@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٨٢
پس حالا ديگر بايد عارفي تمام عيار شده باشي!
ـ عارفِ تمام عيار وقتِ خوابش كه رسيد مثل بچه ي آدم سرش را ميگذارد و
ميخوابد.
فليسيا عاقلتر از آن بود كه بپرسد: «خب چرا مثل بچه ي آدم سرت را نميگذاري
بخوابي». در سكوت فقط نگاهش كرده بود. بعد برخاسته بود: «من كه رفتم بگير بخواب.»
و مندو با حركتي ناگهاني سرش را مثل بچه اي برده بود لاي سينه هاي او و با صدايي كه
گره خورده بود در گلو ميگفت: «چرا؟ چرا؟ چرا؟»
ـ مندو عاقل باش.
ـ من نميفهمم. من خر مطلقم.
ـ عاقل باش!
ـ تو كه عاقلي بگو. من ميتوانم بغلت كنم. ميتوانم ببوسمت. لبها، سينه و پاهايت
را لمس كنم؛ همه جاي تنت را؛ جز اين تكهي مثلثِ برمودا..!
و با انگشت ا شاره كرده بود به مثلث جلويي تنكه ي شرابي رنگ او: «آخر چه كسي
گفته است نبايد...؟» و فليسيا گفته بود: «حق با توست، ديگر چيز چندان مهمي باقي نمانده
است.» و مندو محكم بغلش كرده بود: «زنگ بزن به ادارها ت! بگو مريضي! بگو ديرتر
ميآيي!» گفته بود: « نه.» بعد به وعده ا ي شيرين نگاهش كرده بود: «شب كه آمدم!» و
برخاسته بود: « نميخواهم كارمند نامرتبي جلوه كنم.»
در قابلمه را گذاشت و به ساعتش نگاه كرد. عقربه ها چسبيده بودند به ساعت شش.
چند دقيقه ي پيش هم كه نگاه كرده بود باز همان جا بودند؛ روي ساعت شش. هرگز گمان
نمي كرد در طول روز اين همه كار بشود انجام داد. همه چيز از تميزي برق ميزد؛ آنقدر كه
وقتي خواست خاكستر سيگارش را بتكاند توي زيرسيگاري دلش نيامد و مدتي درنگ كرد.
ناگهان سيلاب ترسي خانه برانداز همهي وجودش را فراگرفت. روزي كه به فليسيا اظهار
عشق ميكرد گفته بود: «ميدانم با سر دارم خودم را در جهنمي فروميبرم كه هيچ بني
بشري طاقتش را ندارد. اما ميارزد.» و حالا داشت از خودش ميپرسيد: «چه ميكني
مندو؟» ناگهان تصميم گرفت لباسهايش را بپوشد و به سرعت از خانه بيرون بزند. اما در
82
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٨٢
پس حالا ديگر بايد عارفي تمام عيار شده باشي!
ـ عارفِ تمام عيار وقتِ خوابش كه رسيد مثل بچه ي آدم سرش را ميگذارد و
ميخوابد.
فليسيا عاقلتر از آن بود كه بپرسد: «خب چرا مثل بچه ي آدم سرت را نميگذاري
بخوابي». در سكوت فقط نگاهش كرده بود. بعد برخاسته بود: «من كه رفتم بگير بخواب.»
و مندو با حركتي ناگهاني سرش را مثل بچه اي برده بود لاي سينه هاي او و با صدايي كه
گره خورده بود در گلو ميگفت: «چرا؟ چرا؟ چرا؟»
ـ مندو عاقل باش.
ـ من نميفهمم. من خر مطلقم.
ـ عاقل باش!
ـ تو كه عاقلي بگو. من ميتوانم بغلت كنم. ميتوانم ببوسمت. لبها، سينه و پاهايت
را لمس كنم؛ همه جاي تنت را؛ جز اين تكهي مثلثِ برمودا..!
و با انگشت ا شاره كرده بود به مثلث جلويي تنكه ي شرابي رنگ او: «آخر چه كسي
گفته است نبايد...؟» و فليسيا گفته بود: «حق با توست، ديگر چيز چندان مهمي باقي نمانده
است.» و مندو محكم بغلش كرده بود: «زنگ بزن به ادارها ت! بگو مريضي! بگو ديرتر
ميآيي!» گفته بود: « نه.» بعد به وعده ا ي شيرين نگاهش كرده بود: «شب كه آمدم!» و
برخاسته بود: « نميخواهم كارمند نامرتبي جلوه كنم.»
در قابلمه را گذاشت و به ساعتش نگاه كرد. عقربه ها چسبيده بودند به ساعت شش.
چند دقيقه ي پيش هم كه نگاه كرده بود باز همان جا بودند؛ روي ساعت شش. هرگز گمان
نمي كرد در طول روز اين همه كار بشود انجام داد. همه چيز از تميزي برق ميزد؛ آنقدر كه
وقتي خواست خاكستر سيگارش را بتكاند توي زيرسيگاري دلش نيامد و مدتي درنگ كرد.
ناگهان سيلاب ترسي خانه برانداز همهي وجودش را فراگرفت. روزي كه به فليسيا اظهار
عشق ميكرد گفته بود: «ميدانم با سر دارم خودم را در جهنمي فروميبرم كه هيچ بني
بشري طاقتش را ندارد. اما ميارزد.» و حالا داشت از خودش ميپرسيد: «چه ميكني
مندو؟» ناگهان تصميم گرفت لباسهايش را بپوشد و به سرعت از خانه بيرون بزند. اما در
82
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٨٧
اسطوره ها، اگر نه به شكل آغازين، دست كم با جامه ي بدل هماره به حيات خود
ادامه ميدهند. ميگويند كشتار يهوديان توسط نازيها شكل ديگري از اسطوره ي كهن
«قرباني»ست كه تا به امروز به حيات خود ادامه داده است. «توماس مان» معتقد بود تعداد
حركات و رفتارهاي ما بسيار معدود، وهمگي تقليديست از الگوهايي ازلي كه همان
اسطوره ها باشند. «ف. و. ژ.» كه براي كشف هويت شخصيتهاي رمانش ميخواست به
نصحيت توماس مان عمل كند، زنگ زده بود آمده بود پيش روژه لوكنت.
همين كه وارد شدند به اتاق كار، روژه لوكنت از روي دستهاي كتاب كه گوشهي
سمت راست ميز بود يكي را كه صفحاتش جا به جا با كاغذهاي شطرنجي نشان شده بود
برداشت.
«ف. و. ژ.» عرق پيشانياش را پاك كرد. پرسشي كه مدتها زير پوستش، از نوك
بيني تا گوشها و سرانگشتان، به همه جا نيش زده بود، سر ميز نهار، بي اختيار، سر باز
كرده بود، اما خوشبختانه پخش شده بود روي بشقابها، چنگالها، و ظرفهاي غذا و
همانجا هم دفن شده بود. انديشيد: «چرا طفره ميرود؟ يعني شمايل فليسيا...»
روژه لوكنت لاي كتاب را باز كرد و گفت: « خب شما ميخواستيد... آه راستي، اين
هم كتابي كه خيلي به درد شما ميخورد.» دست كرد و از روي ميز «اديان و مكتبهاي
فلسفي آسياي ميانه» را برداشت و داد به او: «اگر منظور شما را درست فهميده باشم اين
همان كتابي ست كه دنبالش ميگرديد.» بعد برگشت به همان كتاب قبلي و شروع كرد به
ورق زدن: «و اما درباره ي... بله. ابوبكر عتيق سورآبادي در باره ي ناهيد مينويسد: «زني از
فرزندان نوح نام وي زهره و به پارسي ناهيد .» ميبيند؟ اين خانم زيبارو هم مثل
بيشترايرانيان دو نام دارد. « و آن زن را جمالي بود به غايت نيكو. عزا و عزايا را
87
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٨٧
اسطوره ها، اگر نه به شكل آغازين، دست كم با جامه ي بدل هماره به حيات خود
ادامه ميدهند. ميگويند كشتار يهوديان توسط نازيها شكل ديگري از اسطوره ي كهن
«قرباني»ست كه تا به امروز به حيات خود ادامه داده است. «توماس مان» معتقد بود تعداد
حركات و رفتارهاي ما بسيار معدود، وهمگي تقليديست از الگوهايي ازلي كه همان
اسطوره ها باشند. «ف. و. ژ.» كه براي كشف هويت شخصيتهاي رمانش ميخواست به
نصحيت توماس مان عمل كند، زنگ زده بود آمده بود پيش روژه لوكنت.
همين كه وارد شدند به اتاق كار، روژه لوكنت از روي دستهاي كتاب كه گوشهي
سمت راست ميز بود يكي را كه صفحاتش جا به جا با كاغذهاي شطرنجي نشان شده بود
برداشت.
«ف. و. ژ.» عرق پيشانياش را پاك كرد. پرسشي كه مدتها زير پوستش، از نوك
بيني تا گوشها و سرانگشتان، به همه جا نيش زده بود، سر ميز نهار، بي اختيار، سر باز
كرده بود، اما خوشبختانه پخش شده بود روي بشقابها، چنگالها، و ظرفهاي غذا و
همانجا هم دفن شده بود. انديشيد: «چرا طفره ميرود؟ يعني شمايل فليسيا...»
روژه لوكنت لاي كتاب را باز كرد و گفت: « خب شما ميخواستيد... آه راستي، اين
هم كتابي كه خيلي به درد شما ميخورد.» دست كرد و از روي ميز «اديان و مكتبهاي
فلسفي آسياي ميانه» را برداشت و داد به او: «اگر منظور شما را درست فهميده باشم اين
همان كتابي ست كه دنبالش ميگرديد.» بعد برگشت به همان كتاب قبلي و شروع كرد به
ورق زدن: «و اما درباره ي... بله. ابوبكر عتيق سورآبادي در باره ي ناهيد مينويسد: «زني از
فرزندان نوح نام وي زهره و به پارسي ناهيد .» ميبيند؟ اين خانم زيبارو هم مثل
بيشترايرانيان دو نام دارد. « و آن زن را جمالي بود به غايت نيكو. عزا و عزايا را
87
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٨٨
چشم بر وي افتاد و بر وي عاشق شدند. گفتند اگر ما تو را از آن شوهر جدا
كنيم تن خويشتن را فداي ما كني؟»
خب، ظاهراْ مشكل قضايي مادام ناهيد طلاق بوده! عاليجنابان «عزا» و «عزايا» يا
همان «هاروت» و «ماروت» هم ميبينند طرف جنس مرغوبي است وارد معامله ميشوند.
حالا مادام ناهيد از دست شوهر چه ميكشيده يا چه نقشهاي داشته بي هيچ تأملي ميگويد:
«كنم. ايشان حكم به ناحق بكردند وي را از شوهر جدا كردند. وي با ايشان
وعده كرد به جاي خالي.» خب، در آن ايام جاي خالي كجا بوده؟ «هتل دوپاس» كه
وجود نداشته! معلوم ميشود كل ماجرا در خانه ي مادام ناهيد ميگذرد. «چون قصد وي
كردند گفت يك كار ديگر مانده است. من بت پرستم شما نيز بت را ببايد
پرستيد تا من نيك سر و تن خود به شما تسليم كنم. ايشان گفتند معاذاالله
ما كي بت پرستيم؟ زن چون دانست كه دل ايشان را در قبض آورده است
گفت شايد كه بت نپرستيد، باري خمر بخوريد كه مسلمانان خمر خورند.
ايشان خمر بخوردند، مست شدند. آن زن خود را آراسته به ايشان نمود.
ايشان بتر شدند. پس قصد وي كردند. گفت يك كار ديگر بكنيد، آن مِهين
نام خداي تعالي را كه ميدانيد مرا بياموزيد. ايشان در بيهوشي نام خداي
تعالي را آموختند. زهره آن بگفت و به آسمان رفت و ايشان را فروگذاشت.»
بعد هم، همانطور كه ميبينيد مادام ناهيد اين دو فرشته اي را كه شقدرد گرفته اند دست به
سر ميكند و ماجرا، ظاهراْ، بيآنكه زنايي در كار باشد به همين جا خاتمه پيدا ميكند تا
صعود او به آسمان خالي از هرگونه اشكالات اخلاقي باشد.
«ف. و. ژ» كه احساس ميكرد روژه لوكنت عبارت «شق درد» را با كمي بدجنسي ادا
كرده، نوك دماغش را خاراند.
روژه لوكنت كه زهرش را ريخته بود، به سرعت اضافه كرد: «اما نكتهي جالب اين
تكه ي آخر است. مينويسد: «چون به هوش بازآمدند خويشتن را ديدند كه حكم
88
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٨٨
چشم بر وي افتاد و بر وي عاشق شدند. گفتند اگر ما تو را از آن شوهر جدا
كنيم تن خويشتن را فداي ما كني؟»
خب، ظاهراْ مشكل قضايي مادام ناهيد طلاق بوده! عاليجنابان «عزا» و «عزايا» يا
همان «هاروت» و «ماروت» هم ميبينند طرف جنس مرغوبي است وارد معامله ميشوند.
حالا مادام ناهيد از دست شوهر چه ميكشيده يا چه نقشهاي داشته بي هيچ تأملي ميگويد:
«كنم. ايشان حكم به ناحق بكردند وي را از شوهر جدا كردند. وي با ايشان
وعده كرد به جاي خالي.» خب، در آن ايام جاي خالي كجا بوده؟ «هتل دوپاس» كه
وجود نداشته! معلوم ميشود كل ماجرا در خانه ي مادام ناهيد ميگذرد. «چون قصد وي
كردند گفت يك كار ديگر مانده است. من بت پرستم شما نيز بت را ببايد
پرستيد تا من نيك سر و تن خود به شما تسليم كنم. ايشان گفتند معاذاالله
ما كي بت پرستيم؟ زن چون دانست كه دل ايشان را در قبض آورده است
گفت شايد كه بت نپرستيد، باري خمر بخوريد كه مسلمانان خمر خورند.
ايشان خمر بخوردند، مست شدند. آن زن خود را آراسته به ايشان نمود.
ايشان بتر شدند. پس قصد وي كردند. گفت يك كار ديگر بكنيد، آن مِهين
نام خداي تعالي را كه ميدانيد مرا بياموزيد. ايشان در بيهوشي نام خداي
تعالي را آموختند. زهره آن بگفت و به آسمان رفت و ايشان را فروگذاشت.»
بعد هم، همانطور كه ميبينيد مادام ناهيد اين دو فرشته اي را كه شقدرد گرفته اند دست به
سر ميكند و ماجرا، ظاهراْ، بيآنكه زنايي در كار باشد به همين جا خاتمه پيدا ميكند تا
صعود او به آسمان خالي از هرگونه اشكالات اخلاقي باشد.
