@flith کانال پروازفکرواندیشه
یکی از احمقانه ترین فرمولهای روانشناخت جدید اینست که می گویند: " علت میخواری معتادان اینست که نمی توانند خود رابا واقعیت سازگار کنند. " ولی آخر کسی که بتواند خود را با واقعیات سازگار کند که یک بی درد است.
#خداحافظ_گاری_کوپر/
#رومن_گاری
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
یکی از احمقانه ترین فرمولهای روانشناخت جدید اینست که می گویند: " علت میخواری معتادان اینست که نمی توانند خود رابا واقعیت سازگار کنند. " ولی آخر کسی که بتواند خود را با واقعیات سازگار کند که یک بی درد است.
#خداحافظ_گاری_کوپر/
#رومن_گاری
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
کسی که سزاوار نام انسان باشد همیشه احساس ندامت می کند و این خود محکی برای شناختن انسانهاست.
#خداحافظ_گاری_کوپر/
#رومن_گاری
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کسی که سزاوار نام انسان باشد همیشه احساس ندامت می کند و این خود محکی برای شناختن انسانهاست.
#خداحافظ_گاری_کوپر/
#رومن_گاری
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
مکان داستان کاروانسرایی در کوچه ی کولی هاست.اسامی در این داستان کارکرد عمیق و عجیبی دارند.آشفتگی زندگی ذوالقدر در کوچه ای به نام" کوچه ی کولی ها" چه زیبا معنا پیدا می کند.اسامی دیگر نیز آبستن دلالت های متعددند. "ذوالقدر" در یک گذار از معصومیت به تجربه و به عهده گرفتن مسئولیت برادر و خواهر کهتر، در چشم خواننده صاحب منزلت میشود
شخصیت پردازی داستان به گونه ای است که خواننده را درمصرفی مولد شریک می کندو بین متن و خواننده بده بستان عمیق معنایی اتفاق می افتد.این مصرف توام با زایایی را در بیشتر عناصر داستان می بینیم.متن با تصویرپردازی های زیبای کلامی خواننده را با فراز و نشیب داستان ، همراه می کند
از حال و هوای شاعرانه و زبان صناعت مند نیز به خوبی در جهت چارچوب بخشیدن به خویش استفاده کرده است..
اما در گره گشایی داستان هم نقاط خالی به چشم می خورد،نقاطی که باید با توجه به سیر اندیشه و جهان ذهنی خواننده پر شود.
سرانجام، داستان با جمله ی" قدم هایی مثل قدم های یک مرد " به پایان می رسد ، اما متن هم چنان گشوده می ماندتا به مدد خوانش های مکرر ؛ به مرزهای تازه ای دست یابد و ذوالقدر در ذهن خواننده به زندگی خویش پس از برداشتن اولین قدم های مردانه ادامه می دهد.
#بند آغازین #داستان مرد
طعم لبوی نیم‌گرم، هنوز روی زبان ذولقدر بود. او همین یک‌دم پیش، کنار چرخ طوافی باباسحر ایستاده، سی شاهی لبو خریده و تا آخرین ریزه‌اش خورده بود و حالا داشت رو به خانه‌شان می‌رفت. از کنار سایه‌بان سنگ‌تراش‌ها گذشت و به راه هر شبه‌اش قدم توی کوچهء کولی‌ها گذاشت. این کوچه اسم دیگری داشت، اما چون توی کوچه یک کاروان‌سرای قدیمی بود، و میان کاروان‌سرا کولی‌هایی- از آنها که نعل اسب، انبر، سیخ کباب، قندشکن و کارد آشپزخانه درست میکردند- جا‌منزل داشتند، به آن می‌گفتند: کوچه کولی‌ها.
