@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
آیا شما یک "منتظر" همیشگی هستید؟ چه مدت از زندگی خود را به انتظار کشیدن می گذرانید؟
انتظار برای تعطیلات بعدی، شغل بهتر، بزرگ شدن بچه ها، یک رابطه پرمعنا، موفقیت، پولدار شدن، مهم شدن یا روشن بین شدن. چندان نامتعارف نیست که اشخاص همه عمر را به انتظار شروع زندگی سپری کنند.
انتظار، یک حالت ذهنی ست و در اصل به این معناست که شما آینده را می خواهید و اکنون را نمی خواهید. آنچه را دارید نمی خواهید و آنچه را ندارید می خواهید. با هر نوع انتظار، ناآگاهانه تضادی درونی بین اکنون و اینجا، یعنی جایی که نمی خواهید باشید با آینده فرافکنی شده خود، یعنی جایی که می خواهید باشید، ایجاد می کنید. این نگرش موجب می شود "حال" حاضر را از دست بدهید و کیفیت زندگی شما به شدت کاهش یابد
#تمرین_نیروی_حال
#اکهارت_تله
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
آیا شما یک "منتظر" همیشگی هستید؟ چه مدت از زندگی خود را به انتظار کشیدن می گذرانید؟
انتظار برای تعطیلات بعدی، شغل بهتر، بزرگ شدن بچه ها، یک رابطه پرمعنا، موفقیت، پولدار شدن، مهم شدن یا روشن بین شدن. چندان نامتعارف نیست که اشخاص همه عمر را به انتظار شروع زندگی سپری کنند.
انتظار، یک حالت ذهنی ست و در اصل به این معناست که شما آینده را می خواهید و اکنون را نمی خواهید. آنچه را دارید نمی خواهید و آنچه را ندارید می خواهید. با هر نوع انتظار، ناآگاهانه تضادی درونی بین اکنون و اینجا، یعنی جایی که نمی خواهید باشید با آینده فرافکنی شده خود، یعنی جایی که می خواهید باشید، ایجاد می کنید. این نگرش موجب می شود "حال" حاضر را از دست بدهید و کیفیت زندگی شما به شدت کاهش یابد
#تمرین_نیروی_حال
#اکهارت_تله
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
3️⃣ روش تفکر برای اینکه تصمیمات بهتری بگیریم و نتایج بهتری کسب کنیم
📶 ميزان توانایی شما در واضح فکر کردن، تعیین کننده تصمیماتی است که می گیرید واعمالی که انجام می دهید. بسیاری از ما به سمت یک منطقه راحتی که برایان تریسی آن را "تفکر و تصمیم گیری آسان" می نامد، می لغزیم. ما کمتر از ظرفیت شناختی خود استفاده می کنیم به این دلیل که تنبل شده ایم و به نتیجه گیری های ساده تمایل داریم.
⏹ برايان تریسی درکتابش به خوبی دسته ای از روش های ساده، عملی و قدرتمند را برای بررسی یک موقعیت به افراد نشان می دهد تا از این طریق شانس گرفتن بهترین تصمیم را افزایش دهند. تعدادی از آن ها در ادامه می آیند.
1️⃣ چشم انداز بلند مدت در مقابل چشم انداز کوتاه مدت: افراد موفق به شدت آینده محور
هستند و بیشتر اوقات به آینده فکر می کنند.
2️⃣ تفکر آهسته: اگر لازم نیست تصمیم بگیرید، پس لازم است تصمیم نگیرید. صرفا مکث برای فکر کردن قبل از اینکه چیزی بگویید یا انجام دهید تقریبا همیشه کیفیت پاسخ نهایی شما را بهبود می بخشد.
3️⃣ تفکر آگاهانه در مقابل تفکر غیر آگاهانه: ک فرضیه ایجاد کنید، یک تئوری اثبات نشده. سپس به دنبال راه هایی باشید که آن را نقض می کنند، یعنی اشتباه بودن ایده تان را ثابت می کنند. این همان کاری است که دانشمندان انجام می دهند و دقیقا برعکس چیزی است که اغلب مردم انجامش می دهند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
3️⃣ روش تفکر برای اینکه تصمیمات بهتری بگیریم و نتایج بهتری کسب کنیم
📶 ميزان توانایی شما در واضح فکر کردن، تعیین کننده تصمیماتی است که می گیرید واعمالی که انجام می دهید. بسیاری از ما به سمت یک منطقه راحتی که برایان تریسی آن را "تفکر و تصمیم گیری آسان" می نامد، می لغزیم. ما کمتر از ظرفیت شناختی خود استفاده می کنیم به این دلیل که تنبل شده ایم و به نتیجه گیری های ساده تمایل داریم.
⏹ برايان تریسی درکتابش به خوبی دسته ای از روش های ساده، عملی و قدرتمند را برای بررسی یک موقعیت به افراد نشان می دهد تا از این طریق شانس گرفتن بهترین تصمیم را افزایش دهند. تعدادی از آن ها در ادامه می آیند.
1️⃣ چشم انداز بلند مدت در مقابل چشم انداز کوتاه مدت: افراد موفق به شدت آینده محور
هستند و بیشتر اوقات به آینده فکر می کنند.
2️⃣ تفکر آهسته: اگر لازم نیست تصمیم بگیرید، پس لازم است تصمیم نگیرید. صرفا مکث برای فکر کردن قبل از اینکه چیزی بگویید یا انجام دهید تقریبا همیشه کیفیت پاسخ نهایی شما را بهبود می بخشد.
3️⃣ تفکر آگاهانه در مقابل تفکر غیر آگاهانه: ک فرضیه ایجاد کنید، یک تئوری اثبات نشده. سپس به دنبال راه هایی باشید که آن را نقض می کنند، یعنی اشتباه بودن ایده تان را ثابت می کنند. این همان کاری است که دانشمندان انجام می دهند و دقیقا برعکس چیزی است که اغلب مردم انجامش می دهند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
اﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻧﺪ ﺭﺍﺳﻞ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ :
ﭼﺮﺍ ﯾﮏ ﺁﺩﻡ ﻣﺘﻌﺼﺐ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺗﺶ ﺷﮏ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﻫﺶ ﺭﺍ ﺍﺻﻼﺡ ﮐﻨﺪ ..؟
ﺑﺮﺗﺮﺍﻧﺪ ﺭﺍﺳﻞ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﯿﺪﻫﺪ : ﭼﻮﻥ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ؛ ﭼﻪ گونه ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﻪ ﺗﺎﻭﻟﻬﺎﯼ ﮐﻒ ﭘﺎﯾﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﯿﺮﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮐﺜﺮ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯﯼ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺵ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ
ترس از تغییر
👤برتراند راسل | فیلسوف معاصر
⚜کانال پرواز فکرواندیشه
@flith
@flith
اﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻧﺪ ﺭﺍﺳﻞ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ :
ﭼﺮﺍ ﯾﮏ ﺁﺩﻡ ﻣﺘﻌﺼﺐ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺗﺶ ﺷﮏ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﻫﺶ ﺭﺍ ﺍﺻﻼﺡ ﮐﻨﺪ ..؟
ﺑﺮﺗﺮﺍﻧﺪ ﺭﺍﺳﻞ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﯿﺪﻫﺪ : ﭼﻮﻥ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ؛ ﭼﻪ گونه ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﻪ ﺗﺎﻭﻟﻬﺎﯼ ﮐﻒ ﭘﺎﯾﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﯿﺮﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮐﺜﺮ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯﯼ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺵ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ
ترس از تغییر
👤برتراند راسل | فیلسوف معاصر
⚜کانال پرواز فکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
انگیزه‌هایی که مردمان را به #فلسفه کشانده گوناگون بوده است. باحرمت‌ترین انگیزه‌ها میل به شناختن جهان بوده است. در زمان قدیم که فلسفه و #علم از هم متمایز نبودند این انگیزه غالب بود. انگیزه‌ی دیگری که در قدیم بسیار مؤثر بود فریبنده بودن حواس بود-سؤالاتی از این قبیل: رنگین کمان در کجاست؟ آیا اشیاء همان هستند که در آفتاب به‌نظر می‌رسند، یا آن که در ماهتاب؟ یا به عبارت جدیدتر، آیا واقعاً اشیاء همان هستند که به چشم برهنه می‌آیند یا آن که از پشت میکروسکوپ دیده میشوند؟ چیزی نگذشت که مسئله‌ی بزرگ‌تری هم به این معماها افزوده شد. وقتی که یونانیان درباره‌ی خدایان المپ به شک افتادند، برخی از آنها جانشین عقاید دیرین را در فلسفه جست‌وجو کردند. از ترکیب این دو انگیزه، حرکت دوجانبه‌ای در فلسفه آغاز شد: از یک طرف پنداشته شد که بسیاری از آنچه در زندگی روزمره به نام #دانش شناخته میشود دانش واقعی نیست؛ و از طرف دیگر بیشتر فلاسفه گفتند که یک حقیقت فلسفی عمیق‌تر هست که از عقاید عادی ما درباره‌ی اینکه جهان چه باید باشد ثابت‌تر است.
کمابیش در سراسرِ فلسفه، شک انگیزه بوده است و یقین هدف.
شک درباره‌ی حواس، شک درباره‌ی علم، شک درباره‌ی الاهیات همیشه وجود داشته است. نزد بعضی از فلاسفه یک شکلِ شک بارزتر بوده است و نزد بعضی شکلِ دیگر. همچنین فلاسفه در پاسخ‌هایی که در برابرِ این شک‌ها ارائه کرده اند، و حتی در اینکه اصولا پاسخی ممکن باشد، اختلاف فراوان داشته اند.
همه‌ی این انگیزه‌های دیرینه دست به دست هم دادند و مرا به جانب فلسفه راندند؛ اما دو انگیزه خصوصا در من موثر افتادند. انگیزه‌ای که زودتر اثر کرد و دیرتر پایید عبارت بود از: آرزوی یافتن دانشی که بتوان آنرا یقینا راست دانست. انگیزه‌ی دیگر یافتنِ جوابی بود برای تمایلاتِ دینی.
#برتراند_راسل | اقتباس از مقاله‌ی: چرا به فلسفه پرداختم؟ | ترجمه‌ی نجف دریابندری
⚜کانال پرواز فکرواندیشه
@flith
@flith
انگیزه‌هایی که مردمان را به #فلسفه کشانده گوناگون بوده است. باحرمت‌ترین انگیزه‌ها میل به شناختن جهان بوده است. در زمان قدیم که فلسفه و #علم از هم متمایز نبودند این انگیزه غالب بود. انگیزه‌ی دیگری که در قدیم بسیار مؤثر بود فریبنده بودن حواس بود-سؤالاتی از این قبیل: رنگین کمان در کجاست؟ آیا اشیاء همان هستند که در آفتاب به‌نظر می‌رسند، یا آن که در ماهتاب؟ یا به عبارت جدیدتر، آیا واقعاً اشیاء همان هستند که به چشم برهنه می‌آیند یا آن که از پشت میکروسکوپ دیده میشوند؟ چیزی نگذشت که مسئله‌ی بزرگ‌تری هم به این معماها افزوده شد. وقتی که یونانیان درباره‌ی خدایان المپ به شک افتادند، برخی از آنها جانشین عقاید دیرین را در فلسفه جست‌وجو کردند. از ترکیب این دو انگیزه، حرکت دوجانبه‌ای در فلسفه آغاز شد: از یک طرف پنداشته شد که بسیاری از آنچه در زندگی روزمره به نام #دانش شناخته میشود دانش واقعی نیست؛ و از طرف دیگر بیشتر فلاسفه گفتند که یک حقیقت فلسفی عمیق‌تر هست که از عقاید عادی ما درباره‌ی اینکه جهان چه باید باشد ثابت‌تر است.
کمابیش در سراسرِ فلسفه، شک انگیزه بوده است و یقین هدف.
شک درباره‌ی حواس، شک درباره‌ی علم، شک درباره‌ی الاهیات همیشه وجود داشته است. نزد بعضی از فلاسفه یک شکلِ شک بارزتر بوده است و نزد بعضی شکلِ دیگر. همچنین فلاسفه در پاسخ‌هایی که در برابرِ این شک‌ها ارائه کرده اند، و حتی در اینکه اصولا پاسخی ممکن باشد، اختلاف فراوان داشته اند.
همه‌ی این انگیزه‌های دیرینه دست به دست هم دادند و مرا به جانب فلسفه راندند؛ اما دو انگیزه خصوصا در من موثر افتادند. انگیزه‌ای که زودتر اثر کرد و دیرتر پایید عبارت بود از: آرزوی یافتن دانشی که بتوان آنرا یقینا راست دانست. انگیزه‌ی دیگر یافتنِ جوابی بود برای تمایلاتِ دینی.
#برتراند_راسل | اقتباس از مقاله‌ی: چرا به فلسفه پرداختم؟ | ترجمه‌ی نجف دریابندری
⚜کانال پرواز فکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
قسمت9-عسگرموسوی درباره کتاب دموکراسی یا دموقراضه اثر سید مهدی شجاعی
«مردم همه گوسفندندوماچوپان»
« بهاي مردم را شما معين مي كنيد،نه خودشان.اگر شما بر روي مردم قيمت نگذاريد آنها قيمتي بر خودشان مي گذارند كه هيچ جور نمي توانيد بخريد»(ص131) وحتي قيمت گوسفند نيز به اعتقاد راسخ دموقراضه بالاترين قيمت است،قيمت آدمهاي انديشمند چاق و چله در حد پشگل است از اين رو دموقراضه ومذهب جهانگير وي ملزم به پاسخگويي يا توضيح به هيچ كسي نيست و بايستي :
1- رفتار با مردم بايد درست مثل رفتار با گوسفند باشد، طبيعي ترين و مهم ترين حق مردم را بايد با تحقير و توهين به آنها داد و گرنه طلبكار مي شوند.
2- طوري رفتار كنيد كه مردم از صبح تا شب بدوند و آخر شب هم نرسند،مايحتاج شان را نبايد راحت بدست آورند .
3- تشكيلاتي درست كنيد كه كارش چرخاندن مردم باشد، لقمه را دور سرشان بگردانيد بر دهانشان بگذاريد.آب دريا اگر چه نزديك و در كوزه باشد مردم را بر دور كره زمين بچرخانيد تا دست آخر به نقطه اول برسند و براي طي طریق مديون شما باشند و حتي آب را سهميه كنيد تا صف بكشند و برای سطلی آب دستان مقدس شما را ببوسند.
4- مردم را به دو دسته تقسيم كنيد و به يك دسته حقوق و مواجب بدهيد كه مراقب آن دسته ديگر باشند.دسته اول بخاطر مواجب و دسته دوم بخاطر ترس مطيع شما مي شوند.
5- مردم را به دو دسته خواص و عوام تقسيم كنيد و به جلب رضايت عوام بيشتر بكوشيد زيرا:الف) جلب رضايت عوام آسانتر از جلب رضايت خواص است. ب) رضايت عوام فله اي است اما رضايت خواص يكي يكي ج) عقل عوام به چشمانشان است اما عقل خواص هر كدام جايي كه به زحمت مي توان آن را يافت و تغيير داد در ثاني راي خواص و عوام در شمار يكي بيش نيست .
6- خود خواص را نبايد جدي گرفت اما خطر خواص را بايد جدي گرفت .
7- هرچقدر كار بزرگتر باشدوشما در انجام آن ناتوانتر،بايد توانستنشان را قاطع تر و محكم تر و بلندتر اعلام كنيد تا مردم به توانمندي شما ايمان بياورند،انجام شدن يا نشدن آن كار مهم نيست،همان رعد و برق اوليه براي مردم مهم است.بعد از آن براي انجام نشدنش هزار دليل مي شود جفت و جور كرد. ...درادامه مردم استعدادعجیبی برای خرشدن دارند وچند اصل دیگر از اصول دموقراضه
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
قسمت9-عسگرموسوی درباره کتاب دموکراسی یا دموقراضه اثر سید مهدی شجاعی
«مردم همه گوسفندندوماچوپان»
« بهاي مردم را شما معين مي كنيد،نه خودشان.اگر شما بر روي مردم قيمت نگذاريد آنها قيمتي بر خودشان مي گذارند كه هيچ جور نمي توانيد بخريد»(ص131) وحتي قيمت گوسفند نيز به اعتقاد راسخ دموقراضه بالاترين قيمت است،قيمت آدمهاي انديشمند چاق و چله در حد پشگل است از اين رو دموقراضه ومذهب جهانگير وي ملزم به پاسخگويي يا توضيح به هيچ كسي نيست و بايستي :
1- رفتار با مردم بايد درست مثل رفتار با گوسفند باشد، طبيعي ترين و مهم ترين حق مردم را بايد با تحقير و توهين به آنها داد و گرنه طلبكار مي شوند.
2- طوري رفتار كنيد كه مردم از صبح تا شب بدوند و آخر شب هم نرسند،مايحتاج شان را نبايد راحت بدست آورند .
3- تشكيلاتي درست كنيد كه كارش چرخاندن مردم باشد، لقمه را دور سرشان بگردانيد بر دهانشان بگذاريد.آب دريا اگر چه نزديك و در كوزه باشد مردم را بر دور كره زمين بچرخانيد تا دست آخر به نقطه اول برسند و براي طي طریق مديون شما باشند و حتي آب را سهميه كنيد تا صف بكشند و برای سطلی آب دستان مقدس شما را ببوسند.
4- مردم را به دو دسته تقسيم كنيد و به يك دسته حقوق و مواجب بدهيد كه مراقب آن دسته ديگر باشند.دسته اول بخاطر مواجب و دسته دوم بخاطر ترس مطيع شما مي شوند.
5- مردم را به دو دسته خواص و عوام تقسيم كنيد و به جلب رضايت عوام بيشتر بكوشيد زيرا:الف) جلب رضايت عوام آسانتر از جلب رضايت خواص است. ب) رضايت عوام فله اي است اما رضايت خواص يكي يكي ج) عقل عوام به چشمانشان است اما عقل خواص هر كدام جايي كه به زحمت مي توان آن را يافت و تغيير داد در ثاني راي خواص و عوام در شمار يكي بيش نيست .
6- خود خواص را نبايد جدي گرفت اما خطر خواص را بايد جدي گرفت .
7- هرچقدر كار بزرگتر باشدوشما در انجام آن ناتوانتر،بايد توانستنشان را قاطع تر و محكم تر و بلندتر اعلام كنيد تا مردم به توانمندي شما ايمان بياورند،انجام شدن يا نشدن آن كار مهم نيست،همان رعد و برق اوليه براي مردم مهم است.بعد از آن براي انجام نشدنش هزار دليل مي شود جفت و جور كرد. ...درادامه مردم استعدادعجیبی برای خرشدن دارند وچند اصل دیگر از اصول دموقراضه
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
قسمت10-آخرین قسمت-عسگر موسوی درباره کتاب دموکراسی یا دموقراضه اثر سیدمهدی شجاعی
مردم استعدادعجیبی برای خرشدن دارند وچند اصل دیگر از اصول دموقراضه- 8-براي هر نقص و كاستي و كمبودتان معجوني از دليل و حكمت و فلسفه درست كنيد و به مردم بخورانيد، مردم استعداد غريبي دارند براي خر شدن اگر نان نداريد كه شكم مردم را سير كنيد برايشان در فضيلت گرسنگي،داد سخن دهيد اگر از عهده ي تامين امنيت مردم برنياييد به آنها تفهيم كنيد كه هزار و يك محصول و ثمره است كه فقط از وجود ناامني بدست مي آيد،يكي از آن ها تقويت توان مقاومت است ويكي دیگرش ظهور استعدادهاي نهفته است و... » (همان،ص 125)
9- مردم را به خوابيدن عادت دهيد تا در كار ممكلت دخالت نكنند و به آنها بگوييد « هر كه بيشتر مي خوابد توان بيشتري ذخيره مي كند»
10- بزرگترين دشمن ما علم و دانش است ( براي اين كار بيسوادان را بنوازيد و عالمان را گوشه گير سازيد) دانش كمتر آسايش بيشتر ... هركه بيشتر مي فهمد بيشتر خيانت مي كند.در جهل ما لذتي است كه در آموختن علم نيست.
11- حتماً متوجه شديد كه افراد قدبلند به كوتاهتران با ديد تحقير نگاه مي كنند،علم نيز چنين است،پس «رمز بقاي مديريت،انتخاب و انتصاب زير دستاني است كه قدشان از شما كوتاهتر باشد.» چنانچه قدبلند هم به ناچار بكار گيريد آنقدر بر سرش بزنيد تا كوتاهتر شود يا قد اضافي اش را از بالا يا پايين يا وسط ببريد تا كبر و غرورش نابود گردد.
12- سعي كنيد مردم نيازمند شما باشند زيرا زماني به شما احترام مي گذارند كه محتاجتان باشند،كاري كنيد كه مثل سگ و گربه نان را از دست شما بگيرند .
13- همه مردم دزد و دروغگو و پشت هم اندازند،مگر آنكه خلافش ثابت گردد در حاليكه انسان ابله اصل را بر برائت مي گذارد .
14- به مردم بگوييد « وقت كم است ما تا مي توانيم بايد خدمت كنيم،اما خودتان بدانيد كه فقط دوسال فرصت داريم تا بارمان را براي تمام عمر ببنديم »
15- دروغي كه با شهامت و قاطعيت و اعتماد به نفس گفته مي شود از هر راستي قابل قبول تر و باور پذير تر است.
16- پر كردن يك جيب آسانتر است يا هزاران جيب؟خواص اگر چه به لحاظ انديشه و تفكر با عوام متفاوتند ولي در نيازهاي طبيعي و غريزي مشتركند شما كافيست جيب محدود و معدود خواص را پر كنيد آنها خود تهي بودن جيب عوام را برايشان توجيه خواهندكرد.«بخورانيد تا خوردن را بتوانيد»زيرا«ما آمده ايم كه بمانيم»
اما «احمق ترين انسان،شعبده بازي است كه فريب سحر و جادوي خودش را مي خورد» (ص 180) دموقراضه نيز خدعه گري خود فريب خورده بود و غافل از اين بود كه رشد عقلانيت در هر جامعه اي هر بت شكني را بت نموده وآنگاه دوباره مي شكنند.
..تمام
عسگرموسوی درباره دموکراسی یا دموقراضه
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
قسمت10-آخرین قسمت-عسگر موسوی درباره کتاب دموکراسی یا دموقراضه اثر سیدمهدی شجاعی
مردم استعدادعجیبی برای خرشدن دارند وچند اصل دیگر از اصول دموقراضه- 8-براي هر نقص و كاستي و كمبودتان معجوني از دليل و حكمت و فلسفه درست كنيد و به مردم بخورانيد، مردم استعداد غريبي دارند براي خر شدن اگر نان نداريد كه شكم مردم را سير كنيد برايشان در فضيلت گرسنگي،داد سخن دهيد اگر از عهده ي تامين امنيت مردم برنياييد به آنها تفهيم كنيد كه هزار و يك محصول و ثمره است كه فقط از وجود ناامني بدست مي آيد،يكي از آن ها تقويت توان مقاومت است ويكي دیگرش ظهور استعدادهاي نهفته است و... » (همان،ص 125)
9- مردم را به خوابيدن عادت دهيد تا در كار ممكلت دخالت نكنند و به آنها بگوييد « هر كه بيشتر مي خوابد توان بيشتري ذخيره مي كند»
10- بزرگترين دشمن ما علم و دانش است ( براي اين كار بيسوادان را بنوازيد و عالمان را گوشه گير سازيد) دانش كمتر آسايش بيشتر ... هركه بيشتر مي فهمد بيشتر خيانت مي كند.در جهل ما لذتي است كه در آموختن علم نيست.
11- حتماً متوجه شديد كه افراد قدبلند به كوتاهتران با ديد تحقير نگاه مي كنند،علم نيز چنين است،پس «رمز بقاي مديريت،انتخاب و انتصاب زير دستاني است كه قدشان از شما كوتاهتر باشد.» چنانچه قدبلند هم به ناچار بكار گيريد آنقدر بر سرش بزنيد تا كوتاهتر شود يا قد اضافي اش را از بالا يا پايين يا وسط ببريد تا كبر و غرورش نابود گردد.
12- سعي كنيد مردم نيازمند شما باشند زيرا زماني به شما احترام مي گذارند كه محتاجتان باشند،كاري كنيد كه مثل سگ و گربه نان را از دست شما بگيرند .
13- همه مردم دزد و دروغگو و پشت هم اندازند،مگر آنكه خلافش ثابت گردد در حاليكه انسان ابله اصل را بر برائت مي گذارد .
14- به مردم بگوييد « وقت كم است ما تا مي توانيم بايد خدمت كنيم،اما خودتان بدانيد كه فقط دوسال فرصت داريم تا بارمان را براي تمام عمر ببنديم »
15- دروغي كه با شهامت و قاطعيت و اعتماد به نفس گفته مي شود از هر راستي قابل قبول تر و باور پذير تر است.
16- پر كردن يك جيب آسانتر است يا هزاران جيب؟خواص اگر چه به لحاظ انديشه و تفكر با عوام متفاوتند ولي در نيازهاي طبيعي و غريزي مشتركند شما كافيست جيب محدود و معدود خواص را پر كنيد آنها خود تهي بودن جيب عوام را برايشان توجيه خواهندكرد.«بخورانيد تا خوردن را بتوانيد»زيرا«ما آمده ايم كه بمانيم»
اما «احمق ترين انسان،شعبده بازي است كه فريب سحر و جادوي خودش را مي خورد» (ص 180) دموقراضه نيز خدعه گري خود فريب خورده بود و غافل از اين بود كه رشد عقلانيت در هر جامعه اي هر بت شكني را بت نموده وآنگاه دوباره مي شكنند.
..تمام
عسگرموسوی درباره دموکراسی یا دموقراضه
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
همه چیز در میانه روی و اعتدال است. اگر کت خود را درنیاورده و در نمایش زندگی شرکت نکنیم بیشتر آنرا از دست خواهیم داد. چرا باید قبل از پایان نمایشنامه بسوی در خروجی حمله ور شویم؟
#درمان_شوپنهاور
#اروین_دیالوم
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
همه چیز در میانه روی و اعتدال است. اگر کت خود را درنیاورده و در نمایش زندگی شرکت نکنیم بیشتر آنرا از دست خواهیم داد. چرا باید قبل از پایان نمایشنامه بسوی در خروجی حمله ور شویم؟
#درمان_شوپنهاور
#اروین_دیالوم
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
پنج پرسشی که شما را از لحاظ احساسی قوی می‌کند.
⏪ آيا تا به حال در چنگ احساسات شدید گیر افتاده‌اید؟ حدس می‌زنم هر تصمیمی که شما در آن موقعیت گرفته‌اید احتمالا بعداً به نظرتان خوب و درست نیامده.
وقتی ما پریشان، عصبانی یا ناراحتیم به ندرت هوشمندانه رفتار می‌کنیم و این جداً می‌تواند زندگی ِ ما را به هم بریزد. در کار کردن، عشق ورزیدن یا تقریباً هر چیزی که انجام می‌دهیم به قدرت احساسی نیاز داریم تا آرام و قرار داشته باشیم و کار درست را انجام دهیم.
از منظر حکمت باستان، این 5 سوال ساده وقتی احساسات فرمان را از مغز شما می‌رباید و شما را به سوی شوریدگی می‌برد، می‌توانند به شما کمک کند:
1️⃣ آیا این نگرانی سودمند است؟
2️⃣ آیا دنیا این را به من بدهکار است؟
3️⃣ آیا باید من این را داشته باشم تا شاد و خشنود زندگی کنم؟
4️⃣ آیا این همانی است که من می‌خواستم باشم؟
5️⃣ آیا تا به حال من این احساس را داشته‌ام؟
...
⏺مهمترین بخش ِ قدرت احساسی، آرام کردن ذهنت نیست بلکه انعطاف پذیر کردن ذهن است. یعنی وقتی احساسات منفی تو را از پا درآوردند، دوباره سعی کنی.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
پنج پرسشی که شما را از لحاظ احساسی قوی می‌کند.
⏪ آيا تا به حال در چنگ احساسات شدید گیر افتاده‌اید؟ حدس می‌زنم هر تصمیمی که شما در آن موقعیت گرفته‌اید احتمالا بعداً به نظرتان خوب و درست نیامده.
وقتی ما پریشان، عصبانی یا ناراحتیم به ندرت هوشمندانه رفتار می‌کنیم و این جداً می‌تواند زندگی ِ ما را به هم بریزد. در کار کردن، عشق ورزیدن یا تقریباً هر چیزی که انجام می‌دهیم به قدرت احساسی نیاز داریم تا آرام و قرار داشته باشیم و کار درست را انجام دهیم.
از منظر حکمت باستان، این 5 سوال ساده وقتی احساسات فرمان را از مغز شما می‌رباید و شما را به سوی شوریدگی می‌برد، می‌توانند به شما کمک کند:
1️⃣ آیا این نگرانی سودمند است؟
2️⃣ آیا دنیا این را به من بدهکار است؟
3️⃣ آیا باید من این را داشته باشم تا شاد و خشنود زندگی کنم؟
4️⃣ آیا این همانی است که من می‌خواستم باشم؟
5️⃣ آیا تا به حال من این احساس را داشته‌ام؟
...
⏺مهمترین بخش ِ قدرت احساسی، آرام کردن ذهنت نیست بلکه انعطاف پذیر کردن ذهن است. یعنی وقتی احساسات منفی تو را از پا درآوردند، دوباره سعی کنی.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
#زندگی_نزیسته
احساس می کنم یه جای زندگیم راه رو غلط رفتم ولی این قدر جلو رفتم که دیگه انرژی برای برگشت ندارم.
این یادت بمونه مارتین.
اگه فهمیدی مسیر رو اشتباه رفتی هیچ وقت برای برگشت دیر نیست.
حتی اگه برگشتن ده سال هم طول بکشه باید برگردی.
نگو راه برگشت طولانی و تاریکه.
نترس از این که هیچی به دست نیاری.
من تمام این سال ها با این که پدرت رو دوست نداشتم بهش وفادار موندم.
حالا فهمیدم کار اشتباهی کردم.
اجازه نده اخلاق سد راه زندگیت بشه.
من به خاطر ترس با پدرت ازدواج کردم.
به خاطر ترس باهاش موندم.
حکمفرمای زندگی من ترس بوده.
من زن شجاعی نیستم.
خیلی بده آدم برسه به انتهای زندگیش و بفهمه شجاع نیست..
هر وقت مادرم این طوری خودش را سبک می کرد نمی دانستم چه باید بگویم.
فقط به صورتش که زمانی باغی بود آراسته لبخند می زدم و با کمی خجالت روی دست استخوانی اش می زدم،چون خجالت آور است تماشای کسی که آخر عمری خود را موشکافی می کند و به این نتیجه می رسد تنها چیزی که با خود به گور می برد شرم زندگی نکردن است.
#جزء_از_کل
#استیو_تولتز
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
#زندگی_نزیسته
احساس می کنم یه جای زندگیم راه رو غلط رفتم ولی این قدر جلو رفتم که دیگه انرژی برای برگشت ندارم.
این یادت بمونه مارتین.
اگه فهمیدی مسیر رو اشتباه رفتی هیچ وقت برای برگشت دیر نیست.
حتی اگه برگشتن ده سال هم طول بکشه باید برگردی.
نگو راه برگشت طولانی و تاریکه.
نترس از این که هیچی به دست نیاری.
من تمام این سال ها با این که پدرت رو دوست نداشتم بهش وفادار موندم.
حالا فهمیدم کار اشتباهی کردم.
اجازه نده اخلاق سد راه زندگیت بشه.
من به خاطر ترس با پدرت ازدواج کردم.
به خاطر ترس باهاش موندم.
حکمفرمای زندگی من ترس بوده.
من زن شجاعی نیستم.
خیلی بده آدم برسه به انتهای زندگیش و بفهمه شجاع نیست..
هر وقت مادرم این طوری خودش را سبک می کرد نمی دانستم چه باید بگویم.
فقط به صورتش که زمانی باغی بود آراسته لبخند می زدم و با کمی خجالت روی دست استخوانی اش می زدم،چون خجالت آور است تماشای کسی که آخر عمری خود را موشکافی می کند و به این نتیجه می رسد تنها چیزی که با خود به گور می برد شرم زندگی نکردن است.
#جزء_از_کل
#استیو_تولتز
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
به دنبال آرامش نگردید. در پی هیچ حالتی به جز همان حالتی که اکنون در آن هستید نباشید. و گرنه تضاد درونی و مقاومت نا آگاهانه در خود ایجاد می کنید. از اینکه در آرامش نیستید خود را ببخشید. همین که نا آرامی خود را به طور کامل بپذیرید. عدم آرامش شما به آرامش تبدیل میشود. هر چیزی را که بطور کامل بپذیرید. شما را به مقصد آرامش می رساند. این معجزه تسلیم است
#تمرین_نیروی_حال
#اکهارت_تله
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
به دنبال آرامش نگردید. در پی هیچ حالتی به جز همان حالتی که اکنون در آن هستید نباشید. و گرنه تضاد درونی و مقاومت نا آگاهانه در خود ایجاد می کنید. از اینکه در آرامش نیستید خود را ببخشید. همین که نا آرامی خود را به طور کامل بپذیرید. عدم آرامش شما به آرامش تبدیل میشود. هر چیزی را که بطور کامل بپذیرید. شما را به مقصد آرامش می رساند. این معجزه تسلیم است
#تمرین_نیروی_حال
#اکهارت_تله
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
مشق جهان 1
جمله معروفی هست اینکه لیبرالیسم گوید« تو حرفت را بزن من نانت را می¬خورم» کمونیسم گوید« رفیق تو نانت را بخور، من حرفت را می¬زنم » و فاشیسم گوید« من حرفت را می¬زنم و نانت را می¬خورم توبنشین و بر من کف بزن» شکی نیست که این هر سه زایمان ناقص، در ابتدا دغدغه¬ی انسانی داشته¬اند. هم مارکس و انگلس، هم مانیفیست فاشیسم به قلم خود بنیتو موسولینی وهم تلاش جان لاک، شارل لوئی منتسکیو، جان استوارت میل و دیگران. امّا سؤال این است که چرا تئوریهایی را که زاییده ذهن¬های وقاد بودند . در عرصه پراتیک برای ماندگاریشان بر جنگ متوّسل شدند و اتوپیایی انسانی در مدینۀ فاضلۀ ایدئولوژیک به جهنم زمینی « دیس توپیا» انجامید، فاشیسم ونازیسم که محکومان تاریخ اند.ولی آیا غیر از کمونیزم ولیبرالیزم، راه سومی نیست؟ آیا تمامی راه¬ها ی دیگر، روبنای این دوسیستم اند؟ آیا به دنبال راه¬های دیگری نباید بود؟ یا چنانچه این امر هم تحقق یابد و راه¬های دیگری نیز باز شوند باز همین نتایج راشاهد خواهیم بود که تجربه کرده¬ایم! یا اینکه در هرسیستمی که ابتدا با دغدغه انسانی پا می¬گیرد و سپس با فضیلت ستم می¬کند؛ راه چاره بالا بردن متن جامعه از حیث آگاهی است؟ و این مبارزه انسانی بهتر است مبتنی بر مهر باشد وچون نسیم ،انقلاب بهاری کند یا مبتنی بر قهر، که چون سیلابی که بدنبال طوفان می آید همه چیز را برباید وباخود ببردودرنهایت که از حرکت افتاد در زلالی اش زدودنهایش آشکارگردد.آیا بهتر است روش انسانی ومبارزات مدنی بدون خشونت را بپیماید،یا گریز از خشونت گاه ناممکن است چون راه اصلاح خونین است وهیچ آزادی، ارزانی بدست نمی¬آید. به راستی در برابر تومورهای اخلاقی و ریزگرده¬ای پاشیده شده کمونیست ولیبرالیسم در جهان چه باید کرد؟عرصۀ عمل ، عرصۀ معلومات نیست هر چند بر یک ساحت نظری استوار است. اما در عرصه عمل، مجهولات بی¬شماری ظهور می¬کند که حل آن دشواریها با کارناوال ممکن نمی¬گردد. خیلی ارپرسشها، بی پاسخ می¬مانند، خیلی از گره¬ها باز نمی-گردند، آنجاست که گره¬های ناگشوده، میل آدمی را به سوی ماشه اسلحه می¬کشاند. چرا که پذیرش شکست سخت است، عرصۀ عمل در بن بست ها از عقیده و تفکر زاییده ی دیروز ، ایمان کور برای مناقشه امروز می¬سازد. ....
#عسگر_موسوی
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
مشق جهان 1
جمله معروفی هست اینکه لیبرالیسم گوید« تو حرفت را بزن من نانت را می¬خورم» کمونیسم گوید« رفیق تو نانت را بخور، من حرفت را می¬زنم » و فاشیسم گوید« من حرفت را می¬زنم و نانت را می¬خورم توبنشین و بر من کف بزن» شکی نیست که این هر سه زایمان ناقص، در ابتدا دغدغه¬ی انسانی داشته¬اند. هم مارکس و انگلس، هم مانیفیست فاشیسم به قلم خود بنیتو موسولینی وهم تلاش جان لاک، شارل لوئی منتسکیو، جان استوارت میل و دیگران. امّا سؤال این است که چرا تئوریهایی را که زاییده ذهن¬های وقاد بودند . در عرصه پراتیک برای ماندگاریشان بر جنگ متوّسل شدند و اتوپیایی انسانی در مدینۀ فاضلۀ ایدئولوژیک به جهنم زمینی « دیس توپیا» انجامید، فاشیسم ونازیسم که محکومان تاریخ اند.ولی آیا غیر از کمونیزم ولیبرالیزم، راه سومی نیست؟ آیا تمامی راه¬ها ی دیگر، روبنای این دوسیستم اند؟ آیا به دنبال راه¬های دیگری نباید بود؟ یا چنانچه این امر هم تحقق یابد و راه¬های دیگری نیز باز شوند باز همین نتایج راشاهد خواهیم بود که تجربه کرده¬ایم! یا اینکه در هرسیستمی که ابتدا با دغدغه انسانی پا می¬گیرد و سپس با فضیلت ستم می¬کند؛ راه چاره بالا بردن متن جامعه از حیث آگاهی است؟ و این مبارزه انسانی بهتر است مبتنی بر مهر باشد وچون نسیم ،انقلاب بهاری کند یا مبتنی بر قهر، که چون سیلابی که بدنبال طوفان می آید همه چیز را برباید وباخود ببردودرنهایت که از حرکت افتاد در زلالی اش زدودنهایش آشکارگردد.آیا بهتر است روش انسانی ومبارزات مدنی بدون خشونت را بپیماید،یا گریز از خشونت گاه ناممکن است چون راه اصلاح خونین است وهیچ آزادی، ارزانی بدست نمی¬آید. به راستی در برابر تومورهای اخلاقی و ریزگرده¬ای پاشیده شده کمونیست ولیبرالیسم در جهان چه باید کرد؟عرصۀ عمل ، عرصۀ معلومات نیست هر چند بر یک ساحت نظری استوار است. اما در عرصه عمل، مجهولات بی¬شماری ظهور می¬کند که حل آن دشواریها با کارناوال ممکن نمی¬گردد. خیلی ارپرسشها، بی پاسخ می¬مانند، خیلی از گره¬ها باز نمی-گردند، آنجاست که گره¬های ناگشوده، میل آدمی را به سوی ماشه اسلحه می¬کشاند. چرا که پذیرش شکست سخت است، عرصۀ عمل در بن بست ها از عقیده و تفکر زاییده ی دیروز ، ایمان کور برای مناقشه امروز می¬سازد. ....
#عسگر_موسوی
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
یادداشتی از علی زمانیان ، عضو هیئت تحریریه باشگاه اندیشه
{ رای دادن یا رای ندادن، مسئله این نیست. }
در نگاه سریع به عرصه ی سیاست در ایران، این پرسش به ذهن متبادر می شود که: چرا با این حجم از انتخابات و مشارکت و تغییرات در دستگاه سیاست، چرا وضع به سامان نمی شود و چرا بهبود قابل توجه و در خور ستایشی اتفاق نمی افتد؟ وقتی چهار دهه ی اخیر را مطالعه و روندشناسی می کنیم، این پرسش در ذهن مان شکل می گیرد که: درمقایسه ی میان وضع چهل سال قبل بسیاری از کشورها با ایران و اوضاع کنونی آنها در مقایسه با اکنون ایران، چرا رشد نکرده ایم و چرا به توسعه نرسیده ایم و چرا آن شرایط مطلوب وعده داده شده تحقق نیافته است؟ و یا دست کم در جاده ی پیشرفت قرار نگرفته ایم؟ در پاسخ به پرسش هایی از این دست، به علل و عوامل متعدد و متکثری می توان اشاره کرد. عللی که کم و بیش نشان می دهد چرا چشم انداز روشن و افق قابل اعتمادی پیش رو نداریم.
در نوشته ی کوتاه حاضر، فقط به دو عامل از انبوه عوامل پرداخته می شود. به نظر می رسد این دو عامل، نقش و اثر بسزایی در بن بست دموکراسی داشته است. وجه بنیادین این عوامل دوگانه از آن رو است که تا تحولی در هر یک از این علل انفرادا و یا جمعا رخ ندهد، چندان نمی توان امید به بهبود اوضاع کنونی داشت.
1. اولین عامل، رویکرد تقلیل گرایانه ی آمرانه ای است که همه ی بازی دموکراسی و مشارکت را در کنش رأی دادن خلاصه می کند. رای دادن یا رای ندادن، مسئله این نیست. بلکه مسئله فروکاستن تمام پروژه ی دموکراسی به انتخابات است. این در حالی است که انتخابات (آن هم البته بر منطق دموکراتیک)، گرچه ضرورتی اجتناب ناپذیر است اما تنها یکی از مولفه های نظام دموکراتیک محسوب می شود و نه تمام آن. انتخابات در پروژه ای منطقی و عقلانی و همراه با سایر لوازم دیگر، می تواند راهگشا باشد. اما وقتی از همه ی پروژه ی مدیریت عقلانی و بازی دموکراسی، صرفا یه یکی از مولفه ها، آن هم به صورت ناقص، فرو کاسته می شود، اساسا راه به دهی نخواهد برد. آیا تا کنون هیچ از خود پرسیده ایم که از اوایل انقلاب تا کنون، این همه انتخابات داشته ایم و پای صندوق های رأی رفته ایم، چرا مسایل مان حل و مصایب مان کم نمی شود؟ نظامی که افتخارش تعداد بالای انتخابات در کشور است، چرا از کارآیی لازم برای عبور از بحران ها برخوردار نیست و نمی تواند بن بست ها را باز کند؟ آیا انتخابات و رأی دادن (به شیوه ای که اکنون رواج دارد)، راه حل است؟ انتخابات و رأی دادن ما شهروندان، در کجای جغرافیای سیاست، نقش بازی می کند و اگر انتخابات را حذف کنیم چه خللی وارد خواهد شد؟
انتخابات، بدون در نظر آوردن سایر مولفه های مدیریت عقلانی و دموکراتیک، بیشتر از آن که راه حل باشد، خودش به مسئله ای غامض تبدیل می گردد. مسئله این نیست که ما شهروندان رای می دهیم یا رأی نمی دهیم و آیا در انتخابات، شرکت می کنیم یا خیر. بلکه مسئله این است که آیا سیستم سیاسی حاکم اجازه می دهد پروژه ی دموکراسی به نحو کامل با ابعاد مختلفش اجرا شود یا خیر؟ بگذارید مثالی بزنم تا موضوع روشن تر شود. حرکت کردن ماشین و طی مسافت از نقطه ای به نقطه ی دیگر، نتیجه ی سیستمی پیچیده و ترکیبی از عناصر و مولفه های گوناگون است. اگر چهار چرخ ماشین در تناسبی موزون و طراحی شده به حرکت در نیاید، و فی المثل، تنها یک چرخ آن به سمت جلو حرکت کند و سایر چرخ ها به سمت عقب به دوران در آیند، آیا ماشین قادر به حرکت خواهد بود؟
یکی از ده ها شاخصه های بنیادین نظام های کارآمد و دموکراتیک در جهان مدرن، وجود جامعه ی مدنی و احزاب سیاسی فعال است. یکی دیگر از مولفه های بسیار تاثیر گذار در مدیریت منطقی، فعالیت رسانه های آزاد و آزادی بیان است. یکی دیگر از مولفه های سیستم های سیاسی پیشرفته، وجود قوه ی قضاییه ی مستقل و نیرومند است. اما هنگامی که سیستم قضاییه ی قدرتمند و مستقل وجود نداشته نباشد. وقتی آزادی بیان در تنگنای محدود گرفتار شود. وقتی احزاب سیاسی اجازه ی فعالیت نیابند. وقتی فضای نقد و نظارت اجتماعی محدود باشد. از رأی دادن ما شهروندان چه کار می آید؟ رأی دادن بدون این مولفه ها، معنای خودش را از دست می دهد. انتخابات با وجود این مولفه ها و عناصر دیگر دموکراسی، چه مشکلی را حل خواهد کرد؟ از این سخنان البته نمی توان نتیجه گرفت که نباید در انتخابات شرکت کرد. همین کور سوی باز را اگر استفاده نکینم ممکن است بسته شود. و شرایط از این که هست وخیم تر گردد. اما فقط خواستم انتظارات را واقعی تر و عینی تر بیان کنم.
⚜کانال پرواز فکرواندیشه
@flith
@flith
یادداشتی از علی زمانیان ، عضو هیئت تحریریه باشگاه اندیشه
{ رای دادن یا رای ندادن، مسئله این نیست. }
در نگاه سریع به عرصه ی سیاست در ایران، این پرسش به ذهن متبادر می شود که: چرا با این حجم از انتخابات و مشارکت و تغییرات در دستگاه سیاست، چرا وضع به سامان نمی شود و چرا بهبود قابل توجه و در خور ستایشی اتفاق نمی افتد؟ وقتی چهار دهه ی اخیر را مطالعه و روندشناسی می کنیم، این پرسش در ذهن مان شکل می گیرد که: درمقایسه ی میان وضع چهل سال قبل بسیاری از کشورها با ایران و اوضاع کنونی آنها در مقایسه با اکنون ایران، چرا رشد نکرده ایم و چرا به توسعه نرسیده ایم و چرا آن شرایط مطلوب وعده داده شده تحقق نیافته است؟ و یا دست کم در جاده ی پیشرفت قرار نگرفته ایم؟ در پاسخ به پرسش هایی از این دست، به علل و عوامل متعدد و متکثری می توان اشاره کرد. عللی که کم و بیش نشان می دهد چرا چشم انداز روشن و افق قابل اعتمادی پیش رو نداریم.
در نوشته ی کوتاه حاضر، فقط به دو عامل از انبوه عوامل پرداخته می شود. به نظر می رسد این دو عامل، نقش و اثر بسزایی در بن بست دموکراسی داشته است. وجه بنیادین این عوامل دوگانه از آن رو است که تا تحولی در هر یک از این علل انفرادا و یا جمعا رخ ندهد، چندان نمی توان امید به بهبود اوضاع کنونی داشت.
1. اولین عامل، رویکرد تقلیل گرایانه ی آمرانه ای است که همه ی بازی دموکراسی و مشارکت را در کنش رأی دادن خلاصه می کند. رای دادن یا رای ندادن، مسئله این نیست. بلکه مسئله فروکاستن تمام پروژه ی دموکراسی به انتخابات است. این در حالی است که انتخابات (آن هم البته بر منطق دموکراتیک)، گرچه ضرورتی اجتناب ناپذیر است اما تنها یکی از مولفه های نظام دموکراتیک محسوب می شود و نه تمام آن. انتخابات در پروژه ای منطقی و عقلانی و همراه با سایر لوازم دیگر، می تواند راهگشا باشد. اما وقتی از همه ی پروژه ی مدیریت عقلانی و بازی دموکراسی، صرفا یه یکی از مولفه ها، آن هم به صورت ناقص، فرو کاسته می شود، اساسا راه به دهی نخواهد برد. آیا تا کنون هیچ از خود پرسیده ایم که از اوایل انقلاب تا کنون، این همه انتخابات داشته ایم و پای صندوق های رأی رفته ایم، چرا مسایل مان حل و مصایب مان کم نمی شود؟ نظامی که افتخارش تعداد بالای انتخابات در کشور است، چرا از کارآیی لازم برای عبور از بحران ها برخوردار نیست و نمی تواند بن بست ها را باز کند؟ آیا انتخابات و رأی دادن (به شیوه ای که اکنون رواج دارد)، راه حل است؟ انتخابات و رأی دادن ما شهروندان، در کجای جغرافیای سیاست، نقش بازی می کند و اگر انتخابات را حذف کنیم چه خللی وارد خواهد شد؟
انتخابات، بدون در نظر آوردن سایر مولفه های مدیریت عقلانی و دموکراتیک، بیشتر از آن که راه حل باشد، خودش به مسئله ای غامض تبدیل می گردد. مسئله این نیست که ما شهروندان رای می دهیم یا رأی نمی دهیم و آیا در انتخابات، شرکت می کنیم یا خیر. بلکه مسئله این است که آیا سیستم سیاسی حاکم اجازه می دهد پروژه ی دموکراسی به نحو کامل با ابعاد مختلفش اجرا شود یا خیر؟ بگذارید مثالی بزنم تا موضوع روشن تر شود. حرکت کردن ماشین و طی مسافت از نقطه ای به نقطه ی دیگر، نتیجه ی سیستمی پیچیده و ترکیبی از عناصر و مولفه های گوناگون است. اگر چهار چرخ ماشین در تناسبی موزون و طراحی شده به حرکت در نیاید، و فی المثل، تنها یک چرخ آن به سمت جلو حرکت کند و سایر چرخ ها به سمت عقب به دوران در آیند، آیا ماشین قادر به حرکت خواهد بود؟
یکی از ده ها شاخصه های بنیادین نظام های کارآمد و دموکراتیک در جهان مدرن، وجود جامعه ی مدنی و احزاب سیاسی فعال است. یکی دیگر از مولفه های بسیار تاثیر گذار در مدیریت منطقی، فعالیت رسانه های آزاد و آزادی بیان است. یکی دیگر از مولفه های سیستم های سیاسی پیشرفته، وجود قوه ی قضاییه ی مستقل و نیرومند است. اما هنگامی که سیستم قضاییه ی قدرتمند و مستقل وجود نداشته نباشد. وقتی آزادی بیان در تنگنای محدود گرفتار شود. وقتی احزاب سیاسی اجازه ی فعالیت نیابند. وقتی فضای نقد و نظارت اجتماعی محدود باشد. از رأی دادن ما شهروندان چه کار می آید؟ رأی دادن بدون این مولفه ها، معنای خودش را از دست می دهد. انتخابات با وجود این مولفه ها و عناصر دیگر دموکراسی، چه مشکلی را حل خواهد کرد؟ از این سخنان البته نمی توان نتیجه گرفت که نباید در انتخابات شرکت کرد. همین کور سوی باز را اگر استفاده نکینم ممکن است بسته شود. و شرایط از این که هست وخیم تر گردد. اما فقط خواستم انتظارات را واقعی تر و عینی تر بیان کنم.
⚜کانال پرواز فکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
در انتخابات شرکت می کنیم، با این که می دانیم امری تقریبا بیهوده و کم ثمری است. و اتفاقا موقعیت تراژیک ایرانی همین است. کاری می کند که می داند بیهوده است. آگاهی به بیهودگی، دردناک و آگاهی به مغاکی تاریک، ترسناک است. چهره ی نامطلوب سیاست این است که ما ایرانیان در انتخابات شرکت می کنیم نه برای آن که گره ای از گره ها باز شود و کشورمان به توسعه و شکوفایی برسد، بلکه مشارکت می کنیم تا وضع از این که هست بدتر نشود. به سخن دیگر، ما نه برای بهبود که برای بقا حضور داریم. این نوع مشارکت، محافظه کارترین مشارکت و احتمالا مشارکتی از روی ترس است. ترس از بدتر شدن اوضاع. هراس از سخت تر شدن شرایط. فعلا سیاست کلی شهروندان بر "حفظ محور"ی استوار است تا "بسط محور"ی. در انتخابات شرکت می کنیم و می دانیم سایر مولفه های معنا بخش نظام کارآمد حضور پررنگی ندارد.
2. عامل دوم که در جای خودش بسیار مهم است، آگاهی است.
حقیقتا مسئله ی ما، رأی دادن و یا رأی ندادن نیست. مسئله این است که مشارکت سیاسی مردم در قالب حضور در انتخابات، به چه میزانی آگاهانه است. مسئله بر سر مشارکت آگاهانه است. اگر مشارکت و رای دادن اثر گذار باشد، مسلما از رای دادن و مشارکت شهروندانی است که از آگاهی کافی برخوردار باشند. مشارکت شهروندان ناآگاه در حیات سیاسی، بیشتر از آن که فردگرایانه و مستقل باشد، معنای پوپولیسم و اطاعت و پیروی می دهد. پیروی توده ی مردم از مراجع اقتدار و تحت تاثیر قرار گرفتن رسانه ای و القا است. مشارکت آگاهانه، یعنی مشارکت عقلا در حیات اجتماعی و برهم انباشتن عقل ها برای برون رفت از بن بست ها و رسیدن به جامعه ای دلخواه. همان که مولانا می گفت که عقل در کنار عقل اگر بنشیند، راهی باز می شود و نوری پیش پای افراد می افکند. در مقابل، آن گاه که جهل در کنار جهل می نشیند، ظلمت بیشتری ایجاد می کند.
عقل با عقل دگر دو تا شود نور افزون گشت و ره پیدا شود
نفس با نفس دگر خندان شود ظلمت افزون گشت و ره پنهان شود
پیش از هر چیز باید آگاهی را از آن چیزی که به عنوان داشتن اطلاعات است جدا کنیم. البته منظور این نیست که رابطه ای میان اطلاعات (information) و آگاهی وجود ندارد. اما وقتی از آگاهی سخن به میان می آید، بیشتر از هر چیز آن توانایی عقلانی و تحلیلی مورد نظر است که فرد در پرتو آن می تواند مسایل و رخدادها را فهم کند و رویدادها را به منزله ی تجربه در ساحت آگاهی اش ضبط و ثبت نماید و در پیشبرد برنامه هایش ازآن بهره ببرد. آن هنگام که از آگاهی سخن به میان می آید، منظور، آگاهی عمیق سیاسی، تاریخی و آگاهی از سرنوشت کنونی است. آگاهی از دردها و رنج ها و آگاهی از مسئله هایی است که اکنون با آن مواجه شده ایم. آگاهی از بن بست ها و دست آخر، آگاهی از چگونگی برون رفت از بحران ها و بن بست ها است. آگاهی از نتایج رفتارها و قواعد زندگی سیاسی و پیامد شناسی کنش ها است. از تدقیق در چند مولفه می توان به سطح و عمق آگاهی در یک جامعه پی برد. به عنوان مثال:
اولا، از سنجش آرزوها و مطالبات یک ملت می توان متوجه شد که آن جامعه از چه درجه ای از آگاهی تاریخی بهرمند است. جامعه ای که با یارانه خوش است و به سمت شعارهای پوپولیستی کاندیداها کشیده می شود، جامعه ای که نیازهای اساسی و دردهایش را نمی شناسد و نمی داند با چه مسئله های جدی مواجه است، یقینا از آگاهی لازم برخوردار نیست. در یک کلام، به چه چیزهایی دلخوش می شوند.
ثانیا، از شاخص هایی که وجود آگاهی را معلوم می کند این است که عموم مردم به چه اموری واکنش نشان می دهند. واجد چه حساسیت هایی هستند و از چه سطحی از هوشیاری فرهنگی برخوردارند. اعتراض و نارضایتی شان ناظر به چه مسایلی است. در یک کلام، از چه چیزهایی ناراحت می شوند.
ثالثا، از طریق میزان سرانه ی مطالعه در کشور می توان سطح و عمق آگاهی را اندازه گیری کرد. میزان سرانه ی مطالعه، اهمیت آگاهی را در جامعه نشان می دهد. وقتی سرانه ی مطالعه از چند دقیقه تجاوز نمی کند، چگونه می توان از آگاهی اجتماعی سخن گفت؟
انحطاط و سقوط کیفیت خوشایندها و بدآیندها، خواسته ها و مطالبات و آرزوها، دلمشغولی ها و کیفیت زندگی روزمره در هر جامعه، ارتباطی وثیق با "فقرآگاهی" دارد. آری مساله، رای دادن و یا رای ندادن نیست، مسئله، فقر آگاهی از پایین و "پروژه ی ناتمام دموکراسی" از بالا است.
#علی_زمانیان
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
در انتخابات شرکت می کنیم، با این که می دانیم امری تقریبا بیهوده و کم ثمری است. و اتفاقا موقعیت تراژیک ایرانی همین است. کاری می کند که می داند بیهوده است. آگاهی به بیهودگی، دردناک و آگاهی به مغاکی تاریک، ترسناک است. چهره ی نامطلوب سیاست این است که ما ایرانیان در انتخابات شرکت می کنیم نه برای آن که گره ای از گره ها باز شود و کشورمان به توسعه و شکوفایی برسد، بلکه مشارکت می کنیم تا وضع از این که هست بدتر نشود. به سخن دیگر، ما نه برای بهبود که برای بقا حضور داریم. این نوع مشارکت، محافظه کارترین مشارکت و احتمالا مشارکتی از روی ترس است. ترس از بدتر شدن اوضاع. هراس از سخت تر شدن شرایط. فعلا سیاست کلی شهروندان بر "حفظ محور"ی استوار است تا "بسط محور"ی. در انتخابات شرکت می کنیم و می دانیم سایر مولفه های معنا بخش نظام کارآمد حضور پررنگی ندارد.
2. عامل دوم که در جای خودش بسیار مهم است، آگاهی است.
حقیقتا مسئله ی ما، رأی دادن و یا رأی ندادن نیست. مسئله این است که مشارکت سیاسی مردم در قالب حضور در انتخابات، به چه میزانی آگاهانه است. مسئله بر سر مشارکت آگاهانه است. اگر مشارکت و رای دادن اثر گذار باشد، مسلما از رای دادن و مشارکت شهروندانی است که از آگاهی کافی برخوردار باشند. مشارکت شهروندان ناآگاه در حیات سیاسی، بیشتر از آن که فردگرایانه و مستقل باشد، معنای پوپولیسم و اطاعت و پیروی می دهد. پیروی توده ی مردم از مراجع اقتدار و تحت تاثیر قرار گرفتن رسانه ای و القا است. مشارکت آگاهانه، یعنی مشارکت عقلا در حیات اجتماعی و برهم انباشتن عقل ها برای برون رفت از بن بست ها و رسیدن به جامعه ای دلخواه. همان که مولانا می گفت که عقل در کنار عقل اگر بنشیند، راهی باز می شود و نوری پیش پای افراد می افکند. در مقابل، آن گاه که جهل در کنار جهل می نشیند، ظلمت بیشتری ایجاد می کند.
عقل با عقل دگر دو تا شود نور افزون گشت و ره پیدا شود
نفس با نفس دگر خندان شود ظلمت افزون گشت و ره پنهان شود
پیش از هر چیز باید آگاهی را از آن چیزی که به عنوان داشتن اطلاعات است جدا کنیم. البته منظور این نیست که رابطه ای میان اطلاعات (information) و آگاهی وجود ندارد. اما وقتی از آگاهی سخن به میان می آید، بیشتر از هر چیز آن توانایی عقلانی و تحلیلی مورد نظر است که فرد در پرتو آن می تواند مسایل و رخدادها را فهم کند و رویدادها را به منزله ی تجربه در ساحت آگاهی اش ضبط و ثبت نماید و در پیشبرد برنامه هایش ازآن بهره ببرد. آن هنگام که از آگاهی سخن به میان می آید، منظور، آگاهی عمیق سیاسی، تاریخی و آگاهی از سرنوشت کنونی است. آگاهی از دردها و رنج ها و آگاهی از مسئله هایی است که اکنون با آن مواجه شده ایم. آگاهی از بن بست ها و دست آخر، آگاهی از چگونگی برون رفت از بحران ها و بن بست ها است. آگاهی از نتایج رفتارها و قواعد زندگی سیاسی و پیامد شناسی کنش ها است. از تدقیق در چند مولفه می توان به سطح و عمق آگاهی در یک جامعه پی برد. به عنوان مثال:
اولا، از سنجش آرزوها و مطالبات یک ملت می توان متوجه شد که آن جامعه از چه درجه ای از آگاهی تاریخی بهرمند است. جامعه ای که با یارانه خوش است و به سمت شعارهای پوپولیستی کاندیداها کشیده می شود، جامعه ای که نیازهای اساسی و دردهایش را نمی شناسد و نمی داند با چه مسئله های جدی مواجه است، یقینا از آگاهی لازم برخوردار نیست. در یک کلام، به چه چیزهایی دلخوش می شوند.
ثانیا، از شاخص هایی که وجود آگاهی را معلوم می کند این است که عموم مردم به چه اموری واکنش نشان می دهند. واجد چه حساسیت هایی هستند و از چه سطحی از هوشیاری فرهنگی برخوردارند. اعتراض و نارضایتی شان ناظر به چه مسایلی است. در یک کلام، از چه چیزهایی ناراحت می شوند.
ثالثا، از طریق میزان سرانه ی مطالعه در کشور می توان سطح و عمق آگاهی را اندازه گیری کرد. میزان سرانه ی مطالعه، اهمیت آگاهی را در جامعه نشان می دهد. وقتی سرانه ی مطالعه از چند دقیقه تجاوز نمی کند، چگونه می توان از آگاهی اجتماعی سخن گفت؟
انحطاط و سقوط کیفیت خوشایندها و بدآیندها، خواسته ها و مطالبات و آرزوها، دلمشغولی ها و کیفیت زندگی روزمره در هر جامعه، ارتباطی وثیق با "فقرآگاهی" دارد. آری مساله، رای دادن و یا رای ندادن نیست، مسئله، فقر آگاهی از پایین و "پروژه ی ناتمام دموکراسی" از بالا است.
#علی_زمانیان
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
چند روز پیش مرد جوانی به من گفت:
"من مشغول مراقبه هستم و عشقی بزرگ نسبت به #انسانیت در من برخاسته است.
"گفتم: "برای انسانیت؟
چگونه انسانیت را دوست خواهی داشت؟
انسانیت را کجا خواهی یافت؟
می گویی انسانیت؟
موجودات انسانی کافی خواهند بود!
به یک انسان عشق بورز، نه به انسانیت. «انسانیت» حقۀ ذهن است.
انسانیت؟
چگونه عاشق انسانیت خواهی شد؟!
کجا انسانیت را در آغوشت می گیری؟!
کجا دست انسانیت را خواهی گرفت؟
هر کجا بروی، انسانها را خواهی یافت، ولی نه
انسانیت را.
انسانیت یک آرمان است،
یک مفهوم است،
یک انتزاع ذهنی است.
زندگی همیشه با چیزهای به خصوص سر وکار دارد و سر همیشه در مفاهیم انتزاعی به سر می برد. همیشه می توانی یک انسان، یک زن یا یک مرد را پیدا کنی، ولی انسانیت را....؟!
" و وقتی به آن مرد جوان گفتم که
"عاشق یک انسان باش،"
او بسیار یکه خورد.
در واقع، او داشت با "عشق به انسانیت"
از #عشق به انسانها پرهیز می کرد.
وقتی این را به او گفتم، خوشحال نشد.
در چشمانش می دیدم که خیلی خوشحال نیست،
گویی که وقتی بسیار در بالاها پرواز می کرد، او را پایین کشانده ام.
او ابداً پرواز نمی کرد، فقط یک بازی لفظی را بازی می کرد.
اگر عاشق انسانیت باشی، می توانی براي نجات انسانیت، انسانها را به قتل برسانی.
اگر عاشق صلح باشی، می توانی وارد جنگ شوی. هرگز عاشق صلح و دموکراسی و کمونیسم و هیچ گونه آرمانی نشو.
انسانهای مجسم را دوست بدار، درخت های مجسم را دوست بدار، کوه های مجسم را دوست بدار. چیزهای به خصوص را...
و تنها آنوقت عشق را خواهی شناخت.
مفاهیم انتزاعی بزرگ را فراموش کن.
انسان به سبب این ها بوده که جنگیده است.
یک محمدی حاضر است برای عقیده اش بجنگد و براي عشق به دینش، انسانها را خواهد کشت. مسیحیت آماده است برای نجات مسیحیت حتی مسیحیان را بکشد.
چیزهاي مجسم و دردسترس را دوست بدار.
از این لحظه لذت ببر، برای فردا آماده نشو.
امروز قشنگ است، آن را خوش باش،
بگذار یک ضیافت باشد.
#اشو
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
چند روز پیش مرد جوانی به من گفت:
"من مشغول مراقبه هستم و عشقی بزرگ نسبت به #انسانیت در من برخاسته است.
"گفتم: "برای انسانیت؟
چگونه انسانیت را دوست خواهی داشت؟
انسانیت را کجا خواهی یافت؟
می گویی انسانیت؟
موجودات انسانی کافی خواهند بود!
به یک انسان عشق بورز، نه به انسانیت. «انسانیت» حقۀ ذهن است.
انسانیت؟
چگونه عاشق انسانیت خواهی شد؟!
کجا انسانیت را در آغوشت می گیری؟!
کجا دست انسانیت را خواهی گرفت؟
هر کجا بروی، انسانها را خواهی یافت، ولی نه
انسانیت را.
انسانیت یک آرمان است،
یک مفهوم است،
یک انتزاع ذهنی است.
زندگی همیشه با چیزهای به خصوص سر وکار دارد و سر همیشه در مفاهیم انتزاعی به سر می برد. همیشه می توانی یک انسان، یک زن یا یک مرد را پیدا کنی، ولی انسانیت را....؟!
" و وقتی به آن مرد جوان گفتم که
"عاشق یک انسان باش،"
او بسیار یکه خورد.
در واقع، او داشت با "عشق به انسانیت"
از #عشق به انسانها پرهیز می کرد.
وقتی این را به او گفتم، خوشحال نشد.
در چشمانش می دیدم که خیلی خوشحال نیست،
گویی که وقتی بسیار در بالاها پرواز می کرد، او را پایین کشانده ام.
او ابداً پرواز نمی کرد، فقط یک بازی لفظی را بازی می کرد.
اگر عاشق انسانیت باشی، می توانی براي نجات انسانیت، انسانها را به قتل برسانی.
اگر عاشق صلح باشی، می توانی وارد جنگ شوی. هرگز عاشق صلح و دموکراسی و کمونیسم و هیچ گونه آرمانی نشو.
انسانهای مجسم را دوست بدار، درخت های مجسم را دوست بدار، کوه های مجسم را دوست بدار. چیزهای به خصوص را...
و تنها آنوقت عشق را خواهی شناخت.
مفاهیم انتزاعی بزرگ را فراموش کن.
انسان به سبب این ها بوده که جنگیده است.
یک محمدی حاضر است برای عقیده اش بجنگد و براي عشق به دینش، انسانها را خواهد کشت. مسیحیت آماده است برای نجات مسیحیت حتی مسیحیان را بکشد.
چیزهاي مجسم و دردسترس را دوست بدار.
از این لحظه لذت ببر، برای فردا آماده نشو.
امروز قشنگ است، آن را خوش باش،
بگذار یک ضیافت باشد.
#اشو
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
اجازه دهیم کودکان مان کودکی کنند
جهان پیرامونی ما از چشم یک کودک متفاوت تر از یک بزرگسال به نظر می رسد. در حقیقت کودکان در دنیای کوچک خودشان زندگی میکنند. انها معمولا نمی توانند همانند بزرگسالان به زندگی واکنش نشان دهند به این دلیل که کودکان تجربه زندگی به اندازه ما نداشته اند. مثالهای ارائه شده از توقعات بزرگسالان از کودکان تفاوت شیوه نگرش ما به جهان در مقایسه با کودکان را شرح می دهد.
“نامرتب نباش!” : یک خانه نامرتب ممکن است مادر را شرمسار کند ولی کودکان را خیر. یک فرد بزرگسال با شلوار گل آلود ممکن است بطور مداوم بخاطر ظاهر خود عذرخواهی بکند در حالی که پسر شما با شلوار جین گل آلود فقط می خواهد به شما بگوید که چگونه در ورزش بیس بال برنده شد.
“درک کن چقدر سرم شلوغ هست و تحت چه فشاری هستم” : کودکان هنوز مفهوم استرس و فشار زمانی را تجربه نکرده اند. انچه را که آنها از گفته شما می شنوند اینست که آنها زمانی اجازه داشتن احساسات و یا احتیاج به کمک می توانند داشته باشند که برای شما وقت مناسبی باشد، یعنی وقتی که دنیای بیرونی مهم نباشد.
“مواظب دنیای خطرناک پیرامونی باش” : با انتقال ترسهای غیر واقعی و یا اضطرابهای خودمان به کودکانمان ، کمکی به در امان بودن کودکانمان نمی کنیم. بلکه بطور ناخواسته سبب میشویم تا جهان نا امن و ترسناک به نظر برسد.
“کارهای زیادی برای انجام دادن هست و وقت کم” : کودکان روزهایشان را با 101 کار مختلف پر نمی کنند. آنها معمولا با تعهداتی اضطراری که بزرگسالان مواجه میشوند در دنیای خودشان رو به رو نیستند. مفهوم زمان برای آنها با تاریکی و روشنی هوا و یا اینکه کی خوابیده و یا بیدار شده اند معنی پیدا می کند. فرزندان به این دلیل به پوشیدن ساعت علاقه مند هستند که ساعت چیز با حالی هست نه بخاطر اینکه آنها به زمان اهمیتی می دهند.
در یاداوری اینکه فرزندان ما واقعا فقط فرزند هستند نه بزرگسالان کوچک . اینکه اجازه بدهیم از کودکیشان لذت ببرند یک امتیاز و بهره واقعی وجود دارد. ما نباید انتظار داشته باشیم که بر اساس رویاهای ما زندگی کنند ،مشکلات ما را درک کنند یا اینکه به جای اینکه با دوستانشان بگردند، وقت با ارزششان را صرف بزرگسان کنند .
به عنوان بزرگسالان ما برخی مواقع باید برخی قوانین را تحمیل و دیکته بکنیم که فرزندان به سادگی درک نمی کنند مانند تمیزکردن خانه قبل از اینکه سلامتی به خطر بیافتد. با درک این موضوع که چرا آنها متوجه نمی شوند ولو اینکه کاری که از آنها خواسته شده را انجام دهند، از کشمکش غیر ضروری و سرخوردگی هم برای کودک وهم والدین جلوگیری می شود.
مترجم: فرید
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
اجازه دهیم کودکان مان کودکی کنند
جهان پیرامونی ما از چشم یک کودک متفاوت تر از یک بزرگسال به نظر می رسد. در حقیقت کودکان در دنیای کوچک خودشان زندگی میکنند. انها معمولا نمی توانند همانند بزرگسالان به زندگی واکنش نشان دهند به این دلیل که کودکان تجربه زندگی به اندازه ما نداشته اند. مثالهای ارائه شده از توقعات بزرگسالان از کودکان تفاوت شیوه نگرش ما به جهان در مقایسه با کودکان را شرح می دهد.
“نامرتب نباش!” : یک خانه نامرتب ممکن است مادر را شرمسار کند ولی کودکان را خیر. یک فرد بزرگسال با شلوار گل آلود ممکن است بطور مداوم بخاطر ظاهر خود عذرخواهی بکند در حالی که پسر شما با شلوار جین گل آلود فقط می خواهد به شما بگوید که چگونه در ورزش بیس بال برنده شد.
“درک کن چقدر سرم شلوغ هست و تحت چه فشاری هستم” : کودکان هنوز مفهوم استرس و فشار زمانی را تجربه نکرده اند. انچه را که آنها از گفته شما می شنوند اینست که آنها زمانی اجازه داشتن احساسات و یا احتیاج به کمک می توانند داشته باشند که برای شما وقت مناسبی باشد، یعنی وقتی که دنیای بیرونی مهم نباشد.
“مواظب دنیای خطرناک پیرامونی باش” : با انتقال ترسهای غیر واقعی و یا اضطرابهای خودمان به کودکانمان ، کمکی به در امان بودن کودکانمان نمی کنیم. بلکه بطور ناخواسته سبب میشویم تا جهان نا امن و ترسناک به نظر برسد.
“کارهای زیادی برای انجام دادن هست و وقت کم” : کودکان روزهایشان را با 101 کار مختلف پر نمی کنند. آنها معمولا با تعهداتی اضطراری که بزرگسالان مواجه میشوند در دنیای خودشان رو به رو نیستند. مفهوم زمان برای آنها با تاریکی و روشنی هوا و یا اینکه کی خوابیده و یا بیدار شده اند معنی پیدا می کند. فرزندان به این دلیل به پوشیدن ساعت علاقه مند هستند که ساعت چیز با حالی هست نه بخاطر اینکه آنها به زمان اهمیتی می دهند.
در یاداوری اینکه فرزندان ما واقعا فقط فرزند هستند نه بزرگسالان کوچک . اینکه اجازه بدهیم از کودکیشان لذت ببرند یک امتیاز و بهره واقعی وجود دارد. ما نباید انتظار داشته باشیم که بر اساس رویاهای ما زندگی کنند ،مشکلات ما را درک کنند یا اینکه به جای اینکه با دوستانشان بگردند، وقت با ارزششان را صرف بزرگسان کنند .
به عنوان بزرگسالان ما برخی مواقع باید برخی قوانین را تحمیل و دیکته بکنیم که فرزندان به سادگی درک نمی کنند مانند تمیزکردن خانه قبل از اینکه سلامتی به خطر بیافتد. با درک این موضوع که چرا آنها متوجه نمی شوند ولو اینکه کاری که از آنها خواسته شده را انجام دهند، از کشمکش غیر ضروری و سرخوردگی هم برای کودک وهم والدین جلوگیری می شود.
مترجم: فرید
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
جما: به شیرینی علاقه داری؟ این ها را همیشه برای سزار نگه میدارم در مقابل هر نوع شیرینی، یک کودک به تمام معنی است.
خرمگس: خب فردا باید برای او مقداری تهیه کنی و این ها را به من بدهی تا با خود ببرم، نه، بگذار آبنبات ها را در جیبم بگذارم، این ها مرا در مقابل همه ی شادیهای از دست رفته زندگی ام تسلی خواهند داد، امید وارم روزی که مرا به دار می آویزند، قدری آبنبات بدهند تا بمکم.
جما: اقلا بگذار قبل از آن که آن ها را در جیب بگذاری، یک جعبه ی مقوایی برایشان پیدا کنم! چسبناک می شوی! شکلات ها را هم بگذارم؟
خرمگس: نه، می خواهم آن هارا اکنون با تو بخورم.
جما: ولی من از شکلات خوشم نمی آید.
خرمگس: چقدر رنگت پریده است! برای این است که زندگی را سخت می گیری و از شکلات خوشت نمی آید.
جما: فقط برای پنج دقیقه جدی باش! موضوع مرگ و زندگی در پیش است.
خرمگس: عزیزم! حتی برای دو دقیقه هم جدی نخواهم بود، مرگ و زندگی هیچ کدام ارزش آن را ندارند.
#اتل_لیلیان_وینیچ
#خرمگس
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
جما: به شیرینی علاقه داری؟ این ها را همیشه برای سزار نگه میدارم در مقابل هر نوع شیرینی، یک کودک به تمام معنی است.
خرمگس: خب فردا باید برای او مقداری تهیه کنی و این ها را به من بدهی تا با خود ببرم، نه، بگذار آبنبات ها را در جیبم بگذارم، این ها مرا در مقابل همه ی شادیهای از دست رفته زندگی ام تسلی خواهند داد، امید وارم روزی که مرا به دار می آویزند، قدری آبنبات بدهند تا بمکم.
جما: اقلا بگذار قبل از آن که آن ها را در جیب بگذاری، یک جعبه ی مقوایی برایشان پیدا کنم! چسبناک می شوی! شکلات ها را هم بگذارم؟
خرمگس: نه، می خواهم آن هارا اکنون با تو بخورم.
جما: ولی من از شکلات خوشم نمی آید.
خرمگس: چقدر رنگت پریده است! برای این است که زندگی را سخت می گیری و از شکلات خوشت نمی آید.
جما: فقط برای پنج دقیقه جدی باش! موضوع مرگ و زندگی در پیش است.
خرمگس: عزیزم! حتی برای دو دقیقه هم جدی نخواهم بود، مرگ و زندگی هیچ کدام ارزش آن را ندارند.
#اتل_لیلیان_وینیچ
#خرمگس
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
فریبِ فرهنگ
(تاملی در باب تلاش‌های بیهوده برای ارتقای فرهنگِ مطالعه در ایران!)
محمدمهدی اردبیلی
منبع: ماهنامۀ فرهنگ امروز، آذرماه 1395
بخش نخست:
امروزه شعار «ترویج فرهنگ مطالعه» از زمین و زمان به گوش می‌رسد. معنای این شعار واقعا چیست؟ روشن است که این ترویج نسبت به محتوای مطالعه بی‌تفاوت است. هدف فقط افزایش میزان مطالعه و بالا رفتن سرانه‌ای است که فرهنگ‌دوستانِ ایرانی با شرمساری از آن یاد میکنند: «واقعا چرا ما با این سابقۀ فرهنگی و تحصیلات بالا، کتاب نمی‌خوانیم و راهکارهای برون رفت از این وضعیت چیست؟»
سوال فوق به موضوع اصلی بسیاری از مقالات، مصاحبه‌ها، سخنرانی‌ها و همایش‌ها بدل شده است. یادداشت مختصرِ حاضر در صدد است تا نشان دهد که نه تنها این سوال فی‌نفسه غلط‌انداز است، بلکه خود شیوۀ طرح آن و رویکرد نهفته در پس آن، نیازمند نقد و تحلیل است.
«ترویج فرهنگ مطالعه»، به ساده‌ترین بیان، به دنبال افزایش میزان مطالعه در جامعه است. از این منظر، کتاب‌ها دارای محتوباتی هستند که باید آنها را هرچه‌بیشتر به مخاطب منتقل ساخت و مخاطب بناست با دریافت این محتویات بافرهنگ‌تر شود؛ مشابه تجربۀ افزایش سطح تحصیلات که چند سالی است کوس رسوایی‌اش به صدا درآمده است. همان‌گونه که سطح تحصیلات آدمی ربطی به دانش‌اش ندارد، افزایش مطالعه نیز هیچ ارتباطی به ارتقای فرهنگ عمومی ندارد. می‌دانیم که فرهنگ دانشگاهی‌سازیِ ایران، با شعار نانوشتۀ «هر روستا، یک دانشگاه»، با احداث دانشگاه‌های ریز و درشت، اعم از آزاد، پیام‌نور، غیرانتفاعی و علمی-کاربردی و همچنین افزایش ظرفیت چشمگیر دانشگاه‌های سراسری، هیچ نتیجه‌ای جز افزایش مدرک نداشته است (یعنی نه سواد را افزایش داد، نه فرهنگ را بارور کرد و نه حتی صنعت را بهبود بخشید)، بلکه فقط و فقط تیشه به ریشۀ نهاد دانشگاه در ایران زده است؛ به طور مشابه، ترویج فرهنگ کتابخوانی نیز، در صورت تحقق‌اش (که البته بعید به نظر می‌رسد)، نتیجه‌ای معکوس خواهد داشت.
از نظر این متولیان یا دلسوزانِ فرهنگ مملکت، مطالعه صرفاً به معنای انتقال مشتی اطلاعات از فلان کتاب به بهمان ذهن است و در این معنا، به نظر می‌رسد که تنها عنصری که مدنظر قرار نمی‌گیرد، یعنی قربانی اصلی همانا خود «حقیقت» است. گره‌گاه اصلی بحث دقیقا همین جاست: برداشت عامیانه از حقیقت، و پیامد این برداشت یعنی ترویج ناحقیقت.
علت اصلی این سوءفهم در قبال حقیقت، تن سپردن به مفهوم عامیانه و غیرنقادانه از حقیقت به مثابۀ یک دادۀ ایجابی است. در این معنا حقیقت، مجموعه‌ای از داده‌های ایجابی یا گزاره‌های صادق است که می‌توان با مطالعه و یادگیری آنها به حقیقت دست یافت. همین برداشت از حقیقت نیز امروز در نهادهای آموزشی (از آموزش و پرورش تا آموزش عالی) حاکم است که «تفکر» را به «یادگیری» فرومی‌کاهد. این رویکرد وجه نفی‌کننده و نقادانۀ حقیقت را نادیده می‌گیرد و تفکر را با حافظه خلط می‌کند. اما سوال بعدی که به ذهن متبادر میشود این است که آیا مگر میشود تفکر را هم آموخت؟
پارادوکس اصلی در همین تلاش برای آموختن نهفته است. برخلاف شعارهای مد روز در راستای آموزش تفکر نقادانه (و مضحک‌تر از آن، آموزش خلاقیت!)، پاسخ سوال فوق روشن است: »خیر، تفکر را نمی‌توان آموخت، تفکر به واسطۀ نسبت مسئله‌دارش با حقیقت از تن سپردن به آموزش سر بازمی‌زند. حقیقت را نمی‌توان آموخت و آموزاند، حقیقت اگر آموخته شود، بلافاصله از وجه نفی‌کنندۀ خود تهی شده و در نتیجه به ناحقیقت بدل میشود». علاوه بر این، مشکل اصلی یک انسان فقدان دانش نیست. تا زمانی که مسئله‌ای وجود نداشته باشد، خروارها دانش نیز هیچ راهی به حقیقت نخواهد داشت. لذا این تعبیر که امروز گاهی در گفتار اساتید مطرح میشود، واجد سطحی از حقیقت است: «مشکل جامعۀ ما فقدان پاسخ نیست، بلکه فقدان پرسش است». پاسخ‌های بسیاری در کتابفروشی‌ها خاک می‌خورند و کسی اصلا سراغشان نمی‌رود، چرا؟ چون اصلا مسئله‌ای در نسبت با حقیقت وجود ندارد. مسئلۀ حقیقت داشتن، فرد را تشنه و مستعد تفکر می‌سازد و تازه اینجاست که مطالعه می‌تواند به میانجی خودکاوی‌های دیگران، به مواجهۀ فرد با مسئلۀ خود سمت‌وسو دهد. پس اولا، مطالعه فی‌نفسه مشکلی را حل نمی‌کند و این خود فرد است که نهایتاً باید با مسئله‌اش مواجه شده و آن را رفع نماید؛ ثانیا، تا زمانی که مسئله‌ای وجود نداشته باشد، یا مطالعه‌ای رخ نخواهد داد یا حتی اگر مطالعه‌ای هم صورت پذیرد صوری و بی‌حاصل خواهد بود. در نتیجه تلاش‌های مذبوحانه برای «ترویج فرهنگ مطالعه»، مانند مادرانی که به زور به کودکانشان غذا می‌دهند، نه تنها بی‌ثمر، بلکه اساساً مخرب‌اند.
ادامه در بخش دوم
👇👇👇👇👇
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
فریبِ فرهنگ
(تاملی در باب تلاش‌های بیهوده برای ارتقای فرهنگِ مطالعه در ایران!)
محمدمهدی اردبیلی
منبع: ماهنامۀ فرهنگ امروز، آذرماه 1395
بخش نخست:
امروزه شعار «ترویج فرهنگ مطالعه» از زمین و زمان به گوش می‌رسد. معنای این شعار واقعا چیست؟ روشن است که این ترویج نسبت به محتوای مطالعه بی‌تفاوت است. هدف فقط افزایش میزان مطالعه و بالا رفتن سرانه‌ای است که فرهنگ‌دوستانِ ایرانی با شرمساری از آن یاد میکنند: «واقعا چرا ما با این سابقۀ فرهنگی و تحصیلات بالا، کتاب نمی‌خوانیم و راهکارهای برون رفت از این وضعیت چیست؟»
سوال فوق به موضوع اصلی بسیاری از مقالات، مصاحبه‌ها، سخنرانی‌ها و همایش‌ها بدل شده است. یادداشت مختصرِ حاضر در صدد است تا نشان دهد که نه تنها این سوال فی‌نفسه غلط‌انداز است، بلکه خود شیوۀ طرح آن و رویکرد نهفته در پس آن، نیازمند نقد و تحلیل است.
«ترویج فرهنگ مطالعه»، به ساده‌ترین بیان، به دنبال افزایش میزان مطالعه در جامعه است. از این منظر، کتاب‌ها دارای محتوباتی هستند که باید آنها را هرچه‌بیشتر به مخاطب منتقل ساخت و مخاطب بناست با دریافت این محتویات بافرهنگ‌تر شود؛ مشابه تجربۀ افزایش سطح تحصیلات که چند سالی است کوس رسوایی‌اش به صدا درآمده است. همان‌گونه که سطح تحصیلات آدمی ربطی به دانش‌اش ندارد، افزایش مطالعه نیز هیچ ارتباطی به ارتقای فرهنگ عمومی ندارد. می‌دانیم که فرهنگ دانشگاهی‌سازیِ ایران، با شعار نانوشتۀ «هر روستا، یک دانشگاه»، با احداث دانشگاه‌های ریز و درشت، اعم از آزاد، پیام‌نور، غیرانتفاعی و علمی-کاربردی و همچنین افزایش ظرفیت چشمگیر دانشگاه‌های سراسری، هیچ نتیجه‌ای جز افزایش مدرک نداشته است (یعنی نه سواد را افزایش داد، نه فرهنگ را بارور کرد و نه حتی صنعت را بهبود بخشید)، بلکه فقط و فقط تیشه به ریشۀ نهاد دانشگاه در ایران زده است؛ به طور مشابه، ترویج فرهنگ کتابخوانی نیز، در صورت تحقق‌اش (که البته بعید به نظر می‌رسد)، نتیجه‌ای معکوس خواهد داشت.
از نظر این متولیان یا دلسوزانِ فرهنگ مملکت، مطالعه صرفاً به معنای انتقال مشتی اطلاعات از فلان کتاب به بهمان ذهن است و در این معنا، به نظر می‌رسد که تنها عنصری که مدنظر قرار نمی‌گیرد، یعنی قربانی اصلی همانا خود «حقیقت» است. گره‌گاه اصلی بحث دقیقا همین جاست: برداشت عامیانه از حقیقت، و پیامد این برداشت یعنی ترویج ناحقیقت.
علت اصلی این سوءفهم در قبال حقیقت، تن سپردن به مفهوم عامیانه و غیرنقادانه از حقیقت به مثابۀ یک دادۀ ایجابی است. در این معنا حقیقت، مجموعه‌ای از داده‌های ایجابی یا گزاره‌های صادق است که می‌توان با مطالعه و یادگیری آنها به حقیقت دست یافت. همین برداشت از حقیقت نیز امروز در نهادهای آموزشی (از آموزش و پرورش تا آموزش عالی) حاکم است که «تفکر» را به «یادگیری» فرومی‌کاهد. این رویکرد وجه نفی‌کننده و نقادانۀ حقیقت را نادیده می‌گیرد و تفکر را با حافظه خلط می‌کند. اما سوال بعدی که به ذهن متبادر میشود این است که آیا مگر میشود تفکر را هم آموخت؟
پارادوکس اصلی در همین تلاش برای آموختن نهفته است. برخلاف شعارهای مد روز در راستای آموزش تفکر نقادانه (و مضحک‌تر از آن، آموزش خلاقیت!)، پاسخ سوال فوق روشن است: »خیر، تفکر را نمی‌توان آموخت، تفکر به واسطۀ نسبت مسئله‌دارش با حقیقت از تن سپردن به آموزش سر بازمی‌زند. حقیقت را نمی‌توان آموخت و آموزاند، حقیقت اگر آموخته شود، بلافاصله از وجه نفی‌کنندۀ خود تهی شده و در نتیجه به ناحقیقت بدل میشود». علاوه بر این، مشکل اصلی یک انسان فقدان دانش نیست. تا زمانی که مسئله‌ای وجود نداشته باشد، خروارها دانش نیز هیچ راهی به حقیقت نخواهد داشت. لذا این تعبیر که امروز گاهی در گفتار اساتید مطرح میشود، واجد سطحی از حقیقت است: «مشکل جامعۀ ما فقدان پاسخ نیست، بلکه فقدان پرسش است». پاسخ‌های بسیاری در کتابفروشی‌ها خاک می‌خورند و کسی اصلا سراغشان نمی‌رود، چرا؟ چون اصلا مسئله‌ای در نسبت با حقیقت وجود ندارد. مسئلۀ حقیقت داشتن، فرد را تشنه و مستعد تفکر می‌سازد و تازه اینجاست که مطالعه می‌تواند به میانجی خودکاوی‌های دیگران، به مواجهۀ فرد با مسئلۀ خود سمت‌وسو دهد. پس اولا، مطالعه فی‌نفسه مشکلی را حل نمی‌کند و این خود فرد است که نهایتاً باید با مسئله‌اش مواجه شده و آن را رفع نماید؛ ثانیا، تا زمانی که مسئله‌ای وجود نداشته باشد، یا مطالعه‌ای رخ نخواهد داد یا حتی اگر مطالعه‌ای هم صورت پذیرد صوری و بی‌حاصل خواهد بود. در نتیجه تلاش‌های مذبوحانه برای «ترویج فرهنگ مطالعه»، مانند مادرانی که به زور به کودکانشان غذا می‌دهند، نه تنها بی‌ثمر، بلکه اساساً مخرب‌اند.
ادامه در بخش دوم
👇👇👇👇👇
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith