تاریخچه ی زولبیا و بامیه
در خصوص تاریخچه این ماده غذایی منابع کمی موجود است،اما اندک دیدگاه ها در این مورد وجه اشتراک دارند،که این نوع شیرینی از دوره صفویه در ایران باب شده است که خود برگرفته از برخی رسومات مذهبی بوده است.به همین سبب نیاز به منابع بیشتری دارد.
زولبیادر اصل زلیبی یا زلبی تغییر یافته واژه صلیبی می باشد چون به شکل صلیبی که دور آن یک دایره می کشیده اندساخته می شده.این شیرینی در منا طق جنوب ایران هنوز هم با نام زلیبی شناخته می شود.زولبیا' (در فارسی و عربی) و یا جلبی (در فارسی دری و هندی)نوعی شیرینی است که معمولاً همراه با بامیه و گوشفیل به فروش میرسد. از مواد اولیه این نوع شیرینی میتوان به ماست ونشاسته و خمیرمایه اشاره کردکه بعدازترش شدن وبه اصطلا ح ور آمدن آن را به آرد اضافه میکنند. معمولاً در ماه رمضان مصرف بامیه و زولبیا نسبت به دیگر ماههای سال بیشتر میشود. تولید و مصرف این شیرینی در گستره وسیعی از جهان شامل شرق آسیا، خاورمیانه و شمال آفریقا رواج دارد.
تاریخ زولبیا را تا سال ۱۴۵۰ میلادی در هندوستان پیگیری کردهاند.
تاریخ ناصری به زولبیا اشاره شده که به عنوان هدیه نزدناصرالدین شاه نیز آورده شده است. نمیتوان زمان مشخصی برای پیدایش زولبیا بامیه اعلام کرد و تنها منبع آن ، تجارب و گفته های استادان قدیمی این حرفه است. حتی برخی از استادان قدیمی، زولبیا و بامیه را مربوط به زمان شاه عباس می دانند. با توجه به اینکه در برخی از شهرها مواد شیرینی همچون کشمش و خرما موجود نبود و برای بردن این مواد به شهرهای دیگر نیز مشکلات نظیر خراب شده این مواد غذایی وجود داشت تولید زولبیا و بامیه در شهرهایی که از مواد شیرینی وجود نداشت گسترش پیدا کرد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
در خصوص تاریخچه این ماده غذایی منابع کمی موجود است،اما اندک دیدگاه ها در این مورد وجه اشتراک دارند،که این نوع شیرینی از دوره صفویه در ایران باب شده است که خود برگرفته از برخی رسومات مذهبی بوده است.به همین سبب نیاز به منابع بیشتری دارد.
زولبیادر اصل زلیبی یا زلبی تغییر یافته واژه صلیبی می باشد چون به شکل صلیبی که دور آن یک دایره می کشیده اندساخته می شده.این شیرینی در منا طق جنوب ایران هنوز هم با نام زلیبی شناخته می شود.زولبیا' (در فارسی و عربی) و یا جلبی (در فارسی دری و هندی)نوعی شیرینی است که معمولاً همراه با بامیه و گوشفیل به فروش میرسد. از مواد اولیه این نوع شیرینی میتوان به ماست ونشاسته و خمیرمایه اشاره کردکه بعدازترش شدن وبه اصطلا ح ور آمدن آن را به آرد اضافه میکنند. معمولاً در ماه رمضان مصرف بامیه و زولبیا نسبت به دیگر ماههای سال بیشتر میشود. تولید و مصرف این شیرینی در گستره وسیعی از جهان شامل شرق آسیا، خاورمیانه و شمال آفریقا رواج دارد.
تاریخ زولبیا را تا سال ۱۴۵۰ میلادی در هندوستان پیگیری کردهاند.
تاریخ ناصری به زولبیا اشاره شده که به عنوان هدیه نزدناصرالدین شاه نیز آورده شده است. نمیتوان زمان مشخصی برای پیدایش زولبیا بامیه اعلام کرد و تنها منبع آن ، تجارب و گفته های استادان قدیمی این حرفه است. حتی برخی از استادان قدیمی، زولبیا و بامیه را مربوط به زمان شاه عباس می دانند. با توجه به اینکه در برخی از شهرها مواد شیرینی همچون کشمش و خرما موجود نبود و برای بردن این مواد به شهرهای دیگر نیز مشکلات نظیر خراب شده این مواد غذایی وجود داشت تولید زولبیا و بامیه در شهرهایی که از مواد شیرینی وجود نداشت گسترش پیدا کرد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🐜🌿🐜فلسفه مورچه
⬅️فلسفه مورچه دارای ۴ قسمت است:
* اولین بخش آن این است:
"مورچه ها هرگز تسلیم نمی شوند"
🔵فلسفه خوبی است، اگر آنها به سمتی پیش بروند و شما سعی کنید متوقف شان کنید به دنبال راه دیگری می گردند . بالا می روند، پایین می روند، دور می زنند.
آنها به جستجوی خود برای یافتن راه دیگر ادامه می دهند.
🔴چه فلسفه کارآمدی ؛ هرگز از جست و جوی راهی که تو را به مقصد مورد نظر می رساند دست نکش.
* بخش دوم این است:
" مورچه ها کل تابستان را زمستانی می اندیشند "
▫️این نگرش مهمی است.نمی توان اینقدر ساده لوح بود که گمان کرد تابستان برای همیشه ماندگار است . پس مورچه ها وسط تابستان در حال جمع آوری غذای زمستانشان هستند .
◾️آینده نگری اصل مهمی است و باید در تابستان فکر طوفان را هم کرد . باید همچنان که از آفتاب و شن لذت می برید به فکر سنگ و صخره هم باشید.
* سومین بخش از فلسفه مورچه این است:
"مورچه ها کل زمستان رامثبت می اندیشند "
📢 این هم مهم است . در طول زمستان مورچه ها به خود یادآور می شوند که این دوران زیاد طول نمی کشد ؛ به زودی از اینجا بیرون خواهیم رفت . و در اولین روز گرم ، مورچه هابیرون می آیند . اگر دوباره سرد شد آنها برمی گردند زیر ، ولی باز در اولین روز گرم بیرون می آیند . آنها برای بیرون آمدن نمی توانند زیاد منتظر بمانند.
📣و اما......
* آخرین بخش از فلسفه مورچه:
یک مورچه در تابستان چه قدر برای زمستان خود جمع می کند؟
هر چه قدر که در توانش باشد .
چه فلسفه باور نکردنی ای ، فلسفه : "هر چه قدر در توانایی ات است."
🔊فلسفه فوق العاده ای ست که هرگز :
۱. تسلیم نشوی ،
۲. آینده را ببینی ،
۳. مثبت بمانی ،
۴. همه تلاشت را بکنی.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
⬅️فلسفه مورچه دارای ۴ قسمت است:
* اولین بخش آن این است:
"مورچه ها هرگز تسلیم نمی شوند"
🔵فلسفه خوبی است، اگر آنها به سمتی پیش بروند و شما سعی کنید متوقف شان کنید به دنبال راه دیگری می گردند . بالا می روند، پایین می روند، دور می زنند.
آنها به جستجوی خود برای یافتن راه دیگر ادامه می دهند.
🔴چه فلسفه کارآمدی ؛ هرگز از جست و جوی راهی که تو را به مقصد مورد نظر می رساند دست نکش.
* بخش دوم این است:
" مورچه ها کل تابستان را زمستانی می اندیشند "
▫️این نگرش مهمی است.نمی توان اینقدر ساده لوح بود که گمان کرد تابستان برای همیشه ماندگار است . پس مورچه ها وسط تابستان در حال جمع آوری غذای زمستانشان هستند .
◾️آینده نگری اصل مهمی است و باید در تابستان فکر طوفان را هم کرد . باید همچنان که از آفتاب و شن لذت می برید به فکر سنگ و صخره هم باشید.
* سومین بخش از فلسفه مورچه این است:
"مورچه ها کل زمستان رامثبت می اندیشند "
📢 این هم مهم است . در طول زمستان مورچه ها به خود یادآور می شوند که این دوران زیاد طول نمی کشد ؛ به زودی از اینجا بیرون خواهیم رفت . و در اولین روز گرم ، مورچه هابیرون می آیند . اگر دوباره سرد شد آنها برمی گردند زیر ، ولی باز در اولین روز گرم بیرون می آیند . آنها برای بیرون آمدن نمی توانند زیاد منتظر بمانند.
📣و اما......
* آخرین بخش از فلسفه مورچه:
یک مورچه در تابستان چه قدر برای زمستان خود جمع می کند؟
هر چه قدر که در توانش باشد .