#محمود_دولت_آبادی
#داستان_مرد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
مکان داستان کاروانسرایی در کوچه ی کولی هاست.اسامی در این داستان کارکرد عمیق و عجیبی دارند.آشفتگی زندگی ذوالقدر در کوچه ای به نام" کوچه ی کولی ها" چه زیبا معنا پیدا می کند.اسامی دیگر نیز آبستن دلالت های متعددند. "ذوالقدر" در یک گذار از معصومیت به تجربه و به عهده گرفتن مسئولیت برادر و خواهر کهتر، در چشم خواننده صاحب منزلت میشود
شخصیت پردازی داستان به گونه ای است که خواننده را درمصرفی مولد شریک می کندو بین متن و خواننده بده بستان عمیق معنایی اتفاق می افتد.این مصرف توام با زایایی را در بیشتر عناصر داستان می بینیم.متن با تصویرپردازی های زیبای کلامی خواننده را با فراز و نشیب داستان ، همراه می کند
از حال و هوای شاعرانه و زبان صناعت مند نیز به خوبی در جهت چارچوب بخشیدن به خویش استفاده کرده است..
اما در گره گشایی داستان هم نقاط خالی به چشم می خورد،نقاطی که باید با توجه به سیر اندیشه و جهان ذهنی خواننده پر شود.
سرانجام، داستان با جمله ی" قدم هایی مثل قدم های یک مرد " به پایان می رسد ، اما متن هم چنان گشوده می ماندتا به مدد خوانش های مکرر ؛ به مرزهای تازه ای دست یابد و ذوالقدر در ذهن خواننده به زندگی خویش پس از برداشتن اولین قدم های مردانه ادامه می دهد.
#بند آغازین #داستان مرد
طعم لبوی نیم‌گرم، هنوز روی زبان ذولقدر بود. او همین یک‌دم پیش، کنار چرخ طوافی باباسحر ایستاده، سی شاهی لبو خریده و تا آخرین ریزه‌اش خورده بود و حالا داشت رو به خانه‌شان می‌رفت. از کنار سایه‌بان سنگ‌تراش‌ها گذشت و به راه هر شبه‌اش قدم توی کوچهء کولی‌ها گذاشت. این کوچه اسم دیگری داشت، اما چون توی کوچه یک کاروان‌سرای قدیمی بود، و میان کاروان‌سرا کولی‌هایی- از آنها که نعل اسب، انبر، سیخ کباب، قندشکن و کارد آشپزخانه درست میکردند- جا‌منزل داشتند، به آن می‌گفتند: کوچه کولی‌ها.
#محمود_دولت_آبادی
#داستان_مرد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ماگریت،تصویرگر وهم در واقعیت.
#رنه_ماگریت؛ نقاش سوررآلیست بلژیکی؛ هنرمند راوی رازهایی چند مجهولی و نویدبخش زبان بصری جدید در قرن بیستم بود. او در میان هنرمندان سوررآلیست به «انسان نامرئی» شهرت داشت. ماگریت در سال ۱۸۹۸ در شهر لسین به دنیا آمد. چهارده ساله بود که مادرش خود را به رودخانه ای انداخت و خودکشی کرد. این حادثه سبب شد که ماگریت به شارله روا برود و برای مطالعه متون کهن در آتنه نام نویسی کند. در سال ۱۹۱۶ ماگریت به بروکسل سفر کرد تا به فرهنگستان هنرهای زیبا وارد شود. او نقاشی را از دوازده سالگی آغاز کرده بود.
ماگریت در مقام یک آماتور، با کوبیسم، فوتوریسم و شیوه های دیگر به تجربه پرداخت. اما وقتی در سال ۱۹۲۲ ناگهان عکس یکی از تابلوهای جورج دکوریکو به نام آواز عشق را که در سال ۱۹۱۴ ساخته شده بود دید، حیرت زده شد و در سال ۱۹۲۶ به عنوان هنرمندی منفرد با سبکی متاثر از سبک کریکو وارد عالم هنرمندان شد.
وی به مطالعه متون فلسفی علاقه مند بود و همواره از نویسندگان محبوبش، هگل، مارتین هایدگر، ژان پل سارتر و میشل فوکو یاد می کرد. ماگریت در میانه سال های ۱۹۶۰ «واژه ها و چیزها»ی فوکو را خواند. این کتاب توجه این نقاش را به خود جلب کرده بود؛ به طوری که نمایشگاهی از آثارش را با عنوان «واژه ها و چیزها» در شهر نیویورک برگزار کرد.
