فردوس سخن
1.47K subscribers
376 photos
162 videos
3.86K files
359 links
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

Admin :
@mollasadeghi

برو اولین پست‌
https://t.me/ferdosesokhan/3
Download Telegram
الماس«دریای نور» و " کوه نور کجا هستند؟

موزه‌ی جواهرات ایران، خانه‎ی با ارزش‌ترین گنجینه‌ی جواهرات ایران است که در بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران نگهداری می‎شود.

گنجینه‎ای که هیچ تخمینی از ارزش جواهرات آن نمی‌توان داشت و شامل زیباترین و قدیمی‎ترین تاج‎ها و تخت‌های پادشاهی ایران و همچنین سنگ‎های قیمتی کم‎یاب و نایابی مانند الماس «دریای نور» است.

این موزه زیر نظر بانک مرکزی است و برای بازدید از آن می‌توان ساعت 14 شنبه تا سه‎شنبه به خزانه‌ی بانک مرکزی در خیابان فردوسی روبه‎روی سفارت آلمان رفت، چون فقط در این روزها، خزانه روی علاقه‎مندان باز است.

💎 الماس دریای نورکجاست؟

شاید این الماس در میان جواهرات ملی ایران، مقام نخست را داشته باشد.

این الماس در کنار الماس «کوه نور»، یک زوج دانسته می‌شود.

در حالی که از نظر تراش و رنگ، هیج وجه مشترکی با هم ندارند.

💎 الماس کوه نور کجاست؟

هر دو گوهر متعلق به نادرشاه بوده‏‌ و بعد از مرگ نادرشاه، الماس«کوه نور» به افغانستان برده شد.
سپس به شاه‌شجاع رسید و بعد به‌دست سردار هندی، شیرپنجاب، رسید و سپس به‌دست کمپانی هند شرقی افتاد که به‌وسیله‌ی آن دربار انگلیس رفت و به ملکه ویکتوریا هدیه داده شد.

اکنون این الماس در انگلیس است و در تاج ملکه مادر نصب شده است.

ناصرالدین‌شاه ، به این الماس علاقه‏ داشته و گاهی آن را به کلاه و گاهی به سینه‌ی خود می‎زده است. وزن الماس «دریای نور» 182 قیراط است و رنگ آن صورتی است که از کمیاب‏‌ ترین رنگ‌ها در میان الماس‌ها است.

مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
ﺭﻭﺯﺑﻪ_ﭘﻮﺭ_ﺩﺍﺩﻭﯾﻪ ‏( ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔﻊ ‏) ﮐﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ؟

ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 104 ﻩ . ﻕ ﺩﺭ #ﻓﯿﺮﻭﺯﺁﺑﺎﺩ ﺩﺭ #ﺍﺳﺘﺎﻥ_ﭘﺎﺭﺱ_ﮔﻬﻮﺍﺭﻩ_ﻭ_ﻣﻬﺪ_ﺗﻤﺪﻥ_ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﯽ_ﻭ_ﺳﺎﺳﺎﻧﯽﺯﺍﺩﻩ ﺷﺪ. ﺍﺯ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﭼﯿﺮﻩ ﺩﺳﺖ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻋﺮﺏ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺑﻨﯿﺎﻧﮕﺬﺍﺭﺍﻥ ﺗﻔﮑﺮ ﻋﻠﻤﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺑﻦ ﻧﺪﯾﻢ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﻩ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻓﺼﺤﺎﯼ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻋﺮﺏ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﻣﻮﺭﺧﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﭼﻮﻥ ﻃﺒﺮﯼ ﻭ ﺟﺎﺣﻆ ﻭ ﺍﺑﻦ ﺍﺛﯿﺮ ﻭ ﺑﯿﺮﻭﻧﯽ ﻭ ﺣﻤﺰﻩ ﯼ ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﯽ ﻭ ﺑﻼﺫﺭﯼ ﻭ ... ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺻﺪﺭ ﻧﺸﯿﻦ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻋﺮﺏ ﺩﺭ ﻧﺜﺮ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ . ﺭﻭﺯﺑﻪ ﮐﺘﺎﺏﻫﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ #ﭘﺎﺭﺳﯽ_ﻣﯿﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻋﺮﺑﯽ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ . ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﺑﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﺮﺩ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﻫﺎﯾﯽ ﭼﻮﻥ #ﮐﻠﯿﻠﻪ_ﻭ_ﺩﻣﻨﻪ، #ﺗﺎﺟﻨﺎﻣﻪ_ﺍﻧﻮﺷﯿﺮﻭﺍﻥ، #ﺁﯾﯿﻦﻧﺎﻣﻪ، ﺳﺨﻨﻮﺭﯼ ﺑﺰﺭﮒ ‏( ﺍﻷﺩﺏ
ﺍﻟﮑﺒﯿﺮ ‏) ﻭ ﺳﺨﻨﻮﺭﯼ ﺧُﺮﺩ ‏( ﺍﻷﺩﺏ ﺍﻟﺼﻐﯿﺮ ‏) ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩ .

ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻬﺮﺕ ﺍﺩﺑﯽ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﯽ ﺍﻭ .. ﻋﯿﺴﯽ ﺑﻦ ﻋﻠﯽ ﻋﻤﻮﯼ ﺳﻔﺎﺡ ﺧﻠﯿﻔﻪ ﯼ ﻋﺒﺎﺳﯽ ﺍﺯ ﻭﯼ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺩﺑﯿﺮﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﮔﯿﺮﺩ. ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻔﺎﺡ .. ﻋﻤﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻭ ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺧﻼﻓﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭﺯﺍﺩﻩ ﺍﺵ ﻣﻨﺼﻮﺭ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﻋﯽ ﺧﻼﻓﺖ ﺷﺪ .
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﻼﺵ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﻣﻨﺼﻮﺭ ﻋﺒﺎﺳﯽ ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﺧﻼﻓﺖ ﻧﺸﺴﺖ .ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺟﺎﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻧﺎﮐﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﯿﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺧﻠﯿﻔﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻨﻨﺪ . ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﻨﺼﻮﺭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎﻥ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﯼ ﺑﻨﻮﯾﺴﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻧﯿﺰ ﺧﻄﺮﯼ ﺑﺮﺍﺩﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻧﮑﻨﺪ .
ﻣﻨﺼﻮﺭ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﻣﺎﻥ ﻧﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﺯﺑﻪ ‏( ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔﻊ ‏) ﻣﺪﯾﺮ ﺩﺑﯿﺮﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻋﯿﺴﯽ ﺳﭙﺮﺩ. ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺘﻦ ﺍﻣﺎﻥ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻋﯿﺴﯽ ﻃﻮﺭﯼ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﯼ ﻣﻨﺼﻮﺭ ﻋﺒﺎﺳﯽ ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﻪ ﭘﯿﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ !
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﺘﻦ ﺍﻣﺎﻥ ﻧﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﻨﺼﻮﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﺍﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻭﺍﻟﯽ ﺑﺼﺮﻩ ﭘﯿﺎﻡ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﯼ ﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺗﻬﺎﻡ ﺯﻧﺪﻗﻪ ‏( ﻣﺮﺗﺪ ﻭ ﮐﺎﻓﺮ ‏) ﺍﻋﺪﺍﻡ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻟﯽ ﺑﺼﺮﻩ ﻧﯿﺰ ﺭﻭﺯﺑﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﻓﺮﺍﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﺗﻨﻮﺭﯼ ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺟﺰﺍﯼ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﯾﮑﺎﯾﮏ ﺑﺮﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﺗﻨﻮﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻥ ﻣﺜﻠﻪ ﺷﺪﻩ ﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺗﻨﻮﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﻮﺯﺍﻧﯿﺪﻧﺪ .
ﺭﻭﺯﺑﻪ ﭘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻭﯾﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺮﮒ ﺗﻨﻬﺎ 36 ﺳﺎﻝ ﺳﻦ ﺩﺍﺷﺖ . ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮎ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 142 ﻩ . ﻕ ﺭﻭﯼ ﺩﺍﺩ. ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺩﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻨﺶ ﺯﺭﺗﺸﺘﯽ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺑﻦ ﻣﺎﯾﻪ ﻫﺎ :

ﻣﺮﻭﺝ ﺍﻟﺬﻫﺐ ﭼﺎﭖ ﭘﺎﺭﯾﺲ .. ﺝ 8 ﺹ 293
ﺍﻟﻬﻨﺪ ...ﺑﯿﺮﻭﻧﯽ ..ﺹ 76
ﺍﻟﻔﻬﺮﺳﺖ .. ﺍﺑﻦ ﻧﺪﯾﻢ ﺹ 140
ﺍﻧﺴﺎﺏ ﺍﻻﺷﺮﺍﻑ ... ﺑﻼﺫﺭﯼ ﺝ 3ﺹ 222
ﭘﺲ ﺍﺯ 1400 ﺳﺎﻝ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﻔﺎ ﺹ 426-427
@ferdosesokhan
دروازه قرآن شیراز

در قدیم شیراز دارای شش دروازه بوده‌است. هم‌اکنون در شیراز دروازه‌ای به جز دروازه قرآن وجود ندارد اما مردم شیراز هنوز به محل دروازه‌های قدیمی اشاره می‌کنند که عبارتند از:
"دروازه قرآن،
دروازه اصفهان،
دروازه سعدی،
دروازه قصابخانه،
دروازه کازرون،
دروازه شاه داعی الی اله".

در مدخل تنگ الله اکبر با دروازه‌ای روبرو هستیم، که به دروازه قرآن معروف شده‌است.
این دروازه به دستور عضدالدوله دیلمی ساخته شده‌است.
وجه تسمیه آن بخاطر قرآنی است، که به دستور امیر در آن گذاشته شده بود تا مسافرین به سلامت از زیر آن عبور کنند. این طاق به مرور زمان به خرابی رفت، تا این که در زمان کریم خان زند از نوساخته شد و قرآن معروف به« هفده من» که منسوب به خط سلطان ابراهیم نوه شاهرخ تیموری در اتاقک بالای آن گذاشته شد.
قرآن مذکور در حال حاضر در موزه پارس شیراز نگهداری می‌شود.
دروازه قرآن در دوره قاجاریه به علت وقوع چندین زلزله دچار صدمات زیادی شد که محمد زکی خان نوری آن را تعمیر نمود.
این بنا در گذشته طاق قرآن نیز نامیده شده‌است. روزهای اول هرماه مردم از شهر خارج شده و از زیر این طاق عبور می‌کرده‌اند.
این دروازه با نابخردی شهرداری شیراز در سال ۱۳۱۵ شمسی با دینامیت ویران شد. باردیگر این دروازه با بلندنظری یکی از بازرگانان معروف شیراز بنام حسین ایگار در سال ۱۳۲۸ شمسی تجدید بنا گردید.
در اتاقکهای کناری این بنا، ایگار و همسرشان دفن گردیده‌اند.
این بنا در سال ۱۳۷۵ با شماره ۱۸۰۰ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.

مطلب برگرفته از: کانال نیک پند
@ferdosesokhan
مردم‌شناسی آواز در حمام
[پژوهشی در اصلاح الگوی مصرف آب از طریق اصلاح الگوی آواز در حمام]


مقدمه
بررسی‌های جامعه‌شناسان و مردم‌شناسان ایرانی با موضوع «مردم‌شناسی حمام ایرانی» نشان می‌دهد هر ایرانی در هر نوبت حمام، علاقه دارد به اجرای آواز در طول فرآیند شستشو بپردازد که این اجراها می‌تواند ریشه در بسیاری از مناسبات اجتماعی داشته باشد.

نظریه موسیقایی
همان‌طور که در مقدمه گفته شد هر ایرانی علاقه دارد در زمان شستشوی خود در حمام، ضمن اجرای برخی آثار کلاسیک موسیقایی، به اجرای متفاوتی از آثار شنیده شده و نیز بداهه‌نوازی و بداهه‌خوانی در دستگاه‌های موسیقایی بپردازد.
تحقیق‌ها نشان می‌دهد هر فرد در پایان عملیات حمام خود به دسته‌بندی متفاوتی از دستگاه‌ها و آوازهای ردیف ایرانی می‌رسد. چنانچه برخی از حمام‌روندگان در پاسخ به پرسش این تحقیق درباره تعداد دستگاه‌های ایرانی، آوازهای دشتی، افشاری، ابوعطا، اصفهان و بیات ترک را جزو دستگاه شور و برخی بیات اصفهان را جزو همایون به حساب آورده‌اند. همچنین برخی به تأسی از استاد حسین علیزاده، دستگاه مستقلی برای گوشه‌های داد و بیداد قائل شده‌اند. برخی نیز به تأسی از رضا مهدوی، دستگاه راست‌پنجگاه را ملغمه‌ای از دستگاه‌های دیگر دانسته، برای آن شأن مستقلی قائل نبوده‌اند.

فرضیه جامعه‌شناختی
الگوی اجرای موسیقایی افراد در حمام، می‌تواند انعکاس خوبی از الگوی مصرف آب آنها باشد.

شرح تحقیق جامعه‌شناختی
بررسی‌ها نشان می‌دهد 75 درصد ایرانیان تصیف «مرغ سحر» را در حمام اجرا کرده‌اند که همین امر آنها را به اجرای دستگاه ماهور سوق داده است. بررسی‌های بیشتر نمایانگر آن است که نوع ایده‌آل حمام‌شونده‌ ایرانی این سیر اجرای ردیف را در فرایند حمام خود طی می‌کند:

اجرای موسیقایی :: همزمان با
«پیش‌درآمد» ماهور :: تست صدا در بدو ورود به حمام
«درآمد» ماهور :: تست آب داغ و سرد
آواز در گوشه «کرشمه» :: نگاه در آینه، لذت از چهره مبارک و اجرای کرشمه و غمزه خرکی برای خود
گوشه «گشایش» :: باز کردن دکمه‌ها
مرکب‌خوانی در گوشه «جامه‌دران» :: کندن لباس‌های رو

[حدود 7 درصد استادان ردیف آوازی در حمام، از این گوشه به آواز «بیات اصفهان» و حدود 11 درصد به آواز «بیات ترک» (بیات زند) وارد می‌شوند، که این خود می‌تواند موضوع تحقیق مستقلی روی ریشه‌های قومیتی این گرایش موسیقایی ‌باشد]

گوشه «شکسته» :: شامپو زدن به سر (همراه با قطع مکرر آواز به علت سوزش چشمان و ورود کف به دهان)
ادامه آواز در گوشه «کشته مرده» همراه با اجرای تحریرهای متعدد در هر مصراع :: اجرای آواز به یاد عشق ناکام جوانی که زمانی کشته مرده او بوده‌، پس از آب کشیدن سر
تصنیف «مرغ سحر» :: در این زمان زیر دوش آب ایستاده و هیچ کاری جز تمرکز روی آواز مذکور ندارد.
فرود به دستگاه «شور»، گوشه‌های «دلکش»، «قرچه»، «رضوی»، مجدداً «دلکش» و بازگشت به دستگاه «ماهور» :: در هنگام سرد شدن آب یا کم شدن فشار آب
چارمضراب «ماهور» (ساخته درویش‌خان) :: کیسه کشیدن
گوشه «راک‌ هندی» و «راک کشمیر» و ورود به آواز «بیات اصفهان» :: سنگ پا
قطعه «ضربی» ماهور (عمدتاً کرشمه یا خسروانی) :: استفاده از مواد مربوطه

[برخی اساتید در طول مدت اثر ماده نامذکور، با استفاده از گوشه مشترک «خسروانی» در دستگاه ماهور و راست‌پنج‌گاه، به اجرای مرکب‌خوانی می‌پردازند]

«رِنگ ماهور» (اعم از رنگ «حربی» یا «یک‌چوبه» یا «شلخو»، ساخته درویش خان یا استاد خالقی) :: لیف زدن
اجرای مجدد تصنیف «مرغ سحر» در گام بالاتر :: در پایان عملیات حمام و زیر دوش آب گرم، بنا به درخواست شنوندگان فرضی، تصنیف مرغ سحر مجدداً اجرا می‌شود.

نتیجه‌گیری
بررسی‌ها نشان می‌دهد 90 درصد ایرانیان علاقه دارند از شیوه آوازی استاد شجریان در اجرای آواز خود در حمام تقلید کنند که به علت اجرای گوشه‌های متعدد در ساز و آوازها و جواب آوازهای سنگین، اجرایی مشکل است و بالتبع زمان‌بر است که همین امر مصرف هرچه بیشتر آب را در پی دارد.
بر همین اساس با توجه به بحران افزایش مصرف و کاهش ذخایر آب کشور، جهت اصلاح الگوی مصرف آب می‌توان برنامه اصلاح الگوی آواز در حمام را در پیش گرفت:

ـ در این راستا تأکید روی نکته استاد شجریان مبنی بر شباهت هنر آواز با هنر خوشنویسی در حداکثر دو تحریر آوازی در هر مصراع (همچون دو کشش قلم در هر مصراع) می‌تواند راهگشا باشد.
ـ بهترین اقدام برای اصلاح الگوی مصرف آب، اجرای الگوی آوازی استاد افتخاری در حمام است که به طور کلی شامل یک مقدمه، یک آواز غزل حافظ بدون چه‌چه اضافه، یک تک‌نوازی، یک آواز کوتاه روی دوبیتی باباطاهر و دو بازخوانی تصنیف قدیمی از خوانندگان زن زمان طاغوت است.

درسگفتارهای روشنفکری | محمدملاعبدالوهاب
مجله سه‌نقطه
@ferdosesokhan
فرهنگ عامه و ادبیات

فرهنگ عامیانه (فولکلور) مجموعه ای نفیس و گران بها از آیین، عادات، قصه و باورهایی است که با روح حیات اجتماعی بشر همراه بوده و هست، و بنا به اعتقادات و رسوم متفاوت در هر قوم و ملّیتی جلوه های گوناگون به خود گرفته است. قبل از ورود به توصیف این شاخه از معارف بشری لازم است آن چه درباره ی این دانش در فرهنگ ها آمده نظری بیفکنیم.

در فرهنگ سخن ذیل واژه ی فرهنگ عامّه آمده است :
«آداب و رسوم، باورها، زبان، هنر، ادبیّات، یا سنن و رفتارهای اجتماعی طبقه ی عامه یا عموم مردم» (انوری، 1386 : 5347).
دهخدا در لغت نامه می نویسد :
فولکلور (از دو کلمه ی انگلیسی فولک به معنی توده و لور به معنی دانش) علم به آداب و رسوم توده ی مردم و افسانه ها و تصنیف های عامیانه. توده شناسی، فرهنگ عامّه، مجموعه ی عقاید ، اندیشه ها، قصّه ها، آداب و رسوم، ترانه ها و هنرهای ساده و ابتدایی یک ملّت فولکلور گویند (دهخدا، 1388 : 2142).
معین در فرهنگ خود می گوید:
فولکلور علم توده ی مردم و افسانه ها و تصنیف های عامیانه، توده شناسی (محمد معینی، 1374 : 2587).
گستره ای از آشنایی ما با ادبیّات (منظوم- منثور) در گرو شناخت فرهنگ عامّه است از آن جا که آثار ادبی ما آیینه ی تمام نمای جامعه ی هر عصر و دوره ای است شناخت فرهنگ عامیانه ضرورت پیدا می کند «تنها فرهنگ عامه نیست که گاه فصل مشترک با ادب پیدا می کند و بی آگاهی از فرهنگ عامه نمی توان مفهوم آثار ادبی را دریافت بلکه این رابطه متقابل است و ادب راهی بر محقق فرهنگ عامه می گشاید» (محجوب، 1382 : 63).

اسطوره ها، باورها، آیین ها، اشارات، قصّه ها و ... جلوه هایی از فرهنگ عامّه هستند و ابزار شکل گیری و قوام دانشی از علم جامعه شناسی که بشر توانسته با تکیه بر آن ها آثار هنری و فرهنگی خود را خلق نماید. پاره ای از مفاهیم و مضامین راه یافته به ادبیّات هر ملّت و قومی زاییده ی شناخت و درک این دانش بشری است و «چه بسا پاسخ گوی سئوالات و پرسش هایی که در ذهن صاحبان این فرهنگ از دنیای پیرامون خویش داشته اند» (محجوب، 1382 : 39).

فرهنگ عامیانه در ایران با توجّه به پیشینه ی دیر سال خود که در طول حیات تاریخی، اجتماعی، سیاسی بارها دستخوش حوادث و تغییرات شده و گاه در تعامل و گاهی در تقابل با فرهنگ های ممالک مهاجم قرار می گرفته است می تواند عرصه ی خوبی برای تحقیق و پژوهش های دامنه دار در این حوزه ی دانش باشد، گردد. مطالعاتی که ما را با ریشه ها، اندیشه ها و بنیان های فکری اولیه ی اعتقادات و باورها و دیگر رسوم فرهنگی و اجتماعی از منظرهای مختلف در مقایسه با سایر ملل رهنمون کند.

شناخت فرهنگ عامّه از دو بعد اجتماعی و علمی برای صاحبان چنین فرهنگ هایی از درجه ی اعتبار و اهمیّتی شایان برخوردار است. شاید ارزش جهانی فرهنگ عامه که حیات اجتماعی و فرهنگی هر قوم را باز می نمایاند بعد اجتماعی آن را توجیه و تبیین کند و از آن حیث که این فرهنگ در برگیرنده ی تفکرات و اندیشه هایی که بین مردم یک کشور وجود دارد و شناسنامه ی هوّیتی یک ملّت است بعد علمی بودن آن را .
فرهنگ عامه از عناصری نظیر : افسانه، قصّه، ترانه، باور، اعتقادات ملّی، سرگرمی ها، مشاغل، ... ساخته می شود. تأمّل در این عناصر سازنده ی فرهنگ عامیانه دریچه ی ورود به شناخت فرهنگ حاکم و نوع آن را بر هر ملّتی در هر دوره آشکار می کند.

هنرمندان هر جامعه بن مایه های فکری و ذهنی خود را براساس این عناصر استوار ساخته، دست به خلق آثار هنری می زنند و جلوه گر آن ها می شوند. اصولاً هنرمند و جامعه در تبیین فرهنگ مستقر توأمانند و هیچ اجتماع و جامعه ای بدون هنرمند بقایی نخواهد داشت و در مقابل هنرمند بدون جامعه نمی تواند هنرآفرین باشد.

شاعران از هنرمندان جامعه هستند اندیشمندانی که شعرشان آیینه ای است برای تجلّی فرهنگ و هنر هر عصر و دوره ای «پیداست بین دو حوزه ی ادبیات و جامعه نوعی توازن و ارتباط جریان داشته و همین عامل در بسیاری موارد گره گشاری مشکلات بوده است» (ضیاء الدینی، 1389 : 19).

شعر می تواند ابزار بسیار مهمی برای تشریح جلوه هایی از حیات انسان ها قرار گیرد زیرا «در نخستین جلوه های حیات انسانی و به تعبیری برگردان زندگی روزمره در عرصه ی ادبی است» (مباشری، 1389 : 9).

منابع:
▫️انوری، فرهنگ سخن
▫️دهخدا، لغت نامه
▫️علی ضیاء الدینی، جامعه شناسی شعر نیما
▫️محبوبه مباشری، فرهنگ عامه در مثنوی
▫️محمد جعفر محجوب، ادببات عامیانه ایران
▫️محمد معین، فرهنگ معین

- سعید کاویان پور(بوشهر)

مطلب برگرفته از: کانال علوم و فنون ادبی
@ferdosesokhan
حکایت کوک چهارم

یک روز بعداز پایان کلاس و شرح مثنوی استاد علامه جعفری فرمودند:
من خیلی فکر کردم و به این جمع بندی رسیده ام که رسالت ۱۲۴ هزار پیغمبر در یک تکیه خلاصه می شود و آن "کوک چهارم" است.

و جمع مریدان مثل من با چشمهانی گرد پرسان بودند که "کوک چهارم" چیست!؟

و علامه که با آن لهجه شیرین در تمثیل شرح می دهند که:

کسی کفشش را برای تعمیر نزد کفاش می برد. کفاش با نگاهی می گوید این کفش سه کوک می خواهد و هر کوک مثلا ده تومان و خرج کفش می شود سی تومان.
مشتری هم قبول می کند. پول را می دهد و می رود تا ساعتی دیگر برگردد و سوار کفش تعمیر شده بشود.
کفاش دست به کار می شود.کوک اول...کوک دوم...و در نهایت کوک سوم و تمام ...اما...
اما با یک نگاه عمیق در میابد اگر چه کار تمام است ولی یک کوک دیگر اگر بزند عمر کفش بیشتر می شود و کفش کفشتر خواهد شد.
از یک سو قرار مالی را گذاشته و نمی شود طلب اضافه کند و از سوی دیگر دو دل است که کوک چهارم را بزند یا نزد...

او میان نفع و اخلاق میان دل و قاعده توافق مانده است.
یک دوراهی ساده که هیچ کدام خلاف عقل نیست.
اگر کوک چهارم را نزند هیچ خلافی نکرده، اما اگر بزند به رسالت ۱۲۴ هزار پیامبر تعظیم کرده... اگر کوک چهارم را نزند روی خط توافق و قانون رفته اما اگر بزند صدای لبیک او آسمان اخلاق را پر خواهد کرد.
دنیا پراز فرصت کوک چهارم است . و من و تو کفاش های دودل...
@ferdosesokhan
🔴 اعلام ۳۱ جاده مسدود کشور در جمعه ۹ فروردین ۹۸

🔹ممنوعیت تردد به‌دلیل مداخلات جوی در تاریخ ۹ فروردین ۹۸ از سوی مرکز مدیریت راه‌های کشور به‌ شرح زیر اعلام شد:

۱- محور رامیان- اولنگ - شاهرود
۲- محور فرعی شمشک - دیزین
۳- محور پونل- خلخال
۴- محور سی سخت – پادنا
۵- محور گنجنامه – تویسرکان
۶- محور سروآباد – پاوه
۷- محور وازک – بلده
۸- محور قدیم بستان-چذابه
۹- محور کوهرنگ-بازفت (شاه منصوری)
۱۰- محور شاهرود - آزادشهر
۱۱-محور آق قلا - گرگان
۱۲- محور آق قلا – عطا آباد
۱۳- محور بندر ترکمن – سه راهی یساقی
۱۴- محور دیباج– گلوگاه
۱۵- محور گمیشان– آق قلا
۱۶- محور گمیشان– خواجه نفس
۱۷- محور خرم‌آباد-پل دختر-کوهدشت
۱۸- محور کوهرنگ-بازفت(چری)
۱۹- محور گتوند-آبید
۲۰- محور چاشم-خطیرکوه
۲۱- محور اهرم-فراشبند
۲۲- محور شیفت-گناوه
۲۳- محور یاسوج-شیراز
۲۴- محور عشق آباد-بردسکن-ده محمد
۲۵- محور قم-جعفریه
۲۶- محور قدیم مشهد-چناران
۲۷- محور شاندیز-زشک
۲۸- محور طرقبه-نقندر-کنگ
۲۹- محور طرقبه-جاقرق وبالعکس
۳۰- محور طرود-معلمان
۳۱- محور درح-ماهیرود
@ferdosesokhan
موجودات افسانه ای در ادبیات فارسی(1)

جن :
از موجودهای خیالی و افسانه ای فرهنگ عامه و خرافات مردم خاورمیانه و ایران است.
جن واژه ای عربی و به معنی موجود پنهان و نادیدنی است و در فارسی با مفهومی نزدیک به پری از این موجود نامریی یاد می شود.

در باور عوام، جن ها فقط در شب، تاریکی، تنهایی و در محل هایی مانند گرمابه، آب انبار، پستو و ویرانه و بیابان وجود دارند.
در باور عامه، جن به شکل انسان است با این تفاوت که پاهایش مانند بز سم دارد.
مژه های دراز او نیز با مژه ی انسان متفاوت است و رنگ موی او بور است.
هم زمان با زاده شدن هر نوزاد انسان، بین اجنه نیز نوزادی به دنیا می آید که شبیه نوزاد انسان است اما سیاه و لاغر و زشت.

جن ها مانند آدمیان جشن و سرور و شادمانی و گاهی هم عزاداری به راه می اندازند.
این مراسم بیش تر در گرمابه های عمومی و شب هنگام برگزار می شود.
کسی که شب تنها به حمام برود و دایم بسم الله نگوید جن به سراغ او می آید.
اگر کسی در تاریکی تنها به حمام برود و بی احتیاطی کند و در آن جا بخوابد، ناگاه متوجه می شود که دورادور او را جنیان گرفته اند، یا یکی دو جن در گوشه و کنار حمام مشغول شستشو هستند.

از ما بهتران :
همان جن است و چون به باور مردم عامی، به زبان آوردن نام جن شگون ندارد و ممکن است آن ها را حاضر کند.
بنابراین برای دلخوشی جن ها هم شده به آن ها '' از ما بهتران '' گفته می شود.

اژدها :
اژدها یکی از موجودات افسانه‌ای در فرهنگ‌های جهان است و در اساطیر جهان جایگاه ویژه‌ای دارد.
ضحاک ، مُعَرَّب اژدی دهاک است و صورت‌های دیگری چون «اژدر»، «اژدرها» و «اژدهات» دارد، به معنی «ماری افسانه‌ای و بزرگ، با دهان فراخ و گشاد.»

به معنی «مار یا افعی مهیب و سهمگین» است.

آل :
آل یا زائو ترسان موجودی خیالی و افسانه ای است.
در گذشته بر این باور بوده اند که اگر زن تازه زا را تنها بگذارند، آل آمده و او را آزار می دهد یا او را با خود می برد (یعنی می کشد).
آل موجودی نامریی به شکل زنی لاغر و بلند قد با پستان های آویخته توصیف شده است.
عوام بر این باور بوده اند که اگر زن زائو تنها بماند آل آمده و جگر او را ربوده و زائو می میرد.
برای جلوگیری از دستبرد آل باید دور بستر زائو را با کارد یا قیچی که با آن ناف نوزاد را بریده اند خط کشید.

اهریمن:
اهریمن پلیدی است و برای از بین بردن نیکی تلاش می کند، ولی چون دون و پست مایه است و اهورامزدا آگاه بر هر چیز است، پس سرانجام اهریمن نابود شده و اورمزد بر او چیره می‌شود و کار جهان یکسره به نیکی خواهد گرایید.

ادامه دارد ... .

مطلب برگرفته از: کانال عارفان
@ferdosesokhan
موجودات افسانه ای در ادبیات فارسی(2)

بختک :
بختک در افسانه ها و باور عامیانه ی ایرانی موجودی خیالی است که شب ها قصد خفه کردن آدم در خواب را دارد.
در این حالت که در واقع حالت فلجی موقت بدن است، بنا بر نظر عوام این موجود خیالی روی سینه ی افراد می نشیند و همه ی بدن او را در اختیار می گیرد و قفل می کند و انسان تنها شاهد ناتوانی خود است.
وی بختک را حس می کند ولی نمی تواند او را ببیند.

به باور عوام، بختک در جنگل ها و باغ ها و در میان درختان می گردد و ظاهرا این اعتقاد بر اثر ناآگاهی بر تاثیر گاز کربنیک درختان در شب بوده است که شخص خوابیده در زیر درخت را به خفگی می اندازد. اصطلاح "بختک روی زندگی کسی افتادن" از این موجود خیالی گرفته شده است.

پری :
در اوستا موجودی اهریمنی است که از او به عنوان زنی زیبا و فریبکار یاد شده که با پنهان و آشکار شدن پی در پی و تغییر شکل های گوناگون مردم را می فریبد و به بیراهه می کشاند.
در هفت خوان های رستم و اسفندیار زنی زیبا و آراسته است که رود می نوازد و پهلوانان را به شادکامی دعوت می کند، ولی دو پهلوان این اهریمن را می شناسند و او را می کشند.

در لغت نامه آمده است:
موجودی وهمی، صاحب پَر که اصلش از آتش است و به چشم نیاید و اغلب نیکوکار، برعکس دیو که بدکار است.
پری نوعی از جن به شمار می رود که دارای دو نوع نر و ماده است و در میان ایرانیان به نوع ماده ی جن پری گفته اند.
به کار بردن لفظ "جن و پری" نیز سبب شده است که معنای زن و مرد از آن به ذهن آید.

دیو :
دیو نزد هندواروپایی ها به معنی خدا بوده است، اما در ایران هم زمان با آغاز دوره ی مزدیسنی، رهبران مذهب نوین این خدای باستانی هندواروپایی را نشان شرک و اهریمن تصویر کردند.
با توجه به این که در هندوستان تغییر دین پیش نیامد، خدایان باستان همچنان محترم شمرده شده اند که بزرگ ترین آن ها ایندیرا است.
در اروپا واژه ی دیو Dio همچنان معنی خدای خود را به صورت عام تا امروز نگاه داشته است، به ویژه نزد قوم های لاتین.
در پهلوی دِو و در هندی باستان دیو است و از ریشه ی دیو به معنی درخشیدن است.
همین ریشه به معنی فریب دادن نیز هست.

گروهی از این دیوان، اهریمنان بیماری و انتشاردهندگان انواع بیماری‌ها هستند.

دیو سپید :
دیوِ سپید بر پایه داستان‌های شاهنامه نام فرمانروای دیوان در مازندران بود.
او کیکاووس شاه ایران و یارانش را به بند کشید و رستم برای آزادی آنان به نبرد وی رفت.

