کانال پرواز فکرواندیشه flith@


<<در میان آثار تخیلی فرانسیسکو گویا اثری هست به نام *در پی شکار دندان*. این طرح چاپی زنی خرافی را نشان می دهد که اعتقاد به قدرت جادویی دندان به دار آویخته شدگان دارد. زنی که تکه پارچه ای را حایل جسد بر دار آویخته و چهره ی نفرت زده ی خود قرار داده، روی پنجه ی پا بلند شده و درعین وحشت مصمم است که دندان گرانبها را به چنگ آورد؛ دست های مرتعش اش از فرط چندش و بیزاری به سوی دهان جسد خشکیده دراز مانده اند.
آیا این صحنه تجسم خیالات بیمارگونه ی عصری است که دیری ست سپری گشته؟؟
اما، تاویل هایی از این دست درست نمی نماید. به دلایل زیاد هنوز از اهمیت و اعتبار این اثر گویا در روزگار ما هیچ کاسته نشده است. چندسال پیش یکی از مجله های عامه پسند نتایج یک مسابقه ی عکاسی را انتشار داد که درآن جایزه ای برای بهترین عکس خبری - که در محل و زمان وقوع یک حادثه گرفته شده باشد - تعیین شده بود. یکی از عکس های منتخب این رقابت تصویر دلخراش و وحشتناکی بود از یک تصادف رانندگی که در آن دو اتومبیل کاملن منهدم شده و چهره ی درد کشیده و وحشت زده ی یکی از قربانیان حادثه لحظه ای پیش از مرگ نشان داده شده بود.
ممکن است انگیزه ی آن زن در تابلوی گویا با عکاسی که با موفقیت در مسابقه ی عکاسی شرکت کرده کاملن متفاوت باشد، انگیزه و عمل یکی خرافه و دیگری استفاده ی مادی یا تصدیق و تایید و پرستیژ اجتماعی باشد.
ولی چنین به نظر می رسد که شباهت زیادی میان این دو وجود دارد! هردوی آن ها چنان بی تابانه در پی ارضای تمایلات خود هستند که گویی این تمایل و خواست، تمام وجوه و جنبه های رویارویی آنان را با واقعیت قالب گرفته است. برای آن ها هیچ چیز فی نفسه مفهوم نداشته مگر آن که تبدیل به وسیله ای برای رسیدن به هدف و ارضای تمایلاتشان شود.
در اینجا حتا مرگ نیز مستثنا نیست! در رویارویی با مرگ، آن ها تنها آن وجه از آن را بازگو و بر آن تاکید می گذارند که حساب کرده اند به سود آن هاست درحالی که نسبت به وجوه و جنبه های دیگر قضیه و حتا تاثیر خود مرگ - که به نظرشان پس مانده ی بی فایده ای بیش نیست - نظاره گران بی تفاوتی باقی می مانند.
...
چنین پیداست که در همه ی ما این تمایل و گرایش وجود دارد که تماشگران بی تفاوتی باشیم.>>

#از_خود_بیگانگی_انسان_مدرن
#فریتس_پاپنهایم




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


زشت ترین شکل گریز از مساله ی تاثیر عوامل اجتماعی و اخلاقی بر ذهن انسان،
این است که تفاوت های رفتاری و شخصیتی را
به تفاوت های سرشتی و ذاتی نسبت دهیم.

#استوارت_میل


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


نیازی نیست بال بگشاییم تا به کانون خورشید پرواز کنیم،
ولی لازم است روی زمین سینه خیز پیش برویم تا آن که محلی کوچک بیابیم،
جایی که خورشید گاهی می درخشد و می توان خود را کمی گرم کرد.

#فرانتس_کافکا


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

"سوگواری مناسب انسانی است که پا به این جهان می گذارد،
نه آن که رخت از این جهان بر می بندد"
#مونتسکیو

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#درنگیدرحوادث دوره ی مصدق

هنگامی که انگلستان یکی پس از دیگری در دادگاههای بین المللی شکست می خورد؛ از ونیز تا توکیو
در سپتامبر ۱۹۵۲ قرار بود مجمع عمومی بانک بین المللی در مکزیک تشکیل شود. به این جهت دکتر محمد مصدق تلگرافی به دکتر جلال عبده که معاون نمایندگی ایران در سازمان ملل متحد بود دستور داد، به مکزیک برود و طی یک سخنرانی در مجمع عمومی بانک دلایل عدم قبول پیشنهاد بانک بین المللی از طرف ایران را روشن سازد، زیرا در آن موقع علیه ایران تبلیغاتی شده بود که پیشنهادات بانک جهانی دارای نکات مثبتی بوده و لی ایران آن را قبول نکرده است.
دکتر عبده طبق دستور دکتر مصدق این نطق را ایراد کرد و که اثر مثبتی داشت. او با سناتور برمودا، رئیس شرکت ملی نفت مکزیک، ملاقات کرد تا از او دلایل و احکام دادگاههای بلژیک و هلند را که به نفع ملی ملی کردن نفتمکزیک رای داده بودند بگیرد.
سناتور برمودا فوق العاده به ایران سمپاتی داشت و می گفت تاکنون در دنیا فقط دو کشور نفت خود را ملی کرده اند که مکزیک و ایران می باشند. ولی از نکات جال اینست که نفت هر دو کشور در یک روز و یک ماه ملی شد. مکزیک نفتش را در ۲۰ مارس ۱۹۳۹ ملی کرد و ایران در ۲۰ مارس ۱۹۵۰ (۲۹ اسفند ۱۳۲۹). وقتی جریان استعفای دکتر مصدق پیش آمد، سناتور برمودا فوق العاده ناراحت شد ولی پیروزی ۳۰ تیر باعث شادی فوق العاده اش گردید.
ماجرای کشتی رزماری پیش آمد...شرکت ایتالیایی که نفت رزماری را خریده بود یکبار دیگر از ایران نفت خرید ولی انگلیسی ها علیه این شرکت در دادگاه ونیز اقامه دعوی کردند. این بار نیز دکتر مصدق به دکتر جلال عبده دستور داد به ایتالیا برود و با آن شرکت ایتالیایی همکاری کند.
وکیل این شرکت یک پروفسور ایتالیایی به نام پرفسور «کارملوتی» بود که با همکاری عبده و با استفاده از اسنادی که سناتور برمودا به دکتر عبده داده بود دادگاه ونیز به نفع ایران رای داد و تقاضای توقیف کشتی را که انگلیسی ها کرده بودند رد کرد. شرکت نفت انگلیس همان شکایت را به طور استینافی به دادگاه رم ارجاع داد ولی دادگاه رم نیز نظر دادگاه ونیز را تایید کرد.
نظیر این جریان در ژاپن نیز روی داد...این بار نیز دکتر حسین فاطمی، وزیر خارجه دکتر مصدق به جلال عبده که در رم بود تلگراف کرد به توکیو برود و با پروفسور «یامای»، وکیل ژاپنی، در احقاق حقوق ایران همکاری کند.
انگلیسی ها ادعا می کردند چون ایران در قانون ملی کردن نفت غرامت را پیش بینی نکرده، بنابراین عمل ایران مصادره است ولی نمایندگان ایران با دلایل ثابت کردندکه غرامت پیش بینی شده است.
از آنجا که وصول مربوط به ملی کردنی یعنی حق ملل در استفاده از منابع طبیعی در سال ۱۹۵۲ در مجمع عمومی سازمان ملل به رسمیت شناخته شده بود، برای رد ادعای انگلستان از آن قانون و همچنین دلایل پیروزی ایران در دادگاههای ونیز و رم استفاده کامل شد، به طوریکه سرانجام دادگاه توکیو به نفع ایران رای داد. شرکت نفت انگلیس و ایران وقتی دید وضع چنین است پس از آنکه دادگاه بدوی توکیو به نفع ایران رای داد، شکایت استینافی خود را از دادگاه بالاتر پس گرفت و به این ترتیب ایران در در کلیه مجامع بین المللی پیروز شد.

برگرفته از مجله سپید و سیاه، دکتر جلال عبده، مرداد ۱۳۵۸



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#شعر_کودتا

گزیده ای از حرف های نصرت رحماني: ما شکست خوردیم در سال 1332 اما هرگز از آرمان‌های خودمان دل نکندیم. نه در شعرمان و نه در زندگی مان. ما الفبای خواندن را در حزب توده یاد گرفته بوديم. بعد از سال 32 ما از حزب توده سرخوردیم. دیدم حزب یک سراب بوده است اما آن آرمانخواهی در ما ماند و مانده است و می‌ماند. بعد از 32 عده ای خودشان را فروختند به دستگاه رفتند آن طرف. عده ای هم رفتند بساز و بفروش شدند! ما ماندیم با آرمان‌های خودمان تا حقیقت و آزادی و عدالت و انسانیت را پاس داریم و شکست خودمان را بسراییم. از یاس خود علیه نظم مستفر حربه ی اعتراض بسازیم. اما شکست سبب آن شد که ما به درون خودمان به کنه وجودمان نگاه کنیم. مثل "کافکا". همین حا بود که از" نیما" جدا شدیم. ما میراث دار" هدایت "بودیم که به ما نزدیک تر بود. از همه آگاه تر و زودتر از همه ی ما مسایل را فهمیده بود. نوشته بود و آن آخر کار هم آخرین اعتراض خود را به صورت خودکشی به چهره ی ما ترکاند.
شکست سبب شد که ما ,ما که مبارزان جوان آن دوره بودبم و یکسره در خدمت آرمان های مبارزه, تبدیل شدیم به مشتی آواره ی خیابان ها و می خانه ها و قهوه خانه ها!
امید,شاهرودی,سپهری,شاملو,نادر پور,شیبانی در آن فضای درد و یاس و شکست وآوارگی,به تهران سر ریز شدند تا ما شویم( آخر کسی نبود حالمان را بپرسد).
درباره ی خودم جایی نوشته ام که" نصرت رحمانی" از جمله بیماری هایی ست که در هر فرن یک نفر به آن مبتلامی شود!ما شاعران ,آدم های دیوانه, یاغی, و به هر حال غیر عادی هستیم و در میان شاعران , پدیده ی "رحمانی" همان طور که گفتم , اپیدمی نا شناخته ای بود. در آن فضای بعد از 32 کسی آمده بود که صدای تازه ای داشت. زبان کوچه و بازار را بکار می برد. مسائل, آدم ها و فضای زندگی شهری مردم عادی و روشنفکران را تصویر می کرد. علیه اخلاقیات حاکم , علیه ریا و دروغ شورش می کرد. از "سقاخانه "ها , کوچه ها ,مساجد و بازار ها و حتی از " شهر نو " تصویر می داد. از واقعیت‌هایی که که دیگران یا نمی دیدند یا نمی‌خواستند ببینند! از زندگی و از مردم و از شکست.
از نسلی از دست رفته. شعر من رنگ ملی داشت در آن روزگار. همیشه گفته ام: در هنر باید رنگ ملی , دید جهانی , و تکنیک علمی با هم جمع شوند. هر کدام که نباشند , پای اثر هنری می‌لنگد. ما نسلی بوديم که یاس و درد و شکست و دربدری و آوارگی کشیده بود و من صدای این نسل را فریاد زدم...
...............................
کنایه
نصرت رحمانی

آنی تو
آن کنایه مرموز
که در نهفت عشق روان است
دانستن اش ضرور,
و گفتن اش محال!
تو...,آنی تو

از ما گذشت
باید به ابر بیاموزیم
تا از عطش نمیرد

باید به قفل ها بسپاریم
با بوسه ایی گشوده شوند
بی رخصت کلید



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


تفریح و آسیب شناسی آن: گفتگو با ناصر فکوهی


تفریح چه نیازهایی را پاسخ می‌دهد؟ و چه کارکردهایی دارد؟ اگر تفریح نباشد چه می‌شود؟ مهم‌ترین کارکرد تفریح کمک به بازتولید زندگی در ابعاد سالم و غیر آسیب‌شناختی آن است. به عبارت دیگر اگر گروه‌های اجتماعی و یا افراد از تفریح و آنچه به صورت عام به آن سرگرمی گفته می‌شود محروم شوند،



تفریح چه نیازهایی را پاسخ می‌دهد؟ و چه کارکردهایی دارد؟ اگر تفریح نباشد چه می‌شود؟

مهم‌ترین کارکرد تفریح کمک به بازتولید زندگی در ابعاد سالم و غیر آسیب‌شناختی آن است. به عبارت دیگر اگر گروه‌های اجتماعی و یا افراد از تفریح و آنچه به صورت عام به آن سرگرمی گفته می‌شود محروم شوند، این امر بی‌شک در کوتاه و درازمدت زندگی آن‌ها را به نحوی از انحا و شاید بتوان گفت به ضرورت به سوی آسیب‌زدگی؛ یعنی بیمارگونگی می‌برد. این بیماری‌ها می‌توانند از اختلالات عصبی ساده و جزئی تا بیماری‌های روانی و روان- کالبدی سخت در طیفی بسیار متنوع قرار بگیرند و در چرخه‌های باطل از سطح فرد به سطح جامعه منتقل شده و خود را در قالب تنش‌ها، هیجان‌ها و آسیب‌های کمابیش سخت اجتماعی نیز بروز بدهند. کالبد فردی یا جمعی که از تفریح محروم شود؛ یعنی تنها وادار به کار کردن و استراحت‌ها و انجام ضرورت‌های بیولوژیک بدنی شود، کالبدی که نتواند آزادی را در قالب‌های ذهنی (ولو خیالین) و رفتاری تجربه کند، در زیر فشاری قرار می‌گیرد که هر چند ممکن است در کوتاه مدت آن را با ابزارهای الزام و کنترل اجتماعی حفظ کرد, اما در میان مدت و دراز مدت، نوعی انرژی منفی در خود ذخیره کرده و در لحظه‌ای بی‌شک منفجر خواهد شد. هر اندازه میزان فشار و مدت زمان اعمال آن بیشتر باشد، در لحظه انفجار تخریب بیشتری اتفاق خواهد افتاد. این چیزی است که تقریبا پس از فروپاشی تمام رژیم‌های توتالیتر شاهدش بوده‌ایم و امری است به شدت زیان‌بار که در حد امکان باید از آن پرهیز کرد.


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

تفریح و آسیب شناسی آن:
گفتگو با ناصر فکوهی

سوره اندیشه

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

ما متوجه خواهیم شد که محکم ترین و تعصب آمیزترین باورهای ما آنهایی هستند که کمترین دلیل ها برای درستی شان در دست است.

#برتراند_راسل

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


# برتراند راسل و اخلاقیات
# مفهوم اخلاقیات در نظر برتراند راسل چیست ؟



فریدریک کاپلستون در مجموعه ی نه جلدی "تاریخ فلسفه" عقیده ی راسل درباره ی اخلاقیات را اینگونه شرح داده :


"خوب و بد ناشی از میل هستند . به طور کلی ما می آموزیم که کلمه ی خوب را به چیزهایی اطلاق کنیم که گروه اجتماعی متعلق به ما آنها را خوب میپندارد . از طرف دیگر ایده ی اصالت فایده نقش مهمی در اخلاقیات ما دارد . یعنی اعمالی درست و اخلاقی هستند که نتایج خوب ببار آورند و اعمالی بد هستند که نتایج بد ببار آورند ."



( فریدریک کاپلستون ، تاریخ فلسفه ، ترجمه ی بها الدین خرمشاهی ، انتشارات علمی ، جلد هشتم ، از بنام تا راسل ، صفحه ی 515 )




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کتاب معروف "آموزش و زندگی خوب" اثر لرد برتراند راسل

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

هر عملی که نتایج خوب داشته باشد اخلاقی و هر عملی که نتایج بد داشته باشد غیر اخلاقی محسوب میشود . ( برتراند راسل )
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

احساس می کنم ازکتاب ها می ترسم !هر وقت خود را درمیان کتاب ها می بینم ،با صراحت بی رحمانه ای احساس "نادانی" می کنم !
#محمود_دولت_آبادی
📚 @YekLoqmeKetab

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#چاه_بابل

#رضا_قاسمى



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص١٨١

خبر دارد و در تمام اين مدت منِ احمق بازيچه اي بيش نبوده ام.« حالا ديگر مطمئن شده بود كه آرنولد، برخلاف ظاهرش، آدم بسيار زرنگي است. »فليسيا را دوست ندارد، فقط از او استفاده ميكند.« ميگفت: » وقتي او را اينطور به بردگي كشانده است، از كجا كه براي رسيدن به هدفش او را به فحشا نكشانده باشد؟« فليسيا هفتِ صبح ميرفت سر كار، هفتِ شب بر ميگشت. شام درست ميكرد، ميكشيد، بعد هم ظرفها را ميشست. تازه، خرج سيگار، آبجو و حشيش آرنولد را هم بايد فراهم ميكرد. در تمام اين مدت، آرنولد فقط به كار موسيقياش ميپرداخت. تازه، فرمان هم ميداد! دهنش را كج ميكرد و مثل گربه مرنو ميكشيد: »فليس كثيف! فليس كثيف! آبجويي ميدهي گلويي تر كنيم؟« و »فليس كثيف« كه داشت غذا ميپخت يا اطو ميكرد، بايد دست از كار ميكشيد و از داخل يخچالي كه در چند قدمي آرنولد بود آبجويي بيرون ميآورد به او ميداد. با ديگران هم كه بيرون ميرفت گمان ميكرد همه بايد مثل فليسيا به او برسند. دائم تقاضا داشت: »پشمك بخوريم؟« »آبجوي ديگري سفارش بدهيم؟« و وقت پرداخت، همينطور مثل بچهها ميايستاد تا مندو يا نادر، دست توي جيب بكنند. حالا كه از فاصله نگاه ميكرد به همه چيز، به خودش ميگفت: »لابد مايك هم »پل« ديگريست كه بايد براي رسيدن آرنولد به هدفش مورد استفاده قرار بگيرد؛ بخصوص كه اين يكي سر و كارش دائم با خوانندگان طراز اول آمريكاييست!« وقتي آرنولد دوباره از آن طرف سيم گفت: »مند! مند! شنيدي چه گفتم؟« مندو به خودش گفت: »حالا كه اينطور است بگذار با دستِ رو بازي كنيم!« و تصميم گرفت پيغام تهديدآميزش را توسط خودِ آرنولد به فليسيا بدهد: »اين شعرها بايد به زبان فرانسه، در زمينه كار، زمرمه شوند. اگر قرار باشد هر يكشنبه فليسيا به بهانهاي از زير كار در برود، چه فايده ايي دارد كه هي ضبط بكنيم؟«




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص١٨٢


سكوتِ اتاق هياهوي تندر را داشت. ابروان ايلچي در هم بود و اگر صداي جيرجير وافور نبود، وزنِ اين سكوت ميرزاهادي را له ميكرد. وقتي ميرزا استكان چاي را جلوي او گذاشت، لرزش دستهاش، و صداي جينگ جينگ برخورد نعلبكي و استكان، لبخند رضايتي بر لبهاي ايلچي نشاند كه نشانه آرامش پس از توفان بود. دود را بيرون داد و همينطور كه سنجاق را فرو ميكرد توي سوراخ وافور، گفت: »مادرقحبه، اين كثافت كاريها مال آن ولايت است كه ضعيفه جات را در پستو قايم ميكنند، نه اينجا!« ميرزاهادي تخم قُراش را توي شلوار جابه جا كرد و گفت: »صاحبي، طبع شيرخشتي كه اين ولايت و آن ولايت ندارد، تصدقت.« ـ كره خر، ما اينجا نمايندگان عاليمقام اعليحضرتِ شاهنشاه ايرانيم! خب، اين كربلايي هوشنگ كه هست! اگر »آندره« يك سوراخ دارد، اين كربلايي يكي هم اضافه تر دارد! آبرو ريزي چرا؟ كربلايي هوشنگ، كينزي بود چركس كه سر راه خريده بودند. و چون نميشد او را به عنوان همسر »نماينده عاليمقام اعليحضرت شاهنشاه« جا زد موهايش را كوتاه كرده، لباس پسرانه تناش كرده بودند و به عنوان نوكر مخصوص همراه آورده بودند. سروكله گرافينه كه پيدا شد، ايلچي كربلايي هوشنگ را بخشيد به ميرزا تا او هم دردِ غريبي را كمتر حس كند. اما ميرزا ترجيح داده بود آندرهي، خدمتكار روسي خانه، را به پستو ببرد. خيره شد به منقل. از زير خاكستر، ذغال گداختهاي را با انبر بيرون كشيد، نگاهي به ايلچي كرد و زير لب ناليد: »اگر دردم يكي بودي چه بودي...« ايلچي نگاهش كرد. گويي ذغال گداخته را كفِ دستش نهاده بود. ميرزا، خيره به عكس شاه روي قوري چيني، دستش را پناه منقل گرفته بود. برقِ خيس اندوه پشت پلكهايش را چين ميزد. ايلچي، همينطور كه بستِ ديگري ميچسباند، آهي كشيد و گفت: »عجب!...« و لبش را به پستانك وافور نزديك كرد. اين بيچاره را بيش از حد ميچزاند. دلش از جاي ديگري پر بود همه را سر او خراب ميكرد. سه سالي ميشد كه منتظر تزار بودند و هيچ اميدي هم نبود كه به اين زوديها خبري بشود. از لحظهاي هم كه پايشان



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص١٨٣

رسيده بود به خاك روسيه، ايلچي به هر كسي كه ممكن بود در پيشبرد كارش دخيل باشد هديهاي داده بود، هركسي هم كه از مقصود ايلچي خبر ميشد، وانمود ميكرد كه طرفِ مشورتِ تزار است و تا ميتوانست گوش او را ميبريد، بعد هم سياههاي به دستش ميداد كه در شهر بعدي اگر به فلان كس و فلان كس پيشكشي بدهي كارت را راه مياندازد. اين دنائتها را ايلچي ميفهميد اما تن ميداد مبادا دشمن تراشي كند براي خودش. پس، هي پيك ميفرستاد به ايران و ازنو هي فرش و طاقه شال و اقمشه زري تقاضا ميكرد. ايلچي از زير چشم نگاهش كرد. ميزرا سرش را انداخته بود پايين و پلكها را، تا راه ندهد به اشك، بسته بود. چشم و ابروش به دايي رفته بود. ايلچي دلش به درد آمد. هر چه بود، ميزرا پسر دايياش بود و دايي به گردن او حق بسياري داشت. پدر كه دق مرگ شده بود، دايي او را زير بال و پر خود گرفته بود و به اينجا رسانده بود. همينطور كه نگاه ميكرد به ميرزا، حفره هاي خالي چشمان دايي آمد در نظرش. وقتي، به فرمان شاه، دايياش از صدارت معزول شد و به زندان افتاد، ايلچي هم كه حكومتِ شوشتر را داشت به اسيري به تهران آورده شد. شاه ميخواست او را بكشد، اما، با آنكه به وساطتِ بعضي از درباريان بخشوده شد، بر جان خود ايمن نبود. پس به شوشتر و بصره گريخت و از آنجا به مكه رفت. چند سال بعد، پس از آنكه در هند حقوقبگير انگليس شد، با خيالي آسوده برگشت. چشمش كه افتاد به دو حفرهي خالي توي صورت دايي، گريهاش گرفت. او را نميشناخت. با آنهمه شيار و شكن در چهره، انگار مجسمه اي بود ناشيانه از گِل تراشيده. نگاه ميكرد به آن دو حفره خالي ترسناك و حس ميكرد دايي پشتِ صورتِ خودش قايم شده است. همينطور كه پك ميزد به قليان گفت: »شاهزاده و نادرخان آنقدر شراب خورده بودند كه نميدانستند چه كار ميكنند. مرا از برجي كه در آن محبوس بودم نزد آنها بردند. آنها قبلاْ تمام دارايي مرا كه توانسته بودند پيدا كنند و در حدود پنج هزار تومان ميشد برداشته بودند. وقتي التماس كردم كه از كور كردن من منصرف شوند يا فوراْ مرا بكشند، شاهزاده گفت اگر يك هزار تومان ديگر بدهم مرا خواهد بخشيد. دوستان من اين مبلغ را به نقد و جنس تهيه كردند. اما بازهم راضي نشدند. پس مرا به حياط طويله بردند و آدم مستي را كه اطلاعي از كسب وكار خود نداشت آوردند تا چشمهاي مرا بيرون بياورد. مردك روي سينه من



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص١٨٤

نشست و كارد بزرگي را كه براي كشتن گاو مناسب بود گرفت و شروع كرد به اينكه چشم راست مرا تكه تكه ببرد، اما هنوز نميتوانست آنرا بيرون بياورد.« بعد، با انگشت، نقاطي را توي حفره خالي چشمانش نشان داد و گفت: »چشم داراي دو رگ يا پي است. يكي اينجا و يكي هم اينجا. اگر اينها را ببرند چشم خود به خود بيرون ميآيد. اما مردك چيزي از اين بابت نميدانست و همچنان با سرعت وحشتانگيزي چشمهايم را له ميكرد. عاقبت، فراش ديگري صدا زدند. من در حالي كه چشمم بيرون آمده بود بلند شدم و قلياني خواستم. خون از ريشم راه گرفته بود و روي دامن لباسم ميريخت. قليان را كه كشيدم، چشم چپم را رو به روي مردك تازهوارد گرفتم و التماس كردم كاري بكند كه كمتر درد بكشم. اما او هم مثل رفيقش آدم بدي بود، يا در حق من بد نيت بود، چرا كه اين كار هم سه ساعت طول كشيد. بعد، حكيمي آوردند و روي زخمهايم ضماد گذاشت. در آن موقع اگر كسي حاضر ميشد مرا بكشد از او ممنون ميشدم. اما بعداْ پشيمان شدم و تا وقتي خدا بخواهد راضيام زنده بمانم.« اين را گفت، پكي به قليان زد و بعد برگشت طرفِ درختِ انجيري كه وسط حياط بود. ترسيدم. طوري برگشت كه انگار ميبيند. گفت: »شكر خدا آنقدر عمر كردهام كه توانستهام شاهد مكافاتِ بيشترِ دشمنانم باشم، زيرا از دوازده نفر آدمي كه دست اندر كار قضيه بودند فقط يك نفرشان زنده است...« ايلچي دست يتيمانه اي به سر ميرزا كشيد و بلند شد. كالسكه منتظر بود. وقتي وارد حياط شد، آندره خدمتكار روسي خانه، كه به درخواستِ ايلچي از خدمت معاف شده بود، جلوي او درآمد كه: »مال خودم است، به شما چه مربوط كه با آن چه ميكنم؟« ايلچي كه از اين همه گستاخي خونش به جوش آمده بود، گفت: »اينجا هم خانه من است. مال خودت را ببر جاي ديگري!« بعد زيرلب غريد: »امان از اين مدنيات فرنگ! بچه نيم وجبي چه دمي در آورده!«



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص١٨٥

5
روژه لوكنت به ديدن »ف. و. ژ.« جا خورد. ميدانست حتماْ كاري دارد وگرنه نميآمد. از همان دوران مدرسه همينطور بود. پشت چشمها و زير پوستش چيزي بود كه نوك ميزد و راه به بيرون نميبرد. همينطور كه دراز كشيده بود روي تخت، خيره شد به پيشاني عرق كرده او و گذاشت دستوپا بزند. ياد روزي افتاد كه با سر و روي باندپيچ به مدرسه آمده بود و »ف. و. ژ.« كه كتابي را به او هديه ميداد همينطور نگاهش كرده بود كه حالا. روز قبل، چند بچه شرور تا ميخورد كتكش زده بودند، بعد هم گفته بودند: »جرئت داري بازهم دور و بر ناتالي بپلك!« با سر و روي خونآلود وارد مغازهي پدر شده بود. پدر مشتري را رها كرده بود و همينطور كه ماشين سلمانياش را توي هوا تكان ميداد، با صدايي كه گره خورده بود لاي بغض، ميگفت: »كدام مادر قحبهاي؟« و روژه نميگفت. ميدانست. اما نميگفت. بوي الكل توي فضا پيچيد. وقتي پرستاري كه براي زدن آمپول روژه لوكنت آمده بود تنهايشان گذاشت، »ف. و. ژ.« گفت: »روژه، تو متوجه چيزي نشدهاي؟« ـ چه چيزي؟ ـ راستش مدتهاست ميخواهم ازت بپرسم. درباره شمايل است. روژه انديشيد: »لابد حالا كه ميبيند رفتنيام ميخواهد دل به دريا بزند.« »ف. و. ژ.« گفت: »خيره كه ميشوي، از پس آن بافتني زرد، رداي سياه را ميبيني، مرمرِ شانه ها را، و آن خط سينه...« روژه لوكنت فقط نگاهش كرد. در دل گفت: »بگذار تصور كند خيالاتي شده!« و خيره شد به شاخه هاي درختان بلوط حياط بيمارستان كه قاب پنجره اتاقش را پر كرده بود. گنجشكي پريد به شاخهاي بالاتر. دانه بلوطي از شاخه جدا شد. صداي افتادنش را نشيند.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص١٨٦

6
وقتي بغلش كرد، خيلي زود دريافت كسي را كه نوازش ميكند نه فليسيا، كه مجسمهايست از يخ. ـ چه شده؟ ـ تمايلي ندارم. جا خورده و زخمي نگاهش كرد. تلخيِ پنهانِ سرزنشي كه در نگاه فليسيا بود جاي ترديد باقي نميگذاشت كه رسيدهاند به آخر خط. حالا، ماندن در اين اتاقي كه ميان ديوارهاش، و ميان يكشنبه ها وعشق بازي رابطهاي ابدي برقرارشده بود، ملالي كشنده داشت.آفتابِ بيرمقِِ پائيزي اتاق رادرروشنائيِ مرده اي فروبرده بود.گفت:»ميخواهي برويم قدمي بزنيم.« اين قدم زدن هيچ رنگي از آن قدم زدنهاي پيشين نداشت. مندو ساكت بود. و اگر نگاهي ميكرد به عابران بود نه فليسيا. گويي در چهرهي زناني كه از كنارشان عبور ميكردند به جستجوي گمشدهاي ميگشت. گويي از همين حالا ميخواست خودش را از اين لحظه تلخ پرت كند به نقطه روشني در آينده. فليسيا آرام بود. عينكِ آفتابي اش را به چهره زده بود و دستش را مثل دختر بچهاي حلقه كرده بود توي بازوي مندو. از در وديوار ميگفت تا ميدان ندهد به سكوتي كه درون مندو را زهرآگين كرده بود. اما در پسِ آن سكوت و در پسِ اين كلام گفتگوي ديگري جريان داشت. هوا كه تاريك شد، آمدند به همان رستوراني كه براي نخستين بار آمده بودند. به خودش گفته بود: »بگذار مثل دو آدم عاقل تمامش كنيم؛ در همان جايي كه شروع كرده بوديم...« ميزِ بغل، دختر و پسر جواني با حرارت تمام گفتگو ميكردند. معلوم بود تازه آشنا شدهاند. مندو انديشيد: »چقدر همه چيز احمقانه است. فقط جاي ميزها عوض ميشود.« پيتزاي چهار فصل ميرفت كه دست نخورده بماند. اشتها نداشت. يادش افتاد به نخسيتن شبي كه آمده بودند همين جا، و چهره خيس اشكِ آن دختر آمد در نظرش. ترسيد بشقاب خودش دست نخوره بماند. پيشدستي كرد و همينطور كه تكهاي پيتزا را ميبريد گفت: »ميخواهي تمامش كنيم؟«


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