جایگاه پیکره و جایگاه متن در آثار ماگریت همواره از نوعی فقدان مناسبت میان تصویر اشیاء و عنوان تابلو برخوردار است. انگار ماگریت در جهت جستجوی جوهره پنهان اشیا، نامگذاری معمول و روزمره آنها را نفی کرده و در پی ایجاد نوع دیگری از همگونی به شیوه خود بوده است. پریشان کردن یکایک پیوندهای سنتی میان زبان و تصویر. این روشی است که ماگریت همواره از آن سود می برد. پل نوژه یکی از بهترین نقادان ماگریت در رابطه با آثار وی می نویسد:نقاش ها نقاش هستند یعنی برخورد آنها با اشیا به این اندیشه محدود می شود که چه طور از آن اشیا به نحو احسن برای نقاشی شان بهره برداری کنند. به گمان آنها، کار ایشان به این ضربه قلم، این صحنه، این درخت، یا این رنگ خلاصه می شود و همین است که آنها را ناچار می سازد اندیشه شان را به ظواهر محدود کنند و هر گونه واقعیت ژرفی را انکار نمایند.
ولی ماگریت بلافاصله جواب می دهد که «این یک پیپ نیست» و بدین گونه انسان به ناچار با تخیل به نحوی کاملاً متفاوت مواجه می شود. رنه ماگریت معتقد بود که نقاش باید به جز نقاشی، به چیز دیگری نیز بپردازد و آن چیزی که ماگریت به تاثیر از دکریکو به کار گرفت «برتری شعر از نقاشی» بود. در واقع ماگریت از نقاشی در مقام هدف غایی، به خودی خود گریزان بود و ترجیح می داد اندیشه گری قلمداد شود که از راه رنگ، رابطه برقرار می کند. هنر نقاشی به اعتقاد ماگریت «این امکان را به ما می دهد که فکری را که قابلیت آشکار شدن دارد تشریح کنیم.» وی در جایی می گوید: «اندیشه تنها از چیزهای مرئی ترکیب شده است و نقاشی می تواند آن را مرئی نشان بدهد.» و من طوری فکر می کنم که هیچ کس پیش از من آن طور فکر نکرده است.
جهان تصویری ماگریت، جهان سکوت، جهان رمز و راز، جهان عناصر تهدیدآمیز در قلب تصویر و جهان آدم هایی است که پشت به ما دارند، سر ندارند و یا صورت شان را پوشانده اند، آدم هایی تنها با کلاه هایی سیاه، با توهم یک رویا، با اشیاء ساکن و غول پیکر که در دل این جهان عجیب و مرموز با پدیده ای گنگ و نامعلوم روبه روهستند: توهم یک واقعیت.
ماگریت به طرزی عینی و بدون احساساتی گری نقاشی می کند و یک شیء را طوری به کار نمی گیرد که از آن تابلویی به وجود آورد، بلکه آن را به جهانی وارد می کند که در آن اشیاء برای خود چشم دارند.
در آثار ماگریت واقعیت و توهم در هم تنیده اند و انسان موجودی است معلق در فضایی گنگ و ابهام انگیز و آدم ها همواره در جستجوی هویت و اشیاء در جستجوی جوهره پنهان خویش در جهان معماگونه خود منجمد گشته اند. در تابلوی «جنگ بزرگ» که در سال ۱۹۶۴ کشیده شده است ماگریت مردی با کلاه سیاه لبه دار، کت مشکی و کراوات قرمز را به تصویر کشیده است که سیبی سبز رنگ چهره اش را پنهان کرده و مانع شناسایی هویت وی شده است. انسان نامرئی و پنهانی که در میان میلیون ها انسان دیگر زندگی می کند، نفس می کشد، و می میرد.
در این جا باز همان جمله میشل فوکو طنین می اندازد که «کار بازرسی اوراق شناسایی را به پلیس ها و بوروکرات ها واگذار کنید و بگذارید از هویتم بگریزم،گشایشی به من نشان دهید برای رهایشی از استبداد چهره ام.» باید گفت بیشتر آثار ماگریت گریزی به سمت رهایی از هویت، رهایی از خود و پناه بردن به ساختارهای نامرئی و جهانی سراسر پنهان و واژگونه است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ماگریت،تصویرگر وهم در واقعیت.
