@flith کانال پروازفکرواندیشه
ی متفاوت است. وزارت نیرو معتقد است، کشاورزی 83میلیارد مکعب آب کشور را مصرف می‌کند و وزارت کشاورزی به عدد 57میلیارد مترمکعب تأکید دارد. اگر بخواهیم گزارش وزارت نیرو را درنظر بگیریم، ضایعات کشاورزی حدود یک‌نهم کل آب مصرف‌شده در بخش کشاورزی را به خود اختصاص می‌دهد و اگر بخواهیم به گزارش وزارت کشاورزی استناد کنیم، تقریبا یک‌ششم آب کشاورزی با ضایعات هدر می‌رود. از این میان نکته جالب‌تر آن است، میزان آبی که در ضایعات کشاورزی هدر می‌رود، از تمام آبی که مردم ایران و بخش صنایع مصرف می‌کنند، بیشتر است. براساس گزارش‌های موجود میزان آبی که در بخش شرب و صنعت استفاده می‌شود، 7میلیارد مترمکعب تخمین زده شده است. این درحالی است که آب تلف‌شده ناشی از ضایعات کشاورزی 9.3میلیارد مترمکعب برآورد شده است.
موادغذایی نزدیک به تاریخ انقضا
به خیریه‌های فرانسوی می‌روند
آمار تکان‌دهنده ضایعات غذا درجهان موجب شده است که کشورهای اروپایی برای کنترل این اسراف راهکارهایی درپیش بگیرند. با توجه به اینکه حجم عمده ضایعات غذا درکشورهای صنعتی توسط مصرف‌کننده نهایی رخ می‌دهد و درواقع مردم نقش بیشتری در اسراف دارند تا صنایع، این کشورها اقدامات ویژه‌ای برای کنترل اسراف توسط مصرف‌کننده نهایی چاره‌اندیشی کرده‌اند. دامنه این راهکارها از رفتارهای تشویقی و فرهنگ‌سازی تا اعمال قوانین ویژه را در برمی‌گیرد. به‌عنوان مثال، در ایتالیا طرح جدیدی اجرا شده است که براساس آن در رستوران‌های این کشور ظرف‌هایی با عنوان «کیسه خانواده» دراختیار مشتریان قرار می‌گیرد. این ظرف ویژه برای آن است که مشتریان غذای اضافه خود را به خانه ببرند و مانع از ریختن آن به زباله رستوران‌ها شوند.
در آلمان سوپرمارکت‌ها و فروشندگان خرد می‌توانند موادغذایی را که به تاریخ انقضا نزدیک شده است، با تخفیف‌های ویژه بفروشند و در فرانسه این مسأله به صورت قانون متفاوتی درآمده است. قانونی که البته براساس پیشنهاد یک ایرانی تبار ساکن فرانسه شکل گرفته است. در فرانسه اگر صاحبان فروشگاه‌های موادغذایی قراردادی با یک سازمان خیریه اهدای غذا امضا نکنند، جریمه خواهند شد. برمبنای این قانون فروشندگان موظفند موادغذایی را که به تاریخ انقضا نزدیک می‌شود، به جای دورریختن به صورت رایگان دراختیار خیریه‌ها قرار دهند. خیریه‌ها نیز این موادغذایی را در بین افراد بی‌خانمان و فقیر توزیع می‌کنند.
علاوه بر این کشورهای پیشرفته در بخش صنایع سال‌هاست تلاش می‌کنند ضایعات غذا را کنترل کنند و در پروسه تولید و سپس بازیافت از فناوری‌های به‌روز و کارآمدی بهره‌گیری کنند که میزان اسراف موادغذایی تولیدشده را به حداقل می‌رساند.
ضایعات غذا از مزرعه تا سفره
در ایران اما، موادغذایی سرنوشت متفاوتی دنبال می‌کنند. حالا تولید با فناوری قدیمی و ضعف شدید دربخش فرآوری و بسته‌بندی موادغذایی، ضایعات هنگفتی رقم زده است. درچرخه میانی یعنی مصرف‌کننده نیز چندان مقید به صرفه‌جویی در مصرف موادغذایی نیست. در فرهنگ ایرانی درست کردن بیش از نیاز غذا دست و دلبازی و ارزش محسوب می‌شود و در مراسم دینی و نذورات بخش قابل توجهی از موادغذایی توسط مصرف‌کننده نهایی دورریز می‌شود. در بخش نهایی در فرآوری و بازیافت ضایعات غذا نیز بسیار ضعیف عمل کرده‌ایم و تقریبا در بازیافت زباله حرفی برای گفتن نداریم. علی موحد دبیر کانون انجمن‌های صنایع غذایی با تأکید بر اینکه هیچ آمار شفافی درباره میزان برگشتی موادغذایی فرآوری شده و کارخانه‌ای وجود ندارد، به «شهروند» می‌گوید: در اقتصاد ایران یک مشکل مزمن وجود دارد و آن وجود آمار و شفافیت درتمامی بخش‌های اقتصادی است. از این میان ما هیچ آمار دقیقی درباره میزان برگشت موادغذایی فرآوری شده و معدوم‌سازی آنها نداریم. بنابراین برنامه‌ریزی برای کنترل ضایعات در این بخش دشوار است.
او درباره اسراف غذا در ایران نیز توضیح می‌دهد: حجم عمده‌ای از موادغذایی در ایران به دلایل مختلف از بین می‌رود. این دلایل از مزرعه شروع می‌شود تا به سفره مردم برسد. بنابراین برای کنترل این دورریز نیاز به مدیریت دقیق زنجیره تولید تا مصرف است اما ماجرا به همین جا ختم نمی‌شود و ایران به دلیل نداشتن صنعت بازیافت پیشرفته بخش قابل توجهی از موادغذایی تلف می‌شود.
وی ادامه می‌دهد: بخش قابل توجهی از زباله‌های کشور یعنی چیزی حدود 65درصد آن زباله‌تر است و ما برخلاف کشورهای پیشرفته این زباله‌ها را به پول تبدیل نکرده‌ایم. درست است اتفاقات خوبی در بازیافت زباله‌های کاغذی رخ داده یا برخی صنایع مثل لبنیات فناوری پیشرفته‌ای در زمینه بازیافت ضایعات غذا دارند اما در نگاه کلی صنعت بازیافت در ایران بسیار ضعیف عمل کرده است.
موحد درباره سرنوشت موادغذایی برگشتی از خرده‌فروشی‌ها توضیح می‌دهد: هرماده غذایی سرنوشت متفاوتی پشت سر می‌گذارد که البته این سرنوشت به میزان فساد موادغذ
ی متفاوت است. وزارت نیرو معتقد است، کشاورزی 83میلیارد مکعب آب کشور را مصرف می‌کند و وزارت کشاورزی به عدد 57میلیارد مترمکعب تأکید دارد. اگر بخواهیم گزارش وزارت نیرو را درنظر بگیریم، ضایعات کشاورزی حدود یک‌نهم کل آب مصرف‌شده در بخش کشاورزی را به خود اختصاص می‌دهد و اگر بخواهیم به گزارش وزارت کشاورزی استناد کنیم، تقریبا یک‌ششم آب کشاورزی با ضایعات هدر می‌رود. از این میان نکته جالب‌تر آن است، میزان آبی که در ضایعات کشاورزی هدر می‌رود، از تمام آبی که مردم ایران و بخش صنایع مصرف می‌کنند، بیشتر است. براساس گزارش‌های موجود میزان آبی که در بخش شرب و صنعت استفاده می‌شود، 7میلیارد مترمکعب تخمین زده شده است. این درحالی است که آب تلف‌شده ناشی از ضایعات کشاورزی 9.3میلیارد مترمکعب برآورد شده است.
موادغذایی نزدیک به تاریخ انقضا
به خیریه‌های فرانسوی می‌روند
آمار تکان‌دهنده ضایعات غذا درجهان موجب شده است که کشورهای اروپایی برای کنترل این اسراف راهکارهایی درپیش بگیرند. با توجه به اینکه حجم عمده ضایعات غذا درکشورهای صنعتی توسط مصرف‌کننده نهایی رخ می‌دهد و درواقع مردم نقش بیشتری در اسراف دارند تا صنایع، این کشورها اقدامات ویژه‌ای برای کنترل اسراف توسط مصرف‌کننده نهایی چاره‌اندیشی کرده‌اند. دامنه این راهکارها از رفتارهای تشویقی و فرهنگ‌سازی تا اعمال قوانین ویژه را در برمی‌گیرد. به‌عنوان مثال، در ایتالیا طرح جدیدی اجرا شده است که براساس آن در رستوران‌های این کشور ظرف‌هایی با عنوان «کیسه خانواده» دراختیار مشتریان قرار می‌گیرد. این ظرف ویژه برای آن است که مشتریان غذای اضافه خود را به خانه ببرند و مانع از ریختن آن به زباله رستوران‌ها شوند.
در آلمان سوپرمارکت‌ها و فروشندگان خرد می‌توانند موادغذایی را که به تاریخ انقضا نزدیک شده است، با تخفیف‌های ویژه بفروشند و در فرانسه این مسأله به صورت قانون متفاوتی درآمده است. قانونی که البته براساس پیشنهاد یک ایرانی تبار ساکن فرانسه شکل گرفته است. در فرانسه اگر صاحبان فروشگاه‌های موادغذایی قراردادی با یک سازمان خیریه اهدای غذا امضا نکنند، جریمه خواهند شد. برمبنای این قانون فروشندگان موظفند موادغذایی را که به تاریخ انقضا نزدیک می‌شود، به جای دورریختن به صورت رایگان دراختیار خیریه‌ها قرار دهند. خیریه‌ها نیز این موادغذایی را در بین افراد بی‌خانمان و فقیر توزیع می‌کنند.
علاوه بر این کشورهای پیشرفته در بخش صنایع سال‌هاست تلاش می‌کنند ضایعات غذا را کنترل کنند و در پروسه تولید و سپس بازیافت از فناوری‌های به‌روز و کارآمدی بهره‌گیری کنند که میزان اسراف موادغذایی تولیدشده را به حداقل می‌رساند.
ضایعات غذا از مزرعه تا سفره
در ایران اما، موادغذایی سرنوشت متفاوتی دنبال می‌کنند. حالا تولید با فناوری قدیمی و ضعف شدید دربخش فرآوری و بسته‌بندی موادغذایی، ضایعات هنگفتی رقم زده است. درچرخه میانی یعنی مصرف‌کننده نیز چندان مقید به صرفه‌جویی در مصرف موادغذایی نیست. در فرهنگ ایرانی درست کردن بیش از نیاز غذا دست و دلبازی و ارزش محسوب می‌شود و در مراسم دینی و نذورات بخش قابل توجهی از موادغذایی توسط مصرف‌کننده نهایی دورریز می‌شود. در بخش نهایی در فرآوری و بازیافت ضایعات غذا نیز بسیار ضعیف عمل کرده‌ایم و تقریبا در بازیافت زباله حرفی برای گفتن نداریم. علی موحد دبیر کانون انجمن‌های صنایع غذایی با تأکید بر اینکه هیچ آمار شفافی درباره میزان برگشتی موادغذایی فرآوری شده و کارخانه‌ای وجود ندارد، به «شهروند» می‌گوید: در اقتصاد ایران یک مشکل مزمن وجود دارد و آن وجود آمار و شفافیت درتمامی بخش‌های اقتصادی است. از این میان ما هیچ آمار دقیقی درباره میزان برگشت موادغذایی فرآوری شده و معدوم‌سازی آنها نداریم. بنابراین برنامه‌ریزی برای کنترل ضایعات در این بخش دشوار است.
او درباره اسراف غذا در ایران نیز توضیح می‌دهد: حجم عمده‌ای از موادغذایی در ایران به دلایل مختلف از بین می‌رود. این دلایل از مزرعه شروع می‌شود تا به سفره مردم برسد. بنابراین برای کنترل این دورریز نیاز به مدیریت دقیق زنجیره تولید تا مصرف است اما ماجرا به همین جا ختم نمی‌شود و ایران به دلیل نداشتن صنعت بازیافت پیشرفته بخش قابل توجهی از موادغذایی تلف می‌شود.
وی ادامه می‌دهد: بخش قابل توجهی از زباله‌های کشور یعنی چیزی حدود 65درصد آن زباله‌تر است و ما برخلاف کشورهای پیشرفته این زباله‌ها را به پول تبدیل نکرده‌ایم. درست است اتفاقات خوبی در بازیافت زباله‌های کاغذی رخ داده یا برخی صنایع مثل لبنیات فناوری پیشرفته‌ای در زمینه بازیافت ضایعات غذا دارند اما در نگاه کلی صنعت بازیافت در ایران بسیار ضعیف عمل کرده است.
موحد درباره سرنوشت موادغذایی برگشتی از خرده‌فروشی‌ها توضیح می‌دهد: هرماده غذایی سرنوشت متفاوتی پشت سر می‌گذارد که البته این سرنوشت به میزان فساد موادغذ
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ایی مانند بیسکوییت ممکن است تنها رطوبت خود را از دست داده باشند و به اصطلاح بیات شده باشند. این بیسکوییت‌ها تحت ضوابط و استانداردهای خاصی ممکن است به چرخه تولید برگردند. برخی دیگر ممکن است تبدیل به کود و کمپوست شوند و در مزارع و گلخانه‌ها مورد استفاده قرار بگیرند و برخی معدوم می‌شوند که البته با توجه به نبود صنایع بازیافتی و فرآوری کافی بخش عمده‌ای زباله می‌شوند و از بین می‌روند.
ایجاد صنایع فرآوری و بازیافت زباله
راهکار کنترل زیان
آراسب دباغ‌مقدم نایب‌رئیس کمیته موادغذایی سازمان نظام دامپزشکی نیز دراین‌باره به «شهروند» می‌گوید: موضوع کاهش ضایعات موادغذایی در درجه اول باید با ارتقای فناوری و توسعه صنایع تبدیلی و تکمیلی در زنجیره تولید کنترل شود و سپس به بحث فرهنگ‌سازی برای مصرف‌کننده نهایی می‌رسیم.
