد اعتمادت باشد
و چون زندگي بدين گونه است
برايت آرزومندم كه دشمن نيز داشته باشی
نه كم و نه زياد، درست به اندازه تا گاهی باورهايت را مورد پرسش قرار دهد كه دست كم يكی از آنها اعتراضش به حق باشد تا كه زياده به خود غره نشوی ..
همچنين برايت آرزومندم صبور باشی
نه با كسانی كه اشتباهات كوچك ميكنند
چون اين كار ساده ای است،
بلكه با كسانی كه اشتباهات بزرگ و جبران ناپذير ميكنند و با كاربرد درست صبوری ات برای ديگران نمونه شوی ..
و اميدوارم اگر جوان هستی خيلی به تعجيل رسيده نشوی
و اگر رسيده ای به جوان نمائی اصرار نوررزی
و اگر پيری تسليم نااميدی نشوی
چرا كه هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است بگذاريم در ما جريان يابند
اميدوارم حيوانی را نوازش كنی
به پرنده ای دانه بدهی و به آواز يك سهره گوش كنی وقتي كه آوای سحرگاهيش را سر می دهد
چرا كه به اين طريق
احساس زيبائی خواهی يافت , به رايگان ..
اميدوارم كه دانه ای هم بر خاك بفشانی
هرچند خرد بود باشد و با روئيدنش همراه شوی
تا دريابی چقدر زندگی در يك درخت وجود دارد..
بعلاوه آرزومندم پول داشته باشی زيرا در عمل به آن نيازمندی و برای اينكه سالی يك بار پولت را جلو رويت بگذاری و بگوئی: اين مال من است , فقط برای اينكه روشن كنی كدامتان ارباب ديگری است!
و در پايان اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
واگر زنی , شوهر خوبی داشته باشی
كه اگر فردا خسته باشيد يا پس فردا شادمان باز هم از عشق حرف برانيد تا از نو بياغازيد..
اگر همه ی اينها كه گفتم فراهم شد ديگر چيزی ندارم برايت آرزو كنم.
@ferdosesokhan
نوروز در روزگار قاجار از نگاه سفرنامه نویسان
هاینریش کارل بروگش، خاورشناس آلمانی قرن نوزدهم است و دوبار به ایران سفر کرده است. دو کتاب بروگش که درباره خاطرات وی درباره ایران است، با نام های درسرزمین آفتاب ودرمحضرسلطان صاحب قران به فارسی ترجمه شده.
وی درباره نوروز مینویسد:
کلمه نوروز برای همه ایرانیان یک کلمه سحرآمیز و معجزه آساست. با شنیدن آن قلب همه می تپد و چهره همه خندان میشود و به یاد آن و به امید نوروز آینده که روزگار بهتری داشته باشند، تمام گرفتاری ها و مشکلات کنونی خود را تحمل میکنند و تمام سال را در آرزوی رسیدن نوروز هستند ".
بروگش ادامه میدهد:
ایام نوروز شادی و سرور خاصی همه را فرا میگیرد همسایه ها با هر درجه و مقامی این عید را به یکدیگر تبریک میگویند و این یک سنت باستانی است که بیش از دو هزار سال در ایران رواج دارد و در طول این سالیان هیچ واقعه ای نتوانسته است این پیشامد ملی را از بین ببرد و مردم با هر عقیده و دین و مذهبی نوروز را جشن میگیرند ".(1)
کنت آرتوردوگوبینو، نویسنده، خاورشناس، و دیپلمات فرانسوی بود که در سال ۱۸۵۵ به همراه همسر و دخترش از طریق بندر بوشهر به ایران آمد و از طرف دربار استقبال باشکوهی از او به عمل آمد. در طول اقامت خود در ایران به زبان فارسی مسلط شد و به کارهایی از قبیل سکه شناسی و مطالعه تاریخ و فلسفه و ترجمه متون فارسی به فرانسه مشغول شد.سه سال درآسیا عنوان کتاب اوست که به نوروز نیز می پردازد.
او درباره نوروز در دربار قاجار مینویسد:
در دربار قاجار آغاز سال نو را حتی در نیمه شب با سلام خاص - سلام بزرگ - جشن میگرفتند که فقط شاهزادگان بلافصل، علما، سادات، مامورین عالی مقام و چند نفر از افسران به آن مراسم شرکت دعوت میشدند ".
گوبینو میگوید:
بزرگترین مواقع روزهای اول سال است که مردم برای تامین هزینه های عید نوروز احتیاج به پول دارند، به طور کلی در تمام موارد سرور و شادمانی یا عزاداری، و خدا میداند که تعداد این روزها و به خصوص ایام جشن و سرور نزد ملتی که بزرگترین مشغولیاتش تفریح است چقدر زیاد است، مردم شهرنشین ایران در جست و جوی پول هستند ".(2)
دکترجیمزولیس انگلیسی در زمان ناصرالدین شاه سفری به ایران میکند و سفرنامه ای درباره اوضاع اجتماعی و اقتصادی ایران تهیه میکند که در لندن منتشر میشود. او همچنین چندین کتاب درباره ایران و فرهنگ مشرق زمین نوشته است.
دکتر جیمز نیز درباره رسم عیدی گرفتن درویشان مینویسد:
" هیچ فصلی از فصول مانند عید نوروز به درویشان خوش نمیگذرد و در هیچ ایامی مانند ایام عید آنها نمیتوانند تحصیل پول بنمایند. در ایام عید هریک از ایرانیان هر درویشی را که در معبر و یا در محلات شهر ببیند خود را مجبور میداند که مقدار معینی پول به او بدهد. علاوه بر آن هریک از درویش ها معتاد برآنند که در ایام عید نوروز هرکدام یکی از رجال و متمولین آنجا را انتخاب نموده و در درب عمارت او چادر محقری زده و به قدری یاحق یاحق میگوید که صاحب خانه نظر به لیاقت خود مقدار معینی پول به او بدهد ".(3)
منابع:
1). سفری به دربار سلطان صاحب قران، هنریش بروگش، ترجمه مهندس کردبچه، تهران: اطلاعات ۱۳۷۶، جلد دوم، صفحه ۶۱۹
2). سه سال درآسیا، ژوزف آرتور دو گوبینو، ترجمه عبدالرضا هوشنگ مهدوی، تهران: نشر قطره ۱۳۸۳، صفحات ۲۷۳-۲۸۲
3). تاریخ اجتماعی ایران در عهد قاجار، چارلز جیمز ویلس، ترجمه سید عبدالله، به کوشش جمشید دودانگه و مهرداد نیکنام، تهران: طلوع، ۱۳۶۶، صفحه ۱۶۵
@ferdosesokhan
هاینریش کارل بروگش، خاورشناس آلمانی قرن نوزدهم است و دوبار به ایران سفر کرده است. دو کتاب بروگش که درباره خاطرات وی درباره ایران است، با نام های درسرزمین آفتاب ودرمحضرسلطان صاحب قران به فارسی ترجمه شده.