#رنه_ماگریت؛ نقاش سوررآلیست بلژیکی؛ هنرمند راوی رازهایی چند مجهولی و نویدبخش زبان بصری جدید در قرن بیستم بود. او در میان هنرمندان سوررآلیست به «انسان نامرئی» شهرت داشت. ماگریت در سال ۱۸۹۸ در شهر لسین به دنیا آمد. چهارده ساله بود که مادرش خود را به رودخانه ای انداخت و خودکشی کرد. این حادثه سبب شد که ماگریت به شارله روا برود و برای مطالعه متون کهن در آتنه نام نویسی کند. در سال ۱۹۱۶ ماگریت به بروکسل سفر کرد تا به فرهنگستان هنرهای زیبا وارد شود. او نقاشی را از دوازده سالگی آغاز کرده بود.
ماگریت در مقام یک آماتور، با کوبیسم، فوتوریسم و شیوه های دیگر به تجربه پرداخت. اما وقتی در سال ۱۹۲۲ ناگهان عکس یکی از تابلوهای جورج دکوریکو به نام آواز عشق را که در سال ۱۹۱۴ ساخته شده بود دید، حیرت زده شد و در سال ۱۹۲۶ به عنوان هنرمندی منفرد با سبکی متاثر از سبک کریکو وارد عالم هنرمندان شد.
وی به مطالعه متون فلسفی علاقه مند بود و همواره از نویسندگان محبوبش، هگل، مارتین هایدگر، ژان پل سارتر و میشل فوکو یاد می کرد. ماگریت در میانه سال های ۱۹۶۰ «واژه ها و چیزها»ی فوکو را خواند. این کتاب توجه این نقاش را به خود جلب کرده بود؛ به طوری که نمایشگاهی از آثارش را با عنوان «واژه ها و چیزها» در شهر نیویورک برگزار کرد.
جایگاه پیکره و جایگاه متن در آثار ماگریت همواره از نوعی فقدان مناسبت میان تصویر اشیاء و عنوان تابلو برخوردار است. انگار ماگریت در جهت جستجوی جوهره پنهان اشیا، نامگذاری معمول و روزمره آنها را نفی کرده و در پی ایجاد نوع دیگری از همگونی به شیوه خود بوده است. پریشان کردن یکایک پیوندهای سنتی میان زبان و تصویر. این روشی است که ماگریت همواره از آن سود می برد. پل نوژه یکی از بهترین نقادان ماگریت در رابطه با آثار وی می نویسد:نقاش ها نقاش هستند یعنی برخورد آنها با اشیا به این اندیشه محدود می شود که چه طور از آن اشیا به نحو احسن برای نقاشی شان بهره برداری کنند. به گمان آنها، کار ایشان به این ضربه قلم، این صحنه، این درخت، یا این رنگ خلاصه می شود و همین است که آنها را ناچار می سازد اندیشه شان را به ظواهر محدود کنند و هر گونه واقعیت ژرفی را انکار نمایند.
ولی ماگریت بلافاصله جواب می دهد که «این یک پیپ نیست» و بدین گونه انسان به ناچار با تخیل به نحوی کاملاً متفاوت مواجه می شود. رنه ماگریت معتقد بود که نقاش باید به جز نقاشی، به چیز دیگری نیز بپردازد و آن چیزی که ماگریت به تاثیر از دکریکو به کار گرفت «برتری شعر از نقاشی» بود. در واقع ماگریت از نقاشی در مقام هدف غایی، به خودی خود گریزان بود و ترجیح می داد اندیشه گری قلمداد شود که از راه رنگ، رابطه برقرار می کند. هنر نقاشی به اعتقاد ماگریت «این امکان را به ما می دهد که فکری را که قابلیت آشکار شدن دارد تشریح کنیم.» وی در جایی می گوید: «اندیشه تنها از چیزهای مرئی ترکیب شده است و نقاشی می تواند آن را مرئی نشان بدهد.» و من طوری فکر می کنم که هیچ کس پیش از من آن طور فکر نکرده است.
