@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٧
ما را قضايايي در پيش است. دولت شوروي از روي پيمان سه دولت، ايران را تا دوم مارس تخليه خواهد كرد، و اين بسيار بجاست كه تا آن هنگام اختلاف با دموكراتهاي آذربايجان با خرسندي پايان پذيرد. اين قضايا را آسان خواهد گردانيد. اگر از من بشنوند امروز صلاح كشور ايران در همين است. آنگاه دموكراتهاي آذربايجان و همچنان آزاديخواهان ديگر استانها درخواستهايي داشته اند كه ما در تهران با آنها هم آوازيم. مثلا شنيدم گيلانيان درخواستهايي كردهاند كه از جمله اين بوده: »در رشت دانشكدهها باشد كه شاگرداني كه دبيرستان را بپايان رسانيده ميخواهند يك رشته علمي را دنبال كنند، نياز نباشد بتهران بيايند و در اينجا با سختي زندگي بسر برند«. اين درخواست را اگرچه امروز نتوان پذيرفت ـ براي دانشكده ها استاد ميخواهد كه ما باندازه نياز خود نداريم، لابراتوار ميخواهد و افزارهاي ديگر ميخواهد ـ ولي ميتوان در دانشگاه تهران جايي آماده گردانيد كه همه شاگردان شهرستانها را شبانه روزي پذيرفت. بيشتر از دانشكده، در استانها بديوان كشور، و در شهرستانها بدادگاه پژوهش، و در قصبه ها به دادگاه شهرستانها نياز هست. امروز ميتوان گفت در ايران قضاوت نيست. دادگاه هاي ناقصي هست، آنهم در همه جا نيست. آنهم بايد سالها خون دل خورد و پول ريخت و زيان كشيد. در همان رشت اگر كسي دعوايي داشت، بايد يكي دو سال در خود آنجا بدود و پس از آنهم پرونده بتهران خواهد آمد و چند سال در اينجا دوندگي لازم خواهد بود. از اينهم ميگذريم. شهرستانها پزشك ميخواهد، داروخانه ميخواهد، بيمارستان ميخواهد، روستاها دبستان ميخواهد، ويرانه ها بايد آباد شوند، رنجبران و كارگران بايد بحقوق خود رسند، كارمندان جزء دولت در آتش بيچارگي ميسوزند، بايد آسايش آنان بديده گرفته شود. بايد خانواده ها از اين بيچارگي بيرون آيند. بايد وسايل زندگي براي مردم بدبخت آماده باشد. كشورداري تنها ماليات گرفتن و مأمور فرستادن نيست. سالهاست در اين كشور نيكخواهان يادآوريها كردهاند و كسي گوش نداده، كوشش هايي كردهاند و بجايي نرسيده. اكنون هنگام آنست كه بدرخواست هاي مردم گوش داده شود. هنگام آنست كه اين كشور بدبخت چند گامي بسوي پيشرفت و نيكي رانده شود. اينمردم براي بدبختي آفريده نشدهاند. دوباره ميگويم: ما با استقلال آذربايجان موافق نيستيم و نخواهيم بود. ما با هر كوششي كه شيرازه استقلال ايران را بهم زند دشمنيم و تا توانيم ايستادگي خواهيم كرد. ولي اينها دليل آن نيست كه ما با درخواستهاي دلسوزانه و نيكخواهانه آذربايجانيها نيز هم آواز نباشيم. دليل آن نيست كه در برابر پيشآمد، خود را باخته از آرمانهاي آزاديخواهانه خود نيز چشم پوشيم. چنانكه در كتاب سرنوشت هم نوشته شده امروز بايد هرچه زودتر بيك رشته اصلاحات سياسي و اجتماعي پرداخته شود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٧
ما را قضايايي در پيش است. دولت شوروي از روي پيمان سه دولت، ايران را تا دوم مارس تخليه خواهد كرد، و اين بسيار بجاست كه تا آن هنگام اختلاف با دموكراتهاي آذربايجان با خرسندي پايان پذيرد. اين قضايا را آسان خواهد گردانيد. اگر از من بشنوند امروز صلاح كشور ايران در همين است. آنگاه دموكراتهاي آذربايجان و همچنان آزاديخواهان ديگر استانها درخواستهايي داشته اند كه ما در تهران با آنها هم آوازيم. مثلا شنيدم گيلانيان درخواستهايي كردهاند كه از جمله اين بوده: »در رشت دانشكدهها باشد كه شاگرداني كه دبيرستان را بپايان رسانيده ميخواهند يك رشته علمي را دنبال كنند، نياز نباشد بتهران بيايند و در اينجا با سختي زندگي بسر برند«. اين درخواست را اگرچه امروز نتوان پذيرفت ـ براي دانشكده ها استاد ميخواهد كه ما باندازه نياز خود نداريم، لابراتوار ميخواهد و افزارهاي ديگر ميخواهد ـ ولي ميتوان در دانشگاه تهران جايي آماده گردانيد كه همه شاگردان شهرستانها را شبانه روزي پذيرفت. بيشتر از دانشكده، در استانها بديوان كشور، و در شهرستانها بدادگاه پژوهش، و در قصبه ها به دادگاه شهرستانها نياز هست. امروز ميتوان گفت در ايران قضاوت نيست. دادگاه هاي ناقصي هست، آنهم در همه جا نيست. آنهم بايد سالها خون دل خورد و پول ريخت و زيان كشيد. در همان رشت اگر كسي دعوايي داشت، بايد يكي دو سال در خود آنجا بدود و پس از آنهم پرونده بتهران خواهد آمد و چند سال در اينجا دوندگي لازم خواهد بود. از اينهم ميگذريم. شهرستانها پزشك ميخواهد، داروخانه ميخواهد، بيمارستان ميخواهد، روستاها دبستان ميخواهد، ويرانه ها بايد آباد شوند، رنجبران و كارگران بايد بحقوق خود رسند، كارمندان جزء دولت در آتش بيچارگي ميسوزند، بايد آسايش آنان بديده گرفته شود. بايد خانواده ها از اين بيچارگي بيرون آيند. بايد وسايل زندگي براي مردم بدبخت آماده باشد. كشورداري تنها ماليات گرفتن و مأمور فرستادن نيست. سالهاست در اين كشور نيكخواهان يادآوريها كردهاند و كسي گوش نداده، كوشش هايي كردهاند و بجايي نرسيده. اكنون هنگام آنست كه بدرخواست هاي مردم گوش داده شود. هنگام آنست كه اين كشور بدبخت چند گامي بسوي پيشرفت و نيكي رانده شود. اينمردم براي بدبختي آفريده نشدهاند. دوباره ميگويم: ما با استقلال آذربايجان موافق نيستيم و نخواهيم بود. ما با هر كوششي كه شيرازه استقلال ايران را بهم زند دشمنيم و تا توانيم ايستادگي خواهيم كرد. ولي اينها دليل آن نيست كه ما با درخواستهاي دلسوزانه و نيكخواهانه آذربايجانيها نيز هم آواز نباشيم. دليل آن نيست كه در برابر پيشآمد، خود را باخته از آرمانهاي آزاديخواهانه خود نيز چشم پوشيم. چنانكه در كتاب سرنوشت هم نوشته شده امروز بايد هرچه زودتر بيك رشته اصلاحات سياسي و اجتماعي پرداخته شود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٨
ميدانم كساني قانون اساسي را جلو خواهند كشيد. اينست پاسخ داده ميگويم: او ًلا دانسته نيست قانون اساسي با اين اصلاحات مخالف باشد. ثانيا قانون اساسي براي كشور است، كشور براي قانون اساسي نيست. يك قانون اساسي كه مانع اصلاحات باشد بي گفتگوست كه بايد از آن چشم پوشيد. من نميخواهم در اينجا هواداري از تغيير قانون اساسي نمايم. تغيير قانون اساسي بسته بآماده بودن زمينه ايست كه امروز نيست و من در اين باره هم سخن خواهم راند. در اينجا مقصودم آنست كه نميتوان قانون اساسي را بهانه اي در برابر اصلاحات قرار داد. دوباره ميگويم: قانون اساسي براي مردم است، مردم براي قانون اساسي نيستند. از سخن خود نتيجه ميگيرم: كاريكه امروز در آذربايجان شده چنانكه در »سرنوشت« با گشادگي سخن راندهايم داراي اشتباهاتي است و ما نخواهيم توانست با آن از هر باره موافقت كنيم. با اينحال نميتوان آن را »آشوب اشرار« نام نهاد. نميتوان آنرا با طغيان شاهسون و بوير احمدي بيك ترازو گزاشت. كسانيكه در آذربايجان بآن كار برخاسته اند از جرگه آزاديخواهان بودهاند و داراي فهم و انديشه اند. ما بسياري از آنها را ميشناسيم. جعفر پيشه وري، رضاي رسولي، غلامرضاي الهامي كساني نيستند كه معني مسئوليت وجداني و تاريخي را ندانند. كساني نيستند كه بكشور خود دانسته و فهميده خيانت كنند. در روزنامه ها نوشتند و خوانديم: يكي از كسانيكه در رضاييه جنگ كرده و كشته شده شادروان محمود عمادي بوده. اينمرد بيچيز نبود كه بگوييم نياز او را بهم دستي با دموكراتها برانگيخته بود، مرد بيفهمي نبود كه بگوييم از كشور و توده خود برگشته دشمن ايران شده بود. مردي آبرومند و بافهمي بود و يك عمر زيسته آرمانهايي درباره اصلاح ايران دنبال كرده بود. باصلاح الفبا علاقهاي داشت و خودش الفبايي ساخته بود. به پيراستن زبان از واژههاي بيگانه دلبستگي داشت و خود فرهنگي از واژه هاي فارسي تأليف كرده بود. چنين مردي چشده كه او نيز با ديگران همدستي نموده و تا پاي جنگ ايستادگي نشان داده؟.. پيداست كه عللي در كار است. اختلافاتي در ميان دو دسته از چند سال پيش برخاسته و رفته رفته سختتر شده و كار بلجبازي كشيده. از يكسو لجبازي و پافشاري دو طرف و از يكسو بدرفتاريهاي كابينه ارتجاعي صدرالاشراف و ديگران كار را باين نقطه رسانيده. اكنون هم اگر گفتگو و منطق در ميان نباشد، لجبازي بيشتر خواهد گرديد و خدا ميداند كه چه نتيجه هاي نابيوسيده رخ خواهد داد. در روزنامه ها خوانديم آقاي تقيزاده در لندن نوشتهاي درباره پيشآمد آذربايجان بچاپ رسانيده و انتشار داده و از اينكه كاركنان شوروي در ايران نگزاردهاند بآذربايجان آرتش فرستاده شود، بياد حكايت شاعر و سردسته دزدان كه در گلستان خوانده بوده افتاده و آنرا براي مثل آورده: »چه سفله مردمانيند، سنگ را بسته سگها را رها ساختهاند«. من نميدانم باين كار آقاي تقيزاده چه نامي دهم. مرديكه يك عمر با سياست بسر برده و اكنون هم يك مأمور سياسيست، چگونه زشتي آن نوشته را درنيافته؟!.. چگونه زيانهاي آنرا بديده نگرفته؟!.. چگونه همشهريان خود را سگ گردانيده؟!.. آقاي تقيزاده، مگر قحطي مثل بود؟!.. آقاي عزيز، شما در جايي همچون لندن در چنين هنگام ميتوانستيد بكوششهاي بسيار سودمندي برخيزيد. ميتوانستيد به همشهريان خود با زبان مهر و دلسوزي راهنماييها كنيد. بهرحال شما بايستي مرهم بروي زخمها گزاريد، نه آنكه با چنان نوشته خام و نابجايي نمك بزخمها پاشيد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٨
ميدانم كساني قانون اساسي را جلو خواهند كشيد. اينست پاسخ داده ميگويم: او ًلا دانسته نيست قانون اساسي با اين اصلاحات مخالف باشد. ثانيا قانون اساسي براي كشور است، كشور براي قانون اساسي نيست. يك قانون اساسي كه مانع اصلاحات باشد بي گفتگوست كه بايد از آن چشم پوشيد. من نميخواهم در اينجا هواداري از تغيير قانون اساسي نمايم. تغيير قانون اساسي بسته بآماده بودن زمينه ايست كه امروز نيست و من در اين باره هم سخن خواهم راند. در اينجا مقصودم آنست كه نميتوان قانون اساسي را بهانه اي در برابر اصلاحات قرار داد. دوباره ميگويم: قانون اساسي براي مردم است، مردم براي قانون اساسي نيستند. از سخن خود نتيجه ميگيرم: كاريكه امروز در آذربايجان شده چنانكه در »سرنوشت« با گشادگي سخن راندهايم داراي اشتباهاتي است و ما نخواهيم توانست با آن از هر باره موافقت كنيم. با اينحال نميتوان آن را »آشوب اشرار« نام نهاد. نميتوان آنرا با طغيان شاهسون و بوير احمدي بيك ترازو گزاشت. كسانيكه در آذربايجان بآن كار برخاسته اند از جرگه آزاديخواهان بودهاند و داراي فهم و انديشه اند. ما بسياري از آنها را ميشناسيم. جعفر پيشه وري، رضاي رسولي، غلامرضاي الهامي كساني نيستند كه معني مسئوليت وجداني و تاريخي را ندانند. كساني نيستند كه بكشور خود دانسته و فهميده خيانت كنند. در روزنامه ها نوشتند و خوانديم: يكي از كسانيكه در رضاييه جنگ كرده و كشته شده شادروان محمود عمادي بوده. اينمرد بيچيز نبود كه بگوييم نياز او را بهم دستي با دموكراتها برانگيخته بود، مرد بيفهمي نبود كه بگوييم از كشور و توده خود برگشته دشمن ايران شده بود. مردي آبرومند و بافهمي بود و يك عمر زيسته آرمانهايي درباره اصلاح ايران دنبال كرده بود. باصلاح