چه فلسفه باور نکردنی ای ، فلسفه : "هر چه قدر در توانایی ات است."
🔊فلسفه فوق العاده ای ست که هرگز :
۱. تسلیم نشوی ،
۲. آینده را ببینی ،
۳. مثبت بمانی ،
۴. همه تلاشت را بکنی.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✅ بوی جوی مولیان آید همی
یاد یار مهربان آید همی
یا:
بادِ جوی مَولیان آید همی
بوی یار مهربان آید همی؟
بادِ جوی مَولیان آید همی
بوی یار مهربان آید همی
داستان امیر نصر سامانی را شنیده و خواندهاید که وی زمستانها را در پایتخت خود بخارا میگذراند. سالی به هرات رفته بود و تا چهار سال به علت هوای بهشتی و فراوانی نعمت و خرمی و سرسبزی چراگاههای اطراف هرات، در آنجا بماند. اطرافیان از رودکی خواستند تا شاه را تهییج کند به بخارا برگردد و .... رودکی شعری سرود و در محفل خواند و شاه سامانی چنان به هیجان آمد که با پایبرهنه بر اسب نشست و عزم بخارا کرد. تأثیر شگرف شعر از این بود که شاعر با این هنرمندی و نکتهسنجی هنرمندانه همگان را به یاد خانه و زندگی و زن و فرزند و خویش و پیوند انداخته، هوس یار و دیار کردهاند.
بیت آغازین این چامه چنین معروف است:
بوی جوی مولیان آید همی
یاد یار مهربان آید همی
اما دکتر سید محمد علوی مقدم –استاد پیشکسوت دانشگاه فردوسی و از چهرههای ماندگار ایران- در کتاب سی مقاله در تفسیر قرآن کریم (بخش پنجم؛ با عنوان چند نکته)؛ صفحات 381-383؛ (انتشارات برزین مهر 1391) با بیان ادله و شواهدی، شکل درست این بیت را به اینگونه میدانند:
بادِ جوی مَولیان آید همی
بوی یار مهربان آید همی
گزیدهای از نکات مقاله ایشان چنین است:
- ابیاتی در تفسیر سوره یوسف به نام جامع التین ثبت است اینگونه است:
اسبها را ز آرزوی روی تو
زیر ران جولا کنان آید همی
از که جویم وصل او کز هر سویی
می نفیر عاشقان آید همی
- بیت در چهار مقاله بیت چنین آمده است:
بوی جوی مولیان آید همی
بوی یار مهربان آیـــد همی
- ترکیب «آمدن یاد یار» در زبان فارسی فصیح نیست و به کار نرفته است. وبه جای این که گفته شود «یاد یار می آید» می گویند: «یار را به یاد می آوردم، به یاد او هستم، او را یاد می کنم، اورا به یاد دارم»
- سنائی در قطعه کوتاهی، قصیده رودکی را استقبال و مطلع آن را چنین تضمین کرده است:
رنج غربت رفت و تیمار سفر
«بوی یار مهربان آید همی»
- در کلیات شمس نیز چنین آمده است:
بوی باغ و بوستان آید همی
«بوی یار مهربان آید همی»
- بادی که در هر تابستان، در هرات، از جانب بخارا میوزیده، طبعاً در زمان رودکی هم مزایایی گفتنی داشته است. همان است که منوچهری میگوید: باد خنک از جانب خوارزم وزان است. یا ابوسعید ابوالخیر میگوید: هر باد که از سوی بخارا به من آید؛ پس رودکی در هرات میسراید: «بوی یار مهربان» از «باد جوی مولیان» (بخارا) به مشام میآید
- مولیان= بروزن ارغوان و پهلوان است (و نه بر وزن حوریان و لولیان). جوی مولیان (ترکیب اضافی) اسم جویی نبوده بلکه کوی و محله ای بوده در بخارا. این محل ضیاعی بوده (ملک و مزرعه ای) خوش آب و هواترین و اشرفی ترین بخش بخارا بود. کاخ امیر و خانه های اطرافیان او همه در محله جوی مولیان بود.
- بنابراین معنی بیت این است: باد خوش شمال از جانب بخارا میآید بوی یار را که ساکن کوی جوی مولیان در بخاراست میآورد.
- جواد رسولی
کانال تاجیکستان شناسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
یاد یار مهربان آید همی
یا:
بادِ جوی مَولیان آید همی
بوی یار مهربان آید همی؟
بادِ جوی مَولیان آید همی
بوی یار مهربان آید همی
داستان امیر نصر سامانی را شنیده و خواندهاید که وی زمستانها را در پایتخت خود بخارا میگذراند. سالی به هرات رفته بود و تا چهار سال به علت هوای بهشتی و فراوانی نعمت و خرمی و سرسبزی چراگاههای اطراف هرات، در آنجا بماند. اطرافیان از رودکی خواستند تا شاه را تهییج کند به بخارا برگردد و .... رودکی شعری سرود و در محفل خواند و شاه سامانی چنان به هیجان آمد که با پایبرهنه بر اسب نشست و عزم بخارا کرد. تأثیر شگرف شعر از این بود که شاعر با این هنرمندی و نکتهسنجی هنرمندانه همگان را به یاد خانه و زندگی و زن و فرزند و خویش و پیوند انداخته، هوس یار و دیار کردهاند.
بیت آغازین این چامه چنین معروف است:
بوی جوی مولیان آید همی
یاد یار مهربان آید همی
اما دکتر سید محمد علوی مقدم –استاد پیشکسوت دانشگاه فردوسی و از چهرههای ماندگار ایران- در کتاب سی مقاله در تفسیر قرآن کریم (بخش پنجم؛ با عنوان چند نکته)؛ صفحات 381-383؛ (انتشارات برزین مهر 1391) با بیان ادله و شواهدی، شکل درست این بیت را به اینگونه میدانند:
بادِ جوی مَولیان آید همی
بوی یار مهربان آید همی
گزیدهای از نکات مقاله ایشان چنین است:
- ابیاتی در تفسیر سوره یوسف به نام جامع التین ثبت است اینگونه است:
اسبها را ز آرزوی روی تو
زیر ران جولا کنان آید همی
از که جویم وصل او کز هر سویی
می نفیر عاشقان آید همی
- بیت در چهار مقاله بیت چنین آمده است:
بوی جوی مولیان آید همی
بوی یار مهربان آیـــد همی
- ترکیب «آمدن یاد یار» در زبان فارسی فصیح نیست و به کار نرفته است. وبه جای این که گفته شود «یاد یار می آید» می گویند: «یار را به یاد می آوردم، به یاد او هستم، او را یاد می کنم، اورا به یاد دارم»
- سنائی در قطعه کوتاهی، قصیده رودکی را استقبال و مطلع آن را چنین تضمین کرده است:
رنج غربت رفت و تیمار سفر
«بوی یار مهربان آید همی»
- در کلیات شمس نیز چنین آمده است:
بوی باغ و بوستان آید همی
«بوی یار مهربان آید همی»
- بادی که در هر تابستان، در هرات، از جانب بخارا میوزیده، طبعاً در زمان رودکی هم مزایایی گفتنی داشته است. همان است که منوچهری میگوید: باد خنک از جانب خوارزم وزان است. یا ابوسعید ابوالخیر میگوید: هر باد که از سوی بخارا به من آید؛ پس رودکی در هرات میسراید: «بوی یار مهربان» از «باد جوی مولیان» (بخارا) به مشام میآید
- مولیان= بروزن ارغوان و پهلوان است (و نه بر وزن حوریان و لولیان). جوی مولیان (ترکیب اضافی) اسم جویی نبوده بلکه کوی و محله ای بوده در بخارا. این محل ضیاعی بوده (ملک و مزرعه ای) خوش آب و هواترین و اشرفی ترین بخش بخارا بود. کاخ امیر و خانه های اطرافیان او همه در محله جوی مولیان بود.
- بنابراین معنی بیت این است: باد خوش شمال از جانب بخارا میآید بوی یار را که ساکن کوی جوی مولیان در بخاراست میآورد.
- جواد رسولی
کانال تاجیکستان شناسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔴فوری
امتحانات دانش آموزان ابتدایی امسال برگزار نمیشود
مدیرکل آموزش و پرورش البرز گفت: طبق بخش نامه ابلاغ شده، مدارس استثنایی و شبانه روزی همچنان باید بسته باقی بمانند.
امتحانات دانش آموزان ابتدایی برگزار نمیشود و نمرات آنها بر اساس ارزیابی توصیفی توسط معلمان تعیین میشود.
امتحانات دانش آموزان پایه دوازدهم هم به صورت حضوری از هفدهم خردادماه آغاز میشود.
در خصوص نحوه برگزاری امتحانات دانش آموزان دوره اول متوسطه و همچنین پایههای دهم و یازدهم دوره دوم متوسطه نیز تاکنون دستورالعمل و شیوه نامهای دریافت نکرده ایم.
« ایسنا »
@ferdosesokhan
امتحانات دانش آموزان ابتدایی امسال برگزار نمیشود
مدیرکل آموزش و پرورش البرز گفت: طبق بخش نامه ابلاغ شده، مدارس استثنایی و شبانه روزی همچنان باید بسته باقی بمانند.
امتحانات دانش آموزان ابتدایی برگزار نمیشود و نمرات آنها بر اساس ارزیابی توصیفی توسط معلمان تعیین میشود.
امتحانات دانش آموزان پایه دوازدهم هم به صورت حضوری از هفدهم خردادماه آغاز میشود.
در خصوص نحوه برگزاری امتحانات دانش آموزان دوره اول متوسطه و همچنین پایههای دهم و یازدهم دوره دوم متوسطه نیز تاکنون دستورالعمل و شیوه نامهای دریافت نکرده ایم.
« ایسنا »
@ferdosesokhan
مخزنی از سوالات به صورت ورد(word) ؛ pdf؛ مجموعه سوالات نهایی ؛ بخش به بخش و آزمون آنلاین ، از دروس زبان فارسی و نگارش و فارسی و نگارش فنی و حرفه ای و کار ودانش و فنون ادبی از همه گروه ها و کانال ها
سری به این کانال بزنید:
مخزن سوالات زبان فارسی و نگارش و فنون ادبی
@makhzanesoalatedoroseadabi
سری به این کانال بزنید:
مخزن سوالات زبان فارسی و نگارش و فنون ادبی
@makhzanesoalatedoroseadabi
نکات_مهم_دستوری_و_بلاغی_فارسی_1و2و3_متوسطه_دوم.pdf
1.6 MB
#ادبیات_فارسی۱_۲_۳
#نکات_دستوری
#نکات_آرایه_های_ادبی
به کوشش :آقای دکتر امید علی شیخی کن کت دبیر ادبیات نورآباد دلفان(لرستان)
گروه دبیران ادبیات ایران
@ferdosesokhan
#نکات_دستوری
#نکات_آرایه_های_ادبی
به کوشش :آقای دکتر امید علی شیخی کن کت دبیر ادبیات نورآباد دلفان(لرستان)
گروه دبیران ادبیات ایران
@ferdosesokhan
هدف از بررسی روابط معنایی کلمات در قلمرو زبانی چیست؟
آیا لازم است روابط معنایی همهٔ واژگان به کار رفته در یک متن (شعر / نثر) را بررسی کرد؟
رابطههای معنایی کلمات، بیشتر برای کلمات دو معنایی به کار میآید؛ مثلاً در بیت زیر، معنای واژهی «رنگ» با توجه به تناسبی که با واژههای «لاله» و «قیر» دارد، مشخّص میشود:
چنان ننگش آمد ز کار هجیر
که شد لاله رنگش به کردار قیر
اما معنی واژهی «رنگ» در بیت زیر، با توجّه به رابطهی «ترادف» با واژهی «افسون» مشخص میشود:
که هم رزم جستی هم افسون و رنگ
نیامد ز کار تو بر دوده ننگ
همچنین میدانیم که واژهی «باره» در سه معنی «اسب»، «دیوار» و «قلعه» به کار میرود؛ در بیت زیر، معنای «باره» از طریق رابطهی تضمّن آن با «در» و رابطهی ترادف آن با «دژ» مشخص میشود:
درِ باره بگشاد گردآفرید
تن خسته و بسته بر دژ کشید
معنای واژهی «سیر» در بیت زیر، براساس رابطهی تناسب با «پیاز»، به ذهن میرسد:
یا برون آی همچو سیر از پوست
یا به پرده درون نشین چو پیاز
و در بیت زیر، معنای «سیر» از طریق رابطهی تضاد با «گرسنه» به ذهن میآید:
گرسنه چو با سیر خاید کباب
به فربهترین زخمی آرد شتاب
در نمونهی زیر، معنای واژهی «رنگ» از طریق همنشینی با «زردی» مشخص میشود و رابطهی آن، با زردی، «تضمّن» است:
هزار آفرین بر می سرخ باد
که از روی ما رنگ زردی ببرد
- یعقوب کیانی شاهوندی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
آیا لازم است روابط معنایی همهٔ واژگان به کار رفته در یک متن (شعر / نثر) را بررسی کرد؟
رابطههای معنایی کلمات، بیشتر برای کلمات دو معنایی به کار میآید؛ مثلاً در بیت زیر، معنای واژهی «رنگ» با توجه به تناسبی که با واژههای «لاله» و «قیر» دارد، مشخّص میشود:
چنان ننگش آمد ز کار هجیر
که شد لاله رنگش به کردار قیر
اما معنی واژهی «رنگ» در بیت زیر، با توجّه به رابطهی «ترادف» با واژهی «افسون» مشخص میشود:
که هم رزم جستی هم افسون و رنگ
نیامد ز کار تو بر دوده ننگ
همچنین میدانیم که واژهی «باره» در سه معنی «اسب»، «دیوار» و «قلعه» به کار میرود؛ در بیت زیر، معنای «باره» از طریق رابطهی تضمّن آن با «در» و رابطهی ترادف آن با «دژ» مشخص میشود:
درِ باره بگشاد گردآفرید
تن خسته و بسته بر دژ کشید
معنای واژهی «سیر» در بیت زیر، براساس رابطهی تناسب با «پیاز»، به ذهن میرسد:
یا برون آی همچو سیر از پوست
یا به پرده درون نشین چو پیاز
و در بیت زیر، معنای «سیر» از طریق رابطهی تضاد با «گرسنه» به ذهن میآید:
گرسنه چو با سیر خاید کباب
به فربهترین زخمی آرد شتاب
در نمونهی زیر، معنای واژهی «رنگ» از طریق همنشینی با «زردی» مشخص میشود و رابطهی آن، با زردی، «تضمّن» است:
هزار آفرین بر می سرخ باد
که از روی ما رنگ زردی ببرد
- یعقوب کیانی شاهوندی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
لَیلَةُ القَدرِ
دقت کن! "لیل"، شب است. "لیله" هم شب است. اما در جهانِ سالکان، معنایِ وجودی این دو یکسان نیست. چه "لیل"، مذکر است و "لیله" مؤنث. و تمام داستان از همینجا آغاز می شود. در سوره ی قدر، "لیله" را بکار می بَرَد. مؤنث را. و این شبی است که آبستن حوادث شگرف است. چه تمام اتفاقات در وجود او می افتد. در "لیل"، که مذکر است، داستان، پوشندگی است. به تاریکی رفتن است، "وَ اللَّیلِ اِذا یَغشَی" ( قسم به شب آنگاه که می پوشاند). اما در "لیله"، داستان نزول نور است، حکایت حیات و بالندگی است. در "لیل"، سکون و به خواب رفتن است، در "لیله"، بیداری و احیاء است. و این "لیله" است که از هزار ماه بهتر است، چرا که "قدر"، مضاف الیه او شده است. از این منظر، "لیله" اشاره به نیروی مؤنث کل است. آن نفس پاکِ پذیرا. همانکه قدرت پرورش دهندگی را به وفور در خود دارد. همان وجودی که مهبط ملائکه و روح است. وجودی که "کل امر"، در جهان او به وقوع می پیوندد و انسان های کامل از وجود اوست که به منصه ظهور می رسند. "لیله" اشاره به وجه هستی ساز وجود است، هر شبی نیست. نمی تواند باشد، زیرا یکی است، فرد است. "لیله"، تسلیم محض است. جز این باشد، نزولی در کار نیست. خیر و برکت کجا فرود آیند؟! ای دوست، وجودت را با تسلیم محض، برای نزول بهترین ها آماده کن. در این چند روز باقیمانده، با مراقبه ای جانانه بیدار باش. اَحیاء را اِحیاء کن. شب زندگان را دریاب. و بدان آنچه در عالَم کبیر اتفاق افتد، در عالَم صغیر نیز که تو باشی، اتفاق خواهد افتاد. "لیله" خود را آماده کن و امسال از او خواستش را بخواه. دست از خواست خود بر دار، تا او هر آنچه که خود صلاح می داند بر تو فرود آرد. جز صلاحش چیزی مخواه. در دعاهایت دستور نده، چون گذشته آرزوهایت را لیست نکن. بلکه تمام وجودت را تسلیم وار در اختیارش بگذار. یکبار هم که شده حرف گوش کن و در برابرش یک پذیرش تام باش. چون "لیله" باش، آرام و پذیرا. و نترس، زیرا آن، "سلام" است تا طلوع سپیده دم. و هشیار باش وقتی قرآن می فرماید که؛ خداوند بین آدمی و قلبش است، وقتی می فرماید؛ "اِنَّ مَعِیَ رَبّی"، پس دریاب که این عظمت ها از کجا به کجا نازل می شود و مرکزش کجاست. قدر این لیله ات را بدان.
مسعود ریاعی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
دقت کن! "لیل"، شب است. "لیله" هم شب است. اما در جهانِ سالکان، معنایِ وجودی این دو یکسان نیست. چه "لیل"، مذکر است و "لیله" مؤنث. و تمام داستان از همینجا آغاز می شود. در سوره ی قدر، "لیله" را بکار می بَرَد. مؤنث را. و این شبی است که آبستن حوادث شگرف است. چه تمام اتفاقات در وجود او می افتد. در "لیل"، که مذکر است، داستان، پوشندگی است. به تاریکی رفتن است، "وَ اللَّیلِ اِذا یَغشَی" ( قسم به شب آنگاه که می پوشاند). اما در "لیله"، داستان نزول نور است، حکایت حیات و بالندگی است. در "لیل"، سکون و به خواب رفتن است، در "لیله"، بیداری و احیاء است. و این "لیله" است که از هزار ماه بهتر است، چرا که "قدر"، مضاف الیه او شده است. از این منظر، "لیله" اشاره به نیروی مؤنث کل است. آن نفس پاکِ پذیرا. همانکه قدرت پرورش دهندگی را به وفور در خود دارد. همان وجودی که مهبط ملائکه و روح است. وجودی که "کل امر"، در جهان او به وقوع می پیوندد و انسان های کامل از وجود اوست که به منصه ظهور می رسند. "لیله" اشاره به وجه هستی ساز وجود است، هر شبی نیست. نمی تواند باشد، زیرا یکی است، فرد است. "لیله"، تسلیم محض است. جز این باشد، نزولی در کار نیست. خیر و برکت کجا فرود آیند؟! ای دوست، وجودت را با تسلیم محض، برای نزول بهترین ها آماده کن. در این چند روز باقیمانده، با مراقبه ای جانانه بیدار باش. اَحیاء را اِحیاء کن. شب زندگان را دریاب. و بدان آنچه در عالَم کبیر اتفاق افتد، در عالَم صغیر نیز که تو باشی، اتفاق خواهد افتاد. "لیله" خود را آماده کن و امسال از او خواستش را بخواه. دست از خواست خود بر دار، تا او هر آنچه که خود صلاح می داند بر تو فرود آرد. جز صلاحش چیزی مخواه. در دعاهایت دستور نده، چون گذشته آرزوهایت را لیست نکن. بلکه تمام وجودت را تسلیم وار در اختیارش بگذار. یکبار هم که شده حرف گوش کن و در برابرش یک پذیرش تام باش. چون "لیله" باش، آرام و پذیرا. و نترس، زیرا آن، "سلام" است تا طلوع سپیده دم. و هشیار باش وقتی قرآن می فرماید که؛ خداوند بین آدمی و قلبش است، وقتی می فرماید؛ "اِنَّ مَعِیَ رَبّی"، پس دریاب که این عظمت ها از کجا به کجا نازل می شود و مرکزش کجاست. قدر این لیله ات را بدان.
مسعود ریاعی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
فعل اسنادی و مسند
✅ هر گاه فعل جمله ما یڪی از فعل های اسنادی باشد ( یعنی : است – بود – شد – گشت و گردید ) آن گاه گزاره علاوه بر نهاد یڪ جزء اصلی دیگر نیز دارد ( یعنی فعل گذرا است ) و آن مسند است.
هوا دلپذیر شد. ( هوا: نهاد – دلپذیر : مسند – شد : فعل )
خرد چشمِ جان است اگر بنگری ( خرد : نهاد – چشمِ جان : مسند – است : فعل اسنادی )
✔ برای پیدا ڪردن مسند در جمله نهاد را به همراه چگونه ؟ چطور؟ یا چه جور؟ به صورت جمله ای پرسشی از فعل می پرسیم و به جواب می رسیم.
هنر خوار شد جادُوی ارجمند ( هنر چگونه شد؟ خوار: مسند )
تا سیه روی شود هرڪه در او غشّ باشد ( چطور شود؟ سیه روی : مسند )
- نڪات :
✅۱. فعل های گشتن و گردیدن اگر به معنای گشت و گذار یا چرخیدن باشند اسنادی نیستند.
این دو فعل باید هم معنی «شد» باشند.
- همی بر شد آتش فرود آمد آب / همی گشت گرد زمین آفتاب ( چرخید – پس اسنادی نیست )
نهان گشت آیین فرزنگان ( گشت یعنی شد. )
✅۲- است و بود اگر به معنی وجود داشتن باشند اسنادی نیستند.
✅ ۳. فعل شد اگر به معنای رفت باشد اسنادی نیست.
خرامان بشد سوی آب روان ( بشُد : برفت )
اما در این مثال «شد» اسنادی است.
ساقی گل و سبزه بس طربناڪ شده است / دریاب ڪه هفته دگر خاڪ شده است
✅۴. است ، بود ، شد تنها وتنها اگر خودشان به عنوان فعل به ڪار رفته باشند می توانند اسنادی باشند.
✅راه تشخیص:
اگر ڪلمه قبل از است ، بود ، شد ریشه فعلی داشت آن دو با هم فعل هستند. ( دیده بودم – گفته شد – خورده است )
اما اگر ڪلمه قبل اینها ریشه فعلی نداشته باشد خودشان فعل اسنادی هستند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✅ هر گاه فعل جمله ما یڪی از فعل های اسنادی باشد ( یعنی : است – بود – شد – گشت و گردید ) آن گاه گزاره علاوه بر نهاد یڪ جزء اصلی دیگر نیز دارد ( یعنی فعل گذرا است ) و آن مسند است.
هوا دلپذیر شد. ( هوا: نهاد – دلپذیر : مسند – شد : فعل )
خرد چشمِ جان است اگر بنگری ( خرد : نهاد – چشمِ جان : مسند – است : فعل اسنادی )
✔ برای پیدا ڪردن مسند در جمله نهاد را به همراه چگونه ؟ چطور؟ یا چه جور؟ به صورت جمله ای پرسشی از فعل می پرسیم و به جواب می رسیم.
هنر خوار شد جادُوی ارجمند ( هنر چگونه شد؟ خوار: مسند )
تا سیه روی شود هرڪه در او غشّ باشد ( چطور شود؟ سیه روی : مسند )
- نڪات :
✅۱. فعل های گشتن و گردیدن اگر به معنای گشت و گذار یا چرخیدن باشند اسنادی نیستند.
این دو فعل باید هم معنی «شد» باشند.
- همی بر شد آتش فرود آمد آب / همی گشت گرد زمین آفتاب ( چرخید – پس اسنادی نیست )
نهان گشت آیین فرزنگان ( گشت یعنی شد. )
✅۲- است و بود اگر به معنی وجود داشتن باشند اسنادی نیستند.
✅ ۳. فعل شد اگر به معنای رفت باشد اسنادی نیست.
خرامان بشد سوی آب روان ( بشُد : برفت )
اما در این مثال «شد» اسنادی است.
ساقی گل و سبزه بس طربناڪ شده است / دریاب ڪه هفته دگر خاڪ شده است
✅۴. است ، بود ، شد تنها وتنها اگر خودشان به عنوان فعل به ڪار رفته باشند می توانند اسنادی باشند.
✅راه تشخیص:
اگر ڪلمه قبل از است ، بود ، شد ریشه فعلی داشت آن دو با هم فعل هستند. ( دیده بودم – گفته شد – خورده است )
اما اگر ڪلمه قبل اینها ریشه فعلی نداشته باشد خودشان فعل اسنادی هستند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
دانستنی های ادبیات دوره دوم متوسطه
✍️✍️زبان فارسی
شڪل های قدیمی ماضی استمراری
ماضی استمراری علاوه بر شڪل امروزی در قدیم به صورت های مختلفی به ڪار می رود:
۱- همی به جای می: (همی رفت.)
۲- ی در آخر به جای می: (یافتی (می یافت))
۳- می در اول ی در آخر: (می گفتی)
۴- همی در اول ی در آخر: (همی ڪردمی)
۵- ب در اول ی در آخر: (براندی)
۶ - می و ب در اول: (می بسوخت)
۷- همی و ب در اول: (همی بگریستم)
۸- می و ب در اول ی در آخر: (می براند می)
۹- مانی و تانی در آخر با ب یا بدون ب: (برفتمانی،نڪردتانی)
۱۰- همی در آخر: (تو رسیدی همی)
۱۱- ید در آخر: (شدندید)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✍️✍️زبان فارسی
شڪل های قدیمی ماضی استمراری
ماضی استمراری علاوه بر شڪل امروزی در قدیم به صورت های مختلفی به ڪار می رود:
۱- همی به جای می: (همی رفت.)
۲- ی در آخر به جای می: (یافتی (می یافت))
۳- می در اول ی در آخر: (می گفتی)
۴- همی در اول ی در آخر: (همی ڪردمی)
۵- ب در اول ی در آخر: (براندی)
۶ - می و ب در اول: (می بسوخت)
۷- همی و ب در اول: (همی بگریستم)
۸- می و ب در اول ی در آخر: (می براند می)
۹- مانی و تانی در آخر با ب یا بدون ب: (برفتمانی،نڪردتانی)
۱۰- همی در آخر: (تو رسیدی همی)
۱۱- ید در آخر: (شدندید)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
اسطوره ی زندگی جاودانه
مرگ سرنوشت همه زندگان است اما اندیشه مبارزه با مرگ و جاودانه زیستن نیز، از اندیشه های کهن بشری است. انسان از کهن ترین دوران ها، در جستجوی راهی بوده است که از دست مرگ رهایی یابد. در اساطیر بازمانده بیشتر ملت ها، قهرمانانی هستند که کوشش کرده اند از مرگ بگریزند یا چنین موهبتی به آنان بخشیده شده است. اما چنین هدیه ای همواره با شرطی همراه بوده است که در نهایت، قهرمان به طور ناخواسته یا غافلانه، به دام افتاده و با مرگ رویارو شده است.
شاید شکوهمند ترین اسطوره جستجوی زندگی جاودانه، اسطوره #گیل_گمش باشد که به نظر می رسد از قدیمی ترین داستان های اسطوره ای بشری است. گیل گمش، شخصیت اسطوره ای بین النهرین باستان، زندگی پر فراز و نشیب و دردناکی را برای جاودانه زیستن از سر می گذارند ولی در نهایت پیروز نمی شود.
قهرمانان دیگری نیز، بوده اند که در نتیجه اقدامات دلاورانه خود مانند کشتن #اژدها یا حوادث ماورای طبیعی دیگر، در برابر بیماری ها و بلاهای مرگ افرین مصونیت یافته اند. به این قهرمانان رویین_تن نامیده میگویند. آنان که در برابر بلاهای کشنده مانند جنگ و بیماری و ... در امان هستند اگر....
#اسفندیار، در حماسه ایرانی به خاطر دعای زرتشت به رویین تنی دست یافته است، تا بتواند از دین پاسداری کند. روایت کرده اند که زرتشت او را در آبی مقدس شستشو داده است و بنابراین هیچ نیزه و شمشیری بر تن او کارگر نیست. مگر به چشمهایش که آب مقدس به آن نرسیده است. اسفندیار به پشتوانه چنین نیروی شگفی، در برابر دشمنان دلاورانه می جنگد و در نبرد با رستم، سرافرازانه تا شکست او پیش می رود اما به تدبیر زال و یاری سیمرغ، رستم راز او را در می یابد و با پرتاب تیری دو شاخه به سوی چشم هایش، او را از پای در می آورد. (شاهنامه فردوسی)
#آخیلوس، (آشیل) در حماسه یونانی، پهلوان نام آور دیگری است که بر اساس روایت #هومر در #ایلیاد، مادرش پای او را گرفت و در رود مقدس استیکس (Styx) فرو برد تا آسیب ناپذیر گردد. اما پاشنه اش که در دست مادر بود از آب بی نصیب و زخم پذیر ماند و در جنگ تروا، #پاریس با پرتاب تیری به سوی پاشنه اش او را از پای درآورد.
#زیگفرید، پهلوان اساطیری ژرمن ها، اژدهای سهمناکی را کشت و در خون آن شستشو کرد تا رویین تن شود. اما غافل از این که برگ کوچکی از بالای درختی افتاده و به شانه اش چسبیده و مانع رسیدن خون اژدها به بخش کوچکی از بدنش شده است.
#بالدر، در افسانههای اسکاندیناوی رویینتن است و همه عناصر سوگند خوردهاند که به او آسیب نرسانند، جز گیاهی کوچک و بی مقدار که هیچ زیانی از جانب او متصور نبود و همین گیاه سرانجام بالدر را از پای در می آورد.
به جز رویین تنان حماسه ها، آرزوی بی مرگی به گونه های دیگری نیز در فرهنگ بشری بازتاب یافته است. #آب_حیات یا #چشمه_زندگی که هر که از آن نوشید، عمر جاودانه می یابد نمونه دیگری از آن است.
منابع:
فردوسی، شاهنامه
ژوئل اسمیت، فرهنگ اساطیر یونان و روم
محمد جعفر یاحقی، فرهنگ اساطیر و داستان واره ها
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
مرگ سرنوشت همه زندگان است اما اندیشه مبارزه با مرگ و جاودانه زیستن نیز، از اندیشه های کهن بشری است. انسان از کهن ترین دوران ها، در جستجوی راهی بوده است که از دست مرگ رهایی یابد. در اساطیر بازمانده بیشتر ملت ها، قهرمانانی هستند که کوشش کرده اند از مرگ بگریزند یا چنین موهبتی به آنان بخشیده شده است. اما چنین هدیه ای همواره با شرطی همراه بوده است که در نهایت، قهرمان به طور ناخواسته یا غافلانه، به دام افتاده و با مرگ رویارو شده است.
شاید شکوهمند ترین اسطوره جستجوی زندگی جاودانه، اسطوره #گیل_گمش باشد که به نظر می رسد از قدیمی ترین داستان های اسطوره ای بشری است. گیل گمش، شخصیت اسطوره ای بین النهرین باستان، زندگی پر فراز و نشیب و دردناکی را برای جاودانه زیستن از سر می گذارند ولی در نهایت پیروز نمی شود.
قهرمانان دیگری نیز، بوده اند که در نتیجه اقدامات دلاورانه خود مانند کشتن #اژدها یا حوادث ماورای طبیعی دیگر، در برابر بیماری ها و بلاهای مرگ افرین مصونیت یافته اند. به این قهرمانان رویین_تن نامیده میگویند. آنان که در برابر بلاهای کشنده مانند جنگ و بیماری و ... در امان هستند اگر....
#اسفندیار، در حماسه ایرانی به خاطر دعای زرتشت به رویین تنی دست یافته است، تا بتواند از دین پاسداری کند. روایت کرده اند که زرتشت او را در آبی مقدس شستشو داده است و بنابراین هیچ نیزه و شمشیری بر تن او کارگر نیست. مگر به چشمهایش که آب مقدس به آن نرسیده است. اسفندیار به پشتوانه چنین نیروی شگفی، در برابر دشمنان دلاورانه می جنگد و در نبرد با رستم، سرافرازانه تا شکست او پیش می رود اما به تدبیر زال و یاری سیمرغ، رستم راز او را در می یابد و با پرتاب تیری دو شاخه به سوی چشم هایش، او را از پای در می آورد. (شاهنامه فردوسی)
#آخیلوس، (آشیل) در حماسه یونانی، پهلوان نام آور دیگری است که بر اساس روایت #هومر در #ایلیاد، مادرش پای او را گرفت و در رود مقدس استیکس (Styx) فرو برد تا آسیب ناپذیر گردد. اما پاشنه اش که در دست مادر بود از آب بی نصیب و زخم پذیر ماند و در جنگ تروا، #پاریس با پرتاب تیری به سوی پاشنه اش او را از پای درآورد.
#زیگفرید، پهلوان اساطیری ژرمن ها، اژدهای سهمناکی را کشت و در خون آن شستشو کرد تا رویین تن شود. اما غافل از این که برگ کوچکی از بالای درختی افتاده و به شانه اش چسبیده و مانع رسیدن خون اژدها به بخش کوچکی از بدنش شده است.
#بالدر، در افسانههای اسکاندیناوی رویینتن است و همه عناصر سوگند خوردهاند که به او آسیب نرسانند، جز گیاهی کوچک و بی مقدار که هیچ زیانی از جانب او متصور نبود و همین گیاه سرانجام بالدر را از پای در می آورد.
به جز رویین تنان حماسه ها، آرزوی بی مرگی به گونه های دیگری نیز در فرهنگ بشری بازتاب یافته است. #آب_حیات یا #چشمه_زندگی که هر که از آن نوشید، عمر جاودانه می یابد نمونه دیگری از آن است.
منابع:
فردوسی، شاهنامه
ژوئل اسمیت، فرهنگ اساطیر یونان و روم
محمد جعفر یاحقی، فرهنگ اساطیر و داستان واره ها
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
📒هفت خان پهلوان
📜سجاد آیدنلو
چکیده: داستان گذشتن پهلوان از چند مرحله دشوار و پر خطر برای رسیدن به مقصودی معین، یک بنمایه کهن هندواروپایی است که مضمون یا الگوی هفت/ چند خان نامیده می شود. مبنای اساطیری - آیینیِ این بنمایه، تشرف/ آشناسازی دلاور نوبرنا و اثبات بلوغ پهلوانی اوست. در روایات پهلوانیِ ایران غیر از رستم و اسفندیار در شاهنامه، یلانی چون فرامرز، شهریار، همای، رستم (برای بار دوم)، بهمن، سام، جمشید و جهان بخش نیز از چند (پنج، شش، هفت و ده) خان می گذرند. این مضمون در داستانهای غیر ایرانی- بویژه اساطیر و حماسه های یونانی- هم شواهد متعددی دارد.
استفاده از عناصر اساطیری و عجایب المخلوقات افسانه ای در کنار سختیها و بلایای زمانِ ایجاد و رواج این داستانها به عنوان موانع و دشواریهای هر خان، وجود دو یا سه راه در برابر پهلوان، بودن راهنما و همراه برای دلاور در مسیر چند خان و قرار گرفتن اژدها در منزل سوم از نکته های درخور ذکر روایات ایرانی هفت/ چند خان است.
وجه اشتراک هفت خان حماسه با هفت وادی سلوک و هفت مرحله مهری عبور از آزمونها و دشوارییهایی برای نشان دادن کمال و دستیابی به هدف یا مقامی والاست و این هر سه را باید بازتابهای جداگانه یک مضمون دیرین- بدون تاکید بر ارتباطی از گونه تاثیر و تاثر میان آنها- دانست.
نکته دیگر اینکه املای سنتیِ هفت خان در گذشته ادبی و فرهنگی ایران غالبا هفت «خوان» بوده و محتملا خود فردوسی نیز ترکیب را به همین صورت نوشته است لیکن به دلایلی وجه هفت «خان» درست است و بیرون از متن انتقادی شاهنامه آن را باید هفت «خان» نوشت
📚منابع (نشریه):
دانشکده ادبیات و علوم انسانی (باهنر کرمان) دوره جدید زمستان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
📜سجاد آیدنلو
چکیده: داستان گذشتن پهلوان از چند مرحله دشوار و پر خطر برای رسیدن به مقصودی معین، یک بنمایه کهن هندواروپایی است که مضمون یا الگوی هفت/ چند خان نامیده می شود. مبنای اساطیری - آیینیِ این بنمایه، تشرف/ آشناسازی دلاور نوبرنا و اثبات بلوغ پهلوانی اوست. در روایات پهلوانیِ ایران غیر از رستم و اسفندیار در شاهنامه، یلانی چون فرامرز، شهریار، همای، رستم (برای بار دوم)، بهمن، سام، جمشید و جهان بخش نیز از چند (پنج، شش، هفت و ده) خان می گذرند. این مضمون در داستانهای غیر ایرانی- بویژه اساطیر و حماسه های یونانی- هم شواهد متعددی دارد.
استفاده از عناصر اساطیری و عجایب المخلوقات افسانه ای در کنار سختیها و بلایای زمانِ ایجاد و رواج این داستانها به عنوان موانع و دشواریهای هر خان، وجود دو یا سه راه در برابر پهلوان، بودن راهنما و همراه برای دلاور در مسیر چند خان و قرار گرفتن اژدها در منزل سوم از نکته های درخور ذکر روایات ایرانی هفت/ چند خان است.
وجه اشتراک هفت خان حماسه با هفت وادی سلوک و هفت مرحله مهری عبور از آزمونها و دشوارییهایی برای نشان دادن کمال و دستیابی به هدف یا مقامی والاست و این هر سه را باید بازتابهای جداگانه یک مضمون دیرین- بدون تاکید بر ارتباطی از گونه تاثیر و تاثر میان آنها- دانست.
نکته دیگر اینکه املای سنتیِ هفت خان در گذشته ادبی و فرهنگی ایران غالبا هفت «خوان» بوده و محتملا خود فردوسی نیز ترکیب را به همین صورت نوشته است لیکن به دلایلی وجه هفت «خان» درست است و بیرون از متن انتقادی شاهنامه آن را باید هفت «خان» نوشت
📚منابع (نشریه):
دانشکده ادبیات و علوم انسانی (باهنر کرمان) دوره جدید زمستان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سندباد دریایی(سندباد بحری)
سندباد دریایی یکی از داستان کهن ایرانی است که در زمان ساسانیان به نگارش در آمده است.در کتاب هزار و یک شب نیز در شب پانصد و سی و ششم،داستان سندباد دریایی بیان می شود.اما این نکته به درستی آشکار نیست که این داستان از کتاب هزار و یک شب استخراج شده و یا اینکه از کتابی دیگر به هزار و یک شب راه پیدا کرده،زیرا پیشینه ی بسیاری دارد.اما این نکته آشکار است که این داستان یک داستان ایرانی می باشد.
در داستان اینگونه بیان می کند که سندباد حکیم فرزانه ای است،که در بغداد زندگی می کند.او مال و ثروت فراوانی دارد،که یک شب با جوان تنگدستی به نام سندباد حمال یا سندباد بارکش روبه رو می شود و داستان زندگی خود را برای او بازگو می کند.
وی میگوید که از ابتدا اینگونه ثروتمند و دارا نبوده؛او در جوانی به سرزمین های دور سفر کرده که بسیاری از این سفرها از راه دریا بوده.وی پس از سفرها و تجربه های بسیار در زندگی و جهانبینی فراوان به این نام و ثروت دست یافته است.
در این داستان سندباد هفت بار سفر می کند.این هفت سفر سندباد به هفت شهر عشق عطار و هفت خان رستم بی شباهت نیست.
او در هر سفر خود سرزمین های بسیاری را به چشم می بیند،با انسان های بسیاری معاشرت می کند و سود و زیان فراوانی را تجربه می کند و پس از سفر هفتم به یک زندگی بی دغدغه روی می آورد.
در کارتون سندباد به برخی از این سفرها اشاره شده،اما سندباد دریایی یک کودک نیست و همراهی به نام علی بابا و شاهزاده خانم که تبدیل به زاغ شده ندارد.(در این کارتون نویسنده داستان سندباد و علی بابا را با هم آمیخته و به یک داستان تبدیل کرده است)
در این کتاب سندباد جوانی ست یکه و تنها که به هدف بازرگانی به سفر می پردازد و از بسیاری خطرها جان سالم به در می برد.
سفر نخست سنباد: سندباد در این سفر به روی نهنگی که همچون جزیره،درختان و گیاهان روی آن رشد کرده پا می گذارند.در اینجا نهنگ کشتی آنها را ویران کرده و سندباد آواره دریاها می شود.
سفر دوم سندباد: در این مرحله سندباد با پرنده ای غولپیکر به نام رخ روبرو می شود و خود را به پای او می بندد،پرنده او را با خود برده و در بیابان مارها فرود می آید.
سفر سوم سندباد: در این سفر کشتی راه خود را گم کرده و در جزیره ی بوزینگان گرفتار می شود.
سفر چهارم سندباد: سندباد در این سفر با مردمانی روبرو می شود که بنا به سنت خود،هرگاه کسی از دنیا می رفت همسرش را در کنارش به دخمه مردگان می فرستند،تا او هم فدای همسرش شوند! سندباد پس از رهایی از این مردمان به قبیله ی دیگری می رود که مردم آن قبیله گوشت مردگان را خورده و در جمجمه آنها شراب می نوشند.(این دو قبیله بی شباهت به رسم برخی قبایل هندوستان نیست)
سفر پنجم سندباد: در اینجا همسفران سندباد تخم پرنده ای بسیار بزرگ را شکسته و پرنده همسفران سندباد را از بین می برد،سندباد پس از رهایی از پرنده گرفتار پیرمردی شده که دائم به دوش سندباد سوار است و از او می خواهد که او را از کوه ها بالا ببرد.(در کتاب هزار و یک شب پیرمرد شیخ بحری نام دارد)
سفر ششم سندباد: در این مرحله سندباد به سرزمین حبشه سفر می کند.