وی ادامه می‌دهد: اینکه سرنوشت ضایعات موادغذایی در ایران به کجا ختم می‌شود، درباره کارخانجات موادغذایی وضع معلوم است. بیشتر آنها با رعایت ضوابطی موادغذایی از تاریخ مصرف گذشته را معدوم می‌کنند و برگشت آنها به چرخه تولید تقریبا غیرممکن است، زیرا موادغذایی به محض فساد تغییر رنگ، بو و مزه می‌دهند و برگشت دوباره آنها به چرخه تولید به معنی کاهش کیفیت و ضرر افزوده است.
دباغ‌مقدم می‌گوید: از طرفی نبود صنایع فرآوری یا بازیافت مناسب نیز باعث می‌شود چاره‌ای جز معدوم‌سازی و دورریختن این دسته از موادغذایی وجود نداشته باشد. بنابراین برای کنترل دورریز موادغذایی در ایران باید در زنجیره تولید و پس از آن صنایع مناسب ایجاد شود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ایی مانند بیسکوییت ممکن است تنها رطوبت خود را از دست داده باشند و به اصطلاح بیات شده باشند. این بیسکوییت‌ها تحت ضوابط و استانداردهای خاصی ممکن است به چرخه تولید برگردند. برخی دیگر ممکن است تبدیل به کود و کمپوست شوند و در مزارع و گلخانه‌ها مورد استفاده قرار بگیرند و برخی معدوم می‌شوند که البته با توجه به نبود صنایع بازیافتی و فرآوری کافی بخش عمده‌ای زباله می‌شوند و از بین می‌روند.
ایجاد صنایع فرآوری و بازیافت زباله
راهکار کنترل زیان
آراسب دباغ‌مقدم نایب‌رئیس کمیته موادغذایی سازمان نظام دامپزشکی نیز دراین‌باره به «شهروند» می‌گوید: موضوع کاهش ضایعات موادغذایی در درجه اول باید با ارتقای فناوری و توسعه صنایع تبدیلی و تکمیلی در زنجیره تولید کنترل شود و سپس به بحث فرهنگ‌سازی برای مصرف‌کننده نهایی می‌رسیم.
وی ادامه می‌دهد: اینکه سرنوشت ضایعات موادغذایی در ایران به کجا ختم می‌شود، درباره کارخانجات موادغذایی وضع معلوم است. بیشتر آنها با رعایت ضوابطی موادغذایی از تاریخ مصرف گذشته را معدوم می‌کنند و برگشت آنها به چرخه تولید تقریبا غیرممکن است، زیرا موادغذایی به محض فساد تغییر رنگ، بو و مزه می‌دهند و برگشت دوباره آنها به چرخه تولید به معنی کاهش کیفیت و ضرر افزوده است.
دباغ‌مقدم می‌گوید: از طرفی نبود صنایع فرآوری یا بازیافت مناسب نیز باعث می‌شود چاره‌ای جز معدوم‌سازی و دورریختن این دسته از موادغذایی وجود نداشته باشد. بنابراین برای کنترل دورریز موادغذایی در ایران باید در زنجیره تولید و پس از آن صنایع مناسب ایجاد شود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#انتقادات_شاه_به_مصدق
انتقادات زیادی از طرف مخالفان دکتر محمد مصدق به عملکرد دوران نخست‌وزیری ایشان و نهضت ملی وارد شده و می‌شود. در همین راستا بر آن شدیم تا این انتقادات را از زبان یکی از بزرگ‌ترین مخالفان دکتر مصدق که همان محمدرضاشاه پهلوی باشد بیان کنیم و پاسخ دکتر مصدق را به این انتقادات در هفت بخش بررسی خواهیم کرد. این مجموعه در کانال "مصدق به روایت تاریخ و اسناد" آماده و خدمت دوستان ارائه می‌شود.
قسمت اول: از فصل سوم کتاب ماموریت برای وطنم
مدتها پس از وقایع دوران کودکی چهار حادثۀ دیگر برای من روی داد که هر یک در حدود خود حائز کمال اهمیت بوده و موجب شده است که ایمان و توجه بی‌شائبه‌ای که در دوران کودکی به مبدأ حقیقی داشته‌ام ادامه یافته و روز به رپز مستحکمتر گردد.
اولین حادثه، هنگامی روی داد که برای بازدید سدی که تازه در شرف احداث بود به کوهرنگ در حوالی اصفهان رفتم.
دومین واقعه رهایی استان زرخیز آذربایجان از تسلط اجانب بود.
و سومین واقعه‌ی عجیب و تلخ دوران سلطنتم در بهمن ماه 1327 هنگامی که در جشن سالیانه‌ی تاسیس دانشگاه شرکت می‌کردم، روی داد.
قضیه‌ی چهارم که شرح آن در این کتاب مندرج است معجزه 28 مرداد سال 1332 بود که ایران را از چنگال مصدق رهایی داد. دکتر مصدق مردی بود که امکان داشت رهبر سیاسی خوبی باشد ولی در اواخر حکومتش اسیر افکار افراطی خود و عده‌ای از اطرافیان و تلقینات غیرمستقیم یک دولت خارجی قرار گرفته بود. اعتقاد من این است که سرنگون کردن دستگاه مصدق کار مردم عادی کشور من بود که در دلشان بارقه مشیت یزدانی میدرخشید.
پاسخ دکترمصدق
بارقه مشیت یزدانی در دل آیزنهاور رئیس جمهوری درخشید که تصویب نمود آزادی یک ملتی را با چهل درصد از سهام کنسرسیوم مبادله کنند و برای اجرای این معاوضه در مرحله اول دست خط عزل من صادر و کودتای شب ۲۵ مرداد ۱۳۳۲ شروع گردید، که چون به نتیجه نرسید، مرحله دوم آن شروع شد و سیصد و نود هزار دلار آمریکا بین بعضی از علمای فاسد و امراء و افسران بی‌ایمان تقسیم گردید و به هر یک از آن مردم عادی کشور مورد توجه شاهنشاه هم از این اعتبار مبلغ ناچیزی رسید که همه یک دل و یک زبان زیر نظر آن افسران و درجه داران به غارت خانه‌ی من پرداختند، مرا دستگیر و به دادگاه نظامی تسلیم کردند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#انتقادات_شاه_به_مصدق
انتقادات زیادی از طرف مخالفان دکتر محمد مصدق به عملکرد دوران نخست‌وزیری ایشان و نهضت ملی وارد شده و می‌شود. در همین راستا بر آن شدیم تا این انتقادات را از زبان یکی از بزرگ‌ترین مخالفان دکتر مصدق که همان محمدرضاشاه پهلوی باشد بیان کنیم و پاسخ دکتر مصدق را به این انتقادات در هفت بخش بررسی خواهیم کرد. این مجموعه در کانال "مصدق به روایت تاریخ و اسناد" آماده و خدمت دوستان ارائه می‌شود.