الفبا علاقهاي داشت و خودش الفبايي ساخته بود. به پيراستن زبان از واژههاي بيگانه دلبستگي داشت و خود فرهنگي از واژه هاي فارسي تأليف كرده بود. چنين مردي چشده كه او نيز با ديگران همدستي نموده و تا پاي جنگ ايستادگي نشان داده؟.. پيداست كه عللي در كار است. اختلافاتي در ميان دو دسته از چند سال پيش برخاسته و رفته رفته سختتر شده و كار بلجبازي كشيده. از يكسو لجبازي و پافشاري دو طرف و از يكسو بدرفتاريهاي كابينه ارتجاعي صدرالاشراف و ديگران كار را باين نقطه رسانيده. اكنون هم اگر گفتگو و منطق در ميان نباشد، لجبازي بيشتر خواهد گرديد و خدا ميداند كه چه نتيجه هاي نابيوسيده رخ خواهد داد. در روزنامه ها خوانديم آقاي تقيزاده در لندن نوشتهاي درباره پيشآمد آذربايجان بچاپ رسانيده و انتشار داده و از اينكه كاركنان شوروي در ايران نگزاردهاند بآذربايجان آرتش فرستاده شود، بياد حكايت شاعر و سردسته دزدان كه در گلستان خوانده بوده افتاده و آنرا براي مثل آورده: »چه سفله مردمانيند، سنگ را بسته سگها را رها ساختهاند«. من نميدانم باين كار آقاي تقيزاده چه نامي دهم. مرديكه يك عمر با سياست بسر برده و اكنون هم يك مأمور سياسيست، چگونه زشتي آن نوشته را درنيافته؟!.. چگونه زيانهاي آنرا بديده نگرفته؟!.. چگونه همشهريان خود را سگ گردانيده؟!.. آقاي تقيزاده، مگر قحطي مثل بود؟!.. آقاي عزيز، شما در جايي همچون لندن در چنين هنگام ميتوانستيد بكوششهاي بسيار سودمندي برخيزيد. ميتوانستيد به همشهريان خود با زبان مهر و دلسوزي راهنماييها كنيد. بهرحال شما بايستي مرهم بروي زخمها گزاريد، نه آنكه با چنان نوشته خام و نابجايي نمك بزخمها پاشيد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٩
٤ ــ بايد با دولت شوروي مستقيم ًا گفتگوهايي شود:
در يكي از روزنامه هاي دست راست ديده شد كه بدولت ايران راهنمايي ميكند كه از پيشآمد آذربايجان، يا بگفته خودش »از مداخلات مأمورين شوروي و تجزيه آذربايجان« بسازمان ملل متفق شكايت كند و حكميت بين المللي را جويا باشد. من نميدانم آيا بچنين كاري نياز هست؟.. من نميخواهم بدولت راهنمايي كنم و يا وظيفه ياد دهم. دولت خودش ميداند و كارهايش. من بحثهايي است ميكنم و روي سخنم با مردم است. من ميپرسم: آيا بچنان كاري نياز هست؟.. دولت شوروي با ما پيمان دارد و از روي آن بايد تا دوم مارس، همچون ديگران، آرتش خود را از ايران بيرون برد و هنوز دوم مارس نرسيده كه ما بدانيم آرتش خود را نميبرد و پيمانها را ناديده ميانگارد. آمديم بآنكه جلو آرتش ايران را گرفتند و نگزاردند بآذربايجان برود. در آن باره هم سفارت شوروي در تهران بيادداشت نخست وزير پاسخ داد ـ پاسخيكه معنايش احترام گزاردن به پيمانها و تبري جستن از مداخله در كارهاي ايران بود.١ شك نيست كه آن جلوگيري از رفتن آرتش و قضايايي كه در پي آن در آذربايجان رخداده به بيشتر ايرانيان گران افتاده و مايه رنجيدگي گرديده. با اينحال باعث نوميدي نيست و عنوان شكايت بسازمان ملل متفق نتواند بود. خبرهاييكه از كنفرانس مسكو بدست آمده و گفتگوهايي كه درباره ايران بيرون تراويده، انديشه مرا تأييد ميكند. دولت شوروي تأكيد كرده كه تا دوم مارس آرتش خود را از ايران بيرون خواهد برد. موضوع قيام آذربايجان را هم يك قضيه داخلي شناخته است. در جاييكه پيشآمد اين صورت را بخود گرفته، ما چرا از آن خرسند نباشيم؟!.. چرا آنرا با خوشي تلقي نكنيم؟!.. چرا بايد مغلوب بدگمانيها باشيم؟!.. آنچه من ميفهمم بايد خوشگماني را بيشتر گردانيد. من تصور ميكنم دولت شوروي باحساسات ايرانيها بيشتر قيمت گزارد تا دخالت دولتها. در حقيقت هم، احساسات يك توده قيمتش بيشتر از هر چيزيست. آنچه يك توده را راه تواند برد، انديشه هاي آنهاست. آنچه زنده بودن يك توده را تواند رسانيد، علاقه منديهاي آنهاست. من تصور نميتوانم كرد، سررشته داران دولت سوسياليستي شوروي، انديشه بدرفتاري با ايرانيان داشته باشند. تصور نميتوانم كرد، مردان بلند انديشهاي كه در راه مسلك از جان گذشته و با نبردهاي خونين دستگاه استبدادي تزارها را برانداخته اند، درباره ايران برخلاف مسلك خود رفتار خواهند كرد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٩
٤ ــ بايد با دولت شوروي مستقيم ًا گفتگوهايي شود:
در يكي از روزنامه هاي دست راست ديده شد كه بدولت ايران راهنمايي ميكند كه از پيشآمد آذربايجان، يا بگفته خودش »از مداخلات مأمورين شوروي و تجزيه آذربايجان« بسازمان ملل متفق شكايت كند و حكميت بين المللي را جويا باشد. من نميدانم آيا بچنين كاري نياز هست؟.. من نميخواهم بدولت راهنمايي كنم و يا وظيفه ياد دهم. دولت خودش ميداند و كارهايش. من بحثهايي است ميكنم و روي سخنم با مردم است. من ميپرسم: آيا بچنان كاري نياز هست؟.. دولت شوروي با ما پيمان دارد و از روي آن بايد تا دوم مارس، همچون ديگران، آرتش خود را از ايران بيرون برد و هنوز دوم مارس نرسيده كه ما بدانيم آرتش خود را نميبرد و پيمانها را ناديده ميانگارد. آمديم بآنكه جلو آرتش ايران را گرفتند و نگزاردند بآذربايجان برود. در آن باره هم سفارت شوروي در تهران بيادداشت نخست وزير پاسخ داد ـ پاسخيكه معنايش احترام گزاردن به پيمانها و تبري جستن از مداخله در كارهاي ايران بود.١ شك نيست كه آن جلوگيري از رفتن آرتش و قضايايي كه در پي آن در آذربايجان رخداده به بيشتر ايرانيان گران افتاده و مايه رنجيدگي گرديده. با اينحال باعث نوميدي نيست و عنوان شكايت بسازمان ملل متفق نتواند بود. خبرهاييكه از كنفرانس مسكو بدست آمده و گفتگوهايي كه درباره ايران بيرون تراويده، انديشه مرا تأييد ميكند. دولت شوروي تأكيد كرده كه تا دوم مارس آرتش خود را از ايران بيرون خواهد برد. موضوع قيام آذربايجان را هم يك قضيه داخلي شناخته است. در جاييكه پيشآمد اين صورت را بخود گرفته، ما چرا از آن خرسند نباشيم؟!.. چرا آنرا با خوشي تلقي نكنيم؟!.. چرا بايد مغلوب بدگمانيها باشيم؟!.. آنچه من ميفهمم بايد خوشگماني را بيشتر گردانيد. من تصور ميكنم دولت شوروي باحساسات ايرانيها بيشتر قيمت گزارد تا دخالت دولتها. در حقيقت هم، احساسات يك توده قيمتش بيشتر از هر چيزيست. آنچه يك توده را راه تواند برد، انديشه هاي آنهاست. آنچه زنده بودن يك توده را تواند رسانيد، علاقه منديهاي آنهاست. من تصور نميتوانم كرد، سررشته داران دولت سوسياليستي شوروي، انديشه بدرفتاري با ايرانيان داشته باشند. تصور نميتوانم كرد، مردان بلند انديشهاي كه در راه مسلك از جان گذشته و با نبردهاي خونين دستگاه استبدادي تزارها را برانداخته اند، درباره ايران برخلاف مسلك خود رفتار خواهند كرد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٠
دولت شوروي پيشآمدهاي آذربايجان را قيام آزاديخواهان ايران تلقي كرده. بايد توده ايران هم اظهار احساسات نموده، اين نشان دهند كه آن پيشآمد را چگونه تلقي ميكنند و چه معنايي ميدهند. اينست از هر نظر كه باشد بايد باظهار احساسات از سوي ايرانيها قيمت گزاشت. دوباره ميگويم: ايرانيان در اين موقع بايد نشان دهند كه باستقلال و تماميت كشور خود علاقه دارند. نشاندهند كه در ايران جنبشي آغاز گرديده كه ميخواهند در ميان دو دولت، يكباره بيطرف باشند و بيش از هر كاري باصلاح نواقص خود پردازند. اين احساسات چه در نزد دولت شوروي و چه در ميان تودههاي بزرگ جهان ارزش بسيار خواهد داشت و در حل قضايا كمكهاي مؤثر خواهد كرد. تصور نشود من ميخواهم بدولت شوروي چاپلوسي كنم. كساني اگر مرا ميشناسند ميدانند كه هيچگاه چاپلوس نبوده ام و نيستم. من ميخواهم از هر راهي كه توانم بسود توده خود كوشم. من ميخواهم ايرانيان تا بتوانند اختلافات را خودشان حل كنند. البته ايران جزو كشورهاي آزاد است و در جامعه ملل عضويت داشته و در سازمان ملل متفق نيز خواهد داشت. بديهي است كه اين مسائل در آنجاها بگفتگو گزارده خواهد شد. بديهي است كه اگر نياز افتاد ايستادگيها خواهد رفت. ولي بالاخره اين كشور بايد سياست ثابتي پيدا كند. اينمردم بايد در ميان كشاكشهاي جهاني راهي براي خود برگزينند. بايد با همسايگان رابطه خود را روشن گردانند. كوششهاي من در آن زمينه است. من نه تنها سود ايرانيان، سود جهان را بديده ميگيرم. با همان شوروي و انگليس جز انديشه نيكخواهانه ندارم. من سود آنها را نيز در آن راهي ميبينم كه بايرانيان پيشنهاد ميكنم. سخنم در اين بود كه با دولت شوروي مستقيم ًا گفتگوهايي شود. دوباره ميگويم: »الخير فيما وقع«. اكنون كه در كنفرانس مسكو تصميمي درباره آذربايجان گرفته نشده، اكنون كه دولت شوروي تأكيد ميكند كه بروي پيمانهاي خود ايستادگي خواهد نمود، بسيار بجاست كه يكسره با خود آن دولت گفتگو رود. من ميخواهم فهميده خود را در اين باره بيپردهتر از اين گويم: اگر خدا نكرده اختلاف شوروي با تركيه يا اختلاف ديگري مانند آن بجنگ انجاميد، رشتهها بيكبار از هم گسيخته خواهد شد و همه پيمانها از اثر خواهد افتاد و خدا ميداند كه چها رخ خواهد داد. ولي اگر جنگي پيش نيايد، دولت شوروي راضي نخواهد شد با پيمانشكني خود را بدنام گرداند، و راه بروي ايرانيان باز است كه با پيش گرفتن رفتار خردمندانه، غائله را از ميان بردارند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٠
دولت شوروي پيشآمدهاي آذربايجان را قيام آزاديخواهان ايران تلقي كرده. بايد توده ايران هم اظهار احساسات نموده، اين نشان دهند كه آن پيشآمد را چگونه تلقي ميكنند و چه معنايي ميدهند. اينست از هر نظر كه باشد بايد باظهار احساسات از سوي ايرانيها قيمت گزاشت. دوباره ميگويم: ايرانيان در اين موقع بايد نشان دهند كه باستقلال و تماميت كشور خود علاقه دارند. نشاندهند كه در ايران جنبشي آغاز گرديده كه ميخواهند در ميان دو دولت، يكباره بيطرف باشند و بيش از هر كاري باصلاح نواقص خود پردازند. اين احساسات چه در نزد دولت شوروي و چه در ميان تودههاي بزرگ جهان ارزش بسيار خواهد داشت و در حل قضايا كمكهاي مؤثر خواهد كرد. تصور نشود من ميخواهم بدولت شوروي چاپلوسي كنم. كساني اگر مرا ميشناسند ميدانند كه هيچگاه چاپلوس نبوده ام و نيستم. من ميخواهم از هر راهي كه توانم بسود توده خود كوشم. من ميخواهم ايرانيان تا بتوانند اختلافات را خودشان حل كنند. البته ايران جزو كشورهاي آزاد است و در جامعه ملل عضويت داشته و در سازمان ملل متفق نيز خواهد داشت. بديهي است كه اين مسائل در آنجاها بگفتگو گزارده خواهد شد. بديهي است كه اگر نياز افتاد ايستادگيها خواهد رفت. ولي بالاخره اين كشور بايد سياست ثابتي پيدا كند. اينمردم بايد در ميان كشاكشهاي جهاني راهي براي خود برگزينند. بايد با همسايگان رابطه خود را روشن گردانند. كوششهاي من در آن زمينه است. من نه تنها سود ايرانيان، سود جهان را بديده ميگيرم. با همان شوروي و انگليس جز انديشه نيكخواهانه ندارم. من سود آنها را نيز در آن راهي ميبينم كه بايرانيان پيشنهاد ميكنم. سخنم در اين بود كه با دولت شوروي مستقيم ًا گفتگوهايي شود. دوباره ميگويم: »الخير فيما وقع«. اكنون كه در كنفرانس مسكو تصميمي درباره آذربايجان گرفته نشده، اكنون كه دولت شوروي تأكيد ميكند كه بروي پيمانهاي خود ايستادگي خواهد نمود، بسيار بجاست كه يكسره با خود آن دولت گفتگو رود. من ميخواهم فهميده خود را در اين باره بيپردهتر از اين گويم: اگر خدا نكرده اختلاف شوروي با تركيه يا اختلاف ديگري مانند آن بجنگ انجاميد، رشتهها بيكبار از هم گسيخته خواهد شد و همه پيمانها از اثر خواهد افتاد و خدا ميداند كه چها رخ خواهد داد. ولي اگر جنگي پيش نيايد، دولت شوروي راضي نخواهد شد با پيمانشكني خود را بدنام گرداند، و راه بروي ايرانيان باز است كه با پيش گرفتن رفتار خردمندانه، غائله را از ميان بردارند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢١
٥ ــ بايد بانجمنهاي استاني و شهرستاني ارج بيشتر گزارده شود:
چنانكه خوانندگان ميدانند يكي از درخواستهاي آذربايجانيها، از چند سال پيش، برپا گردانيدن انجمنهاي استاني و شهرستاني )ايالتي و ولايتي( بود كه دولت اخير ًا آنرا پذيرفته و در همه جا آمادگي براي انتخاب نمايندگان ميرود و من بايد كمي هم درباره آن سخن گويم. نخست تاريخچه آنرا كه كوتاه شده از جلدهاي تاريخ مشروطه است ياد ميكنم: در سال ١٣٢٤ )١٢٨٥ خورشيدي( كه در تهران جنبش مشروطه خواهي باوج خود رسيده تكان بزرگي در ميان بود در شهرهاي ديگر كمترين انعكاسي هم نداشت. عين الدوله نگزارده بود در شهرهاي ديگر انعكاسي پيدا شود، و چون روز چهاردهم جمادي الثاني )١٣ مرداد( مظفرالدينشاه »فرمان« را امضا كرده و در تهران جشن گرفتند و به تهيه زمينه انتخابات پرداختند، باز در شهرهاي ديگر كمترين انعكاسي نبود. دولتيان ميخواستند جنبش را در تهران محصور نگه داشته كودك نوزاد را در گهوارهاش خفه سازند. يكماه و نيم بدينسان گذشت تا در تبريز جنبشي پديد آمد و نتيجه آن جنبش اين بود كه مشروطه از محصوريت بيرون آمد و در همه جا آشكار گرديد. در شهرها تكان و جنبش عمومي شد. در تبريز شور مردم عمق داشت. اين بود چون مقصود بدست آمد مشروطه خواهان پراكنده نشده چند تن از پيشروان آزادي با چند تن از مجتهدان شهر را برگزيدند كه خانهاي بگيرند و شبان و روزان در آنجا نشست برپا گردانند و شورش را اداره كنند، و چون خانهاي گرفته شد نام آنجا را »انجمن ملي« گزاردند، و روزنامهاي هم بهمان نام بچاپ كردن پرداختند. سپس كه از تهران دستور انتخابات رسيد و انجمن نظارت برپا گرديد، آن نيز در اينجا بود. اصناف نمايندگاني برگزيده بودند، آنها نيز در اينجا مينشستند. ولي محمد علي ميرزا كه آنزمان در تبريز وليعهد بود، از بودن چنين كانوني براي آزاديخواهان خوشش نميآمد، و اين بود چون انتخابات پايان پذيرفت آنرا بهانه گرفته دستور داد كه انجمن برچيده شود. اعضاي انجمن نيز پذيرفتند و پراكنده شدند. ولي مجاهدان بشورش سختي برخاسته شبانه اعضا را بانجمن آوردند و دوباره در جاي خودشان نشاندند. بدينسان انجمن استوار گرديد و همين انجمن بود كه كانون شورش ايران گرديد و كارهاي بزرگي را كه در تاريخ مشروطه ياد شده انجام داد و به پيروي از اين انجمن بود كه در شهرهاي ديگر نيز انجمنهاي ملي برپا گرديد. در آنزمان در تهران قانون اساسي نوشته ميشد. شايد خوانندگان ميدانند كه قانون اساسي ايران دوتاست: يكي خود آن، ديگري متممش، و اين متمم مهمتر از خود قانون ميباشد. تاريخچه اين هم آنست كه اصل قانون اساسي را در تهران نوشتند ولي چون از مجلس گذشت و انتشار يافت، آزاديخواهان تبريز آنرا ناقص ديدند، و اين بود سر برافراشته متمم آنرا خواستند و خودشان چند چيز را پيشنهاد كردند كه يكي از آنها منظور شدن انجمنهاي ايالتي و ولايتي براي شهرستانها بود. چون اين متمم نيز نوشته شد و با كشاكش بسياري كه داستانش دراز است بتصويب رسيد، بدينسان انجمنهاي شهرستانها صورت قانوني بخود گرفت، و چون دارالشوري قانون خاصي هم براي آنها تصويب كرد )همان قانوني كه اكنون در دست است( در تبريز و ديگر جاها
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢١
٥ ــ بايد بانجمنهاي استاني و شهرستاني ارج بيشتر گزارده شود:
چنانكه خوانندگان ميدانند يكي از درخواستهاي آذربايجانيها، از چند سال پيش، برپا گردانيدن انجمنهاي استاني و شهرستاني )ايالتي و ولايتي( بود كه دولت اخير ًا آنرا پذيرفته و در همه جا آمادگي براي انتخاب نمايندگان ميرود و من بايد كمي هم درباره آن سخن گويم. نخست تاريخچه آنرا كه كوتاه شده از جلدهاي تاريخ مشروطه است ياد ميكنم: در سال ١٣٢٤ )١٢٨٥ خورشيدي( كه در تهران جنبش مشروطه خواهي باوج خود رسيده تكان بزرگي در ميان بود در شهرهاي ديگر كمترين انعكاسي هم نداشت. عين الدوله نگزارده بود در شهرهاي ديگر انعكاسي پيدا شود، و چون روز چهاردهم جمادي الثاني )١٣ مرداد( مظفرالدينشاه »فرمان« را امضا كرده و در تهران جشن گرفتند و به تهيه زمينه انتخابات پرداختند، باز در شهرهاي ديگر كمترين انعكاسي نبود. دولتيان ميخواستند جنبش را در تهران محصور نگه داشته كودك نوزاد را در گهوارهاش خفه سازند. يكماه و نيم بدينسان گذشت تا در تبريز جنبشي پديد آمد و نتيجه آن جنبش اين بود كه مشروطه از محصوريت بيرون آمد و در همه جا آشكار گرديد. در شهرها تكان و جنبش عمومي شد. در تبريز شور مردم عمق داشت. اين بود چون مقصود بدست آمد مشروطه خواهان پراكنده نشده چند تن از پيشروان آزادي با چند تن از مجتهدان شهر را برگزيدند كه خانهاي بگيرند و شبان و روزان در آنجا نشست برپا گردانند و شورش را اداره كنند، و چون خانهاي گرفته شد نام آنجا را »انجمن ملي« گزاردند، و روزنامهاي هم بهمان نام بچاپ كردن پرداختند. سپس كه از تهران دستور انتخابات رسيد و انجمن نظارت برپا گرديد، آن نيز در اينجا بود. اصناف نمايندگاني برگزيده بودند، آنها نيز در اينجا مينشستند. ولي محمد علي ميرزا كه آنزمان در تبريز وليعهد بود، از بودن چنين كانوني براي آزاديخواهان خوشش نميآمد، و اين بود چون انتخابات پايان پذيرفت آنرا بهانه گرفته دستور داد كه انجمن برچيده شود. اعضاي انجمن نيز پذيرفتند و پراكنده شدند. ولي مجاهدان بشورش سختي برخاسته شبانه اعضا را بانجمن آوردند و دوباره در جاي خودشان نشاندند. بدينسان انجمن استوار گرديد و همين انجمن بود كه كانون شورش ايران گرديد و كارهاي بزرگي را كه در تاريخ مشروطه ياد شده انجام داد و به پيروي از اين انجمن بود كه در شهرهاي ديگر نيز انجمنهاي ملي برپا گرديد. در آنزمان در تهران قانون اساسي نوشته ميشد. شايد خوانندگان ميدانند كه قانون اساسي ايران دوتاست: يكي خود آن، ديگري متممش، و اين متمم مهمتر از خود قانون ميباشد. تاريخچه اين هم آنست كه اصل قانون اساسي را در تهران نوشتند ولي چون از مجلس گذشت و انتشار يافت، آزاديخواهان تبريز آنرا ناقص ديدند، و اين بود سر برافراشته متمم آنرا خواستند و خودشان چند چيز را پيشنهاد كردند كه يكي از آنها منظور شدن انجمنهاي ايالتي و ولايتي براي شهرستانها بود. چون اين متمم نيز نوشته شد و با كشاكش بسياري كه داستانش دراز است بتصويب رسيد، بدينسان انجمنهاي شهرستانها صورت قانوني بخود گرفت، و چون دارالشوري قانون خاصي هم براي آنها تصويب كرد )همان قانوني كه اكنون در دست است( در تبريز و ديگر جاها
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٢
انتخابات رسمي آغاز شد و اين بار نامهاي آنها نيز تغيير يافته بجاي »انجمن ملي«، »انجمنهاي ايالتي يا ولايتي« ناميده گرديدند. تا سال ١٣٢٩ كه داستان التماتوم روس پيش آمد و بساط مشروطه بهم خورد، اين انجمنها برپا ميشد. در آن پيشآمد اينها نيز بسته شدند، و پس از آن ديگر اين بخش از قانون اساسي از ميان رفت و انجمنهاي استاني و شهرستاني فراموش گرديد. اين تاريخچه بود. آمديم بسود يا زيان اين انجمنها: چنانكه ميدانيم در رژيم دموكراسي )مشروطه( دولت نماينده توده است. مردم نمايندگان براي مجلس برميگزينند و آن نمايندگان بدولت رأي اعتماد ميدهند. پس در واقع دولت با رأي توده پديد آمده، نماينده اوست. با اينحال در مقام عمل، دولت جدا و توده جداست. بخصوص از نظر استانها و شهرستانها، كه چون دولت مصالح همگي كشور را در نظر دارد چه بسا كه مصلحت خاص يك استان يا شهرستان منظور نگردد. آنگاه دولت كارها را كه بدست كارمندان ميسپارد، چه بسا كه كارمندان دولت با مردم آزار و ستم روا دارند. پس بسيار بجاست كه در برابر تشكيلات دولتي يك اساسي هم از خود مردم باشد كه از يكسو ديده باني برفتار و كردار كارمندان دولت كند و از يكسو مصالح خاص آن استان و شهرستانرا منظور داشته بدولت يادآوريها كند و يا خود باقداماتي برخيزد. پس پيشنهاد مشروطه طلبان تبريز در زمينه اين انجمنها از روي فهم و بينش بوده. كساني اگر قانوني را كه از مجلس درباره اين انجمنها گذشته )قانون ربيع الثاني ١٣٢٥( از ديده گذرانند خواهند ديد كه آن نيز از روي بينش تنظيم گرديده. اين قانون بانجمنهاي استاني گذشته از آنكه حق نظارت بكارهاي ادارات و اعتراض به تصميمات وزارتخانه ها بخشيده، بخود آنها حق پاره اقدامات اصلاحي و تعميري داده، و آنگاه بودجه اي براي آنها منظور داشته و نظر قانونگزاران بر اين بوده كه در هر استاني يك سهم از ماليات آنجا بمصالح خود استان صرف شود و اين يك عدالتي بوده كه منظور گرديده. يكي از چيزهاييكه در ايران مايه گله مندي و نوميدي مردم گرديده همانست كه مالياتها گرفته ميشود و در تهران بيآنكه عدالتي منظور گردد صرف ميشود. مفت خوران زندگي خود را تأمين ميكنند و پروايي بشهرستانها نمينمايند. تهران در ميان شهرها »عزيز بي جهت« گرديده. پيش از زمان رضاشاه كه وزارت عدليه بودجه محدودي داشت، هر سال آقاي مصطفي عدل، كفيل يا معاون آن وزارتخانه، دادگاه هايي را از شهرستانها منحل ميساخت و از بودجه آنها اضافه حقوق براي خودش و مديركل و ديگران قايل ميشد. استيناف مازندران و گيلان بهمين جهت منحل گرديد. داور هنگاميكه عدليه »دنيا پسند« بنياد مي نهاد چون در تهران دستگاه بسيار پهن و درازي چيده آشنايان و دوستان خود را با رتبه هاي بلند و حقوقهاي گزاف بكار دعوت كرده بود، براي آنكه بتواند حقوق آنها را برساند و چيزي از بودجه كم نيايد، هفت ماه شهرهاي ديگر را بي عدليه گزاشت و بمردم صد فشار و سختي داد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٢
