فردوس سخن
✳️ پسوند « سری » پسوندی برای شادی بخشی در فرهنگ مازندران ❇️در فرهنگ مازندران پسوند سری بهانه ای برای شاد بودن وبخشش بود بعضی از این اتفاق به شرح زیر می باشد: ◀️ گهره سری( بزرگان برای دیدن نوزاد می امدند و چشم روشنی روی گهواره می گذاشتند) ◀️ کلاه سری(…
نظر جناب کجوری از گروه زبان فارسی آسان در مورد این پست با تشکر از توضیحات ایشان :
درودفراوان ضمن تائید موارد ذکر شده از جناب یعقوبی عزیز، پسوند مکان هم عزیز دیگر اشاره فرمودند درست هست ،
جینگا سری
تپه سری
تلارسری
پسوند زمان هست
نماش سری (هنگام غروب )
صواحی سری (زمان صبح)
پسوند حالت هست
زوون سری
تریک سری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
درودفراوان ضمن تائید موارد ذکر شده از جناب یعقوبی عزیز، پسوند مکان هم عزیز دیگر اشاره فرمودند درست هست ،
جینگا سری
تپه سری
تلارسری
پسوند زمان هست
نماش سری (هنگام غروب )
صواحی سری (زمان صبح)
پسوند حالت هست
زوون سری
تریک سری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ «شعرِ وحشیِ بافقی و شیوهٔ مکتبِ وقوع»*
❇️ شعرِ فارسی در قرنِ نهم به ورطهٔ تقلید و تکرار افتاده‌بود. شعرِ جامی باهمهٔ مهارت‌های او در روایت‌گری و نیز زبانِ پاکیزه‌اش، ازمنظرِ هنری و نمادگرایی کم‌و‌بیش تکراری است. ازهمین‌رو نخست بابافغانی و پس از او کسانی هم‌چون وحشیِ بافقی، شرف‌جهانِ قزوینی، به‌تکاپوافتادند تا روحی تازه در کالبدِ تکراریِ شعرِ فارسی بدمند. عینیّت‌گرایی و توصیف و تجسّمِ روابطِ عاشقانه (وقوع‌گویی) درکنارِ زبانی ساده اساسِ کارِ این شاعران بوده؛ گاه کار این شاعران به «واسوخت» و ابرازِ بیزاری از معشوق نیز می‌کشید:
_ پر است شهر ز نازِ بتان نیاز کم است
مکن چنانکه شوَم از تو بی‌نیاز مکن!
_ سالها هم بگذرد وحشی که سویش ننگرم
تا نپنداری که خشمِ ما همین یک‌ماه بود!
این توجه به جهانِ پیرامون و وقوع‌گویی و واقع‌گرایی را در تطوّرِ نگارگریِ ایرانیِ سده‌های دهم و یازدهم، و حرکتِ تدریجیِ مینیاتور به سمتِ نقاشی (در برخی آثارِ بهزاد، رضا عباسی و صادقی‌بیگِ افشار و معینِ مصوّر) نیز می‌توان‌دید.
ویژگی‌های زبانی و بیانی شعرِ شاعران پیش‌گفته چندان مهم بوده که یکی از سرچشمه‌های کارِ نیما توجه به زبانِ طبیعی و تجسّم‌گراییِ آنان بوده. نیما در مقدمّهٔ منظومهٔ «افسانه» آن‌جاکه از «طرزِ مکالمهٔ طبیعیِ» خود در این شعر می‌نویسد، اشاره‌می‌کند:
«سابقاً هم محتشمِ کاشانی و دیگران به آن نزدیک شدند» اما «من سودِ بیشتری خواستم که از این کار گرفته‌باشم».
او در «ارزشِ احساسات» نیز آنجا که از عشق‌‌های دست‌نایافتنی و آرمانی (ازجمله در «لیلی و مجنون»)، که شعرِ فارسی را به ساحتِ «فرشته و پریان» کشانده، انتقادمی‌کند، «داستان‌های عاشقانهٔ» شاعرانی نظیرِ وحشیِ بافقی را می‌ستاید. جدااز «افسانه» کافی است ابیاتِ آغازینِ «قصهٔ رنگِ پریده خونِ سردِ» نیما را با نخستین بندِ «ترکیب‌بندِ» مشهورِ وحشی مقایسه‌کنیم:
نیما:
من ندانم با که گویم شرحِ درد
قصهٔ رنگِ پریده خونِ سرد [...]
بی‌مروّت این جفاهایت چرا است!!
یار آخر آن وفاهایت کحاست؟! [...]
دیدمش، گفتم: «من ام!» نشناخت او
بی‌تأمل رو ز من برتافت او
وحشی:
دوستان! شرحِ پریشانیِ من گوش‌کنید
داستانِ غمِ پنهانیِ من گوش‌کنید ...
بنابراین نیما دستِ‌کم در سال‌های آغازین تا ادوارِ میانیِ شاعری‌اش هم به سبک و زبانِ شاعرانی هم‌چون وحشی و محشتم نظرداشته و هم به گفتمانِ محتواییِ شعرِ سدهٔ دهم و یازدهم. او درعینِ انتقادهایی از شعرِ صائب، شیفتهٔ غزلِ او نیز بوده‌است.
دیوانِ وحشیِ بافقی مجموعه‌ای است متنوّع. گرچه او را بیشتر به‌سببِ غزل‌ها و ترکیب‌بندهای جان‌سوزِ وقوعی و گاه قطعاتِ طنزآمیز و هجاگویی‌هایش می‌شناسیم، اما وحشی قصائد خواندنی و رباعی‌هایی (البته ضعیف) نیز دارد. همچنین چند مثنوی و منظومهٔ خواندنی. ازجمله «خلدِ برین» و «ناظر و منظور». ماجرای «ناظر و منظور»، هم‌چون «مِهر و مشتری» (اثرِ عصّارِ تبریزی)، شرحِ عشقِ افلاطونی و شیفتگیِ روحانیِ دو دلدادهٔ مذکّر به هم است.
زبانِ وحشی در قصائد به‌نسبت کهن‌گرایانه‌تر و فاخرتر از زبانِ دیگر قالب‌های دیوانِ او است.
او گاه ترکیب‌آفرینی‌های طرفه نیز دارد:
«وحشی من ام، مورّخِ زندانیانِ هجر»
یا:
«ای دیده! دشتبانِ نگاهت به راهِ کیست؟!»
اما چنانکه آمد هنرش بیشتر در بهره‌گیری پررنگ از بیانِ طبیعی و زبانِ روز است:
ای گلِ تازه که بویی ز وفا نیست ترا
خبر از سرزنشِ خارِ جفا نیست ترا [...]
ما اسیرِ غم و اصلا غمِ ما نیست ترا
با اسیرِ غمِ خود رحم چرا نیست ترا؟!
ازجمله واژهٔ «تماشاچی» (گرچه به‌نظرمی‌رسد اینجا بیشتر به معنای «گلگشت‌‌زن» است تا «تماشاگر») در بیتِ زیر، بسیار امروزی می‌نماید:
باغبانا! خار در راهِ تماشاچی منه
دائم این گل‌ها مگر بربار خواهی‌داشتن؟!
ناگفته نمانَد وقوع‌گرایی هم مزیّت شعرِ وحشی و دیگر هم‌سنخانِ او است و هم پاشنهٔ آشیلِ شعرشان. شعرِ این شاعران، به‌جای بازتابِ عواطفِ عمیق و ازلی _ ابدی به بازگوییِ احساساتِ سطحی و روزمرگی و عواطفِ رقیق محدود است. این کاستی‌ها را بعدها عرفی و نظیری و به‌ویژه کلیم و صائب، با بهره‌گیری از سنّت‌های دامنه‌دارِ شعرِ فارسی و نیز توجه‌به زبانِ روز و بازتابِ زمان در شعرِ خود، تاحدّی برطرف‌کردند.
* بخشی است از فصلِ «نیما و شعرِ سبکِ هندی»، از کتابِ نویسنده: در تمامِ طولِ شب: بررسیِ آراء نیما یوشیج، مروارید، چ دوم، ۱۳۹۷، صص ۲۷۳_۲۵۱).
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ شعرِ فارسی در قرنِ نهم به ورطهٔ تقلید و تکرار افتاده‌بود. شعرِ جامی باهمهٔ مهارت‌های او در روایت‌گری و نیز زبانِ پاکیزه‌اش، ازمنظرِ هنری و نمادگرایی کم‌و‌بیش تکراری است. ازهمین‌رو نخست بابافغانی و پس از او کسانی هم‌چون وحشیِ بافقی، شرف‌جهانِ قزوینی، به‌تکاپوافتادند تا روحی تازه در کالبدِ تکراریِ شعرِ فارسی بدمند. عینیّت‌گرایی و توصیف و تجسّمِ روابطِ عاشقانه (وقوع‌گویی) درکنارِ زبانی ساده اساسِ کارِ این شاعران بوده؛ گاه کار این شاعران به «واسوخت» و ابرازِ بیزاری از معشوق نیز می‌کشید:
_ پر است شهر ز نازِ بتان نیاز کم است
مکن چنانکه شوَم از تو بی‌نیاز مکن!
_ سالها هم بگذرد وحشی که سویش ننگرم
تا نپنداری که خشمِ ما همین یک‌ماه بود!
این توجه به جهانِ پیرامون و وقوع‌گویی و واقع‌گرایی را در تطوّرِ نگارگریِ ایرانیِ سده‌های دهم و یازدهم، و حرکتِ تدریجیِ مینیاتور به سمتِ نقاشی (در برخی آثارِ بهزاد، رضا عباسی و صادقی‌بیگِ افشار و معینِ مصوّر) نیز می‌توان‌دید.
ویژگی‌های زبانی و بیانی شعرِ شاعران پیش‌گفته چندان مهم بوده که یکی از سرچشمه‌های کارِ نیما توجه به زبانِ طبیعی و تجسّم‌گراییِ آنان بوده. نیما در مقدمّهٔ منظومهٔ «افسانه» آن‌جاکه از «طرزِ مکالمهٔ طبیعیِ» خود در این شعر می‌نویسد، اشاره‌می‌کند:
«سابقاً هم محتشمِ کاشانی و دیگران به آن نزدیک شدند» اما «من سودِ بیشتری خواستم که از این کار گرفته‌باشم».
او در «ارزشِ احساسات» نیز آنجا که از عشق‌‌های دست‌نایافتنی و آرمانی (ازجمله در «لیلی و مجنون»)، که شعرِ فارسی را به ساحتِ «فرشته و پریان» کشانده، انتقادمی‌کند، «داستان‌های عاشقانهٔ» شاعرانی نظیرِ وحشیِ بافقی را می‌ستاید. جدااز «افسانه» کافی است ابیاتِ آغازینِ «قصهٔ رنگِ پریده خونِ سردِ» نیما را با نخستین بندِ «ترکیب‌بندِ» مشهورِ وحشی مقایسه‌کنیم:
نیما:
من ندانم با که گویم شرحِ درد
قصهٔ رنگِ پریده خونِ سرد [...]
بی‌مروّت این جفاهایت چرا است!!
یار آخر آن وفاهایت کحاست؟! [...]
دیدمش، گفتم: «من ام!» نشناخت او
بی‌تأمل رو ز من برتافت او
وحشی:
دوستان! شرحِ پریشانیِ من گوش‌کنید
داستانِ غمِ پنهانیِ من گوش‌کنید ...
بنابراین نیما دستِ‌کم در سال‌های آغازین تا ادوارِ میانیِ شاعری‌اش هم به سبک و زبانِ شاعرانی هم‌چون وحشی و محشتم نظرداشته و هم به گفتمانِ محتواییِ شعرِ سدهٔ دهم و یازدهم. او درعینِ انتقادهایی از شعرِ صائب، شیفتهٔ غزلِ او نیز بوده‌است.
دیوانِ وحشیِ بافقی مجموعه‌ای است متنوّع. گرچه او را بیشتر به‌سببِ غزل‌ها و ترکیب‌بندهای جان‌سوزِ وقوعی و گاه قطعاتِ طنزآمیز و هجاگویی‌هایش می‌شناسیم، اما وحشی قصائد خواندنی و رباعی‌هایی (البته ضعیف) نیز دارد. همچنین چند مثنوی و منظومهٔ خواندنی. ازجمله «خلدِ برین» و «ناظر و منظور». ماجرای «ناظر و منظور»، هم‌چون «مِهر و مشتری» (اثرِ عصّارِ تبریزی)، شرحِ عشقِ افلاطونی و شیفتگیِ روحانیِ دو دلدادهٔ مذکّر به هم است.
زبانِ وحشی در قصائد به‌نسبت کهن‌گرایانه‌تر و فاخرتر از زبانِ دیگر قالب‌های دیوانِ او است.
او گاه ترکیب‌آفرینی‌های طرفه نیز دارد:
«وحشی من ام، مورّخِ زندانیانِ هجر»
یا:
«ای دیده! دشتبانِ نگاهت به راهِ کیست؟!»
اما چنانکه آمد هنرش بیشتر در بهره‌گیری پررنگ از بیانِ طبیعی و زبانِ روز است:
ای گلِ تازه که بویی ز وفا نیست ترا
خبر از سرزنشِ خارِ جفا نیست ترا [...]
ما اسیرِ غم و اصلا غمِ ما نیست ترا
با اسیرِ غمِ خود رحم چرا نیست ترا؟!
ازجمله واژهٔ «تماشاچی» (گرچه به‌نظرمی‌رسد اینجا بیشتر به معنای «گلگشت‌‌زن» است تا «تماشاگر») در بیتِ زیر، بسیار امروزی می‌نماید:
باغبانا! خار در راهِ تماشاچی منه
دائم این گل‌ها مگر بربار خواهی‌داشتن؟!
ناگفته نمانَد وقوع‌گرایی هم مزیّت شعرِ وحشی و دیگر هم‌سنخانِ او است و هم پاشنهٔ آشیلِ شعرشان. شعرِ این شاعران، به‌جای بازتابِ عواطفِ عمیق و ازلی _ ابدی به بازگوییِ احساساتِ سطحی و روزمرگی و عواطفِ رقیق محدود است. این کاستی‌ها را بعدها عرفی و نظیری و به‌ویژه کلیم و صائب، با بهره‌گیری از سنّت‌های دامنه‌دارِ شعرِ فارسی و نیز توجه‌به زبانِ روز و بازتابِ زمان در شعرِ خود، تاحدّی برطرف‌کردند.
* بخشی است از فصلِ «نیما و شعرِ سبکِ هندی»، از کتابِ نویسنده: در تمامِ طولِ شب: بررسیِ آراء نیما یوشیج، مروارید، چ دوم، ۱۳۹۷، صص ۲۷۳_۲۵۱).