سفر هفتم سندباد: در این سفر که آخرین مرحله از سفر سندباد است،وی ازدواج کرده و به یک زندگی بی دغدغه رو می آورد.
داستان سندباد دریایی که داستانی بسیار زیبا و پر هیجان است امروزه سوژه ی مناسبی برای کارتون،سینما،تئاتر و... می باشد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سندباد دریایی یکی از داستان کهن ایرانی است که در زمان ساسانیان به نگارش در آمده است.در کتاب هزار و یک شب نیز در شب پانصد و سی و ششم،داستان سندباد دریایی بیان می شود.اما این نکته به درستی آشکار نیست که این داستان از کتاب هزار و یک شب استخراج شده و یا اینکه از کتابی دیگر به هزار و یک شب راه پیدا کرده،زیرا پیشینه ی بسیاری دارد.اما این نکته آشکار است که این داستان یک داستان ایرانی می باشد.
در داستان اینگونه بیان می کند که سندباد حکیم فرزانه ای است،که در بغداد زندگی می کند.او مال و ثروت فراوانی دارد،که یک شب با جوان تنگدستی به نام سندباد حمال یا سندباد بارکش روبه رو می شود و داستان زندگی خود را برای او بازگو می کند.
وی میگوید که از ابتدا اینگونه ثروتمند و دارا نبوده؛او در جوانی به سرزمین های دور سفر کرده که بسیاری از این سفرها از راه دریا بوده.وی پس از سفرها و تجربه های بسیار در زندگی و جهانبینی فراوان به این نام و ثروت دست یافته است.
در این داستان سندباد هفت بار سفر می کند.این هفت سفر سندباد به هفت شهر عشق عطار و هفت خان رستم بی شباهت نیست.
او در هر سفر خود سرزمین های بسیاری را به چشم می بیند،با انسان های بسیاری معاشرت می کند و سود و زیان فراوانی را تجربه می کند و پس از سفر هفتم به یک زندگی بی دغدغه روی می آورد.
در کارتون سندباد به برخی از این سفرها اشاره شده،اما سندباد دریایی یک کودک نیست و همراهی به نام علی بابا و شاهزاده خانم که تبدیل به زاغ شده ندارد.(در این کارتون نویسنده داستان سندباد و علی بابا را با هم آمیخته و به یک داستان تبدیل کرده است)
در این کتاب سندباد جوانی ست یکه و تنها که به هدف بازرگانی به سفر می پردازد و از بسیاری خطرها جان سالم به در می برد.
سفر نخست سنباد: سندباد در این سفر به روی نهنگی که همچون جزیره،درختان و گیاهان روی آن رشد کرده پا می گذارند.در اینجا نهنگ کشتی آنها را ویران کرده و سندباد آواره دریاها می شود.
سفر دوم سندباد: در این مرحله سندباد با پرنده ای غولپیکر به نام رخ روبرو می شود و خود را به پای او می بندد،پرنده او را با خود برده و در بیابان مارها فرود می آید.
سفر سوم سندباد: در این سفر کشتی راه خود را گم کرده و در جزیره ی بوزینگان گرفتار می شود.
سفر چهارم سندباد: سندباد در این سفر با مردمانی روبرو می شود که بنا به سنت خود،هرگاه کسی از دنیا می رفت همسرش را در کنارش به دخمه مردگان می فرستند،تا او هم فدای همسرش شوند! سندباد پس از رهایی از این مردمان به قبیله ی دیگری می رود که مردم آن قبیله گوشت مردگان را خورده و در جمجمه آنها شراب می نوشند.(این دو قبیله بی شباهت به رسم برخی قبایل هندوستان نیست)
سفر پنجم سندباد: در اینجا همسفران سندباد تخم پرنده ای بسیار بزرگ را شکسته و پرنده همسفران سندباد را از بین می برد،سندباد پس از رهایی از پرنده گرفتار پیرمردی شده که دائم به دوش سندباد سوار است و از او می خواهد که او را از کوه ها بالا ببرد.(در کتاب هزار و یک شب پیرمرد شیخ بحری نام دارد)
سفر ششم سندباد: در این مرحله سندباد به سرزمین حبشه سفر می کند.
سفر هفتم سندباد: در این سفر که آخرین مرحله از سفر سندباد است،وی ازدواج کرده و به یک زندگی بی دغدغه رو می آورد.
داستان سندباد دریایی که داستانی بسیار زیبا و پر هیجان است امروزه سوژه ی مناسبی برای کارتون،سینما،تئاتر و... می باشد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
داستان تومان، ریال و قِران در تاریخ کشورمان
بعد از ۸۸ سال دوباره تومان پول رسمی کشور شد. البته از همان ۸۸ سال پیش هم که ریال واحد پول رسمی کشور شد جایگاهی بین مردم پیدا نکرد
_یادگار دوران پرتغالیها
اول فروردین سال ۱۳۱۱ بود که پهلوی اول «ریال» را به عنوان واحد پول ملی ایران انتخاب کرد، اما چرا «ریال»؟
ماجرا به ۵۰۰ سال پیش برمی گردد یعنی زمانی که پرتغالیها برای خودشان ابرقدرتی بودند و اقتصاد جهانی را در دست داشتند.
در آن دوران خلیج فارس هم مثل خیلی از دیگر نقاط جهان به اشغال پرتغالیها در آمده بود.
البته آنها بعد از حدود ۱۱۰ سال حضور در خلیج فارس، از جنوب کشورمان به کمک انگلیسیها که نقشه اشغال ایران را کشیده بودند، اخراج شدند؛ یعنی ۴۰۰ سال پیش درست زمانی که شاه عباس زمام کشور را در دست داشت. متاسفانه انگلیسیها هم صدها سال کشورمان را غارت کردند.
حتما الان این سوال برای تان به وجود آمده که خب ریال کجای این قصه قرار دارد.
عجله نکنید ریال در اصل فارسی شده رئال است که معنی اش میشود «سلطنتی».
ریال واحد پول کشورهای اسپانیا و پرتغال است. آنها هر کشوری را که اشغال میکردند این واحد پولی را هم برای آنها به یادگار میگذاشتند.
به هر حال پرتغالیها رفتند، اما ریال را در کشورمان به یادگار گذاشتند.
البته تنها ایران نیست که واحد پولی اش ریال است بلکه اگر دقت کنید چند کشور دیگر هم در حاشیه خلیج فارس از واحد پولی ریال استفاده میکنند، مثل عربستان، قطر، عمان و یمن و حتی برزیل هم واحد پول شان ریال است.
هیچ وقت برایتان سوال پیش نیامده بود که چرا واحد پول ایران و عربستان یکی است؟ با این حال ریال هیچ وقت در زبان روزمره مردم به کار نرفت و بالاخره مانند پرتغالی ها، در حال اخراج از تاریخ کشورمان است و دوباره تومان به جایگاه خودش بر میگردد.
_رد پای مغولها
ماجرای «تومان»، اما به دوران اشغال ایران توسط مغولها بر میگردد.
مغولها به هر ۱۰ هزار سرباز میگفتند تومان. فرمانده این ۱۰ هزار سرباز هم میشد، امیر تومان.
بعد از اشغال ایران توسط آن ها، تومان وارد بازار معاملات ایران شد. در آن دوران هر تومان معادل ۱۰ هزار دینار بود البته تومان واحد پول نبود بلکه یک واحد محاسباتی برای پول بود.
مثلا ما پول یک میلیونی نداریم، ولی برای شمارش یک میلیون استفاده میکنیم. آغا محمدخان قاجار اولین کسی بود که سکههای طلایی با عنوان تومان را به صورت رسمی در کشور رواج داد. سکههایی با وزنهای ۴، ۸ و ۱۶ گرم که به ترتیب نیم، یک و دو تومانی بودند.
نخستین اسکناسهای رایج با واحد تومان هم در زمان ناصرالدین شاه و توسط بانک ایران در سال ۱۳۰۹ طراحی و چاپ شدند.
این اسکناسها با واحد پول تومان منتشر شدند و شامل اسکناسهای یک، ۲، ۳، ۵، ۱۰، ۲۰، ۲۵، ۵۰، ۱۰۰ و ۵۰۰ تومانی بودند.
حالا طبق قانونی که چند روز پیش به پیشنهاد دولت و توسط مجلس تصویب شد، دوباره سکهها و اسکناسهای تومانی رواج پیدا میکند و دوران ۸۸ ساله ریال هم به انتها میرسد.
از این به بعد باید به جای ۱۰ هزار ریال بگوییم یک تومان.
اما برای واحد کمتر تومان باید چه کرد؟ با توجه به ماده یک لایحه تصویبی، هر تومان معادل ۱۰۰ قران میشود که خودش حکایتی جدا دارد.