انتخابات رسمي آغاز شد و اين بار نامهاي آنها نيز تغيير يافته بجاي »انجمن ملي«، »انجمنهاي ايالتي يا ولايتي« ناميده گرديدند. تا سال ١٣٢٩ كه داستان التماتوم روس پيش آمد و بساط مشروطه بهم خورد، اين انجمنها برپا ميشد. در آن پيشآمد اينها نيز بسته شدند، و پس از آن ديگر اين بخش از قانون اساسي از ميان رفت و انجمنهاي استاني و شهرستاني فراموش گرديد. اين تاريخچه بود. آمديم بسود يا زيان اين انجمنها: چنانكه ميدانيم در رژيم دموكراسي )مشروطه( دولت نماينده توده است. مردم نمايندگان براي مجلس برميگزينند و آن نمايندگان بدولت رأي اعتماد ميدهند. پس در واقع دولت با رأي توده پديد آمده، نماينده اوست. با اينحال در مقام عمل، دولت جدا و توده جداست. بخصوص از نظر استانها و شهرستانها، كه چون دولت مصالح همگي كشور را در نظر دارد چه بسا كه مصلحت خاص يك استان يا شهرستان منظور نگردد. آنگاه دولت كارها را كه بدست كارمندان ميسپارد، چه بسا كه كارمندان دولت با مردم آزار و ستم روا دارند. پس بسيار بجاست كه در برابر تشكيلات دولتي يك اساسي هم از خود مردم باشد كه از يكسو ديده باني برفتار و كردار كارمندان دولت كند و از يكسو مصالح خاص آن استان و شهرستانرا منظور داشته بدولت يادآوريها كند و يا خود باقداماتي برخيزد. پس پيشنهاد مشروطه طلبان تبريز در زمينه اين انجمنها از روي فهم و بينش بوده. كساني اگر قانوني را كه از مجلس درباره اين انجمنها گذشته )قانون ربيع الثاني ١٣٢٥( از ديده گذرانند خواهند ديد كه آن نيز از روي بينش تنظيم گرديده. اين قانون بانجمنهاي استاني گذشته از آنكه حق نظارت بكارهاي ادارات و اعتراض به تصميمات وزارتخانه ها بخشيده، بخود آنها حق پاره اقدامات اصلاحي و تعميري داده، و آنگاه بودجه اي براي آنها منظور داشته و نظر قانونگزاران بر اين بوده كه در هر استاني يك سهم از ماليات آنجا بمصالح خود استان صرف شود و اين يك عدالتي بوده كه منظور گرديده. يكي از چيزهاييكه در ايران مايه گله مندي و نوميدي مردم گرديده همانست كه مالياتها گرفته ميشود و در تهران بيآنكه عدالتي منظور گردد صرف ميشود. مفت خوران زندگي خود را تأمين ميكنند و پروايي بشهرستانها نمينمايند. تهران در ميان شهرها »عزيز بي جهت« گرديده. پيش از زمان رضاشاه كه وزارت عدليه بودجه محدودي داشت، هر سال آقاي مصطفي عدل، كفيل يا معاون آن وزارتخانه، دادگاه هايي را از شهرستانها منحل ميساخت و از بودجه آنها اضافه حقوق براي خودش و مديركل و ديگران قايل ميشد. استيناف مازندران و گيلان بهمين جهت منحل گرديد. داور هنگاميكه عدليه »دنيا پسند« بنياد مي نهاد چون در تهران دستگاه بسيار پهن و درازي چيده آشنايان و دوستان خود را با رتبه هاي بلند و حقوقهاي گزاف بكار دعوت كرده بود، براي آنكه بتواند حقوق آنها را برساند و چيزي از بودجه كم نيايد، هفت ماه شهرهاي ديگر را بي عدليه گزاشت و بمردم صد فشار و سختي داد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٣
اينست نمونه اي از رفتار سررشته داران تهران با استانها و شهرستانها. بي جهت نيست كه مردم كينه تهران را در دلهاي خود جا دادهاند. اگر انجمنهاي استاني و شهرستاني برپا باشد و بخشي از ماليات هر استان و شهرستاني براي آبادي خود آنجا و آسايش مردم بكار رود، اين كينه ها و نوميديها در ميان نخواهد بود. چنانكه خواهيم گفت آن قانون امروز بايد عوض شود. با اينحال مبناي آن نيكست و فهم و رشد قانونگزاران را ميرساند. ميتوان گفت: برپا شدن انجمنهاي استاني و شهرستاني حد فاصل در ميان حال امروزي و خودمختاري استانها كه كساني آرزو ميكنند خواهد بود. با اين ترتيب مردم هر استاني خواهند توانست مالياتي كه ميپردازند بمصرف آن نظارت كنند، خواهند توانست خودشان بآبادي استان پردازند و اقدامات لازمه را بنمايند. ديگر اختيار در دست فرماندار و شهردار نخواهد بود كه اين يكي بيايد و باقداماتي پردازد و آن يكي بيايد و نقشه هاي او را بهم زند. آنگاه اين انجمنها سدي در برابر ستمگري و مردم آزاري كارمندان دولت خواهد بود و ميدان اختلاس و سودجويي را بآنها تنگ خواهد ساخت. اگر از راهش پيش رود اين انجمنها مردم را از نوميدي و بدگماني با دولت بيرون خواهد آورد و بعلاقه آنها بكشور خواهد افزود، برعكس آنچه پنداشته ميشود بارتباط شهرستانها با مركز خواهد افزود. از يكسو دموكراسي را در اين كشور ريشه دارتر و استوارتر خواهد ساخت و از يكسو براي دولت در راه بردن كشور و كوشش براى عمران و آبادي همدستاني تهيه كرده، بار دوش آنرا سبكتر خواهد ساخت. اگر مردم استانها و شهرستانها در همين كار شايستگي نشان دهند، اين مقدمه خواهد بود كه روزي هم بطوريكه آرزوي كسان بسياريست، آزادي بيشتر يافته بخودمختاري رسند. بلكه اگر از من بپرسند در اين ترتيب اگر شايستگي نشان دهند، اين آنها را از خودمختاري و از آرزوي آن بي نياز خواهد گردانيد. از هر باره كه نگريم ترتيب خوبي است و اهميت قضيه بسيار بيشتر از آنست كه امروز مردم ميفهمند، و دو موضوع در اينجا هست كه بايد در پيرامون آنها گفتگو شود: نخست چنانكه گفتيم قانون انجمنهاي ايالتي و ولايتي كه سي و نه سال پيش از اين )در سال ١٣٢٥( وضع شده بايد عوض شود. برخي از مواد آن حالا بيموضوع است. نه تنها اين قانون، بسياري از قانونهاي ديگر كه با اين موضوع تماس خواهد داشت، بايد تغيير يابد. اكنون جاي گفتگوست كه قانون تازه را كه تهيه كند؟.. من نميدانم دولت باين موضوع تا چه اندازه علاقه دارد؟.. گاهي گمان ميبرم شايد نظر دولت از اين اقدامي كه كرده خاك پاشي بچشم مردم بوده و تنها اين خواسته كه در اين موقع مردم را سرگرم گرداند و سپس هم با موهون گرفتن موضوع و بي پروايي نمودن بدرخواستهاي انجمنها آنها را از اثر اندازد. اگر اين باشد بايد گفت انديشه غلطي است. بايد گفت: سررشته داران سر كلافه را گم كردهاند و نميدانند چه كنند. بايد گفت: اينها ناتواني را با بدخواهي توأم گردانيدهاند و كشور را بسوي نابودي ميرانند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٣
اينست نمونه اي از رفتار سررشته داران تهران با استانها و شهرستانها. بي جهت نيست كه مردم كينه تهران را در دلهاي خود جا دادهاند. اگر انجمنهاي استاني و شهرستاني برپا باشد و بخشي از ماليات هر استان و شهرستاني براي آبادي خود آنجا و آسايش مردم بكار رود، اين كينه ها و نوميديها در ميان نخواهد بود. چنانكه خواهيم گفت آن قانون امروز بايد عوض شود. با اينحال مبناي آن نيكست و فهم و رشد قانونگزاران را ميرساند. ميتوان گفت: برپا شدن انجمنهاي استاني و شهرستاني حد فاصل در ميان حال امروزي و خودمختاري استانها كه كساني آرزو ميكنند خواهد بود. با اين ترتيب مردم هر استاني خواهند توانست مالياتي كه ميپردازند بمصرف آن نظارت كنند، خواهند توانست خودشان بآبادي استان پردازند و اقدامات لازمه را بنمايند. ديگر اختيار در دست فرماندار و شهردار نخواهد بود كه اين يكي بيايد و باقداماتي پردازد و آن يكي بيايد و نقشه هاي او را بهم زند. آنگاه اين انجمنها سدي در برابر ستمگري و مردم آزاري كارمندان دولت خواهد بود و ميدان اختلاس و سودجويي را بآنها تنگ خواهد ساخت. اگر از راهش پيش رود اين انجمنها مردم را از نوميدي و بدگماني با دولت بيرون خواهد آورد و بعلاقه آنها بكشور خواهد افزود، برعكس آنچه پنداشته ميشود بارتباط شهرستانها با مركز خواهد افزود. از يكسو دموكراسي را در اين كشور ريشه دارتر و استوارتر خواهد ساخت و از يكسو براي دولت در راه بردن كشور و كوشش براى عمران و آبادي همدستاني تهيه كرده، بار دوش آنرا سبكتر خواهد ساخت. اگر مردم استانها و شهرستانها در همين كار شايستگي نشان دهند، اين مقدمه خواهد بود كه روزي هم بطوريكه آرزوي كسان بسياريست، آزادي بيشتر يافته بخودمختاري رسند. بلكه اگر از من بپرسند در اين ترتيب اگر شايستگي نشان دهند، اين آنها را از خودمختاري و از آرزوي آن بي نياز خواهد گردانيد. از هر باره كه نگريم ترتيب خوبي است و اهميت قضيه بسيار بيشتر از آنست كه امروز مردم ميفهمند، و دو موضوع در اينجا هست كه بايد در پيرامون آنها گفتگو شود: نخست چنانكه گفتيم قانون انجمنهاي ايالتي و ولايتي كه سي و نه سال پيش از اين )در سال ١٣٢٥( وضع شده بايد عوض شود. برخي از مواد آن حالا بيموضوع است. نه تنها اين قانون، بسياري از قانونهاي ديگر كه با اين موضوع تماس خواهد داشت، بايد تغيير يابد. اكنون جاي گفتگوست كه قانون تازه را كه تهيه كند؟.. من نميدانم دولت باين موضوع تا چه اندازه علاقه دارد؟.. گاهي گمان ميبرم شايد نظر دولت از اين اقدامي كه كرده خاك پاشي بچشم مردم بوده و تنها اين خواسته كه در اين موقع مردم را سرگرم گرداند و سپس هم با موهون گرفتن موضوع و بي پروايي نمودن بدرخواستهاي انجمنها آنها را از اثر اندازد. اگر اين باشد بايد گفت انديشه غلطي است. بايد گفت: سررشته داران سر كلافه را گم كردهاند و نميدانند چه كنند. بايد گفت: اينها ناتواني را با بدخواهي توأم گردانيدهاند و كشور را بسوي نابودي ميرانند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٤
بهرحال اگر صلاح كشور خواسته ميشود بايد باين موضوع اهميت دهند و از روي حقيقت اجراي آنرا بخواهند و قانون را تغيير داده يك قانون بهتري وضع كنند. اگر از من بشنوند براي نوشتن قانون جديد راه بهتر آنست كه چند تن از مردان نيكخواه و با فهم را دعوت كرده كار را بآنها واگزارند. اين موضوعي نيست كه ادارههاي قانونگزاري دولتي، در وزارت دادگستري يا در جاهاي ديگر، از عهده آن توانند برآمد. من اگر فرصت يافتم در اين باره دفترچه اي بعنوان پيشنهاد تهيه كرده انتشار خواهم داد. آنچه در اينجا يادآوري ميكنم آنست كه در آن قانون جديد بايد از اختياراتي كه در اين قانون براي انجمنها منظور گرديده نكاست. مخصوص ًا در قسمت اقدام به آبادي و اينكه بخشي از ماليات هر استاني يا شهرستاني بمصرف آبادي خود آنجا برسد، كه در اين قسمت بايد از دادن اختيارات بانجمنها مضايقه نداشت. بلكه اگر در ايران اصلاحاتي آغاز شود و يك عدليه ساده و فعالي بنياد گزارده شود بايد در استانها و شهرستانها ديوانهاي كشور و دادگاههاي پژوهش و مانند اينها برپا شود كه در هيچ دعوايي نياز بدادگاهي بيرون از استان نباشد، بايد در روستاها دبستانها برپا شود، پزشكها و داروخانه ها باشد. يك كلمه بگويم: بايد از هر راه كه نياز هست به آبادي استانها و شهرستانها و بآسايش مردمان آنها كوشيده شود. از همه مزايا آنها نيز بهرهمند گردند. موضوع دوم اينست كه در اين هنگام كه در استانها و شهرستانها انتخابات براي انجمنها آغاز مييابد، بايد حقايقي بمردم فهمانيده شود. انبوه مردم كورند و كرند و چيزي از مشروطه و شرايط زندگاني دموكراسي نفهميده اند. آنها نميدانند انجمن ايالتي يا ولايتي براي چيست؟.. چه نتيجه از آن بدست خواهد آمد. اين بگردن مردان بافهم و نيكخواهست كه پا پيش گزارند و نشستها برپا كنند و بسخنرانيها برخيزند و بمردم بفهمانند كه اين انجمنها براي آنست كه كساني از سوي شما وكيل باشند و مصالح شما را حفظ كنند و به آبادي خاكتان كوشند. بآنها بفهمانند كه در چنين هنگامي اين پيشآمد وسيله براي آزمايش شايستگي شماست كه اگر ندانيد چه كنيد و چه كسانيرا برگزينيد، ناشايستگي نشاندادهايد و بايد از شما نوميد گرديد. راستي هم اگر بنا باشد در انتخاب نمايندگان براي اين انجمنها، آن رفتاري پيش آيد كه در انتخاب نمايندگان براي مجلس شوري بوده، و كساني اينرا فرصتي شناسند كه وكيل انجمن گرديده در پي استفاده هاي مادي باشند و يا آرزوشان اعمال نفوذ در اداره ها باشد، و وكيل گرديده با اختلاس كنندگان و رشوه گيران شركتي برپا گردانند و از اينراه گرفتاريهاي ديگري براي دولت و كشور پيدا شود و بجاي سود زيان رخ دهد، در آنحال بديهي است كه زبان نيكخواهان كوتاه خواهد شد و اين فرصتي كه براي پيشرفت در راه زندگاني دموكراسي پديد آمده از دست خواهد رفت. اينست معني آنچه ميگويم: بايد بموضوع انجمنها اهميت بيشتر داد. آندسته نيكخواهان و غيرتمندان كه امروز در اين زمان گرفتاري كشور بايد احساسات و جديت از خود نمايند، بايد از اين موضوع غفلت نكنند و در هر شهري كه هستند بهم دستي با يكديگر بكوشش هايي پردازند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٤