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️هرمنوتیک یا علم تأویل
✍️دکتر محمود فتوحی:
❇️ هرمنوتیک یا علم تأویل، معنای نهایی را در متن (به ویژه متن ادبی) انکار می‌کند. از دید هرمنوتیک متن معنی واحد و یگانه‌ای ندارد، بلکه همواره در خواندن، تأویل خواننده، سازندۀ معناست. بر این اساس هرمنوتیک منکِر قطعیت معنی در اثر ادبی است.
ا.د. هیرش، فیلسوف آمریکایی که از نظریه‌پردازان هرمنوتیکِ جدید است، می‌گوید: « معنای متن، هرگز دقیقاً معیّن نیست.» رسیدن به قصد نویسنده امکان ندارد. فلسفۀ هرمنوتیک معنا را در کلمات و جملات نمی‌جوید؛ بلکه معتقد است معنی مربوط به آگاهی خواننده است.
در سخن عارفان مسلمان می‌بینیم که معتقدند، وقت و خیال و حال خواننده و مخاطب در فهمِ سخن دخیل است. به عبارت دیگر، معنیِ سخن به تناسبِ حال و مقام و خیال و آگاهی و کمال شنونده متغیّر است در نامه‌های عین القضات همدانی آمده است:
«جوانمردا، این شعرها را چون آینه دان، آخر دانی که آینه را صورتی نیست در خود، امّا هر که در او نگه کند، صورت خود تواند دید، همچنین می‌دان که شعر را در خود هیچ معنی نیست اما هرکسی از او آن تواند دید که نقدِ روزگارِ او بُوَد وکمالِ کار اوست. و اگر گویی که شعر را معنی آن است که قایلش خواست و دیگران معنی وضع میکنند از خود، این همچنان است که کسی گوید: صورتِ روی آینه صورتِ صیقل است که اوّل او نمود. و این معنی را تحقیق و غموضی است که اگر در شرح آن آویزم از مقصود بازمانم.»
◀️ بایزید بسطامی گفته‌ای دارد که ناظر بر تفاوت دریافتِ شنوندگان و اختلاف آن با نیّت گوینده است. می‌گوید: «سخنِ من بر اقتضای حال می‌آید، اما هرکس آن را چنان که اقتضای وقتِ خویش است ادراک می‌کند و سپس ادراک خود را به من منسوب می‌کند.»
◀️ مولانا جلال الدین بلخی نیز بر نقشِ خیال خواننده در دریافت و التذاذ شعر تأکید کرده است. در غزلی گوید:
شعرِ من نانِ مصر را ماند
شب بر او بگذرد نتانی خورد
آن زمانش بخور که تازه بُوَد
پیش از آنکه بر او نشیند گَرد
گرمسیرِ ضمیر جای وی است
می بمیرد در این جهان از بَرد
همچو ماهی دمی به خشک طپد
ساعتی دیگرش ببینی سرد
ور خوری بر خیالِ تازگیش
بس خیالات نقش باید کرد
آنچه نوشی خیال تو باشد
نَبُوَد گفتن کهن ای مرد
❇️ منبع:
نقد خیال (بررسی دیدگاه‌های نقدِ ادبی در سبک هندی) محمود فتوحی، نشر روزگار، ۱۳۷۹، ص: ۲۲ تا ۲۵
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « نقل معانی »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✍️دکتر محمود فتوحی:
❇️ هرمنوتیک یا علم تأویل، معنای نهایی را در متن (به ویژه متن ادبی) انکار می‌کند. از دید هرمنوتیک متن معنی واحد و یگانه‌ای ندارد، بلکه همواره در خواندن، تأویل خواننده، سازندۀ معناست. بر این اساس هرمنوتیک منکِر قطعیت معنی در اثر ادبی است.
ا.د. هیرش، فیلسوف آمریکایی که از نظریه‌پردازان هرمنوتیکِ جدید است، می‌گوید: « معنای متن، هرگز دقیقاً معیّن نیست.» رسیدن به قصد نویسنده امکان ندارد. فلسفۀ هرمنوتیک معنا را در کلمات و جملات نمی‌جوید؛ بلکه معتقد است معنی مربوط به آگاهی خواننده است.
در سخن عارفان مسلمان می‌بینیم که معتقدند، وقت و خیال و حال خواننده و مخاطب در فهمِ سخن دخیل است. به عبارت دیگر، معنیِ سخن به تناسبِ حال و مقام و خیال و آگاهی و کمال شنونده متغیّر است در نامه‌های عین القضات همدانی آمده است:
«جوانمردا، این شعرها را چون آینه دان، آخر دانی که آینه را صورتی نیست در خود، امّا هر که در او نگه کند، صورت خود تواند دید، همچنین می‌دان که شعر را در خود هیچ معنی نیست اما هرکسی از او آن تواند دید که نقدِ روزگارِ او بُوَد وکمالِ کار اوست. و اگر گویی که شعر را معنی آن است که قایلش خواست و دیگران معنی وضع میکنند از خود، این همچنان است که کسی گوید: صورتِ روی آینه صورتِ صیقل است که اوّل او نمود. و این معنی را تحقیق و غموضی است که اگر در شرح آن آویزم از مقصود بازمانم.»
◀️ بایزید بسطامی گفته‌ای دارد که ناظر بر تفاوت دریافتِ شنوندگان و اختلاف آن با نیّت گوینده است. می‌گوید: «سخنِ من بر اقتضای حال می‌آید، اما هرکس آن را چنان که اقتضای وقتِ خویش است ادراک می‌کند و سپس ادراک خود را به من منسوب می‌کند.»
◀️ مولانا جلال الدین بلخی نیز بر نقشِ خیال خواننده در دریافت و التذاذ شعر تأکید کرده است. در غزلی گوید:
شعرِ من نانِ مصر را ماند
شب بر او بگذرد نتانی خورد
آن زمانش بخور که تازه بُوَد
پیش از آنکه بر او نشیند گَرد
گرمسیرِ ضمیر جای وی است
می بمیرد در این جهان از بَرد
همچو ماهی دمی به خشک طپد
ساعتی دیگرش ببینی سرد
ور خوری بر خیالِ تازگیش
بس خیالات نقش باید کرد
آنچه نوشی خیال تو باشد
نَبُوَد گفتن کهن ای مرد
❇️ منبع:
نقد خیال (بررسی دیدگاه‌های نقدِ ادبی در سبک هندی) محمود فتوحی، نشر روزگار، ۱۳۷۹، ص: ۲۲ تا ۲۵
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « نقل معانی »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ ده توصیه برای زیبانویسی در نثر معیار
◀️ 1. اگر می‌خواهید زیبا و دلنشین بنویسید، سعی نکنید که زیبا بنویسید. زیبایی در فکر شما است، نه در قلم شما. با قلمتان راحت باشید تا قلم هم بتواند فکر شما را به‌راحتی بر روی کاغذ بیاورد.
◀️ 2. به ساختار متن، بیشتر از جمله‌ها، و به جمله‌ها بیشتر از کلمه‌ها اهمیت بدهید.
◀️ 3. به مخاطب احترام بگزارید تا او نیز به نوشتار شما به دیدۀ تحسین و احترام بنگرد. کمترین احترام به خواننده، آن است که پاکیزه و درست بنویسید و ساده‌ترین اصول تایپ(مانند فاصله‌ها و نیم‌فاصله‌ها) را رعایت کنید.
◀️ 4. نوشتار شما، رفتار شما با خواننده است. هر قدر در رفتارتان صمیمی‌تر باشید، او نیز با شما همدلی بیشتری می‌کند. پس در وقت نوشتن، یکی از احساسات انسانی خود را اجازۀ ابراز بدهید؛ احساساتی مانند شادی، خشم، غمگینی و هیجان. شما نویسنده‌اید نه دیپلمات یا ربات. اگر می‌خواهید خشک و جدی هم باشید، باشید؛ ولی نفس‌گیر ننویسید.
◀️ 5. غنی‌ترین سرمایۀ پنهان برای نویسنده، دیوان‌هایی است که خوانده و از یاد برده است.
◀️ 6. وظیفۀ نخست نویسنده، صراحت و صداقت است. حلاوت و ملاحت در رتبه‌های پس از آن است.
◀️ 7. یکی از مهمترین عوامل زیبایی در نویسندگی، سرعت نویسنده در چینش مطالب اصلی نوشتار است. رانندۀ خوب، راننده‌ای است که نه تند می‌رود و نه آهسته. نویسنده هم نباید قلمش را به دست تداعی‌های پی‌درپی و گریزهای فرعی بسپارد كه سرعتش در پیشبرد مطالب كم شود و خواننده را معطل کند. همچنین نباید چنان مختصر و تلگرافی بنویسد كه از هوش و تمرکز خواننده، سبقت بگیرد. تنظیم سرعت قلم در چیدن مطالب كنار هم، خواننده را به وجد می‌آورد.
◀️ 8. متن نارس و نارسا زیبا نیست؛ حتی اگر همۀ آرایه‌های زبانی در آن جاسازی شده باشد.
◀️ 9. فقط کسی می‌تواند زیبا بنویسید که می‌داند چه می‌خواهد بگوید و چقدر و چرا و برای چه کسی. نویسنده‌ای که گیج می‌زند، خواننده‌اش را هم دچار سرگیجه می‌کند. هیچ انسانی دوست ندارد او را در ابهام بگذارند.
◀️ 10. بپذیریم که هر کسی نمی‌تواند زیبا بنویسد؛ ولی باور کنیم که هر کسی می‌تواند نازیبا ننویسد.
❇️ استادرضا بابایی، چو تخته‌پاره بر موج، ص162
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
◀️ 1. اگر می‌خواهید زیبا و دلنشین بنویسید، سعی نکنید که زیبا بنویسید. زیبایی در فکر شما است، نه در قلم شما. با قلمتان راحت باشید تا قلم هم بتواند فکر شما را به‌راحتی بر روی کاغذ بیاورد.
◀️ 2. به ساختار متن، بیشتر از جمله‌ها، و به جمله‌ها بیشتر از کلمه‌ها اهمیت بدهید.
◀️ 3. به مخاطب احترام بگزارید تا او نیز به نوشتار شما به دیدۀ تحسین و احترام بنگرد. کمترین احترام به خواننده، آن است که پاکیزه و درست بنویسید و ساده‌ترین اصول تایپ(مانند فاصله‌ها و نیم‌فاصله‌ها) را رعایت کنید.
◀️ 4. نوشتار شما، رفتار شما با خواننده است. هر قدر در رفتارتان صمیمی‌تر باشید، او نیز با شما همدلی بیشتری می‌کند. پس در وقت نوشتن، یکی از احساسات انسانی خود را اجازۀ ابراز بدهید؛ احساساتی مانند شادی، خشم، غمگینی و هیجان. شما نویسنده‌اید نه دیپلمات یا ربات. اگر می‌خواهید خشک و جدی هم باشید، باشید؛ ولی نفس‌گیر ننویسید.
◀️ 5. غنی‌ترین سرمایۀ پنهان برای نویسنده، دیوان‌هایی است که خوانده و از یاد برده است.
◀️ 6. وظیفۀ نخست نویسنده، صراحت و صداقت است. حلاوت و ملاحت در رتبه‌های پس از آن است.
◀️ 7. یکی از مهمترین عوامل زیبایی در نویسندگی، سرعت نویسنده در چینش مطالب اصلی نوشتار است. رانندۀ خوب، راننده‌ای است که نه تند می‌رود و نه آهسته. نویسنده هم نباید قلمش را به دست تداعی‌های پی‌درپی و گریزهای فرعی بسپارد كه سرعتش در پیشبرد مطالب كم شود و خواننده را معطل کند. همچنین نباید چنان مختصر و تلگرافی بنویسد كه از هوش و تمرکز خواننده، سبقت بگیرد. تنظیم سرعت قلم در چیدن مطالب كنار هم، خواننده را به وجد می‌آورد.
◀️ 8. متن نارس و نارسا زیبا نیست؛ حتی اگر همۀ آرایه‌های زبانی در آن جاسازی شده باشد.
◀️ 9. فقط کسی می‌تواند زیبا بنویسید که می‌داند چه می‌خواهد بگوید و چقدر و چرا و برای چه کسی. نویسنده‌ای که گیج می‌زند، خواننده‌اش را هم دچار سرگیجه می‌کند. هیچ انسانی دوست ندارد او را در ابهام بگذارند.
◀️ 10. بپذیریم که هر کسی نمی‌تواند زیبا بنویسد؛ ولی باور کنیم که هر کسی می‌تواند نازیبا ننویسد.
❇️ استادرضا بابایی، چو تخته‌پاره بر موج، ص162
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ هفده خطای شناختی!
❇️ از جمله مواردی که در زندگی هر انسانی مشکل ایجاد می‌کند؛ خطاهای شناختی یا به تعبیری تله‌های ذهنی هستند.
خطاهای شناختی یعنی پردازش اطلاعات در ذهن بصورت صحیح صورت نگیرد؛ ما مسائل را آنطور که واقعاً هستند نبینیم و آنها را کم و زیاد کنیم، که این مساله موجب بوجود آمدن مشکل در ارتباطِ ما با دیگران می‌شود.
برای مثال؛ بخشی از یک ماجرا را می‌بینیم و بخش دیگر را نمی‌بینیم یا نمی‌خواهیم ببینیم! مشکل اینجاست که در اغلب این موارد اقدام به قضاوت هم می‌کنیم!
❇️ خطاهای شناختی و تله‌های ذهنیِ خود را شناسایی کنید تا از این طریق بتوانید واقعیت‌ها را از گمان‌ها، فرض‌ها و تصورات متمایز کنید و واقعیت‌ها را آنطور که هستند، ببینید نه بیشتر و نه کمتر.
1. Mind reading
۱. ذهن‌خوانی
بدون استدلال و دلایل کافی فکر می‌کنید از افکار دیگران اطلاع دارید!
«اصلاً نگاهم نکرد حتماً از من شاکیه»
2. Furtune telling
۲. پیش‌گویی
پیش‌بینی ذهنی از اتفاقات و شرایط آینده‌ای منفی!
«حتماً فردا حرفم رو قبول نمی‌کنه»
3. Catastrophizing
۳. فاجعه‌سازی
تمام حوادث آینده نزدیک و دور را افتضاح و غیرقابل تحمل انگاشتن!
«توی آزمون خراب کنم آبروم می‌ره»
4. Labeling
۴. برچسب زدن
صفات کلی و منفی به خود و دیگران الصاق کردن!
«کلاً بدبختیم»
5. Discounting positives
۵. نادیده‌انگاری جنبه‌های مثبت
موفقیت‌ها و نکات مثبت را کوچک و خوار شمردن!
«اینو که همه می‌تونن انجام بدن»
6. Negative filter
۶. فیلتر منفی
فقط جنبه‌های منفی چیزی را دیدن!
«اصلاً به من توجه نمی‌شه»
7. Overgeneralizing
۷. تعمیم افراطی
تعمیم دادن یک اتفاق و حادثه بد به همیشه و استنباط همیشگی داشتن از آن!
«این اتفاق همیشه فقط برای من می‌افته»
8. Dichotomous thinking
۸. تفکر دو قطبی
دید «همه» یا «هیچ» داشتن در مورد اتفاقات و انسان‌های پیرامونی!
«همه‌ٔ زندگیم تباه شد»
9. Should
۹. بایداندیشی
اتفاقات و رخداد‌ها و حوادث رو آنطور که هستند ارزیابی و ارزش‌گذاری نکردن. دید و تفسیرها را بیشتر بر اساس آنچه باید می‌بود/باشد گذاشتن!
«باید می‌بردیم» «برد با ماست»
10. Personalizing
۱۰. شخصی‌‌سازی
علل شکست و رخ‌دادهای منفی را متوجه خود کردن و سهم دیگران را ندیدن!
«خودم مقصر بودم»
11. Blaming
۱۱. سرزنش‌گری
مسئولیت تغییر رفتار خود را به عهده نگرفتن. دیگران را دلیل مشکلات و احساسات منفی خود دانستن!
«او باعث تمام مشکلات من است»
12. Unfair comparisons
۱۲. قیاس‌های ناعادلانه
معیار نداشتن و خود را با کسانی که امتیازات ویژه دارند مقایسه کردن!
«او خیلی از من بهتر کار میکنه»
13. Regret orientation
۱۳. تاسف‌گرایی
ای کاش‌های مکرر گفتن به جای تکیه بر حال!
«ای کاش این حرف رو نمی‌زدم»
14. What if
۱۴. چی می‌شد اگر
پرسش مکرر «چی می‌شد اگر» و اقناع نشدن شخصی!
«چی می‌شد اگر زودتر راه می‌افتادم»
15. Emotional reasoning
۱۵. استدلال هیجانی
برای تفسیر واقعیات پیرامونی از احساسات محض استفاده کردن!
«دلم شور می‌زنه یه اتفاقی می‌افته»
16. Ignoring counter evidences
۱۶. نادیده‌انگاری شواهد متناقض
شواهد یا استدلال‌های ناهمسان یا ناهمخوان با تفکر خود را مردود دانستن!
«هیچ کدومتون نمی‌فهمین»
17. Judgment focus
۱۷. قضاوت‌گرایی
معیارهای غیراستاندارد و شخصی برای خود ایجاد کردن در جهت تفکر منفی!
«در مسابقه اصلاً خوب بازی نکردیم»
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ از جمله مواردی که در زندگی هر انسانی مشکل ایجاد می‌کند؛ خطاهای شناختی یا به تعبیری تله‌های ذهنی هستند.
خطاهای شناختی یعنی پردازش اطلاعات در ذهن بصورت صحیح صورت نگیرد؛ ما مسائل را آنطور که واقعاً هستند نبینیم و آنها را کم و زیاد کنیم، که این مساله موجب بوجود آمدن مشکل در ارتباطِ ما با دیگران می‌شود.
برای مثال؛ بخشی از یک ماجرا را می‌بینیم و بخش دیگر را نمی‌بینیم یا نمی‌خواهیم ببینیم! مشکل اینجاست که در اغلب این موارد اقدام به قضاوت هم می‌کنیم!
❇️ خطاهای شناختی و تله‌های ذهنیِ خود را شناسایی کنید تا از این طریق بتوانید واقعیت‌ها را از گمان‌ها، فرض‌ها و تصورات متمایز کنید و واقعیت‌ها را آنطور که هستند، ببینید نه بیشتر و نه کمتر.
1. Mind reading
۱. ذهن‌خوانی
بدون استدلال و دلایل کافی فکر می‌کنید از افکار دیگران اطلاع دارید!
«اصلاً نگاهم نکرد حتماً از من شاکیه»
2. Furtune telling
۲. پیش‌گویی
پیش‌بینی ذهنی از اتفاقات و شرایط آینده‌ای منفی!
«حتماً فردا حرفم رو قبول نمی‌کنه»
3. Catastrophizing
۳. فاجعه‌سازی
تمام حوادث آینده نزدیک و دور را افتضاح و غیرقابل تحمل انگاشتن!
«توی آزمون خراب کنم آبروم می‌ره»
4. Labeling
۴. برچسب زدن
صفات کلی و منفی به خود و دیگران الصاق کردن!
«کلاً بدبختیم»
5. Discounting positives
۵. نادیده‌انگاری جنبه‌های مثبت
موفقیت‌ها و نکات مثبت را کوچک و خوار شمردن!
«اینو که همه می‌تونن انجام بدن»
6. Negative filter
۶. فیلتر منفی
فقط جنبه‌های منفی چیزی را دیدن!
«اصلاً به من توجه نمی‌شه»
7. Overgeneralizing
۷. تعمیم افراطی
تعمیم دادن یک اتفاق و حادثه بد به همیشه و استنباط همیشگی داشتن از آن!
«این اتفاق همیشه فقط برای من می‌افته»
8. Dichotomous thinking
۸. تفکر دو قطبی
دید «همه» یا «هیچ» داشتن در مورد اتفاقات و انسان‌های پیرامونی!
«همه‌ٔ زندگیم تباه شد»
9. Should
۹. بایداندیشی
اتفاقات و رخداد‌ها و حوادث رو آنطور که هستند ارزیابی و ارزش‌گذاری نکردن. دید و تفسیرها را بیشتر بر اساس آنچه باید می‌بود/باشد گذاشتن!
«باید می‌بردیم» «برد با ماست»
10. Personalizing
۱۰. شخصی‌‌سازی
علل شکست و رخ‌دادهای منفی را متوجه خود کردن و سهم دیگران را ندیدن!
«خودم مقصر بودم»
11. Blaming
۱۱. سرزنش‌گری
مسئولیت تغییر رفتار خود را به عهده نگرفتن. دیگران را دلیل مشکلات و احساسات منفی خود دانستن!
«او باعث تمام مشکلات من است»
12. Unfair comparisons
۱۲. قیاس‌های ناعادلانه
معیار نداشتن و خود را با کسانی که امتیازات ویژه دارند مقایسه کردن!
«او خیلی از من بهتر کار میکنه»
13. Regret orientation
۱۳. تاسف‌گرایی
ای کاش‌های مکرر گفتن به جای تکیه بر حال!
«ای کاش این حرف رو نمی‌زدم»
14. What if
۱۴. چی می‌شد اگر
پرسش مکرر «چی می‌شد اگر» و اقناع نشدن شخصی!
«چی می‌شد اگر زودتر راه می‌افتادم»
15. Emotional reasoning
۱۵. استدلال هیجانی
برای تفسیر واقعیات پیرامونی از احساسات محض استفاده کردن!
«دلم شور می‌زنه یه اتفاقی می‌افته»
16. Ignoring counter evidences
۱۶. نادیده‌انگاری شواهد متناقض
شواهد یا استدلال‌های ناهمسان یا ناهمخوان با تفکر خود را مردود دانستن!
«هیچ کدومتون نمی‌فهمین»
17. Judgment focus
۱۷. قضاوت‌گرایی
معیارهای غیراستاندارد و شخصی برای خود ایجاد کردن در جهت تفکر منفی!
«در مسابقه اصلاً خوب بازی نکردیم»
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ « لولو » از کجا آمده؟
✳️ قسمت : اول
❇️ در فرهنگ لغت علامه دهخدا ذیل لولو چنین آمده:
لولو: (اِ) قسمی سگ کوچک‌جثۀ درازپشم. || فاروق. یک سر دو گوش. کُخ. بُغ. صورت مهیبی که برای ترسانیدن اطفال سازند. (آنندراج) (برهان). وجودی وهمی که بچه‌های خرد را بدان ترسانند. بخ. مترس اطفال. ضاغث. ضاغب. لولوخرخره. لولوخرناس. صورتی مهیب که بدان کودکان را ترسانند. صورتی وهمی که بدان اطفال را ترسانند و گاه زنی با پوستینی وارون دربر و دیگی بجای کلاه برسر به اطفال خود را نماید و این بس زشت و مخالف اصول تربیت اطفال است.
- امثال :
لولو ممه را برده یا آن ممه را لولو برد.
لولو: (اِخ) نام طایفه‌ای از ایلات کُرد که در زنگار مسکن دارند. رجوع به جغرافیای سیاسی کیهان ص۵۷ شود.
لولوبی: (اِخ) نام قدیم بلوکی در زاگرس که میان بغداد و کرمانشاهان کنونی واقع است. (از ترجمه ٔ تاریخ ایران سرپرسی سایکس ص۸۸) (از ایران باستان ج۱ص۱۱۶). || نام ساکنین این نواحی.
لولوبیوم: (اِخ) نام قدیم سرزمینی واقع در مغرب ایران و شمال دیاله و آن بر طبق مندرجات رساله ٔجغرافیایی که در عهد سارگن نوشته شده به تصرف سارگن درآمده بوده است. (تاریخ کُرد ص۲۳).
و دکتر حسن‌دوست در فرهنگ ریشه‌شناختی چنین آورده:
لولو /lū.lū/ "موجودی خیالی که بچه‌ها را با آن می‌ترسانند" (سخن).... کدام است آن حدیث و آن خبر کو
که باید زن کند خود را چو لولو
(ایرج میرزا) (۲۰۷/۸۴).
به گمان آیلرس: (WirM II/701) لولو یادآور نام ربّ‌النوع بین‌النهرینی موسوم به lilûm (قس:اکدی lilā و lilitu > عبری: lîlît) است که خود از سومریا líl-lá (نام ربّ‌النّوع باد)* گرفته شده است. (نیز نک. 69 Zimmern Akkad.FW).
وَهمَن و آساطریان (:WIDM I/114)، لولو (= بختیاری lålå) را گنگ‌واژه (= Lall-wort) می‌دانند.
نیز قس :گزی ululū "لولو"
(Ellers WirM II/746).
*دربارهٔ ارتباط میان "باد" و "موجود خیالی، شَبَه"، قس بلوچی: gwātī" جن‌گیر، جن‌گیری، که مشتق است از gwāt "باد" (Elfenbein Glossary 58f.)
اما دکتر جعفری دهقی در مقالهٔ شهریاری در ایرانِ باستان در کتابِ تاریخِ جامعِ ایران لولو را چنین معنی کرده و آورده است:
لولوبی‌ها.... در نواحی ذهاب کرمانشاه و شهر زور و سلیمانیه سکونت داشتند. در زبان اورارتویی، واژهٔ لولو به معنی بیگانه و دشمن است. این واژه تا امروز نیز در زبانِ فارسی به همین معنی به‌کار می‌رود.
#لولو
#لولوبی‌ها
#اورارتویی
#کرمانشاه
#زور
#سلیمانیه
#ریشه‌شناسی
#واژه‌ها
#ایران
❇️ منابع:
تاریخِ جامعِ ایران؛ زیرِ نظر کاظم موسوی بجنوردی؛ شهریاری در ایرانِ باستان، محمود جعفری دهقی؛ مرکز دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی؛ ۱۳۹۶؛ج۱: ۱۴۱.
لغت‌نامهٔ دهخدا؛ علی‌اکبر دهخدا؛ زیرِ نظر دکترمحمّد معین؛ مجلس، ۱۳۲۵ و دانشگاه تهران، ۱۳۳۷.
فرهنگ ریشه‌شناختی زبان فارسی؛ دکتر محمّد حسن‌دوست؛ فرهنگستان زبان و ادب فارسی؛ ۱۳۹۵. ج۴: ۲۵۴۴تا۲۵۴۵.
❇️ برگرفته از : کانال « تاریخ ،فرهنگ،هنر و ادبیات ایران زمین »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ قسمت : اول
❇️ در فرهنگ لغت علامه دهخدا ذیل لولو چنین آمده:
لولو: (اِ) قسمی سگ کوچک‌جثۀ درازپشم. || فاروق. یک سر دو گوش. کُخ. بُغ. صورت مهیبی که برای ترسانیدن اطفال سازند. (آنندراج) (برهان). وجودی وهمی که بچه‌های خرد را بدان ترسانند. بخ. مترس اطفال. ضاغث. ضاغب. لولوخرخره. لولوخرناس. صورتی مهیب که بدان کودکان را ترسانند. صورتی وهمی که بدان اطفال را ترسانند و گاه زنی با پوستینی وارون دربر و دیگی بجای کلاه برسر به اطفال خود را نماید و این بس زشت و مخالف اصول تربیت اطفال است.
- امثال :
لولو ممه را برده یا آن ممه را لولو برد.
لولو: (اِخ) نام طایفه‌ای از ایلات کُرد که در زنگار مسکن دارند. رجوع به جغرافیای سیاسی کیهان ص۵۷ شود.
لولوبی: (اِخ) نام قدیم بلوکی در زاگرس که میان بغداد و کرمانشاهان کنونی واقع است. (از ترجمه ٔ تاریخ ایران سرپرسی سایکس ص۸۸) (از ایران باستان ج۱ص۱۱۶). || نام ساکنین این نواحی.
لولوبیوم: (اِخ) نام قدیم سرزمینی واقع در مغرب ایران و شمال دیاله و آن بر طبق مندرجات رساله ٔجغرافیایی که در عهد سارگن نوشته شده به تصرف سارگن درآمده بوده است. (تاریخ کُرد ص۲۳).
و دکتر حسن‌دوست در فرهنگ ریشه‌شناختی چنین آورده:
لولو /lū.lū/ "موجودی خیالی که بچه‌ها را با آن می‌ترسانند" (سخن).... کدام است آن حدیث و آن خبر کو
که باید زن کند خود را چو لولو
(ایرج میرزا) (۲۰۷/۸۴).
به گمان آیلرس: (WirM II/701) لولو یادآور نام ربّ‌النوع بین‌النهرینی موسوم به lilûm (قس:اکدی lilā و lilitu > عبری: lîlît) است که خود از سومریا líl-lá (نام ربّ‌النّوع باد)* گرفته شده است. (نیز نک. 69 Zimmern Akkad.FW).
وَهمَن و آساطریان (:WIDM I/114)، لولو (= بختیاری lålå) را گنگ‌واژه (= Lall-wort) می‌دانند.
نیز قس :گزی ululū "لولو"
(Ellers WirM II/746).
*دربارهٔ ارتباط میان "باد" و "موجود خیالی، شَبَه"، قس بلوچی: gwātī" جن‌گیر، جن‌گیری، که مشتق است از gwāt "باد" (Elfenbein Glossary 58f.)
اما دکتر جعفری دهقی در مقالهٔ شهریاری در ایرانِ باستان در کتابِ تاریخِ جامعِ ایران لولو را چنین معنی کرده و آورده است:
لولوبی‌ها.... در نواحی ذهاب کرمانشاه و شهر زور و سلیمانیه سکونت داشتند. در زبان اورارتویی، واژهٔ لولو به معنی بیگانه و دشمن است. این واژه تا امروز نیز در زبانِ فارسی به همین معنی به‌کار می‌رود.