جهان تصویری ماگریت، جهان سکوت، جهان رمز و راز، جهان عناصر تهدیدآمیز در قلب تصویر و جهان آدم هایی است که پشت به ما دارند، سر ندارند و یا صورت شان را پوشانده اند، آدم هایی تنها با کلاه هایی سیاه، با توهم یک رویا، با اشیاء ساکن و غول پیکر که در دل این جهان عجیب و مرموز با پدیده ای گنگ و نامعلوم روبه روهستند: توهم یک واقعیت.
ماگریت به طرزی عینی و بدون احساساتی گری نقاشی می کند و یک شیء را طوری به کار نمی گیرد که از آن تابلویی به وجود آورد، بلکه آن را به جهانی وارد می کند که در آن اشیاء برای خود چشم دارند.
در آثار ماگریت واقعیت و توهم در هم تنیده اند و انسان موجودی است معلق در فضایی گنگ و ابهام انگیز و آدم ها همواره در جستجوی هویت و اشیاء در جستجوی جوهره پنهان خویش در جهان معماگونه خود منجمد گشته اند. در تابلوی «جنگ بزرگ» که در سال ۱۹۶۴ کشیده شده است ماگریت مردی با کلاه سیاه لبه دار، کت مشکی و کراوات قرمز را به تصویر کشیده است که سیبی سبز رنگ چهره اش را پنهان کرده و مانع شناسایی هویت وی شده است. انسان نامرئی و پنهانی که در میان میلیون ها انسان دیگر زندگی می کند، نفس می کشد، و می میرد.
در این جا باز همان جمله میشل فوکو طنین می اندازد که «کار بازرسی اوراق شناسایی را به پلیس ها و بوروکرات ها واگذار کنید و بگذارید از هویتم بگریزم،گشایشی به من نشان دهید برای رهایشی از استبداد چهره ام.» باید گفت بیشتر آثار ماگریت گریزی به سمت رهایی از هویت، رهایی از خود و پناه بردن به ساختارهای نامرئی و جهانی سراسر پنهان و واژگونه است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#كتاب_بيشعورى
راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#كتاب_بيشعورى
راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٩٣
بیشعور مدنی۱
اگر هفتهای دستکم یکبار در یک اعتراض مدنی شرکت نکنم، حُناق میگیرم. علت اعتراض مهم نیست، مهم خود اعتراض کردن است که به خاطر آن زندگی میکنم. - هنریتا براون، یک اکتیویست بیشعورِ تحت درمان اعتراض مدنی مُد روز است. سابقا روال بر این بود که مردم اعتراض میکردند تا به آزادی و حقوق خود برسند، اما گویا امروزه افراد زیادی از آزادی و حقوق خودشان در راه اعتراض کردن استفاده میکنند. آنها همیشه در حال اعتراض مدنی و شعاردادن اند. شعاردادن در نزدشان حتی از یافتن راه حل منطقی برای مسالهای که به آن اعتراض دارند هم مهمتر است. بسیاری از آدمها به همین راحتی و صرفا با دادن شعارهایی که خودشان هم به آنها اعتقاد ندارند، اکتیویست میشوند؛ البته درواقع اکتیو در بیشعوری! پیتر لیلی۱در کتاب فریاد بیشعورها، ریشهی فعالیتهای مدنی بیشعورها را، از عربدههای انسانهای عصر حجر تا بمبگذاریهای آنارشیستی قرن نوزدهم، و تا جنبشهای اعتراضی زمان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٩٣
بیشعور مدنی۱