وی درباره نوروز مینویسد:
کلمه نوروز برای همه ایرانیان یک کلمه سحرآمیز و معجزه آساست. با شنیدن آن قلب همه می تپد و چهره همه خندان میشود و به یاد آن و به امید نوروز آینده که روزگار بهتری داشته باشند، تمام گرفتاری ها و مشکلات کنونی خود را تحمل میکنند و تمام سال را در آرزوی رسیدن نوروز هستند ".
بروگش ادامه میدهد:
ایام نوروز شادی و سرور خاصی همه را فرا میگیرد همسایه ها با هر درجه و مقامی این عید را به یکدیگر تبریک میگویند و این یک سنت باستانی است که بیش از دو هزار سال در ایران رواج دارد و در طول این سالیان هیچ واقعه ای نتوانسته است این پیشامد ملی را از بین ببرد و مردم با هر عقیده و دین و مذهبی نوروز را جشن میگیرند ".(1)
کنت آرتوردوگوبینو، نویسنده، خاورشناس، و دیپلمات فرانسوی بود که در سال ۱۸۵۵ به همراه همسر و دخترش از طریق بندر بوشهر به ایران آمد و از طرف دربار استقبال باشکوهی از او به عمل آمد. در طول اقامت خود در ایران به زبان فارسی مسلط شد و به کارهایی از قبیل سکه شناسی و مطالعه تاریخ و فلسفه و ترجمه متون فارسی به فرانسه مشغول شد.سه سال درآسیا عنوان کتاب اوست که به نوروز نیز می پردازد.
او درباره نوروز در دربار قاجار مینویسد:
در دربار قاجار آغاز سال نو را حتی در نیمه شب با سلام خاص - سلام بزرگ - جشن میگرفتند که فقط شاهزادگان بلافصل، علما، سادات، مامورین عالی مقام و چند نفر از افسران به آن مراسم شرکت دعوت میشدند ".
گوبینو میگوید:
بزرگترین مواقع روزهای اول سال است که مردم برای تامین هزینه های عید نوروز احتیاج به پول دارند، به طور کلی در تمام موارد سرور و شادمانی یا عزاداری، و خدا میداند که تعداد این روزها و به خصوص ایام جشن و سرور نزد ملتی که بزرگترین مشغولیاتش تفریح است چقدر زیاد است، مردم شهرنشین ایران در جست و جوی پول هستند ".(2)
دکترجیمزولیس انگلیسی در زمان ناصرالدین شاه سفری به ایران میکند و سفرنامه ای درباره اوضاع اجتماعی و اقتصادی ایران تهیه میکند که در لندن منتشر میشود. او همچنین چندین کتاب درباره ایران و فرهنگ مشرق زمین نوشته است.
دکتر جیمز نیز درباره رسم عیدی گرفتن درویشان مینویسد:
" هیچ فصلی از فصول مانند عید نوروز به درویشان خوش نمیگذرد و در هیچ ایامی مانند ایام عید آنها نمیتوانند تحصیل پول بنمایند. در ایام عید هریک از ایرانیان هر درویشی را که در معبر و یا در محلات شهر ببیند خود را مجبور میداند که مقدار معینی پول به او بدهد. علاوه بر آن هریک از درویش ها معتاد برآنند که در ایام عید نوروز هرکدام یکی از رجال و متمولین آنجا را انتخاب نموده و در درب عمارت او چادر محقری زده و به قدری یاحق یاحق میگوید که صاحب خانه نظر به لیاقت خود مقدار معینی پول به او بدهد ".(3)
منابع:
1). سفری به دربار سلطان صاحب قران، هنریش بروگش، ترجمه مهندس کردبچه، تهران: اطلاعات ۱۳۷۶، جلد دوم، صفحه ۶۱۹
2). سه سال درآسیا، ژوزف آرتور دو گوبینو، ترجمه عبدالرضا هوشنگ مهدوی، تهران: نشر قطره ۱۳۸۳، صفحات ۲۷۳-۲۸۲
3). تاریخ اجتماعی ایران در عهد قاجار، چارلز جیمز ویلس، ترجمه سید عبدالله، به کوشش جمشید دودانگه و مهرداد نیکنام، تهران: طلوع، ۱۳۶۶، صفحه ۱۶۵
@ferdosesokhan
فلسفه ی سفره هفت سین و اجزایش
بنام خدای بهار آفرین
بهار آفرین را هزار آفرین
به جمشید و آیین پاکش درود
که نوروز از او مانده در یاد بود
فلسفه سفره هفت سین:
در آیین باستانی ایران برای هر جشن خوان یا سفره ای گسترده میشد که دارای انواع خوراکیها بود.
سفره نوروزی بر پایه عدد مقدس هفت
بنا شده بود.
در زمان هخامنشیان در نوروز به روی هفت ظرف چینی غذا میگذاشتند که به آن هفت چین میگفتند.
بعدها در زمان ساسانیان هفت شین رسم شد که شامل شمع، شراب، شیرینی، شربت، شمشاد، شقایق و شاخه نبات بود.
بعد از سقوط ساسانیان وقتی که مردم ایران اسلام را پذیرفتند با حفظ سنتها و آیین های باستانی به هفت سین تغییر پیدا کرد که شامل:
سیب، سیر، سرکه، سکه، سمنو، سماق و سنجد میباشد.