دیو سپید در غاری کیکاووس و یارانش را به بند کشید.

رستم به یاری اولاد دیو (نام دیوی دیگر) آن غار را یافت .
تنها به غار رفته و دیو سپید را خفته دید.
برای به جا آوردن آیین جوانمردی او را از خواب بیدار کرد و با وی جنگید.
یک دست و یک پایش را قطع کرد و جگرش را از سینه بیرون کشیده و از سر او کلاهخودی برای خویش ساخت و شاه و یارانش را آزاد کرد.

ادامه دارد...

مطلب برگرفته از: کانال عارفان
@ferdosesokhan
موجودات افسانه ای در ادبیات فارسی(3)

سیمرغ :
سیمُرغ نام یکی چهره های اسطوره ای-افسانه‌ای ایرانی است.
او نقش مهمی در داستان های شاهنامه دارد. کُنامش کوه استوره‌ای قاف است. دانا و خردمند است و به رازهای نهان آگاهی دارد.
زال را می پرورد و همواره او را زیر بال خویش پشتیبانی می‌کند.
به رستم در نبرد با اسفندیار رویین تن یاری می‌رساند و...
جز در شاهنامه دیگر شاعران پارسی گوی نیز سیمرغ را چهرهٔ داستان خود قرار داده‌اند.
از آن دسته‌است منطق الطیر عطار نیشابوری.
پیشینه ی حضور این مرغ اساطیری در فرهنگ ایرانی به دوران باستان می‌رسد.
از آن چه از اوستا و آثار پهلوی بر می‌آید، می‌توان دریافت که سیمرغ، مرغی است فراخ بال که بر درختی درمان بخش به نام «ویسپوبیش» یا «هرویسپ تخمک» که در بردارندهٔ تخمه ی همه ی گیاهان است، آشیان دارد.

در اوستا اشاره شده که این درخت در دریای «وروکاشاً» یا «فراخکرت» قرار دارد.
واژه ی سیمرغ در اوستا به صورت «مرغوسئن» آمده که بخش نخستین آن به معنای «مرغ» است و بخش دوم آن با اندکی دگرگونی در پهلوی به صورت «سین» و در فارسی دری «سی» خوانده شده‌ است و به هیچ روی نماینده ی عدد ۳۰ نیست؛ بلکه معنای آن همان «شاهین» است.

سیمرغ پس از اسلام هم در حماسه‌های پهلوانی و هم در آثار عرفانی حضور می‌یابد.
ورود سیمرغ یزدانی به شاهنامه با تولد «زال» آغاز می‌شود.

پس از شاهنامه ی فردوسی کتاب های دیگری نیز در ادبیات فارسی هست که در آن ها نشانی از سیمرغ و خصوصیاتش آمده ‌است.
از جمله ی آن ها کتاب ها و رساله های زیر را می‌توان بر شمرد: رسالة الطیر ابن سینا، ترجمه ی رسالة الطیر ابن سینا توسط شهاب الدین سهروردی، رسالة الطیر احمد غزالی، روضة الفریقین ابوالرجاء چاچی، نزهت نامهٔ علایی (نخستین دانش نامه به زبان فارسی)، بحر الفواید (متنی قدیمی از سده ی ششم که در سده یس چهار و پنج شکل گرفته و در نیمه ی دوم سده ی ششم در سرزمین شام نوشته شده‌است) و از همه مهم تر منطق الطیر عطار.

منطق الطیر عطار داستان سفر گروهی از مرغان به راهنمایی هد هد به کوه قاف برای رسیدن به آستان سیمرغ است.
هر مرغ به عنوان نماد دسته ی خاصی از انسان‌ها تصویر می‌شود.
سختی های راه باعث می‌شود مرغان یکی یکی از ادامه ی راه منصرف شوند.
در پایان، سی مرغ به کوه قاف می‌رسند و در حالتی شهودی در می‌یابند که سیمرغ در حقیقت خودشان هستند.

سیمرغ گاهی با مرغان اساطیری دیگر مانند «عنقا» اشتباه می‌شود.
عنقا از ریشه ی «عنق» و به معنای «دارنده ی گردن دراز» است.
وجه مشترک سیمرغ و عنقا «مرغ بودن» و «افسانه‌ای بودن» آن ها است.
در واقع عنقا یک اسطوره ی عرب است و سیمرغ یک اسطوره ی ایرانی.

عفریت:
عفریت یا عفریته همان ابلیس است.
گرچه معنای عام تری نیز دارد:
عفریت به معنای فرد گردنكش و خبیث نیز گفته شده است.

غول :
غول‌ها یکی از موجودات افسانه‌ای در فرهنگ‌های گوناگون هستند.
غول‌ها را معمولن با پیکری بسیار بزرگ تصور می‌کنند.
غول های افسانه ای وسیله ای برای ترساندن کودکان هستند و از آن درشاهنامه ی فردوسی آمده که رستم غولی را کشته است

فولاد زره :
فولادزره نام یک دیو به صورت یک عفریت بزرگ شاخ دار در داستان امیر ارسلان نام دار است.

امیرارسلان نام دار یکی از داستان‌های تخیلی بومی فارسی نوشته ی محمدعلی نقیب‌الممالک در زمان قاجار است. نقیب‌الممالک احتمالن این نام را از یک نثر حماسی قدیمی‌تر فارسی به نام "رموز حمزه" گرفته است.
در این داستان، فولادزره در هوا گشت می‌زند و زنان زیبا را نشان کرده و می‌دزدد. بنا بر این قصه ها این دیو در آغاز، سرکرده ی لشکر ملک خازن، شاه پریان و فرمانروای دشت زهرگیاه بوده اسن.
مادر فولادزره که جادوگری بسیار توانا بود تن و بدن فولادزره را به وسیله ی افسون و طلسمی، نسبت به همه سلاح‎ها آسیب‌ناپذیر ساخت به جر یک سلاح به نام شمشیر زمردنگار.
در پایان داستان، هم فولادزره و هم مادر او به دست امیرارسلان کشته می‌شوند. در زبان عوام به زنان درشت‌اندام و قوی و نازیبا و پررو در اصطلاح "مادر فولادزره" می گویند.

ادامه دارد ... .

مطلب برگرفته از: کانال عارفان
@ferdosesokhan
موجودات افسانه ای در ادبیات فارسی(4)

ققنوس:
ققنوس موجودی افسانه‌ای است که هر چند سال یکبار تخم می‌گذارد و فورا آتش می‌گیرد و می‌سوزد و از خاکستر آن دوباره زاده می‌شود.

علامه دهخدا از قول "برهان" گوید:
ققنوس هزار سال عمر کند و چون هزار سال بگذرد و عمرش به آخر آید هیزم بسیار جمع سازد و بر بالای آن نشیند و سرودن آغاز کند و مست گردد و بال بر هم زند، چنان که آتشی از بال او بجهد و در هیزم افتد و خود با هیزم بسوزد و از خاکسترش تخمی پدید آید و او را جفت نمی باشد و موسیقی را از آواز او دریافته اند.

در فرهنگ زبان انگلیسی، ققنوس Phoenix پرنده ای است افسانه ای و بسیار زیبا و منحصر به فرد در نوع خود كه بنا بر افسانه ها ۵۰۰ یا ٦۰۰ سال در صحراهای عرب عمر می كند، خود را بر تلی از خاشاك می سوزاند، از خاكسترش دگر بار با طراوت جوانی سر بر می آورد و دور دیگری از زندگی را می گذراند و غالبن تمثیلی است از فنا ناپذیری و حیات جاودان.

لولوخورخوره:
لولو خورخوره یا لولو موجودی خیالی است ساخته و پرداخته پندار افراد برای ترساندن کودکان شیطان.

مادران و پدران معمولن برای کنترل رفتار کودک کوچک، به ویژه برای اطمینان از این که کودک غذای خود را بخورد به او تلقین می‌کنند که در صورت بدرفتاری یا نخوردن غدا، لولو آنان را خواهد خورد.
شکل و ریخت خاصی برای لولوخورخوره تعریف نشده است.

در حقیقت واژه ی لولو واژه ای فرانسوی به معنی گرگ است که در زبان فرانسوی آن را Le Loup می نویسند و لُلو می خوانند.
در اروپا و به ویژه در فرانسه رسم بر این است که مردم کودکان خود را به هنگام شیطنت و بازیگوشی از گرگ بترسانند و ایرانیانی که در دوره ی قاجار به اروپا رفتند و بیشترشان نیز در فرانسه بودند، پس از بازگشت به ایران کودکان خود را به همان روش و سنت اروپایی از لُلو یعنی گرگ می ترسانیدند و این واژه رفته رفته به لولو تبدیل شد.

صفت خورخوره به معنای «بسیارخوار» است.
گاه لولوخورخوره به معنای موجودی نامرئی است که وسایل خانه را می دزدد.

نسناس :
نسناس نام جانوری افسانه‌ای و موهوم شبیه به انسان است.

این نام در گذشته گاهی در متن‌های زیست‌شناسی فارسی در برابر واژه ی میمون به کار می‌رفته که نام عمومی گروهی از آدم‌نمایان (گوریل، شمپانزه، اورانگوتان، گیبون) است.

در فرهنگ عامه به نوعی بوزینه ی بی دم هم گفته می‌شود.

نسناس در برخی فرهنگ‌های فارسی چنین معنی شده است:

* جانورى بود چهارچشم سرخ‌روى درازبالا سبزموى، در حد هندوستان، چون گوسفند بود، او را صید كنند و خورند اهل هندوستان.
(لغت‌نامهء اسدى) (اوبهى).

* جنسى‌اند از خلق كه بر یك پاى مى‌جهند. (دهار).

* نوعى از حیوان كه بر یك پاى جهد.
(غیاث اللغات از منتخب اللغات و كشف اللغات) (از آنندراج).

* صاحب حیوة‌الحیوان نوشته كه:
نِسْناس ، نوعى از حیوان است كه به‌صورت نصف آدمى باشد چنان كه یك گوش و یك دست و یك پاى دارد و به طور مردم در عربى كلام كند...

* و در تواریخ بهجت العالم نوشته كه:
نسناس در نواحى عدن و عمان بسیار است .

"پایان "

مطلب برگرفته از: کانال عارفان
@ferdosesokhan
شرح گلستان سعدی از خزایلی.pdf
12.6 MB
شرح گلستان سعدی
دکتر محمد خزائلی
@ferdosesokhan
گلستان سعدی شرح احمدی گیوی.pdf
15.4 MB
گلستان سعدی
مقدمه و شرح و تعلیقات دکتر حسن احمدی گیوی
@ferdosesokhan
گلستان_سعدی_به_کوشش_استاد_خلیل_خطیب.pdf
9.4 MB
گلستان سعدی
با معنی واژه ها و شرح بیت ها و جمله های دشوار و برخی نکته های دستوری و ادبی
به کوشش : دکتر خلیل خطیب رهبر
@ferdosesokhan
فردوسی نامه. گردآوری و تالیف ابوالقاسم انجوی شیرازی

جلد1: مردم و فردوسی.
جلد2: مردم و شاهنامه.
جلد3: مردم و قهرمانان شاهنامه
@ferdosesokhan
👇👇👇👇👇