اگر هفتهای دستکم یکبار در یک اعتراض مدنی شرکت نکنم، حُناق میگیرم. علت اعتراض مهم نیست، مهم خود اعتراض کردن است که به خاطر آن زندگی میکنم. - هنریتا براون، یک اکتیویست بیشعورِ تحت درمان اعتراض مدنی مُد روز است. سابقا روال بر این بود که مردم اعتراض میکردند تا به آزادی و حقوق خود برسند، اما گویا امروزه افراد زیادی از آزادی و حقوق خودشان در راه اعتراض کردن استفاده میکنند. آنها همیشه در حال اعتراض مدنی و شعاردادن اند. شعاردادن در نزدشان حتی از یافتن راه حل منطقی برای مسالهای که به آن اعتراض دارند هم مهمتر است. بسیاری از آدمها به همین راحتی و صرفا با دادن شعارهایی که خودشان هم به آنها اعتقاد ندارند، اکتیویست میشوند؛ البته درواقع اکتیو در بیشعوری! پیتر لیلی۱در کتاب فریاد بیشعورها، ریشهی فعالیتهای مدنی بیشعورها را، از عربدههای انسانهای عصر حجر تا بمبگذاریهای آنارشیستی قرن نوزدهم، و تا جنبشهای اعتراضی زمان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
94 . بیشعوری خاویر کرمنت، محمود فرجامی
کنونی ردیابی میکند. او هشدار میدهد که با عادی انگاشتن این جنبشهای اعتراضی و محسوب کردن آنها به عنوان حقوق مدنی افراد، خطر بزرگی ما را تهدید میکند: جامعه در حال به آغوش كشیدن بیشعوری است. حقایق زیادی در این هشدار وجود دارد. بسیاری از افرادی که نزد من میآیند و اعلا م میکنند «من بیشعورم» با شرکت در تظاهرات و جنبشهای اعتراضی دههی ۱۹60 به استقبال بیشعوری رفتهاند.2خواسته ها و شعارهای این افراد ابتدا فقط در مورد آزادی و رهایی بوده است، اما در سالهای بعد یاد گرفتهاند که با شعار و اعتراض چگونه از زیر بار تعهدات ازدواج، شغل، خانه و احترام به همنوعانشان نیز رها و آزاد شوند. در سایهی همین حرکتها آنها از آرامش خاطر، بزرگواری و تعداد زیادی از دوستانشان هم رها و آزاد شدهاند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
94 . بیشعوری خاویر کرمنت، محمود فرجامی
کنونی ردیابی میکند. او هشدار میدهد که با عادی انگاشتن این جنبشهای اعتراضی و محسوب کردن آنها به عنوان حقوق مدنی افراد، خطر بزرگی ما را تهدید میکند: جامعه در حال به آغوش كشیدن بیشعوری است. حقایق زیادی در این هشدار وجود دارد. بسیاری از افرادی که نزد من میآیند و اعلا م میکنند «من بیشعورم» با شرکت در تظاهرات و جنبشهای اعتراضی دههی ۱۹60 به استقبال بیشعوری رفتهاند.2خواسته ها و شعارهای این افراد ابتدا فقط در مورد آزادی و رهایی بوده است، اما در سالهای بعد یاد گرفتهاند که با شعار و اعتراض چگونه از زیر بار تعهدات ازدواج، شغل، خانه و احترام به همنوعانشان نیز رها و آزاد شوند. در سایهی همین حرکتها آنها از آرامش خاطر، بزرگواری و تعداد زیادی از دوستانشان هم رها و آزاد شدهاند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
خاویر کرمنت، محمود فرجامی بیشعوری . 95
البته باید تاکید کرد که این عامل دلیل اصلی به وجودآمدن این نوع بیشعورها نیست، بلکه «هیجان اعتراض» دلیل اصلی است. مث از آن عدهای که علیه بارانهای اسیدی تجمع بهراه میاندازند تعداد بسیار کمی میدانند که باران اسیدی چیست و اصلا وجود خارجی دارد یا خیر. آنها به همین سادگی در یک تجمع اعتراض آمیز علیه بارانهای قلیایی(!) هم شرکت میکنند وحتی ممکن است همزمان در هر دو شرکت کنند. با این حال، افراد بسیار کمی هم وجود دارند که در هر حال واقعا همیشه برای حفظ فُکها یا نهنگها یا جغدها در حال تلاشاند. کسانی که میخواهند از هیجان بیشتری لذت ببرند و با مد بهتری شناخته شوند. افرادی که حواشی نیکوکاری برای آنها جذابتر است تا خود نیکی کردن. بیشعورهای مدنی شاید خطرناکترین نوع بیشعورها برای جوامع مدنی باشند. این امر نه به خاطر میزان شرارت بالاى آنهاست ـ که البته