فلسفه وجود قرآن و آیینه شمعدان در سفره هفت سین:
اولین و مهمترین موردی که بر سر سفره هفت سین قرار میگیرد قرآن کریم است به نشانه توکل و توسل به خداوند در آغاز سال در بهترین جای سفره قرار میگیرد.
آیینه نماد تصویر پیدایش و روشنایی است.
شمعدان نیز نماد پایداری نور و گرما و شمع ها نماد شادی و روشنگری هستند.
فلسفه سبزه:
سبزه عید نماد شادابی و سرسبزی و نشانگر زندگی بشر و پیوند او با طبیعت است و از دانه هایی مثل گندم، عدس، و ماش میباشد.
در ایران کهن ۲۵روز پیش از نوروز بر ۱۲ستون از خشت خام در میدان شهر سبزه میکاشتند و در روز ۶ فروردین با جشن و سرور سبزه ها را میکندند و برای فرخندگی به هر سو میپراکندند.
فلسفه اسپند و سکه:
اسپند خاصیت ضدعفونی کننده و دارویی دارد و به نیت سلامتی در هفت سین گزاشته میشود.
سکه نیز به نیت برکت و درآمد زیاد بر سفره هفت سین مینشیند.
فلسفه وجود سرکه و سمنو:
سرکه: سمبل صبر و استقامت، نماد مقاومت در برابر نا ملايمات روزگار که قبلا بجای آن شراب میگذاشتند.
سمنو: شیرینی وبرکت در زندگی
ثروت، فراوانی و وفور.
فلسفه وجود سنجد:
سنجد نماد عشق، فرزانگی، و زایش است.
سمبل محبت و نوع دوستی
(میوه درخت عشق)، اگر میخواهید روابط گسترده تری داشته باشید سنجد بیشتری بگذارید.
فلسفه وجود سیب:
سیب سمبل زیبایی و سلامت است.
به نشانه سلامتی به تعداد افراد خانواده در هفت سین میگذاریم و میخوریمش تا خراب نشود.
(عشق به افراد خانواده)
فلسفه وجود سنبل و تخم مرغ:
سنبل: گل آناهیتا و مظهر حضور آناهیتا ایزد بانوی آب است.
تخم مرغ: نماد نطفه و باروری (حتما در سفره بگذارید) رنگ بزنید یا نزنید مهم نیست اما قبل از خراب شدن میل کنید.
فلسفه وجود سماق و سیر:
سیر: نگهبان سفره و سمبل سلامتی از نوع جلوگیری از ورود انرژی های منفی
سماق: سمبل طلوع دوباره، همرنگ خورشید درحال طلوع و نماد چاشنی و محرک زندگی
فلسفه دعای تحویل سال:
یکی از آیین های ویژه هنگام گردش سال شمسی، خواندن « نیایش گردش سال» یا «دعای تحویل سال» میباشد که بدین معنی است
یا مقلب القلوب و الأبصار .
دل ها، آفتاب گردان تو شده اند و چشم ها به سوی تو ، به دور روی تو طواف می کنند ؛ هم گام با بهار .
یا مدبّر اللیل و النّهار .
سایه های شب و آفتاب روز را تویی که تدبیر می کنی .
یا محول الحول و الأحوال .
حال دل های ما در دست های توست ؛ تو مانند گردش حال دانه ها به گیاه ، مثل رویاندن سبزی زندگی از متن تیره خاک ، در کار آفریدنی . دل ها را می گردانی .
حَوِّلْ حالنا إلی احسَن الحال .
تدبیر قلب ما را ، تو ساز کن . گردش آفتاب گردان دل ما را تو هموار کن و ما را به بهترین وقت و نیکوترین حال در این بهار ، بی نیاز کن .
فلسفه سبزی پلو با ماهی شب عید:
خوردن برنج به دلیل داشتن برکت در کنار ماهی که نشانه حیات است و سبزی که حکایت از برکت و زایش دارد، در بسیاری از خانوادههای ایرانی مرسوم بوده و هست.
@ferdosesokhan
بنام خدای بهار آفرین
بهار آفرین را هزار آفرین
به جمشید و آیین پاکش درود
که نوروز از او مانده در یاد بود
فلسفه سفره هفت سین:
در آیین باستانی ایران برای هر جشن خوان یا سفره ای گسترده میشد که دارای انواع خوراکیها بود.
سفره نوروزی بر پایه عدد مقدس هفت
بنا شده بود.
در زمان هخامنشیان در نوروز به روی هفت ظرف چینی غذا میگذاشتند که به آن هفت چین میگفتند.
بعدها در زمان ساسانیان هفت شین رسم شد که شامل شمع، شراب، شیرینی، شربت، شمشاد، شقایق و شاخه نبات بود.
بعد از سقوط ساسانیان وقتی که مردم ایران اسلام را پذیرفتند با حفظ سنتها و آیین های باستانی به هفت سین تغییر پیدا کرد که شامل:
سیب، سیر، سرکه، سکه، سمنو، سماق و سنجد میباشد.
فلسفه وجود قرآن و آیینه شمعدان در سفره هفت سین:
اولین و مهمترین موردی که بر سر سفره هفت سین قرار میگیرد قرآن کریم است به نشانه توکل و توسل به خداوند در آغاز سال در بهترین جای سفره قرار میگیرد.
آیینه نماد تصویر پیدایش و روشنایی است.
شمعدان نیز نماد پایداری نور و گرما و شمع ها نماد شادی و روشنگری هستند.
فلسفه سبزه:
سبزه عید نماد شادابی و سرسبزی و نشانگر زندگی بشر و پیوند او با طبیعت است و از دانه هایی مثل گندم، عدس، و ماش میباشد.
در ایران کهن ۲۵روز پیش از نوروز بر ۱۲ستون از خشت خام در میدان شهر سبزه میکاشتند و در روز ۶ فروردین با جشن و سرور سبزه ها را میکندند و برای فرخندگی به هر سو میپراکندند.
فلسفه اسپند و سکه:
اسپند خاصیت ضدعفونی کننده و دارویی دارد و به نیت سلامتی در هفت سین گزاشته میشود.
سکه نیز به نیت برکت و درآمد زیاد بر سفره هفت سین مینشیند.
فلسفه وجود سرکه و سمنو:
سرکه: سمبل صبر و استقامت، نماد مقاومت در برابر نا ملايمات روزگار که قبلا بجای آن شراب میگذاشتند.
سمنو: شیرینی وبرکت در زندگی
ثروت، فراوانی و وفور.
فلسفه وجود سنجد:
سنجد نماد عشق، فرزانگی، و زایش است.
سمبل محبت و نوع دوستی
(میوه درخت عشق)، اگر میخواهید روابط گسترده تری داشته باشید سنجد بیشتری بگذارید.
فلسفه وجود سیب:
سیب سمبل زیبایی و سلامت است.
به نشانه سلامتی به تعداد افراد خانواده در هفت سین میگذاریم و میخوریمش تا خراب نشود.
(عشق به افراد خانواده)
فلسفه وجود سنبل و تخم مرغ:
سنبل: گل آناهیتا و مظهر حضور آناهیتا ایزد بانوی آب است.
تخم مرغ: نماد نطفه و باروری (حتما در سفره بگذارید) رنگ بزنید یا نزنید مهم نیست اما قبل از خراب شدن میل کنید.
فلسفه وجود سماق و سیر:
سیر: نگهبان سفره و سمبل سلامتی از نوع جلوگیری از ورود انرژی های منفی
سماق: سمبل طلوع دوباره، همرنگ خورشید درحال طلوع و نماد چاشنی و محرک زندگی
فلسفه دعای تحویل سال:
یکی از آیین های ویژه هنگام گردش سال شمسی، خواندن « نیایش گردش سال» یا «دعای تحویل سال» میباشد که بدین معنی است
یا مقلب القلوب و الأبصار .
دل ها، آفتاب گردان تو شده اند و چشم ها به سوی تو ، به دور روی تو طواف می کنند ؛ هم گام با بهار .
یا مدبّر اللیل و النّهار .
سایه های شب و آفتاب روز را تویی که تدبیر می کنی .
یا محول الحول و الأحوال .
حال دل های ما در دست های توست ؛ تو مانند گردش حال دانه ها به گیاه ، مثل رویاندن سبزی زندگی از متن تیره خاک ، در کار آفریدنی . دل ها را می گردانی .
حَوِّلْ حالنا إلی احسَن الحال .
تدبیر قلب ما را ، تو ساز کن . گردش آفتاب گردان دل ما را تو هموار کن و ما را به بهترین وقت و نیکوترین حال در این بهار ، بی نیاز کن .
فلسفه سبزی پلو با ماهی شب عید:
خوردن برنج به دلیل داشتن برکت در کنار ماهی که نشانه حیات است و سبزی که حکایت از برکت و زایش دارد، در بسیاری از خانوادههای ایرانی مرسوم بوده و هست.
@ferdosesokhan
⏰⏰⏰⏰⏰⏰
فلسفه_تغییر_ساعت در جهان
تغییر ساعت در ابتدای فصل پائیز موضوعی است که در سالهای اخیر حاشیه های زیادی به همراه داشت. این روزها نیز باید خود را برای تغییر ساعت آماده کنیم ولی آیا همه کشورها ساعت های خود را جلو میکشند؟
تغییر ساعت تابستانی یا صرفهجویی در زمان نوروز (DST) در بیشتر کشورها با نام ساعت تابستانی نامیده میشود.
ایده ابتدایی این تغییر در دوران مدرن در سال ۱۸۹۵ توسط جرج ورنون هادسون مطرح شد و برای اولین بار در زمان جنگ جهانی اول به اجرا درآمد. بسیاری از کشورها در زمانهای متفاوت از این شیوه استفاده کردهاند. پس از بحران انرژی در دهه ۱۹۷۰ میلادی، ساعت تابستانی به صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفت.
استفاده بیشتر از نور خورشید در طول روز، برای نخستین بار در سال ۱۷۸۴ در فرانسه مطرح شد. در این سال، بنیامین_فرانکلین، وزیر مختار آمریکا در فرانسه طی مقالهای که در یکی از مجلات فرانسه چاپ شد، از مردم خواست که صبحها یک ساعت زودتر از خواب بیدار شوند. فرانکلین معتقد بود که به این ترتیب، مردم میتوانند روزها از روشنایی خورشید استفاده بیشتری کنند و شبها شمع کمتری مصرف نمایند. البته فرانکلین پیشنهادی مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور ارایه نکرد. این پیشنهاد، برای اولین بار در سال ۱۹۰۷ در انگلستان توسط فردی به نام ویلیام_ولت پیشنهاد شد؛ هرچند که در آن مقطع زمانی عملی نشد.
اما تغییر ساعت رسمی برای صرفهجویی در مصرف انرژی، برای اولین بار در سال ۱۹۱۶ در کشور آلمان عملی شد. بعداً برخی دیگر از کشورها از جمله آمریکا، انگلستان، و برخی از کشورهای اروپایی نیز دست به اقدام مشابهی زدند. عاملی که این دولتها را برای استفاده از این تکنیک متقاعد نمود، کمبود شدید انرژی در اثر جنگ جهانی اول بود.
اکنون هفتاد و هفت کشور جهان با استفاده از این تکنیک، ساعات رسمی خود را تنظیم میکنند. اما زمان جلو و عقب کشیدن ساعت در این کشورها یکسان نیست؛ بهطور مثال کشورهای اروپایی از آخرین یکشنبه ماه مارس تا آخرین یکشنبه ماه اکتبر و آمریکا و کانادا از دومین یکشنبه ماه مارس تا اولین یکشنبه ماه نوامبر (به مدت هفت ماه) ساعت رسمی خود را جلو میکشند.
در برخی از مقاطع زمانی، برخی از کشورها تغییر ساعت رسمی خود را در بازه زمانی بیشتری انجام دادهاند؛ بهطور مثال کشور آمریکا در سالهای ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶، زمان تغییر ساعت رسمی را دو ماه جلو انداخت و دولت انگلستان نیز در خلال جنگ جهانی دوم، ساعتها را دو ساعت جلو میکشید.
این در حالی است که بررسیهای اخیر نشان میدهد که این تغییر ساعت بیشتر داری تاثیر اسمی میباشد نه واقعی. اخیراً (ابتدای سال ۲۰۱۱) تحقیق در مورد تاثیر تغییر ساعت ۷۰۰ درصد رشد داشتهاست. ولی غالب کشورها همچنان بر این امر اصرار دارند، اما کشورهای پیشرفته و پر جمعیتی مثل ژاپن، چین و هند این تغییرات را اعمال نمیکنند.
ماجرای تغییر ساعت در ایران
در ایران نیز، برای نخستین بار در سال ۱۳۵۷ساعت رسمی کشور به ساعات تابستانی و زمستانی تقسیم شد. اما مدتی بعد این روند به حالت تعلیق در آمد. در سال ۱۳۷۰ و در دوران دولت سازندگی بر اساس محاسباتی هیأت وزیران ایران مصوبهای را به تصویب رساند که طی آن ساعت رسمی کشور همه ساله در اول فروردین ماه یک ساعت جلو کشیده شود و در سی و یکم شهریورماه به حالت اول بازگردد. در اسفند ماه سال ۱۳۸۴ در زمان رییس جمهوری احمدی_نژاد این مصوبه ابطال شد.
پس از آن در سالهای ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ نمایندگان مجلس شورای اسلامی، طرحهایی را در دستور کار خود قرار دادند تا دولت را مکلف به تغییر ساعت رسمی کشور در ششماهه نخست سال نمایند. اما در نهایت این طرحها بهصورت قانون در نیامدند. این در حالی بود که منابع مختلف پیشنهادهای مختلفی، همچون تاریخهایی جدید برای آغاز و پایان تغییر ساعت در سال را مطرح میکردند.
در نهایت در روز ۳۱ مرداد ۱۳۸۶ قانونی مشتمل بر یک ماده واحده مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید. بنابر این قانون ساعت رسمی کشور هر سال در ساعت ۲۴ روز اول فروردین یک ساعت به جلو کشیده میشود و در ساعت ۲۴ روز سیام شهریور ماه به حالت قبلی برگردانده میشود.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
فلسفه_تغییر_ساعت در جهان
تغییر ساعت در ابتدای فصل پائیز موضوعی است که در سالهای اخیر حاشیه های زیادی به همراه داشت. این روزها نیز باید خود را برای تغییر ساعت آماده کنیم ولی آیا همه کشورها ساعت های خود را جلو میکشند؟
تغییر ساعت تابستانی یا صرفهجویی در زمان نوروز (DST) در بیشتر کشورها با نام ساعت تابستانی نامیده میشود.
ایده ابتدایی این تغییر در دوران مدرن در سال ۱۸۹۵ توسط جرج ورنون هادسون مطرح شد و برای اولین بار در زمان جنگ جهانی اول به اجرا درآمد. بسیاری از کشورها در زمانهای متفاوت از این شیوه استفاده کردهاند. پس از بحران انرژی در دهه ۱۹۷۰ میلادی، ساعت تابستانی به صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفت.
استفاده بیشتر از نور خورشید در طول روز، برای نخستین بار در سال ۱۷۸۴ در فرانسه مطرح شد. در این سال، بنیامین_فرانکلین، وزیر مختار آمریکا در فرانسه طی مقالهای که در یکی از مجلات فرانسه چاپ شد، از مردم خواست که صبحها یک ساعت زودتر از خواب بیدار شوند. فرانکلین معتقد بود که به این ترتیب، مردم میتوانند روزها از روشنایی خورشید استفاده بیشتری کنند و شبها شمع کمتری مصرف نمایند. البته فرانکلین پیشنهادی مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور ارایه نکرد. این پیشنهاد، برای اولین بار در سال ۱۹۰۷ در انگلستان توسط فردی به نام ویلیام_ولت پیشنهاد شد؛ هرچند که در آن مقطع زمانی عملی نشد.
اما تغییر ساعت رسمی برای صرفهجویی در مصرف انرژی، برای اولین بار در سال ۱۹۱۶ در کشور آلمان عملی شد. بعداً برخی دیگر از کشورها از جمله آمریکا، انگلستان، و برخی از کشورهای اروپایی نیز دست به اقدام مشابهی زدند. عاملی که این دولتها را برای استفاده از این تکنیک متقاعد نمود، کمبود شدید انرژی در اثر جنگ جهانی اول بود.
اکنون هفتاد و هفت کشور جهان با استفاده از این تکنیک، ساعات رسمی خود را تنظیم میکنند. اما زمان جلو و عقب کشیدن ساعت در این کشورها یکسان نیست؛ بهطور مثال کشورهای اروپایی از آخرین یکشنبه ماه مارس تا آخرین یکشنبه ماه اکتبر و آمریکا و کانادا از دومین یکشنبه ماه مارس تا اولین یکشنبه ماه نوامبر (به مدت هفت ماه) ساعت رسمی خود را جلو میکشند.
در برخی از مقاطع زمانی، برخی از کشورها تغییر ساعت رسمی خود را در بازه زمانی بیشتری انجام دادهاند؛ بهطور مثال کشور آمریکا در سالهای ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶، زمان تغییر ساعت رسمی را دو ماه جلو انداخت و دولت انگلستان نیز در خلال جنگ جهانی دوم، ساعتها را دو ساعت جلو میکشید.
این در حالی است که بررسیهای اخیر نشان میدهد که این تغییر ساعت بیشتر داری تاثیر اسمی میباشد نه واقعی. اخیراً (ابتدای سال ۲۰۱۱) تحقیق در مورد تاثیر تغییر ساعت ۷۰۰ درصد رشد داشتهاست. ولی غالب کشورها همچنان بر این امر اصرار دارند، اما کشورهای پیشرفته و پر جمعیتی مثل ژاپن، چین و هند این تغییرات را اعمال نمیکنند.
