@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص105

واژه نئوژنیک در اصل اصطلاحی مشتق از روانشناسی نیست، بلکه از کلمه »Noos« یونانی که معنی اندیشه است ریشه گرفته و یکی از اصطلاحات ویژه ي لوگوتراپی است. این واژه به چیزي اطلاق می شود که با وجود روحانی فرد مربوط است. باید توجه داشت که در لوگوتراپی کلمه »روحانی« با معناي اخص آن در مذهب تفاوت دارد و به بعد ویژه اي از انسان اطلاق می شود. نوروزهاي نئوژنیک یا اندیشه زاد علت ایجاد و ظهور نوروزهاي نئوژنیک، تعارض و کشمکش بین سائق ها و غرایز نیست ، بلکه حاصل برخورد »ارزشهاست«. به واژه اي دیگر تعارضات اخلاقی و حتا آشکارتر بگوییم مشکلات روحانی علت اصلی ایجاد این دسته از نوروزهاست. در این گونه موارد ناکامی وجودي نقش اصلی را ایفا می کند. پر واضح است که روش هاي رایج روان درمانی در درمان نوروزهاي نئوژنیک ، موفق نیستند، و باید به لوگوتراپی روي آورد. روشی که به خود جرات داده است. در ابعاد روحانی وجود انسان نیز رسوخ کند. در حقیقت »لوگوس« در زبان یونانی فقط به »معنی« اطلاق نمی شود ، بلکه »روح« هم معنی می دهد. رویارویی با مسایلی که جنبه روحانی دارند ، مانند آرزوي داشتن زندگی پر معنا یا ناکامی و سرخوردگی ناشی از نرسیدن به این آرزو، همه در حیطه و قلمرو لوگوتراپی است، و از دیدگاه روحانی به مقابله با آن بر می خیزد. لوگوتراپی به جاي اینکه به تعقیب عوامل و ریشه هاي ناآگاهانه مسایل فرد در ارتباط با غرایز و سائق ها بپردازد با مسایلی روحانی فرد به طور صادقانه و خستگی ناپذیر برخورد می کند. اگر درمانگر نتوانست بین ابعاد روحانی و غرایز وجه تمایزي ببیند، با سرخوردگی بسیار خطرناکی روبرو خواهد شد. اجازه بدهید در این مورد خاطره اي را برایتان بگویم.


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص106

یکی از مقامات عالی رتبه سیاسی آمریکا، روزي به مطب من در وین آمد تا رواندرمانی خود را که پنج سال پیش، با یک روانکاو و در شهر نیویورك آغاز کرده بود پی گیري کند. پیش از هر چیز از او پرسیدم چرا به این فکر افتاده است که می بایست روانکاوي شود. اصلا چرا روانکاوي را آغاز کرده است؟ استنتاج من از گفته او این بود که حرفه ي خود را دوست نداشت و تحمل سیاست هاي خارجی آمریکا برایش دشوار بود. روانکاو کرارا به او گفته بود که مشکل واقعی او در ارتباط با پدرش است و لازم است با پدرش کنار بیاید. زیرا دولت آمریکا براي او به صورت جایگزینی از قدرت مافوق در آمده است که با تصویر پدر جابجا شده است. نارضایتی شغلی او به واسطه نفرتی بود که به طور ناخودآگاه نسبت به پدر داشت. به وسیله درمان که مدت پنج سال به درازا کشید بیمار به مرور زمان و در اثر تکرار ، می رفت که تعبیر و تفسیر درمانگر را بپذیرد و دیگر توان آن را نداشت که جنگل حقیقت را از وراي درختان خیالی و تصورات قراردادي ببیند. پس از چند جلسه مصاحبه مشخص گردید که شغل او ، موجب ناکامی »معنی جویی اش« گردیده بود، و آرزو داشت که شغل دیگري برگزیند. دلیلی وجود نداشت که این کار را نکند. از اینرو استعفا داد و دنبال کار دیگري رفت که علاقه بیشتري داشت و نتیجه نیز رضایت بخش بود. او اخیرا به من اطلاع داد که مدت پنج سال است که در شغل جدید مشغول کار است و از زندگی بسیار خشنود است. من تصور نمی کنم که این فرد یک بیمار نوروتیک بود. به عقیده من او نه به روانکاوي نیاز داشت و نه حتا به لوگوتراپی. زیرا او اصولا بیمار نبود. وجود تعارضی در فرد الزاما دلیل بر نوروتیک بودن او نیست. تعارضات و رنج و درد. هرگز نباید تصور کرد که هر درد و رنجی منشا نوروزها و نشانه ي بیماریهاي عصبی است. این دردها و رنج حتا ممکن است سبب پیشرفت انسان نیز گردد. به ویژه که اگر این درد و رنج از ناکامی وجودي سرچشمه گرفته باشد.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


یک بار است زندگانی. یک بار. همان یک بار که نسیم صبح را به سینه فرو می دهیم، همان یک بار که عطش خود را با قدحی آب خنک فرو می نشانیم، همان یک بار که سوار بر اسب در دشت تاخت می کنیم، یک بار.. یک بار و نه بیشتر. بعد از آن دیگر تمام عمر را ما دنبال همان چیزها می دویم، بعد از آن دیگر تمام مدت را به دنبال همان طعم اولینِ زندگانی هستیم. در پی لذت اول. سیب را به دندان می کشیم تا طعم بار اول را در آن بیابیم،آب را سر می کشیم تا لذت رفع عطش بار اول را پیدا کنیم. در آب غوطه می زنیم تا به شوق بار اول برسیم و نسیم را می بلعیم تا نشانی از آن اولین نسیم بیابیم. زندگانی یک بار است، در هر فصل... تو چه می پنداری، ستار، تو درباره ی زندگانی چه فکر می کنی؟

_شیرینی زندگانی بیش از یک بار به کام آدم نمی نشیند، اما تلخی هایش هر بار تازه اند، هر بار تازه تر.

#کلیدر
#محمود_دولت_آبادی



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@



#معرفی_کتاب

#سه_سال_در_دربار_ایران /خاطرات #دکتر_فووریه (پزشک ویژه ناصرالدین شاه قاجار):


کتاب «سه سال در دربار ایران» اثر دکتر ژوانس فووریه (ژرار فوریه) که به قلم توانمند عباس اقبال آشتیانی به شیوایی ترجمه گردیده، حاوی خاطرات و مشاهدات وی از دربار ناصرالدین شاه و ایران از سال (دوم ذی‌الحجه ۱۳۰۶ ق.) تا بازگشت وی از ایران به میهن خود (سوم جمادی الاولی 1309ق.) به همراه تصاویر تاریخی است و یکی از بهترین منابع درباره‌ی اوضاع ایران در دوران ناصری محسوب می‌شود که می‌توان به صراحت گفت از جمله کتبی است که در عهد قاجار و تقریباً هم‌زمان با سومین سفر ناصرالدین‌شاه به اروپا نوشته شده و در آن به توصیفات نویسنده از دربار و شهرهای مختلف ایران اشاره می‌شود و در ضمن این‌که حالت سفرنامه دارد، وقایع دربار ایران را در آن زمان به خوبی پوشش می‌دهد. در ادامه امتیاز دخانیات (قرارداد رژی) که نویسنده شاهد این واقعه بوده، بررسی می‌شود و در انتها به نقد کلی کتاب پرداخته می‌شود.
خود دکتر فوویه نیز می نویسد: «من که مدت چند سال طبیب مخصوص اعلی‌حضرت ناصرالدین‌شاه و شاهد عینى ‌زندگانى روزانه‌ی او بوده‌ام چیزهایى دیده‌ام که نه تنها هیچ مسافرى نمى‌تواند بر آن‌ها اطلاع ‌یابد بلکه آگاهى از آن‌ها بر هر کسى نیز که در ایران مقیم شده باشد مشکل است. این‌سفرنامه شرح همان مشاهداتى است که دیگران از آن‌ها اطلاعى ندارند و آن در حکم‌ پرده‌اى است که کم و بیش حقایق مربوط به شاه ایران در آن نقاشى شده. ایران کشورى است که با وجود بروز افکار جدیده،آداب و عادات مردم آن‌چنان ‌ثابت و لایتغیر مانده که مى‌توان آن‌ها را عین عادات و آداب اجداد ایشان دانست؛ بلکه‌ شاید اولاد ایشان نیز از آن‌ها دست برندارند. با وجود آن‌که در این یادداشت‌هاى روزانه‌ی کتبى سعى شده است که نهایت دقت‌رعایت شود، محتاج به تذکار نمى‌دانم که در این نوشته، کاملاً اسرار شغل خود را نگاه ‌داشته و نسبت به ناصرالدین‌شاه که مردى تیزهوش و خوش‌ذات بود و در تمام حوادث ‌به من نیکى کرده است رعایت کمال احترام را نموده‌ام. امیدوارم که این اوراق دفتر خاطرات من به جغرافیا و تاریخ ایران که در ادوار مختلفه‌ در آن باب کتاب‌هاى بسیار نوشته‌اند، کمکى کند و سعادت آن را داشته باشد که خواننده‌ را نیز سرگرم نماید و براى او مفید افتد.»




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


و آن‌وقت به کمک هم زبانش را بریدیم. بدون آن‌که دست‌هامان بلرزد، بدون آن‌که کوچک‌ترین اشتباهی بکنیم، و با بریدن زبانش، دیگر چه چیز او را بریدیم؟ با بریدن زبانش، وادارش کردیم که خفقان را بپذیرد. ما زبان را برای او بدل به خاطره‌ای در مغز کردیم و او را زندانی ویرانه‌های بی‌زبان یادهایش کردیم. به او یاد دادیم که شقاوت ما را فقط در مغزش زندانی کند، هرگز نتواند از آن چیزی به زبان بیاورد. با بریدن زبانش، او را زندانی خودش کردیم. او زندانبانِ زندان خود و زندانیِ خود گردید. او را محصور در دیوارهای لال، دیوارهای بی‌مکان، بی‌زمان و بی‌زبان کردیم. به او گفتیم فکر نکند و اگر می‌کند، آن را بر زبان نیاورد، چرا که او دیگر زبان ندارد.

#رضا براهنی
#روزگار دوزخی آقای ایاز




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@



خودکشی که در ادبیات، تئاتر و سینمای ژاپن حضور مسلطی دارد، یکی از جنبه های شخصیتی ژاپن است. ژاپن تنها کشور پیشرفته جهان است که سال های متمادی در چنگ فرهنگ خودکشی گرفتار آمده است. در هر ۲۶ دقیقه یک خودکشی در این کشور ثبت می شود.
هاراکیری یا سپوکو نوعی خودکشی مذهبی با دریدن شکم است.
هاراکیری در ابتدا مختص به سامورایی‌ها  بود. به عنوان بخشی از آیین سامورایی‌ها، هاراکیری نوعی مرگ شرافتمندانه محسوب می‌شود، به جای آنکه یک سامورایی به‌دست دشمن بیفتد. نوع دیگر هاراکیری زمانی رخ می‌دهد که یک سامورایی عمل خطایی انجام داده که مستوجب مرگ است. در هاراکیری، فرد هاراکیری‌کننده شمشیر را در شکم خود فرومی‌کند و آن را به چپ و راست حرکت می‌دهد.

هاراکیری قرن‌هاست در میان سامورایی‌ها مرسوم است و برای حفظ شرف و وفاداری و ایمان انجام می‌شود. در سال ۱۸۷۳، هاراکیری به عنوان یک مجازات قضایی در ژاپن منع شد، ولی حتی پس از فرمان منع به‌کارگیری آن به عنوان مجازات این کار در میان نظامیان و دیگر مردم ژاپن به عنوان نمادی از شرافت ادامه داشت. بسیاری از سربازان شکست‌خوردهٔ ژاپنی در پایان جنگ جهانی دوم دست به خودکشی به این سبک زدند تا به تسلیم‌شدن کشورشان در جنگ اعتراض کنند.

یوکیومی شیما نویسنده بزرگ ژاپنی که بسیاری او را با مارسل پروست،همینگوی،آندره ژید و سارتر برابر نهاده اند، از کسانی است که با این روش به زندگی این جهانی خویش پایان داد.
به پشتوانه این تعریف می توان گفت که مرگ میشیما به این معنا بود که می خواست شیوه پیشینیانش را احیا کند. می خواست متانت، عزت نفس، اخوت و اعتماد به نفس را از نو بازگرداند.
اعترافات یک صورتک، معبد کلاه فرنگی طلایی و برف بهاری از آثار او هستند.

تلخیص با اندکی تغییر از مقاله مهدی طاهری



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@



مرد زود به رختخواب می رود، اما خوابش نمی برد. غلت می زند.ملحفه ها را می اندازد. کمی مطالعه می کند. چراغ را خاموش می کند اما باز نمی تواند بخوابد. ساعت سه صبح بلند می شود. در خانه دوست و همسایه اش را می زند، پیش او درددل می کند و به او می گوید که خوابش نمی برد. از او راهنمایی می خواهد. دوستش پیشنهاد می کند که قدمی بزند. شاید خسته شود. بعد باید فنجانی جوشانده برگ زیرفون بنوشد و چراغ را خاموش کند. همه این کارها را می کند اما باز خوابش نمی برد. بلند می شود این بار به سراغ پزشک می رود. پزشک هم طبق معمول حرف هایی می زند و مرد باز هم نمی تواند بخوابد. ساعت شش صبح تپانچه ای را پر می کند و مغزش را متلاشی می کند. مرد مرده است اما هنوز خوابش نمی برد. بی خوابی خیلی بدپیله است.

#داستان کوتاه بی خوابی  نوشته #ویرخیلیو پینی یرا
#کتاب گلوله



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@

#فمینیسم شترمرغی

زنانی می توانند مدعی فمینیست بودن (زن باوری) باشند که بتوانند با بالا بردن دانش اقتصادی و مهارت فنی خود کارآفرین و ثروت آفرین باشند. چگونه ممکن است زنی که گذران اقتصادی او بر پایه "مهریه" و "نفقه" است ادعای فمینیست بودن نماید؟!
فرهنگ "مرد سالاری" در ازدواج مبتنی بر دوگانه تمکین/نفقه تجلی می یابد. معنای "تمیکن" این است که لازم است زن در اغلب امور بطور عام و در رابطه جنسی بطور خاص از شوهرش اطاعت کند و رضایت او را جلب نماید. معنای "نفقه" هم این است که مرد لازم است مخارج اساسی و ضروری زندگی همسرش را تأمین نماید و در واقع بابت آن اطاعت به او مزد بدهد. امروزه در جامعه شترمرغی ما ازدواج مردسالارانه به شکل "مثله شده" در جریان است. این که می گویم مثله شده به این خاطر است که مردان "امروزی" بخش تمکین آن را می پسندند و بخش نفقه را نمی پسندند و زنان "امروزی" بخش نفقه را می پسندند و بخش تمکین را نه! زنی که از شوهرش "نفقه" می گیرد تا اتوموبیلی بخرد و با آن جایی برود که شوهرش رضایت و موافقت ندارد نمونه ای از فمینیسم شترمرغی است همانطور که مردی که در خانه نشسته تا به علایق هنری اش بپردازد و همسرش را که بار اقتصادی خانه را به دوش دارد بابت یک ساعت دیر رسیدن به خانه بازخواست می کند دچار مردسالاری شترمرغی است.
"آسیب شناسی" را به اختصار بیان کردم و اما راه حل ها:
1- زنان زن باور باید دغدغه فرهنگ و اقتصاد و سیاست داشته باشند. هنوز در مهمانی و نشست ها می بینیم که فقط محور گفتگوهای مردها سیاست و اقتصاد است و زنان تنها راجع به روابط بین فردی شان به گفتگو می نشینند.
اولین گام برای زن باوری جهادی این است که زن ها به اوضاع کلان اقتصادی و سیاسی نظر داشته باشند و خود را "به روز" و تحلیل گر نگه دارند.
2- زنان زن باور باید به "استقلال اقتصادی" برسند. طبعا اقتصاد دو بخش دارد: درآمد و هزینه.
زنان زن باور باید هزینه های خود را پایین بیاورند و درآمد خود را افزایش دهند. پیش از این در مقاله دیگری در همین سایت تحت عنوان "آیا فمینیسم بدون سوسیالیسم ممکن است؟" به این مهم اشاره کرده ام که نظام سرمایه سالار (کاپیتالیسم) هیچگاه زن باور نبوده و نخواهد بود. الگوی سرمایه سالار هزینه کردن زنانی که "یک لباس را در دو مهمانی نمی پوشند" قطعا با اقتصاد فمینیستی جور در نمی آید. علاوه بر کاهش هزینه ها زنان زن باور باید مهارت های خود را افزایش دهند و از مصرف کنندگی صرف به تولید کنندگی ارتقاء یابند.
3- پس از رسیدن به استقلال اقتصادی، زنان زن باور باید به تشکیل تشکل های مستقل اقدام کنند. تشکل هایی که به هیچ کدام از نهاد های مرد سالار چه از نظر ایدئولوژیک، چه از نظر سیاسی و چه از نظر اقتصادی وابسته نباشند و بتوانند با "نقد کارشناسانه" و سازماندهی "فعالیت های مدنی" نهاد های مردسالار را به چالش بکشانند.
من به طور قطع زن باوری را گام بزرگی در جهت توسعه متوازن کشورمان در تمام عرصه های سیاسی- فرهنگی و اقتصادی می دانم و از آن سو به نمایش شترمرغی شبه فمینیست هایی که اوج آرمان شان "نفقه بدون تمکین" است به تلخی پوزخند می زنم!

پی نوشت:
کتاب رضا جاوید با عنوان "صادق هدایت، تاریخ و تراژدی" توسط نشر نی در سال 1388 منتشر شده است.

#دکتر محمدرضا سرگلزایی-روانپزشک



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

@flith کانال پروازفکرواندیشه

گابریل گارسیا مارکز، نویسنده‌ی بزرگ معاصر آمریکای لاتین،( 1927-2014 ) رمان نویس، روزنامه نگار، ناشر و فعال سیاسی کلمبیایی نویسنده کتاب اعجاب انگیز صد سال تنهایی - بعد از اعلان‌ رسمی و تأیید خبر بیماری‌اش (سرطان غدد لنفاوی) ، این‌ متن را به‌عنوان وداع برای دوستانش نوشته است:

اگر خداوند فقط لحظه‌ای از یاد می‌برد که عروسکی پارچه‌ای بیش نیستم و قطعه‌ای از زندگی به من هدیه می‌داد، شاید نمی‌گفتم همه‌ی آنچه که می‌اندیشیدم و همه‌ی گفته‌هایم را…

اشیاء را دوست می‌داشتم، نه به سبب قیمتشان، که معنایشان

رویا را به خواب ترجیح می‌دادم، زیرا فهمیده‌ام به ازای هردقیقه چشم به هم گذاشتن، ۶۰ ثانیه نور از دست می‌دهی

راه می‌رفتم آن‌گاه که دیگران می‌ایستادند

اگر خداوند فقط تکه‌ای از زندگی به من می‌بخشید، ساده لباس می‌پوشیدم، عریان یله می‌شدم زیر نور آفتاب، نه فقط جسمم، بلکه روحم را عریان می‌کردم

اگر مرا قلبی بود، تنفرم را می‌نوشتم روی یخ و چشم می‌دوختم به حضورِ آفتاب!

خداوندا..! اگر تکه‌ای زندگی از آنِ من بود، برای بیان احساسم به دیگران، یک‌روز هم تأخیر نمی‌کردم
برای گفتنِ این‌حقیقت به مردم که دوستشان دارم و برای شوقِ شیدایی، انسان را قانع می‌کردم که چه اشتباه بزرگی‌ست گریز از عشق به‌علتِ پیری… حال آن که پیر می‌شوند وقتی عشق نمی‌ورزند

به یک کودک بال می‌بخشیدم بی آن که در چگونگیِ پروازش دخالت کنم

به سالمندان می‌آموختم که مرگ با فراموشی می‌آید، نه پیری

ای انسان‌ها…! چقدر از شما آموخته‌ام

آموخته‌ام که همه می‌خواهند به قله برسند، حال آن که لذتِ حقیقی در بالارفتن از کوه نهفته است

آموخته‌ام زمانی که کودک برای اولین‌بار انگشت پدر را می‌گیرد، او را اسیرِ خود می‌کند تا همیشه

آموخته‌ام که یک انسان فقط زمانی حق دارد به همنوعش از بالا نگاه کند که دستِ یاری به سویش دراز کرده باشد

چه بسیار چیزها از شما آموخته‌ام، ولی افسوس که هیچ‌کدام به کار نمی‌آید وقتی که در یک تابوت آرام می‌گیرم تا به همتِ شانه‌های پرمهرِ شما به خانه‌ی تنهایی‌ام بروم

همیشه آن‌چه را بگو که احساس می‌کنی و عمل کن آن‌چه را می‌اندیشی

آه…! که اگر بدانم امروز آخرین‌بار خواهد بود که تو را خفته می‌بینم، با تمامِ وجود در آغوش می‌گرفتمت و خداوند را به‌خاطر این‌که توانسته‌ام نگهبان روحت باشم شکر می‌گفتم

اگر بدانم امروز آخرین‌بار خواهد بود که تو را درحالِ خروج از خانه می‌بینم، به آغوش می‌کشیدمت

فقط برای آن‌که اندکی بیش‌تر بمانی، صدایت می‌زدم…
آه…! اگر بدانم امروز آخرین‌بار خواهد بود که صدایت را می‌شنوم، فردفردِ کلماتت را ضبط می‌کردم تا بی‌نهایت‌بار بشنومشان

آه…! که اگر بدانم این آخرین‌بار است که می‌بینمت، فقط یک‌چیز می‌گفتم: دوستت دارم بی‌آن‌که ابلهانه بپندارم تو خود می‌دانی

همیشه یک ‌فردایی هست و زندگی برای بهترین‌کارها فرصتی به ما می‌دهد، اما اگر اشتباه کنم و امروز همه‌ی آن چیزی باشد که از عمر برای من مانده، فقط می‌خواهم به تو یک‌چیز بگویم: دوستت دارم، تا هیچ‌گاه از یاد نبری

فردا برای هیچ‌کس تضمین نشده است، پیر یا جوان
شاید امروز آخرین‌باری باشد که کسانی را می‌بینی که دوستشان داری، پس زمان از کف مده!
عمل کن، همین‌امروز

شاید فردا هیچ‌وقت نیاید و تو بی‌شک تأسفِ روزی را خواهی‌خورد که فرصت داشتی برای یک ‌لبخند، یک‌ آغوش، اما مشغولیت‌های زندگی، تو را از برآوردن آخرین خواسته‌ی آن‌ها بازدشتند

دوستانت را حفظ کن و نیازت را به آن‌ها مدام در گوششان زمزمه کن
مهربانانه دوستشان داشته باش
زمان را برای گفتنِ یک “متأسفم”، “مرا ببخش”، “متشکرم” و دیگر مهرواژه‌هایی که می‌دانی از دست مده!

هیچ‌کس تو را به‌خاطر افکار پنهانت به یاد نمی‌آورد، پس از خداوند، خرد و تواناییِ بیان احساساتت را طلب کن تا دوستانت بدانند حضورشان تا چه‌حد برای تو عزیز است .

منبع: مجله «بخارا»؛ شماره ۸۲؛ ص۷۸ و ۷۹ و سایت ویکی پدیا



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


نامهٔ خداحافظی گابریل گارسیا مارکز با صدای جادویی و فوق العاده زيباي
استاد "نصرالله مدقالچي"

بشنويد و لذت ببرید


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

🔹مرداد درست است یا «امرداد»؟

با شروع ماه «مرداد» یا «امرداد» هر سال این بحث درمی گیرد که کدام واژه درست است. امسال البته در صدا و سیما بیش از گذشته «امرداد» را می شنویم و شکل درست البته همین است ولی می توان توجیه کرد که به مرور حرف «الف» حذف شده است. مثل حرف «خ» در ترکیب « نسخ و تعلیق» که شده است: نستعلیق.

واژه اوستایی امرداد در واقع «امرتات» است به معنی بی‌مرگی و وقتی الف آن را که پیشوند نفی است از قلم بیندازیم معنی آن عوض شده و فرشته بی مرگی و جاودانگی به دیو نیستی ومرگ تغییر شکل می‌دهد! امرداد به معنی بی‌مرگی است و مرداد معنی مرگ می‌دهد. هر چند که در عمل این حذف اتفاق افتاده است و مرداد در واقع به معنی امرداد به کار می رود.

با این همه بهتر آن است که این کلمه را « امرداد» بخوانیم . چون امرداد فرشته جاودانگی وبی مرگی است و درعالم جسمانی نگهبانی نباتات وروییدنی ها با اوست و اگر هم نمی گوییم امرداد دست کم بدانیم که امرداد درست است!

این یادآوری هم خالی از لطف نیست که ایرانیان باستان در سومین روز ماه به باغ ها و خرم ودل نشین می رفتند وپس ازنیایش این جشن راباشادی وسرور در هوای صاف و در دامن طبیعت برگزار می‌کردند و هر چند یک روز گذشته اما همچنان جای تبریک دارد.


🍀گروه خبری اصلاحات و اعتدال 🍀




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب
"رفیق من نمی خواستم تو را بکشم... حالا برای نخستین بار می بینم که تو هم آدمی هستی مثل خود من. من همه اش به فکر نارنجکهایت، به فکر سر نیزه ات، و به فکر تفنگت بودم؛ ولی حالا زنت جلو چشمم است و خودت و شباهت بین من و تو. مرا ببخش رفیق. ما همیشه وقتی به حقایق پی می بریم که خیلی دیر شده. چرا هیچ وقت به ما نگفتند که شما هم بدبختهایی هستید مثل خود ما. مادرهای شما هم مثل مادرهای ما نگران و چشم به راهند و وحشت از مرگ برای همه یکسان است و مرگ و درد و جان کندن یکسان. مرا ببخش رفیق. آخر چطور تو می توانی دشمن باشی؟ اگر این تفنگ و این لباس را به دور می انداختیم آن وقت تو هم مثل کات و آلبرت برادر من بودی. بیا بیست سال از زندگی من را بگیر و از جایت بلند شو..."


#در_غرب_خبری_نیست
(مشهورترين رمان ضدجنگ در سراسر جهان)
#اریش_ماریا_رمارک

كاش روزي برسد كه هيچ سربازي در جنگ دولتمردان نميرد.


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴آن را

#آن_را/تو را: «را» علامت مفعول صریح، واژه‌ی مستقلی است و همچنانکه در جاهای دیگر جدا از کلمه‌ی قبل نوشته می‌شود (مثلاً این را و نه اینرا، وی را و نه ویرا، ایشان را و نه ایشانرا) از دو کلمه‌ی «آن» و «تو» نیز باید جدا نوشته شود. بنابراین باید نوشت آن را و نه آنرا، تو را و نه ترا.
«را» در مرا چسبیده نوشته می‌شود، زیرا دو کلمه‌ی «من» و «را» در یکدیگر مزج شده و ترکیب مرا را ساخته‌اند به طوری که دیگر نمی‌توان آنها را از هم جدا کرد.

#آ


📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_گفتار

امبرتواکو در تبیین مقوله پست مدرنیسم توضیحی دارد . او می گوید دیدگاه پست مدرن را همچون مردی می دانم که عمیقن زنی را دوست دارد که بسیار فرهیخته و با فرهنگ است اما احساس می کند که نمی تواند به او بگوید که عاشق اوست . چرا که می داند که زن می داند و البته زن هم می داند که او می داند که این کلمات را "دیوانه وار عاشقتم "-قبلن بارباراکاتلند در کتاب خود گفته است .
-چاره چیست ؟

و اما راه حل ! مرد می تواند به محبوبش بگوید همان طور که بارباراکاتلند گفته است من دیوانه وار عاشقتم ..
اکو در ادامه ی این مطلب می نویسد
"مرد با اجتناب از براءت کاذب و گفتن اینکه دیگر ممکن نیست که بتوان با سادگی و معصومیت حرف زدن چیزی را که می خواست به زن بگوید خواهد گفت ،یعنی او می گوید که عاشق اوست ،ولی در عصری عاشق اوست که معصومیت و پاکی در آن جایی ندارد . اگر زن با این امر موافق باشد و با آن همصدا شود اظهار عشقی مشابه دریافت خواهد کرد . هیچ یک از این دو گوینده خود را معصوم و بی گناه نمی داند . هر دو چالش گذشته و چالش چیزی را که قبلن گفته شده خواهند پذیرفت . چیزی که قادر به حذف و نفی آن نیستند . هر دوی آنها آگاهانه و با لذت فراوان بازی طنز و کنایه را اجرا خواهند کرد ،لیکن هر دو ،یکبار دیگر در صحبت از عشق موفق خواهند بود..

#تاملات؛ ازصفر
#علی_باباچاهی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴آن که

#آن_که/این که: ضمیر اشاره‌ی آن و این هرگاه مقدم بر حرف «که» بیاید معمولا چسبیده به آن نوشته می‌شود:

به شکر «آنکه» شکفتی به کام بخت ای گل
نسیم وصل ز مرغ سحر دریغ مدار (حافظ)

ولی اگر آن و این به معنای «آن کس (یا آن چیز)» و «این کس (یا این چیز)» باشد بهتر است که جدا از «که» نوشته شود:

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
خاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهم (حافظ)

#آ


📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

خانه ام می گوید :
ترکم مکن که گذشته ات در من نهفته است !
راه نیز می گوید :
در پی من بیا که آینده ات منم ؛
اما من به خانه و راه می گویم : مرا گذشته و آینده ای نیست ؛
اگر بمانم ؛ در ماندنم رفتن است ؛
و اگر بروم ؛ در رفتنم ؛ ماندن ؛
که تنها محبت و مرگ ؛ همه چیز را دگرگون توانند کرد ؛

#جبران_خلیل_جبران
#ماسه_و_کف

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

چه کسانی‌اند دیگران و چه کسی‌ایم ما؟ از خود می‌پرسیم. گاهی تمام بعدازظهر را تنها در اتاق‌مان می‌مانیم؛ با اندیشیدن. با احساس گنگی از سرگیجه، از خود می‌پرسیم: آیا دیگران واقعن وجود دارند یا ما آنان را خلق کرده‌ایم. به خود می‌گوییم شاید در غیاب‌مان، دیگرانی وجود نداشته باشند و با وزش بادی ناپدید شوند و به طور معجزه‌آسایی به محض آنکه نگاه‌شان می‌کنیم یک‌باره سر از خاک برآورند. اگر روزی ناگهان سر برگردانیم و هیچ‌چیز و هیچ‌کس را نبینیم، آیا حیرت‌زده نخواهیم شد؟ بنابراین به خود می‌گوییم دلیلی ندارد که از بی‌اعتنایی دیگران، دیگرانی که شاید وجود ندارند، این همه غمگین شویم.


#ناتالیا_گینزبورگ
#محسن_ابراهیم
#فضیلتهای_ناچیز


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️