بعضیهایشان دارند ـ بلکه به خاطر میزان بالا ی واگیریِ بیشعوری آنهاست. بیشتر بیشعورها به تنهایی کار میکنند، اما یک بیشعور مدنی به این قصد در تجمعات حضور مییابد تا صدها هزار نفر را که هر کدام میخواهند با دادن شعارها و خواندن آوازهای لوس و مهمل، دنیا را تغییر بدهند، به خود جذب کند. و این همان فضای مطلوب برای انتشار بیشعوری است. همانگونه که آدولف اشنایدر۱به وضوح در کتاب بیشعورهایی که من شناخته ام یادآوری میکند: «درحقیقت هیتلر در جنگ پیروز شد، البته نه در لشکرکشی نظامی، بلکه در تلا ش برای عوام فریبی و سوءاستفاده از احساسات مردم. او تخم معترضانی را کاشت که نه توقعاتشان انتهایی دارد و نه هیچ چیز میتواند جلوی خودخواهیهایشان را بگیرد. خودخواهیهایی که معمولا هزینهشان را باید کل جامعه بپردازد. و بدینسان فاشیسم در کالبد بیشعورهای مدنی و به شکل اعتراضات مدنی به حیات خود ادامه میدهد.» یکی از د لایلِ اینکه چرا در جوامع اروپایی (و بهخصوص ژرمن) اعتراضهای مدنی نسبت به ایا لات متحدهی آمریکا جاافتاده تر است همین است؛ هرچند که آمریکاییها هم در تلا شاند تا
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
خاویر کرمنت، محمود فرجامی بیشعوری . 95
البته باید تاکید کرد که این عامل دلیل اصلی به وجودآمدن این نوع بیشعورها نیست، بلکه «هیجان اعتراض» دلیل اصلی است. مث از آن عدهای که علیه بارانهای اسیدی تجمع بهراه میاندازند تعداد بسیار کمی میدانند که باران اسیدی چیست و اصلا وجود خارجی دارد یا خیر. آنها به همین سادگی در یک تجمع اعتراض آمیز علیه بارانهای قلیایی(!) هم شرکت میکنند وحتی ممکن است همزمان در هر دو شرکت کنند. با این حال، افراد بسیار کمی هم وجود دارند که در هر حال واقعا همیشه برای حفظ فُکها یا نهنگها یا جغدها در حال تلاشاند. کسانی که میخواهند از هیجان بیشتری لذت ببرند و با مد بهتری شناخته شوند. افرادی که حواشی نیکوکاری برای آنها جذابتر است تا خود نیکی کردن. بیشعورهای مدنی شاید خطرناکترین نوع بیشعورها برای جوامع مدنی باشند. این امر نه به خاطر میزان شرارت بالاى آنهاست ـ که البته بعضیهایشان دارند ـ بلکه به خاطر میزان بالا ی واگیریِ بیشعوری آنهاست. بیشتر بیشعورها به تنهایی کار میکنند، اما یک بیشعور مدنی به این قصد در تجمعات حضور مییابد تا صدها هزار نفر را که هر کدام میخواهند با دادن شعارها و خواندن آوازهای لوس و مهمل، دنیا را تغییر بدهند، به خود جذب کند. و این همان فضای مطلوب برای انتشار بیشعوری است. همانگونه که آدولف اشنایدر۱به وضوح در کتاب بیشعورهایی که من شناخته ام یادآوری میکند: «درحقیقت هیتلر در جنگ پیروز شد، البته نه در لشکرکشی نظامی، بلکه در تلا ش برای عوام فریبی و سوءاستفاده از احساسات مردم. او تخم معترضانی را کاشت که نه توقعاتشان انتهایی دارد و نه هیچ چیز میتواند جلوی خودخواهیهایشان را بگیرد. خودخواهیهایی که معمولا هزینهشان را باید کل جامعه بپردازد. و بدینسان فاشیسم در کالبد بیشعورهای مدنی و به شکل اعتراضات مدنی به حیات خود ادامه میدهد.» یکی از د لایلِ اینکه چرا در جوامع اروپایی (و بهخصوص ژرمن) اعتراضهای مدنی نسبت به ایا لات متحدهی آمریکا جاافتاده تر است همین است؛ هرچند که آمریکاییها هم در تلا شاند تا
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