ماجرای تغییر ساعت در ایران
در ایران نیز، برای نخستین بار در سال ۱۳۵۷ساعت رسمی کشور به ساعات تابستانی و زمستانی تقسیم شد. اما مدتی بعد این روند به حالت تعلیق در آمد. در سال ۱۳۷۰ و در دوران دولت سازندگی بر اساس محاسباتی هیأت وزیران ایران مصوبهای را به تصویب رساند که طی آن ساعت رسمی کشور همه ساله در اول فروردین ماه یک ساعت جلو کشیده شود و در سی و یکم شهریورماه به حالت اول بازگردد. در اسفند ماه سال ۱۳۸۴ در زمان رییس جمهوری احمدی_نژاد این مصوبه ابطال شد.
پس از آن در سالهای ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ نمایندگان مجلس شورای اسلامی، طرحهایی را در دستور کار خود قرار دادند تا دولت را مکلف به تغییر ساعت رسمی کشور در ششماهه نخست سال نمایند. اما در نهایت این طرحها بهصورت قانون در نیامدند. این در حالی بود که منابع مختلف پیشنهادهای مختلفی، همچون تاریخهایی جدید برای آغاز و پایان تغییر ساعت در سال را مطرح میکردند.
در نهایت در روز ۳۱ مرداد ۱۳۸۶ قانونی مشتمل بر یک ماده واحده مبنی بر تغییر ساعت رسمی کشور به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید. بنابر این قانون ساعت رسمی کشور هر سال در ساعت ۲۴ روز اول فروردین یک ساعت به جلو کشیده میشود و در ساعت ۲۴ روز سیام شهریور ماه به حالت قبلی برگردانده میشود.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
نوروز به روایت شاهنامه
یکی از جشنهایی که در شاهنامه فردوسی از آن نام برده شده، آیین و مراسم نوروزی است. جشن نوروز از مهمترین مراسمی است که از سالیان دور در بین ایرانیان رایج بوده و همچنان نیز ادامه دارد. امروزه همه اقوام ایرانی نوروز را جشن میگیرند . شادی و سرور در این زمان، چندان دور از ذهن نیست زیرا جهان، رنگ دیگری به خود میگیرد و نوبت زایش زمین و تولد گیاه میشود.
بنابراین، اساس به وجود آمدن این جشن آغاز بهار، و در واقع شادی طبیعی از پایان فصل سخت سرماست. در این فصل، تمامی ناخوشیهای مربوط به سرما از بین رفته و جای آن را سبزی و طراوتی وصف نشدنی فرا میگیرد. زمین لباس تازه پوشیده و نو میشود و شاید انسانها نیز همین دید را نسبت به خود داشتهاند.
نوروز در شاهنامه فردوسی جلوه خاصی دارد. در حقیقت یکی از مهمترین آثاری که از نوروز و چگونگی بنیانگذاری این جشن یاد میکند، شاهنامه است. در شاهنامه، 33 بار از نوروز و چند بار نیز «سرسال نو» و «ماه فروردین» که مراد همان نوروز است، نام برده میشود. به نقل از مرحوم دهخدا، وی داستان پدید آمدن نوروز را در زمان پادشاهي جمشيد میداند. فردوسی به نوبه خود این داستان را از خداي نامک و ديگر کتب و رسايل پهلوي برگرفته است. از اين داستانها بر ميآيد که نوروز به معني روز نو و تازه است، يعني روزي که سال نو آغاز میشود.
فلسفه پدید آمدن این جشن در شاهنامه با برتخت نشینی جمشید توضیح داده شده است:
چو خورشید تابان میان هوا
نشسته بر او شاه فرمان روا
جهان انجمن شد بر آن تخت او
شگفتی فرومانده از بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندند
مرآن روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فروردین
برآسوده از رنج روی زمین
بزرگان به شاهی بیاراستند
می و رود ورامشگران خواستند
چنین جشن فرخ ازآن روزگار
به ما ماند ازآن خسروان یادگار
در نوروز، آتشکدهها و ایوانها مربوط به آن را با تکههای ابریشمین میآراستند و مُشک در آتش میافشاندند تا فضا را معطر کنند:
به دیبا بیاراست آتشکده
هم ایوان نوروز و جشن سده
خسرو پرویز نوروزها بر تخت مینشست. شاید هر سال بر تختنشینی خویش را تجدید میکرد.بدین ترتیب این تخت نشینی را به فال نیک گرفته و سنت گذشتگان را پاس میداشت. سپس زندانیان را در این روز رها کرده و حاجت نیازمندان را میداد. در شاهنامه آمده است، هنگامی که یزدگرد بر پسرخود، بهرام خشم گرفت و او را از منزل ممنوع الخروج اعلام کرد، او تنها در مهرگان و نوروز و به میمنت این جشنها توانست از خانه، خارج شود.
نوروز در نزد آریاییان تقدس داشت. آنها به نوروز سوگند یاد میکردند. هنگامی که خسرو پرویز را از قدرت خلع و کور کردند، باربد در سوگ او گفت:
به یزدان و نام تو ای شهریار
به نوروز و مهر و به خرم بهار
که گردست من زین سپس نیز رود
بساید، مبادا به من بر درود
همچنین، نوروز را به عزیزان و بزرگان خویش تبریک میگفتند:
بدین شاه، نوروز فرخنده باد
دل بدسگالان او کنده باد
@Tame_Adabiate_Azizzade
@ferdosesokhan
یکی از جشنهایی که در شاهنامه فردوسی از آن نام برده شده، آیین و مراسم نوروزی است. جشن نوروز از مهمترین مراسمی است که از سالیان دور در بین ایرانیان رایج بوده و همچنان نیز ادامه دارد. امروزه همه اقوام ایرانی نوروز را جشن میگیرند . شادی و سرور در این زمان، چندان دور از ذهن نیست زیرا جهان، رنگ دیگری به خود میگیرد و نوبت زایش زمین و تولد گیاه میشود.
بنابراین، اساس به وجود آمدن این جشن آغاز بهار، و در واقع شادی طبیعی از پایان فصل سخت سرماست. در این فصل، تمامی ناخوشیهای مربوط به سرما از بین رفته و جای آن را سبزی و طراوتی وصف نشدنی فرا میگیرد. زمین لباس تازه پوشیده و نو میشود و شاید انسانها نیز همین دید را نسبت به خود داشتهاند.
نوروز در شاهنامه فردوسی جلوه خاصی دارد. در حقیقت یکی از مهمترین آثاری که از نوروز و چگونگی بنیانگذاری این جشن یاد میکند، شاهنامه است. در شاهنامه، 33 بار از نوروز و چند بار نیز «سرسال نو» و «ماه فروردین» که مراد همان نوروز است، نام برده میشود. به نقل از مرحوم دهخدا، وی داستان پدید آمدن نوروز را در زمان پادشاهي جمشيد میداند. فردوسی به نوبه خود این داستان را از خداي نامک و ديگر کتب و رسايل پهلوي برگرفته است. از اين داستانها بر ميآيد که نوروز به معني روز نو و تازه است، يعني روزي که سال نو آغاز میشود.
فلسفه پدید آمدن این جشن در شاهنامه با برتخت نشینی جمشید توضیح داده شده است:
چو خورشید تابان میان هوا
نشسته بر او شاه فرمان روا
جهان انجمن شد بر آن تخت او
شگفتی فرومانده از بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندند
مرآن روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فروردین
برآسوده از رنج روی زمین
بزرگان به شاهی بیاراستند
می و رود ورامشگران خواستند
چنین جشن فرخ ازآن روزگار
به ما ماند ازآن خسروان یادگار
در نوروز، آتشکدهها و ایوانها مربوط به آن را با تکههای ابریشمین میآراستند و مُشک در آتش میافشاندند تا فضا را معطر کنند:
به دیبا بیاراست آتشکده
هم ایوان نوروز و جشن سده
خسرو پرویز نوروزها بر تخت مینشست. شاید هر سال بر تختنشینی خویش را تجدید میکرد.بدین ترتیب این تخت نشینی را به فال نیک گرفته و سنت گذشتگان را پاس میداشت. سپس زندانیان را در این روز رها کرده و حاجت نیازمندان را میداد. در شاهنامه آمده است، هنگامی که یزدگرد بر پسرخود، بهرام خشم گرفت و او را از منزل ممنوع الخروج اعلام کرد، او تنها در مهرگان و نوروز و به میمنت این جشنها توانست از خانه، خارج شود.
نوروز در نزد آریاییان تقدس داشت. آنها به نوروز سوگند یاد میکردند. هنگامی که خسرو پرویز را از قدرت خلع و کور کردند، باربد در سوگ او گفت:
به یزدان و نام تو ای شهریار
به نوروز و مهر و به خرم بهار
که گردست من زین سپس نیز رود
بساید، مبادا به من بر درود
همچنین، نوروز را به عزیزان و بزرگان خویش تبریک میگفتند:
بدین شاه، نوروز فرخنده باد
دل بدسگالان او کنده باد
@Tame_Adabiate_Azizzade
@ferdosesokhan
مهمترین فردی که باید در نوروز به دیدارش برویم کیست؟
نوروز فرصت خوبی است برای تازه شدن دیدارها. اما نوروز شما نوروز نخواهد شد مگر اینکه حتما به دیدار یک نفر بروید و متاسفانه بیشتر ما، فرصت نمیکنیم که این فرد را در طول ایام عید ملاقات کنیم. آنقدر درگیر دید و بازدیدهای همیشگی، برنامههای تلویزیونی و مسافرت هستیم که این فرد در لیست ما، نفر آخر قرار میگیرد و در انتها نیز مانند همیشه فراموش میشود.
بله مهمترین فردی که باید به دیدارش برویم و از حالش بپرسیم: خود ما هستیم.
تجویز راهبردی
برای اینکه این دیدار، دیدار خوبی باشد این چهار نکته را رعایت کنید:
1⃣ وقت ويژهای را برای وی در نظر بگیرید. سعی کنید در ایام عید زمان خوبی را که سرحال و با انرژی هستید و سرتان شلوغ نیست را برای این دیدار انتخاب کنید. در طول سال که به او سر نزدهاید دست کم در ایام عید زمان خوبی را برای وی کنار بگذارید.
2⃣ وقتی به دیدار خودتان رفتید، بگذارید او حرف بزند. به حرفهایش گوش کنید. با حوصله به دغدغه هایش، غرغرهایش، آرزوهایش و اهدافش گوش کنید.
3⃣ سوال اولی که از او می پرسید این باشد: چه اهدافی برای سال جدید برای خودت در نظر گرفتهای؟ میخواهی در ارتباطات پنجگانهات (با خدا، با خودت، با خانواده، با جامعه و با جهان) چه کنی؟
سر فرصت به حرفهایش گوش کنید. چون بعد از دیدار باید بلافاصله آنها را بنویسید.
4⃣ وقتی صحبتهایش تمام شد، حالا مورد به مورد درباره اهدافش دقیقتر بپرسید. مثلا بپرسید که فلان هدفی که اشاره کردی، دقیقا چقدر؟ در چه زمانی؟ چگونه؟
هیچ ایرادی ندارد که گاهی اوقات بلند بلند هم با خود صحبت کنید که گفتهاند:
همچو مجنون گفتگو با خویشتن باید مرا...
بگذارید یک روز در سال دیوانه به نظر برسید. اگر دوست داشتید میتوانید بنشینید یا اینکه خودتان را به یک پیادهروی و سپس یک فنجان چای دعوت کنید. مهم این است که در بهترین و شاداب ترین حالت با خود دیدار کنید.
@ferdosesokhan
نوروز فرصت خوبی است برای تازه شدن دیدارها. اما نوروز شما نوروز نخواهد شد مگر اینکه حتما به دیدار یک نفر بروید و متاسفانه بیشتر ما، فرصت نمیکنیم که این فرد را در طول ایام عید ملاقات کنیم. آنقدر درگیر دید و بازدیدهای همیشگی، برنامههای تلویزیونی و مسافرت هستیم که این فرد در لیست ما، نفر آخر قرار میگیرد و در انتها نیز مانند همیشه فراموش میشود.
بله مهمترین فردی که باید به دیدارش برویم و از حالش بپرسیم: خود ما هستیم.