بهرحال اگر صلاح كشور خواسته ميشود بايد باين موضوع اهميت دهند و از روي حقيقت اجراي آنرا بخواهند و قانون را تغيير داده يك قانون بهتري وضع كنند. اگر از من بشنوند براي نوشتن قانون جديد راه بهتر آنست كه چند تن از مردان نيكخواه و با فهم را دعوت كرده كار را بآنها واگزارند. اين موضوعي نيست كه ادارههاي قانونگزاري دولتي، در وزارت دادگستري يا در جاهاي ديگر، از عهده آن توانند برآمد. من اگر فرصت يافتم در اين باره دفترچه اي بعنوان پيشنهاد تهيه كرده انتشار خواهم داد. آنچه در اينجا يادآوري ميكنم آنست كه در آن قانون جديد بايد از اختياراتي كه در اين قانون براي انجمنها منظور گرديده نكاست. مخصوص ًا در قسمت اقدام به آبادي و اينكه بخشي از ماليات هر استاني يا شهرستاني بمصرف آبادي خود آنجا برسد، كه در اين قسمت بايد از دادن اختيارات بانجمنها مضايقه نداشت. بلكه اگر در ايران اصلاحاتي آغاز شود و يك عدليه ساده و فعالي بنياد گزارده شود بايد در استانها و شهرستانها ديوانهاي كشور و دادگاههاي پژوهش و مانند اينها برپا شود كه در هيچ دعوايي نياز بدادگاهي بيرون از استان نباشد، بايد در روستاها دبستانها برپا شود، پزشكها و داروخانه ها باشد. يك كلمه بگويم: بايد از هر راه كه نياز هست به آبادي استانها و شهرستانها و بآسايش مردمان آنها كوشيده شود. از همه مزايا آنها نيز بهرهمند گردند. موضوع دوم اينست كه در اين هنگام كه در استانها و شهرستانها انتخابات براي انجمنها آغاز مييابد، بايد حقايقي بمردم فهمانيده شود. انبوه مردم كورند و كرند و چيزي از مشروطه و شرايط زندگاني دموكراسي نفهميده اند. آنها نميدانند انجمن ايالتي يا ولايتي براي چيست؟.. چه نتيجه از آن بدست خواهد آمد. اين بگردن مردان بافهم و نيكخواهست كه پا پيش گزارند و نشستها برپا كنند و بسخنرانيها برخيزند و بمردم بفهمانند كه اين انجمنها براي آنست كه كساني از سوي شما وكيل باشند و مصالح شما را حفظ كنند و به آبادي خاكتان كوشند. بآنها بفهمانند كه در چنين هنگامي اين پيشآمد وسيله براي آزمايش شايستگي شماست كه اگر ندانيد چه كنيد و چه كسانيرا برگزينيد، ناشايستگي نشاندادهايد و بايد از شما نوميد گرديد. راستي هم اگر بنا باشد در انتخاب نمايندگان براي اين انجمنها، آن رفتاري پيش آيد كه در انتخاب نمايندگان براي مجلس شوري بوده، و كساني اينرا فرصتي شناسند كه وكيل انجمن گرديده در پي استفاده هاي مادي باشند و يا آرزوشان اعمال نفوذ در اداره ها باشد، و وكيل گرديده با اختلاس كنندگان و رشوه گيران شركتي برپا گردانند و از اينراه گرفتاريهاي ديگري براي دولت و كشور پيدا شود و بجاي سود زيان رخ دهد، در آنحال بديهي است كه زبان نيكخواهان كوتاه خواهد شد و اين فرصتي كه براي پيشرفت در راه زندگاني دموكراسي پديد آمده از دست خواهد رفت. اينست معني آنچه ميگويم: بايد بموضوع انجمنها اهميت بيشتر داد. آندسته نيكخواهان و غيرتمندان كه امروز در اين زمان گرفتاري كشور بايد احساسات و جديت از خود نمايند، بايد از اين موضوع غفلت نكنند و در هر شهري كه هستند بهم دستي با يكديگر بكوشش هايي پردازند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
گزارش تاسف بار فائو
زباله موادغذایی در ایران معادل 10 کشور اروپایی
ضایعات غذا بیشتر از آب آشامیدنی تمام مردم ایران، آب هدر می‌دهد زباله موادغذایی ایرانی‌ها معادل 60درصد درآمد نفتی ارزش دارد
مریم شکرانی- شهروند
ایرانی‌ها به اندازه 10 کشور اروپایی موادغذایی دور می‌ریزند. براساس گزارش سازمان جهانی خواربار و کشاورزی، ضایعات موادغذایی در ایران معادل 35میلیون تن است این درحالی است که در اتحادیه اروپا با 27 کشور عضو، تنها 90میلیون تن موادغذایی راهی زباله‌ها می‌شود. یک پژوهش علمی ارزش مادی ضایعات موادغذایی در ایران را 15میلیارد دلار برآورد کرده که اگر این رقم را با درآمد نفتی پیش‌بینی‌شده در بودجه 95 مقایسه کنیم، متوجه می‌شویم ایرانی‌ها معادل 60درصد درآمد نفتی‌شان را با ضایعات غذا به سطل زباله می‌ریزند. از این گذشته گزارش مرکز ملی مطالعات راهبردی کشاورزی و آب اتاق بازرگانی نشان می‌دهد میزان آبی که برای ضایعات کشاورزی مصرف می‌شود، معادل 9.3میلیارد مترمکعب است. جالب است بدانید که گزارش‌های رسمی حاکی از آن است که کل آب مصرفی در بخش شرب و صنعت تنها 7میلیارد مترمکعب برآورد شده و این به آن معناست که میزان آبی که با ضایعات کشاورزی در ایران تلف می‌شود، به اندازه تمام آبی است که مردم کشور و صنایع مصرف می‌کنند.
نان، میوه و برنج
بیشترین ضایعات غذا در ایران
آمارهای فائو رقم تکان‌دهنده‌ای از ضایعات غذا در ایران را گزارش می‌دهد. براین اساس هرسال ۱.۳میلیارد تن غذا درجهان هدر می‌رود که بیشترین ضایعات مربوط به میوه و سبزیجات، ماهی و غلات است. این درحالی است که ایران 2.7درصد از ضایعات غذای جهان را به خود اختصاص می‌دهد که این رقم معادل 35میلیون تن است. بیشترین ضایعات غذا در ایران مربوط به نان، میوه و سبزیجات و برنج است.
گزارش‌های فائو تأکید می‌کند که درجهان 900میلیون نفر از گرسنگی رنج می‌برند که با ضایعات 1.3میلیارد تنی غذا می‌توان 800میلیون نفر از گرسنگان را سیر کرد و تقریبا گرسنگی در جهان را ریشه‌کن کرد.
با اینکه گفته می‌شود ضایعات بالای غذا هم درکشورهای درحال توسعه و هم درکشورهای صنعتی رقم قابل توجهی است اما خوب است بدانید که گزارش‌های جهانی دو مدل متفاوت هدردادن غذا درکشورهای مختلف را نشان می‌دهد. براین اساس درکشورهای درحال توسعه ضایعات غذا بیشتر مربوط به فرآیند برداشت تا فرآوری است که البته با توجه به توسعه‌نیافتگی صنایع و بخش تولید دراین کشورها این گزارش طبیعی به نظر می‌رسد. این درحالی است که درکشورهای صنعتی بیشترین ضایعات غذا در خرده‌فروشی‌ها و به دست مصرف‌کننده نهایی اتفاق می‌افتد؛ به عبارتی درکشورهای توسعه‌نیافته تولید اسراف کارتر است و درکشورهای صنعتی مصرف‌کننده.
زباله‌های غذا در ایران
معادل 10 کشور اروپایی
با این وجود میزان اسراف غذا در ایران قابل توجه و تکان‌دهنده است. گزارش اتحادیه اروپا نشان می‌دهد که درمجموع کشورهای عضو این اتحادیه تنها 90میلیون تن اسراف می‌شود. اگر این رقم را با 35میلیون تن ضایعات غذا در ایران مقایسه کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که ایران معادل 38درصد اتحادیه اروپا هدررفت موادغذایی را تجربه می‌کند. به عبارت دیگر ضایعات غذا در ایران تقریبا به اندازه 10 کشور اروپایی است. از این میان ضایعات غذا در فرانسه تنها 5میلیون تن است که با این حساب ایرانی‌ها 7برابر فرانسوی‌ها موادغذایی را راهی زباله‌ها می‌کنند.
براساس مقاله برگزیده نخستین کنگره بین‌المللی کشاورزی سالم، تغذیه و جامعه (تهران، تیرماه 1394) که توسط مهدی رستگاری و علی طیفوری به رشته تحریر درآمده است، ضایعات غذا در ایران معادل 15میلیارد دلار ارزش دارد. اگر درآمد 25میلیارد دلاری نفت را که در بودجه 95 پیش‌بینی شده است، درنظر بگیریم، متوجه می‌شویم ایرانی‌ها معادل 60درصد درآمد نفتی‌شان را به‌عنوان ضایعات غذا راهی زباله می‌کنند.
آب تلف شده برای ضایعات غذا
معادل تمام آب شرب و صنعت
اما تحلیل زیان ناشی از ضایعات غذا در ایران در بخش منابع آبی واقعیت‌های تکان‌دهنده دیگری را فاش می‌کند. براساس گزارش مرکز ملی مطالعات راهبردی کشاورزی و آب، میزان تلفات آب ناشی از ضایعات کشاورزی 9.3میلیارد مترمکعب برآورد شده است. این رقم تقریبا معادل نیمی از آب شیرینی است که از رودهای کرخه، کارون و جراحی به خلیج‌فارس می‌ریزد. براساس گزارش سازمان جهاد کشاورزی کرمانشاه میزان مصرف آب کشاورزی در این استان حدود 2.5میلیارد مترمکعب است. اگر بخواهیم آب تلف‌شده در بخش ضایعات را با آب مورد نیاز در کشاورزی کرمانشاه مقایسه کنیم، متوجه می‌شویم آب تلف‌شده ناشی از ضایعات کشاورزی تقریبا چهاربرابر تمام آبی است که در کشاورزی یک استان مصرف می‌شود. مقایسه آب تلف‌شده در ضایعات کشاورزی با کل آب مصرفی در کشاورزی ایران نیز عددهای قابل توجهی را نشان می‌دهد. گزارش‌ها درب
گزارش تاسف بار فائو
زباله موادغذایی در ایران معادل 10 کشور اروپایی
ضایعات غذا بیشتر از آب آشامیدنی تمام مردم ایران، آب هدر می‌دهد زباله موادغذایی ایرانی‌ها معادل 60درصد درآمد نفتی ارزش دارد
مریم شکرانی- شهروند
ایرانی‌ها به اندازه 10 کشور اروپایی موادغذایی دور می‌ریزند. براساس گزارش سازمان جهانی خواربار و کشاورزی، ضایعات موادغذایی در ایران معادل 35میلیون تن است این درحالی است که در اتحادیه اروپا با 27 کشور عضو، تنها 90میلیون تن موادغذایی راهی زباله‌ها می‌شود. یک پژوهش علمی ارزش مادی ضایعات موادغذایی در ایران را 15میلیارد دلار برآورد کرده که اگر این رقم را با درآمد نفتی پیش‌بینی‌شده در بودجه 95 مقایسه کنیم، متوجه می‌شویم ایرانی‌ها معادل 60درصد درآمد نفتی‌شان را با ضایعات غذا به سطل زباله می‌ریزند. از این گذشته گزارش مرکز ملی مطالعات راهبردی کشاورزی و آب اتاق بازرگانی نشان می‌دهد میزان آبی که برای ضایعات کشاورزی مصرف می‌شود، معادل 9.3میلیارد مترمکعب است. جالب است بدانید که گزارش‌های رسمی حاکی از آن است که کل آب مصرفی در بخش شرب و صنعت تنها 7میلیارد مترمکعب برآورد شده و این به آن معناست که میزان آبی که با ضایعات کشاورزی در ایران تلف می‌شود، به اندازه تمام آبی است که مردم کشور و صنایع مصرف می‌کنند.
نان، میوه و برنج
بیشترین ضایعات غذا در ایران
آمارهای فائو رقم تکان‌دهنده‌ای از ضایعات غذا در ایران را گزارش می‌دهد. براین اساس هرسال ۱.۳میلیارد تن غذا درجهان هدر می‌رود که بیشترین ضایعات مربوط به میوه و سبزیجات، ماهی و غلات است. این درحالی است که ایران 2.7درصد از ضایعات غذای جهان را به خود اختصاص می‌دهد که این رقم معادل 35میلیون تن است. بیشترین ضایعات غذا در ایران مربوط به نان، میوه و سبزیجات و برنج است.
گزارش‌های فائو تأکید می‌کند که درجهان 900میلیون نفر از گرسنگی رنج می‌برند که با ضایعات 1.3میلیارد تنی غذا می‌توان 800میلیون نفر از گرسنگان را سیر کرد و تقریبا گرسنگی در جهان را ریشه‌کن کرد.
با اینکه گفته می‌شود ضایعات بالای غذا هم درکشورهای درحال توسعه و هم درکشورهای صنعتی رقم قابل توجهی است اما خوب است بدانید که گزارش‌های جهانی دو مدل متفاوت هدردادن غذا درکشورهای مختلف را نشان می‌دهد. براین اساس درکشورهای درحال توسعه ضایعات غذا بیشتر مربوط به فرآیند برداشت تا فرآوری است که البته با توجه به توسعه‌نیافتگی صنایع و بخش تولید دراین کشورها این گزارش طبیعی به نظر می‌رسد. این درحالی است که درکشورهای صنعتی بیشترین ضایعات غذا در خرده‌فروشی‌ها و به دست مصرف‌کننده نهایی اتفاق می‌افتد؛ به عبارتی درکشورهای توسعه‌نیافته تولید اسراف کارتر است و درکشورهای صنعتی مصرف‌کننده.