_حکایت «قرون»
قران یا همان قرون خودمان از دوره ناصر الدین شاه رواج پیدا کرد.
محمد نوبخت در وبلاگش مدعی است، داستان «قرون» به این بیت از حافظ برمی گردد که میگوید:
«ساقیا میده که رندیهای حافظ فهم کرد/آصف صاحبقِرانِ جرم بخشِ عیب پوش». او در این مقاله تاریخی خود مینویسد: «تمام این اتفاق به تفال ناصرالدینشاه به دیوان حافظ و تعلق خاطر وافر او برمی گردد.
او شبی به این بیت از حضرت حافظ رسیده و بعد از آن خودش را «سلطان صاحبقِران» و پول مُلک خود را «قِران» نامید.»
البته فرهمند علیپور هم در استوری اینستاگرامش نوشت:
در گذشته در کشور ما یک قرن ۱۰۰ سال نبود و هر ۸۰ سال را یک قرن میگفتند و نصف آن را هم قران میگفتند.
شاهی را هم که ۳۰ سال حکومت کرده باشد، صاحب یک قران حساب میکردند. ناصر الدین شاه هم در سی امین سال حکومتش سکه یک قرانی را منتشر و خودش را صاحب قران معرفی کرد و کاخ جهان نمای نیاوران را هم کاخ صاحب قرانیه نامید.
#روزنامه_خراسان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
بعد از ۸۸ سال دوباره تومان پول رسمی کشور شد. البته از همان ۸۸ سال پیش هم که ریال واحد پول رسمی کشور شد جایگاهی بین مردم پیدا نکرد
_یادگار دوران پرتغالیها
اول فروردین سال ۱۳۱۱ بود که پهلوی اول «ریال» را به عنوان واحد پول ملی ایران انتخاب کرد، اما چرا «ریال»؟
ماجرا به ۵۰۰ سال پیش برمی گردد یعنی زمانی که پرتغالیها برای خودشان ابرقدرتی بودند و اقتصاد جهانی را در دست داشتند.
در آن دوران خلیج فارس هم مثل خیلی از دیگر نقاط جهان به اشغال پرتغالیها در آمده بود.
البته آنها بعد از حدود ۱۱۰ سال حضور در خلیج فارس، از جنوب کشورمان به کمک انگلیسیها که نقشه اشغال ایران را کشیده بودند، اخراج شدند؛ یعنی ۴۰۰ سال پیش درست زمانی که شاه عباس زمام کشور را در دست داشت. متاسفانه انگلیسیها هم صدها سال کشورمان را غارت کردند.
حتما الان این سوال برای تان به وجود آمده که خب ریال کجای این قصه قرار دارد.
عجله نکنید ریال در اصل فارسی شده رئال است که معنی اش میشود «سلطنتی».
ریال واحد پول کشورهای اسپانیا و پرتغال است. آنها هر کشوری را که اشغال میکردند این واحد پولی را هم برای آنها به یادگار میگذاشتند.
به هر حال پرتغالیها رفتند، اما ریال را در کشورمان به یادگار گذاشتند.
البته تنها ایران نیست که واحد پولی اش ریال است بلکه اگر دقت کنید چند کشور دیگر هم در حاشیه خلیج فارس از واحد پولی ریال استفاده میکنند، مثل عربستان، قطر، عمان و یمن و حتی برزیل هم واحد پول شان ریال است.
هیچ وقت برایتان سوال پیش نیامده بود که چرا واحد پول ایران و عربستان یکی است؟ با این حال ریال هیچ وقت در زبان روزمره مردم به کار نرفت و بالاخره مانند پرتغالی ها، در حال اخراج از تاریخ کشورمان است و دوباره تومان به جایگاه خودش بر میگردد.
_رد پای مغولها
ماجرای «تومان»، اما به دوران اشغال ایران توسط مغولها بر میگردد.
مغولها به هر ۱۰ هزار سرباز میگفتند تومان. فرمانده این ۱۰ هزار سرباز هم میشد، امیر تومان.
بعد از اشغال ایران توسط آن ها، تومان وارد بازار معاملات ایران شد. در آن دوران هر تومان معادل ۱۰ هزار دینار بود البته تومان واحد پول نبود بلکه یک واحد محاسباتی برای پول بود.
مثلا ما پول یک میلیونی نداریم، ولی برای شمارش یک میلیون استفاده میکنیم. آغا محمدخان قاجار اولین کسی بود که سکههای طلایی با عنوان تومان را به صورت رسمی در کشور رواج داد. سکههایی با وزنهای ۴، ۸ و ۱۶ گرم که به ترتیب نیم، یک و دو تومانی بودند.
نخستین اسکناسهای رایج با واحد تومان هم در زمان ناصرالدین شاه و توسط بانک ایران در سال ۱۳۰۹ طراحی و چاپ شدند.
این اسکناسها با واحد پول تومان منتشر شدند و شامل اسکناسهای یک، ۲، ۳، ۵، ۱۰، ۲۰، ۲۵، ۵۰، ۱۰۰ و ۵۰۰ تومانی بودند.
حالا طبق قانونی که چند روز پیش به پیشنهاد دولت و توسط مجلس تصویب شد، دوباره سکهها و اسکناسهای تومانی رواج پیدا میکند و دوران ۸۸ ساله ریال هم به انتها میرسد.
از این به بعد باید به جای ۱۰ هزار ریال بگوییم یک تومان.
اما برای واحد کمتر تومان باید چه کرد؟ با توجه به ماده یک لایحه تصویبی، هر تومان معادل ۱۰۰ قران میشود که خودش حکایتی جدا دارد.
_حکایت «قرون»
قران یا همان قرون خودمان از دوره ناصر الدین شاه رواج پیدا کرد.
محمد نوبخت در وبلاگش مدعی است، داستان «قرون» به این بیت از حافظ برمی گردد که میگوید:
«ساقیا میده که رندیهای حافظ فهم کرد/آصف صاحبقِرانِ جرم بخشِ عیب پوش». او در این مقاله تاریخی خود مینویسد: «تمام این اتفاق به تفال ناصرالدینشاه به دیوان حافظ و تعلق خاطر وافر او برمی گردد.
او شبی به این بیت از حضرت حافظ رسیده و بعد از آن خودش را «سلطان صاحبقِران» و پول مُلک خود را «قِران» نامید.»
البته فرهمند علیپور هم در استوری اینستاگرامش نوشت:
در گذشته در کشور ما یک قرن ۱۰۰ سال نبود و هر ۸۰ سال را یک قرن میگفتند و نصف آن را هم قران میگفتند.
شاهی را هم که ۳۰ سال حکومت کرده باشد، صاحب یک قران حساب میکردند. ناصر الدین شاه هم در سی امین سال حکومتش سکه یک قرانی را منتشر و خودش را صاحب قران معرفی کرد و کاخ جهان نمای نیاوران را هم کاخ صاحب قرانیه نامید.
#روزنامه_خراسان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
دوستان پیام یک هموطن سیستانی
آقای ملا صادقی این خونه مادربزگی هست بیوه و ناتوان ؛ ازشما درخواست کمک داریم،ما تا اینجا پیش رفتیم،متاسفانه چیزی که جمع کرده بودیم وتموم شد فلذا ازشما تقاضای همکاری داریم،شماره حساب بنده دراین امرخیر.۶۰۳۷۷۰۱۱۳۳۰۰۵۸۳۲.
وشماره تماس بنده برای مطلع شدن این امر خیر: ۰۹۱۵۹۴۹۷۸۹۷
آقای ملا صادقی این خونه مادربزگی هست بیوه و ناتوان ؛ ازشما درخواست کمک داریم،ما تا اینجا پیش رفتیم،متاسفانه چیزی که جمع کرده بودیم وتموم شد فلذا ازشما تقاضای همکاری داریم،شماره حساب بنده دراین امرخیر.۶۰۳۷۷۰۱۱۳۳۰۰۵۸۳۲.
وشماره تماس بنده برای مطلع شدن این امر خیر: ۰۹۱۵۹۴۹۷۸۹۷
فردوس سخن
دوستان پیام یک هموطن سیستانی آقای ملا صادقی این خونه مادربزگی هست بیوه و ناتوان ؛ ازشما درخواست کمک داریم،ما تا اینجا پیش رفتیم،متاسفانه چیزی که جمع کرده بودیم وتموم شد فلذا ازشما تقاضای همکاری داریم،شماره حساب بنده دراین امرخیر.۶۰۳۷۷۰۱۱۳۳۰۰۵۸۳۲. وشماره…
دوستان اگه امر بر شما مسجل شد ، در این امر خیر مشارکت کنید .