تجویز راهبردی
برای اینکه این دیدار، دیدار خوبی باشد این چهار نکته را رعایت کنید:
1⃣ وقت ويژهای را برای وی در نظر بگیرید. سعی کنید در ایام عید زمان خوبی را که سرحال و با انرژی هستید و سرتان شلوغ نیست را برای این دیدار انتخاب کنید. در طول سال که به او سر نزدهاید دست کم در ایام عید زمان خوبی را برای وی کنار بگذارید.
2⃣ وقتی به دیدار خودتان رفتید، بگذارید او حرف بزند. به حرفهایش گوش کنید. با حوصله به دغدغه هایش، غرغرهایش، آرزوهایش و اهدافش گوش کنید.
3⃣ سوال اولی که از او می پرسید این باشد: چه اهدافی برای سال جدید برای خودت در نظر گرفتهای؟ میخواهی در ارتباطات پنجگانهات (با خدا، با خودت، با خانواده، با جامعه و با جهان) چه کنی؟
سر فرصت به حرفهایش گوش کنید. چون بعد از دیدار باید بلافاصله آنها را بنویسید.
4⃣ وقتی صحبتهایش تمام شد، حالا مورد به مورد درباره اهدافش دقیقتر بپرسید. مثلا بپرسید که فلان هدفی که اشاره کردی، دقیقا چقدر؟ در چه زمانی؟ چگونه؟
هیچ ایرادی ندارد که گاهی اوقات بلند بلند هم با خود صحبت کنید که گفتهاند:
همچو مجنون گفتگو با خویشتن باید مرا...
بگذارید یک روز در سال دیوانه به نظر برسید. اگر دوست داشتید میتوانید بنشینید یا اینکه خودتان را به یک پیادهروی و سپس یک فنجان چای دعوت کنید. مهم این است که در بهترین و شاداب ترین حالت با خود دیدار کنید.
@ferdosesokhan
🌻عید در ضرب المثل ها
- عیدوآدینه دیداردوست است
- عید نیامده پیشاپیش به مصلا میرود.
- عید نیست عیب است .
- عیدمی آید عیب هارا آشکار میکند.
- عیدم همه ماتم است و ماتم همه عید.
- مثل قبای بعد از عید .
- ماتم زده را عیدبود ماتم دیگر.
- لطف تخم مرغ رنگی در عید نوروز است .
- همین دوسه روز تا عیدنوروز.
- هر روز عید نیست که حلوا خورد کسی .
- نه عید نه نوروز، نان تخمه رو.
- نان عید بی منت است .
- هدیه ای را عهده مگیر، یا در عروسی خواهند یا در عید .
- عید ماتمی را تهنیت نیست .
- عیدما بیچارگان دربدر گشتن است.
عید قربان است دائم خانه قصاب را .
- عید فقرا عزاست .
- عیدشد هرکس ز یار (ش) عیدی (ایی) دارد هوس
عید پما و عیدی ما دیدن روی تو بس .
عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت.
-- صد شکر که این آمد و صد شکر که آن رفت
- عید رفت، بعد از تو را مبارک .
شب عید آب و آتش، گوشت آدمیزاد هوس می کنند .
- شب عید است و یار از من چغندر پخته می خواهد
خیالش می رسد من گنج قارون زیر سر دارم
- چو گربه در تله افتاد عید موشان است .
- چراغان بود عید پروانه را .
- جامه ای که به عید نرسد برای میراث است.
- تخم رنگ کرده برای روز اول عید خوبست
- تخم مرغ را شب عید رنگ می کنند .
- تخم مرغ پخته را برای شب عید نگه می دارند .
- تا چهل و پنج روز بعد از عید، کاه زرد نگه دار و درد سر نکش .
-پلو شب عید و آب در زمستان مزه دارد .
-بی چیز نه عروسیش باشد نه عیدش .
- به خیال دیوانه هرروز عیداست.
- برای دیوانه هر روز عید است .
- برای دیوانه چه عید چه عروسی.
- این هنوز اول نوروز جهان افروز است.
مطلب برگرفته از: کانال حکایت مثل ها
@ferdosesokhan
- عیدوآدینه دیداردوست است
- عید نیامده پیشاپیش به مصلا میرود.
- عید نیست عیب است .
- عیدمی آید عیب هارا آشکار میکند.
- عیدم همه ماتم است و ماتم همه عید.
- مثل قبای بعد از عید .
- ماتم زده را عیدبود ماتم دیگر.
- لطف تخم مرغ رنگی در عید نوروز است .
- همین دوسه روز تا عیدنوروز.
- هر روز عید نیست که حلوا خورد کسی .
- نه عید نه نوروز، نان تخمه رو.
- نان عید بی منت است .
- هدیه ای را عهده مگیر، یا در عروسی خواهند یا در عید .
- عید ماتمی را تهنیت نیست .
- عیدما بیچارگان دربدر گشتن است.
عید قربان است دائم خانه قصاب را .
- عید فقرا عزاست .
- عیدشد هرکس ز یار (ش) عیدی (ایی) دارد هوس
عید پما و عیدی ما دیدن روی تو بس .
عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت.
-- صد شکر که این آمد و صد شکر که آن رفت
- عید رفت، بعد از تو را مبارک .
شب عید آب و آتش، گوشت آدمیزاد هوس می کنند .
- شب عید است و یار از من چغندر پخته می خواهد
خیالش می رسد من گنج قارون زیر سر دارم
- چو گربه در تله افتاد عید موشان است .
- چراغان بود عید پروانه را .
- جامه ای که به عید نرسد برای میراث است.
- تخم رنگ کرده برای روز اول عید خوبست
- تخم مرغ را شب عید رنگ می کنند .
- تخم مرغ پخته را برای شب عید نگه می دارند .
- تا چهل و پنج روز بعد از عید، کاه زرد نگه دار و درد سر نکش .
-پلو شب عید و آب در زمستان مزه دارد .
-بی چیز نه عروسیش باشد نه عیدش .
- به خیال دیوانه هرروز عیداست.
- برای دیوانه هر روز عید است .
- برای دیوانه چه عید چه عروسی.
- این هنوز اول نوروز جهان افروز است.
مطلب برگرفته از: کانال حکایت مثل ها
@ferdosesokhan