زباله‌های غذا در ایران
معادل 10 کشور اروپایی
با این وجود میزان اسراف غذا در ایران قابل توجه و تکان‌دهنده است. گزارش اتحادیه اروپا نشان می‌دهد که درمجموع کشورهای عضو این اتحادیه تنها 90میلیون تن اسراف می‌شود. اگر این رقم را با 35میلیون تن ضایعات غذا در ایران مقایسه کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که ایران معادل 38درصد اتحادیه اروپا هدررفت موادغذایی را تجربه می‌کند. به عبارت دیگر ضایعات غذا در ایران تقریبا به اندازه 10 کشور اروپایی است. از این میان ضایعات غذا در فرانسه تنها 5میلیون تن است که با این حساب ایرانی‌ها 7برابر فرانسوی‌ها موادغذایی را راهی زباله‌ها می‌کنند.
براساس مقاله برگزیده نخستین کنگره بین‌المللی کشاورزی سالم، تغذیه و جامعه (تهران، تیرماه 1394) که توسط مهدی رستگاری و علی طیفوری به رشته تحریر درآمده است، ضایعات غذا در ایران معادل 15میلیارد دلار ارزش دارد. اگر درآمد 25میلیارد دلاری نفت را که در بودجه 95 پیش‌بینی شده است، درنظر بگیریم، متوجه می‌شویم ایرانی‌ها معادل 60درصد درآمد نفتی‌شان را به‌عنوان ضایعات غذا راهی زباله می‌کنند.
آب تلف شده برای ضایعات غذا
معادل تمام آب شرب و صنعت
اما تحلیل زیان ناشی از ضایعات غذا در ایران در بخش منابع آبی واقعیت‌های تکان‌دهنده دیگری را فاش می‌کند. براساس گزارش مرکز ملی مطالعات راهبردی کشاورزی و آب، میزان تلفات آب ناشی از ضایعات کشاورزی 9.3میلیارد مترمکعب برآورد شده است. این رقم تقریبا معادل نیمی از آب شیرینی است که از رودهای کرخه، کارون و جراحی به خلیج‌فارس می‌ریزد. براساس گزارش سازمان جهاد کشاورزی کرمانشاه میزان مصرف آب کشاورزی در این استان حدود 2.5میلیارد مترمکعب است. اگر بخواهیم آب تلف‌شده در بخش ضایعات را با آب مورد نیاز در کشاورزی کرمانشاه مقایسه کنیم، متوجه می‌شویم آب تلف‌شده ناشی از ضایعات کشاورزی تقریبا چهاربرابر تمام آبی است که در کشاورزی یک استان مصرف می‌شود. مقایسه آب تلف‌شده در ضایعات کشاورزی با کل آب مصرفی در کشاورزی ایران نیز عددهای قابل توجهی را نشان می‌دهد. گزارش‌ها درب
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ی متفاوت است. وزارت نیرو معتقد است، کشاورزی 83میلیارد مکعب آب کشور را مصرف می‌کند و وزارت کشاورزی به عدد 57میلیارد مترمکعب تأکید دارد. اگر بخواهیم گزارش وزارت نیرو را درنظر بگیریم، ضایعات کشاورزی حدود یک‌نهم کل آب مصرف‌شده در بخش کشاورزی را به خود اختصاص می‌دهد و اگر بخواهیم به گزارش وزارت کشاورزی استناد کنیم، تقریبا یک‌ششم آب کشاورزی با ضایعات هدر می‌رود. از این میان نکته جالب‌تر آن است، میزان آبی که در ضایعات کشاورزی هدر می‌رود، از تمام آبی که مردم ایران و بخش صنایع مصرف می‌کنند، بیشتر است. براساس گزارش‌های موجود میزان آبی که در بخش شرب و صنعت استفاده می‌شود، 7میلیارد مترمکعب تخمین زده شده است. این درحالی است که آب تلف‌شده ناشی از ضایعات کشاورزی 9.3میلیارد مترمکعب برآورد شده است.
موادغذایی نزدیک به تاریخ انقضا
به خیریه‌های فرانسوی می‌روند
آمار تکان‌دهنده ضایعات غذا درجهان موجب شده است که کشورهای اروپایی برای کنترل این اسراف راهکارهایی درپیش بگیرند. با توجه به اینکه حجم عمده ضایعات غذا درکشورهای صنعتی توسط مصرف‌کننده نهایی رخ می‌دهد و درواقع مردم نقش بیشتری در اسراف دارند تا صنایع، این کشورها اقدامات ویژه‌ای برای کنترل اسراف توسط مصرف‌کننده نهایی چاره‌اندیشی کرده‌اند. دامنه این راهکارها از رفتارهای تشویقی و فرهنگ‌سازی تا اعمال قوانین ویژه را در برمی‌گیرد. به‌عنوان مثال، در ایتالیا طرح جدیدی اجرا شده است که براساس آن در رستوران‌های این کشور ظرف‌هایی با عنوان «کیسه خانواده» دراختیار مشتریان قرار می‌گیرد. این ظرف ویژه برای آن است که مشتریان غذای اضافه خود را به خانه ببرند و مانع از ریختن آن به زباله رستوران‌ها شوند.
در آلمان سوپرمارکت‌ها و فروشندگان خرد می‌توانند موادغذایی را که به تاریخ انقضا نزدیک شده است، با تخفیف‌های ویژه بفروشند و در فرانسه این مسأله به صورت قانون متفاوتی درآمده است. قانونی که البته براساس پیشنهاد یک ایرانی تبار ساکن فرانسه شکل گرفته است. در فرانسه اگر صاحبان فروشگاه‌های موادغذایی قراردادی با یک سازمان خیریه اهدای غذا امضا نکنند، جریمه خواهند شد. برمبنای این قانون فروشندگان موظفند موادغذایی را که به تاریخ انقضا نزدیک می‌شود، به جای دورریختن به صورت رایگان دراختیار خیریه‌ها قرار دهند. خیریه‌ها نیز این موادغذایی را در بین افراد بی‌خانمان و فقیر توزیع می‌کنند.
علاوه بر این کشورهای پیشرفته در بخش صنایع سالهاست تلاش می‌کنند ضایعات غذا را کنترل کنند و در پروسه تولید و سپس بازیافت از فناوری‌های به‌روز و کارآمدی بهره‌گیری کنند که میزان اسراف موادغذایی تولیدشده را به حداقل می‌رساند.
ضایعات غذا از مزرعه تا سفره
در ایران اما، موادغذایی سرنوشت متفاوتی دنبال می‌کنند. حالا تولید با فناوری قدیمی و ضعف شدید دربخش فرآوری و بسته‌بندی موادغذایی، ضایعات هنگفتی رقم زده است. درچرخه میانی یعنی مصرف‌کننده نیز چندان مقید به صرفه‌جویی در مصرف موادغذایی نیست. در فرهنگ ایرانی درست کردن بیش از نیاز غذا دست و دلبازی و ارزش محسوب می‌شود و در مراسم دینی و نذورات بخش قابل توجهی از موادغذایی توسط مصرف‌کننده نهایی دورریز می‌شود. در بخش نهایی در فرآوری و بازیافت ضایعات غذا نیز بسیار ضعیف عمل کرده‌ایم و تقریبا در بازیافت زباله حرفی برای گفتن نداریم. علی موحد دبیر کانون انجمن‌های صنایع غذایی با تأکید بر اینکه هیچ آمار شفافی درباره میزان برگشتی موادغذایی فرآوری شده و کارخانه‌ای وجود ندارد، به «شهروند» می‌گوید: در اقتصاد ایران یک مشکل مزمن وجود دارد و آن وجود آمار و شفافیت درتمامی بخش‌های اقتصادی است. از این میان ما هیچ آمار دقیقی درباره میزان برگشت موادغذایی فرآوری شده و معدوم‌سازی آنها نداریم. بنابراین برنامه‌ریزی برای کنترل ضایعات در این بخش دشوار است.
او درباره اسراف غذا در ایران نیز توضیح می‌دهد: حجم عمده‌ای از موادغذایی در ایران به دلایل مختلف از بین می‌رود. این دلایل از مزرعه شروع می‌شود تا به سفره مردم برسد. بنابراین برای کنترل این دورریز نیاز به مدیریت دقیق زنجیره تولید تا مصرف است اما ماجرا به همین جا ختم نمی‌شود و ایران به دلیل نداشتن صنعت بازیافت پیشرفته بخش قابل توجهی از موادغذایی تلف می‌شود.
وی ادامه می‌دهد: بخش قابل توجهی از زباله‌های کشور یعنی چیزی حدود 65درصد آن زباله‌تر است و ما برخلاف کشورهای پیشرفته این زباله‌ها را به پول تبدیل نکرده‌ایم. درست است اتفاقات خوبی در بازیافت زباله‌های کاغذی رخ داده یا برخی صنایع مثل لبنیات فناوری پیشرفته‌ای در زمینه بازیافت ضایعات غذا دارند اما در نگاه کلی صنعت بازیافت در ایران بسیار ضعیف عمل کرده است.
موحد درباره سرنوشت موادغذایی برگشتی از خرده‌فروشی‌ها توضیح می‌دهد: هرماده غذایی سرنوشت متفاوتی پشت سر می‌گذارد که البته این سرنوشت به میزان فساد موادغذ
ی متفاوت است. وزارت نیرو معتقد است، کشاورزی 83میلیارد مکعب آب کشور را مصرف می‌کند و وزارت کشاورزی به عدد 57میلیارد مترمکعب تأکید دارد. اگر بخواهیم گزارش وزارت نیرو را درنظر بگیریم، ضایعات کشاورزی حدود یک‌نهم کل آب مصرف‌شده در بخش کشاورزی را به خود اختصاص می‌دهد و اگر بخواهیم به گزارش وزارت کشاورزی استناد کنیم، تقریبا یک‌ششم آب کشاورزی با ضایعات هدر می‌رود. از این میان نکته جالب‌تر آن است، میزان آبی که در ضایعات کشاورزی هدر می‌رود، از تمام آبی که مردم ایران و بخش صنایع مصرف می‌کنند، بیشتر است. براساس گزارش‌های موجود میزان آبی که در بخش شرب و صنعت استفاده می‌شود، 7میلیارد مترمکعب تخمین زده شده است. این درحالی است که آب تلف‌شده ناشی از ضایعات کشاورزی 9.3میلیارد مترمکعب برآورد شده است.
موادغذایی نزدیک به تاریخ انقضا
به خیریه‌های فرانسوی می‌روند
آمار تکان‌دهنده ضایعات غذا درجهان موجب شده است که کشورهای اروپایی برای کنترل این اسراف راهکارهایی درپیش بگیرند. با توجه به اینکه حجم عمده ضایعات غذا درکشورهای صنعتی توسط مصرف‌کننده نهایی رخ می‌دهد و درواقع مردم نقش بیشتری در اسراف دارند تا صنایع، این کشورها اقدامات ویژه‌ای برای کنترل اسراف توسط مصرف‌کننده نهایی چاره‌اندیشی کرده‌اند. دامنه این راهکارها از رفتارهای تشویقی و فرهنگ‌سازی تا اعمال قوانین ویژه را در برمی‌گیرد. به‌عنوان مثال، در ایتالیا طرح جدیدی اجرا شده است که براساس آن در رستوران‌های این کشور ظرف‌هایی با عنوان «کیسه خانواده» دراختیار مشتریان قرار می‌گیرد. این ظرف ویژه برای آن است که مشتریان غذای اضافه خود را به خانه ببرند و مانع از ریختن آن به زباله رستوران‌ها شوند.
در آلمان سوپرمارکت‌ها و فروشندگان خرد می‌توانند موادغذایی را که به تاریخ انقضا نزدیک شده است، با تخفیف‌های ویژه بفروشند و در فرانسه این مسأله به صورت قانون متفاوتی درآمده است. قانونی که البته براساس پیشنهاد یک ایرانی تبار ساکن فرانسه شکل گرفته است. در فرانسه اگر صاحبان فروشگاه‌های موادغذایی قراردادی با یک سازمان خیریه اهدای غذا امضا نکنند، جریمه خواهند شد. برمبنای این قانون فروشندگان موظفند موادغذایی را که به تاریخ انقضا نزدیک می‌شود، به جای دورریختن به صورت رایگان دراختیار خیریه‌ها قرار دهند. خیریه‌ها نیز این موادغذایی را در بین افراد بی‌خانمان و فقیر توزیع می‌کنند.
علاوه بر این کشورهای پیشرفته در بخش صنایع سالهاست تلاش می‌کنند ضایعات غذا را کنترل کنند و در پروسه تولید و سپس بازیافت از فناوری‌های به‌روز و کارآمدی بهره‌گیری کنند که میزان اسراف موادغذایی تولیدشده را به حداقل می‌رساند.
ضایعات غذا از مزرعه تا سفره
در ایران اما، موادغذایی سرنوشت متفاوتی دنبال می‌کنند. حالا تولید با فناوری قدیمی و ضعف شدید دربخش فرآوری و بسته‌بندی موادغذایی، ضایعات هنگفتی رقم زده است. درچرخه میانی یعنی مصرف‌کننده نیز چندان مقید به صرفه‌جویی در مصرف موادغذایی نیست. در فرهنگ ایرانی درست کردن بیش از نیاز غذا دست و دلبازی و ارزش محسوب می‌شود و در مراسم دینی و نذورات بخش قابل توجهی از موادغذایی توسط مصرف‌کننده نهایی دورریز می‌شود. در بخش نهایی در فرآوری و بازیافت ضایعات غذا نیز بسیار ضعیف عمل کرده‌ایم و تقریبا در بازیافت زباله حرفی برای گفتن نداریم. علی موحد دبیر کانون انجمن‌های صنایع غذایی با تأکید بر اینکه هیچ آمار شفافی درباره میزان برگشتی موادغذایی فرآوری شده و کارخانه‌ای وجود ندارد، به «شهروند» می‌گوید: در اقتصاد ایران یک مشکل مزمن وجود دارد و آن وجود آمار و شفافیت درتمامی بخش‌های اقتصادی است. از این میان ما هیچ آمار دقیقی درباره میزان برگشت موادغذایی فرآوری شده و معدوم‌سازی آنها نداریم. بنابراین برنامه‌ریزی برای کنترل ضایعات در این بخش دشوار است.
او درباره اسراف غذا در ایران نیز توضیح می‌دهد: حجم عمده‌ای از موادغذایی در ایران به دلایل مختلف از بین می‌رود. این دلایل از مزرعه شروع می‌شود تا به سفره مردم برسد. بنابراین برای کنترل این دورریز نیاز به مدیریت دقیق زنجیره تولید تا مصرف است اما ماجرا به همین جا ختم نمی‌شود و ایران به دلیل نداشتن صنعت بازیافت پیشرفته بخش قابل توجهی از موادغذایی تلف می‌شود.
وی ادامه می‌دهد: بخش قابل توجهی از زباله‌های کشور یعنی چیزی حدود 65درصد آن زباله‌تر است و ما برخلاف کشورهای پیشرفته این زباله‌ها را به پول تبدیل نکرده‌ایم. درست است اتفاقات خوبی در بازیافت زباله‌های کاغذی رخ داده یا برخی صنایع مثل لبنیات فناوری پیشرفته‌ای در زمینه بازیافت ضایعات غذا دارند اما در نگاه کلی صنعت بازیافت در ایران بسیار ضعیف عمل کرده است.
موحد درباره سرنوشت موادغذایی برگشتی از خرده‌فروشی‌ها توضیح می‌دهد: هرماده غذایی سرنوشت متفاوتی پشت سر می‌گذارد که البته این سرنوشت به میزان فساد موادغذ
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ایی مانند بیسکوییت ممکن است تنها رطوبت خود را از دست داده باشند و به اصطلاح بیات شده باشند. این بیسکوییت‌ها تحت ضوابط و استانداردهای خاصی ممکن است به چرخه تولید برگردند. برخی دیگر ممکن است تبدیل به کود و کمپوست شوند و در مزارع و گلخانه‌ها مورد استفاده قرار بگیرند و برخی معدوم می‌شوند که البته با توجه به نبود صنایع بازیافتی و فرآوری کافی بخش عمده‌ای زباله می‌شوند و از بین می‌روند.
ایجاد صنایع فرآوری و بازیافت زباله
راهکار کنترل زیان
آراسب دباغ‌مقدم نایب‌رئیس کمیته موادغذایی سازمان نظام دامپزشکی نیز دراین‌باره به «شهروند» می‌گوید: موضوع کاهش ضایعات موادغذایی در درجه اول باید با ارتقای فناوری و توسعه صنایع تبدیلی و تکمیلی در زنجیره تولید کنترل شود و سپس به بحث فرهنگ‌سازی برای مصرف‌کننده نهایی می‌رسیم.
وی ادامه می‌دهد: اینکه سرنوشت ضایعات موادغذایی در ایران به کجا ختم می‌شود، درباره کارخانجات موادغذایی وضع معلوم است. بیشتر آنها با رعایت ضوابطی موادغذایی از تاریخ مصرف گذشته را معدوم می‌کنند و برگشت آنها به چرخه تولید تقریبا غیرممکن است، زیرا موادغذایی به محض فساد تغییر رنگ، بو و مزه می‌دهند و برگشت دوباره آنها به چرخه تولید به معنی کاهش کیفیت و ضرر افزوده است.
دباغ‌مقدم می‌گوید: از طرفی نبود صنایع فرآوری یا بازیافت مناسب نیز باعث می‌شود چاره‌ای جز معدوم‌سازی و دورریختن این دسته از موادغذایی وجود نداشته باشد. بنابراین برای کنترل دورریز موادغذایی در ایران باید در زنجیره تولید و پس از آن صنایع مناسب ایجاد شود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ایی مانند بیسکوییت ممکن است تنها رطوبت خود را از دست داده باشند و به اصطلاح بیات شده باشند. این بیسکوییت‌ها تحت ضوابط و استانداردهای خاصی ممکن است به چرخه تولید برگردند. برخی دیگر ممکن است تبدیل به کود و کمپوست شوند و در مزارع و گلخانه‌ها مورد استفاده قرار بگیرند و برخی معدوم می‌شوند که البته با توجه به نبود صنایع بازیافتی و فرآوری کافی بخش عمده‌ای زباله می‌شوند و از بین می‌روند.
ایجاد صنایع فرآوری و بازیافت زباله
راهکار کنترل زیان
آراسب دباغ‌مقدم نایب‌رئیس کمیته موادغذایی سازمان نظام دامپزشکی نیز دراین‌باره به «شهروند» می‌گوید: موضوع کاهش ضایعات موادغذایی در درجه اول باید با ارتقای فناوری و توسعه صنایع تبدیلی و تکمیلی در زنجیره تولید کنترل شود و سپس به بحث فرهنگ‌سازی برای مصرف‌کننده نهایی می‌رسیم.
وی ادامه می‌دهد: اینکه سرنوشت ضایعات موادغذایی در ایران به کجا ختم می‌شود، درباره کارخانجات موادغذایی وضع معلوم است. بیشتر آنها با رعایت ضوابطی موادغذایی از تاریخ مصرف گذشته را معدوم می‌کنند و برگشت آنها به چرخه تولید تقریبا غیرممکن است، زیرا موادغذایی به محض فساد تغییر رنگ، بو و مزه می‌دهند و برگشت دوباره آنها به چرخه تولید به معنی کاهش کیفیت و ضرر افزوده است.
دباغ‌مقدم می‌گوید: از طرفی نبود صنایع فرآوری یا بازیافت مناسب نیز باعث می‌شود چاره‌ای جز معدوم‌سازی و دورریختن این دسته از موادغذایی وجود نداشته باشد. بنابراین برای کنترل دورریز موادغذایی در ایران باید در زنجیره تولید و پس از آن صنایع مناسب ایجاد شود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#انتقادات_شاه_به_مصدق
انتقادات زیادی از طرف مخالفان دکتر محمد مصدق به عملکرد دوران نخست‌وزیری ایشان و نهضت ملی وارد شده و می‌شود. در همین راستا بر آن شدیم تا این انتقادات را از زبان یکی از بزرگ‌ترین مخالفان دکتر مصدق که همان محمدرضاشاه پهلوی باشد بیان کنیم و پاسخ دکتر مصدق را به این انتقادات در هفت بخش بررسی خواهیم کرد. این مجموعه در کانال "مصدق به روایت تاریخ و اسناد" آماده و خدمت دوستان ارائه می‌شود.
قسمت اول: از فصل سوم کتاب ماموریت برای وطنم
مدتها پس از وقایع دوران کودکی چهار حادثۀ دیگر برای من روی داد که هر یک در حدود خود حائز کمال اهمیت بوده و موجب شده است که ایمان و توجه بی‌شائبه‌ای که در دوران کودکی به مبدأ حقیقی داشته‌ام ادامه یافته و روز به رپز مستحکمتر گردد.
اولین حادثه، هنگامی روی داد که برای بازدید سدی که تازه در شرف احداث بود به کوهرنگ در حوالی اصفهان رفتم.
دومین واقعه رهایی استان زرخیز آذربایجان از تسلط اجانب بود.
و سومین واقعه‌ی عجیب و تلخ دوران سلطنتم در بهمن ماه 1327 هنگامی که در جشن سالیانه‌ی تاسیس دانشگاه شرکت می‌کردم، روی داد.
قضیه‌ی چهارم که شرح آن در این کتاب مندرج است معجزه 28 مرداد سال 1332 بود که ایران را از چنگال مصدق رهایی داد. دکتر مصدق مردی بود که امکان داشت رهبر سیاسی خوبی باشد ولی در اواخر حکومتش اسیر افکار افراطی خود و عده‌ای از اطرافیان و تلقینات غیرمستقیم یک دولت خارجی قرار گرفته بود. اعتقاد من این است که سرنگون کردن دستگاه مصدق کار مردم عادی کشور من بود که در دلشان بارقه مشیت یزدانی میدرخشید.
پاسخ دکترمصدق
بارقه مشیت یزدانی در دل آیزنهاور رئیس جمهوری درخشید که تصویب نمود آزادی یک ملتی را با چهل درصد از سهام کنسرسیوم مبادله کنند و برای اجرای این معاوضه در مرحله اول دست خط عزل من صادر و کودتای شب ۲۵ مرداد ۱۳۳۲ شروع گردید، که چون به نتیجه نرسید، مرحله دوم آن شروع شد و سیصد و نود هزار دلار آمریکا بین بعضی از علمای فاسد و امراء و افسران بی‌ایمان تقسیم گردید و به هر یک از آن مردم عادی کشور مورد توجه شاهنشاه هم از این اعتبار مبلغ ناچیزی رسید که همه یک دل و یک زبان زیر نظر آن افسران و درجه داران به غارت خانه‌ی من پرداختند، مرا دستگیر و به دادگاه نظامی تسلیم کردند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#انتقادات_شاه_به_مصدق
انتقادات زیادی از طرف مخالفان دکتر محمد مصدق به عملکرد دوران نخست‌وزیری ایشان و نهضت ملی وارد شده و می‌شود. در همین راستا بر آن شدیم تا این انتقادات را از زبان یکی از بزرگ‌ترین مخالفان دکتر مصدق که همان محمدرضاشاه پهلوی باشد بیان کنیم و پاسخ دکتر مصدق را به این انتقادات در هفت بخش بررسی خواهیم کرد. این مجموعه در کانال "مصدق به روایت تاریخ و اسناد" آماده و خدمت دوستان ارائه می‌شود.
قسمت اول: از فصل سوم کتاب ماموریت برای وطنم
مدتها پس از وقایع دوران کودکی چهار حادثۀ دیگر برای من روی داد که هر یک در حدود خود حائز کمال اهمیت بوده و موجب شده است که ایمان و توجه بی‌شائبه‌ای که در دوران کودکی به مبدأ حقیقی داشته‌ام ادامه یافته و روز به رپز مستحکمتر گردد.
اولین حادثه، هنگامی روی داد که برای بازدید سدی که تازه در شرف احداث بود به کوهرنگ در حوالی اصفهان رفتم.
دومین واقعه رهایی استان زرخیز آذربایجان از تسلط اجانب بود.
و سومین واقعه‌ی عجیب و تلخ دوران سلطنتم در بهمن ماه 1327 هنگامی که در جشن سالیانه‌ی تاسیس دانشگاه شرکت می‌کردم، روی داد.
قضیه‌ی چهارم که شرح آن در این کتاب مندرج است معجزه 28 مرداد سال 1332 بود که ایران را از چنگال مصدق رهایی داد. دکتر مصدق مردی بود که امکان داشت رهبر سیاسی خوبی باشد ولی در اواخر حکومتش اسیر افکار افراطی خود و عده‌ای از اطرافیان و تلقینات غیرمستقیم یک دولت خارجی قرار گرفته بود. اعتقاد من این است که سرنگون کردن دستگاه مصدق کار مردم عادی کشور من بود که در دلشان بارقه مشیت یزدانی میدرخشید.
پاسخ دکترمصدق
بارقه مشیت یزدانی در دل آیزنهاور رئیس جمهوری درخشید که تصویب نمود آزادی یک ملتی را با چهل درصد از سهام کنسرسیوم مبادله کنند و برای اجرای این معاوضه در مرحله اول دست خط عزل من صادر و کودتای شب ۲۵ مرداد ۱۳۳۲ شروع گردید، که چون به نتیجه نرسید، مرحله دوم آن شروع شد و سیصد و نود هزار دلار آمریکا بین بعضی از علمای فاسد و امراء و افسران بی‌ایمان تقسیم گردید و به هر یک از آن مردم عادی کشور مورد توجه شاهنشاه هم از این اعتبار مبلغ ناچیزی رسید که همه یک دل و یک زبان زیر نظر آن افسران و درجه داران به غارت خانه‌ی من پرداختند، مرا دستگیر و به دادگاه نظامی تسلیم کردند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی در حوادث دوره ی مصدق
#شعر_کودتا
ز تغزل تا تعهد
دفتر شعر «سراب» را «هوشنگ ابتهاج» در سال 1330 منتشر كرد. مجموعه‌اي كاملاً متغزل كه اشعار غنايي شاعري را در خود داشت كه آن روزها هنوز خيلي جوان بود. اما اين شاعر جوان در مقدمه‌ي همين كتاب، خود را از پيگيري اين روند در شاعري مبرا دانسته و نوشته بود كه از اين پس همپاي خلق ايران براي تحقق آرمانهاي انساني به مبارزه خواهد پرداخت. «ابتهاج» با انتشار مثنوي «بهار تلخ» (يا بهار غم‌انگيز) در خرداد‌ماه 1333 نشان داد كه پاي حرف خود ايستاده و ميخواهد در حيطه‌ي ادبيات متعهد فعاليت كند. شعر او بعد از كودتا (عمدتاً در قطعات نيمايي و كمتر در غزل‌هايش) رنگ و بويي ايدئولوژيك به خود گرفت. مجموعه‌ي «زمين» در سال 1334 منتشر شد.
يكي از بهترين اشعار اين دفتر «مرجان» نام دارد كه در بهمن 1332 سروده شده است، يعني تنها چند ماه بعد از كودتا. شعري تلخ كه در انتهاي آن هنوز كور‌سوي اميدي به تغيير اوضاع را ميتوان ديد: «سنگي‌ست زير آب، ولي آن شكسته سنگ/ زنده‌ست، مي‌تپد به اميدي در آن نهفت». اين اميد پيوسته در شعر «ابتهاج» باقي ماند. او در زمره‌ي شاعراني نبود كه شكست و سر‌خوردگي خود از شكست را دستمايه‌‌ي سرودن شعر كند. او در بدبينانه‌ترين حالاتش هم چون شعر «تشويش» وضعيتي پر‌بيم و اميد را تصوير ميكند: «به كجا آيا خواهيم رسيد آخر؟/ و چه خواهد آمد بر سر ما با اين دلهاي پراكنده؟/ بنشينيم و بينديشيم».