#لولو
#لولوبی‌ها
#اورارتویی
#کرمانشاه
#زور
#سلیمانیه
#ریشه‌شناسی
#واژه‌ها
#ایران
❇️ منابع:
تاریخِ جامعِ ایران؛ زیرِ نظر کاظم موسوی بجنوردی؛ شهریاری در ایرانِ باستان، محمود جعفری دهقی؛ مرکز دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی؛ ۱۳۹۶؛ج۱: ۱۴۱.
لغت‌نامهٔ دهخدا؛ علی‌اکبر دهخدا؛ زیرِ نظر دکترمحمّد معین؛ مجلس، ۱۳۲۵ و دانشگاه تهران، ۱۳۳۷.
فرهنگ ریشه‌شناختی زبان فارسی؛ دکتر محمّد حسن‌دوست؛ فرهنگستان زبان و ادب فارسی؛ ۱۳۹۵. ج۴: ۲۵۴۴تا۲۵۴۵.
❇️ برگرفته از : کانال « تاریخ ،فرهنگ،هنر و ادبیات ایران زمین »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ « لولو » از کجا آمده؟
✳️ قسمت : دوم ( پایانی )
❇️ قبایل لولوبی ظاهراً بخش وسیعی از کوه‌ها و کوهپایه‌ها را از قسمت علیای دیاله گرفته تا دریاچهٔ ارومیه (و حتی آنسوتر، به‌طرفِ شمال غربی) اشغال کرده بودند. در هوریانی "آراپخه نولو"۱ _ لولو به‌معنی کوهستانیانی بود که از میان آنها برده می‌گرفتند. در زبان اورارتویی لولو به بیگانه و دشمن می‌گفتند. اصطلاح اکدی لولوبوم یا لولوپوم۲ (و بعدها در آشور اصطلاح لولومه۳) مرکب است از ریشهٔ لولو و علامت جمع عیلامی ب_B یا پ _ P به‌اضافۀ پسوند اکدی اوم um و یا همان ریشه و علامت عیلامی اسم جمع "مه _ me" اصطلاح لولو در زبان اکدی بدون پسوند مزبور نیز دیده شده است. این مثلها نشان می‌دهد که لولوبیان از لحاظ قومی از قبایل هوریانی_اورارتویی نبوده بلکه به‌ظن غالب با عیلامیان قرابت داشتند.
۱:Arrapxe nullu
۲:lullubum , lullupum
۳:lullumè
#لولو
#لولوبی‌ها
#اورارتویی
#آشوری
#اکدی
#ارومیه
#دیاله
#هوریان
#برده
#ریشه‌شناسی
#واژه‌ها
#ایران
❇️ منبع :
تاریخِ ماد؛ ا.م.دیاکونوف؛ ترجمهٔ کریم کشاورز؛ علمی و فرهنگی؛ ۱۳۷۷: ۱۰۰تا۱۰۱.
❇️ برگرفته از : کانال « تاریخ، فرهنگ، هنر و ادبیات ایران زمین »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ قسمت : دوم ( پایانی )
❇️ قبایل لولوبی ظاهراً بخش وسیعی از کوه‌ها و کوهپایه‌ها را از قسمت علیای دیاله گرفته تا دریاچهٔ ارومیه (و حتی آنسوتر، به‌طرفِ شمال غربی) اشغال کرده بودند. در هوریانی "آراپخه نولو"۱ _ لولو به‌معنی کوهستانیانی بود که از میان آنها برده می‌گرفتند. در زبان اورارتویی لولو به بیگانه و دشمن می‌گفتند. اصطلاح اکدی لولوبوم یا لولوپوم۲ (و بعدها در آشور اصطلاح لولومه۳) مرکب است از ریشهٔ لولو و علامت جمع عیلامی ب_B یا پ _ P به‌اضافۀ پسوند اکدی اوم um و یا همان ریشه و علامت عیلامی اسم جمع "مه _ me" اصطلاح لولو در زبان اکدی بدون پسوند مزبور نیز دیده شده است. این مثلها نشان می‌دهد که لولوبیان از لحاظ قومی از قبایل هوریانی_اورارتویی نبوده بلکه به‌ظن غالب با عیلامیان قرابت داشتند.
۱:Arrapxe nullu
۲:lullubum , lullupum
۳:lullumè
#لولو
#لولوبی‌ها
#اورارتویی
#آشوری
#اکدی
#ارومیه
#دیاله
#هوریان
#برده
#ریشه‌شناسی
#واژه‌ها
#ایران
❇️ منبع :
تاریخِ ماد؛ ا.م.دیاکونوف؛ ترجمهٔ کریم کشاورز؛ علمی و فرهنگی؛ ۱۳۷۷: ۱۰۰تا۱۰۱.
❇️ برگرفته از : کانال « تاریخ، فرهنگ، هنر و ادبیات ایران زمین »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ این اصطلاحات رو از بچگی اشتباه یادمون دادن...👇
◀️ ۱_آبگوشت و تلیت اشتباهه ... و باید بگیم آبگوشت و ترید .درسته
◀️ ۲_جد و آباد اشتباهه... و درستش اینه که بگیم جد و آباء(یعنی اجداد، نیاکان و گذشتگان).
◀️ ۳_اصطلاح اشتباه دیگه اینه که میگیم: پارسال و پیارسال.... در حالی که درستش اینه که بگیم : پارسال و پیرارسال( پیرارسال در لغت نامه ی دهخدا یعنی دو سال قبل از سال حاضر) .
◀️ ۴_درد و دل کردن اشتباهه... و باید بگیم دردِ دل کردن .
◀️ ۵_لُپِ کلام!!! وقتی یکی داره یه چیزی رو توضیح میده و ما حوصله گوش دادن نداریم، میگیم: لُپِ کلامتو بگو... در حالی که باید بگیم: لُبِ کلام (یعنی مغزِ کلام ، اصل حرف) ، از این پس درست بگیم.
◀️ ۶_پیشِ قاضی و معلق بازی!!! می‌نویسیم پیشِ قاضی و معلق بازی!... در حالیکه درستش غازی و معلق بازیه و غازی به معنی بند بازه ، از این به بعد درست بنویسیم.
◀️ ۷_فلانی گرگِ بارون دیده است!!!
گرگِ بارون دیده کاملا اشتباهه... و باید بگیم گرگِ بالان دیده . ( بالان تله ای هست برای گیر انداختن و شکار حیوانات!! و یعنی گرگ با تجربه از بس به تله افتاده.
◀️ ۸_کج دار و مریض!! که در اصل کج دار و مریز است . به معنی اینکه ظرف را کج نگه دار ولی مواظب باش نریزد؛ و در اصل یعنی..( با مدارا و آسانی رفتار کن و سختگیری بیش از اندازه نکن .
❇️ _کدوم رو نمی دونستی؟
_آیا شما هم موردی و به یاد میارین که اضافه کنید..؟
متشکرم🙏
#فرهنگ_سازی_کنیم
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
◀️ ۱_آبگوشت و تلیت اشتباهه ... و باید بگیم آبگوشت و ترید .درسته
◀️ ۲_جد و آباد اشتباهه... و درستش اینه که بگیم جد و آباء(یعنی اجداد، نیاکان و گذشتگان).
◀️ ۳_اصطلاح اشتباه دیگه اینه که میگیم: پارسال و پیارسال.... در حالی که درستش اینه که بگیم : پارسال و پیرارسال( پیرارسال در لغت نامه ی دهخدا یعنی دو سال قبل از سال حاضر) .
◀️ ۴_درد و دل کردن اشتباهه... و باید بگیم دردِ دل کردن .
◀️ ۵_لُپِ کلام!!! وقتی یکی داره یه چیزی رو توضیح میده و ما حوصله گوش دادن نداریم، میگیم: لُپِ کلامتو بگو... در حالی که باید بگیم: لُبِ کلام (یعنی مغزِ کلام ، اصل حرف) ، از این پس درست بگیم.
◀️ ۶_پیشِ قاضی و معلق بازی!!! می‌نویسیم پیشِ قاضی و معلق بازی!... در حالیکه درستش غازی و معلق بازیه و غازی به معنی بند بازه ، از این به بعد درست بنویسیم.
◀️ ۷_فلانی گرگِ بارون دیده است!!!
گرگِ بارون دیده کاملا اشتباهه... و باید بگیم گرگِ بالان دیده . ( بالان تله ای هست برای گیر انداختن و شکار حیوانات!! و یعنی گرگ با تجربه از بس به تله افتاده.
◀️ ۸_کج دار و مریض!! که در اصل کج دار و مریز است . به معنی اینکه ظرف را کج نگه دار ولی مواظب باش نریزد؛ و در اصل یعنی..( با مدارا و آسانی رفتار کن و سختگیری بیش از اندازه نکن .
❇️ _کدوم رو نمی دونستی؟
_آیا شما هم موردی و به یاد میارین که اضافه کنید..؟
متشکرم🙏
#فرهنگ_سازی_کنیم
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ برخی از واحدهای سنجش طول در ایران باستان
◀️ یک ذرع و یا یک گز : 104 تا 110 سانتی متر که هر 2 ذراع یا ارج برابر بوده با یک ذرع
یک ارش یا ارج و یا ذراع : 52 الی 55 سانتی متر که هر 2 ذراع برابر بوده با یک گز . قابل توجه آنکه اکثر سازه های سنگی هخامنشیان ، با این مقیاس است .
◀️ یک چارک : برابر با یک چهارم گز که 26 سانتی متر می شده ( حدودا ) است ولی کاربرد چارک در تمامی اوزان و طول ها ، به عنوان یک چهارم به کار می رفته است به عنوان مثال یک چارک جریب یا یک چارک من تبریز
◀️ یک گره : برابر با 5/5 الی 5/6 سانتی متر
◀️ یک بهر : برابر بوده است با نیم گره ، معادل 2/7 الی 2/8 سانتی متر
◀️ یک وجب : که نیاز به توضیح نیست این مقیاس به صورت عرفی بوده و مقیاسی رسمی نبوده است
◀️ یک بند : یک بند انگشت
◀️ یک واحد طول که اخیرا باستان شناسان کشف نموده اند و هنوز نامی برای آن نیافته اند نیز وجود داشته که 3 میلی متر کنونی بوده و می توان گفت که یک دهم بهر ، معادل دو میلیمتر و هشت دهم میلیمتر ، مهمترین و کاربردی ترین مقیاس اندازه گیری در ایران باستان بوده است .
◀️ یک فرسخ : معادل 6000 ذرع بوده است
❇️ چند مقیاس هم برای اندازه گیری سطوح وجود داشته که آنرا نیز بدین ترتیب شرح خواهیم داد :
◀️ یک جریب : ( این واحد سطح از آرامیان به ساسانیان وارد شد و بعد از حمله و غصب ایران توسط اعراب بادیه نشین ، وارد فرهنگ اعراب شد ) هر جریب برابر است با زمینی به طول 60 ذزاع و عرض 60 ذراع ، که می شده 3600 ذراع . از آنجا که هر ذراع 55 سانتی متر بوده حدودا می شده 33 متر در 33 متر .
با این حساب می توان گفت هر یک جریب برابر است با زمینی به مساحت تقریبی 1000 متر مربع ولی در برخی اسناد تا 1100 متر نیز لحاظ می شده است .
◀️ یک قصبه : هر یک قصبه ، زمینی به مساحت یکصد متر مربع را شامل می شده است یعنی هر جریب برابر بوده است با 10 قصبه .
◀️ مهمترین این واحدها در طول ، گز و ارش بوده و در سطح نیز واحد پر کاربرد آن ، جریب بوده است .
◀️ واحدهای دیگری نیز به کار می رفته مانند قفیز و کیل و عشیر و ...... که به محتوای مباحث دفینه یابان مرتبط نیست به همین دلیل از ذکر آن خودداری شده است
◀️ نمادهایی که بر مقابر موجود است معمولا با ضریب 100 برابر و یا 10 برابر رمز گشایی می شوند . برای مثال مسیر کاوش تندیس برخی از شتر های یک ذرعی را ، یکصد ذرع رمز گشایی میکنند . یا برخی از جوغن های یک گره ای را ده گره ، رمز گشایی می کنند . بنا بر این بهتر است که این مقیاسها را کاوشگران بدانند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
◀️ یک ذرع و یا یک گز : 104 تا 110 سانتی متر که هر 2 ذراع یا ارج برابر بوده با یک ذرع
یک ارش یا ارج و یا ذراع : 52 الی 55 سانتی متر که هر 2 ذراع برابر بوده با یک گز . قابل توجه آنکه اکثر سازه های سنگی هخامنشیان ، با این مقیاس است .
◀️ یک چارک : برابر با یک چهارم گز که 26 سانتی متر می شده ( حدودا ) است ولی کاربرد چارک در تمامی اوزان و طول ها ، به عنوان یک چهارم به کار می رفته است به عنوان مثال یک چارک جریب یا یک چارک من تبریز
◀️ یک گره : برابر با 5/5 الی 5/6 سانتی متر
◀️ یک بهر : برابر بوده است با نیم گره ، معادل 2/7 الی 2/8 سانتی متر
◀️ یک وجب : که نیاز به توضیح نیست این مقیاس به صورت عرفی بوده و مقیاسی رسمی نبوده است
◀️ یک بند : یک بند انگشت
◀️ یک واحد طول که اخیرا باستان شناسان کشف نموده اند و هنوز نامی برای آن نیافته اند نیز وجود داشته که 3 میلی متر کنونی بوده و می توان گفت که یک دهم بهر ، معادل دو میلیمتر و هشت دهم میلیمتر ، مهمترین و کاربردی ترین مقیاس اندازه گیری در ایران باستان بوده است .
◀️ یک فرسخ : معادل 6000 ذرع بوده است
❇️ چند مقیاس هم برای اندازه گیری سطوح وجود داشته که آنرا نیز بدین ترتیب شرح خواهیم داد :
◀️ یک جریب : ( این واحد سطح از آرامیان به ساسانیان وارد شد و بعد از حمله و غصب ایران توسط اعراب بادیه نشین ، وارد فرهنگ اعراب شد ) هر جریب برابر است با زمینی به طول 60 ذزاع و عرض 60 ذراع ، که می شده 3600 ذراع . از آنجا که هر ذراع 55 سانتی متر بوده حدودا می شده 33 متر در 33 متر .
با این حساب می توان گفت هر یک جریب برابر است با زمینی به مساحت تقریبی 1000 متر مربع ولی در برخی اسناد تا 1100 متر نیز لحاظ می شده است .
◀️ یک قصبه : هر یک قصبه ، زمینی به مساحت یکصد متر مربع را شامل می شده است یعنی هر جریب برابر بوده است با 10 قصبه .
◀️ مهمترین این واحدها در طول ، گز و ارش بوده و در سطح نیز واحد پر کاربرد آن ، جریب بوده است .