قسمت اول: از فصل سوم کتاب ماموریت برای وطنم
مدتها پس از وقایع دوران کودکی چهار حادثۀ دیگر برای من روی داد که هر یک در حدود خود حائز کمال اهمیت بوده و موجب شده است که ایمان و توجه بی‌شائبه‌ای که در دوران کودکی به مبدأ حقیقی داشته‌ام ادامه یافته و روز به رپز مستحکمتر گردد.
اولین حادثه، هنگامی روی داد که برای بازدید سدی که تازه در شرف احداث بود به کوهرنگ در حوالی اصفهان رفتم.
دومین واقعه رهایی استان زرخیز آذربایجان از تسلط اجانب بود.
و سومین واقعه‌ی عجیب و تلخ دوران سلطنتم در بهمن ماه 1327 هنگامی که در جشن سالیانه‌ی تاسیس دانشگاه شرکت می‌کردم، روی داد.
قضیه‌ی چهارم که شرح آن در این کتاب مندرج است معجزه 28 مرداد سال 1332 بود که ایران را از چنگال مصدق رهایی داد. دکتر مصدق مردی بود که امکان داشت رهبر سیاسی خوبی باشد ولی در اواخر حکومتش اسیر افکار افراطی خود و عده‌ای از اطرافیان و تلقینات غیرمستقیم یک دولت خارجی قرار گرفته بود. اعتقاد من این است که سرنگون کردن دستگاه مصدق کار مردم عادی کشور من بود که در دلشان بارقه مشیت یزدانی میدرخشید.
پاسخ دکترمصدق
بارقه مشیت یزدانی در دل آیزنهاور رئیس جمهوری درخشید که تصویب نمود آزادی یک ملتی را با چهل درصد از سهام کنسرسیوم مبادله کنند و برای اجرای این معاوضه در مرحله اول دست خط عزل من صادر و کودتای شب ۲۵ مرداد ۱۳۳۲ شروع گردید، که چون به نتیجه نرسید، مرحله دوم آن شروع شد و سیصد و نود هزار دلار آمریکا بین بعضی از علمای فاسد و امراء و افسران بی‌ایمان تقسیم گردید و به هر یک از آن مردم عادی کشور مورد توجه شاهنشاه هم از این اعتبار مبلغ ناچیزی رسید که همه یک دل و یک زبان زیر نظر آن افسران و درجه داران به غارت خانه‌ی من پرداختند، مرا دستگیر و به دادگاه نظامی تسلیم کردند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی در حوادث دوره ی مصدق
#شعر_کودتا
ز تغزل تا تعهد
دفتر شعر «سراب» را «هوشنگ ابتهاج» در سال 1330 منتشر كرد. مجموعه‌اي كاملاً متغزل كه اشعار غنايي شاعري را در خود داشت كه آن روزها هنوز خيلي جوان بود. اما اين شاعر جوان در مقدمه‌ي همين كتاب، خود را از پيگيري اين روند در شاعري مبرا دانسته و نوشته بود كه از اين پس همپاي خلق ايران براي تحقق آرمان‌هاي انساني به مبارزه خواهد پرداخت. «ابتهاج» با انتشار مثنوي «بهار تلخ» (يا بهار غم‌انگيز) در خرداد‌ماه 1333 نشان داد كه پاي حرف خود ايستاده و مي‌خواهد در حيطه‌ي ادبيات متعهد فعاليت كند. شعر او بعد از كودتا (عمدتاً در قطعات نيمايي و كمتر در غزل‌هايش) رنگ و بويي ايدئولوژيك به خود گرفت. مجموعه‌ي «زمين» در سال 1334 منتشر شد.
يكي از بهترين اشعار اين دفتر «مرجان» نام دارد كه در بهمن 1332 سروده شده است، يعني تنها چند ماه بعد از كودتا. شعري تلخ كه در انتهاي آن هنوز كور‌سوي اميدي به تغيير اوضاع را مي‌توان ديد: «سنگي‌ست زير آب، ولي آن شكسته سنگ/ زنده‌ست، مي‌تپد به اميدي در آن نهفت». اين اميد پيوسته در شعر «ابتهاج» باقي ماند. او در زمره‌ي شاعراني نبود كه شكست و سر‌خوردگي خود از شكست را دستمايه‌‌ي سرودن شعر كند. او در بدبينانه‌ترين حالاتش هم چون شعر «تشويش» وضعيتي پر‌بيم و اميد را تصوير ميكند: «به كجا آيا خواهيم رسيد آخر؟/ و چه خواهد آمد بر سر ما با اين دل‌هاي پراكنده؟/ بنشينيم و بينديشيم».
مرجان
سنگی است زیر آب
در گود شب گرفته دریای نیلگون
تنها نشسته در تک آن گور سهمناک
خاموش مانده در دل آن سردی و سکون
او با سکوت خویش
از یاد رفته ای ست در آن دخمه سیاه
هرگز بر او نتافته خورشید نیم روز
هرگز بر او نتافته مهتاب شامگاه
بسیار شب که ناله برآورد و کس نبود
کان ناله بشنود
بسیار شب که اشک برافشاند و یاوه گشت
در گود آن کبود
سنگی است زیر آب ولی آن شکسته سنگ
زنده ست می تپد به امیدی در آن نهفت
دل بود اگر به سینه دلدار می نشست
گل بود اگر به سایه خورشید می شکفت
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی در حوادث دوره ی مصدق
#شعر_کودتا
ز تغزل تا تعهد
دفتر شعر «سراب» را «هوشنگ ابتهاج» در سال 1330 منتشر كرد. مجموعه‌اي كاملاً متغزل كه اشعار غنايي شاعري را در خود داشت كه آن روزها هنوز خيلي جوان بود. اما اين شاعر جوان در مقدمه‌ي همين كتاب، خود را از پيگيري اين روند در شاعري مبرا دانسته و نوشته بود كه از اين پس همپاي خلق ايران براي تحقق آرمان‌هاي انساني به مبارزه خواهد پرداخت. «ابتهاج» با انتشار مثنوي «بهار تلخ» (يا بهار غم‌انگيز) در خرداد‌ماه 1333 نشان داد كه پاي حرف خود ايستاده و مي‌خواهد در حيطه‌ي ادبيات متعهد فعاليت كند. شعر او بعد از كودتا (عمدتاً در قطعات نيمايي و كمتر در غزل‌هايش) رنگ و بويي ايدئولوژيك به خود گرفت. مجموعه‌ي «زمين» در سال 1334 منتشر شد.
يكي از بهترين اشعار اين دفتر «مرجان» نام دارد كه در بهمن 1332 سروده شده است، يعني تنها چند ماه بعد از كودتا. شعري تلخ كه در انتهاي آن هنوز كور‌سوي اميدي به تغيير اوضاع را مي‌توان ديد: «سنگي‌ست زير آب، ولي آن شكسته سنگ/ زنده‌ست، مي‌تپد به اميدي در آن نهفت». اين اميد پيوسته در شعر «ابتهاج» باقي ماند. او در زمره‌ي شاعراني نبود كه شكست و سر‌خوردگي خود از شكست را دستمايه‌‌ي سرودن شعر كند. او در بدبينانه‌ترين حالاتش هم چون شعر «تشويش» وضعيتي پر‌بيم و اميد را تصوير ميكند: «به كجا آيا خواهيم رسيد آخر؟/ و چه خواهد آمد بر سر ما با اين دل‌هاي پراكنده؟/ بنشينيم و بينديشيم».
مرجان
سنگی است زیر آب
در گود شب گرفته دریای نیلگون
تنها نشسته در تک آن گور سهمناک
خاموش مانده در دل آن سردی و سکون
او با سکوت خویش
از یاد رفته ای ست در آن دخمه سیاه
هرگز بر او نتافته خورشید نیم روز
هرگز بر او نتافته مهتاب شامگاه
بسیار شب که ناله برآورد و کس نبود
کان ناله بشنود
بسیار شب که اشک برافشاند و یاوه گشت
در گود آن کبود
سنگی است زیر آب ولی آن شکسته سنگ
زنده ست می تپد به امیدی در آن نهفت
دل بود اگر به سینه دلدار می نشست
گل بود اگر به سایه خورشید می شکفت
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
نپذیرفتن نظامی گری در اندیشه سیاسی دکتر مصدق؛ پرهیر از خشونت حتی در مبارزه با رژیم های خودکامه
خلیل ملکی در جایی می گوید که او به آقای دکتر مصدق پیشنهاد کرده بود که از جوانان طرفدار نهضت ملی که نظام وظیفه شان را گذرانده اند یک گارد طرفدار نهضت درست بشود که اگر وقایعی مثل ۹ اسفند و این چیزها اتفاق افتاد، بتوانند از نهضت ملی دفاع بکنند ولی دکتر مصدق به این کار رضا نداد. دیگران هم چنین پیشنهادی به او کرده بودند و او اکراه داشت که این کار را انجام دهد.
دکتر سنجابی در این باره می گوید: مصدق اولا به هیچ وجه رضایت نداشت که سازمان های حزبی در امور مربوط به ارتش مداخله کنند و یا با جمعی از افسران ارتش به عنوان افسران ملی ارتباط داشته باشد. او می گفت امر ارتش باید بکلی از احزاب مجزا باشد. همچنین عقیده اساسی او این بود که مبارزات حزبی و سیاسی حتی مبارزه با دولتهای دیکتاتوری هم نباید به صورت مسلحانه و چریکی باشد و بیم و خوف داشت از اینکه سازمانهای مسلح حزبی بیش از اینکه مفید باشند موجب اغتشاش بشوند. از این جهت او با این ترتیب موافقت نداشت.
امیدها و ناامیدی ها، پروژه تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد، گفتگو با کریم سنجابی، ص۱۴۷ و ۱۴۸
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
نپذیرفتن نظامی گری در اندیشه سیاسی دکتر مصدق؛ پرهیر از خشونت حتی در مبارزه با رژیم های خودکامه
خلیل ملکی در جایی می گوید که او به آقای دکتر مصدق پیشنهاد کرده بود که از جوانان طرفدار نهضت ملی که نظام وظیفه شان را گذرانده اند یک گارد طرفدار نهضت درست بشود که اگر وقایعی مثل ۹ اسفند و این چیزها اتفاق افتاد، بتوانند از نهضت ملی دفاع بکنند ولی دکتر مصدق به این کار رضا نداد. دیگران هم چنین پیشنهادی به او کرده بودند و او اکراه داشت که این کار را انجام دهد.
دکتر سنجابی در این باره می گوید: مصدق اولا به هیچ وجه رضایت نداشت که سازمان های حزبی در امور مربوط به ارتش مداخله کنند و یا با جمعی از افسران ارتش به عنوان افسران ملی ارتباط داشته باشد. او می گفت امر ارتش باید بکلی از احزاب مجزا باشد. همچنین عقیده اساسی او این بود که مبارزات حزبی و سیاسی حتی مبارزه با دولتهای دیکتاتوری هم نباید به صورت مسلحانه و چریکی باشد و بیم و خوف داشت از اینکه سازمانهای مسلح حزبی بیش از اینکه مفید باشند موجب اغتشاش بشوند. از این جهت او با این ترتیب موافقت نداشت.
امیدها و ناامیدی ها، پروژه تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد، گفتگو با کریم سنجابی، ص۱۴۷ و ۱۴۸
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
قسمت‌هایی از سخنان آیت‌الله طالقانی بر مزار دکتر محمد مصدق در اسفند ۱۳۵۷：
ﺷﺨﺺ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ؟ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻣﺮﺩﯼ ﺑﻮﺩ ﺗﺤﺼﯿﻞﮐﺮﺩﻩ ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺷﺮﺍﻓﯽ، ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻭ ﯾﺎ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ، ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩ، ﺗﺤﻮﻝ ﯾﺎﻓﺖ، ﻣﺮﺩ ﻣﻠﺖ ﺷﺪ. ﻣﺮﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭﯼﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﺳﯽ ﺑﯿﺎﻥ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺪﺭﺱ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ و ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺭﻭﺱ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﮕﻠﯿﺲ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻠﺖ، ﺍﯾﻦﻣﻠﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺭﺍﻫﺶ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﺑﺪ ﻭ ﭘﯿﺶ ﺭﻭﺩ. ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺰﺷﮏ ﻣﺎﻫﺮﯼ، ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺭﻭﯼ ﻧﻘﻄﻪ ﺩﺭﺩ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ، ﺑﯽﻃﺮﻑ ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﺗﺰ ﻋﺪﻡ ﺗﻌﻬﺪ ﺭﺍ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ. ﺗﺰﯼ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ «ﻧﺎﺻﺮ»، « ﻧﻬﺮﻭ» ﻭ « ﺳﻮﮐﺎﺭﻧﻮ » ﻭ ﻫﻤﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﺪ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﻧﺒﺎﺭﻫﺎﯼ ﻧﻔﺖ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎ ﻧﻔﺖﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﯿﻢ، ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻣﯽﻣﺎﻧﯿﻢ ﻭﻟﯽ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ می‌خواهیم........
ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻧﻪ ﻣﺮﺩ ﻣﺪﻋﯽﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻫﺴﺘﻢ ﻧﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﻧﺨﺴﺖﻭﺯﯾﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ . ﻣﺠﺎﻝ ﺩﻫﯿﺪ ﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺗﺎ ﻗﻀﯿﻪ ﻧﻔﺖ ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﻢ. ﻓﺪﺍﺋﯿﺎﻥ ﺍﺳﻼﻡ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ ﺳﻬﻢ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﻭ ﺑﺎﯾﺪﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﯽ ﻭﺑﺪﯾﻦﺗﺮﺗﯿﺐ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﺎﺡ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﯿﻢ ﺁﻥ ﺗﺮﮐﯿﺐ، ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻟﺘﯿﺎﻡ ﺩﻫﯿﻢ . ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﯽ ﺭﻓﺘﻨﺪ....
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻭ ﭘﯿﺸﺎﻣﺪ ۲۸ ﻣﺮﺩﺍﺩ ﻧﻬﻀﺖ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻣﻠﯽ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪ، ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﭼﺮﺍﻍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﻗﻠﻮﺏ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺪﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﺍﻧﮕﺎﻥ ﻭ ﺷﺨﺼﯿﺖﻫﺎﯼ ﻣﻠﯽ ﻭ ﺩﯾﻨﯽ ﺍﺯ ﻗﺒﯿﻞ ﺁﯾﺖﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻧﺴﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﺸﺎﻥ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺧﺎﻟﯽﺍﺳﺖ ﺁﻗﺎﯼ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﻓﻘﺎ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﯾﺎ ﮔﺎﻩ ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﯾﺎ ﺁﺭﺍﻡ، ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻃﻮﻓﺎﻥ.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
قسمت‌هایی از سخنان آیت‌الله طالقانی بر مزار دکتر محمد مصدق در اسفند ۱۳۵۷：
ﺷﺨﺺ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ؟ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻣﺮﺩﯼ ﺑﻮﺩ ﺗﺤﺼﯿﻞﮐﺮﺩﻩ ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺷﺮﺍﻓﯽ، ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻭ ﯾﺎ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ، ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩ، ﺗﺤﻮﻝ ﯾﺎﻓﺖ، ﻣﺮﺩ ﻣﻠﺖ ﺷﺪ. ﻣﺮﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭﯼﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﺳﯽ ﺑﯿﺎﻥ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺪﺭﺱ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ و ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺭﻭﺱ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﮕﻠﯿﺲ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻠﺖ، ﺍﯾﻦﻣﻠﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺭﺍﻫﺶ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﺑﺪ ﻭ ﭘﯿﺶ ﺭﻭﺩ. ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺰﺷﮏ ﻣﺎﻫﺮﯼ، ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺭﻭﯼ ﻧﻘﻄﻪ ﺩﺭﺩ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ، ﺑﯽﻃﺮﻑ ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﺗﺰ ﻋﺪﻡ ﺗﻌﻬﺪ ﺭﺍ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ. ﺗﺰﯼ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ «ﻧﺎﺻﺮ»، « ﻧﻬﺮﻭ» ﻭ « ﺳﻮﮐﺎﺭﻧﻮ » ﻭ ﻫﻤﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﺪ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﻧﺒﺎﺭﻫﺎﯼ ﻧﻔﺖ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎ ﻧﻔﺖﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﯿﻢ، ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻣﯽﻣﺎﻧﯿﻢ ﻭﻟﯽ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ می‌خواهیم........
ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻧﻪ ﻣﺮﺩ ﻣﺪﻋﯽﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻫﺴﺘﻢ ﻧﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﻧﺨﺴﺖﻭﺯﯾﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ . ﻣﺠﺎﻝ ﺩﻫﯿﺪ ﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺗﺎ ﻗﻀﯿﻪ ﻧﻔﺖ ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﻢ. ﻓﺪﺍﺋﯿﺎﻥ ﺍﺳﻼﻡ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ ﺳﻬﻢ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﻭ ﺑﺎﯾﺪﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﯽ ﻭﺑﺪﯾﻦﺗﺮﺗﯿﺐ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﺎﺡ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﯿﻢ ﺁﻥ ﺗﺮﮐﯿﺐ، ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﻣﺴﻠﺤﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻟﺘﯿﺎﻡ ﺩﻫﯿﻢ . ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﯽ ﺭﻓﺘﻨﺪ....
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺼﺪﻕ ﻭ ﭘﯿﺸﺎﻣﺪ ۲۸ ﻣﺮﺩﺍﺩ ﻧﻬﻀﺖ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻣﻠﯽ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪ، ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﭼﺮﺍﻍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﻗﻠﻮﺏ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺪﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﺍﻧﮕﺎﻥ ﻭ ﺷﺨﺼﯿﺖﻫﺎﯼ ﻣﻠﯽ ﻭ ﺩﯾﻨﯽ ﺍﺯ ﻗﺒﯿﻞ ﺁﯾﺖﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻧﺴﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﺸﺎﻥ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺧﺎﻟﯽﺍﺳﺖ ﺁﻗﺎﯼ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﻓﻘﺎ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﯾﺎ ﮔﺎﻩ ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﯾﺎ ﺁﺭﺍﻡ، ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻃﻮﻓﺎﻥ.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
مصاحبه رادیو فردا (امير مصدق كاتوزيان)با آقای شاه‌حسینی در مورد بسته شدن حساب قلعه احمدآباد
«دادسرا» حساب کمک‌های مردمی به قلعه احمد آباد را بست
هیئت امنای قلعه احمد آباد (محل آرامگاه محمدمصدق نماد «نهضت ملی ایران» و نخست وزیر در سال‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۲) به تازگی در اطلاعیه‌ای اعلام کردند که مسئولان حکومتی حساب بانکی مخصوص اداره امور نگهداری و مرمت این قلعه در بانک ملی ایران را بسته‌اند.
این هیئت همچنین در این اطلاعیه از دوستداران محمد مصدق خواسته است که دیگر به این حساب مبلغی واریز نکنند. حساب بانکی یادشده به نام محمود مصدق نوه محمد مصدق و حسین شاه حسینی عضو «جبهه ملی» و فعال پیش‌کسوت طیف «ملیون»، باز شده بود.
رادیو فردا: آیا خبر بسته شدن حساب بانکی ویژه اداره آرامگاه محمد مصدق صحت دارد؟
شاه‌حسینی: بله. بسته شده است.
رادیو فردا: دلیلش مشخص است که چرا بسته شده؟
شاه‌حسینی: تا ا لان به ما جوابی نداده‌اند و ما را دعوت کرده‌اند که چهارشنبه برویم به ما پاسخ بدهند.
رادیو فردا: چه کسی از شما این دعوت را کرده؟
شاه‌حسینی: آنچه به من نشان دادند «بازپرسی شعبه دوم دادسرای ناحیه سه شهید مقدس» در اوین است.
رادیو فردا: این دادسرا چطور دخیل شده در اینکه به بانک بگوید ببندند؟
شاه‌حسینی: هیچ اطلاعی نداریم. هیچ. روز چهارشنبه قرار شده جناب دکتر محمود مصدق و من در خدمتشان برویم ببینیم مسئله چیست.
رادیو فردا: تا حالا از این حساب چه استفاده‌ای می‌شد؟ آن مرمت‌هایی که شده...؟
شاه‌حسینی: خیلی. حساب ساختمان ساخته. یک کتابخانه ساخته. البته نگذاشتند. ساختمانش تمام شد کاملا آماده از هر حیث. کتاب‌هایی هم کسانی هدیه داده‌اند و گذاشته‌اند آنجا. البته خود قلعه ماهیانه حدود حداقل بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون هزینه دارد. نگهداری‌اش. چهار دیوار چهار طرفش دارد. این قلعه دیوار‌هایش کاهگلی است و ما می‌خواهیم حفظ آثار هم شود. خود ساختمان خشتی است و رطوبت کشیده. طاق شیروانی قدیمی است. خب اینجا درخت دارد، آبیاری دارد، پاک کردن دارد، تلفن دارد، گاز دارد، برق دارد. سرایدار دارد که همیشه آنجا هست. یک کارگر همیشه هست. الان ایامی است که باید نهر را بیل زد، علف‌ها را کند، شاخه‌ها را تراش کنیم، سمپاشی باید باشد. برگریزان آنجا، تمیز کردن آنجا...
رادیو فردا: تا حالا این مخارج چطوری تامین می‌شده؟
شاه‌حسینی: مردم. همین مردم. حسابی بوده اعلام می‌کردیم به نام «هیئت امنای قلعه احمدآباد جهت نگهداری قلعه احمدآباد علاقمندان می‌توانند به این شماره در بانک نادری پول بریزند.»
رادیو فردا: ولی آن حساب دیگر بسته شد؟
شاه‌حسینی: این حساب را این‌ها بستند. ۱۲ میلیون تومان موجودی بود که بستند.
رادیو فردا: این هیات امنا از قلعه احمدآباد چه استفاده‌هایی می‌کرد تا حالا؟
شاه‌حسینی: بعضی مواقع سفارتخانه‌های خارجی از طریق وزارت خارجه می‌رفتند اجازه می‌‌گرفتند، آنها مراجعه میکردند وقتی اجازه وزارت خارجه صادر می‌شد من یا جناب دکتر محمود خان یا من یا یکی دوتا از امنا به سرایدار آنجا می‌گفتند و آنها می‌رفتند آنجا داخل مقبره عکسی برمی‌داشتند یا ادای احترام میکردند و می‌رفتند. بعضی مواقع تا سه سال پیش هیئت امنا دخالت‌های مستقیمی می‌کرد و دولت وقت اجازه داده بود روز چهاردهم اسفند و روز بیست و نهم اردیبهشت که روز تولد و فوت مرحوم مصدق بود اعلام میکردند که در قلعه باز است و مردم می‌توانند برای احترام و گل گذاشتن تشریف بیاورند. حدود هزار تا هزار و پانصد نفر و دولت هم اجازه داده بود و ماموران امنیتی هم گذاشته بودند، می‌آمدند. الان البته دستور دادند دو سه ماه قبل از اینکه درش را ببندند و به هیچ وجه کسی را راه ندهند حتی خود خانواده مرحوم هم نباید بیایند. تا همان موقع هم بعضی شب‌های جمعه یک عده می‌رفتند و فاتحه می‌خواندند و در بعضی اعیاد یک عده می‌رفتند. مراعات میکردند. دولت هم اجازه می‌داد. ولی الان سه چهار سال است دولت اجازه نداده چهاردهم اسفند و بیست و نهم اردیبهشت در آنجا برنامه‌ای اجرا شود.
رادیو فردا: بیست و نهم اردیبهشت امسال آیا مراسمی برگزار خواهد شد؟
شاه‌حسینی: امسال نامه را نوشتیم و فرستادیم برای آقایان. آقایان باید اجازه بدهند. همانطور که دفعه پیش چهاردهم اسفند ۹۴ را به مناسبت مرگ دکتر مصدق ندادند، حالا هم بیست و نهم اردیبهشت را که تولد دکتر مصدق است یقینا احتمال دارد و پیش‌بینی می‌کنیم جوابی ندهند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
مصاحبه رادیو فردا (امير مصدق كاتوزيان)با آقای شاه‌حسینی در مورد بسته شدن حساب قلعه احمدآباد
«دادسرا» حساب کمک‌های مردمی به قلعه احمد آباد را بست
هیئت امنای قلعه احمد آباد (محل آرامگاه محمدمصدق نماد «نهضت ملی ایران» و نخست وزیر در سال‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۲) به تازگی در اطلاعیه‌ای اعلام کردند که مسئولان حکومتی حساب بانکی مخصوص اداره امور نگهداری و مرمت این قلعه در بانک ملی ایران را بسته‌اند.
این هیئت همچنین در این اطلاعیه از دوستداران محمد مصدق خواسته است که دیگر به این حساب مبلغی واریز نکنند. حساب بانکی یادشده به نام محمود مصدق نوه محمد مصدق و حسین شاه حسینی عضو «جبهه ملی» و فعال پیش‌کسوت طیف «ملیون»، باز شده بود.
رادیو فردا: آیا خبر بسته شدن حساب بانکی ویژه اداره آرامگاه محمد مصدق صحت دارد؟
شاه‌حسینی: بله. بسته شده است.
رادیو فردا: دلیلش مشخص است که چرا بسته شده؟
شاه‌حسینی: تا ا لان به ما جوابی نداده‌اند و ما را دعوت کرده‌اند که چهارشنبه برویم به ما پاسخ بدهند.
رادیو فردا: چه کسی از شما این دعوت را کرده؟
شاه‌حسینی: آنچه به من نشان دادند «بازپرسی شعبه دوم دادسرای ناحیه سه شهید مقدس» در اوین است.
رادیو فردا: این دادسرا چطور دخیل شده در اینکه به بانک بگوید ببندند؟
شاه‌حسینی: هیچ اطلاعی نداریم. هیچ. روز چهارشنبه قرار شده جناب دکتر محمود مصدق و من در خدمتشان برویم ببینیم مسئله چیست.
رادیو فردا: تا حالا از این حساب چه استفاده‌ای می‌شد؟ آن مرمت‌هایی که شده...؟
شاه‌حسینی: خیلی. حساب ساختمان ساخته. یک کتابخانه ساخته. البته نگذاشتند. ساختمانش تمام شد کاملا آماده از هر حیث. کتاب‌هایی هم کسانی هدیه داده‌اند و گذاشته‌اند آنجا. البته خود قلعه ماهیانه حدود حداقل بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون هزینه دارد. نگهداری‌اش. چهار دیوار چهار طرفش دارد. این قلعه دیوار‌هایش کاهگلی است و ما می‌خواهیم حفظ آثار هم شود. خود ساختمان خشتی است و رطوبت کشیده. طاق شیروانی قدیمی است. خب اینجا درخت دارد، آبیاری دارد، پاک کردن دارد، تلفن دارد، گاز دارد، برق دارد. سرایدار دارد که همیشه آنجا هست. یک کارگر همیشه هست. الان ایامی است که باید نهر را بیل زد، علف‌ها را کند، شاخه‌ها را تراش کنیم، سمپاشی باید باشد. برگریزان آنجا، تمیز کردن آنجا...
رادیو فردا: تا حالا این مخارج چطوری تامین می‌شده؟
شاه‌حسینی: مردم. همین مردم. حسابی بوده اعلام می‌کردیم به نام «هیئت امنای قلعه احمدآباد جهت نگهداری قلعه احمدآباد علاقمندان می‌توانند به این شماره در بانک نادری پول بریزند.»
