پرواز فکر و اندیشه

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص94

مشقت شده است. وقتی همان جملات کلیشه اي را از مردم می شنید که »ما نمی دانستیم« و یا »ما هم رنج کشیده ایم«، به خود می گفت آیا واقعا اینها جملات بهتري براي گفتن ندارند؟ اما مساله و تجربه سرخوردگی چیزي دیگر است. اینجا دیگر حکایت دوستی نبود )که سطحی نگري و نداشتن احساس بود، که بیزار کننده بود، که شخص سرانجام احساس می کرد می خواهد به گوشه اي بخزد و دیگر صداي انسانی را نشنود و چهره انسانی را نبیند( بلکه داستان سرنوشت بود که آنچنان ظالمانه و بی رحمانه او را در هم کوبیده بود. مردیکه سالها فکر می کرد حد مطلق همه رنجهاي ممکن را لمس کرده است، در اینجا به این نتیجه می رسید که رنج حدودي نمی شناسد و او هنوز هم باید رنج بکشد، بیشتر از پیش. وقتی ما از کوشش براي ایجاد شهامت روانی یک زندانی در اردوگاه صحبت می کردیم، بر آن بودیم که دریچه امیدي را در آینده براي او باز کنیم. باید به یادش می آوردیم که زندگی هنوز در انتظار اوست و انسانی منتظر بازگشت اوست. اما پس از بازگشت؟ زندانیانی بودند که پی بردند هیچگاه کسی در انتظارشان نبود. واي به حال کسی که دید انسانی که خاطره اش به تنهایی در اردوگاه به او امید می بخشید دیگر وجود ندارد! واي به حال کسی که وقتی رویایش به حقیقت پیوست و سرانجام آزاد گشت، آزادي را کاملا متفاوت از آنچه در اشتیاقش بود، یافت! شاید سوار واگن برقی می شد، به خانه اي می رفت که سالها در ذهنش جان داشت، در عالم درون، زنگ در را به صدا در می آورد - درست همانگونه که در هزاران رویاي خود کرده بود- تنها براي اینکه این حقیقت را دریابد که کسی که باید در را باز کند دیگر آنجا نیست و هرگز هم نخواهد بود. ما همه در اردوگاه به یکدیگر می گفتیم که هیچ شادي دنیایی نخواهد توانست آن همه رنجی را که متحمل شده ایم، جبران کند. ما به شادمانی روزگار آزادي دل نبسته بودیم و این امید نبود که به ما شهامت می بخشید و به رنجهاي ما، فداکاریهاي ما و مردن ما معنا می بخشید. اما براي غم و اندوه هم دیگر آمادگی نداشتیم. این سرخوردگی که در انتظار شمار

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

134 views04:30