مرجان
سنگی است زیر آب
در گود شب گرفته دریای نیلگون
تنها نشسته در تک آن گور سهمناک
خاموش مانده در دل آن سردی و سکون
او با سکوت خویش
از یاد رفته ای ست در آن دخمه سیاه
هرگز بر او نتافته خورشید نیم روز
هرگز بر او نتافته مهتاب شامگاه
بسیار شب که ناله برآورد و کس نبود
کان ناله بشنود
بسیار شب که اشک برافشاند و یاوه گشت
در گود آن کبود
سنگی است زیر آب ولی آن شکسته سنگ
زنده ست می تپد به امیدی در آن نهفت
دل بود اگر به سینه دلدار می نشست
گل بود اگر به سایه خورشید می شکفت
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی در حوادث دوره ی مصدق
#شعر_کودتا
ز تغزل تا تعهد
دفتر شعر «سراب» را «هوشنگ ابتهاج» در سال 1330 منتشر كرد. مجموعه‌اي كاملاً متغزل كه اشعار غنايي شاعري را در خود داشت كه آن روزها هنوز خيلي جوان بود. اما اين شاعر جوان در مقدمه‌ي همين كتاب، خود را از پيگيري اين روند در شاعري مبرا دانسته و نوشته بود كه از اين پس همپاي خلق ايران براي تحقق آرمانهاي انساني به مبارزه خواهد پرداخت. «ابتهاج» با انتشار مثنوي «بهار تلخ» (يا بهار غم‌انگيز) در خرداد‌ماه 1333 نشان داد كه پاي حرف خود ايستاده و ميخواهد در حيطه‌ي ادبيات متعهد فعاليت كند. شعر او بعد از كودتا (عمدتاً در قطعات نيمايي و كمتر در غزل‌هايش) رنگ و بويي ايدئولوژيك به خود گرفت. مجموعه‌ي «زمين» در سال 1334 منتشر شد.
يكي از بهترين اشعار اين دفتر «مرجان» نام دارد كه در بهمن 1332 سروده شده است، يعني تنها چند ماه بعد از كودتا. شعري تلخ كه در انتهاي آن هنوز كور‌سوي اميدي به تغيير اوضاع را ميتوان ديد: «سنگي‌ست زير آب، ولي آن شكسته سنگ/ زنده‌ست، مي‌تپد به اميدي در آن نهفت». اين اميد پيوسته در شعر «ابتهاج» باقي ماند. او در زمره‌ي شاعراني نبود كه شكست و سر‌خوردگي خود از شكست را دستمايه‌‌ي سرودن شعر كند. او در بدبينانه‌ترين حالاتش هم چون شعر «تشويش» وضعيتي پر‌بيم و اميد را تصوير ميكند: «به كجا آيا خواهيم رسيد آخر؟/ و چه خواهد آمد بر سر ما با اين دلهاي پراكنده؟/ بنشينيم و بينديشيم».
مرجان
سنگی است زیر آب
در گود شب گرفته دریای نیلگون
تنها نشسته در تک آن گور سهمناک
خاموش مانده در دل آن سردی و سکون
او با سکوت خویش
از یاد رفته ای ست در آن دخمه سیاه
هرگز بر او نتافته خورشید نیم روز
هرگز بر او نتافته مهتاب شامگاه
بسیار شب که ناله برآورد و کس نبود
کان ناله بشنود
بسیار شب که اشک برافشاند و یاوه گشت
در گود آن کبود
سنگی است زیر آب ولی آن شکسته سنگ
زنده ست می تپد به امیدی در آن نهفت
دل بود اگر به سینه دلدار می نشست
گل بود اگر به سایه خورشید می شکفت
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
نپذیرفتن نظامی گری در اندیشه سیاسی دکتر مصدق؛ پرهیر از خشونت حتی در مبارزه با رژیم های خودکامه
خلیل ملکی در جایی می گوید که او به آقای دکتر مصدق پیشنهاد کرده بود که از جوانان طرفدار نهضت ملی که نظام وظیفه شان را گذرانده اند یک گارد طرفدار نهضت درست بشود که اگر وقایعی مثل ۹ اسفند و این چیزها اتفاق افتاد، بتوانند از نهضت ملی دفاع بکنند ولی دکتر مصدق به این کار رضا نداد. دیگران هم چنین پیشنهادی به او کرده بودند و او اکراه داشت که این کار را انجام دهد.
دکتر سنجابی در این باره می گوید: مصدق اولا به هیچ وجه رضایت نداشت که سازمان های حزبی در امور مربوط به ارتش مداخله کنند و یا با جمعی از افسران ارتش به عنوان افسران ملی ارتباط داشته باشد. او می گفت امر ارتش باید بکلی از احزاب مجزا باشد. همچنین عقیده اساسی او این بود که مبارزات حزبی و سیاسی حتی مبارزه با دولتهای دیکتاتوری هم نباید به صورت مسلحانه و چریکی باشد و بیم و خوف داشت از اینکه سازمانهای مسلح حزبی بیش از اینکه مفید باشند موجب اغتشاش بشوند. از این جهت او با این ترتیب موافقت نداشت.
امیدها و ناامیدی ها، پروژه تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد، گفتگو با کریم سنجابی، ص۱۴۷ و ۱۴۸
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
نپذیرفتن نظامی گری در اندیشه سیاسی دکتر مصدق؛ پرهیر از خشونت حتی در مبارزه با رژیم های خودکامه
خلیل ملکی در جایی می گوید که او به آقای دکتر مصدق پیشنهاد کرده بود که از جوانان طرفدار نهضت ملی که نظام وظیفه شان را گذرانده اند یک گارد طرفدار نهضت درست بشود که اگر وقایعی مثل ۹ اسفند و این چیزها اتفاق افتاد، بتوانند از نهضت ملی دفاع بکنند ولی دکتر مصدق به این کار رضا نداد. دیگران هم چنین پیشنهادی به او کرده بودند و او اکراه داشت که این کار را انجام دهد.
دکتر سنجابی در این باره می گوید: مصدق اولا به هیچ وجه رضایت نداشت که سازمان های حزبی در امور مربوط به ارتش مداخله کنند و یا با جمعی از افسران ارتش به عنوان افسران ملی ارتباط داشته باشد. او می گفت امر ارتش باید بکلی از احزاب مجزا باشد. همچنین عقیده اساسی او این بود که مبارزات حزبی و سیاسی حتی مبارزه با دولتهای دیکتاتوری هم نباید به صورت مسلحانه و چریکی باشد و بیم و خوف داشت از اینکه سازمانهای مسلح حزبی بیش از اینکه مفید باشند موجب اغتشاش بشوند. از این جهت او با این ترتیب موافقت نداشت.
امیدها و ناامیدی ها، پروژه تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد، گفتگو با کریم سنجابی، ص۱۴۷ و ۱۴۸
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
قسمت‌هایی از سخنان آیت‌الله طالقانی بر مزار دکتر محمد مصدق در اسفند ۱۳۵۷：
ﺷﺨﺺ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ؟ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻣﺮﺩﯼ ﺑﻮﺩ ﺗﺤﺼﯿﻞﮐﺮﺩﻩ ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺷﺮﺍﻓﯽ، ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻭ ﯾﺎ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ، ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩ، ﺗﺤﻮﻝ ﯾﺎﻓﺖ، ﻣﺮﺩ ﻣﻠﺖ ﺷﺪ. ﻣﺮﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭﯼﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﺳﯽ ﺑﯿﺎﻥ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺪﺭﺱ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ و ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺭﻭﺱ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﮕﻠﯿﺲ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻠﺖ، ﺍﯾﻦﻣﻠﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺭﺍﻫﺶ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﺑﺪ ﻭ ﭘﯿﺶ ﺭﻭﺩ. ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺰﺷﮏ ﻣﺎﻫﺮﯼ، ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺭﻭﯼ ﻧﻘﻄﻪ ﺩﺭﺩ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ، ﺑﯽﻃﺮﻑ ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﺗﺰ ﻋﺪﻡ ﺗﻌﻬﺪ ﺭﺍ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ. ﺗﺰﯼ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ «ﻧﺎﺻﺮ»، « ﻧﻬﺮﻭ» ﻭ « ﺳﻮﮐﺎﺭﻧﻮ » ﻭ ﻫﻤﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﺪ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﻧﺒﺎﺭﻫﺎﯼ ﻧﻔﺖ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎ ﻧﻔﺖﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﯿﻢ، ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻣﯽﻣﺎﻧﯿﻢ ﻭﻟﯽ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ می‌خواهیم........
ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻧﻪ ﻣﺮﺩ ﻣﺪﻋﯽﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻫﺴﺘﻢ ﻧﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﻧﺨﺴﺖﻭﺯﯾﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ . ﻣﺠﺎﻝ ﺩﻫﯿﺪ ﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺗﺎ ﻗﻀﯿﻪ ﻧﻔﺖ ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﻢ. ﻓﺪﺍﺋﯿﺎﻥ ﺍﺳﻼﻡ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ ﺳﻬﻢ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﻭ ﺑﺎﯾﺪﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﯽ ﻭﺑﺪﯾﻦﺗﺮﺗﯿﺐ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﺎﺡ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﯿﻢ ﺁﻥ ﺗﺮﮐﯿﺐ، ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻟﺘﯿﺎﻡ ﺩﻫﯿﻢ . ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﯽ ﺭﻓﺘﻨﺪ....
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻭ ﭘﯿﺸﺎﻣﺪ ۲۸ ﻣﺮﺩﺍﺩ ﻧﻬﻀﺖ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻣﻠﯽ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪ، ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﭼﺮﺍﻍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﻗﻠﻮﺏ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺪﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﺍﻧﮕﺎﻥ ﻭ ﺷﺨﺼﯿﺖﻫﺎﯼ ﻣﻠﯽ ﻭ ﺩﯾﻨﯽ ﺍﺯ ﻗﺒﯿﻞ ﺁﯾﺖﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻧﺴﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﺸﺎﻥ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺧﺎﻟﯽﺍﺳﺖ ﺁﻗﺎﯼ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﻓﻘﺎ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﯾﺎ ﮔﺎﻩ ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﯾﺎ ﺁﺭﺍﻡ، ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻃﻮﻓﺎﻥ.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
قسمت‌هایی از سخنان آیت‌الله طالقانی بر مزار دکتر محمد مصدق در اسفند ۱۳۵۷：
ﺷﺨﺺ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ؟ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻣﺮﺩﯼ ﺑﻮﺩ ﺗﺤﺼﯿﻞﮐﺮﺩﻩ ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺷﺮﺍﻓﯽ، ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻭ ﯾﺎ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ، ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩ، ﺗﺤﻮﻝ ﯾﺎﻓﺖ، ﻣﺮﺩ ﻣﻠﺖ ﺷﺪ. ﻣﺮﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭﯼﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﺳﯽ ﺑﯿﺎﻥ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺪﺭﺱ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ و ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺭﻭﺱ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﮕﻠﯿﺲ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻠﺖ، ﺍﯾﻦﻣﻠﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺭﺍﻫﺶ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﺑﺪ ﻭ ﭘﯿﺶ ﺭﻭﺩ. ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺰﺷﮏ ﻣﺎﻫﺮﯼ، ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺭﻭﯼ ﻧﻘﻄﻪ ﺩﺭﺩ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ، ﺑﯽﻃﺮﻑ ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﺗﺰ ﻋﺪﻡ ﺗﻌﻬﺪ ﺭﺍ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ. ﺗﺰﯼ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ «ﻧﺎﺻﺮ»، « ﻧﻬﺮﻭ» ﻭ « ﺳﻮﮐﺎﺭﻧﻮ » ﻭ ﻫﻤﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﺪ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﻧﺒﺎﺭﻫﺎﯼ ﻧﻔﺖ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎ ﻧﻔﺖﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﯿﻢ، ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻣﯽﻣﺎﻧﯿﻢ ﻭﻟﯽ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ می‌خواهیم........
ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻧﻪ ﻣﺮﺩ ﻣﺪﻋﯽﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻫﺴﺘﻢ ﻧﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﻧﺨﺴﺖﻭﺯﯾﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ . ﻣﺠﺎﻝ ﺩﻫﯿﺪ ﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺗﺎ ﻗﻀﯿﻪ ﻧﻔﺖ ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﻢ. ﻓﺪﺍﺋﯿﺎﻥ ﺍﺳﻼﻡ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ ﺳﻬﻢ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﻭ ﺑﺎﯾﺪﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﯽ ﻭﺑﺪﯾﻦﺗﺮﺗﯿﺐ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﺎﺡ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﯿﻢ ﺁﻥ ﺗﺮﮐﯿﺐ، ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻟﺘﯿﺎﻡ ﺩﻫﯿﻢ . ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﯽ ﺭﻓﺘﻨﺪ....
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻭ ﭘﯿﺸﺎﻣﺪ ۲۸ ﻣﺮﺩﺍﺩ ﻧﻬﻀﺖ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻣﻠﯽ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪ، ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﭼﺮﺍﻍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﻗﻠﻮﺏ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺪﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﺍﻧﮕﺎﻥ ﻭ ﺷﺨﺼﯿﺖﻫﺎﯼ ﻣﻠﯽ ﻭ ﺩﯾﻨﯽ ﺍﺯ ﻗﺒﯿﻞ ﺁﯾﺖﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻧﺴﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﺸﺎﻥ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺧﺎﻟﯽﺍﺳﺖ ﺁﻗﺎﯼ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﻓﻘﺎ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﯾﺎ ﮔﺎﻩ ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﯾﺎ ﺁﺭﺍﻡ، ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻃﻮﻓﺎﻥ.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