◀️ واحدهای دیگری نیز به کار می رفته مانند قفیز و کیل و عشیر و ...... که به محتوای مباحث دفینه یابان مرتبط نیست به همین دلیل از ذکر آن خودداری شده است
◀️ نمادهایی که بر مقابر موجود است معمولا با ضریب 100 برابر و یا 10 برابر رمز گشایی می شوند . برای مثال مسیر کاوش تندیس برخی از شتر های یک ذرعی را ، یکصد ذرع رمز گشایی میکنند . یا برخی از جوغن های یک گره ای را ده گره ، رمز گشایی می کنند . بنا بر این بهتر است که این مقیاسها را کاوشگران بدانند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
♻️ تحول معنا شناختی واژگان:
۱- اداره:
در اصل یعنی گرداندن و به گردش درآوردن. چنانکه در نخستین بیت نخستین غزل‌حافظ آمده است:
ادر کاسا و ناولها......
اداره امور به معنای رتق و فتق کارها هم نسبتاً جدید است؛ اما آنچه به کلی جدید است اداره در معنای دفتر و سازمان برابر با office و department است.
۲- ادرار:
یکی از معانی اصلی و اولیه آن وظیفه مواجب حقوق ماهانه و نظایر آن چنان که سعدی گوید:
مرا در نظامیه ادرار بود
شب و روز تلقین و تکرار بود
و در لغت ادرار خوار برابر با راتبه خوار است و ادرار نامه نامه‌ای که خلفا و شاهان در تعیین راتبه کسی دادندی(لغت‌نامه‌دهخدا) اما آنچه جدیدتر است باریدن و جریان فی المثل‌در تعبیری چون - ادرار بول است که در متون نسبتا قدیم از جمله ذخیره خوارزمشاهی آمده است و به معنای بول جدید است.
۳- اشتباه:
همانندی، شباهت داشتن، سعدی گوید:
ملکی، مهی، ندانم به چه کنیتت بخوانم
به کدام جنس گویم که تو اشتباه داری
معنای تحول یافته آن برابر با سهو و خطا است چنان که گویا نشاط اصفهانی با همین دو معنا ایهامی ظریف ساخت است.
تشبیه روی خوبت دیشب به ماه کردم
تو خوبتر ز ماهی من اشتباه کردم
۴- افاده:
به معنای فایده رساندن /معنای جدید آن خود را گرفتن، به دیگران ناز و تکبر فروختن چنانکه فیس و افاده یعنی تفاخر و جلوه فروشی.
۵- اقتصاد:
اصلاً کلمه‌ای قرآنی است و اخلاقی به معنی میان روی و ضد افراط و تفریط /به معنای علم اقتصاد جدید است.
۶- برق:
در اصل قرآنی است و به معنای آذرخش و درخشش است. به معنای الکتریسیته جدید است در اینجا نکته گفتنی به یادم می‌آید یک نمونه از غرائب و خرد ناپذیری های زبان این است که ما ایرانیان فارسی زبان با وجود داشتن کهربا کاه ربا وقتی که الکتریسیته آمد به آن با وام از واژگان عربی گفتیم: برق.
اما عرب ها برق خودشان را به رسمیت نشناختند و با وام از واژگان و وام واژه های فارسی به آن گفتند کهربا یا القوه یا القوه کهربائیه
یا در مورد دیگر و درست شبیه به همین رفتار زبانی ما شهر (=ماه) عربی را گرفتیم و با افزودن "یه" از آن شهریه را ساختیم آن وقت عرب‌ها ماه فارسی را گرفتند و با افزودن "یه" از آن ماهیه را ساخته اند.
۷-تابعیت:
یعنی پیروی و معنای جدید آن یعنی توطن و شهروندی.
۸- بلد:
اصلا یعنی سرزمین، شهر و اخیراً در عرف عربی امروز به معنای کشور است. در قرآن کریم هم به معنای شهر به کار رفته است. همچنین جمع آن که بلاد است. بعدها بلد به معنای راهنما به کار رفته است و امروزه بلد / بلد بودن به معنای آشنا بودن وارد بودن، ماهر و دانا یا توانا بودن است. "شما بلدید این کامپیوتر را به کار بیندازید "
۹- تحصیل:
۱- اصلاً کسب و حاصل کردن است. حافظ گوید:
تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول
۲- مطلق تحصیل علم و امروزه این معنا بر معنای اول غلبه دارد و محصل یعنی دانش‌آموز
۳-تحصیل به معنای وصول و دریافت هم هست چنانکه تحصیلدار یعنی حسابداری که کارش دریافت و زنده کردن و گرفتن مطالبات و دیون و اقساط است. قدما محصل را به این معنا به کار می بردند. چنانکه حافظ گوید:
گفت خود دادی به ما دل حافظا
ما محصل بر کسی نگماشتیم.
۱۰- تخفیف:
سبک کردن، کم کردن و اصلاً به همین معنا قرآنی است. معنای بعدی آن خوارکردن است و معنای جدیدترین آن مطلق کاهش دادن قیمت.
◀️ #از_واژه_تا_فرهنگ
#بهاالدین_خرمشاهی
انتشارات ناهید
تهران/۱۳۸۷
صص:۱۶۸-۱۵۸
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « نقل معانی »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱- اداره:
در اصل یعنی گرداندن و به گردش درآوردن. چنانکه در نخستین بیت نخستین غزل‌حافظ آمده است:
ادر کاسا و ناولها......
اداره امور به معنای رتق و فتق کارها هم نسبتاً جدید است؛ اما آنچه به کلی جدید است اداره در معنای دفتر و سازمان برابر با office و department است.
۲- ادرار:
یکی از معانی اصلی و اولیه آن وظیفه مواجب حقوق ماهانه و نظایر آن چنان که سعدی گوید:
مرا در نظامیه ادرار بود
شب و روز تلقین و تکرار بود
و در لغت ادرار خوار برابر با راتبه خوار است و ادرار نامه نامه‌ای که خلفا و شاهان در تعیین راتبه کسی دادندی(لغت‌نامه‌دهخدا) اما آنچه جدیدتر است باریدن و جریان فی المثل‌در تعبیری چون - ادرار بول است که در متون نسبتا قدیم از جمله ذخیره خوارزمشاهی آمده است و به معنای بول جدید است.
۳- اشتباه:
همانندی، شباهت داشتن، سعدی گوید:
ملکی، مهی، ندانم به چه کنیتت بخوانم
به کدام جنس گویم که تو اشتباه داری
معنای تحول یافته آن برابر با سهو و خطا است چنان که گویا نشاط اصفهانی با همین دو معنا ایهامی ظریف ساخت است.
تشبیه روی خوبت دیشب به ماه کردم
تو خوبتر ز ماهی من اشتباه کردم
۴- افاده:
به معنای فایده رساندن /معنای جدید آن خود را گرفتن، به دیگران ناز و تکبر فروختن چنانکه فیس و افاده یعنی تفاخر و جلوه فروشی.
۵- اقتصاد:
اصلاً کلمه‌ای قرآنی است و اخلاقی به معنی میان روی و ضد افراط و تفریط /به معنای علم اقتصاد جدید است.
۶- برق:
در اصل قرآنی است و به معنای آذرخش و درخشش است. به معنای الکتریسیته جدید است در اینجا نکته گفتنی به یادم می‌آید یک نمونه از غرائب و خرد ناپذیری های زبان این است که ما ایرانیان فارسی زبان با وجود داشتن کهربا کاه ربا وقتی که الکتریسیته آمد به آن با وام از واژگان عربی گفتیم: برق.
اما عرب ها برق خودشان را به رسمیت نشناختند و با وام از واژگان و وام واژه های فارسی به آن گفتند کهربا یا القوه یا القوه کهربائیه
یا در مورد دیگر و درست شبیه به همین رفتار زبانی ما شهر (=ماه) عربی را گرفتیم و با افزودن "یه" از آن شهریه را ساختیم آن وقت عرب‌ها ماه فارسی را گرفتند و با افزودن "یه" از آن ماهیه را ساخته اند.
۷-تابعیت:
یعنی پیروی و معنای جدید آن یعنی توطن و شهروندی.
۸- بلد:
اصلا یعنی سرزمین، شهر و اخیراً در عرف عربی امروز به معنای کشور است. در قرآن کریم هم به معنای شهر به کار رفته است. همچنین جمع آن که بلاد است. بعدها بلد به معنای راهنما به کار رفته است و امروزه بلد / بلد بودن به معنای آشنا بودن وارد بودن، ماهر و دانا یا توانا بودن است. "شما بلدید این کامپیوتر را به کار بیندازید "
۹- تحصیل:
۱- اصلاً کسب و حاصل کردن است. حافظ گوید:
تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول
۲- مطلق تحصیل علم و امروزه این معنا بر معنای اول غلبه دارد و محصل یعنی دانش‌آموز
۳-تحصیل به معنای وصول و دریافت هم هست چنانکه تحصیلدار یعنی حسابداری که کارش دریافت و زنده کردن و گرفتن مطالبات و دیون و اقساط است. قدما محصل را به این معنا به کار می بردند. چنانکه حافظ گوید:
گفت خود دادی به ما دل حافظا
ما محصل بر کسی نگماشتیم.
۱۰- تخفیف:
سبک کردن، کم کردن و اصلاً به همین معنا قرآنی است. معنای بعدی آن خوارکردن است و معنای جدیدترین آن مطلق کاهش دادن قیمت.
◀️ #از_واژه_تا_فرهنگ
#بهاالدین_خرمشاهی
انتشارات ناهید
تهران/۱۳۸۷
صص:۱۶۸-۱۵۸
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « نقل معانی »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ اضطرارات شاعری چیست؟
❇️ پس از آشنایی با اختیارات شاعری با پدیده ای به اسم اضطرارات شاعری برمی خوریم اما اینکه اضطرارات شاعری چیست در ادامه توضیح خواهم داد.
◀️ همانطور که از اسم آن پیداست شاعر گاهی مضطر خواهد بود برای استفاده از حالتی از کلمه تا به وسیله آن سلامت شعر خود را توجیه نماید.
◀️ در اضطرارات شاعری برعکس اختیارات شاعری ، شاعر مجبور به استفاده از حالت خاصی از کلمه خواهد بود یعنی اگر حالت دیگر کلمه را استفاده نماید سلامت شعر زیر سوال خواهد رفت!
◀️ با این مقدمه می توان گفت آنچه را که ما به عنوان "اختیارات زبانی" می شناسیم در اصل اضطرارات هستند و نه اختیارات!
اما دلیل این ادعا چیست؟
در اختیارات شاعری همانطور که از اسم آن پیداست شاعر باید مختار باشد در استفاده از نوع کلمات، به عبارت دیگر شاعر از هر حالتی استفاده کند به سلامت شعر خدشه ای وارد نمی شود و این تنها سلیقه شاعر است که تصمیم گیرنده است.
برای نمونه در مصرعی بر وزن "فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن" در رکن اول چه از "فعلاتن" استفاده شود چه از "فاعلاتن" وزن صحیح است (طبق قواعدی که پذیرفته شده) یعنی شاعر طبق اختیارات خود یکی از دو حالت ها را انتخاب می کند.
اما در زیر خواهیم دید که "اختیارات زبانی " نه تنها به شاعر اختیاری برای انتخاب نمی دهد بلکه مجبور به استفاده نیز خواهد کرد!
◀️حذف همزه:
گفتیم طبق اختیارات وزنی شاعر می تواند گاهی همزه قبل از الف را حذف کند... اما با نگاهی دقیق تر متوجه خواهیم شد در چنین مواقعی شاعر مجبور است که همزه را حذف کند تا وزن دچار اختلال نشود! بنابراین شاعر نمی تواند ادعا کند که "می توانم" همزه را حذف نمایم بلکه مجبور به انجام چنین عملی است
برای مثال در مصرع: آخرین لبخند او هم غرق خواهد شد در آب
به وضوح مشخص است در این مصرع شاعر مجبور به حذف همزه در "آب" است چرا که در غیر این صورت وزن با اشکال روبروست.
همینطور در مورد "کوتاه تلفظ کردن هجای بلند" و " بلند تلفظ کردن هجای کوتاه"
در هرکدام از حالت ها اگر شاعر چنین نکند وزن شعر مختل خواهد شد و به زبان ساده تر شاعر اختیاری در این حالات ندارد بلکه به اضطرار به این عمل روی خواهد آورد!
◀️ بنابراین می توان گفت اختیارات شاعری در اصل همان "اختیارات وزنی" هستند و "اختیارات زبانی" نمی توانند در بین اختیارات شاعری قرار گیرند و بهتر است بجای آن از لفظ "اضطرارات شاعری" یا "اضطرارات وزنی" استفاده نماییم!
◀️ البته اضطرارات شاعری محدود به همین موارد نیست و می توان گزینه هایی مانند "آوردن محاوره در شعر" ، "مخالفت قیاس" ، "استفاده از شکل شکسته کلمات" و... را هم جزئی از اضطرارات وزنی دانست.
برای نمونه شاعر ی که در شعر خود از "ز" بجای "از" استفاده می کند "مجبور " به این کار است و به اضطرار وزن چنین می کند چرا که اگر در همان مکان از "از" استفاده کند مسلما با ایراد وزنی روبرو خواهد شد! بنابراین دانسته یا ندانسته از "اضطرارات وزنی" استفاده کرده است
◀️ در پایان یاد آور می شوم همانطور که در مورد اختیارات شاعری گفته شده هرچقدر شعری دارای اختیارات کمتری باشد(ظاهرا بیشتر اختیارات زبانی مدنظر است!) از صلابت بیشتری برخوردار خواهد بود، در مورد اضطرارات این توصیه قوی تر است
❇️ منابع:
آشنایی با عروض و قافیه، سیروس شمسیا ،
وزن و قافیة شعر فارسی، دکتر تقی وحیدیان
اختیارات شاعری، ابوالحسن نجفی
در پیرامون اختیارات شاعری، ساسان سپنتا
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ پس از آشنایی با اختیارات شاعری با پدیده ای به اسم اضطرارات شاعری برمی خوریم اما اینکه اضطرارات شاعری چیست در ادامه توضیح خواهم داد.
◀️ همانطور که از اسم آن پیداست شاعر گاهی مضطر خواهد بود برای استفاده از حالتی از کلمه تا به وسیله آن سلامت شعر خود را توجیه نماید.
◀️ در اضطرارات شاعری برعکس اختیارات شاعری ، شاعر مجبور به استفاده از حالت خاصی از کلمه خواهد بود یعنی اگر حالت دیگر کلمه را استفاده نماید سلامت شعر زیر سوال خواهد رفت!
◀️ با این مقدمه می توان گفت آنچه را که ما به عنوان "اختیارات زبانی" می شناسیم در اصل اضطرارات هستند و نه اختیارات!
اما دلیل این ادعا چیست؟
در اختیارات شاعری همانطور که از اسم آن پیداست شاعر باید مختار باشد در استفاده از نوع کلمات، به عبارت دیگر شاعر از هر حالتی استفاده کند به سلامت شعر خدشه ای وارد نمی شود و این تنها سلیقه شاعر است که تصمیم گیرنده است.
برای نمونه در مصرعی بر وزن "فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن" در رکن اول چه از "فعلاتن" استفاده شود چه از "فاعلاتن" وزن صحیح است (طبق قواعدی که پذیرفته شده) یعنی شاعر طبق اختیارات خود یکی از دو حالت ها را انتخاب می کند.
اما در زیر خواهیم دید که "اختیارات زبانی " نه تنها به شاعر اختیاری برای انتخاب نمی دهد بلکه مجبور به استفاده نیز خواهد کرد!
◀️حذف همزه:
گفتیم طبق اختیارات وزنی شاعر می تواند گاهی همزه قبل از الف را حذف کند... اما با نگاهی دقیق تر متوجه خواهیم شد در چنین مواقعی شاعر مجبور است که همزه را حذف کند تا وزن دچار اختلال نشود! بنابراین شاعر نمی تواند ادعا کند که "می توانم" همزه را حذف نمایم بلکه مجبور به انجام چنین عملی است
برای مثال در مصرع: آخرین لبخند او هم غرق خواهد شد در آب
به وضوح مشخص است در این مصرع شاعر مجبور به حذف همزه در "آب" است چرا که در غیر این صورت وزن با اشکال روبروست.
همینطور در مورد "کوتاه تلفظ کردن هجای بلند" و " بلند تلفظ کردن هجای کوتاه"
در هرکدام از حالت ها اگر شاعر چنین نکند وزن شعر مختل خواهد شد و به زبان ساده تر شاعر اختیاری در این حالات ندارد بلکه به اضطرار به این عمل روی خواهد آورد!
◀️ بنابراین می توان گفت اختیارات شاعری در اصل همان "اختیارات وزنی" هستند و "اختیارات زبانی" نمی توانند در بین اختیارات شاعری قرار گیرند و بهتر است بجای آن از لفظ "اضطرارات شاعری" یا "اضطرارات وزنی" استفاده نماییم!
◀️ البته اضطرارات شاعری محدود به همین موارد نیست و می توان گزینه هایی مانند "آوردن محاوره در شعر" ، "مخالفت قیاس" ، "استفاده از شکل شکسته کلمات" و... را هم جزئی از اضطرارات وزنی دانست.
برای نمونه شاعر ی که در شعر خود از "ز" بجای "از" استفاده می کند "مجبور " به این کار است و به اضطرار وزن چنین می کند چرا که اگر در همان مکان از "از" استفاده کند مسلما با ایراد وزنی روبرو خواهد شد! بنابراین دانسته یا ندانسته از "اضطرارات وزنی" استفاده کرده است
◀️ در پایان یاد آور می شوم همانطور که در مورد اختیارات شاعری گفته شده هرچقدر شعری دارای اختیارات کمتری باشد(ظاهرا بیشتر اختیارات زبانی مدنظر است!) از صلابت بیشتری برخوردار خواهد بود، در مورد اضطرارات این توصیه قوی تر است
❇️ منابع:
آشنایی با عروض و قافیه، سیروس شمسیا ،
وزن و قافیة شعر فارسی، دکتر تقی وحیدیان
اختیارات شاعری، ابوالحسن نجفی
در پیرامون اختیارات شاعری، ساسان سپنتا
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ ایموجی‌ها و عناصر زبرزنجیری
🔸نظام آوایی زبان در یک تقسیم‌بندی دو بخش دارد:
۱. عناصر زنجیری؛
۲. عناصر زبرزنجیری.
🔸عناصر زنجیری متشکل‌اند از همخوان و واکه یا همان صامت و مصوت. این عناصر همانطور که از نامشان برمی‌آید زنجیرۀ کلام را تشکیل می‌دهند،یعنی همخوان‌ها و واکه‌ها،طبق الگوی آوایی هر زبان،کنار هم قرار می‌گیرند و آرایش واژگانی می‌یابند و کلام را می‌سازند.
🔸در کنار عناصر زنجیری،عناصر و ویژگی‌های دیگری هم هستند که به همخوان‌ها و واکه‌ها افزوده می‌شوند،اما فرای این زنجیره عمل میکنند.گاهی معنای زنجیره را تغییر می‌دهند و گاهی یک معنای پیرازبانی (تعجب، کنایه و نظایر آنها) به زنجیره می‌افزایند.به همین دلیل به آنها زبرزنجیری می‌گویند. این عناصر دیرش، بسامد پایه، شدت و سکوت هستند که در قالب کشش، تکیه، آهنگ، و مکث عمل میکنند.
«کشش» ادراک شنونده است از دیرش و یا مدت‌زمان تولید یک آوا. کشش مشخصۀ ممیز واکه‌های فارسی نیست، یعنی اگر واکه‌های کوتاه کشیده یا واکه‌های کشیده کوتاه تلفظ شوند جفت کمینه تشکیل نمی‌دهند. در همخوان‌ها هم به‌جز اندکی از واژه‌های تشدیددار (مانند حلال و حلّال، کره و کرّه، بنا و بنّا و...) نقش تقابل‌دهنده ندارد.
«مکث» وقفه‌ای است که در جریان گفتار رخ می‌دهد و معمولاً به‌همراه سایر ویژگی‌هایی آوایی مرزهای دستوری را مشخص می‌کند. مثالش همان دو جملۀ معروف است: «بخشش، لازم نیست اعدامش کنید» و «بخشش لازم نیست، اعدامش کنید».
«تکیه» دو نوع است:
(۱) «تکیۀ واژگانی»برجستگی یک هجا نسبت به دیگر هجاها در یک واژه است. این نوع تکیه را به‌خاطر آشنایی‌مان با زبان انگلیسی می‌شناسیم، چون تشخیص و تمایز کلمات انگلیسی در مواردی با همین تکیه است. تکیۀ واژگانی در فارسی به‌جز در چند جفت‌واژه ممیز نیست، مانند گویا (ناطق) و گویا (ظاهراً)، ولی (قیم) و ولی (اما) و نظایر آنها.
(۲) «تکیۀ زیر و بمی» یا تکیۀ هسته‌ای برجستگی هجای تکیه‌برِ یک واژه در واحدهای بزرگ‌تر از واژه است. جایگاه تکیۀ زیر و بمی بستگی به این دارد که گوینده می‌خواهد چه چیزی را در جمله برجسته کند.
«آهنگ» تغییرات زیر و بمی در واحدهای بزرگ‌تر از واژه است که دست‌کم چهار نقش مهم ایفا می‌کند: متمایز کردن انواع جملات (خبری و پرسشی و...) از یکدیگر، مشخص کردن مرز واحدهای دستوری (مرز گروه‌ها، بندها، و جمله‌ها)، برجسته کردن یک عنصر در پاره‌گفتار، و نقش پیرازبانیِ منعکس کردن نگرش گوینده (تعجب، کنایه و...) به موضوع مورد گفت‌وگو.
🔸این عناصر در گفتار وجود دارند و ما به‌راحتی از آنها استفاده می‌کنیم. کسانی که در کار سخنرانی و خطابه موفق‌ترند معمولاً از این عناصر بهتر و بجاتر استفاده میکنند. اما عناصر زبرزنجیری در نوشتار غایب‌اند. یکی از دلایلی که سوءتفاهم‌ها و سوءبرداشت‌ها در گفت‌وگوهای مجازی بسیار بیشتر از زبان گفتار است همین است که عناصر زبرزنجیری در این چت‌ها غایب است. مخاطبِ پیام نمی‌داند این جملات را با چه لحنی بخواند و طبیعتاً با لحنی خنثی می‌خواند و سوءتفاهم‌ها از همین‌جا برمی‌خیزند.
🔸فرض کنیم در یک روز شلوغ دوستمان پیام بدهد که می‌شود فلان کتابی که به من قرض داده بودی چند روز بیشتر پیشم بماند. و تو در جواب بگویی آره یا بله. احتمالاً پیام بعدی دوستمان این خواهد بود: «چیزی شده؟» یا «از من ناراحتی؟». در این‌گونه مواقع احتیاج به نمادهایی داریم که لحن را نمایان کند. ایموجی‌ها یا همان شکلک‌ها به‌نوعی می‌خواهند غیاب برخی زبرزنجیزی‌ها را جبران کنند. وقتی در کنار جملاتمان از این شکلک‌ها استفاده می‌کنیم درواقع می‌خواهیم به مخاطب بگوییم این جمله را با چه احساس و نگرشی بخواند، یا در کنار آن جمله احساس دیگرمان را هم بداند.
🔸اما آیا شکلک‌ها می‌توانند از پس این کار به‌خوبی بربیایند؟ واقعیت این است که شکلک‌ها در رساندن این امر ناتوانی‌ها و نارسایی‌هایی دارند، چون در بهترین حالت فقط بخشی از آن را بازنمایی میکنند. علاوه‌براین، استفادۀ بیش‌ازحد از این شکلک‌ها زبانمان را تنبل یا لااقل ایستا می‌کند. در این صورت، برای جلوگیری از تنبلی ذهن، می‌توانیم با روش دیگری به‌جز شکلک لحنمان را منتقل کنیم؟
🔸مرحوم ابوالحسن نجفی در جایی گفته بود مترجم و نویسندۀ خوب کسی است که چگونه خواندنِ متنش را از نحو و چینش کلماتش بفهمیم(قریب به مضمون).پس، در نوشتار، نحو کلام و انتخاب کلمات و چینش آن‌هاست که آهنگ را می‌سازد.به نظر می‌آید فضای مجازی فرصت خوبی است برای تمرین همین نوع نوشتن، اینکه سعی کنیم از این شکلک‌ها کمتر و در جای خود استفاده کنیم و به‌جایش از خودِ کلمات برای بیان نگرش‌ها و احساساتمان کمک بگیریم. به‌کارگرفتن این رویه زبان نوشتار را قوی‌تر و زمینه را برای بروز خلاقیت‌های کلامی و زبانی هموارتر می‌کند.
#آواشناسی
#زبرزنجیری
#فضای_مجازی
@zabanshenasik
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔸نظام آوایی زبان در یک تقسیم‌بندی دو بخش دارد:
۱. عناصر زنجیری؛
۲. عناصر زبرزنجیری.
🔸عناصر زنجیری متشکل‌اند از همخوان و واکه یا همان صامت و مصوت. این عناصر همانطور که از نامشان برمی‌آید زنجیرۀ کلام را تشکیل می‌دهند،یعنی همخوان‌ها و واکه‌ها،طبق الگوی آوایی هر زبان،کنار هم قرار می‌گیرند و آرایش واژگانی می‌یابند و کلام را می‌سازند.
🔸در کنار عناصر زنجیری،عناصر و ویژگی‌های دیگری هم هستند که به همخوان‌ها و واکه‌ها افزوده می‌شوند،اما فرای این زنجیره عمل میکنند.گاهی معنای زنجیره را تغییر می‌دهند و گاهی یک معنای پیرازبانی (تعجب، کنایه و نظایر آنها) به زنجیره می‌افزایند.به همین دلیل به آنها زبرزنجیری می‌گویند. این عناصر دیرش، بسامد پایه، شدت و سکوت هستند که در قالب کشش، تکیه، آهنگ، و مکث عمل میکنند.
«کشش» ادراک شنونده است از دیرش و یا مدت‌زمان تولید یک آوا. کشش مشخصۀ ممیز واکه‌های فارسی نیست، یعنی اگر واکه‌های کوتاه کشیده یا واکه‌های کشیده کوتاه تلفظ شوند جفت کمینه تشکیل نمی‌دهند. در همخوان‌ها هم به‌جز اندکی از واژه‌های تشدیددار (مانند حلال و حلّال، کره و کرّه، بنا و بنّا و...) نقش تقابل‌دهنده ندارد.
«مکث» وقفه‌ای است که در جریان گفتار رخ می‌دهد و معمولاً به‌همراه سایر ویژگی‌هایی آوایی مرزهای دستوری را مشخص می‌کند. مثالش همان دو جملۀ معروف است: «بخشش، لازم نیست اعدامش کنید» و «بخشش لازم نیست، اعدامش کنید».
«تکیه» دو نوع است:
(۱) «تکیۀ واژگانی»برجستگی یک هجا نسبت به دیگر هجاها در یک واژه است. این نوع تکیه را به‌خاطر آشنایی‌مان با زبان انگلیسی می‌شناسیم، چون تشخیص و تمایز کلمات انگلیسی در مواردی با همین تکیه است. تکیۀ واژگانی در فارسی به‌جز در چند جفت‌واژه ممیز نیست، مانند گویا (ناطق) و گویا (ظاهراً)، ولی (قیم) و ولی (اما) و نظایر آنها.
(۲) «تکیۀ زیر و بمی» یا تکیۀ هسته‌ای برجستگی هجای تکیه‌برِ یک واژه در واحدهای بزرگ‌تر از واژه است. جایگاه تکیۀ زیر و بمی بستگی به این دارد که گوینده می‌خواهد چه چیزی را در جمله برجسته کند.
«آهنگ» تغییرات زیر و بمی در واحدهای بزرگ‌تر از واژه است که دست‌کم چهار نقش مهم ایفا می‌کند: متمایز کردن انواع جملات (خبری و پرسشی و...) از یکدیگر، مشخص کردن مرز واحدهای دستوری (مرز گروه‌ها، بندها، و جمله‌ها)، برجسته کردن یک عنصر در پاره‌گفتار، و نقش پیرازبانیِ منعکس کردن نگرش گوینده (تعجب، کنایه و...) به موضوع مورد گفت‌وگو.
🔸این عناصر در گفتار وجود دارند و ما به‌راحتی از آنها استفاده می‌کنیم. کسانی که در کار سخنرانی و خطابه موفق‌ترند معمولاً از این عناصر بهتر و بجاتر استفاده میکنند. اما عناصر زبرزنجیری در نوشتار غایب‌اند. یکی از دلایلی که سوءتفاهم‌ها و سوءبرداشت‌ها در گفت‌وگوهای مجازی بسیار بیشتر از زبان گفتار است همین است که عناصر زبرزنجیری در این چت‌ها غایب است. مخاطبِ پیام نمی‌داند این جملات را با چه لحنی بخواند و طبیعتاً با لحنی خنثی می‌خواند و سوءتفاهم‌ها از همین‌جا برمی‌خیزند.
🔸فرض کنیم در یک روز شلوغ دوستمان پیام بدهد که می‌شود فلان کتابی که به من قرض داده بودی چند روز بیشتر پیشم بماند. و تو در جواب بگویی آره یا بله. احتمالاً پیام بعدی دوستمان این خواهد بود: «چیزی شده؟» یا «از من ناراحتی؟». در این‌گونه مواقع احتیاج به نمادهایی داریم که لحن را نمایان کند. ایموجی‌ها یا همان شکلک‌ها به‌نوعی می‌خواهند غیاب برخی زبرزنجیزی‌ها را جبران کنند. وقتی در کنار جملاتمان از این شکلک‌ها استفاده می‌کنیم درواقع می‌خواهیم به مخاطب بگوییم این جمله را با چه احساس و نگرشی بخواند، یا در کنار آن جمله احساس دیگرمان را هم بداند.
🔸اما آیا شکلک‌ها می‌توانند از پس این کار به‌خوبی بربیایند؟ واقعیت این است که شکلک‌ها در رساندن این امر ناتوانی‌ها و نارسایی‌هایی دارند، چون در بهترین حالت فقط بخشی از آن را بازنمایی میکنند. علاوه‌براین، استفادۀ بیش‌ازحد از این شکلک‌ها زبانمان را تنبل یا لااقل ایستا می‌کند. در این صورت، برای جلوگیری از تنبلی ذهن، می‌توانیم با روش دیگری به‌جز شکلک لحنمان را منتقل کنیم؟
🔸مرحوم ابوالحسن نجفی در جایی گفته بود مترجم و نویسندۀ خوب کسی است که چگونه خواندنِ متنش را از نحو و چینش کلماتش بفهمیم(قریب به مضمون).پس، در نوشتار، نحو کلام و انتخاب کلمات و چینش آن‌هاست که آهنگ را می‌سازد.به نظر می‌آید فضای مجازی فرصت خوبی است برای تمرین همین نوع نوشتن، اینکه سعی کنیم از این شکلک‌ها کمتر و در جای خود استفاده کنیم و به‌جایش از خودِ کلمات برای بیان نگرش‌ها و احساساتمان کمک بگیریم. به‌کارگرفتن این رویه زبان نوشتار را قوی‌تر و زمینه را برای بروز خلاقیت‌های کلامی و زبانی هموارتر می‌کند.
#آواشناسی
#زبرزنجیری
#فضای_مجازی
@zabanshenasik
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ چرا حکیم ابوالقاسم ، فردوسی را بر خود نهاد؟
❇️ معنی نام باژ منطقۀ توس:
❇️ افتخار ناحیۀ طوس به فردوسی طوسی بزرگ است که به نظر می رسد عنوان فردوسی خود را از روستای زادگاهش خویش، باژ (باغ یا باغ-ژه) در منطقۀ توس گرفته است:
از آنجاییکه عنوان فردوسی را می توان به معنی منسوب به باغ بهشتی گرفت و نام باژ را هم می توان علی القاعده تلخیص یافته باغ-ژه (باغ مطلوب در پهلوی) به شمار آورد. لذا ابوالقاسم فردوسی، عنوان فردوسی را مترادف با باژی برای تخلص خود انتخاب نموده بوده است: در تبدیل باغ-ژه به باژ می توان تصور کرد حرف غِ ساکن در وسط نام مرکب ساقط شده یا علی القاعده به ژِ تبدیل شده و در ژِ بعدی ادغام گشته است. نمونۀ تبدیل غ به ژ در لغت نامۀ دهخدا: استاغیرا=استاژیرا. در غرب خود فردوس (پردیس) را لغتی سنسکریت/ایرانی به معنی جایگاه عالی گرفته اند. مرکب از پرَ بسیار و دیشیه به معنی ناحیه و منطقۀ عالی که در فرهنگ لغات سنسکریت موجود هستند. لابد هیئت دیش سنسکریت ارتباطی هم با واژۀ دشت فارسی دارد. پرَ به معنی برتر در اوستا نیز به کار رفته است. این وجه اشتقاق سنسکریتی و ایرانی اخیر با فردوس در معنی بهترین جای در بهشت، همخوانی اساسی دارد.
بر این اساس خود واژۀ بهشت (بهترین) با فردوس (بهترین جایگاه) مترادف است:
पर adj. para highest
देश्य adj. deshya excellent in its kind
देश m. desha province
از سوی دیگر باغ (باگ پهلوی) و وَئِذَ اوستایی (پاژ، باژ) مترادف با هم در معنی سود و بهره و باغ به هم میرسند.
◀️ در تاریخ‌نگاریی که نظامی عروضی سمرقندی انجام داده‌است به این موضوع اشاره شده‌است که: «ابوالقاسم فردوسی از دهقانان توس بود و از دیهی (دهی) که آن دیه (روستا) را پاژ خوانند و از ناحیت (ناحیه) تابران (توس) است؛ آن ده، بزرگ است و از وی هزار مرد بیرون آید. فردوسی در آن دیه (روستا)، شوکتی تمام داشت.»
वाट m. vATa (pAdha, pAzha) garden
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ معنی نام باژ منطقۀ توس:
❇️ افتخار ناحیۀ طوس به فردوسی طوسی بزرگ است که به نظر می رسد عنوان فردوسی خود را از روستای زادگاهش خویش، باژ (باغ یا باغ-ژه) در منطقۀ توس گرفته است:
از آنجاییکه عنوان فردوسی را می توان به معنی منسوب به باغ بهشتی گرفت و نام باژ را هم می توان علی القاعده تلخیص یافته باغ-ژه (باغ مطلوب در پهلوی) به شمار آورد. لذا ابوالقاسم فردوسی، عنوان فردوسی را مترادف با باژی برای تخلص خود انتخاب نموده بوده است: در تبدیل باغ-ژه به باژ می توان تصور کرد حرف غِ ساکن در وسط نام مرکب ساقط شده یا علی القاعده به ژِ تبدیل شده و در ژِ بعدی ادغام گشته است. نمونۀ تبدیل غ به ژ در لغت نامۀ دهخدا: استاغیرا=استاژیرا. در غرب خود فردوس (پردیس) را لغتی سنسکریت/ایرانی به معنی جایگاه عالی گرفته اند. مرکب از پرَ بسیار و دیشیه به معنی ناحیه و منطقۀ عالی که در فرهنگ لغات سنسکریت موجود هستند. لابد هیئت دیش سنسکریت ارتباطی هم با واژۀ دشت فارسی دارد. پرَ به معنی برتر در اوستا نیز به کار رفته است. این وجه اشتقاق سنسکریتی و ایرانی اخیر با فردوس در معنی بهترین جای در بهشت، همخوانی اساسی دارد.
بر این اساس خود واژۀ بهشت (بهترین) با فردوس (بهترین جایگاه) مترادف است:
पर adj. para highest
देश्य adj. deshya excellent in its kind
देश m. desha province
از سوی دیگر باغ (باگ پهلوی) و وَئِذَ اوستایی (پاژ، باژ) مترادف با هم در معنی سود و بهره و باغ به هم میرسند.
◀️ در تاریخ‌نگاریی که نظامی عروضی سمرقندی انجام داده‌است به این موضوع اشاره شده‌است که: «ابوالقاسم فردوسی از دهقانان توس بود و از دیهی (دهی) که آن دیه (روستا) را پاژ خوانند و از ناحیت (ناحیه) تابران (توس) است؛ آن ده، بزرگ است و از وی هزار مرد بیرون آید. فردوسی در آن دیه (روستا)، شوکتی تمام داشت.»
वाट m. vATa (pAdha, pAzha) garden
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
💔چطوری وقتی قلبمون شکست ترمیمش کنیم؟!
✳️ گای وینچ ( Guy Winch)از بهترین روانشناس و درمانگرها و استاد دانشگاه نیویورک، یه تد تاک خیلی قشنگ داره که توی اون توضیح میده چجوری وقتی یه نفر قلبمون رو میشکنه ترمیمش کنیم...
💭گای وینچ میگه توی پژوهش هایی که داشتیم متوجه شدیم وقتی یه رابطه عاطفی تموم میشه دردی که حس می کنیم معادل درد ترک‌کردن یه مواد بشدت اعتیادآور مثل کوکایینه، همونقدر بهمون سخت میگذره، همونقدر ذهنمون از کار میفته
📌 پروفایلش رو چک نکن!
ساز و کاری که در شکست عاطفی وجود داره دقیقا عین ترک کردن مواده، ذهن برای آرامش خودش به اون مواد نیاز داره به همین دلیل شما رو ترغیب میکنه تا مدام پروفایل‌رو یا عکس هاش رو چک کنید تا اون اعتیاد رو تقویت کنه، اینها باعث سخت تر شدن پذیرش تموم شدن رابطه میشه
📌 همه‌ی فکرهات رو باور نکن
وقتی یه رابطه عاطفی تموم میشه اگه با دلیل باشه ادامه زندگی راحت تره
اما باید حواسمون باشه که ذهن ما سعی میکنه مدام دنبال فرضیه های مرموز و حدس های توطئه آمیر خودش بره که حتی وجود ندارن.....
+ مثلا به دلیل تفاوت های زیاد از هم جدا میشید اما ذهنتون مدام بهتون میخواد القا کنه تو به اندازه کافی زیبا و‌خوب نیستی که ترکت کرد...
📌 قبول کن تموم شده
ما نیاز داریم به پذیرش اینکه بدونیم همه چیز تموم شده و دیگه قرار نیست تغییر کنه یا شروع دوباره توی راه باشه،
با این افکار خودتون رو فریب ندید، نذارید ذهنتون باعث ایجاد امید به این چیزها بشه، وقتی قلبتون میشکنه امید بدترین چیزه
📌 قسمت های خوب یه رابطه تموم شده رو برای خودت بزرگ نکن
چقدر لبخندش قشنگ بود، چقدر اون اخلاقش جالب بود، دل‌شکستگی باعث این افکار میشه، به جای مرورشون برای خودت یه چک لیست از تموم اون لحظات سخت و دردناک رابطه درست کن، اینجوری یادت میمونه همه چیز اونقدر هم قشنگ نبوده
📌 دل شکستگی رو کوچیک ندون
طی پژوهش هایی که داشتیم مشخص شد ۴۰ درصد افراد دل شکسته افسردگی عمیق رو تجربه می کنند، مدت ها طول میکشه به سطح قبلی خودشون برگردن، برای مدت کوتاهی حتی ضریب هوشیشون دچار افت میشه، پس انقدر به خودت سخت نگیر، دل شکستگی یه آسیب جدیه
📌 فصل جدید زندگیتون رو آغاز کنید
وقتی یه رابطه عاطفی تموم میشه، خلاهای زیادی توی زندگی ما به وجود میاره که باید اونها رو پر کنیم خلاهایی مثل خالی شدن گالری عکسامون، مثل روابط اجتماعیمون، و همه ی اینها فقط با این ممکنه که به عقب برنگردیم و دوباره درگیر فکر کردن به اون شخص نشیم
◀️ و در آخر؛
این جمله شاهکار گای وینچ رو باهم گوشه ذهنمون داشته باشیم:
"قلب ما ممکنه بشکنه اما لزومی نداره که ما هم باهاش بشکنیم"
درسته شکست عاطفی خیلی سخت و سنگینه اما می تونیم دوباره جوونه بزنیم و رشد کنیم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ گای وینچ ( Guy Winch)از بهترین روانشناس و درمانگرها و استاد دانشگاه نیویورک، یه تد تاک خیلی قشنگ داره که توی اون توضیح میده چجوری وقتی یه نفر قلبمون رو میشکنه ترمیمش کنیم...
💭گای وینچ میگه توی پژوهش هایی که داشتیم متوجه شدیم وقتی یه رابطه عاطفی تموم میشه دردی که حس می کنیم معادل درد ترک‌کردن یه مواد بشدت اعتیادآور مثل کوکایینه، همونقدر بهمون سخت میگذره، همونقدر ذهنمون از کار میفته
📌 پروفایلش رو چک نکن!
ساز و کاری که در شکست عاطفی وجود داره دقیقا عین ترک کردن مواده، ذهن برای آرامش خودش به اون مواد نیاز داره به همین دلیل شما رو ترغیب میکنه تا مدام پروفایل‌رو یا عکس هاش رو چک کنید تا اون اعتیاد رو تقویت کنه، اینها باعث سخت تر شدن پذیرش تموم شدن رابطه میشه
📌 همه‌ی فکرهات رو باور نکن
وقتی یه رابطه عاطفی تموم میشه اگه با دلیل باشه ادامه زندگی راحت تره
اما باید حواسمون باشه که ذهن ما سعی میکنه مدام دنبال فرضیه های مرموز و حدس های توطئه آمیر خودش بره که حتی وجود ندارن.....
+ مثلا به دلیل تفاوت های زیاد از هم جدا میشید اما ذهنتون مدام بهتون میخواد القا کنه تو به اندازه کافی زیبا و‌خوب نیستی که ترکت کرد...
📌 قبول کن تموم شده
ما نیاز داریم به پذیرش اینکه بدونیم همه چیز تموم شده و دیگه قرار نیست تغییر کنه یا شروع دوباره توی راه باشه،
با این افکار خودتون رو فریب ندید، نذارید ذهنتون باعث ایجاد امید به این چیزها بشه، وقتی قلبتون میشکنه امید بدترین چیزه
📌 قسمت های خوب یه رابطه تموم شده رو برای خودت بزرگ نکن
چقدر لبخندش قشنگ بود، چقدر اون اخلاقش جالب بود، دل‌شکستگی باعث این افکار میشه، به جای مرورشون برای خودت یه چک لیست از تموم اون لحظات سخت و دردناک رابطه درست کن، اینجوری یادت میمونه همه چیز اونقدر هم قشنگ نبوده
📌 دل شکستگی رو کوچیک ندون
طی پژوهش هایی که داشتیم مشخص شد ۴۰ درصد افراد دل شکسته افسردگی عمیق رو تجربه می کنند، مدت ها طول میکشه به سطح قبلی خودشون برگردن، برای مدت کوتاهی حتی ضریب هوشیشون دچار افت میشه، پس انقدر به خودت سخت نگیر، دل شکستگی یه آسیب جدیه
📌 فصل جدید زندگیتون رو آغاز کنید
وقتی یه رابطه عاطفی تموم میشه، خلاهای زیادی توی زندگی ما به وجود میاره که باید اونها رو پر کنیم خلاهایی مثل خالی شدن گالری عکسامون، مثل روابط اجتماعیمون، و همه ی اینها فقط با این ممکنه که به عقب برنگردیم و دوباره درگیر فکر کردن به اون شخص نشیم
◀️ و در آخر؛
این جمله شاهکار گای وینچ رو باهم گوشه ذهنمون داشته باشیم:
"قلب ما ممکنه بشکنه اما لزومی نداره که ما هم باهاش بشکنیم"
درسته شکست عاطفی خیلی سخت و سنگینه اما می تونیم دوباره جوونه بزنیم و رشد کنیم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ انسان‌های کوچک، متوسط، بزرگ
(مطلبی بسیار جالب و خواندنی )
*درس ١
• انسان‌های بزرگ زودتر از دیگران سلام می‌دهند.
• انسان‌های متوسط در سلام کردن عجله‌ای ندارند.
• انسان‌های کوچک منتظرند دیگران به آنها سلام کنند.
*درس ٢
• انسان‌های بزرگ اوّل فکر میکنند، بعد حرف می‌زنند.
• انسان‌های متوسط اوّل حرف می‌زنند، بعد فکر میکنند.
• انسان‌های کوچک اصلاً فکر نمی‌کنند.
*درس ٣
• انسان‌های بزرگ بدی‌های دیگران را فراموش میکنند.
• انسان‌های متوسط خوبی‌های دیگران را فراموش میکنند.
• انسان‌های کوچک قبول ندارند که چیزی را فراموش میکنند.
▫️ *درس ۴
• انسان‌های بزرگ انتقادپذیرند.
• انسان‌های متوسط انتقاد گریزند.
• انسان‌های کوچک انتقاد ستیزند.
▫️ *درس ۵
• انسان‌های بزرگ اشتباهات خود را جبران میکنند.
• انسان‌های متوسط اشتباهات خود را تکرار میکنند.
• انسان‌های کوچک اصلاً قبول ندارند که در زندگی اشتباه میکنند.
*درس ۶
• انسان‌های بزرگ به فکر حفظ جایگاه دیگران هستند.
• انسان‌های متوسط فقط به فکر حفظ جایگاه خود هستند.
• انسان‌های کوچک به فکر نابودی جایگاه دیگران هستند.
*درس ٧
• انسان‌های بزرگ به فکر جلب رضایت خداوند متعال هستند.
• انسان‌های متوسط به فکر جلب رضایت مردم هستند
• انسان‌های کوچک آنقدر از خود راضی‌اند که هیچکس از آنها راضی نیست.
*درس ٨
• انسان های بزرگ خواسته‌های دیگران را تامین میکنند.
• انسان‌های متوسط تقاضای تامین خواسته‌هایشان را توسط دیگران دارند.
• انسان‌های کوچک خواسته‌هایشان را به دیگران تحمیل میکنند.
*درس ٩
• انسان‌های بزرگ برای احقاق حقوق دیگران می‌کوشند.
• انسان‌های متوسط فقط برای اثبات حقوق خود تلاش میکنند.
• انسان‌های کوچک اما انگار فقط در تضییع حقوق دیگران پافشاری میکنند.
*درس ١٠
• انسان‌های بزرگ کارشان را خوب انجام می‌دهند، اگرچه تشویق نشوند.
• انسان‌های متوسط به شرط تشویق، کارشان را خوب انجام می‌دهند.
• انسان‌های کوچک تا تنبیه نشوند، کارشان را درست انجام نمی‌دهند.
*درس ۱۱
• انسان های بزرگ انرژی فراوانی به شما می‌دهند.
• انسان‌های متوسط نه انرژی می‌دهند و نه انرژی می‌گیرند.
• انسان‌های کوچک انرژی فراوانی از شما می‌گیرند.
*درس ١۲
• انسان‌های بزرگ اهل مطالعه و مطالبه‌اند.
• انسان‌های متوسط اهل مقایسه و مناظره‌اند.
• انسان‌های کوچک اهل مغالطه و مناقشه‌اند.
*درس ١۳
• انسان های بزرگ با توجه به واقعیت‌های مهم تصمیم می‌گیرند.
• انسان‌های متوسط با توجه به وقایع نه چندان مهم تصمیم می‌گیرند.
• واقعیت این است که انسان‌های کوچک اصلاً تصمیمات مهمی نمی‌گیرند؟
*درس ١۴
• انسان‌های بزرگ برای هر کاری مشاوره میکنند.
• انسان‌های متوسط همواره مشاهده میکنند.
• انسان‌های کوچک فقط مشاجره میکنند.
*درس ١۵
• انسان‌های بزرگ در هر فرصتی می‌اندیشند.
• انسان‌های متوسط فرصت اندیشیدن پیدا نمی‌کنند.
• انسان‌های کوچک اصلاً نیازی به اندیشیدن نمی‌بینند.
*درس ١۶
• انسان‌های بزرگ بی جهت حرف نمی‌زنند.
• انسان‌های متوسط خیلی حرف می‌زنند.
• انسان‌های کوچک فقط حرف می‌زنند.
*درس ١۷
• انسان‌های بزرگ به حال دوستان مفیدند.
• انسان‌های متوسط دوستان به حالشان مفیدند.
• انسان‌های کوچک اصلاً دوستی ندارند تا به حالشان مفید باشد.
*درس ١۸
• انسان‌های بزرگ پول را خرج دیگران می‌کند.
• انسان‌های متوسط پول را خرج خود میکنند.
• انسان‌های کوچک خود را خرج پول میکنند.
*درس ۱۹
• انسان‌های بزرگ می‌دانند چرا کار میکنند.
•انسان‌های متوسط نمی‌دانند چرا کار میکنند.
•انسان های کوچک اصلاً کاری نمی‌کنند...
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
(مطلبی بسیار جالب و خواندنی )
*درس ١
• انسان‌های بزرگ زودتر از دیگران سلام می‌دهند.
• انسان‌های متوسط در سلام کردن عجله‌ای ندارند.
• انسان‌های کوچک منتظرند دیگران به آنها سلام کنند.
*درس ٢
• انسان‌های بزرگ اوّل فکر میکنند، بعد حرف می‌زنند.
• انسان‌های متوسط اوّل حرف می‌زنند، بعد فکر میکنند.
• انسان‌های کوچک اصلاً فکر نمی‌کنند.
*درس ٣
• انسان‌های بزرگ بدی‌های دیگران را فراموش میکنند.
• انسان‌های متوسط خوبی‌های دیگران را فراموش میکنند.
• انسان‌های کوچک قبول ندارند که چیزی را فراموش میکنند.
▫️ *درس ۴
• انسان‌های بزرگ انتقادپذیرند.
• انسان‌های متوسط انتقاد گریزند.
• انسان‌های کوچک انتقاد ستیزند.
▫️ *درس ۵
• انسان‌های بزرگ اشتباهات خود را جبران میکنند.
• انسان‌های متوسط اشتباهات خود را تکرار میکنند.
• انسان‌های کوچک اصلاً قبول ندارند که در زندگی اشتباه میکنند.
*درس ۶
• انسان‌های بزرگ به فکر حفظ جایگاه دیگران هستند.
• انسان‌های متوسط فقط به فکر حفظ جایگاه خود هستند.
• انسان‌های کوچک به فکر نابودی جایگاه دیگران هستند.
*درس ٧
• انسان‌های بزرگ به فکر جلب رضایت خداوند متعال هستند.
• انسان‌های متوسط به فکر جلب رضایت مردم هستند
• انسان‌های کوچک آنقدر از خود راضی‌اند که هیچکس از آنها راضی نیست.
*درس ٨
• انسان های بزرگ خواسته‌های دیگران را تامین میکنند.
• انسان‌های متوسط تقاضای تامین خواسته‌هایشان را توسط دیگران دارند.
• انسان‌های کوچک خواسته‌هایشان را به دیگران تحمیل میکنند.
*درس ٩
• انسان‌های بزرگ برای احقاق حقوق دیگران می‌کوشند.
• انسان‌های متوسط فقط برای اثبات حقوق خود تلاش میکنند.
• انسان‌های کوچک اما انگار فقط در تضییع حقوق دیگران پافشاری میکنند.
*درس ١٠
• انسان‌های بزرگ کارشان را خوب انجام می‌دهند، اگرچه تشویق نشوند.
• انسان‌های متوسط به شرط تشویق، کارشان را خوب انجام می‌دهند.
• انسان‌های کوچک تا تنبیه نشوند، کارشان را درست انجام نمی‌دهند.
*درس ۱۱
• انسان های بزرگ انرژی فراوانی به شما می‌دهند.
• انسان‌های متوسط نه انرژی می‌دهند و نه انرژی می‌گیرند.
• انسان‌های کوچک انرژی فراوانی از شما می‌گیرند.
*درس ١۲
• انسان‌های بزرگ اهل مطالعه و مطالبه‌اند.
• انسان‌های متوسط اهل مقایسه و مناظره‌اند.
• انسان‌های کوچک اهل مغالطه و مناقشه‌اند.
*درس ١۳
• انسان های بزرگ با توجه به واقعیت‌های مهم تصمیم می‌گیرند.
• انسان‌های متوسط با توجه به وقایع نه چندان مهم تصمیم می‌گیرند.
• واقعیت این است که انسان‌های کوچک اصلاً تصمیمات مهمی نمی‌گیرند؟
*درس ١۴
• انسان‌های بزرگ برای هر کاری مشاوره میکنند.
• انسان‌های متوسط همواره مشاهده میکنند.
• انسان‌های کوچک فقط مشاجره میکنند.
*درس ١۵
• انسان‌های بزرگ در هر فرصتی می‌اندیشند.
• انسان‌های متوسط فرصت اندیشیدن پیدا نمی‌کنند.
• انسان‌های کوچک اصلاً نیازی به اندیشیدن نمی‌بینند.
*درس ١۶
• انسان‌های بزرگ بی جهت حرف نمی‌زنند.
• انسان‌های متوسط خیلی حرف می‌زنند.
• انسان‌های کوچک فقط حرف می‌زنند.
*درس ١۷
• انسان‌های بزرگ به حال دوستان مفیدند.
• انسان‌های متوسط دوستان به حالشان مفیدند.
• انسان‌های کوچک اصلاً دوستی ندارند تا به حالشان مفید باشد.
*درس ١۸
• انسان‌های بزرگ پول را خرج دیگران می‌کند.
• انسان‌های متوسط پول را خرج خود میکنند.
• انسان‌های کوچک خود را خرج پول میکنند.
*درس ۱۹
• انسان‌های بزرگ می‌دانند چرا کار میکنند.
•انسان‌های متوسط نمی‌دانند چرا کار میکنند.
•انسان های کوچک اصلاً کاری نمی‌کنند...
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ شعر موشح
بردی دل من، من از تو آن می‌طلبم
وز گم‌شدهٔ خویش نشان می‌طلبم
سرمصرع هر کلام حرفی دارد
هرچیز که شد من از تو آن می‌طلبم
لاادری
◀️ مجموعه سر واژه های آغازین مصرع ها « بوسه » می شود .
به این نوع شعر #موشح می‌گویند.
❇️ موشح(اصطلاح بدیعی) در شعر، صنعتی است که شاعر در اول ابیات یا در میانه، حروفی یا کلماتی آرد که اگر آن حروف یا کلمات را عیناً یا به تصحیف جمع کنند، بیتی یا مثلی یا نامی یا لقب کسی بیرون آید و آن را فروع و شعب بسیار است. اگر توشیح بر شکل درختی کرده‌شود، مشجر خوانند و اگر بر شکل حیوانی باشد مجسم خوانند و مصور، و اگر به شکل دایره کرده‌شود مدوّر خوانند. (از حدائق السحر فی دقائق الشعر رشید وطواط). شعری را گویند که از سر هر مصرع از او یا از سر هر بیت حرفی جمع کنند، اسم شخصی و یا مصرعی حاصل آید. (ناظم‌الاطباء).
نوعی از اقسام معماست. (از کشاف اصطلاحات الفنون). نام صنعتی است در شعر که اگر یک حرف از سر هر مصرع یا از سر هر بیت گرفته جمع کنند، اسم شخص یا مصرعی حاصل شود و آن حروف را از جهت ایضاح و سهولت به شنگرف یا طلا یا رنگ دیگر نویسند، مانند رباعی زیر که از حروف اول مصراع‌های آن نام «محمد» استخراج شود:
من بر دهنت به موی بستم دلِ تنگ
حاصل ز لبت نیست برون از نیرنگ
من با تو و تو با من مسکین شب و روز
دارم سر آشتی تو داری سر جنگ.
؟ (از آنندراج).
◀️ مجموعه سر واژه های آغازین مصرع ها « محمد » می شود
❇️ نمونه دیگری از بانو « راهله افتخاری » یکی از اعضای این کانال ،با تشکر از ایشان :
من این شعر را برای فرزندم سروده ام. سالها پیش.
نبود باغ دلم را صدای آوازی
و این پرنده غمگین همیشه تنها بود
یکی گل سرخی شکفت در جانم
دو چشم شیشه‌ای او به رنگ رویا بود
#راهله_افتخاری
◀️ مجموعه سر واژه های آغازین مصرع ها « نوید» نام فرزند ایشان است .
✅ قطعه شعری که اگر حروف اول ابیات یا مصاریع آن را جمع کنی نام کس یا چیزی فراهم آید.
(یادداشت دهخدا)
#لغتنامه_دهخدا
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
بردی دل من، من از تو آن می‌طلبم
وز گم‌شدهٔ خویش نشان می‌طلبم
سرمصرع هر کلام حرفی دارد
هرچیز که شد من از تو آن می‌طلبم
لاادری
◀️ مجموعه سر واژه های آغازین مصرع ها « بوسه » می شود .
به این نوع شعر #موشح می‌گویند.
❇️ موشح(اصطلاح بدیعی) در شعر، صنعتی است که شاعر در اول ابیات یا در میانه، حروفی یا کلماتی آرد که اگر آن حروف یا کلمات را عیناً یا به تصحیف جمع کنند، بیتی یا مثلی یا نامی یا لقب کسی بیرون آید و آن را فروع و شعب بسیار است. اگر توشیح بر شکل درختی کرده‌شود، مشجر خوانند و اگر بر شکل حیوانی باشد مجسم خوانند و مصور، و اگر به شکل دایره کرده‌شود مدوّر خوانند. (از حدائق السحر فی دقائق الشعر رشید وطواط). شعری را گویند که از سر هر مصرع از او یا از سر هر بیت حرفی جمع کنند، اسم شخصی و یا مصرعی حاصل آید. (ناظم‌الاطباء).
نوعی از اقسام معماست. (از کشاف اصطلاحات الفنون). نام صنعتی است در شعر که اگر یک حرف از سر هر مصرع یا از سر هر بیت گرفته جمع کنند، اسم شخص یا مصرعی حاصل شود و آن حروف را از جهت ایضاح و سهولت به شنگرف یا طلا یا رنگ دیگر نویسند، مانند رباعی زیر که از حروف اول مصراع‌های آن نام «محمد» استخراج شود:
من بر دهنت به موی بستم دلِ تنگ
حاصل ز لبت نیست برون از نیرنگ
من با تو و تو با من مسکین شب و روز
دارم سر آشتی تو داری سر جنگ.
؟ (از آنندراج).
◀️ مجموعه سر واژه های آغازین مصرع ها « محمد » می شود
❇️ نمونه دیگری از بانو « راهله افتخاری » یکی از اعضای این کانال ،با تشکر از ایشان :
من این شعر را برای فرزندم سروده ام. سالها پیش.
نبود باغ دلم را صدای آوازی
و این پرنده غمگین همیشه تنها بود
یکی گل سرخی شکفت در جانم
دو چشم شیشه‌ای او به رنگ رویا بود
#راهله_افتخاری
◀️ مجموعه سر واژه های آغازین مصرع ها « نوید» نام فرزند ایشان است .
✅ قطعه شعری که اگر حروف اول ابیات یا مصاریع آن را جمع کنی نام کس یا چیزی فراهم آید.
(یادداشت دهخدا)
#لغتنامه_دهخدا
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan