پرواز فکر و اندیشه
1.17K subscribers
4.25K photos
2.15K videos
84 files
998 links
‏جاویدشاه فقط یه شعار نیست…

عهد ما با ایران و هزاران سال پادشاهی‌ست…
Download Telegram
@flith کانال پروازفکرواندیشه




برای بنیان گذاری یک دین باید از قدرت روانشناسی مستحکم و خطا ناپذیری برخوردار بود،تا بتوان با اطمینان وجود قشری از روح های متوسط را که هنوز به خویشاوندی و همبستگی خویش پی نبرده اند،کشف و شناسایی کرد.این بنیان گذار دین است که با آگاه کردن، همه را به دور هم جمع می کند،از این نظر بنیانگذاری دین همیشه به مراسمی طولانی از تشخیص و شناسایی متقابل روح ها می گردد.
#فردریش_ویلهلم_نیچه
#حکمت_شادان



@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
کانال پرواز فکرواندیشه flith@



موشي و قورباغه‌اي در كنار جوي آبي باهم زندگي مي‌كردند. روزي موش به قورباغه گفت: اي دوست عزيز، دلم مي‌خواهد كه بيشتر از اين با تو همدم باشم و بيشتر با هم صحبت كنيم، ولي حيف كه تو بيشتر زندگي‌ات را توي آب مي‌گذراني و من نمي‌توانم با تو به داخل آب بيايم. قورباغه وقتي اصرار دوست خود را ديد قبول كرد كه نخي پيدا كنند و يك سر نخ را به پاي موش ببندند و سر ديگر را به پاي قورباغه تا وقتي كه بخواهند همديگر را ببينند نخ را بكشند و همديگر را با خبر كنند. روزي موش به كنار جوي آمد تا نخ را بكشد و قورباغه را براي ديدار دعوت كند، ناگهان كلاغي از بالا در يك چشم به هم زدن او را از زمين بلند كرد و به آسمان برد. قورباغه هم با نخي كه به پايش بسته شده بود از آب بيرون كشيده شد و ميان زمين و آسمان آويزان بود. وقتي مردم اين صحنه عجيب را ديدند با تعجب مي‌پرسيدند عجب كلاغ حيله‌گري! چگونه در آب رفته و قورباغه را شكار كرده و با نخ پاي موش را به پاي قورباغه بسته؟!!
قورباغه كه ميان آسمان و زمين آويزان بود فرياد مي‌زد:
اين است سزاي دوستي با مردم نا اهل.

#مثنوی_معنوی


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دوستان و همراهان کانال پرواز واندیشه🍃


از این پس هر روز راس ساعت 9 بخشهایی ازکتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتورفرانکل دراین کانال به اشتراک گذاشته میشود.
با ما همراه باشید
@flith کانال پروازفکرواندیشه

#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص31

من، تا زمانی که کاپوي گروهم نیازي به دردل با من داشت از این برنامه ها آسوده بودم- جاي تضمین شده افتخاري من در کنار او بود. اما این رفاقت امتیاز دیگري نیز داشت. منهم مانند همه زندانیان از آماس پا درد می کشیدم. پاهایم به حدي ورم کرده بود و پوست پایم آنچنان کشیده می شد که به سختی می توانستم زانوهایم را حرکت دهم. براي اینکه بتوانم با پاهاي آماس کرده کفش هایم را بپوشم، ناچار بودم بند کفش هایم را نبندم. اگر جورابی می داشتم هم نمی توانستم بپوشم، چون کفش هایم به پایم نمی رفت. از اینرو پاهاي من که نیمی از آن برهنه بود، همواره خیس و کفش هایم نیز پر از برف بود. که صد البته پاهایمان همواره سرمازده و متورم بود و به این ترتیب هرگامی که برمی داشتیم دردناك بود. در راه پیمایی هاي دراز کفش هایم پوشیده از برف می شد. در نتیجه زندانیان مرتبا می لغزیدند و افرادي که در پشت سر آنان در حرکت بودند، روي هم می افتادند. آنوقت این ستون گوشتی تنها براي یک لحظه و نه بیشتر ،از حرکت باز می ایستاد. در چنین مواردي نگهبان درنگ نمی کرد و با قنداق تفنگ خود ضرباتی به پیکر زندانیان وارد می آورد و آنان را بر می خیزانید. طبیعی است کسانی که جایشان در جلوي صف بود، کمتر مجبور بودند از حرکت بازایستند و در نتیجه نیازي نبود براي رسیدن به صف، با پاهاي دردناك بدوند. باز هم من خوشوقت بودم به علت اینکه پزشک ویژه عالی جناب کاپو شده بودم، در ابتداي صف و با گام هاي آرام حرکت می کردم. ضمنا خیالم جمع بود که کاپوي من به خاطر خدمتی که در حقش به جا می آوردم، به هنگام تقسیم سوپ ناهار وقتی نوبت به من می رسید، چمچه را به ته دیگ می زد و مقداري نخود هم در کاسه ام می ریخت. این کاپو که پیش تر افسر ارتش بود، حتی آنقدر شهامت به خرج می داد که در گوش سرکارگر که میانه ام با او شکراب بود زمزمه می کرد که من کارگر استثنایی خوبی هستم. درست است که این تعریف ها دستم را نمی گرفت، اما به هر حال زندگی مرا نجات می داد )یکی از چند موردي بود که جانم را نجات می داد(. روز بعد از مشاجره من با سرکارگر، مرا پنهانی براي کار به گروه دیگري فرستاد.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص32

سرکارگرانی هم بودند که با ما همدردي می کردند و تلاش می کردند دست کم در محیط کار تسهیلاتی براي ما فراهم آورند. با این حال آنان نیز هماره یادآوري می کردند که یک کارگر عادي در مدت کمتر، چندین برابر ما کار انجام می دادند. اما آیا آنان می دانستند که سهمیه نان کارگران عادي دیگر روزي سیصد گرم نبود )که غالبا ما کمتر از این مقدار را دریافت می داشتیم( و روزي نیم لیتر سوپ بسیار رقیق نمی خوردند، که کارگران عادي زیر چنان فشاري روانی که ما بدان محکوم بودیم، نبودند که از خانواده هایمان خبري دریافت نمی کردیم-خانواده هایی که یا به اردوگاههاي دیگري فرستاده شده و یا بی درنگ به اتاق هاي گاز روانه شده بودند، که کارگران عادي مرتبا هر روز و هر ساعت تهدید به مرگ نمی شدند. من حتی یکبار به خود جرات دادم و به یک سرکارگر گفتم، » اگر شما هم در همان مدت زمان کوتاهی که من راهسازي را یاد گرفتم، جراحی مغز را یاد گرفتید احترام فراوانی برایتان قایل می شدم. « سرکارگر با شنیدن این حرف پوزخندي زد. بی احساسی، که مهمترین نشانه مرضی مرحله دوم بود مکانیزم ضروري »دفاع1 از خود« به شمار می رفت. رفته رفته واقعیت سست می شد، و همه تلاشها و همه عواطف و هیجانها، روي یک مساله دور می زد، حفظ جان و حفظ سایر دوستان. شامگاهان وقتی زندانیان چونان گله از محل کار به اردوگاه بازگردانده می شدند، شنیده می شد که می گویند، »خوب یک روز دیگر هم گذشت.« به خوبی می توان پی برد، آنچنان فشاري که با نیاز دائم به تلاش براي زنده ماندن همراه بود موجب می گردید، وضع روحی زندانیان به سطح پایینی افت کند. چند نفر از همکاران من در اردوگاه که آموزش و زمینه اي در روانکاوي داشتند، اغلب از »واپس روي« در میان زندانیان اردوگاه سخن می گفتند، »واپس



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص33

روي« به معناي بازگشت به یک نوع زندگی ذهنی ابتدایی است. در چنین مرحله اي، زندانی آرزوها و خواسته هایش را در خواب می بیند. زندانیان اغلب چه نوع خوابهایی می دیدند؟ نان، شیرینی، سیگار و حمام گرم، خوبی را به خواب می دیدند. چون این آرزوها در عالم بیداري برآورده نمی شد، از این رو به شکل رویا تظاهر می کرد. اینکه آیا دیدن این خوابها مفید بود یا نه بحث دیگري است، زندانی باید پس از بیدار شدن با واقعیت زندگی اردوگاهی و تضاد وحشتناك آن با توهمات و هذیانهاي رویا ، رویاروي می گردید. هرگز فراموش نمی کنم که چگونه یک شب با قرقر یکی از زندانیان از خواب جستم. او به شدت دست و پا می زد و گویا دچار کابوس وحشتناکی شده بود. از آنجا که هماره، به ویژه نسبت به کسانی که خواب هاي ترسناك می دیدند یا هذیان می گفتند، حس ترحم داشتم، خواستم مرد بیچاره را از خواب بیدار کنم، اما ناگهان دستم را که می رفت او را تکان دهد پس کشیدم، چون از عملی که می خواستم انجام دهم، وحشت کردم. و در آن لحظه به این حقیقت رسیدم که هیچ خوابی هر چند هولناك نمی تواند به تلخی و گزندگی واقعیت زندگی اردوگاهی پیرامون ما باشد و من ناآگاهانه می خواستم او را به آن زندگی بازگردانم. طبیعی بود که به علت غذاي ناکافی که از نظر کیفیت و کمیت صفر بود و زندانیان از آن رنج می بردند، آرزوي یک غذاي خوب، غریزه ابتدایی اصلی شده بود که ذهن زندانیان را هماره مشغول می داشت. حال بیایید با هم به دیدار زندانیانی برویم که در حال کار کردن هستند، بهم نزدیکند و اتفاقا کسی هم مراقب آنان نیست. بیدرنگ در زمینه مواد غذایی شروع به گپ زدن می کردند یک زندانی از دیگري که داخل گودال کار می کرد، می پرسید غذاي دلخواهش چیست. و پس از آن دستور غذاهایی را که می توانستند بپزند با یکدیگر رد و بدل می کردند، صورت غذاي روز آزادي خود را که بار دیگر گرد هم می آمدند در ذهن آماده می کردند، روزي که در آینده اي دور از بند رها شوند و به کاشانه هاي خود



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص34

بازگردند. درباره غذا آنقدر به تفضیل صحبت می کردند تا اینکه ناگهان به وسیله واژه رمز یا شماره اي خبر دهن به دهن به ما می رسید که: »نگهبان سر رسید.« من هماره صحبت درباره غذا را خطرناك می دانستم. زیرا اشتباه است جهاز هاضمه خود را تا حدودي با کمیت و کیفیت بسیار پایین خو گرفته است، با مجسم کردن غذاهاي خوشمزه و لذیذ تحریک کنیم، گرچه اینگونه صحبت ها همراه با یک آرامش روانی زودگذر است، اما تصوري است که از نظر جسمی بدون تردید خالی از خطر نیست. در اواخر دوره زندان، جیره روزانه غذایی ما شامل سوپ بسیار رقیق و همان تکه کوچک نان پیشین بوده، علاوه بر آن جیره به اصطلاح اضافی نیز داشتیم که شامل بیست گرم کره نباتی، یا یک ورقه نازك کالباس ارزان قیمت، یا یک تکه کوچک پنیر، یا کمی عسل غیر طبیعی، یا یک قاشق مرباي رقیق که نوعش روزانه تغییر می کرد. این نوع تغذیه از نظر کالري کاملا نابسنده بود، به ویژه که ما کار سخت بدنی هم می کردیم و در ضمن هماره با لباس ناکافی در معرض سرما هم بودیم. وضع بیمارانی که زیر مراقبت ویژه بودند و اجازه داشتند به جاي ترك اردوگاه در بستر بمانند از اینهم اسف انگیزتر بود. وقتی آخرین لایه هاي چربی بدنمان آب می شد و ما به شکل اسکلتی در می آمدیم که لباس ژنده به تنش کرده باشند، باید شاهد تحلیل رفتن بدنمان می بودیم. بدن ما پروتیین خود را هضم می کرد و در نتیجه ماهیچه ها ناپدید می شدند. و حالا دیگر بدنی نیرویی براي ایستادگی نداشت. اعضاي جامعه کوچک ما یکی پس از دیگري می مردند. هر یک از ما استادانه می توانستیم بگوییم این بار نوبت کیست و این شتر کی در خانه خودمان خواهد خوابید. با آن همه مرگ و میري که شاهدش بودیم، دیگر علائم مرگ را بخوبی می شناختیم. و پیش بینی هاي ما کاملا دقیق بود. در گوش یکدیگر زمزمه می کردیم، »او دیري نخواهد پایید.« یا »حالا نوبت اوست« و شب هنگام که طبق برنامه روزانه شپش هاي خود را می جستیم و تن عریانمان را می دیدم فکر می کردیم که چه بر سرمان آمده است؟ آیا این




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص35

بدن، که جسدي بیش نیست بدن ماست؟ ما دیگر چیزي جز مشتی از یک توده عظیم گوشت انسانی نیستیم. توده عظیم پشت سیم هاي خاردار که در کلبه هاي گلی، گله وار جا داده شده ایم، توده اي که هر روز بخشی از آن می پوسد و فاسد می شود زیرا دیگر جان ندارد. پیش از این یادآور شدم که چگونه به خوراك و غذاهاي دلخواه اندیشیدن خوره وار مغز زندانیان را آزار می داد و این کار اجتناب ناپذیر بود. این فکر ذهن آگاه هر زندانی را در هر لحظه اي از بیکاریش اشغال می کرد. شاید بتوانید پی ببرید که حتی نیرومندترین ما نیز در حسرت روزي بودیم که بار دیگر غذاي نسبتا خوبی بخوریم، و این اشتیاق در واقع به خاطر خود خوراك نبود بلکه براي روزي بود که آن زندگی دون بشري که در آن به چیزي جز غذا نمی اندیشیدیم از هم فرو بپاشد. کسانی که چنین مراحلی را تجربه نکرده اند، مشکل بتوانند آن تعارض ذهنی را که نابودکننده روح است و تضادهاي نیروي اراده مردي را که گرسنگی را تجربه کرده است، مجسم کنند. آنان همچنین هرگز درك نخواهند کرد، معناي تنها ایستادن و کندن گودال و گوش به سوت اعلام ساعت نه و نیم یا ده صبح داشتن چیست. ما تنها نیم ساعت استراحت داشتیم و در این ساعت جیره نان ما را توزیع می کردند )در صورتیکه اصلا نانی وجود می داشت؟( آنان به کرات از سرکارگر راجع به چگونگی رفتار ما می پرسیدند و ما مرتبا ساعت را می پرسیدیم و با دلگرمی تکه نان مان را در جیب پالتو لمس می کردیم، ابتدا آنرا چونان چیز گرانبهایی با انگستان سرمازده و بدون دستکش در دست می گرفتیم و بعد تکه اي از آنرا می کندیم و بدهان می گذاشتیم، و سرانجام با آخرین ذره نیروي اراده باز هم آنرا در جیب می گذاردیم و با خود پیمان می بستیم که تا شامگاه آن را نگه داریم. آیا کسی می تواند به معناي همه آنچه یادآور شدم پی ببرد؟ ما در مورد با معنا یا بی معنا بودن شیوه هاي ویژه هاي که براي یکباره خوردن و یا کم کم خوردن آن یک تکه نان ناچیز صحبت می کردیم، این نانی بود که در اواخر دوره زندان و تنها روزي یکبار به ما داده



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص36

می شد. در میان زندانیان دو نوع طرز تفکر وجود داشت. یکی خوردن جیره نان در همان لحظه نخست. که این کار دو امتیاز داشت. هم زندانی درد گرسنگی را دست کم یکبار در روز براي مدتی کوتاه تسکین می داد و هم اینکه به این شکل آنرا از دستبرد احتمالی و یا کمبود جیره حفظ می کرد. دو دیگر اینکه گروهی جیره خود را تقسیم می کردند و به دفعات می خوردند و دلایل مختلفی هم ارائه می دادند. که من سرانجام به صف آنان پیوستم. وحشتناکترین لحظه ها در 24 ساعت زندگی اردوگاهی ساعت بیداري بود. زیرا خواب ما در سپیده دم گرگ و میش با نواختن سه سوت پاره می کردند. ما را بیرحمانه از خواب زاییده از خستگی مفرط و رویا هاي شیرین جدا می کردند و در این زمان بود که باید با کفش هاي خیس خود که به ندرت می توانستیم پاهاي دردناك و آماس کرده خود را در آن فرو بریم کشمکش کنیم. البته غرولندهاي معمول و قرقرهایی هم شنیده می شد که ناشی از بستن کفش با سیم به جاي بند کفش بود. یک روز صبح صداي گریه کسی را شنیدم که او را به عنوان آدم شجاع و باوقاري می شناختم. این مرد چونان کودکان می گریست زیرا پس از کشمکش فراوان با کفش هایش که برایش کوچک شده بود و نمی توانست پاهاي آماس کرده اش را در آن بگنجاند، مجبور شده بود با پاهاي برهنه در برف راه برود من در چنین لحظات وحشتناکی کمی آرامش می یافتم، جیره نانم را از جیب در می آوردم و با اشتهاي فراوان از ذرآتش لذت می جستم. بدي تغذیه و پیوسته به غذاهاي مختلف اندیشیدن احتمالا روشن می کند که چرا معمولا اشتهاي جنسی در ما از بین رفته بود. به جز اثرات نخستین ضربه روحی، این تنها تفسیري بود که روانشناس باید در اردوگاههاي مردانه در مورد این پدیده، که برعکس همه تاسیساتی که اعضاي آن را مردان تشکیل می دادند، مانند ارتش، انحراف جنسی در اردوگاه کار اجباري کم بود، توجه می کرد. زندانی حتی در خواب



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص37

هم توجهی به مسایل جنسی نداشت، در حالیکه احساسات ناکام مانده و عالی او در عالم خواب تجلی می کرد. اکثر زندانیان با غوطه ور شدن در یک زندگی بدوي و تلاش در رهایی جانشان، نسبت به هر چیزي که با این هدف پیوندي نداشت، بی توجه بودند و این نشان می داد که چگونه از احساسات و عواطف تهی شده اند. من این مساله را در انتقالم از آشویتس به اردوگاهی وابسته به داخاوا1 دریافتم. ترنی که ما را می برد حامل دو هزار زندانی بود. این ترن از وین می گذشت. نیمه شب بود که از یکی از ایستگاههاي قطار وین می گذشتیم. ترن از خیابانی می گذشت که من سالهاي بسیاري از زندگی ام را، در واقع تا پیش از اینکه به اسارت گرفته شوم در آنجا سپري کرده بودم. در کوپه ما که داراي دو روزنه کوچک میله دار بود، 50 تن زندانی جا داده شده بود در حالیکه یک گروه، تنها براي چمباتمه زدن روي کف کوپه جا داشتند، بقیه که مجبور بودند ساعتها به ایستند کنار آن روزنه جمع شدند. کسانی که گرد پنجره بودند روي پنجه پا سرك می کشیدند و منهم با نیم نگاهی همراه با ترس از لابلاي سر همه به زادگاهم نگاه می کردم. از آنجا که فکر می کردیم قطار ما به سوي موتهوزن در حرکت بود و بیش از یک یا دو هفته از عمرمان باقی نبود، بیشتر احساس مرگ می کردیم تا زندگی. یک احساس غریزي در درونم بود که فکر می کردم من خیابانها، میدانها و خانه هاي دوران کودکی ام را با دیدگان یک مرده، مرده اي که از جهان دیگري بازگشته نگاه می کنم، من شهر را مثل یک شهر جن زده می دیدم. پس از ساعتها تاخیر ترن ایستگاه را ترك کرد. و اینجا بود که خیابان را دیدم-خیابان خودمان را! جوانانی که سالها زندگی اردوگاهی را پشت سر گذارده بودند و چنین سفري برایشان رویداد بزرگی به شمار می رفت با عشق از روزنه به خیابان ها خیره شده بودند. به آنان التماس می کردم، به هم سلولی



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص38

هایم تمنا می کردم بگذارند جلوي روزنه بایستم و تنها یک لحظه شهر را نگاه کنم. تلاش می کردم به آنان بفهمانم که در آن لحظه نگاه کردن از آن روزنه برایم چه معنایی دارد. تقاضایم را با بی ادبی و ریشخند پاسخ دادند: »می خواهی بگویی همه عمرت را در اینجا گذرانده اي؟ خوب، پس دیدنی ها را به اندازه کافی دیده اي!« معمولا در اردوگاه یک نوع »خمودي فرهنگی1« مشاهده می شد. در این زمینه البته دو استثنا وجود داشت: سیاست و دین. تقریبا می توانم بگویم در همه اردوگاه پیوسته سخن از سیاست می رفت، به طور عمده بحث ها بر پایه شایعات بود. شایعه از گوشه اي درز می کرد و به سرعت در سراسر اردوگاه ریشه می دواند. معمولا شایعاتی که در زمینه وضعیت ارتش رواج می یافت ضد و نقیض بود. این گونه شایعات به سرعت یکی پس از دیگري گل می کرد و در ذهن همه زندانیان موجب جنگ اعصاب می شد. بسیاري مواقع، امید زندانیان درباره پایان سریع جنگ که از سوي افراد خوش بین شایع شده بود مبدل به نومیدي می شد. برخی از زندانیان دیگر امیدي نداشتند و این بیماران خوش بین بودند که روي اعصاب آدم چنگ می انداختند. علایق مذهبی زندانیان که با سرعت جان می گرفت، نشانی از صمیمیت آنان داشت که در تصور می گنجید. ژرفا و نیروي مذهبی اغلب تازه واردان را به شگفتی وا می داشت. آنچه که در این رابطه سخت انسان را زیر تاثیر قرار می داد، دعاها و مراسم مذهبی بود که زندانیان از خود ابداع کرده بودند و در گوشه کلبه اي، یا در تاریکی کامیون قفل شده ویژه چهارپایان که ما را از محل کار دور افتاده اي، خسته و گرسنه در حالی که در جامه هاي ژنده خود منجمد شده بودیم به اردوگاه باز می گرداند، به جاي می آوردند.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص39

در زمستان و بهار سال 1945 تیفوس شایع شد و تقریبا همه زندانیان به این بیماري مبتلا شدند. درصد مرگ و میر افراد ضعیف که باید تا آنجا که توان داشتند به کار خود ادامه می دادند بالا بود. جایی که بیماران را بستري کرده بودند، نامناسب بود. نه دارویی وجود داشت و نه مراقبتی. پاره اي از نشانه هاي بیماري بسیار ناخوشایند بود، بی اشتهایی غیرقابل کنترل حتی نسبت به مقدار ناچیز غذا )که خطر دیگري براي زندگیش به شمار می رفت( و حمله هاي وحشتناك سرسام و هذیان از آن جمله بودند. بدترین مورد هذیان دامنگیر یکی از دوستانم شد، که فکر می کرد در حال مرگ است و می خواست دعا بخواند. اما در آن حال نمی توانست واژه هاي مناسب دعا را بیابد. من و بسیاري دیگر از زندانیان می کوشیدیم براي اینکه دچار سرسام نشویم بیشتر شب را بیدار بمانیم. ساعتها تلاش می کردم تا توانستم سخنرانی هایی را در ذهن خود آماده کنم. سرانجام آغاز به نوشتن کتابی کردم که در اتاق گندزدایی آشویتس گم کرده بودم. این بار واژه هاي کلیدي را به شیوه کوتاه نویسی و روي پاره کاغذي نوشتم. گه گاهی هم جلسات بحث علمی در اردوگاه تشکیل می شد. یکبار شاهد چیزي بودم که هرگز در زندگی عادي و با اینکه به علایق حرفه ام نزدیک بود، ندیده بودم و این یک جلسه احضار روح بود. سرپرست پزشکان اردوگاه که می دانست تخصصم روان پزشکی است )و خود یکی از زندانیان بود( از من هم دعوت کرده بود در این جلسه حضور یابم. این جلسه در اتاق کوچک خصوصی او در بخش بیماران بستري تشکیل می شد. تعداد کمی گرد آمده بودند که در میان آنان، برخلاف قانون، افسري هم از بخش بهداري دیده می شد. در اینجا مردي با خواندن دعا، شروع به احضار روح کرد. منشی اردوگاه بدون اینکه خیال نوشتن داشته باشد روي زمین نشسته بود و یک برگ کاغذ سفید هم برابرش بود. ده دقیقه بعد )پس از اینکه جلسه به علت اینکه رابط نتوانست با روح ارتباط برقرار کند( مداد منشی به آرامی خطوطی روي کاغذ رسم کرد که



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص40
به روشنی واژه »VAE.V« خوانده می شد گفته شد که منشی هرگز لاتین نیاموخته بود و همچنین هرگز پیش از آن واژه هاي »Vae-victis« را که به معناي واي بر مغلوب است را نشنیده بود. به عقیده من او باید یکبار این واژه ها را پیش تر شنیده باشد و اکنون بدون اینکه به یاد بیاورد به روح )ضمیر ناخوادآگاه او( بازگشته بود، این جلسه چند ماه پیش از آزادي ما و در پایان جنگ تشکیل شد. با وجود اینکه ما در اردوگاه کار اجباري محکوم به یک زندگی ذهنی و جسمی بدوي بودیم، امکان این بود که در ژرفاي زندگی معنوي نیز غوطه ور شدیم. شاید افراد حساسی که به یک زندگی روشنفکرانه پرباري عادت کرده بودند، بیشتر از دیگران رنج می بردند )این عده اغلب ساختمان بدنی ظریفی داشتند( اما کمتر از دیگران به زندگی درونی آنان آسیب رسید. آنان می توانستند از محیط وحشتناك به زندگی درونی پربار خود و به آزادي معنوي بازگردند. تنها به همین دلیل است که می توان پی به این راز آشکار برد که اغلب دیده می شد عده اي از زندانیان ضعیف و ناتوان بهتر از کسانی که نیرومند بودند در برابر زندگی اردوگاهی دوام می آوردند. براي اینکه مساله براي خودم روشن شود، ناچارم به تجارب شخصی خود بازگردم. بگذارید برایتان بازگو کنم که در آن سحرگاهان گرگ و میش که ناچار بودیم پیاده به سوي محل کارمان برویم چه اتفاقی افتاد. فرمان قدم رو با فریاد فرمانده صادر می شد: »گروه، قدم رو! چپ-دو-سه-چهار! چپ-دو-سه-چهار! چپ-دو-سه-چهار! نفر اول حرکت، چپ و چپ و چپ و چپ! کلاهها برداشته!« هنوز هم این واژه ها در گوش من زنگ می زند. وقتی فرمان »کلاهها برداشته!« داده شد، ما از دروازه اردوگاه گذشتیم و نورافکن هاي چرخان روي ما می چرخید. بیچاره کسی که به علت سرما پیش از اینکه اجازه داده شود کلاهمان را به سر بگذاریم، کلاهش را روي گوشهایش کشیده بود. ما در تاریکی در امتداد جاده اي که از اردوگاه منشعب می شد روي سنگهاي بزرگ سکندري می رفتیم و توي گودالهاي بزرگ می لغزیدیم نگهبانانی که ما را همراهی می کردند، سرمان فریاد می زدند و با



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص41

قنداق تفنگ ما را به پیش می راندند. کسانی که پاهایشان آماس کرده بود و نمی توانستند درست راه بروند بازوي رفیق خود را می گرفتند. هیچ سخنی شنیده نمی شد، زیرا سوز سرما حالی براي حرف زدن باقی نمی گذاشت. مردي که کنار من بود، دهانش را در یقه اش که بالا کشیده بود فرو برده و ناگهان در گوشم زمزمه کرد: »اگر همسران ما، ما را در این وضع می دیدند! امیدوارم وضع آنان در اردوگاهشان بهتر از ما باشد و از بلایی که به سر ما می آید خبر نداشته باشند.« سخنان رفیقم مرا به یاد همسرم انداخت. در حالیکه کیلومترها مسافت را روي یخها سکندري می خوردیم، بارها از یکدیگر به عنوان حایل استفاده می کردیم، یکدیگر را از روي زمین بلند می کردیم و به پیش می راندیم، افتان و خیزان در حرکت بودیم، بدون اینکه سخنی بگوییم. اما هر دو می دانستیم، که هر یک به همسر خود می اندیشد. گهگاهی به آسمان که ستاره هایش در حال افول بود و روشنایی گل بهی رنگ سحر در پس توده ابرها جایگیر می شد، نگاه میکردم. اما ذهنم تصویر همسرم را رها نمی کرد. او را با زیرکی مرموزش مجسم می کردم. او به من پاسخ می داد، لبخند او و نگاه اطمینان بخش و رکش را می دیدم. چه حقیقت داشته باشد و چه نداشته باشد نگاه او در آن لحظه درخشان تر از خورشیدي بود که خیال برخاستن داشت. اندیشه اي در من شکفت: براي نخستین بار در زندگی ام حقیقتی را که شعراي بسیاري به شکل ترانه سروده اند و اندیشمندان بسیار نیز آنرا به عنوان حکمت نهایی بیان داشته اند، دیدم. این حقیقت، که عشق عالی ترین و نهایی ترین هدفی است که بشر در آرزوي آنست. و در اینجا بود که به معناي بزرگترین رازي که شعر بشر و اندیشه و باور بشر باید آشکار سازد، دست یافتم، رهایی بشر از راه عشق و در عشق است. پی بردم که چگونه بشري که دیگر همه چیزش را در این جهان از دست داده، هنوز می تواند به خوشبختی و عشق بیندیشد، ولو براي لحظه اي کوتاه، به معشوقش می اندیشد. بشر در شرایطی که خلا کامل را تجربه می کند و نمی تواند نیازهاي درونی اش را به شکل عمل مثبتی ابراز




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص42

نماید تنها کاري که از او بر می آید اینست که در حالیکه رنجهایش را به شیوه اي راستین و شرافتمندانه تحمل می کند، می تواند از راه اندیشیدن به معشوق و تجسم خاطرات شرافتمندانه عاشقانه اي که از معشوقش دارد خود را خشنود گرداند. براي نخستین بار در زندگی ام بود که به معناي این واژه ها پی بردم. »فرشتگان در اندیشه هاي شکوهمند ابدي و بی پایان غرقند.« جلوي من مردي سکندري رفت و کسانی که پشت سر او بودند رویش افتادند نگهبان به سوي آنان دوید و همه را با شلاق زد و رشته اندیشه هایم براي چند لحظه پاره شد. اما به زودي اندیشه هایم بار دیگر راه خود را بازیافت و وجود زندانیان را فراموش کردم و به جهان خود بازگشتم و با معشوقم به گفتگو پرداختم: از او پرسش هایی کردم و او به من پاسخ داد، او هم پرسشهایی کرد و من به او پاسخ دآدم. »ایست!« ما به محل کارمان رسیده بودیم. همه با شتاب به درون کلبه تاریک سرازیر شدند تا ابزار کار مناسبی به چنگ آورند. هر زندانی بیل یا کلنگی برداشت. »شما خوکها؟ نمی توانید بجنبید؟« ما بی درنگ هر یک در گودال روز پیش وارد شدیم. زمین یخ بسته با فشار کلنگ شکاف بر می داشت و نوك کلنگ جرقه می زد. زندانیان خاموش و مغزشان کرخت شده بود. ذهن من همچنان متوجه همسرم بود. اندیشه اي از ذهنم گذشت که آیا اصلا همسرم زنده است. من تنها یک چیز را می دانستم که در اینجا آموخته ام و آن این که عشق از جسم معشوق هم بس فراتر می رود و معناي ژرف خود را در هستی معنوي شخص و در درون او می یابد. حال دیگر فرقی نمی کند که معشوق حاضر باشد یا نباشد، مرده باشد یا زنده، این دیگر اهمیتی ندارد. من نمی دانستم همسرم زنده است یا نه، و هیچ راهی هم براي پی بردن یه این امر نداشتم. )در دوران زندگی اردوگاهی، نه نامه اي دریافت می داشتیم و نه می توانستیم نامه اي پست کنیم( اما این



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص43

مساله در آن لحظه برایم اهمیتی نداشت. نیازي نداشتم حقیقت را بفهمم، زیرا هیچ چیز نمی توانست بر نیروي عشق من، اندیشه هایم و تصویر معشوقم تاثیر بگذارد و خللی وارد آورد. اگر در آن زمان می دانستم همسرم مرده است، باز هم اندیشه هایم گسسته نمی شد و همچنان به او می اندیشیدم و گفتگوي ذهنی من همچنان درخشنده و خشنودکننده می بود. )مرا چون مهري بر قلبت بزن، عشق همان اندازه نیرومندست که مرگ.( تقویت زندگی درونی به زندانی کمک می کرد تا از خلا پریشانی و فقر روحی هستی خود از حال بگریزد و به گذشته پناه برد. به هنگام آزادي، تخیل او در رویدادهاي گذشت سیر می کرد، که اغلب مهم هم نبودند بلکه وقایعی جزیی به شمار می رفتند. ذهن دلتنگ او، به آن رویدادها شکوه می بخشید و انها خصویات عجیبی به خود می گرفتند. در حالیکه جهان زندانیان و وجودشان با انها فاصله زیادي داشت روحشان با حسرت و اشتیاق در آن نفوذ می کرد و متاثر می شد. من در عالم خیال، اتوبوسی می گرفتم و به سوي خانه ام می رفتم، در ورودي آپارتمانم را باز می کردم، چراغها را روشن می کردم، به تلفن هایی که می شد پاسخ می دادم، اندیشه ما حتی تا این جزییات پیش می رفت و این خاطره ها خود می توانست ما را تا حد گریه برانگیزد. همچنان که زندگی درونی زندانی ژرفتر می شد، زیبایی هنر و طبیعت را نیز بیش از پیش تجربه می کرد. و در چنین مرحله اي بود که زندانی در اثر لمس واقعی آنها گاهی حتی وضعیت هولناك خود را نیز فراموش می کرد. اگر کسی چهره هاي ما را در سفر از آشویتس به اردوگاه باواریا دیده بود که چگونه نگاههاي ما از پنجره هاي میله دار کوچک واگن زندان کوههاي سالزبورگ و قله هایشان را که در آفتاب می درخشید با چه حرص و ولعی می بلعید، هرگز باور نمی کرد این چهره ها از آن مردانی است که همه



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص44

امید به زندگی و آزادي را از دست داده اند. با وجود این عامل و یا شاید به خاطر آن ما با زیبایی طبیعت که مدتها از آن جدا مانده بودیم، سحر می شدیم. در اردوگاه نیز گاه مسحور زیبایی طبیعت می شدیم. براي نمونه یک زندانی توجه رفیقش را که در کنار او کار می کرد به منظره فرونشستن خورشید از لابلاي درختان قد برافراشته جنگل هاي باواریا جلب می کرد. )چنانکه در نقاشی ابرنگ معروف دورر1 نشان داده شده است( این همان جنگلی بود که ما در وسط آن کارخانه وسیع اسلحه سازي بنا کرده بودیم. یکروز غروب، وقتیکه در کف کلبه هایمان در حال استراحت و بی نهایت خسته بودیم و کاسه سوپ در دستمان بود یکی از زندانیان با شتاب وارد کلبه شد و از ما خواست به زمین رژه برویم و غروب خورشید زیبا را تماشا کنیم. وقتی به بیرون از کلبه رفتیم ابرهاي انبوه را دیدیم که در غرب می درخشید و پهنه آسمان با ابرهایی که پیوسته در حال باژگونی شکل و رنگ بود جان می گرفت. ابرها از آبی پولادي به سرخ آتشین تغییر رنگ می داد، گودال هاي اب گرفته زمین، آسمان درخشان را منعکس می کرد و کلبه هاي گلی غم زده ما در برابر این منظره باشکوه، تضاد عجیبی داشت. پس از چند لحظه خاموشی یکی از زندانیان به دیگري گفت: »جهان چقدر زیبا می توانست باشد!« یکبار هم همه ما در گودال ها کار می کردیم. سپیده دم خاکستري بود. آسمان بالاي سرمان هم خاکستري بود، برفی هم که در روشنایی پریده رنگ سحر می دیدم خاکستري بود، حتی چهره هاي رفقاي زندانی با آن ژنده هایی که به تن داشتند، خاکستري به نظر می رسید. من باز هم در خاموشی با همسرم در گفتگو بودم، یا شاید در تلاش بودم دلیل رنجهایم را و مرگ تدریجی ام را دریابم.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص45

در آخرین اعتراض خشونت آمیز نسبت به مرگ نزدیک، احساس کردم روحم تیرگیها را شکافته و بر می خیزد. احساس کردم روحم از آن جهان بیهوده و بی معنی اوج گرفت و از جایی نداي پیروزمندانه »بله« را در پاسخ به پرسشم که آیا در آفرینش هدف غایی وجود دارد، شنیدم. در آن لحظه در آن دورها چراغی در کلبه روستایی روشن شد. کلبه چونان تابلوي نقاشی، در میان سپیده دم غم انگیز، باواریا در افق برپاي بود و نوري در تاریکی درخشیدن گرفت. ساعتها زمین منجمد را با کلنگ می شکافتم. نگهبان به هنگام عبور از آنجا تحقیرم کرد. یکبار دیگر با همسرم رابطه برقرار کردم. هر چه بیشتر با او سخن می گفتم، بیشتر احساس می کردم می توانم لمسش کنم، دستهایم را بگشایم و دستهایش را در دستم بگیرم. احساسم بسیار نیرومند بود، او آنجا بود و در کنار من ایستاده بود، در همان لحظه پرنده اي در خاموشی فرود آمد و در برابرم روي توده خاکی که از گودال کنده بودم، نشست و با نگاهی گویا به من خیره شد. پیش از این از هنر یاد کردم. آیا در یک اردوگاه کار اجباري هنر وجود دارد؟ این دیگر بستگی به آن دارد که شخص چه چیزي را هنر بنامد. گهگاهی نوعی کاباره برایمان بپا می داشتند. موقتا کلبه اي را خالی می کردند، چند نیمکت چوبی را کنار هم قرار می دادند یا به هم میخ می کردند و برنامه روي آن اجرا می شد. شامگاه، کسانی که در اردوگاه از امتیازاتی برخوردار بودند- کاپوها و کارگرانی که مجبور نبودند براي انجام کار اردوگاه را به مقصد کارگاهی دور افتاده ترك کنند- در آنجا گرد می آمدند. می آمدند که بگویند و بخندند و بگریند و همه چیز را به دست فراموشی سپارند. در این نوع برنامه ها ترانه، شعر، فکاهی و کنایه هایی در مورد اردوگاه گنجانیده می شد. همه این برنامه ها به منظور این بود که ما همه چیز را فراموش کنیم و فراموش هم می کردیم. این گردهمایی ها به اندازه اي در روحیه همه موثر بود که عده اي از زندانیان معمولی با وجود خستگی روزانه و با وجودي که سهمیه غذایشان را از دست می دادند به دیدن برنامه ها می آمدند.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه


تقدس گرایی سر منشا دیکتاتوری و استبداد است. هر چیزی که مقدس نامیده می شود . یعنی شما دیگر حق ندارید به راحتی در باره ی آن اظهار نظر کنید و کوچکترین انتقاد به آن هزینه سنگینی در پی خواهد داشت.
این مقدس می تواند هر چیزی باشد.. یک کتاب، یک انسان، یک بنا، یک نظر و...
هیچ کس و هیچ چیز آنقدر مقدس نیست نتوان آن را به نقد کشید

|#اینک_آن_انسان|

#فردريش_نيچه



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