«ف. و. ژ» كه احساس ميكرد روژه لوكنت عبارت «شق درد» را با كمي بدجنسي ادا
كرده، نوك دماغش را خاراند.
روژه لوكنت كه زهرش را ريخته بود، به سرعت اضافه كرد: «اما نكتهي جالب اين
تكه ي آخر است. مينويسد: «چون به هوش بازآمدند خويشتن را ديدند كه حكم
88
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٨٩
به ناحق كرده، خمر خورده و مرد كشته و قصد حرام كرده و نام خداي تعالي
از دست بداده...»
«ف. و. ژ» كه تندتند ياداشت برميداشت، دست از نوشتن كشيد و گفت: «جالب
است، پيش از اين فقط ميدانستيم كه آن دو فرشته مرتكب قتل شده اند اما نميدانستيم
مقتول كيست. حالا روشن ميشود كه مقتول مرد بوده.»
- بله، ما در آستانه ي كشف قتلي هستيم كه لابلاي اين سطرها پنهان شده است.
حالا ببينيم اين مرد بيچاره چه كسي بوده.
- اگر «زنا»يي در كار نبوده و آن دو فرشته، به گفته ي اين مفسر، فقط «قصد حرام»
كرده اند، ميتوان تصور كرد كه اين «قصد حرام» به اين خاطر ناكام مانده كه شوهر بخت
برگشته به موقع سر رسيده است، و اين دو فرشته ي مهربان هم هيچ راهي نداشته اند جز
كشتن او!
2
مندو، با چشمان وقزده، نگاه ميكرد به آرنولد كه حالا موهاي بلند و طلايي اش
پخش شده بود دور بشقاب و، مثل سگي گرسنه، ته مانده ي غذا را ليس ميزد و در همان
حال صداي رضايتي حيواني از گلو برون ميداد. فليسيا از خنده پهن شده بود روي زمين.
كمال، همينطور كه آرنولد را ميپاييد، از گوشهي چشم نگاهي به مندو كرد. مندو كاسه ي
خورشت فسنجان را كه ديگر چيزي ته اش باقي نمانده بود به طرف آرنولد دراز كرد: «اينجا
هم كميه ست.»
آرنولد با زبان درازش يكي دو بار ليس زد و گفت: «حالا ميفهمم چرا فليسيا هرشب
زنگ ميزد و ميگفت دارم ميروم پيش مندو!»
كمال نگاهي به مندو كرد كه برندگياش هيچ كمترنبود از چاقو. مندو به سرعت
نگاهش را دزديد و گفت: «شما فرانسويها بهترين غذاهاي دنيا را داريد.»
89
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٨٩
به ناحق كرده، خمر خورده و مرد كشته و قصد حرام كرده و نام خداي تعالي
از دست بداده...»
«ف. و. ژ» كه تندتند ياداشت برميداشت، دست از نوشتن كشيد و گفت: «جالب
است، پيش از اين فقط ميدانستيم كه آن دو فرشته مرتكب قتل شده اند اما نميدانستيم
مقتول كيست. حالا روشن ميشود كه مقتول مرد بوده.»
- بله، ما در آستانه ي كشف قتلي هستيم كه لابلاي اين سطرها پنهان شده است.
حالا ببينيم اين مرد بيچاره چه كسي بوده.
- اگر «زنا»يي در كار نبوده و آن دو فرشته، به گفته ي اين مفسر، فقط «قصد حرام»
كرده اند، ميتوان تصور كرد كه اين «قصد حرام» به اين خاطر ناكام مانده كه شوهر بخت
برگشته به موقع سر رسيده است، و اين دو فرشته ي مهربان هم هيچ راهي نداشته اند جز
كشتن او!
2
مندو، با چشمان وقزده، نگاه ميكرد به آرنولد كه حالا موهاي بلند و طلايي اش
پخش شده بود دور بشقاب و، مثل سگي گرسنه، ته مانده ي غذا را ليس ميزد و در همان
حال صداي رضايتي حيواني از گلو برون ميداد. فليسيا از خنده پهن شده بود روي زمين.
كمال، همينطور كه آرنولد را ميپاييد، از گوشهي چشم نگاهي به مندو كرد. مندو كاسه ي
خورشت فسنجان را كه ديگر چيزي ته اش باقي نمانده بود به طرف آرنولد دراز كرد: «اينجا
هم كميه ست.»
آرنولد با زبان درازش يكي دو بار ليس زد و گفت: «حالا ميفهمم چرا فليسيا هرشب
زنگ ميزد و ميگفت دارم ميروم پيش مندو!»
كمال نگاهي به مندو كرد كه برندگياش هيچ كمترنبود از چاقو. مندو به سرعت
نگاهش را دزديد و گفت: «شما فرانسويها بهترين غذاهاي دنيا را داريد.»
89
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٩٠
فرانسوي؟ فرانسوي؟!
و به بازي يا جدي شروع كرد خنديدن.
كمال گفت: «از غذاهاي فرانسوي خوشتان نميآيد؟»
آرنولد باز شروع كرد به خنديدن و در چرخشي نيم دايره سرش را آنقدر پايين برد كه
لابد حالا همه را كاملا سر و ته ميديد: «فرانسوي!؟ هه هه هه...فرانسوي؟» بعد سر بالا
كرد و خيلي جدي گفت: « شرم آور است!»
مندو و كمال كه از جديت و خشم ناگهاني آرنولد يكه خورده بودند ساكت به او خيره
شدند. سكوتِ پيش از انفجارِ فضاي اتاق را، اندكي بعد، شعله ي كبريت آرنولد شكست.
همينطور كه دود سيگارش را رو به سقف فوت ميكرد گفت: «من آلزاسي ام!»
تا پيش از 1945 ،آلزاس چندين بار، طي جنگهاي متعدد ميان فرانسه و آلمان،
دست به دست شده بود. كمال، همينطور كه دستش را دراز كرده بود روي تخت، با سينه ي
برآمده و سري بالا، آرنولد را لحظه اي پاييد. بعد، آرام گفت: «شما خودتان را آلماني
ميدانيد؟»
از جايي كه مندو نشسته بود، به نظرش ميآمد كه دست كمال درست پشت فليسيا
قرار دارد.
آرنولد به كمال خيره شد و گفت: «ترجيح ميدادم شناسنامه ام آلماني بود.»
مندو كه از اين حرف بوي نفرت هنرمندي سرخورده از قدرناشناسي هموطنانش را
استشمام ميكرد، حرف را چرخاند: «آلمانيها چطور؟ غذاهاشان به خوبي و تنوع غذاهاي
فرانسويها هست؟»
آرنولد كمر صاف كرد؛ طوري كه انگار نشسته است پشت طبل: «آلمانيها؟»
بعد، به حالت طبالي كه ريتمي كسالت بار را مينوازد، شروع كرد به حركت دادن
دست ها، وخميازه كشان گفت:
« سوسيس سيب
سيب
سيب
90
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٩٠
فرانسوي؟ فرانسوي؟!
و به بازي يا جدي شروع كرد خنديدن.
كمال گفت: «از غذاهاي فرانسوي خوشتان نميآيد؟»
آرنولد باز شروع كرد به خنديدن و در چرخشي نيم دايره سرش را آنقدر پايين برد كه
لابد حالا همه را كاملا سر و ته ميديد: «فرانسوي!؟ هه هه هه...فرانسوي؟» بعد سر بالا
كرد و خيلي جدي گفت: « شرم آور است!»
مندو و كمال كه از جديت و خشم ناگهاني آرنولد يكه خورده بودند ساكت به او خيره
شدند. سكوتِ پيش از انفجارِ فضاي اتاق را، اندكي بعد، شعله ي كبريت آرنولد شكست.
همينطور كه دود سيگارش را رو به سقف فوت ميكرد گفت: «من آلزاسي ام!»
تا پيش از 1945 ،آلزاس چندين بار، طي جنگهاي متعدد ميان فرانسه و آلمان،
دست به دست شده بود. كمال، همينطور كه دستش را دراز كرده بود روي تخت، با سينه ي
برآمده و سري بالا، آرنولد را لحظه اي پاييد. بعد، آرام گفت: «شما خودتان را آلماني
ميدانيد؟»
از جايي كه مندو نشسته بود، به نظرش ميآمد كه دست كمال درست پشت فليسيا
قرار دارد.
آرنولد به كمال خيره شد و گفت: «ترجيح ميدادم شناسنامه ام آلماني بود.»
مندو كه از اين حرف بوي نفرت هنرمندي سرخورده از قدرناشناسي هموطنانش را
استشمام ميكرد، حرف را چرخاند: «آلمانيها چطور؟ غذاهاشان به خوبي و تنوع غذاهاي
فرانسويها هست؟»
آرنولد كمر صاف كرد؛ طوري كه انگار نشسته است پشت طبل: «آلمانيها؟»
بعد، به حالت طبالي كه ريتمي كسالت بار را مينوازد، شروع كرد به حركت دادن
دست ها، وخميازه كشان گفت:
« سوسيس سيب
سيب
سيب
90
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٤
٢ــ بايد در زمينه انتخابات بيكرشته كوششها و راهنماييها برخاست:
يكي از موضوعهايي كه امروز مايه گرفتاري شده و در اين غائله دخالت داشته، ماده واحدهايست كه مجلس شوري در زمينه »تحريم انتخابات در بودن آرتشهاي بيگانه« وضع كرده. چنانكه در كتاب »سرنوشت« هم نوشته شده باساس قضيه ايراد نيست. زيرا او ًلا نمايندگان خواسته اند علاقه خود را به تهي شدن ايران از آرتشهاي بيگانه نشان دهند و اينگونه احساسات در خور تمجيد است. ثاني ًا در دوره چهاردهم ديده شد كه آرتشهاي انگليس و شوروي هر دو در انتخابات دخالت كردند و كساني را كه خودشان علاقه داشتند بنمايندگي رسانيدند )بگفته روزنامه ها از صندوق نماينده درآوردند(. وضع رسواي مجلس چهاردهم نيك حاكيست كه اگر انتخابات دوره آينده با بودن بيگانگان در اين كشور انجام گيرد، با دخالتهاي بيشتري كه آنها خواهند كرد، در مجلس پانزدهم كشاكش و دو تيرگي بسيار بدتر و رسوايي چند برابر بيشتر خواهد بود. با اين ملاحظات، وضع آن يك ماده بسيار بجا بوده، و جاي خشنوديست كه متفقين همه شان بر سر پيمان ايستاده اند و پياپي نويد ميدهند كه تا آن هنگام آرتشهاي خود را از ايران بيرون خواهند برد. ولي با همه اينها جاي گفتگوست كه اگر موعد رسيد و پيشآمدي پيش آمد و آرتشهاي متفقين )يا برخي از آنها( چند ماه ديگر در ايران ماندند، آيا با نبودن مجلس، حال كشور چه خواهد بود؟!.. آيا آشفتگي هاي بيشتر از اين بميان نخواهد آمد؟!.. آيا آن دولتي كه در نبودن مجلس كشور را راه خواهد برد كدامست؟!.. اين كار اشكال ديگري هم پيدا كرده، و آن اينكه نمايشي بزيان دولت شوروي پنداشته شده. از سوي ديگر در اين هنگام كه دولت نياز بسياري بشركت دادن مردم در مصالح كشور دارد، اين جلوگيري از انتخابات بنوميدي آنها خواهد افزود. بويژه در استانها و شهرستانها كه زيانهاي آشكار خواهد داشت. بايد در آن باره دوباره انديشيده شود و مجلس بايد در آن ماده واحده تجديد نظر كند. يكراه اينست كه آن ماده لغو شود و انتخابات آزاد گردد، و بجاي آن در مجلس آينده در اعتبارنامه ها دقت بيشتر بكار رود و تصميمي در ميان باشد كه هر كسيكه در انتخاب او بيگانگان )نه تنها آرتشهاي آنها( دخالت داشتهاند، بنمايندگي پذيرفته نگردد. بگمان من اينراه بهتر است و اشكالش كمتر خواهد بود. اين يك چيز بود و خواستم بگويم. ولي درباره انتخابات سخن مهمتر ديگري هست. اشكال انتخابات تنها در آن نيست كه اگر آرتشهاي بيگانه از ايران نروند دخالت خواهند كرد. پيش از درآمدن بيگانگان در زمان رضاشاه چه بود؟!.. پيش از آن در دورههاي چهارم و پنجم چه حالي داشت؟!.. موضوع انتخابات گرفتاري بزرگي براي ماست. مردم چون معني مشروطه را نميدانند آن را خوار ميدارند، و بمجلس شوري آن معنايي را كه دارد نميدهند و آن جايگاهي كه ميبايد نميگزارند. هنگاميكه انتخابات آزاد است، ما ميبينيم پولداران بميان ميافتند و با دادن پول بنمايندگي ميرسند. دهداران، رعايا را گله گله بپاي صندوق فرستاده، با رأي آنها وكالت مييابند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٤
٢ــ بايد در زمينه انتخابات بيكرشته كوششها و راهنماييها برخاست:
يكي از موضوعهايي كه امروز مايه گرفتاري شده و در اين غائله دخالت داشته، ماده واحدهايست كه مجلس شوري در زمينه »تحريم انتخابات در بودن آرتشهاي بيگانه« وضع كرده. چنانكه در كتاب »سرنوشت« هم نوشته شده باساس قضيه ايراد نيست. زيرا او ًلا نمايندگان خواسته اند علاقه خود را به تهي شدن ايران از آرتشهاي بيگانه نشان دهند و اينگونه احساسات در خور تمجيد است. ثاني ًا در دوره چهاردهم ديده شد كه آرتشهاي انگليس و شوروي هر دو در انتخابات دخالت كردند و كساني را كه خودشان علاقه داشتند بنمايندگي رسانيدند )بگفته روزنامه ها از صندوق نماينده درآوردند(. وضع رسواي مجلس چهاردهم نيك حاكيست كه اگر انتخابات دوره آينده با بودن بيگانگان در اين كشور انجام گيرد، با دخالتهاي بيشتري كه آنها خواهند كرد، در مجلس پانزدهم كشاكش و دو تيرگي بسيار بدتر و رسوايي چند برابر بيشتر خواهد بود. با اين ملاحظات، وضع آن يك ماده بسيار بجا بوده، و جاي خشنوديست كه متفقين همه شان بر سر پيمان ايستاده اند و پياپي نويد ميدهند كه تا آن هنگام آرتشهاي خود را از ايران بيرون خواهند برد. ولي با همه اينها جاي گفتگوست كه اگر موعد رسيد و پيشآمدي پيش آمد و آرتشهاي متفقين )يا برخي از آنها( چند ماه ديگر در ايران ماندند، آيا با نبودن مجلس، حال كشور چه خواهد بود؟!.. آيا آشفتگي هاي بيشتر از اين بميان نخواهد آمد؟!.. آيا آن دولتي كه در نبودن مجلس كشور را راه خواهد برد كدامست؟!.. اين كار اشكال ديگري هم پيدا كرده، و آن اينكه نمايشي بزيان دولت شوروي پنداشته شده. از سوي ديگر در اين هنگام كه دولت نياز بسياري بشركت دادن مردم در مصالح كشور دارد، اين جلوگيري از انتخابات بنوميدي آنها خواهد افزود. بويژه در استانها و شهرستانها كه زيانهاي آشكار خواهد داشت. بايد در آن باره دوباره انديشيده شود و مجلس بايد در آن ماده واحده تجديد نظر كند. يكراه اينست كه آن ماده لغو شود و انتخابات آزاد گردد، و بجاي آن در مجلس آينده در اعتبارنامه ها دقت بيشتر بكار رود و تصميمي در ميان باشد كه هر كسيكه در انتخاب او بيگانگان )نه تنها آرتشهاي آنها( دخالت داشتهاند، بنمايندگي پذيرفته نگردد. بگمان من اينراه بهتر است و اشكالش كمتر خواهد بود. اين يك چيز بود و خواستم بگويم. ولي درباره انتخابات سخن مهمتر ديگري هست. اشكال انتخابات تنها در آن نيست كه اگر آرتشهاي بيگانه از ايران نروند دخالت خواهند كرد. پيش از درآمدن بيگانگان در زمان رضاشاه چه بود؟!.. پيش از آن در دورههاي چهارم و پنجم چه حالي داشت؟!.. موضوع انتخابات گرفتاري بزرگي براي ماست. مردم چون معني مشروطه را نميدانند آن را خوار ميدارند، و بمجلس شوري آن معنايي را كه دارد نميدهند و آن جايگاهي كه ميبايد نميگزارند. هنگاميكه انتخابات آزاد است، ما ميبينيم پولداران بميان ميافتند و با دادن پول بنمايندگي ميرسند. دهداران، رعايا را گله گله بپاي صندوق فرستاده، با رأي آنها وكالت مييابند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٥
در اين چهل سال كوششي نرفته كه مردم معني مشروطه را بدانند و قدرش را شناسند. يك كتاب در اين زمينه نوشته نشده. بيسوادان بمانند، باسوادان قدر آن نميدانند. همين امسال در مرداد ماه ديديم كه جشن مشروطه با چه خواري گذشت. دولت ارتجاعي صدرالاشراف از جشن و چراغان بنام عيد مشروطه خودداري نمود. برخي روزنامه ها سخنان پستي هم نوشتند. فلان روزنامه نويس چون در دوره گذشته بوكالت نرسيده، شعر در هجو مشروطه بچاپ رسانيد. ديگري كه بهمان درد مبتلاست چنين نوشت: »جشن نيست، عزا است«. شهرهاي ديگر را نميدانم. در تهران، يكي آزادگان بمشروطه قيمت نهادند و جشن گرفتند و ديگري حزب توده. ديگران همه خود را كنار كشيدند. اينها نتيجه اش همانست كه مردم بانتخابات اهميت نميدهند و كسان آبرومند خود را بكنار ميكشند و نمايندگاني كه برگزيده ميشوند از روي لياقت نيست، و چون ميآيند و در تهران در مجلس مينشينند، آن رسواييها پديد ميآيد كه تاكنون ديدهايم. از وكيلي كه مايه وكالتش پول بوده، پولها ريخته تا بنمايندگي رسيده، شما چه دور ميدانيد كه در تهران جز در پي سود نباشد و از استفاده هاي نامشروعي كه دزدي محسوبست نيز باز نايستد. اگر مردم معني مشروطه را بدانند و بآن قيمت گزارند، در هنگام انتخابات در هر شهري بايد مردان با فهم و خرد پا پيش گزارند و نشستها برپا گردانند و گفتگوها كنند و بمردم بفهمانند كه اين نمايندگان كه انتخاب ميكنيم براي آنست كه بروند و در مجلس نشسته كشور را راه برند و آينده ما و فرزندانمان را تأمين كنند. خوشبختي و بدبختي ما در دست آنها خواهد بود. اينها را بفهمانند و آنگاه بجويند و بينديشند و از ميان خود كسان كاردان و غيرتمندي را كانديد كنند و با آنها شرط بندند كه در مجلس رفتارشان چه باشد و از چه عقيده و مرامي پيروي نمايند، و از روي فهم و بينش، نمايندگاني برگزيده روانه گردانند. بسيار فرق هست كه نمايندگاني از اين راه برگزيده شوند و بآهنگ خدمت بكشور و توده به تهران بيايند، با آنهاييكه پول ريزند و رأي خرند يا رعايا را بپاي صندوق فرستند و از اين راهها بنمايندگي رسند. در اين باره سخن بسيار است و من ناچارم كوتاه گردانم. دكتر مصدق طرحي پيشنهاد كرده كه قانون انتخابات عوض شود و قانون بهتري گزارده گردد. آن كار بجاست. از آن بجاتر همين است كه جنبشي در مردم در زمينه علاقه بمشروطه و انتخابات پديد آورده شود و تكاني در انديشه ها پيدا گردد. در اين باره بايد گفتارهايي نوشته شود، سخنهايي رانده گردد، كوششهايي بكار رود. من هم اگر توانستم كتابي در آن زمينه خواهم نوشت. بايد بمردم فهمانيد كه براي ايران روز سختي پيش آمده، و در اين هنگام اگر نمايندگان دلسوز و كاردان و غيرتمندي باشند، خواهند توانست باين گرفتاريها چاره انديشند، خواهند توانست در برابر پيشآمدها ايستادگي نمايند. بايد فهمانيد كه از اين پس ايران، در لب پرتگاه است و بايد ايرانيان هوش و فهم و غيرت و پاكدلي خود را بكار اندازند و مجلس شوري نيز بايد از نمايندگان برگزيدهاي پديد آيد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٥
در اين چهل سال كوششي نرفته كه مردم معني مشروطه را بدانند و قدرش را شناسند. يك كتاب در اين زمينه نوشته نشده. بيسوادان بمانند، باسوادان قدر آن نميدانند. همين امسال در مرداد ماه ديديم كه جشن مشروطه با چه خواري گذشت. دولت ارتجاعي صدرالاشراف از جشن و چراغان بنام عيد مشروطه خودداري نمود. برخي روزنامه ها سخنان پستي هم نوشتند. فلان روزنامه نويس چون در دوره گذشته بوكالت نرسيده، شعر در هجو مشروطه بچاپ رسانيد. ديگري كه بهمان درد مبتلاست چنين نوشت: »جشن نيست، عزا است«. شهرهاي ديگر را نميدانم. در تهران، يكي آزادگان بمشروطه قيمت نهادند و جشن گرفتند و ديگري حزب توده. ديگران همه خود را كنار كشيدند. اينها نتيجه اش همانست كه مردم بانتخابات اهميت نميدهند و كسان آبرومند خود را بكنار ميكشند و نمايندگاني كه برگزيده ميشوند از روي لياقت نيست، و چون ميآيند و در تهران در مجلس مينشينند، آن رسواييها پديد ميآيد كه تاكنون ديدهايم. از وكيلي كه مايه وكالتش پول بوده، پولها ريخته تا بنمايندگي رسيده، شما چه دور ميدانيد كه در تهران جز در پي سود نباشد و از استفاده هاي نامشروعي كه دزدي محسوبست نيز باز نايستد. اگر مردم معني مشروطه را بدانند و بآن قيمت گزارند، در هنگام انتخابات در هر شهري بايد مردان با فهم و خرد پا پيش گزارند و نشستها برپا گردانند و گفتگوها كنند و بمردم بفهمانند كه اين نمايندگان كه انتخاب ميكنيم براي آنست كه بروند و در مجلس نشسته كشور را راه برند و آينده ما و فرزندانمان را تأمين كنند. خوشبختي و بدبختي ما در دست آنها خواهد بود. اينها را بفهمانند و آنگاه بجويند و بينديشند و از ميان خود كسان كاردان و غيرتمندي را كانديد كنند و با آنها شرط بندند كه در مجلس رفتارشان چه باشد و از چه عقيده و مرامي پيروي نمايند، و از روي فهم و بينش، نمايندگاني برگزيده روانه گردانند. بسيار فرق هست كه نمايندگاني از اين راه برگزيده شوند و بآهنگ خدمت بكشور و توده به تهران بيايند، با آنهاييكه پول ريزند و رأي خرند يا رعايا را بپاي صندوق فرستند و از اين راهها بنمايندگي رسند. در اين باره سخن بسيار است و من ناچارم كوتاه گردانم. دكتر مصدق طرحي پيشنهاد كرده كه قانون انتخابات عوض شود و قانون بهتري گزارده گردد. آن كار بجاست. از آن بجاتر همين است كه جنبشي در مردم در زمينه علاقه بمشروطه و انتخابات پديد آورده شود و تكاني در انديشه ها پيدا گردد. در اين باره بايد گفتارهايي نوشته شود، سخنهايي رانده گردد، كوششهايي بكار رود. من هم اگر توانستم كتابي در آن زمينه خواهم نوشت. بايد بمردم فهمانيد كه براي ايران روز سختي پيش آمده، و در اين هنگام اگر نمايندگان دلسوز و كاردان و غيرتمندي باشند، خواهند توانست باين گرفتاريها چاره انديشند، خواهند توانست در برابر پيشآمدها ايستادگي نمايند. بايد فهمانيد كه از اين پس ايران، در لب پرتگاه است و بايد ايرانيان هوش و فهم و غيرت و پاكدلي خود را بكار اندازند و مجلس شوري نيز بايد از نمايندگان برگزيدهاي پديد آيد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٦
بايد اينها را بمردم فهمانيد و آنها را بشور و جنبش آورد. در اين هنگام يكي از چيزهاييكه بسيار سودمند تواند افتاد احساسات مردم است. امروز ايران بتوپ و تانك چندان نياز ندارد كه بروشن شدن انديشه هاي مردم و بيدار گرديدن احساسات ميهن پرستانه آنها دارد. اين زمينه چون بسيار مهم است دوباره تكرار ميكنم: بايد درباره ماده واحده تجديد نظر شود و آنگاه در زمينه انتخابات در انديشه ها تكاني پديد آيد.
٣ــ بايد با دموكراتها از راه منطق درآمد:
من باز بآن عقيدهام كه با دموكراتها بايد با منطق پيش آمد. ما از آذربايجان نخواهيم گذشت، از استقلال و تماميت ايران چشم نخواهيم پوشيد. اينهم بسيار راست است كه اگر بآذربايجان استقلال داخلي داده شود، شيرازه ايران از هم خواهد گسيخت. اينها همه در جاي خود راست است. با اينحال بايد با دموكراتهاي آذربايجان تا ميتوان از راه گفتگو درآمد. بايد منطق و دليل را پيش كشيد. بايد ديد چه ميگويند و بحرفهاي ما چه پاسخ ميدهند. آنها كه بيگانه نيستند و از خود مايند. بيگمان بيشتر آنها انديشه هاي ميهن خواهانه در دل ميدارند، و بنام نيكي بايران بآن كوشش و جنبش برخاستهاند. در ميان آنها كساني هستند كه در راه آزاديخواهي بزندان افتاده شكنجه ديدهاند. همان پيشه وري تا چند هفته پيش در تهران بود. روزنامه مينوشت، بكشور دلسوزي مينمود، در نبرد با خرافات آواز بآواز ما ميانداخت. اكنون ما چگونه گوييم خاين گشته؟!.. چگونه گوييم از ايران رو گردانيده؟!.. من باز ميگويم: كار آنها زيان آور است، اگر بروي درخواستهاي خود پافشاري كنند شيرازه ايران از هم گسيخته خواهد شد. ولي بايد گفت: آنها اشتباه كردهاند، مغلوب خشمهاي خود گرديدهاند. بهرحال ما بايد با آنها از راه گفتگو پيش آييم. بايد فرصت داشته بگوييم و بشنويم. ببينيم آنها يا ديگران در آذربايجان چه ميگويند و پاسخ ما را چه ميدهند. دولت هرچه ميخواهد در نگهداري كشور و يا در تثبيت وضعيت گيلان و مازندران بكند. در آن كارها ما را سخني نيست. ولي با دموكراتها تا ميتوان بايد منطق را پيش كشيد. يك جمله عربي هست: »الخير فيما وقع« )نيكش همان بوده كه رخداده(. شايد اين جمله در اين مورد راست درآمده. شايد بسود ايران بوده كه در كنفرانس مسكو در اين باره تصميمي گرفته نشده. اگر كارها از راهش باشد، ما خواهيم توانست خودمان اختلافات را حل كنيم و نيازي بگفتگو يا تصميم ديگران نماند. چنانكه در همين كتاب پيشنهاد خواهد شد، امروز بيك جمعيت بيطرف ايرانخواهي نياز بسيار هست. اگر چنان جمعيتي باشد اميد بسيار هست كه پيشآمد آذربايجان با خوبي و نيكي پايان پذيرد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٦
بايد اينها را بمردم فهمانيد و آنها را بشور و جنبش آورد. در اين هنگام يكي از چيزهاييكه بسيار سودمند تواند افتاد احساسات مردم است. امروز ايران بتوپ و تانك چندان نياز ندارد كه بروشن شدن انديشه هاي مردم و بيدار گرديدن احساسات ميهن پرستانه آنها دارد. اين زمينه چون بسيار مهم است دوباره تكرار ميكنم: بايد درباره ماده واحده تجديد نظر شود و آنگاه در زمينه انتخابات در انديشه ها تكاني پديد آيد.
٣ــ بايد با دموكراتها از راه منطق درآمد:
من باز بآن عقيدهام كه با دموكراتها بايد با منطق پيش آمد. ما از آذربايجان نخواهيم گذشت، از استقلال و تماميت ايران چشم نخواهيم پوشيد. اينهم بسيار راست است كه اگر بآذربايجان استقلال داخلي داده شود، شيرازه ايران از هم خواهد گسيخت. اينها همه در جاي خود راست است. با اينحال بايد با دموكراتهاي آذربايجان تا ميتوان از راه گفتگو درآمد. بايد منطق و دليل را پيش كشيد. بايد ديد چه ميگويند و بحرفهاي ما چه پاسخ ميدهند. آنها كه بيگانه نيستند و از خود مايند. بيگمان بيشتر آنها انديشه هاي ميهن خواهانه در دل ميدارند، و بنام نيكي بايران بآن كوشش و جنبش برخاستهاند. در ميان آنها كساني هستند كه در راه آزاديخواهي بزندان افتاده شكنجه ديدهاند. همان پيشه وري تا چند هفته پيش در تهران بود. روزنامه مينوشت، بكشور دلسوزي مينمود، در نبرد با خرافات آواز بآواز ما ميانداخت. اكنون ما چگونه گوييم خاين گشته؟!.. چگونه گوييم از ايران رو گردانيده؟!.. من باز ميگويم: كار آنها زيان آور است، اگر بروي درخواستهاي خود پافشاري كنند شيرازه ايران از هم گسيخته خواهد شد. ولي بايد گفت: آنها اشتباه كردهاند، مغلوب خشمهاي خود گرديدهاند. بهرحال ما بايد با آنها از راه گفتگو پيش آييم. بايد فرصت داشته بگوييم و بشنويم. ببينيم آنها يا ديگران در آذربايجان چه ميگويند و پاسخ ما را چه ميدهند. دولت هرچه ميخواهد در نگهداري كشور و يا در تثبيت وضعيت گيلان و مازندران بكند. در آن كارها ما را سخني نيست. ولي با دموكراتها تا ميتوان بايد منطق را پيش كشيد. يك جمله عربي هست: »الخير فيما وقع« )نيكش همان بوده كه رخداده(. شايد اين جمله در اين مورد راست درآمده. شايد بسود ايران بوده كه در كنفرانس مسكو در اين باره تصميمي گرفته نشده. اگر كارها از راهش باشد، ما خواهيم توانست خودمان اختلافات را حل كنيم و نيازي بگفتگو يا تصميم ديگران نماند. چنانكه در همين كتاب پيشنهاد خواهد شد، امروز بيك جمعيت بيطرف ايرانخواهي نياز بسيار هست. اگر چنان جمعيتي باشد اميد بسيار هست كه پيشآمد آذربايجان با خوبي و نيكي پايان پذيرد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٧
ما را قضايايي در پيش است. دولت شوروي از روي پيمان سه دولت، ايران را تا دوم مارس تخليه خواهد كرد، و اين بسيار بجاست كه تا آن هنگام اختلاف با دموكراتهاي آذربايجان با خرسندي پايان پذيرد. اين قضايا را آسان خواهد گردانيد. اگر از من بشنوند امروز صلاح كشور ايران در همين است. آنگاه دموكراتهاي آذربايجان و همچنان آزاديخواهان ديگر استانها درخواستهايي داشته اند كه ما در تهران با آنها هم آوازيم. مثلا شنيدم گيلانيان درخواستهايي كردهاند كه از جمله اين بوده: »در رشت دانشكدهها باشد كه شاگرداني كه دبيرستان را بپايان رسانيده ميخواهند يك رشته علمي را دنبال كنند، نياز نباشد بتهران بيايند و در اينجا با سختي زندگي بسر برند«. اين درخواست را اگرچه امروز نتوان پذيرفت ـ براي دانشكده ها استاد ميخواهد كه ما باندازه نياز خود نداريم، لابراتوار ميخواهد و افزارهاي ديگر ميخواهد ـ ولي ميتوان در دانشگاه تهران جايي آماده گردانيد كه همه شاگردان شهرستانها را شبانه روزي پذيرفت. بيشتر از دانشكده، در استانها بديوان كشور، و در شهرستانها بدادگاه پژوهش، و در قصبه ها به دادگاه شهرستانها نياز هست. امروز ميتوان گفت در ايران قضاوت نيست. دادگاه هاي ناقصي هست، آنهم در همه جا نيست. آنهم بايد سالها خون دل خورد و پول ريخت و زيان كشيد. در همان رشت اگر كسي دعوايي داشت، بايد يكي دو سال در خود آنجا بدود و پس از آنهم پرونده بتهران خواهد آمد و چند سال در اينجا دوندگي لازم خواهد بود. از اينهم ميگذريم. شهرستانها پزشك ميخواهد، داروخانه ميخواهد، بيمارستان ميخواهد، روستاها دبستان ميخواهد، ويرانه ها بايد آباد شوند، رنجبران و كارگران بايد بحقوق خود رسند، كارمندان جزء دولت در آتش بيچارگي ميسوزند، بايد آسايش آنان بديده گرفته شود. بايد خانواده ها از اين بيچارگي بيرون آيند. بايد وسايل زندگي براي مردم بدبخت آماده باشد. كشورداري تنها ماليات گرفتن و مأمور فرستادن نيست. سالهاست در اين كشور نيكخواهان يادآوريها كردهاند و كسي گوش نداده، كوشش هايي كردهاند و بجايي نرسيده. اكنون هنگام آنست كه بدرخواست هاي مردم گوش داده شود. هنگام آنست كه اين كشور بدبخت چند گامي بسوي پيشرفت و نيكي رانده شود. اينمردم براي بدبختي آفريده نشدهاند. دوباره ميگويم: ما با استقلال آذربايجان موافق نيستيم و نخواهيم بود. ما با هر كوششي كه شيرازه استقلال ايران را بهم زند دشمنيم و تا توانيم ايستادگي خواهيم كرد. ولي اينها دليل آن نيست كه ما با درخواستهاي دلسوزانه و نيكخواهانه آذربايجانيها نيز هم آواز نباشيم. دليل آن نيست كه در برابر پيشآمد، خود را باخته از آرمانهاي آزاديخواهانه خود نيز چشم پوشيم. چنانكه در كتاب سرنوشت هم نوشته شده امروز بايد هرچه زودتر بيك رشته اصلاحات سياسي و اجتماعي پرداخته شود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٧
ما را قضايايي در پيش است. دولت شوروي از روي پيمان سه دولت، ايران را تا دوم مارس تخليه خواهد كرد، و اين بسيار بجاست كه تا آن هنگام اختلاف با دموكراتهاي آذربايجان با خرسندي پايان پذيرد. اين قضايا را آسان خواهد گردانيد. اگر از من بشنوند امروز صلاح كشور ايران در همين است. آنگاه دموكراتهاي آذربايجان و همچنان آزاديخواهان ديگر استانها درخواستهايي داشته اند كه ما در تهران با آنها هم آوازيم. مثلا شنيدم گيلانيان درخواستهايي كردهاند كه از جمله اين بوده: »در رشت دانشكدهها باشد كه شاگرداني كه دبيرستان را بپايان رسانيده ميخواهند يك رشته علمي را دنبال كنند، نياز نباشد بتهران بيايند و در اينجا با سختي زندگي بسر برند«. اين درخواست را اگرچه امروز نتوان پذيرفت ـ براي دانشكده ها استاد ميخواهد كه ما باندازه نياز خود نداريم، لابراتوار ميخواهد و افزارهاي ديگر ميخواهد ـ ولي ميتوان در دانشگاه تهران جايي آماده گردانيد كه همه شاگردان شهرستانها را شبانه روزي پذيرفت. بيشتر از دانشكده، در استانها بديوان كشور، و در شهرستانها بدادگاه پژوهش، و در قصبه ها به دادگاه شهرستانها نياز هست. امروز ميتوان گفت در ايران قضاوت نيست. دادگاه هاي ناقصي هست، آنهم در همه جا نيست. آنهم بايد سالها خون دل خورد و پول ريخت و زيان كشيد. در همان رشت اگر كسي دعوايي داشت، بايد يكي دو سال در خود آنجا بدود و پس از آنهم پرونده بتهران خواهد آمد و چند سال در اينجا دوندگي لازم خواهد بود. از اينهم ميگذريم. شهرستانها پزشك ميخواهد، داروخانه ميخواهد، بيمارستان ميخواهد، روستاها دبستان ميخواهد، ويرانه ها بايد آباد شوند، رنجبران و كارگران بايد بحقوق خود رسند، كارمندان جزء دولت در آتش بيچارگي ميسوزند، بايد آسايش آنان بديده گرفته شود. بايد خانواده ها از اين بيچارگي بيرون آيند. بايد وسايل زندگي براي مردم بدبخت آماده باشد. كشورداري تنها ماليات گرفتن و مأمور فرستادن نيست. سالهاست در اين كشور نيكخواهان يادآوريها كردهاند و كسي گوش نداده، كوشش هايي كردهاند و بجايي نرسيده. اكنون هنگام آنست كه بدرخواست هاي مردم گوش داده شود. هنگام آنست كه اين كشور بدبخت چند گامي بسوي پيشرفت و نيكي رانده شود. اينمردم براي بدبختي آفريده نشدهاند. دوباره ميگويم: ما با استقلال آذربايجان موافق نيستيم و نخواهيم بود. ما با هر كوششي كه شيرازه استقلال ايران را بهم زند دشمنيم و تا توانيم ايستادگي خواهيم كرد. ولي اينها دليل آن نيست كه ما با درخواستهاي دلسوزانه و نيكخواهانه آذربايجانيها نيز هم آواز نباشيم. دليل آن نيست كه در برابر پيشآمد، خود را باخته از آرمانهاي آزاديخواهانه خود نيز چشم پوشيم. چنانكه در كتاب سرنوشت هم نوشته شده امروز بايد هرچه زودتر بيك رشته اصلاحات سياسي و اجتماعي پرداخته شود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٨
ميدانم كساني قانون اساسي را جلو خواهند كشيد. اينست پاسخ داده ميگويم: او ًلا دانسته نيست قانون اساسي با اين اصلاحات مخالف باشد. ثانيا قانون اساسي براي كشور است، كشور براي قانون اساسي نيست. يك قانون اساسي كه مانع اصلاحات باشد بي گفتگوست كه بايد از آن چشم پوشيد. من نميخواهم در اينجا هواداري از تغيير قانون اساسي نمايم. تغيير قانون اساسي بسته بآماده بودن زمينه ايست كه امروز نيست و من در اين باره هم سخن خواهم راند. در اينجا مقصودم آنست كه نميتوان قانون اساسي را بهانه اي در برابر اصلاحات قرار داد. دوباره ميگويم: قانون اساسي براي مردم است، مردم براي قانون اساسي نيستند. از سخن خود نتيجه ميگيرم: كاريكه امروز در آذربايجان شده چنانكه در »سرنوشت« با گشادگي سخن راندهايم داراي اشتباهاتي است و ما نخواهيم توانست با آن از هر باره موافقت كنيم. با اينحال نميتوان آن را »آشوب اشرار« نام نهاد. نميتوان آنرا با طغيان شاهسون و بوير احمدي بيك ترازو گزاشت. كسانيكه در آذربايجان بآن كار برخاسته اند از جرگه آزاديخواهان بودهاند و داراي فهم و انديشه اند. ما بسياري از آنها را ميشناسيم. جعفر پيشه وري، رضاي رسولي، غلامرضاي الهامي كساني نيستند كه معني مسئوليت وجداني و تاريخي را ندانند. كساني نيستند كه بكشور خود دانسته و فهميده خيانت كنند. در روزنامه ها نوشتند و خوانديم: يكي از كسانيكه در رضاييه جنگ كرده و كشته شده شادروان محمود عمادي بوده. اينمرد بيچيز نبود كه بگوييم نياز او را بهم دستي با دموكراتها برانگيخته بود، مرد بيفهمي نبود كه بگوييم از كشور و توده خود برگشته دشمن ايران شده بود. مردي آبرومند و بافهمي بود و يك عمر زيسته آرمانهايي درباره اصلاح ايران دنبال كرده بود. باصلاح الفبا علاقهاي داشت و خودش الفبايي ساخته بود. به پيراستن زبان از واژههاي بيگانه دلبستگي داشت و خود فرهنگي از واژه هاي فارسي تأليف كرده بود. چنين مردي چشده كه او نيز با ديگران همدستي نموده و تا پاي جنگ ايستادگي نشان داده؟.. پيداست كه عللي در كار است. اختلافاتي در ميان دو دسته از چند سال پيش برخاسته و رفته رفته سختتر شده و كار بلجبازي كشيده. از يكسو لجبازي و پافشاري دو طرف و از يكسو بدرفتاريهاي كابينه ارتجاعي صدرالاشراف و ديگران كار را باين نقطه رسانيده. اكنون هم اگر گفتگو و منطق در ميان نباشد، لجبازي بيشتر خواهد گرديد و خدا ميداند كه چه نتيجه هاي نابيوسيده رخ خواهد داد. در روزنامه ها خوانديم آقاي تقيزاده در لندن نوشتهاي درباره پيشآمد آذربايجان بچاپ رسانيده و انتشار داده و از اينكه كاركنان شوروي در ايران نگزاردهاند بآذربايجان آرتش فرستاده شود، بياد حكايت شاعر و سردسته دزدان كه در گلستان خوانده بوده افتاده و آنرا براي مثل آورده: »چه سفله مردمانيند، سنگ را بسته سگها را رها ساختهاند«. من نميدانم باين كار آقاي تقيزاده چه نامي دهم. مرديكه يك عمر با سياست بسر برده و اكنون هم يك مأمور سياسيست، چگونه زشتي آن نوشته را درنيافته؟!.. چگونه زيانهاي آنرا بديده نگرفته؟!.. چگونه همشهريان خود را سگ گردانيده؟!.. آقاي تقيزاده، مگر قحطي مثل بود؟!.. آقاي عزيز، شما در جايي همچون لندن در چنين هنگام ميتوانستيد بكوششهاي بسيار سودمندي برخيزيد. ميتوانستيد به همشهريان خود با زبان مهر و دلسوزي راهنماييها كنيد. بهرحال شما بايستي مرهم بروي زخمها گزاريد، نه آنكه با چنان نوشته خام و نابجايي نمك بزخمها پاشيد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٨
ميدانم كساني قانون اساسي را جلو خواهند كشيد. اينست پاسخ داده ميگويم: او ًلا دانسته نيست قانون اساسي با اين اصلاحات مخالف باشد. ثانيا قانون اساسي براي كشور است، كشور براي قانون اساسي نيست. يك قانون اساسي كه مانع اصلاحات باشد بي گفتگوست كه بايد از آن چشم پوشيد. من نميخواهم در اينجا هواداري از تغيير قانون اساسي نمايم. تغيير قانون اساسي بسته بآماده بودن زمينه ايست كه امروز نيست و من در اين باره هم سخن خواهم راند. در اينجا مقصودم آنست كه نميتوان قانون اساسي را بهانه اي در برابر اصلاحات قرار داد. دوباره ميگويم: قانون اساسي براي مردم است، مردم براي قانون اساسي نيستند. از سخن خود نتيجه ميگيرم: كاريكه امروز در آذربايجان شده چنانكه در »سرنوشت« با گشادگي سخن راندهايم داراي اشتباهاتي است و ما نخواهيم توانست با آن از هر باره موافقت كنيم. با اينحال نميتوان آن را »آشوب اشرار« نام نهاد. نميتوان آنرا با طغيان شاهسون و بوير احمدي بيك ترازو گزاشت. كسانيكه در آذربايجان بآن كار برخاسته اند از جرگه آزاديخواهان بودهاند و داراي فهم و انديشه اند. ما بسياري از آنها را ميشناسيم. جعفر پيشه وري، رضاي رسولي، غلامرضاي الهامي كساني نيستند كه معني مسئوليت وجداني و تاريخي را ندانند. كساني نيستند كه بكشور خود دانسته و فهميده خيانت كنند. در روزنامه ها نوشتند و خوانديم: يكي از كسانيكه در رضاييه جنگ كرده و كشته شده شادروان محمود عمادي بوده. اينمرد بيچيز نبود كه بگوييم نياز او را بهم دستي با دموكراتها برانگيخته بود، مرد بيفهمي نبود كه بگوييم از كشور و توده خود برگشته دشمن ايران شده بود. مردي آبرومند و بافهمي بود و يك عمر زيسته آرمانهايي درباره اصلاح ايران دنبال كرده بود. باصلاح الفبا علاقهاي داشت و خودش الفبايي ساخته بود. به پيراستن زبان از واژههاي بيگانه دلبستگي داشت و خود فرهنگي از واژه هاي فارسي تأليف كرده بود. چنين مردي چشده كه او نيز با ديگران همدستي نموده و تا پاي جنگ ايستادگي نشان داده؟.. پيداست كه عللي در كار است. اختلافاتي در ميان دو دسته از چند سال پيش برخاسته و رفته رفته سختتر شده و كار بلجبازي كشيده. از يكسو لجبازي و پافشاري دو طرف و از يكسو بدرفتاريهاي كابينه ارتجاعي صدرالاشراف و ديگران كار را باين نقطه رسانيده. اكنون هم اگر گفتگو و منطق در ميان نباشد، لجبازي بيشتر خواهد گرديد و خدا ميداند كه چه نتيجه هاي نابيوسيده رخ خواهد داد. در روزنامه ها خوانديم آقاي تقيزاده در لندن نوشتهاي درباره پيشآمد آذربايجان بچاپ رسانيده و انتشار داده و از اينكه كاركنان شوروي در ايران نگزاردهاند بآذربايجان آرتش فرستاده شود، بياد حكايت شاعر و سردسته دزدان كه در گلستان خوانده بوده افتاده و آنرا براي مثل آورده: »چه سفله مردمانيند، سنگ را بسته سگها را رها ساختهاند«. من نميدانم باين كار آقاي تقيزاده چه نامي دهم. مرديكه يك عمر با سياست بسر برده و اكنون هم يك مأمور سياسيست، چگونه زشتي آن نوشته را درنيافته؟!.. چگونه زيانهاي آنرا بديده نگرفته؟!.. چگونه همشهريان خود را سگ گردانيده؟!.. آقاي تقيزاده، مگر قحطي مثل بود؟!.. آقاي عزيز، شما در جايي همچون لندن در چنين هنگام ميتوانستيد بكوششهاي بسيار سودمندي برخيزيد. ميتوانستيد به همشهريان خود با زبان مهر و دلسوزي راهنماييها كنيد. بهرحال شما بايستي مرهم بروي زخمها گزاريد، نه آنكه با چنان نوشته خام و نابجايي نمك بزخمها پاشيد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٩
٤ ــ بايد با دولت شوروي مستقيم ًا گفتگوهايي شود:
در يكي از روزنامه هاي دست راست ديده شد كه بدولت ايران راهنمايي ميكند كه از پيشآمد آذربايجان، يا بگفته خودش »از مداخلات مأمورين شوروي و تجزيه آذربايجان« بسازمان ملل متفق شكايت كند و حكميت بين المللي را جويا باشد. من نميدانم آيا بچنين كاري نياز هست؟.. من نميخواهم بدولت راهنمايي كنم و يا وظيفه ياد دهم. دولت خودش ميداند و كارهايش. من بحثهايي است ميكنم و روي سخنم با مردم است. من ميپرسم: آيا بچنان كاري نياز هست؟.. دولت شوروي با ما پيمان دارد و از روي آن بايد تا دوم مارس، همچون ديگران، آرتش خود را از ايران بيرون برد و هنوز دوم مارس نرسيده كه ما بدانيم آرتش خود را نميبرد و پيمانها را ناديده ميانگارد. آمديم بآنكه جلو آرتش ايران را گرفتند و نگزاردند بآذربايجان برود. در آن باره هم سفارت شوروي در تهران بيادداشت نخست وزير پاسخ داد ـ پاسخيكه معنايش احترام گزاردن به پيمانها و تبري جستن از مداخله در كارهاي ايران بود.١ شك نيست كه آن جلوگيري از رفتن آرتش و قضايايي كه در پي آن در آذربايجان رخداده به بيشتر ايرانيان گران افتاده و مايه رنجيدگي گرديده. با اينحال باعث نوميدي نيست و عنوان شكايت بسازمان ملل متفق نتواند بود. خبرهاييكه از كنفرانس مسكو بدست آمده و گفتگوهايي كه درباره ايران بيرون تراويده، انديشه مرا تأييد ميكند. دولت شوروي تأكيد كرده كه تا دوم مارس آرتش خود را از ايران بيرون خواهد برد. موضوع قيام آذربايجان را هم يك قضيه داخلي شناخته است. در جاييكه پيشآمد اين صورت را بخود گرفته، ما چرا از آن خرسند نباشيم؟!.. چرا آنرا با خوشي تلقي نكنيم؟!.. چرا بايد مغلوب بدگمانيها باشيم؟!.. آنچه من ميفهمم بايد خوشگماني را بيشتر گردانيد. من تصور ميكنم دولت شوروي باحساسات ايرانيها بيشتر قيمت گزارد تا دخالت دولتها. در حقيقت هم، احساسات يك توده قيمتش بيشتر از هر چيزيست. آنچه يك توده را راه تواند برد، انديشه هاي آنهاست. آنچه زنده بودن يك توده را تواند رسانيد، علاقه منديهاي آنهاست. من تصور نميتوانم كرد، سررشته داران دولت سوسياليستي شوروي، انديشه بدرفتاري با ايرانيان داشته باشند. تصور نميتوانم كرد، مردان بلند انديشهاي كه در راه مسلك از جان گذشته و با نبردهاي خونين دستگاه استبدادي تزارها را برانداخته اند، درباره ايران برخلاف مسلك خود رفتار خواهند كرد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ١٩
٤ ــ بايد با دولت شوروي مستقيم ًا گفتگوهايي شود:
در يكي از روزنامه هاي دست راست ديده شد كه بدولت ايران راهنمايي ميكند كه از پيشآمد آذربايجان، يا بگفته خودش »از مداخلات مأمورين شوروي و تجزيه آذربايجان« بسازمان ملل متفق شكايت كند و حكميت بين المللي را جويا باشد. من نميدانم آيا بچنين كاري نياز هست؟.. من نميخواهم بدولت راهنمايي كنم و يا وظيفه ياد دهم. دولت خودش ميداند و كارهايش. من بحثهايي است ميكنم و روي سخنم با مردم است. من ميپرسم: آيا بچنان كاري نياز هست؟.. دولت شوروي با ما پيمان دارد و از روي آن بايد تا دوم مارس، همچون ديگران، آرتش خود را از ايران بيرون برد و هنوز دوم مارس نرسيده كه ما بدانيم آرتش خود را نميبرد و پيمانها را ناديده ميانگارد. آمديم بآنكه جلو آرتش ايران را گرفتند و نگزاردند بآذربايجان برود. در آن باره هم سفارت شوروي در تهران بيادداشت نخست وزير پاسخ داد ـ پاسخيكه معنايش احترام گزاردن به پيمانها و تبري جستن از مداخله در كارهاي ايران بود.١ شك نيست كه آن جلوگيري از رفتن آرتش و قضايايي كه در پي آن در آذربايجان رخداده به بيشتر ايرانيان گران افتاده و مايه رنجيدگي گرديده. با اينحال باعث نوميدي نيست و عنوان شكايت بسازمان ملل متفق نتواند بود. خبرهاييكه از كنفرانس مسكو بدست آمده و گفتگوهايي كه درباره ايران بيرون تراويده، انديشه مرا تأييد ميكند. دولت شوروي تأكيد كرده كه تا دوم مارس آرتش خود را از ايران بيرون خواهد برد. موضوع قيام آذربايجان را هم يك قضيه داخلي شناخته است. در جاييكه پيشآمد اين صورت را بخود گرفته، ما چرا از آن خرسند نباشيم؟!.. چرا آنرا با خوشي تلقي نكنيم؟!.. چرا بايد مغلوب بدگمانيها باشيم؟!.. آنچه من ميفهمم بايد خوشگماني را بيشتر گردانيد. من تصور ميكنم دولت شوروي باحساسات ايرانيها بيشتر قيمت گزارد تا دخالت دولتها. در حقيقت هم، احساسات يك توده قيمتش بيشتر از هر چيزيست. آنچه يك توده را راه تواند برد، انديشه هاي آنهاست. آنچه زنده بودن يك توده را تواند رسانيد، علاقه منديهاي آنهاست. من تصور نميتوانم كرد، سررشته داران دولت سوسياليستي شوروي، انديشه بدرفتاري با ايرانيان داشته باشند. تصور نميتوانم كرد، مردان بلند انديشهاي كه در راه مسلك از جان گذشته و با نبردهاي خونين دستگاه استبدادي تزارها را برانداخته اند، درباره ايران برخلاف مسلك خود رفتار خواهند كرد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٠
دولت شوروي پيشآمدهاي آذربايجان را قيام آزاديخواهان ايران تلقي كرده. بايد توده ايران هم اظهار احساسات نموده، اين نشان دهند كه آن پيشآمد را چگونه تلقي ميكنند و چه معنايي ميدهند. اينست از هر نظر كه باشد بايد باظهار احساسات از سوي ايرانيها قيمت گزاشت. دوباره ميگويم: ايرانيان در اين موقع بايد نشان دهند كه باستقلال و تماميت كشور خود علاقه دارند. نشاندهند كه در ايران جنبشي آغاز گرديده كه ميخواهند در ميان دو دولت، يكباره بيطرف باشند و بيش از هر كاري باصلاح نواقص خود پردازند. اين احساسات چه در نزد دولت شوروي و چه در ميان تودههاي بزرگ جهان ارزش بسيار خواهد داشت و در حل قضايا كمكهاي مؤثر خواهد كرد. تصور نشود من ميخواهم بدولت شوروي چاپلوسي كنم. كساني اگر مرا ميشناسند ميدانند كه هيچگاه چاپلوس نبوده ام و نيستم. من ميخواهم از هر راهي كه توانم بسود توده خود كوشم. من ميخواهم ايرانيان تا بتوانند اختلافات را خودشان حل كنند. البته ايران جزو كشورهاي آزاد است و در جامعه ملل عضويت داشته و در سازمان ملل متفق نيز خواهد داشت. بديهي است كه اين مسائل در آنجاها بگفتگو گزارده خواهد شد. بديهي است كه اگر نياز افتاد ايستادگيها خواهد رفت. ولي بالاخره اين كشور بايد سياست ثابتي پيدا كند. اينمردم بايد در ميان كشاكشهاي جهاني راهي براي خود برگزينند. بايد با همسايگان رابطه خود را روشن گردانند. كوششهاي من در آن زمينه است. من نه تنها سود ايرانيان، سود جهان را بديده ميگيرم. با همان شوروي و انگليس جز انديشه نيكخواهانه ندارم. من سود آنها را نيز در آن راهي ميبينم كه بايرانيان پيشنهاد ميكنم. سخنم در اين بود كه با دولت شوروي مستقيم ًا گفتگوهايي شود. دوباره ميگويم: »الخير فيما وقع«. اكنون كه در كنفرانس مسكو تصميمي درباره آذربايجان گرفته نشده، اكنون كه دولت شوروي تأكيد ميكند كه بروي پيمانهاي خود ايستادگي خواهد نمود، بسيار بجاست كه يكسره با خود آن دولت گفتگو رود. من ميخواهم فهميده خود را در اين باره بيپردهتر از اين گويم: اگر خدا نكرده اختلاف شوروي با تركيه يا اختلاف ديگري مانند آن بجنگ انجاميد، رشتهها بيكبار از هم گسيخته خواهد شد و همه پيمانها از اثر خواهد افتاد و خدا ميداند كه چها رخ خواهد داد. ولي اگر جنگي پيش نيايد، دولت شوروي راضي نخواهد شد با پيمانشكني خود را بدنام گرداند، و راه بروي ايرانيان باز است كه با پيش گرفتن رفتار خردمندانه، غائله را از ميان بردارند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٠
دولت شوروي پيشآمدهاي آذربايجان را قيام آزاديخواهان ايران تلقي كرده. بايد توده ايران هم اظهار احساسات نموده، اين نشان دهند كه آن پيشآمد را چگونه تلقي ميكنند و چه معنايي ميدهند. اينست از هر نظر كه باشد بايد باظهار احساسات از سوي ايرانيها قيمت گزاشت. دوباره ميگويم: ايرانيان در اين موقع بايد نشان دهند كه باستقلال و تماميت كشور خود علاقه دارند. نشاندهند كه در ايران جنبشي آغاز گرديده كه ميخواهند در ميان دو دولت، يكباره بيطرف باشند و بيش از هر كاري باصلاح نواقص خود پردازند. اين احساسات چه در نزد دولت شوروي و چه در ميان تودههاي بزرگ جهان ارزش بسيار خواهد داشت و در حل قضايا كمكهاي مؤثر خواهد كرد. تصور نشود من ميخواهم بدولت شوروي چاپلوسي كنم. كساني اگر مرا ميشناسند ميدانند كه هيچگاه چاپلوس نبوده ام و نيستم. من ميخواهم از هر راهي كه توانم بسود توده خود كوشم. من ميخواهم ايرانيان تا بتوانند اختلافات را خودشان حل كنند. البته ايران جزو كشورهاي آزاد است و در جامعه ملل عضويت داشته و در سازمان ملل متفق نيز خواهد داشت. بديهي است كه اين مسائل در آنجاها بگفتگو گزارده خواهد شد. بديهي است كه اگر نياز افتاد ايستادگيها خواهد رفت. ولي بالاخره اين كشور بايد سياست ثابتي پيدا كند. اينمردم بايد در ميان كشاكشهاي جهاني راهي براي خود برگزينند. بايد با همسايگان رابطه خود را روشن گردانند. كوششهاي من در آن زمينه است. من نه تنها سود ايرانيان، سود جهان را بديده ميگيرم. با همان شوروي و انگليس جز انديشه نيكخواهانه ندارم. من سود آنها را نيز در آن راهي ميبينم كه بايرانيان پيشنهاد ميكنم. سخنم در اين بود كه با دولت شوروي مستقيم ًا گفتگوهايي شود. دوباره ميگويم: »الخير فيما وقع«. اكنون كه در كنفرانس مسكو تصميمي درباره آذربايجان گرفته نشده، اكنون كه دولت شوروي تأكيد ميكند كه بروي پيمانهاي خود ايستادگي خواهد نمود، بسيار بجاست كه يكسره با خود آن دولت گفتگو رود. من ميخواهم فهميده خود را در اين باره بيپردهتر از اين گويم: اگر خدا نكرده اختلاف شوروي با تركيه يا اختلاف ديگري مانند آن بجنگ انجاميد، رشتهها بيكبار از هم گسيخته خواهد شد و همه پيمانها از اثر خواهد افتاد و خدا ميداند كه چها رخ خواهد داد. ولي اگر جنگي پيش نيايد، دولت شوروي راضي نخواهد شد با پيمانشكني خود را بدنام گرداند، و راه بروي ايرانيان باز است كه با پيش گرفتن رفتار خردمندانه، غائله را از ميان بردارند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢١
٥ ــ بايد بانجمنهاي استاني و شهرستاني ارج بيشتر گزارده شود:
چنانكه خوانندگان ميدانند يكي از درخواستهاي آذربايجانيها، از چند سال پيش، برپا گردانيدن انجمنهاي استاني و شهرستاني )ايالتي و ولايتي( بود كه دولت اخير ًا آنرا پذيرفته و در همه جا آمادگي براي انتخاب نمايندگان ميرود و من بايد كمي هم درباره آن سخن گويم. نخست تاريخچه آنرا كه كوتاه شده از جلدهاي تاريخ مشروطه است ياد ميكنم: در سال ١٣٢٤ )١٢٨٥ خورشيدي( كه در تهران جنبش مشروطه خواهي باوج خود رسيده تكان بزرگي در ميان بود در شهرهاي ديگر كمترين انعكاسي هم نداشت. عين الدوله نگزارده بود در شهرهاي ديگر انعكاسي پيدا شود، و چون روز چهاردهم جمادي الثاني )١٣ مرداد( مظفرالدينشاه »فرمان« را امضا كرده و در تهران جشن گرفتند و به تهيه زمينه انتخابات پرداختند، باز در شهرهاي ديگر كمترين انعكاسي نبود. دولتيان ميخواستند جنبش را در تهران محصور نگه داشته كودك نوزاد را در گهوارهاش خفه سازند. يكماه و نيم بدينسان گذشت تا در تبريز جنبشي پديد آمد و نتيجه آن جنبش اين بود كه مشروطه از محصوريت بيرون آمد و در همه جا آشكار گرديد. در شهرها تكان و جنبش عمومي شد. در تبريز شور مردم عمق داشت. اين بود چون مقصود بدست آمد مشروطه خواهان پراكنده نشده چند تن از پيشروان آزادي با چند تن از مجتهدان شهر را برگزيدند كه خانهاي بگيرند و شبان و روزان در آنجا نشست برپا گردانند و شورش را اداره كنند، و چون خانهاي گرفته شد نام آنجا را »انجمن ملي« گزاردند، و روزنامهاي هم بهمان نام بچاپ كردن پرداختند. سپس كه از تهران دستور انتخابات رسيد و انجمن نظارت برپا گرديد، آن نيز در اينجا بود. اصناف نمايندگاني برگزيده بودند، آنها نيز در اينجا مينشستند. ولي محمد علي ميرزا كه آنزمان در تبريز وليعهد بود، از بودن چنين كانوني براي آزاديخواهان خوشش نميآمد، و اين بود چون انتخابات پايان پذيرفت آنرا بهانه گرفته دستور داد كه انجمن برچيده شود. اعضاي انجمن نيز پذيرفتند و پراكنده شدند. ولي مجاهدان بشورش سختي برخاسته شبانه اعضا را بانجمن آوردند و دوباره در جاي خودشان نشاندند. بدينسان انجمن استوار گرديد و همين انجمن بود كه كانون شورش ايران گرديد و كارهاي بزرگي را كه در تاريخ مشروطه ياد شده انجام داد و به پيروي از اين انجمن بود كه در شهرهاي ديگر نيز انجمنهاي ملي برپا گرديد. در آنزمان در تهران قانون اساسي نوشته ميشد. شايد خوانندگان ميدانند كه قانون اساسي ايران دوتاست: يكي خود آن، ديگري متممش، و اين متمم مهمتر از خود قانون ميباشد. تاريخچه اين هم آنست كه اصل قانون اساسي را در تهران نوشتند ولي چون از مجلس گذشت و انتشار يافت، آزاديخواهان تبريز آنرا ناقص ديدند، و اين بود سر برافراشته متمم آنرا خواستند و خودشان چند چيز را پيشنهاد كردند كه يكي از آنها منظور شدن انجمنهاي ايالتي و ولايتي براي شهرستانها بود. چون اين متمم نيز نوشته شد و با كشاكش بسياري كه داستانش دراز است بتصويب رسيد، بدينسان انجمنهاي شهرستانها صورت قانوني بخود گرفت، و چون دارالشوري قانون خاصي هم براي آنها تصويب كرد )همان قانوني كه اكنون در دست است( در تبريز و ديگر جاها
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢١
٥ ــ بايد بانجمنهاي استاني و شهرستاني ارج بيشتر گزارده شود:
چنانكه خوانندگان ميدانند يكي از درخواستهاي آذربايجانيها، از چند سال پيش، برپا گردانيدن انجمنهاي استاني و شهرستاني )ايالتي و ولايتي( بود كه دولت اخير ًا آنرا پذيرفته و در همه جا آمادگي براي انتخاب نمايندگان ميرود و من بايد كمي هم درباره آن سخن گويم. نخست تاريخچه آنرا كه كوتاه شده از جلدهاي تاريخ مشروطه است ياد ميكنم: در سال ١٣٢٤ )١٢٨٥ خورشيدي( كه در تهران جنبش مشروطه خواهي باوج خود رسيده تكان بزرگي در ميان بود در شهرهاي ديگر كمترين انعكاسي هم نداشت. عين الدوله نگزارده بود در شهرهاي ديگر انعكاسي پيدا شود، و چون روز چهاردهم جمادي الثاني )١٣ مرداد( مظفرالدينشاه »فرمان« را امضا كرده و در تهران جشن گرفتند و به تهيه زمينه انتخابات پرداختند، باز در شهرهاي ديگر كمترين انعكاسي نبود. دولتيان ميخواستند جنبش را در تهران محصور نگه داشته كودك نوزاد را در گهوارهاش خفه سازند. يكماه و نيم بدينسان گذشت تا در تبريز جنبشي پديد آمد و نتيجه آن جنبش اين بود كه مشروطه از محصوريت بيرون آمد و در همه جا آشكار گرديد. در شهرها تكان و جنبش عمومي شد. در تبريز شور مردم عمق داشت. اين بود چون مقصود بدست آمد مشروطه خواهان پراكنده نشده چند تن از پيشروان آزادي با چند تن از مجتهدان شهر را برگزيدند كه خانهاي بگيرند و شبان و روزان در آنجا نشست برپا گردانند و شورش را اداره كنند، و چون خانهاي گرفته شد نام آنجا را »انجمن ملي« گزاردند، و روزنامهاي هم بهمان نام بچاپ كردن پرداختند. سپس كه از تهران دستور انتخابات رسيد و انجمن نظارت برپا گرديد، آن نيز در اينجا بود. اصناف نمايندگاني برگزيده بودند، آنها نيز در اينجا مينشستند. ولي محمد علي ميرزا كه آنزمان در تبريز وليعهد بود، از بودن چنين كانوني براي آزاديخواهان خوشش نميآمد، و اين بود چون انتخابات پايان پذيرفت آنرا بهانه گرفته دستور داد كه انجمن برچيده شود. اعضاي انجمن نيز پذيرفتند و پراكنده شدند. ولي مجاهدان بشورش سختي برخاسته شبانه اعضا را بانجمن آوردند و دوباره در جاي خودشان نشاندند. بدينسان انجمن استوار گرديد و همين انجمن بود كه كانون شورش ايران گرديد و كارهاي بزرگي را كه در تاريخ مشروطه ياد شده انجام داد و به پيروي از اين انجمن بود كه در شهرهاي ديگر نيز انجمنهاي ملي برپا گرديد. در آنزمان در تهران قانون اساسي نوشته ميشد. شايد خوانندگان ميدانند كه قانون اساسي ايران دوتاست: يكي خود آن، ديگري متممش، و اين متمم مهمتر از خود قانون ميباشد. تاريخچه اين هم آنست كه اصل قانون اساسي را در تهران نوشتند ولي چون از مجلس گذشت و انتشار يافت، آزاديخواهان تبريز آنرا ناقص ديدند، و اين بود سر برافراشته متمم آنرا خواستند و خودشان چند چيز را پيشنهاد كردند كه يكي از آنها منظور شدن انجمنهاي ايالتي و ولايتي براي شهرستانها بود. چون اين متمم نيز نوشته شد و با كشاكش بسياري كه داستانش دراز است بتصويب رسيد، بدينسان انجمنهاي شهرستانها صورت قانوني بخود گرفت، و چون دارالشوري قانون خاصي هم براي آنها تصويب كرد )همان قانوني كه اكنون در دست است( در تبريز و ديگر جاها
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٢
انتخابات رسمي آغاز شد و اين بار نامهاي آنها نيز تغيير يافته بجاي »انجمن ملي«، »انجمنهاي ايالتي يا ولايتي« ناميده گرديدند. تا سال ١٣٢٩ كه داستان التماتوم روس پيش آمد و بساط مشروطه بهم خورد، اين انجمنها برپا ميشد. در آن پيشآمد اينها نيز بسته شدند، و پس از آن ديگر اين بخش از قانون اساسي از ميان رفت و انجمنهاي استاني و شهرستاني فراموش گرديد. اين تاريخچه بود. آمديم بسود يا زيان اين انجمنها: چنانكه ميدانيم در رژيم دموكراسي )مشروطه( دولت نماينده توده است. مردم نمايندگان براي مجلس برميگزينند و آن نمايندگان بدولت رأي اعتماد ميدهند. پس در واقع دولت با رأي توده پديد آمده، نماينده اوست. با اينحال در مقام عمل، دولت جدا و توده جداست. بخصوص از نظر استانها و شهرستانها، كه چون دولت مصالح همگي كشور را در نظر دارد چه بسا كه مصلحت خاص يك استان يا شهرستان منظور نگردد. آنگاه دولت كارها را كه بدست كارمندان ميسپارد، چه بسا كه كارمندان دولت با مردم آزار و ستم روا دارند. پس بسيار بجاست كه در برابر تشكيلات دولتي يك اساسي هم از خود مردم باشد كه از يكسو ديده باني برفتار و كردار كارمندان دولت كند و از يكسو مصالح خاص آن استان و شهرستانرا منظور داشته بدولت يادآوريها كند و يا خود باقداماتي برخيزد. پس پيشنهاد مشروطه طلبان تبريز در زمينه اين انجمنها از روي فهم و بينش بوده. كساني اگر قانوني را كه از مجلس درباره اين انجمنها گذشته )قانون ربيع الثاني ١٣٢٥( از ديده گذرانند خواهند ديد كه آن نيز از روي بينش تنظيم گرديده. اين قانون بانجمنهاي استاني گذشته از آنكه حق نظارت بكارهاي ادارات و اعتراض به تصميمات وزارتخانه ها بخشيده، بخود آنها حق پاره اقدامات اصلاحي و تعميري داده، و آنگاه بودجه اي براي آنها منظور داشته و نظر قانونگزاران بر اين بوده كه در هر استاني يك سهم از ماليات آنجا بمصالح خود استان صرف شود و اين يك عدالتي بوده كه منظور گرديده. يكي از چيزهاييكه در ايران مايه گله مندي و نوميدي مردم گرديده همانست كه مالياتها گرفته ميشود و در تهران بيآنكه عدالتي منظور گردد صرف ميشود. مفت خوران زندگي خود را تأمين ميكنند و پروايي بشهرستانها نمينمايند. تهران در ميان شهرها »عزيز بي جهت« گرديده. پيش از زمان رضاشاه كه وزارت عدليه بودجه محدودي داشت، هر سال آقاي مصطفي عدل، كفيل يا معاون آن وزارتخانه، دادگاه هايي را از شهرستانها منحل ميساخت و از بودجه آنها اضافه حقوق براي خودش و مديركل و ديگران قايل ميشد. استيناف مازندران و گيلان بهمين جهت منحل گرديد. داور هنگاميكه عدليه »دنيا پسند« بنياد مي نهاد چون در تهران دستگاه بسيار پهن و درازي چيده آشنايان و دوستان خود را با رتبه هاي بلند و حقوقهاي گزاف بكار دعوت كرده بود، براي آنكه بتواند حقوق آنها را برساند و چيزي از بودجه كم نيايد، هفت ماه شهرهاي ديگر را بي عدليه گزاشت و بمردم صد فشار و سختي داد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٢
انتخابات رسمي آغاز شد و اين بار نامهاي آنها نيز تغيير يافته بجاي »انجمن ملي«، »انجمنهاي ايالتي يا ولايتي« ناميده گرديدند. تا سال ١٣٢٩ كه داستان التماتوم روس پيش آمد و بساط مشروطه بهم خورد، اين انجمنها برپا ميشد. در آن پيشآمد اينها نيز بسته شدند، و پس از آن ديگر اين بخش از قانون اساسي از ميان رفت و انجمنهاي استاني و شهرستاني فراموش گرديد. اين تاريخچه بود. آمديم بسود يا زيان اين انجمنها: چنانكه ميدانيم در رژيم دموكراسي )مشروطه( دولت نماينده توده است. مردم نمايندگان براي مجلس برميگزينند و آن نمايندگان بدولت رأي اعتماد ميدهند. پس در واقع دولت با رأي توده پديد آمده، نماينده اوست. با اينحال در مقام عمل، دولت جدا و توده جداست. بخصوص از نظر استانها و شهرستانها، كه چون دولت مصالح همگي كشور را در نظر دارد چه بسا كه مصلحت خاص يك استان يا شهرستان منظور نگردد. آنگاه دولت كارها را كه بدست كارمندان ميسپارد، چه بسا كه كارمندان دولت با مردم آزار و ستم روا دارند. پس بسيار بجاست كه در برابر تشكيلات دولتي يك اساسي هم از خود مردم باشد كه از يكسو ديده باني برفتار و كردار كارمندان دولت كند و از يكسو مصالح خاص آن استان و شهرستانرا منظور داشته بدولت يادآوريها كند و يا خود باقداماتي برخيزد. پس پيشنهاد مشروطه طلبان تبريز در زمينه اين انجمنها از روي فهم و بينش بوده. كساني اگر قانوني را كه از مجلس درباره اين انجمنها گذشته )قانون ربيع الثاني ١٣٢٥( از ديده گذرانند خواهند ديد كه آن نيز از روي بينش تنظيم گرديده. اين قانون بانجمنهاي استاني گذشته از آنكه حق نظارت بكارهاي ادارات و اعتراض به تصميمات وزارتخانه ها بخشيده، بخود آنها حق پاره اقدامات اصلاحي و تعميري داده، و آنگاه بودجه اي براي آنها منظور داشته و نظر قانونگزاران بر اين بوده كه در هر استاني يك سهم از ماليات آنجا بمصالح خود استان صرف شود و اين يك عدالتي بوده كه منظور گرديده. يكي از چيزهاييكه در ايران مايه گله مندي و نوميدي مردم گرديده همانست كه مالياتها گرفته ميشود و در تهران بيآنكه عدالتي منظور گردد صرف ميشود. مفت خوران زندگي خود را تأمين ميكنند و پروايي بشهرستانها نمينمايند. تهران در ميان شهرها »عزيز بي جهت« گرديده. پيش از زمان رضاشاه كه وزارت عدليه بودجه محدودي داشت، هر سال آقاي مصطفي عدل، كفيل يا معاون آن وزارتخانه، دادگاه هايي را از شهرستانها منحل ميساخت و از بودجه آنها اضافه حقوق براي خودش و مديركل و ديگران قايل ميشد. استيناف مازندران و گيلان بهمين جهت منحل گرديد. داور هنگاميكه عدليه »دنيا پسند« بنياد مي نهاد چون در تهران دستگاه بسيار پهن و درازي چيده آشنايان و دوستان خود را با رتبه هاي بلند و حقوقهاي گزاف بكار دعوت كرده بود، براي آنكه بتواند حقوق آنها را برساند و چيزي از بودجه كم نيايد، هفت ماه شهرهاي ديگر را بي عدليه گزاشت و بمردم صد فشار و سختي داد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٣
اينست نمونه اي از رفتار سررشته داران تهران با استانها و شهرستانها. بي جهت نيست كه مردم كينه تهران را در دلهاي خود جا دادهاند. اگر انجمنهاي استاني و شهرستاني برپا باشد و بخشي از ماليات هر استان و شهرستاني براي آبادي خود آنجا و آسايش مردم بكار رود، اين كينه ها و نوميديها در ميان نخواهد بود. چنانكه خواهيم گفت آن قانون امروز بايد عوض شود. با اينحال مبناي آن نيكست و فهم و رشد قانونگزاران را ميرساند. ميتوان گفت: برپا شدن انجمنهاي استاني و شهرستاني حد فاصل در ميان حال امروزي و خودمختاري استانها كه كساني آرزو ميكنند خواهد بود. با اين ترتيب مردم هر استاني خواهند توانست مالياتي كه ميپردازند بمصرف آن نظارت كنند، خواهند توانست خودشان بآبادي استان پردازند و اقدامات لازمه را بنمايند. ديگر اختيار در دست فرماندار و شهردار نخواهد بود كه اين يكي بيايد و باقداماتي پردازد و آن يكي بيايد و نقشه هاي او را بهم زند. آنگاه اين انجمنها سدي در برابر ستمگري و مردم آزاري كارمندان دولت خواهد بود و ميدان اختلاس و سودجويي را بآنها تنگ خواهد ساخت. اگر از راهش پيش رود اين انجمنها مردم را از نوميدي و بدگماني با دولت بيرون خواهد آورد و بعلاقه آنها بكشور خواهد افزود، برعكس آنچه پنداشته ميشود بارتباط شهرستانها با مركز خواهد افزود. از يكسو دموكراسي را در اين كشور ريشه دارتر و استوارتر خواهد ساخت و از يكسو براي دولت در راه بردن كشور و كوشش براى عمران و آبادي همدستاني تهيه كرده، بار دوش آنرا سبكتر خواهد ساخت. اگر مردم استانها و شهرستانها در همين كار شايستگي نشان دهند، اين مقدمه خواهد بود كه روزي هم بطوريكه آرزوي كسان بسياريست، آزادي بيشتر يافته بخودمختاري رسند. بلكه اگر از من بپرسند در اين ترتيب اگر شايستگي نشان دهند، اين آنها را از خودمختاري و از آرزوي آن بي نياز خواهد گردانيد. از هر باره كه نگريم ترتيب خوبي است و اهميت قضيه بسيار بيشتر از آنست كه امروز مردم ميفهمند، و دو موضوع در اينجا هست كه بايد در پيرامون آنها گفتگو شود: نخست چنانكه گفتيم قانون انجمنهاي ايالتي و ولايتي كه سي و نه سال پيش از اين )در سال ١٣٢٥( وضع شده بايد عوض شود. برخي از مواد آن حالا بيموضوع است. نه تنها اين قانون، بسياري از قانونهاي ديگر كه با اين موضوع تماس خواهد داشت، بايد تغيير يابد. اكنون جاي گفتگوست كه قانون تازه را كه تهيه كند؟.. من نميدانم دولت باين موضوع تا چه اندازه علاقه دارد؟.. گاهي گمان ميبرم شايد نظر دولت از اين اقدامي كه كرده خاك پاشي بچشم مردم بوده و تنها اين خواسته كه در اين موقع مردم را سرگرم گرداند و سپس هم با موهون گرفتن موضوع و بي پروايي نمودن بدرخواستهاي انجمنها آنها را از اثر اندازد. اگر اين باشد بايد گفت انديشه غلطي است. بايد گفت: سررشته داران سر كلافه را گم كردهاند و نميدانند چه كنند. بايد گفت: اينها ناتواني را با بدخواهي توأم گردانيدهاند و كشور را بسوي نابودي ميرانند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٣
اينست نمونه اي از رفتار سررشته داران تهران با استانها و شهرستانها. بي جهت نيست كه مردم كينه تهران را در دلهاي خود جا دادهاند. اگر انجمنهاي استاني و شهرستاني برپا باشد و بخشي از ماليات هر استان و شهرستاني براي آبادي خود آنجا و آسايش مردم بكار رود، اين كينه ها و نوميديها در ميان نخواهد بود. چنانكه خواهيم گفت آن قانون امروز بايد عوض شود. با اينحال مبناي آن نيكست و فهم و رشد قانونگزاران را ميرساند. ميتوان گفت: برپا شدن انجمنهاي استاني و شهرستاني حد فاصل در ميان حال امروزي و خودمختاري استانها كه كساني آرزو ميكنند خواهد بود. با اين ترتيب مردم هر استاني خواهند توانست مالياتي كه ميپردازند بمصرف آن نظارت كنند، خواهند توانست خودشان بآبادي استان پردازند و اقدامات لازمه را بنمايند. ديگر اختيار در دست فرماندار و شهردار نخواهد بود كه اين يكي بيايد و باقداماتي پردازد و آن يكي بيايد و نقشه هاي او را بهم زند. آنگاه اين انجمنها سدي در برابر ستمگري و مردم آزاري كارمندان دولت خواهد بود و ميدان اختلاس و سودجويي را بآنها تنگ خواهد ساخت. اگر از راهش پيش رود اين انجمنها مردم را از نوميدي و بدگماني با دولت بيرون خواهد آورد و بعلاقه آنها بكشور خواهد افزود، برعكس آنچه پنداشته ميشود بارتباط شهرستانها با مركز خواهد افزود. از يكسو دموكراسي را در اين كشور ريشه دارتر و استوارتر خواهد ساخت و از يكسو براي دولت در راه بردن كشور و كوشش براى عمران و آبادي همدستاني تهيه كرده، بار دوش آنرا سبكتر خواهد ساخت. اگر مردم استانها و شهرستانها در همين كار شايستگي نشان دهند، اين مقدمه خواهد بود كه روزي هم بطوريكه آرزوي كسان بسياريست، آزادي بيشتر يافته بخودمختاري رسند. بلكه اگر از من بپرسند در اين ترتيب اگر شايستگي نشان دهند، اين آنها را از خودمختاري و از آرزوي آن بي نياز خواهد گردانيد. از هر باره كه نگريم ترتيب خوبي است و اهميت قضيه بسيار بيشتر از آنست كه امروز مردم ميفهمند، و دو موضوع در اينجا هست كه بايد در پيرامون آنها گفتگو شود: نخست چنانكه گفتيم قانون انجمنهاي ايالتي و ولايتي كه سي و نه سال پيش از اين )در سال ١٣٢٥( وضع شده بايد عوض شود. برخي از مواد آن حالا بيموضوع است. نه تنها اين قانون، بسياري از قانونهاي ديگر كه با اين موضوع تماس خواهد داشت، بايد تغيير يابد. اكنون جاي گفتگوست كه قانون تازه را كه تهيه كند؟.. من نميدانم دولت باين موضوع تا چه اندازه علاقه دارد؟.. گاهي گمان ميبرم شايد نظر دولت از اين اقدامي كه كرده خاك پاشي بچشم مردم بوده و تنها اين خواسته كه در اين موقع مردم را سرگرم گرداند و سپس هم با موهون گرفتن موضوع و بي پروايي نمودن بدرخواستهاي انجمنها آنها را از اثر اندازد. اگر اين باشد بايد گفت انديشه غلطي است. بايد گفت: سررشته داران سر كلافه را گم كردهاند و نميدانند چه كنند. بايد گفت: اينها ناتواني را با بدخواهي توأم گردانيدهاند و كشور را بسوي نابودي ميرانند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٤
بهرحال اگر صلاح كشور خواسته ميشود بايد باين موضوع اهميت دهند و از روي حقيقت اجراي آنرا بخواهند و قانون را تغيير داده يك قانون بهتري وضع كنند. اگر از من بشنوند براي نوشتن قانون جديد راه بهتر آنست كه چند تن از مردان نيكخواه و با فهم را دعوت كرده كار را بآنها واگزارند. اين موضوعي نيست كه ادارههاي قانونگزاري دولتي، در وزارت دادگستري يا در جاهاي ديگر، از عهده آن توانند برآمد. من اگر فرصت يافتم در اين باره دفترچه اي بعنوان پيشنهاد تهيه كرده انتشار خواهم داد. آنچه در اينجا يادآوري ميكنم آنست كه در آن قانون جديد بايد از اختياراتي كه در اين قانون براي انجمنها منظور گرديده نكاست. مخصوص ًا در قسمت اقدام به آبادي و اينكه بخشي از ماليات هر استاني يا شهرستاني بمصرف آبادي خود آنجا برسد، كه در اين قسمت بايد از دادن اختيارات بانجمنها مضايقه نداشت. بلكه اگر در ايران اصلاحاتي آغاز شود و يك عدليه ساده و فعالي بنياد گزارده شود بايد در استانها و شهرستانها ديوانهاي كشور و دادگاههاي پژوهش و مانند اينها برپا شود كه در هيچ دعوايي نياز بدادگاهي بيرون از استان نباشد، بايد در روستاها دبستانها برپا شود، پزشكها و داروخانه ها باشد. يك كلمه بگويم: بايد از هر راه كه نياز هست به آبادي استانها و شهرستانها و بآسايش مردمان آنها كوشيده شود. از همه مزايا آنها نيز بهرهمند گردند. موضوع دوم اينست كه در اين هنگام كه در استانها و شهرستانها انتخابات براي انجمنها آغاز مييابد، بايد حقايقي بمردم فهمانيده شود. انبوه مردم كورند و كرند و چيزي از مشروطه و شرايط زندگاني دموكراسي نفهميده اند. آنها نميدانند انجمن ايالتي يا ولايتي براي چيست؟.. چه نتيجه از آن بدست خواهد آمد. اين بگردن مردان بافهم و نيكخواهست كه پا پيش گزارند و نشستها برپا كنند و بسخنرانيها برخيزند و بمردم بفهمانند كه اين انجمنها براي آنست كه كساني از سوي شما وكيل باشند و مصالح شما را حفظ كنند و به آبادي خاكتان كوشند. بآنها بفهمانند كه در چنين هنگامي اين پيشآمد وسيله براي آزمايش شايستگي شماست كه اگر ندانيد چه كنيد و چه كسانيرا برگزينيد، ناشايستگي نشاندادهايد و بايد از شما نوميد گرديد. راستي هم اگر بنا باشد در انتخاب نمايندگان براي اين انجمنها، آن رفتاري پيش آيد كه در انتخاب نمايندگان براي مجلس شوري بوده، و كساني اينرا فرصتي شناسند كه وكيل انجمن گرديده در پي استفاده هاي مادي باشند و يا آرزوشان اعمال نفوذ در اداره ها باشد، و وكيل گرديده با اختلاس كنندگان و رشوه گيران شركتي برپا گردانند و از اينراه گرفتاريهاي ديگري براي دولت و كشور پيدا شود و بجاي سود زيان رخ دهد، در آنحال بديهي است كه زبان نيكخواهان كوتاه خواهد شد و اين فرصتي كه براي پيشرفت در راه زندگاني دموكراسي پديد آمده از دست خواهد رفت. اينست معني آنچه ميگويم: بايد بموضوع انجمنها اهميت بيشتر داد. آندسته نيكخواهان و غيرتمندان كه امروز در اين زمان گرفتاري كشور بايد احساسات و جديت از خود نمايند، بايد از اين موضوع غفلت نكنند و در هر شهري كه هستند بهم دستي با يكديگر بكوشش هايي پردازند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز چاره چيست؟ / احمد كسروي ........................................................................................................................................................................ ٢٤
بهرحال اگر صلاح كشور خواسته ميشود بايد باين موضوع اهميت دهند و از روي حقيقت اجراي آنرا بخواهند و قانون را تغيير داده يك قانون بهتري وضع كنند. اگر از من بشنوند براي نوشتن قانون جديد راه بهتر آنست كه چند تن از مردان نيكخواه و با فهم را دعوت كرده كار را بآنها واگزارند. اين موضوعي نيست كه ادارههاي قانونگزاري دولتي، در وزارت دادگستري يا در جاهاي ديگر، از عهده آن توانند برآمد. من اگر فرصت يافتم در اين باره دفترچه اي بعنوان پيشنهاد تهيه كرده انتشار خواهم داد. آنچه در اينجا يادآوري ميكنم آنست كه در آن قانون جديد بايد از اختياراتي كه در اين قانون براي انجمنها منظور گرديده نكاست. مخصوص ًا در قسمت اقدام به آبادي و اينكه بخشي از ماليات هر استاني يا شهرستاني بمصرف آبادي خود آنجا برسد، كه در اين قسمت بايد از دادن اختيارات بانجمنها مضايقه نداشت. بلكه اگر در ايران اصلاحاتي آغاز شود و يك عدليه ساده و فعالي بنياد گزارده شود بايد در استانها و شهرستانها ديوانهاي كشور و دادگاههاي پژوهش و مانند اينها برپا شود كه در هيچ دعوايي نياز بدادگاهي بيرون از استان نباشد، بايد در روستاها دبستانها برپا شود، پزشكها و داروخانه ها باشد. يك كلمه بگويم: بايد از هر راه كه نياز هست به آبادي استانها و شهرستانها و بآسايش مردمان آنها كوشيده شود. از همه مزايا آنها نيز بهرهمند گردند. موضوع دوم اينست كه در اين هنگام كه در استانها و شهرستانها انتخابات براي انجمنها آغاز مييابد، بايد حقايقي بمردم فهمانيده شود. انبوه مردم كورند و كرند و چيزي از مشروطه و شرايط زندگاني دموكراسي نفهميده اند. آنها نميدانند انجمن ايالتي يا ولايتي براي چيست؟.. چه نتيجه از آن بدست خواهد آمد. اين بگردن مردان بافهم و نيكخواهست كه پا پيش گزارند و نشستها برپا كنند و بسخنرانيها برخيزند و بمردم بفهمانند كه اين انجمنها براي آنست كه كساني از سوي شما وكيل باشند و مصالح شما را حفظ كنند و به آبادي خاكتان كوشند. بآنها بفهمانند كه در چنين هنگامي اين پيشآمد وسيله براي آزمايش شايستگي شماست كه اگر ندانيد چه كنيد و چه كسانيرا برگزينيد، ناشايستگي نشاندادهايد و بايد از شما نوميد گرديد. راستي هم اگر بنا باشد در انتخاب نمايندگان براي اين انجمنها، آن رفتاري پيش آيد كه در انتخاب نمايندگان براي مجلس شوري بوده، و كساني اينرا فرصتي شناسند كه وكيل انجمن گرديده در پي استفاده هاي مادي باشند و يا آرزوشان اعمال نفوذ در اداره ها باشد، و وكيل گرديده با اختلاس كنندگان و رشوه گيران شركتي برپا گردانند و از اينراه گرفتاريهاي ديگري براي دولت و كشور پيدا شود و بجاي سود زيان رخ دهد، در آنحال بديهي است كه زبان نيكخواهان كوتاه خواهد شد و اين فرصتي كه براي پيشرفت در راه زندگاني دموكراسي پديد آمده از دست خواهد رفت. اينست معني آنچه ميگويم: بايد بموضوع انجمنها اهميت بيشتر داد. آندسته نيكخواهان و غيرتمندان كه امروز در اين زمان گرفتاري كشور بايد احساسات و جديت از خود نمايند، بايد از اين موضوع غفلت نكنند و در هر شهري كه هستند بهم دستي با يكديگر بكوشش هايي پردازند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
گزارش تاسف بار فائو
زباله موادغذایی در ایران معادل 10 کشور اروپایی
ضایعات غذا بیشتر از آب آشامیدنی تمام مردم ایران، آب هدر می‌دهد زباله موادغذایی ایرانی‌ها معادل 60درصد درآمد نفتی ارزش دارد
مریم شکرانی- شهروند
ایرانی‌ها به اندازه 10 کشور اروپایی موادغذایی دور می‌ریزند. براساس گزارش سازمان جهانی خواربار و کشاورزی، ضایعات موادغذایی در ایران معادل 35میلیون تن است این درحالی است که در اتحادیه اروپا با 27 کشور عضو، تنها 90میلیون تن موادغذایی راهی زباله‌ها می‌شود. یک پژوهش علمی ارزش مادی ضایعات موادغذایی در ایران را 15میلیارد دلار برآورد کرده که اگر این رقم را با درآمد نفتی پیش‌بینی‌شده در بودجه 95 مقایسه کنیم، متوجه می‌شویم ایرانی‌ها معادل 60درصد درآمد نفتی‌شان را با ضایعات غذا به سطل زباله می‌ریزند. از این گذشته گزارش مرکز ملی مطالعات راهبردی کشاورزی و آب اتاق بازرگانی نشان می‌دهد میزان آبی که برای ضایعات کشاورزی مصرف می‌شود، معادل 9.3میلیارد مترمکعب است. جالب است بدانید که گزارش‌های رسمی حاکی از آن است که کل آب مصرفی در بخش شرب و صنعت تنها 7میلیارد مترمکعب برآورد شده و این به آن معناست که میزان آبی که با ضایعات کشاورزی در ایران تلف می‌شود، به اندازه تمام آبی است که مردم کشور و صنایع مصرف می‌کنند.
نان، میوه و برنج
بیشترین ضایعات غذا در ایران
آمارهای فائو رقم تکان‌دهنده‌ای از ضایعات غذا در ایران را گزارش می‌دهد. براین اساس هرسال ۱.۳میلیارد تن غذا درجهان هدر می‌رود که بیشترین ضایعات مربوط به میوه و سبزیجات، ماهی و غلات است. این درحالی است که ایران 2.7درصد از ضایعات غذای جهان را به خود اختصاص می‌دهد که این رقم معادل 35میلیون تن است. بیشترین ضایعات غذا در ایران مربوط به نان، میوه و سبزیجات و برنج است.
گزارش‌های فائو تأکید می‌کند که درجهان 900میلیون نفر از گرسنگی رنج می‌برند که با ضایعات 1.3میلیارد تنی غذا می‌توان 800میلیون نفر از گرسنگان را سیر کرد و تقریبا گرسنگی در جهان را ریشه‌کن کرد.
با این‌که گفته می‌شود ضایعات بالای غذا هم درکشورهای درحال توسعه و هم درکشورهای صنعتی رقم قابل توجهی است اما خوب است بدانید که گزارش‌های جهانی دو مدل متفاوت هدردادن غذا درکشورهای مختلف را نشان می‌دهد. براین اساس درکشورهای درحال توسعه ضایعات غذا بیشتر مربوط به فرآیند برداشت تا فرآوری است که البته با توجه به توسعه‌نیافتگی صنایع و بخش تولید دراین کشورها این گزارش طبیعی به نظر می‌رسد. این درحالی است که درکشورهای صنعتی بیشترین ضایعات غذا در خرده‌فروشی‌ها و به دست مصرف‌کننده نهایی اتفاق می‌افتد؛ به عبارتی درکشورهای توسعه‌نیافته تولید اسراف کارتر است و درکشورهای صنعتی مصرف‌کننده.
زباله‌های غذا در ایران
معادل 10 کشور اروپایی
با این وجود میزان اسراف غذا در ایران قابل توجه و تکان‌دهنده است. گزارش اتحادیه اروپا نشان می‌دهد که درمجموع کشورهای عضو این اتحادیه تنها 90میلیون تن اسراف می‌شود. اگر این رقم را با 35میلیون تن ضایعات غذا در ایران مقایسه کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که ایران معادل 38درصد اتحادیه اروپا هدررفت موادغذایی را تجربه می‌کند. به عبارت دیگر ضایعات غذا در ایران تقریبا به اندازه 10 کشور اروپایی است. از این میان ضایعات غذا در فرانسه تنها 5میلیون تن است که با این حساب ایرانی‌ها 7برابر فرانسوی‌ها موادغذایی را راهی زباله‌ها می‌کنند.
براساس مقاله برگزیده نخستین کنگره بین‌المللی کشاورزی سالم، تغذیه و جامعه (تهران، تیرماه 1394) که توسط مهدی رستگاری و علی طیفوری به رشته تحریر درآمده است، ضایعات غذا در ایران معادل 15میلیارد دلار ارزش دارد. اگر درآمد 25میلیارد دلاری نفت را که در بودجه 95 پیش‌بینی شده است، درنظر بگیریم، متوجه می‌شویم ایرانی‌ها معادل 60درصد درآمد نفتی‌شان را به‌عنوان ضایعات غذا راهی زباله می‌کنند.
آب تلف شده برای ضایعات غذا
معادل تمام آب شرب و صنعت
اما تحلیل زیان ناشی از ضایعات غذا در ایران در بخش منابع آبی واقعیت‌های تکان‌دهنده دیگری را فاش می‌کند. براساس گزارش مرکز ملی مطالعات راهبردی کشاورزی و آب، میزان تلفات آب ناشی از ضایعات کشاورزی 9.3میلیارد مترمکعب برآورد شده است. این رقم تقریبا معادل نیمی از آب شیرینی است که از رودهای کرخه، کارون و جراحی به خلیج‌فارس می‌ریزد. براساس گزارش سازمان جهاد کشاورزی کرمانشاه میزان مصرف آب کشاورزی در این استان حدود 2.5میلیارد مترمکعب است. اگر بخواهیم آب تلف‌شده در بخش ضایعات را با آب مورد نیاز در کشاورزی کرمانشاه مقایسه کنیم، متوجه می‌شویم آب تلف‌شده ناشی از ضایعات کشاورزی تقریبا چهاربرابر تمام آبی است که در کشاورزی یک استان مصرف می‌شود. مقایسه آب تلف‌شده در ضایعات کشاورزی با کل آب مصرفی در کشاورزی ایران نیز عددهای قابل توجهی را نشان می‌دهد. گزارش‌ها درب
گزارش تاسف بار فائو
زباله موادغذایی در ایران معادل 10 کشور اروپایی
ضایعات غذا بیشتر از آب آشامیدنی تمام مردم ایران، آب هدر می‌دهد زباله موادغذایی ایرانی‌ها معادل 60درصد درآمد نفتی ارزش دارد
مریم شکرانی- شهروند
ایرانی‌ها به اندازه 10 کشور اروپایی موادغذایی دور می‌ریزند. براساس گزارش سازمان جهانی خواربار و کشاورزی، ضایعات موادغذایی در ایران معادل 35میلیون تن است این درحالی است که در اتحادیه اروپا با 27 کشور عضو، تنها 90میلیون تن موادغذایی راهی زباله‌ها می‌شود. یک پژوهش علمی ارزش مادی ضایعات موادغذایی در ایران را 15میلیارد دلار برآورد کرده که اگر این رقم را با درآمد نفتی پیش‌بینی‌شده در بودجه 95 مقایسه کنیم، متوجه می‌شویم ایرانی‌ها معادل 60درصد درآمد نفتی‌شان را با ضایعات غذا به سطل زباله می‌ریزند. از این گذشته گزارش مرکز ملی مطالعات راهبردی کشاورزی و آب اتاق بازرگانی نشان می‌دهد میزان آبی که برای ضایعات کشاورزی مصرف می‌شود، معادل 9.3میلیارد مترمکعب است. جالب است بدانید که گزارش‌های رسمی حاکی از آن است که کل آب مصرفی در بخش شرب و صنعت تنها 7میلیارد مترمکعب برآورد شده و این به آن معناست که میزان آبی که با ضایعات کشاورزی در ایران تلف می‌شود، به اندازه تمام آبی است که مردم کشور و صنایع مصرف می‌کنند.
نان، میوه و برنج
بیشترین ضایعات غذا در ایران
آمارهای فائو رقم تکان‌دهنده‌ای از ضایعات غذا در ایران را گزارش می‌دهد. براین اساس هرسال ۱.۳میلیارد تن غذا درجهان هدر می‌رود که بیشترین ضایعات مربوط به میوه و سبزیجات، ماهی و غلات است. این درحالی است که ایران 2.7درصد از ضایعات غذای جهان را به خود اختصاص می‌دهد که این رقم معادل 35میلیون تن است. بیشترین ضایعات غذا در ایران مربوط به نان، میوه و سبزیجات و برنج است.
گزارش‌های فائو تأکید می‌کند که درجهان 900میلیون نفر از گرسنگی رنج می‌برند که با ضایعات 1.3میلیارد تنی غذا می‌توان 800میلیون نفر از گرسنگان را سیر کرد و تقریبا گرسنگی در جهان را ریشه‌کن کرد.
با این‌که گفته می‌شود ضایعات بالای غذا هم درکشورهای درحال توسعه و هم درکشورهای صنعتی رقم قابل توجهی است اما خوب است بدانید که گزارش‌های جهانی دو مدل متفاوت هدردادن غذا درکشورهای مختلف را نشان می‌دهد. براین اساس درکشورهای درحال توسعه ضایعات غذا بیشتر مربوط به فرآیند برداشت تا فرآوری است که البته با توجه به توسعه‌نیافتگی صنایع و بخش تولید دراین کشورها این گزارش طبیعی به نظر می‌رسد. این درحالی است که درکشورهای صنعتی بیشترین ضایعات غذا در خرده‌فروشی‌ها و به دست مصرف‌کننده نهایی اتفاق می‌افتد؛ به عبارتی درکشورهای توسعه‌نیافته تولید اسراف کارتر است و درکشورهای صنعتی مصرف‌کننده.
زباله‌های غذا در ایران
معادل 10 کشور اروپایی
با این وجود میزان اسراف غذا در ایران قابل توجه و تکان‌دهنده است. گزارش اتحادیه اروپا نشان می‌دهد که درمجموع کشورهای عضو این اتحادیه تنها 90میلیون تن اسراف می‌شود. اگر این رقم را با 35میلیون تن ضایعات غذا در ایران مقایسه کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که ایران معادل 38درصد اتحادیه اروپا هدررفت موادغذایی را تجربه می‌کند. به عبارت دیگر ضایعات غذا در ایران تقریبا به اندازه 10 کشور اروپایی است. از این میان ضایعات غذا در فرانسه تنها 5میلیون تن است که با این حساب ایرانی‌ها 7برابر فرانسوی‌ها موادغذایی را راهی زباله‌ها می‌کنند.
براساس مقاله برگزیده نخستین کنگره بین‌المللی کشاورزی سالم، تغذیه و جامعه (تهران، تیرماه 1394) که توسط مهدی رستگاری و علی طیفوری به رشته تحریر درآمده است، ضایعات غذا در ایران معادل 15میلیارد دلار ارزش دارد. اگر درآمد 25میلیارد دلاری نفت را که در بودجه 95 پیش‌بینی شده است، درنظر بگیریم، متوجه می‌شویم ایرانی‌ها معادل 60درصد درآمد نفتی‌شان را به‌عنوان ضایعات غذا راهی زباله می‌کنند.
آب تلف شده برای ضایعات غذا
معادل تمام آب شرب و صنعت
اما تحلیل زیان ناشی از ضایعات غذا در ایران در بخش منابع آبی واقعیت‌های تکان‌دهنده دیگری را فاش می‌کند. براساس گزارش مرکز ملی مطالعات راهبردی کشاورزی و آب، میزان تلفات آب ناشی از ضایعات کشاورزی 9.3میلیارد مترمکعب برآورد شده است. این رقم تقریبا معادل نیمی از آب شیرینی است که از رودهای کرخه، کارون و جراحی به خلیج‌فارس می‌ریزد. براساس گزارش سازمان جهاد کشاورزی کرمانشاه میزان مصرف آب کشاورزی در این استان حدود 2.5میلیارد مترمکعب است. اگر بخواهیم آب تلف‌شده در بخش ضایعات را با آب مورد نیاز در کشاورزی کرمانشاه مقایسه کنیم، متوجه می‌شویم آب تلف‌شده ناشی از ضایعات کشاورزی تقریبا چهاربرابر تمام آبی است که در کشاورزی یک استان مصرف می‌شود. مقایسه آب تلف‌شده در ضایعات کشاورزی با کل آب مصرفی در کشاورزی ایران نیز عددهای قابل توجهی را نشان می‌دهد. گزارش‌ها درب