رادیو فردا: ولی آن حساب دیگر بسته شد؟
شاه‌حسینی: این حساب را این‌ها بستند. ۱۲ میلیون تومان موجودی بود که بستند.
رادیو فردا: این هیات امنا از قلعه احمدآباد چه استفاده‌هایی می‌کرد تا حالا؟
شاه‌حسینی: بعضی مواقع سفارتخانه‌های خارجی از طریق وزارت خارجه می‌رفتند اجازه می‌‌گرفتند، آنها مراجعه میکردند وقتی اجازه وزارت خارجه صادر می‌شد من یا جناب دکتر محمود خان یا من یا یکی دوتا از امنا به سرایدار آنجا می‌گفتند و آنها می‌رفتند آنجا داخل مقبره عکسی برمی‌داشتند یا ادای احترام میکردند و می‌رفتند. بعضی مواقع تا سه سال پیش هیئت امنا دخالت‌های مستقیمی می‌کرد و دولت وقت اجازه داده بود روز چهاردهم اسفند و روز بیست و نهم اردیبهشت که روز تولد و فوت مرحوم مصدق بود اعلام میکردند که در قلعه باز است و مردم می‌توانند برای احترام و گل گذاشتن تشریف بیاورند. حدود هزار تا هزار و پانصد نفر و دولت هم اجازه داده بود و ماموران امنیتی هم گذاشته بودند، می‌آمدند. الان البته دستور دادند دو سه ماه قبل از اینکه درش را ببندند و به هیچ وجه کسی را راه ندهند حتی خود خانواده مرحوم هم نباید بیایند. تا همان موقع هم بعضی شب‌های جمعه یک عده می‌رفتند و فاتحه می‌خواندند و در بعضی اعیاد یک عده می‌رفتند. مراعات میکردند. دولت هم اجازه می‌داد. ولی الان سه چهار سال است دولت اجازه نداده چهاردهم اسفند و بیست و نهم اردیبهشت در آنجا برنامه‌ای اجرا شود.
رادیو فردا: بیست و نهم اردیبهشت امسال آیا مراسمی برگزار خواهد شد؟
شاه‌حسینی: امسال نامه را نوشتیم و فرستادیم برای آقایان. آقایان باید اجازه بدهند. همانطور که دفعه پیش چهاردهم اسفند ۹۴ را به مناسبت مرگ دکتر مصدق ندادند، حالا هم بیست و نهم اردیبهشت را که تولد دکتر مصدق است یقینا احتمال دارد و پیش‌بینی می‌کنیم جوابی ندهند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٩١
سوسيس سيب.
سيب سوسيس،
سوسيس سوسيس.
سوسيس سيب.
پوم!
پوم پوم!
مندو كه، به محض ديدن آرنولد، به فليسيا گفته بود: «عجب شريك زندگي خوش
سيمايي داري» و بازتاب اين ستايش را به صورت رضايتي عميق در چهره ي آرنولد، و به
شكل ستايشي متقابل در چهرهي فليسيا ديده بود، حالا همينطور كه ظرفها را ميبرد به
آشپزخانه، رو كرد به فليسيا و گفت: «با چنين مردي هرگز نبايد احساس ملال كني.»
فليسيا هم چيزهاي را برداشت و پشت سر او راه افتاد. همين كه آستينش را بالا زد
تا ظرفها را بشويد، مندو از پشت بغلش كرد. « كاش ميشد! همين حالا.» همين كه اين
فكر از خاطرش گذشت احساس كرد گِلِ او را با بدبختي سرشته اند. گردن او را بوسيد و
گفت: «خودم ميشويم. تو لطف كن و دسر را ببر.»
فليسيا نگاهش كرد. چشمانش ميخنديد. ظرف توت فرنگي را برداشت و به اتاق
رفت.
مندو با خودگفت: « تو آدم نميشوي!»
مايع ظرفشويي را ريخت روي ابر، و شروع كرد به شتسن بشقابها، اما حواسش جاي
ديگري بود. « قرمساق، ديوث، پفيوز، زن قحبه، قورم دنگ، قورومپوف » تمام ديشب، از
صداي جير جير تشك فنري خوابش نبرده بود. از خودش ميپرسيد: «حالا من كي هستم؟»
توي كلهاش كرده بودند كه وقتي مردي داخل ميشود به حريم يك زوج، ناگهان همه چيز
تغيير ميكند. مرد ميشود «زن باز قهار»، زن ميشود «جنده» و همسرش هم ميشود «
ديوث»؛ تاره دو تا شاخ هم روي سرش سبز ميشود. در تمام اين مدت، هر بار كه فليسيا
آمده بود، زنگ زده بود به آرنولد: «من پيش مندو هستم. اگر حالش نبود شب همينجا
ميمانم.» شب قبل، وقت خواب كه رسيد، مندو روي تشك چرب و خاك آلود تختي كه
...
91
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٩١
سوسيس سيب.
سيب سوسيس،
سوسيس سوسيس.
سوسيس سيب.
پوم!
پوم پوم!
مندو كه، به محض ديدن آرنولد، به فليسيا گفته بود: «عجب شريك زندگي خوش
سيمايي داري» و بازتاب اين ستايش را به صورت رضايتي عميق در چهره ي آرنولد، و به
شكل ستايشي متقابل در چهرهي فليسيا ديده بود، حالا همينطور كه ظرفها را ميبرد به
آشپزخانه، رو كرد به فليسيا و گفت: «با چنين مردي هرگز نبايد احساس ملال كني.»
فليسيا هم چيزهاي را برداشت و پشت سر او راه افتاد. همين كه آستينش را بالا زد
تا ظرفها را بشويد، مندو از پشت بغلش كرد. « كاش ميشد! همين حالا.» همين كه اين
فكر از خاطرش گذشت احساس كرد گِلِ او را با بدبختي سرشته اند. گردن او را بوسيد و
گفت: «خودم ميشويم. تو لطف كن و دسر را ببر.»
فليسيا نگاهش كرد. چشمانش ميخنديد. ظرف توت فرنگي را برداشت و به اتاق
رفت.
مندو با خودگفت: « تو آدم نميشوي!»
مايع ظرفشويي را ريخت روي ابر، و شروع كرد به شتسن بشقابها، اما حواسش جاي
ديگري بود. « قرمساق، ديوث، پفيوز، زن قحبه، قورم دنگ، قورومپوف » تمام ديشب، از
صداي جير جير تشك فنري خوابش نبرده بود. از خودش ميپرسيد: «حالا من كي هستم؟»
توي كلهاش كرده بودند كه وقتي مردي داخل ميشود به حريم يك زوج، ناگهان همه چيز
تغيير ميكند. مرد ميشود «زن باز قهار»، زن ميشود «جنده» و همسرش هم ميشود «
ديوث»؛ تاره دو تا شاخ هم روي سرش سبز ميشود. در تمام اين مدت، هر بار كه فليسيا
آمده بود، زنگ زده بود به آرنولد: «من پيش مندو هستم. اگر حالش نبود شب همينجا
ميمانم.» شب قبل، وقت خواب كه رسيد، مندو روي تشك چرب و خاك آلود تختي كه
...
91
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️