@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
براساس تئوری انتخاب تنها کسی که می توانیم کنترلش کنیم خود ما هستیم.
🔅اگر رابطه ناموفقی داریم، باید بیندیشیم و ببینیم خود من چه می توانم انجام دهم که باعث بهبودی رابطه ام شود و نه اینکه سعی کنم دیگری را تغییر دهم.
💍ازدواج بدون شكست
ويليام گلاسر - كارلين گلاسر
ترجمه: دكتر علي صاحبي
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
براساس تئوری انتخاب تنها کسی که می توانیم کنترلش کنیم خود ما هستیم.
🔅اگر رابطه ناموفقی داریم، باید بیندیشیم و ببینیم خود من چه می توانم انجام دهم که باعث بهبودی رابطه ام شود و نه اینکه سعی کنم دیگری را تغییر دهم.
💍ازدواج بدون شكست
ويليام گلاسر - كارلين گلاسر
ترجمه: دكتر علي صاحبي
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
ما چیزی که خودمان می خواهیم باشیم، نیستیم. چیزی هستیم که جامعه می خواهد. چیزی هستیم که والدینمان انتخاب می کنند. ما نمی خواهیم کسی را ناامید کنیم. نیاز شدیدی به دوست داشته شدن داریم. بنابراین بهترین ها را در وجود خود خفه می کنیم. کم کم درخشش رویاهامان تبدیل به هیولای کابوس هامان می شود. آنها کارهایی اند که انجامشان نداده ایم. ممکن هایی که ناممکن کرده ایم.
#خیانت
#پائولو_کوئلیو
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
ما چیزی که خودمان می خواهیم باشیم، نیستیم. چیزی هستیم که جامعه می خواهد. چیزی هستیم که والدینمان انتخاب می کنند. ما نمی خواهیم کسی را ناامید کنیم. نیاز شدیدی به دوست داشته شدن داریم. بنابراین بهترین ها را در وجود خود خفه می کنیم. کم کم درخشش رویاهامان تبدیل به هیولای کابوس هامان می شود. آنها کارهایی اند که انجامشان نداده ایم. ممکن هایی که ناممکن کرده ایم.
#خیانت
#پائولو_کوئلیو
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
بالای سر هر داستان عاشقانه ای، این تفکر، هرچند وحشتناک و نادانسته، آویزان است که چگونه پایان می یابد؟!
درست به این می ماند که در عین سلامت و نیرو، بکوشیم به مرگمان فکر کنیم...
تنها تفاوت میان پایان عشق و پایان زندگی این است که، حداقل در مورد دوم، خیالمان راحت است، این آسایش خاطر را داریم که بعد از مردن چیزی حس نخواهیم کرد...
در مورد عشق چنین آسایشی وجود ندارد، چه کسی می داند که پایان یک رابطه لزوما پایان عشق و قطعا پایان زندگی نیست...
#جستارهايى_در_باب_عشق
#آلن_دو_باتن
صفحه ی ١٥٧
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
بالای سر هر داستان عاشقانه ای، این تفکر، هرچند وحشتناک و نادانسته، آویزان است که چگونه پایان می یابد؟!
درست به این می ماند که در عین سلامت و نیرو، بکوشیم به مرگمان فکر کنیم...
تنها تفاوت میان پایان عشق و پایان زندگی این است که، حداقل در مورد دوم، خیالمان راحت است، این آسایش خاطر را داریم که بعد از مردن چیزی حس نخواهیم کرد...
در مورد عشق چنین آسایشی وجود ندارد، چه کسی می داند که پایان یک رابطه لزوما پایان عشق و قطعا پایان زندگی نیست...
#جستارهايى_در_باب_عشق
#آلن_دو_باتن
صفحه ی ١٥٧
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
☕️قطعه‌ای از کتاب
تا بیست سال دیگه آقای گولدمن، مردم دیگه سراغ کتاب نمیرن، چون سرشون گرم گوشی هاشون میشه... اینو بهت قول می دم.
یه زمانی میرسه که بازار نشر رو تخته می کنن بچه های بچه های ما به کتاب همونطوری نگاه می کنن که ما الان به کتیبه های مصری .
ازت میپرسن : بابا بزرگ،کتاب خوندن به چه دردی میخوره؟
شما هم بهشون جواب میدی :
برای قطع کردن درختا یا رویاپردازی... خودم هم دیگه نمی دونم...!
📕پرونده بالتیمور
✍ژوئل دیکر
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
☕️قطعه‌ای از کتاب
تا بیست سال دیگه آقای گولدمن، مردم دیگه سراغ کتاب نمیرن، چون سرشون گرم گوشی هاشون میشه... اینو بهت قول می دم.
یه زمانی میرسه که بازار نشر رو تخته می کنن بچه های بچه های ما به کتاب همونطوری نگاه می کنن که ما الان به کتیبه های مصری .
ازت میپرسن : بابا بزرگ،کتاب خوندن به چه دردی میخوره؟
شما هم بهشون جواب میدی :
برای قطع کردن درختا یا رویاپردازی... خودم هم دیگه نمی دونم...!
📕پرونده بالتیمور
✍ژوئل دیکر
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
اینکه پولدارترین فرد قبرستان باشم برای من ارزشی ندارد...چیزی که برای من ارزش دارد این است که شب در حالی به رختخواب بروم که به خود بگویم : امروز یک کار خارق العاده انجام دادیم .
#استیو_جابز
(ژورنال وال استریت ۱۹۹۳)
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
اینکه پولدارترین فرد قبرستان باشم برای من ارزشی ندارد...چیزی که برای من ارزش دارد این است که شب در حالی به رختخواب بروم که به خود بگویم : امروز یک کار خارق العاده انجام دادیم .
#استیو_جابز
(ژورنال وال استریت ۱۹۹۳)
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
راستش را بخواهید ما زن‌ها دو تا ذهن داریم. یکی ذهن واقعی‌مان که هر آن چیزی که میبیند به مغزش می‌فرستد و پردازش میکند. یکی دیگر هم ذهن داستانی‌مان که بیشترِ زحمت روی دوش این یکی است. ماجرا کمی پیچیده است اما کارش این است که یک چیزی میبیند اما فقط به پردازش همان اکتفا نمی‌کند. یک مشت داستان و تخیلات و احتمالات به شکل اتوماتیک می‌سازد و می‌چسباند تنگش تا از یکنواختی و بی داستانی در زندگی در بیاییم. مثل همین امروز که تلفن پیمان خاموش است و صبح که داشتم از زیر پتو دیدش می‌زدم دو مَن عطر را با یک حالی روی خودش خالی می‌کرد و به پشت و جلو و چپ و راست و پیدا و پنهانش فیس فیس می‌پاشید که انگار شب قبلش توی طویله خوابیده. همانجا بود که ذهن داستانی‌ام زد به شانه‌ام و گفت بیه! منظورش این بود که بیا تا دستمان خالی است مشغول شویم. از زیر پتو بیرون پریدم و شیشه عطرش را از دستش قاپیدم و گفتم: «شب با عرقگیر و شلوارک پاره و بوی تخم مرغ کنار من می‌خوابی، صبح کریستین دیور رو خودت خالی می‌کنی واسه راننده سرویس اداره یا آقای جباری؟» پیمان هم چند لحظه به صورتم خیره ماند و عطر را از دستم کشید و گفت:« عزیزم مگه تو منو به خاطر خودم دوست نداری؟» این دیگر مسخره‌ترین جمله‌ای است که آدم‌ها وقتی به خودشان نمی‌رسند و کثیفند، یا بادگلوهای بلند می‌زنند یا دهانشان بوی ماهی تازه شکار شده می‌دهد یا توی صورتت عطسه می‌کنند، می‌گویند. «من را به خاطر خودم بخواه!» انگار که خودش چیزی به غیر از این بو و وضع و ظاهر است. من خودم را هم با آن وضعیت نمی‌خواهم. همه این‌ها را توی کله‌ام گفتم و به پیمان لبخندی زدم و گفتم: «آره خب!» پیمان هم کیفش را برداشت و از خانه بیرون رفت. دوساعت از رفتنش نگذشته بود که تلفنش هم خاموش شد. چندباری سعی کردم نفس عمیق بکشم و مثل زنهای منطقی بگویم شارژش تمام شده اما بیشتر پیمان را توی یک رستوران لوکس می‌دیدم که دارد شیشلیک سفارش می‌دهد. دوتا هم سفارش می‌دهد! نوشیدنی‌اش هم می‌خواهد خنک باشد لعنتی! قیافه‌اش هم دلبرانه است و گوش هایش از ذوق بزرگتر شده. داشتم لعنت و نفرینش میکردم که در خانه را باز کرد. صورتش سیاه شده بود و پیراهنش از دو ناحیه پاره بود. کیفش را انداخت جلوی در و گفت:«موتور زد بهم» اینجور لحظه‌ها، لحظه های غریبیست نازنین. چون گوشه چشم‌هایت خیس شده که شوهر بدبختت اینطور پاره و خاکی شده و همزمان گوشه دهان از خوشی کج شده که نرفته بوده جاده چالوس! برای همین با ذوق و ترحم قورت داده شده‌ای بتادین ریختم روی زخم‌هایش. اما همینکه بتادین داشت روی زخم‌هایش سر می‌خورد و داشت تلاش می‌کرد یکجوری شلوارک پاره‌اش را بپوشد که به زخم‌هایش مالیده نشود یادم آمد پیمان هر روز با سرویس اداره می‌رود سرکار پس چطور می‌شود که وسط روز با موتور تصادف کرده باشد. همزمان با جویدن ناخنم پیمان را تصور میکردم که توی سربالایی توچال ایستاده و در حالیکه ظرف باقالی پخته توی دستش است، جلوی رفقایش دارد خودش را شیرین میکند و شرط بندی میکند حالا که امروز مجردی پیچانده‌اند مسابقه دویدن توی سرپایینی بگذارند و همان اولش با باقالی‌ها چپه می‌شوند. از فکرم پریدم بیرون و دیدم پیمان پایش را اشتباهی فرو کرده توی پارگی شلوارش و دارد با پای دیگرش لی‌لی می‌آید طرف مبل تا خودش را از گره خوردنش نجات بدهد که گفتم: «لباسات بو باقالی نمیده به نظرت؟» خودش را اشتباهی انداخت روی دسته مبل و صورتش را جمع کرد و گفت: « تو توی هر موقعیتی بلدی فقط به من ایراد بگیری؟ خودت بو باقالی میدی. بیا کمک کن شلوارمو درست کنم» تا جایی که ماهیچه‌ها و چشم‌هایم اجازه می‌دادند برایش غیظ کردم و گفتم:«به من چه! برو بگو همون که باهاش زخمی شدی شلوارکتو بکشه بالا، حیف من ده ساله عمرمو گذاشتم تو زندگی تو» بعدش هم خب چون دست خودمان نیست و گریه‌مان می‌گیرد و می‌رویم توی اتاق، من هم همینکار را کردم و خب پیمان هم با بی توجهی خاصی توی همان وضع خوابش برد. این چند ساعت هم به حالات مختلف این اتفاق فکر کردم به غیر از اینکه خیلی ساده سر کوچه یک موتور زیرش کرده.چون از نظر ذهن دوم ما ونوسی‌ها همه چیز پیچیده باشد قشنگ‌تر است
#دنیای_پیچیده_ونوسی_ها
#مونا_زارع
منتشر شده در روزنامه « بی قانون»
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
راستش را بخواهید ما زن‌ها دو تا ذهن داریم. یکی ذهن واقعی‌مان که هر آن چیزی که میبیند به مغزش می‌فرستد و پردازش میکند. یکی دیگر هم ذهن داستانی‌مان که بیشترِ زحمت روی دوش این یکی است. ماجرا کمی پیچیده است اما کارش این است که یک چیزی میبیند اما فقط به پردازش همان اکتفا نمی‌کند. یک مشت داستان و تخیلات و احتمالات به شکل اتوماتیک می‌سازد و می‌چسباند تنگش تا از یکنواختی و بی داستانی در زندگی در بیاییم. مثل همین امروز که تلفن پیمان خاموش است و صبح که داشتم از زیر پتو دیدش می‌زدم دو مَن عطر را با یک حالی روی خودش خالی می‌کرد و به پشت و جلو و چپ و راست و پیدا و پنهانش فیس فیس می‌پاشید که انگار شب قبلش توی طویله خوابیده. همانجا بود که ذهن داستانی‌ام زد به شانه‌ام و گفت بیه! منظورش این بود که بیا تا دستمان خالی است مشغول شویم. از زیر پتو بیرون پریدم و شیشه عطرش را از دستش قاپیدم و گفتم: «شب با عرقگیر و شلوارک پاره و بوی تخم مرغ کنار من می‌خوابی، صبح کریستین دیور رو خودت خالی می‌کنی واسه راننده سرویس اداره یا آقای جباری؟» پیمان هم چند لحظه به صورتم خیره ماند و عطر را از دستم کشید و گفت:« عزیزم مگه تو منو به خاطر خودم دوست نداری؟» این دیگر مسخره‌ترین جمله‌ای است که آدم‌ها وقتی به خودشان نمی‌رسند و کثیفند، یا بادگلوهای بلند می‌زنند یا دهانشان بوی ماهی تازه شکار شده می‌دهد یا توی صورتت عطسه می‌کنند، می‌گویند. «من را به خاطر خودم بخواه!» انگار که خودش چیزی به غیر از این بو و وضع و ظاهر است. من خودم را هم با آن وضعیت نمی‌خواهم. همه این‌ها را توی کله‌ام گفتم و به پیمان لبخندی زدم و گفتم: «آره خب!» پیمان هم کیفش را برداشت و از خانه بیرون رفت. دوساعت از رفتنش نگذشته بود که تلفنش هم خاموش شد. چندباری سعی کردم نفس عمیق بکشم و مثل زنهای منطقی بگویم شارژش تمام شده اما بیشتر پیمان را توی یک رستوران لوکس می‌دیدم که دارد شیشلیک سفارش می‌دهد. دوتا هم سفارش می‌دهد! نوشیدنی‌اش هم می‌خواهد خنک باشد لعنتی! قیافه‌اش هم دلبرانه است و گوش هایش از ذوق بزرگتر شده. داشتم لعنت و نفرینش میکردم که در خانه را باز کرد. صورتش سیاه شده بود و پیراهنش از دو ناحیه پاره بود. کیفش را انداخت جلوی در و گفت:«موتور زد بهم» اینجور لحظه‌ها، لحظه های غریبیست نازنین. چون گوشه چشم‌هایت خیس شده که شوهر بدبختت اینطور پاره و خاکی شده و همزمان گوشه دهان از خوشی کج شده که نرفته بوده جاده چالوس! برای همین با ذوق و ترحم قورت داده شده‌ای بتادین ریختم روی زخم‌هایش. اما همینکه بتادین داشت روی زخم‌هایش سر می‌خورد و داشت تلاش می‌کرد یکجوری شلوارک پاره‌اش را بپوشد که به زخم‌هایش مالیده نشود یادم آمد پیمان هر روز با سرویس اداره می‌رود سرکار پس چطور می‌شود که وسط روز با موتور تصادف کرده باشد. همزمان با جویدن ناخنم پیمان را تصور میکردم که توی سربالایی توچال ایستاده و در حالیکه ظرف باقالی پخته توی دستش است، جلوی رفقایش دارد خودش را شیرین میکند و شرط بندی میکند حالا که امروز مجردی پیچانده‌اند مسابقه دویدن توی سرپایینی بگذارند و همان اولش با باقالی‌ها چپه می‌شوند. از فکرم پریدم بیرون و دیدم پیمان پایش را اشتباهی فرو کرده توی پارگی شلوارش و دارد با پای دیگرش لی‌لی می‌آید طرف مبل تا خودش را از گره خوردنش نجات بدهد که گفتم: «لباسات بو باقالی نمیده به نظرت؟» خودش را اشتباهی انداخت روی دسته مبل و صورتش را جمع کرد و گفت: « تو توی هر موقعیتی بلدی فقط به من ایراد بگیری؟ خودت بو باقالی میدی. بیا کمک کن شلوارمو درست کنم» تا جایی که ماهیچه‌ها و چشم‌هایم اجازه می‌دادند برایش غیظ کردم و گفتم:«به من چه! برو بگو همون که باهاش زخمی شدی شلوارکتو بکشه بالا، حیف من ده ساله عمرمو گذاشتم تو زندگی تو» بعدش هم خب چون دست خودمان نیست و گریه‌مان می‌گیرد و می‌رویم توی اتاق، من هم همینکار را کردم و خب پیمان هم با بی توجهی خاصی توی همان وضع خوابش برد. این چند ساعت هم به حالات مختلف این اتفاق فکر کردم به غیر از اینکه خیلی ساده سر کوچه یک موتور زیرش کرده.چون از نظر ذهن دوم ما ونوسی‌ها همه چیز پیچیده باشد قشنگ‌تر است
#دنیای_پیچیده_ونوسی_ها
#مونا_زارع
منتشر شده در روزنامه « بی قانون»
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
چهارده سالم بود که داداشم ازدواج کرد. خانومش با بقیه فرق می‌کرد. همش مجله‌های سینمایی می‌خوند و فیلم می‌دید. فیلمایی که برادرش از تهران گیر می‌آورد و واسش می‌فرستاد. با تماشای اون فیلما دنیای منم عوض شد.
آرزو عاشق اینگرید برگمن بود. آرشیو همه‌ی فیلماشو داشت. پوستراشو زده بود به دیوار. مامانم و صنم از کاراش حرص می‌خوردن. ولی داداشم می‌گفت مهم اینه که قورمه‌سبزی خوب جا بیفته و بوش تو خونه بپیچه که اینم به‌راهه. بقیه‌ش دیگه با یه بچه حل میشه. بذارین یه شکم بزاد.
همین‌طورم شد. یه روز همه‌ی اون پوسترا و فیلما رو به من داد و گفت من جرأت و جربزه‌شو نداشتم ولی تو،
#واسه_رسیدن_به_رویاهات_کوتاه_نیا!
#اینگرید_برگمن_با_بوی_قورمه‌سبزی #هاله_مشتاقی_نیا / نشر افراز
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
چهارده سالم بود که داداشم ازدواج کرد. خانومش با بقیه فرق می‌کرد. همش مجله‌های سینمایی می‌خوند و فیلم می‌دید. فیلمایی که برادرش از تهران گیر می‌آورد و واسش می‌فرستاد. با تماشای اون فیلما دنیای منم عوض شد.
آرزو عاشق اینگرید برگمن بود. آرشیو همه‌ی فیلماشو داشت. پوستراشو زده بود به دیوار. مامانم و صنم از کاراش حرص می‌خوردن. ولی داداشم می‌گفت مهم اینه که قورمه‌سبزی خوب جا بیفته و بوش تو خونه بپیچه که اینم به‌راهه. بقیه‌ش دیگه با یه بچه حل میشه. بذارین یه شکم بزاد.
همین‌طورم شد. یه روز همه‌ی اون پوسترا و فیلما رو به من داد و گفت من جرأت و جربزه‌شو نداشتم ولی تو،
#واسه_رسیدن_به_رویاهات_کوتاه_نیا!
#اینگرید_برگمن_با_بوی_قورمه‌سبزی #هاله_مشتاقی_نیا / نشر افراز
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
ده سال مطالعه و بررسی در باره دیکتاتورهایی مانند فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا، آناستازیو سوموزا، و رافائل تروخیو در جمهوری دومینیکن و گفتگو با کسانی که در آن حکومتهای دیکتاتوری عمری را گذرانده اند و سپس صرف هفت سال زمان برای نوشتن یک رمان ؛ اثر زیبایی پدید می آورد که آن را “شعری بر تنهایی قدرت” خوانده اند .گابریل گارسیا مارکز برای خلق اثری که تصویر گر تنهایی و درماندگی و یآس دیکتاتور همراه با جور و ستم و ظلم و بی رحمی و شقاوت اوست هفده سال کارمی کند.
رمان “پاییز پدر سالار” نوشته گابریل گارسیا مارکز در سال ۱۹۷۵ منتشر شده است . این رمان ؛ ژنرال پیری را به تصویر می کشد که پنج هزار بچه نامشروع از او به دنیا آمده ؛ در تنهایی و بی کسی و در کاخی فرسوده که در کثافت و فضله و تپاله حیوانات در آمیخته زندگی می کند و هنوز هم با همان رویه ظلم و زور و ستم و جنایت بر کشوری کوچک فرمانروایی می کند.او همچنان جبار و سفاک و شکاک و هذیان گوست و برای سفاکی و جنایات و انحراف های خاص خود آدمی مبتکر و مبدع نیزهست . در میهمانی ها و مراسم کسی حتی جرات نفس کشیدن در حضورش را نیز ندارد . علاوه برمردم و اطرافیان حتی بستگان درجه اولش نیز از ظلم و جنایت او بی نصیب نمانده اند. دیکتاتوری که پدرش معلوم نیست چه کسی است و دیوانه وار عاشق مادرش است و بعد از مرگش او را به طرز مضحک و مسخره ای در بین مردم تا مقام قدیسین بالا می برد و در مشکلات مادرش را به گونه ای صدا می زند که انگار خدا را صدا می زنند.
دیکتاتور در ابتدای حکومتش فردی است محبوب و مقدس و محترم که بی واسطه بین مردمش حضور دارد . کم کم قدرت زیاد و خودکامگی با هم در می آمیزد و نهایتا قدرت کامل نصیبش شده و تماس با واقعیتها به کلی قطع شده و تنهایی اش شروع می شود . خوی و خصلت دیکتاتوری او را وادار به جنایت می کند. و پاییز دیکتاتور زمانی آغاز می شود که علیه او کودتا می شود و او مردم را نیز همراه خود نمی بیند. او بدلهایی نیز دارد که در برخی موارد این بدلها هستند که در برخی جاها حضوردارند .
ساختار رمان گونه ای است که زمان در آن کاملا سیال است و همواره عقب و جلو می رود. شاید این مسئله نیاز به تمرکز را برای خواندن این رمان طلب می کند . کتاب حاوی جملات و عباراتی تامل برانگیز و تازه ای است.
شخصیت دیکتاتور در این رمان کاملا سیاه است و بر خلاف شخصیتهای ادبیات مدرن که برخی مواقع در شخصیتهای بد آنها میتوان شاهد رفتار نسبتا خوب نیز بود ؛ هیچ رفتار مثبتی در زندگی دیکتاتورنمی توان دید. نویسنده خود در مورد این رمان می گوید :از لحاظ ادبی مهم ترین کتاب من پاییز پدرسالار است. این اثر که همیشه دوست داشتم بنویسمش. مرا از گمنامی نجات داد. برای خلق این اثر بیش از ۱۷ سال کار کردم.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
ده سال مطالعه و بررسی در باره دیکتاتورهایی مانند فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا، آناستازیو سوموزا، و رافائل تروخیو در جمهوری دومینیکن و گفتگو با کسانی که در آن حکومتهای دیکتاتوری عمری را گذرانده اند و سپس صرف هفت سال زمان برای نوشتن یک رمان ؛ اثر زیبایی پدید می آورد که آن را “شعری بر تنهایی قدرت” خوانده اند .گابریل گارسیا مارکز برای خلق اثری که تصویر گر تنهایی و درماندگی و یآس دیکتاتور همراه با جور و ستم و ظلم و بی رحمی و شقاوت اوست هفده سال کارمی کند.
رمان “پاییز پدر سالار” نوشته گابریل گارسیا مارکز در سال ۱۹۷۵ منتشر شده است . این رمان ؛ ژنرال پیری را به تصویر می کشد که پنج هزار بچه نامشروع از او به دنیا آمده ؛ در تنهایی و بی کسی و در کاخی فرسوده که در کثافت و فضله و تپاله حیوانات در آمیخته زندگی می کند و هنوز هم با همان رویه ظلم و زور و ستم و جنایت بر کشوری کوچک فرمانروایی می کند.او همچنان جبار و سفاک و شکاک و هذیان گوست و برای سفاکی و جنایات و انحراف های خاص خود آدمی مبتکر و مبدع نیزهست . در میهمانی ها و مراسم کسی حتی جرات نفس کشیدن در حضورش را نیز ندارد . علاوه برمردم و اطرافیان حتی بستگان درجه اولش نیز از ظلم و جنایت او بی نصیب نمانده اند. دیکتاتوری که پدرش معلوم نیست چه کسی است و دیوانه وار عاشق مادرش است و بعد از مرگش او را به طرز مضحک و مسخره ای در بین مردم تا مقام قدیسین بالا می برد و در مشکلات مادرش را به گونه ای صدا می زند که انگار خدا را صدا می زنند.
دیکتاتور در ابتدای حکومتش فردی است محبوب و مقدس و محترم که بی واسطه بین مردمش حضور دارد . کم کم قدرت زیاد و خودکامگی با هم در می آمیزد و نهایتا قدرت کامل نصیبش شده و تماس با واقعیتها به کلی قطع شده و تنهایی اش شروع می شود . خوی و خصلت دیکتاتوری او را وادار به جنایت می کند. و پاییز دیکتاتور زمانی آغاز می شود که علیه او کودتا می شود و او مردم را نیز همراه خود نمی بیند. او بدلهایی نیز دارد که در برخی موارد این بدلها هستند که در برخی جاها حضوردارند .
ساختار رمان گونه ای است که زمان در آن کاملا سیال است و همواره عقب و جلو می رود. شاید این مسئله نیاز به تمرکز را برای خواندن این رمان طلب می کند . کتاب حاوی جملات و عباراتی تامل برانگیز و تازه ای است.
شخصیت دیکتاتور در این رمان کاملا سیاه است و بر خلاف شخصیتهای ادبیات مدرن که برخی مواقع در شخصیتهای بد آنها میتوان شاهد رفتار نسبتا خوب نیز بود ؛ هیچ رفتار مثبتی در زندگی دیکتاتورنمی توان دید. نویسنده خود در مورد این رمان می گوید :از لحاظ ادبی مهم ترین کتاب من پاییز پدرسالار است. این اثر که همیشه دوست داشتم بنویسمش. مرا از گمنامی نجات داد. برای خلق این اثر بیش از ۱۷ سال کار کردم.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
مبلغی که بابت خرید کتاب می‌پردازیم
به مراتب پایین تر از هزینه هایی است که در آینده بابت نخواندن آن پرداخت خواهیم کرد ...!
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
به مراتب پایین تر از هزینه هایی است که در آینده بابت نخواندن آن پرداخت خواهیم کرد ...!
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
در این دنیا که همه می کوشند چیزی شوند ، تو "هیچ" شو!
مقصدت "فنا" باشد.
انسان باید فی المثل بسان گلدان باشد.
همانطور که در گلدان نه ظاهر ، بلکه خلاء درون ( جای رستن گل) اصل است،
در انسان نیز نه ظن منیت ، بلکه "معرفت هیچ بودن" و "فنا" اساس راه است
تا گل و ریاحین معرفت و کمال در باطن شکوفا گردد.
<<مقالات شمس تبریزی>>
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
در این دنیا که همه می کوشند چیزی شوند ، تو "هیچ" شو!
مقصدت "فنا" باشد.
انسان باید فی المثل بسان گلدان باشد.
همانطور که در گلدان نه ظاهر ، بلکه خلاء درون ( جای رستن گل) اصل است،
در انسان نیز نه ظن منیت ، بلکه "معرفت هیچ بودن" و "فنا" اساس راه است
تا گل و ریاحین معرفت و کمال در باطن شکوفا گردد.
<<مقالات شمس تبریزی>>
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
علم اگر اشتباه کند اشتباهش را خواهد پذیرفت اما مذهبیون شما را می کشند تا ثابت کنند دین هرگز اشتباه نمی‌کند..!!
#برتراند_راسل
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
علم اگر اشتباه کند اشتباهش را خواهد پذیرفت اما مذهبیون شما را می کشند تا ثابت کنند دین هرگز اشتباه نمی‌کند..!!
#برتراند_راسل
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
📃 نقد دکتر شریعتی
📖تناقضات و تضادها در اندیشه ی شریعتی
🔴 در حوزه ی فلسفه:
شریعتی در حالی مدعی آشنایی با فلسفه ی غرب است که کوچکترین فهمی از آن ندارد. مثلا در جلد 31 آثار شریعتی که "ویژگی های قرون جدید" نام دارد درسگفتار "تاریخ تکامل فلسفه" را ارایه میکند (صفحات 25-8) و فاجعه اینجاست که شریعتی حتی نتوانسته اسم متفکران و فیلسوفان مهم غرب را به توالی تاریخی ذکر کند.( ج 31، ویژگیهای قرون جدید، تهران، چاپخش، 1380،ص 20، ج 12، ص 31 و ص 21) و در کل این درسهای فلسفی حتی یکبار از امانوئل کانت، غول مشهور فلسفه ی غرب نام نمیبرد انگار که اصلا از وجود وی بیخبر بوده و بدتر از همه اینکه به جای فلاسفه ی مهم قرن بیستم اسم انیشتن را ذکر میکند! ( ج 31، ویزگی های قرون جدید، همان،ص 24) پس با این شرایط نباید از شریعتی انتظار داشت که نیچه را اساسا فیلسوف بداند زیرا وی درباره ی نیچه معتقد است: "نیچه بسیار عوامانه است." (ج 25، انسان بی خود، تهران، قلم، 1381، ص 163، و صص 190-189)
🔴 در حوزه ی علم و دین:
عقل ستیزی و علم ستیزی شریعتی به جایی میرسد که در کتاب "بازشناسی هویت ایرانی اسلامی" کار علمی را در تعارض با وظیفه ی اجتماعی میبیند. ( ج 12، بازشناسی اندیشه ی ایرانی اسلامی، تهران، قلم، 1378، ص 48) و در کتاب "جهان بینی و ایدئولوژی" در روش شناسی فهم حدیث به اینجا میرسد که: "عقلم را گذاشتم کنار... حالا می فهمم." (ج 23، جهان بینی و ایدئولوژی تهران، انتشار، ص57) و حیرت آور اینکه به رغم علم ستیزی و عقل ستیزی، قرآن را بصورت پوزویستی و علمی میفهمد. (ج 31، صص 62-58) یا سخنان فیزیکدانان را در اسلام و قرآن می یابد.(ج 31، ص 275) شریعتی میتواند در جایی علت عدم رشد فلسفه و علم رامسیحیت و کلیسای مسیحی معرفی کند.(ج 31، ص34) و در جای دیگر همین مطلب را رد کند. (ج 31، ص 17) میتواند در جایی بگوید دانشمندان اسلامی از جمله ابن سینا روش تحقیق تجربی داشتند. (ج31، ص22) و یک جای دیگر مشکل آنها و از جمله همان ابن سینا را عدم استفاده از روش تجربی بداند. (ج31، ص48)
🔴 در حوزه ی فرهنگ:
شریعتی در یکجا دست به انتقاد از فرهنگ شرقی میزندو در انتقاد از این فرهنگ مینویسد ما شرقی ها همه گذشته پرست هستیم. (ج13، هبوط در کویر، تهران،چاپخش، 1383،ص271) در صورتی که در کتاب دیگرش از گذشته گرایی دفاع میکند. (ج12، تاریخ تمدن2، تهران، قلم، 1378، صص 124-123) شریعتی براحتی میتواند از برابری کامل زن و مرددرمکتب اسلام سخن بگوید، در حالیکه وقتی دیگر با نگاهی مردسالارانه ازتمکین زن دربرابرمرد بعنوان قائم به امورخانواده سخن می گوید و حتی باذهن مذکر مینویسد:"قرآن یک اخلاق مردانه را تعلیم میکند و انجیل اخلاق زنانه را."(ج22، مذهب علیه مذهب، تهران، چاپخش، 1381، ص136)
🔴 در حوزه ی تمدن غرب وشرق:
شریعتی از تفاوت روان و خیال انسان شرقی و غربی سخن می گوید. (ج11، تاریخ تمدن1، تهران، قلم، 1381، ص 96) و به این نتیجه میرسد که جهان گرایی, خرد گرایی, سازمان دهی و قدرت گرایی ویژگیهای انسان غربی است. (ج25، انسان بی خود،تهران، قلم، 1381، صص64-56) شریعتی تاکید میکند که انسان شرقی استعداد خاصی در خلق مکاتب عرفانی دارد (ج30، اسلام شناسی:درسهای دانشگاه مشهد، تهران، چاپخش، 1383،ص 122، ج14، تاریخ و شناخت ادیان1، تهران، انتشار، 1381، ص 147، ج25، ص357، ج، 5، ص 125) و از طرف دیگر متناقض با نوشته های قبلی اش مینویسد: "فرهنگی را بوجود آوردند که برتری غرب، تمدنش و انسانش است و به دنیا و حتی به خود ما باوراندند که در اروپا استعداد عقلی قوی تر است، در شرقی نیست، در شرقی استعداد احساس و عرفان قوی است نه عقلی و تکنیکی"(ج31، ویژگیهای قرون جدید، تهران، چاپخش، 1380، ص 384) و باز متناقض با سخنان قبلی اش، تفکیک روحیه ی شرقی صوفیانه از روحیه ی غربی واقع گرا را نه تنها رد میکند بلکه حتی استعماری میداند. (ج11، تاریخ تمدن1، تهران، قلم، 1378، ص25 و ج4، بازگشت، تهران، الهام، 1379، صص20-19) شریعتی از یک سو غرب و تمام فرهنگ و تمدن آن را نفی و رد میکند و مینویسد: "امروز با برنامه های چند ساله همه ی سعی و هدف جهان سوم رسیدن به قافله ی تمدن قرن است که آنها خود هم اکنون پوچی و بیهودگی نظام زندگی جدید خود را دریافته اند..."(ج12، تاریخ تمدن2، تهدان، قلم، 1378، ص83) شریعتی مینویسد: "عرب رو به زوال و انحطاط است." (ج17، اسلام شناسی2، تهران، قلم، 1382، صص67-63) و حتی تاریخ این زوال و نابودی را نیز پیش بینی میکند: "میدانم سال 2000 سالی خواهد بود که مصرف پرستی از بیت خواهد رفت."(ج20، چه باید کرد؟، تهران، قلم، 1381، ص 511) و باز در تناقض آن نوشته ها در کتاب دیگرش "مخروط جامعه شناسی فرهنگی" تقلید آگاهانه و از روی شناخت از غرب را جایز میداند و آن را برای ترقی لازم میشمارد. (126-125:1380)
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
📃 نقد دکتر شریعتی
📖تناقضات و تضادها در اندیشه ی شریعتی
🔴 در حوزه ی فلسفه:
شریعتی در حالی مدعی آشنایی با فلسفه ی غرب است که کوچکترین فهمی از آن ندارد. مثلا در جلد 31 آثار شریعتی که "ویژگی های قرون جدید" نام دارد درسگفتار "تاریخ تکامل فلسفه" را ارایه میکند (صفحات 25-8) و فاجعه اینجاست که شریعتی حتی نتوانسته اسم متفکران و فیلسوفان مهم غرب را به توالی تاریخی ذکر کند.( ج 31، ویژگیهای قرون جدید، تهران، چاپخش، 1380،ص 20، ج 12، ص 31 و ص 21) و در کل این درسهای فلسفی حتی یکبار از امانوئل کانت، غول مشهور فلسفه ی غرب نام نمیبرد انگار که اصلا از وجود وی بیخبر بوده و بدتر از همه اینکه به جای فلاسفه ی مهم قرن بیستم اسم انیشتن را ذکر میکند! ( ج 31، ویزگی های قرون جدید، همان،ص 24) پس با این شرایط نباید از شریعتی انتظار داشت که نیچه را اساسا فیلسوف بداند زیرا وی درباره ی نیچه معتقد است: "نیچه بسیار عوامانه است." (ج 25، انسان بی خود، تهران، قلم، 1381، ص 163، و صص 190-189)
🔴 در حوزه ی علم و دین:
عقل ستیزی و علم ستیزی شریعتی به جایی میرسد که در کتاب "بازشناسی هویت ایرانی اسلامی" کار علمی را در تعارض با وظیفه ی اجتماعی میبیند. ( ج 12، بازشناسی اندیشه ی ایرانی اسلامی، تهران، قلم، 1378، ص 48) و در کتاب "جهان بینی و ایدئولوژی" در روش شناسی فهم حدیث به اینجا میرسد که: "عقلم را گذاشتم کنار... حالا می فهمم." (ج 23، جهان بینی و ایدئولوژی تهران، انتشار، ص57) و حیرت آور اینکه به رغم علم ستیزی و عقل ستیزی، قرآن را بصورت پوزویستی و علمی میفهمد. (ج 31، صص 62-58) یا سخنان فیزیکدانان را در اسلام و قرآن می یابد.(ج 31، ص 275) شریعتی میتواند در جایی علت عدم رشد فلسفه و علم رامسیحیت و کلیسای مسیحی معرفی کند.(ج 31، ص34) و در جای دیگر همین مطلب را رد کند. (ج 31، ص 17) میتواند در جایی بگوید دانشمندان اسلامی از جمله ابن سینا روش تحقیق تجربی داشتند. (ج31، ص22) و یک جای دیگر مشکل آنها و از جمله همان ابن سینا را عدم استفاده از روش تجربی بداند. (ج31، ص48)
🔴 در حوزه ی فرهنگ:
شریعتی در یکجا دست به انتقاد از فرهنگ شرقی میزندو در انتقاد از این فرهنگ مینویسد ما شرقی ها همه گذشته پرست هستیم. (ج13، هبوط در کویر، تهران،چاپخش، 1383،ص271) در صورتی که در کتاب دیگرش از گذشته گرایی دفاع میکند. (ج12، تاریخ تمدن2، تهران، قلم، 1378، صص 124-123) شریعتی براحتی میتواند از برابری کامل زن و مرددرمکتب اسلام سخن بگوید، در حالیکه وقتی دیگر با نگاهی مردسالارانه ازتمکین زن دربرابرمرد بعنوان قائم به امورخانواده سخن می گوید و حتی باذهن مذکر مینویسد:"قرآن یک اخلاق مردانه را تعلیم میکند و انجیل اخلاق زنانه را."(ج22، مذهب علیه مذهب، تهران، چاپخش، 1381، ص136)
🔴 در حوزه ی تمدن غرب وشرق:
شریعتی از تفاوت روان و خیال انسان شرقی و غربی سخن می گوید. (ج11، تاریخ تمدن1، تهران، قلم، 1381، ص 96) و به این نتیجه میرسد که جهان گرایی, خرد گرایی, سازمان دهی و قدرت گرایی ویژگیهای انسان غربی است. (ج25، انسان بی خود،تهران، قلم، 1381، صص64-56) شریعتی تاکید میکند که انسان شرقی استعداد خاصی در خلق مکاتب عرفانی دارد (ج30، اسلام شناسی:درسهای دانشگاه مشهد، تهران، چاپخش، 1383،ص 122، ج14، تاریخ و شناخت ادیان1، تهران، انتشار، 1381، ص 147، ج25، ص357، ج، 5، ص 125) و از طرف دیگر متناقض با نوشته های قبلی اش مینویسد: "فرهنگی را بوجود آوردند که برتری غرب، تمدنش و انسانش است و به دنیا و حتی به خود ما باوراندند که در اروپا استعداد عقلی قوی تر است، در شرقی نیست، در شرقی استعداد احساس و عرفان قوی است نه عقلی و تکنیکی"(ج31، ویژگیهای قرون جدید، تهران، چاپخش، 1380، ص 384) و باز متناقض با سخنان قبلی اش، تفکیک روحیه ی شرقی صوفیانه از روحیه ی غربی واقع گرا را نه تنها رد میکند بلکه حتی استعماری میداند. (ج11، تاریخ تمدن1، تهران، قلم، 1378، ص25 و ج4، بازگشت، تهران، الهام، 1379، صص20-19) شریعتی از یک سو غرب و تمام فرهنگ و تمدن آن را نفی و رد میکند و مینویسد: "امروز با برنامه های چند ساله همه ی سعی و هدف جهان سوم رسیدن به قافله ی تمدن قرن است که آنها خود هم اکنون پوچی و بیهودگی نظام زندگی جدید خود را دریافته اند..."(ج12، تاریخ تمدن2، تهدان، قلم، 1378، ص83) شریعتی مینویسد: "عرب رو به زوال و انحطاط است." (ج17، اسلام شناسی2، تهران، قلم، 1382، صص67-63) و حتی تاریخ این زوال و نابودی را نیز پیش بینی میکند: "میدانم سال 2000 سالی خواهد بود که مصرف پرستی از بیت خواهد رفت."(ج20، چه باید کرد؟، تهران، قلم، 1381، ص 511) و باز در تناقض آن نوشته ها در کتاب دیگرش "مخروط جامعه شناسی فرهنگی" تقلید آگاهانه و از روی شناخت از غرب را جایز میداند و آن را برای ترقی لازم میشمارد. (126-125:1380)
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
خانه ی ما(از مجموعه آبشوران)-علی اشرف درویشیان 1
آشورا ۱ جای مردن سگ های پیر بود. جای عشق بازی مرغابی ها بود. جای پرت کردن بچه گربه هایی بود که خواب را به مردم حرام کرده بودند.
آشورا جای بازی ما بود.
اوایل بهار یا اواخر پاییز که آسمان را ابر سیاهی می پوشاند، بابام از میان اتاق می نالید که :
- خدایا غضبت را از ما دور کن.
ولی خدا به حرف بابام گوش نمی کرد. سیل می آمد. خشمگین می شد. می شست و می رفت. کف به لب می آورد. پل های چوبی را می برد. زورش به خانه های بالای شهر که از سنگ و آجر ساخته شده بودند، نمی رسید . اما به ما که می رسید، تمام دق دلش را خالی می کرد.
دیوارها را با لانه های گنجشکش می برد. سیل تا توی اتاقمان می آمد.
خانه ی مامثل میهمانان ناخوانده می مانست. به پستوها و صندوق خانه ها هم سر می کشید و کتابهای دعای بابام را خیس می کرد. بابام می گفت:
- آشورا مثل ماموراس. به هرسوراخ سنبه ای سر می کشه.
نقب ها توی آشورا خالی می شدند. زباله ها را در آشورا می ریختند. از بالای شهر همین طور که پایین می آمد، بارش را می آورد تا به در خانه ی ما می رسید. همه ی بارش را روی گرده ی ما خالی می کرد.
سیل همه چیز با خودش می آورد. پالان الاغهایی که خودشان هم بعد می آمدند.
تیرهای چوبی بزرگ. ریشه درخت. کاه و گندم دهات اطراف را هم می آورد. چانهای چوبی، گاو و گوسفند، بع بع و گربه می آورد.
فریاد می آورد. قوطی های هم می آورد که عکسهای ماهی رویشان بود. عکس زنهای خوشگل رویشان بود. یک بار هم یک گهواره ی کهنه با بچه ای که هنوز وغ می زد آورد.
سیل پلهای چوبی را خراب می کرد. پل های سنگی تکان نمی خوردند.تا پل ها درست بشوند، ما همیشه دیر به مدرسه می رسیدیم و چوب می خوردیم.
سیل که می نشست، آشورا مثل اول مهربان می شد بخشنده می شد دوباره شفیع کور با نی آهنی اش می نشست کنار دیوارهای نمناک زیر آفتاب و آشورا را پر از آهنگ های کردی می کرد.
شفیع کور همیشه با آشورا بود. چشمهایش کلاغ پوک بود. ننه می گفت: «وقت بچه بوده خیلی شیطانی می کرده، رفته بالای درخت تا جوجه کلاغها را پایین بیاره، کلاغها ریخته اند سرش و چشمهایش را در آورده اند.»
ولی شفیع کور از آبله کور شده بود.
بعد از سیل می رفتیم توی ماسه ها را که سیاه بودند می گشتیم پول پیدا می کردیم قاشق و بطری شکسته پیدا می کردیم. یک بار هم یک دکان عینک سازی را آب از وسط شهر برده بود و ما چند تا چشم عاریه هم پیدا کردیم. شیشه ی داخل ماسه ها دست و پایمان را می برید. آهسته می آمدیم و خاکستر تون های حمام را که کنار آشورا خالی می کردند، روی زخممان می پاشیدیم.
خانه ی مااز چشمه هایی که از کنار آشورا بیرون می زدند، آب می نوشیدیم. می رفتیم کنار خاکسترهای گرم، به همشان می زدیم و سرخی آتش و سبزی خوشرنگ لاستیک های سوخته را تماشا می کردیم.
آهسته می رفتیم و از خانه ، نان می دزدیدیم و می گذاشتیم لیفه ی شلوارمان تا ننه غافلگیرمان نکند. وقتی که از اتاق بیرون می آمدیم ، دستهامان را آزدانه تکان می دادیم که یعنی چیزی نبرده ایم. ولی خودمان را تکان نمی دادیم که مبادا نان بیافتد.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
خانه ی ما(از مجموعه آبشوران)-علی اشرف درویشیان 1
آشورا ۱ جای مردن سگ های پیر بود. جای عشق بازی مرغابی ها بود. جای پرت کردن بچه گربه هایی بود که خواب را به مردم حرام کرده بودند.
آشورا جای بازی ما بود.
اوایل بهار یا اواخر پاییز که آسمان را ابر سیاهی می پوشاند، بابام از میان اتاق می نالید که :
- خدایا غضبت را از ما دور کن.
ولی خدا به حرف بابام گوش نمی کرد. سیل می آمد. خشمگین می شد. می شست و می رفت. کف به لب می آورد. پل های چوبی را می برد. زورش به خانه های بالای شهر که از سنگ و آجر ساخته شده بودند، نمی رسید . اما به ما که می رسید، تمام دق دلش را خالی می کرد.
دیوارها را با لانه های گنجشکش می برد. سیل تا توی اتاقمان می آمد.
خانه ی مامثل میهمانان ناخوانده می مانست. به پستوها و صندوق خانه ها هم سر می کشید و کتابهای دعای بابام را خیس می کرد. بابام می گفت:
- آشورا مثل ماموراس. به هرسوراخ سنبه ای سر می کشه.
نقب ها توی آشورا خالی می شدند. زباله ها را در آشورا می ریختند. از بالای شهر همین طور که پایین می آمد، بارش را می آورد تا به در خانه ی ما می رسید. همه ی بارش را روی گرده ی ما خالی می کرد.
سیل همه چیز با خودش می آورد. پالان الاغهایی که خودشان هم بعد می آمدند.
تیرهای چوبی بزرگ. ریشه درخت. کاه و گندم دهات اطراف را هم می آورد. چانهای چوبی، گاو و گوسفند، بع بع و گربه می آورد.
فریاد می آورد. قوطی های هم می آورد که عکسهای ماهی رویشان بود. عکس زنهای خوشگل رویشان بود. یک بار هم یک گهواره ی کهنه با بچه ای که هنوز وغ می زد آورد.
سیل پلهای چوبی را خراب می کرد. پل های سنگی تکان نمی خوردند.تا پل ها درست بشوند، ما همیشه دیر به مدرسه می رسیدیم و چوب می خوردیم.
سیل که می نشست، آشورا مثل اول مهربان می شد بخشنده می شد دوباره شفیع کور با نی آهنی اش می نشست کنار دیوارهای نمناک زیر آفتاب و آشورا را پر از آهنگ های کردی می کرد.
شفیع کور همیشه با آشورا بود. چشمهایش کلاغ پوک بود. ننه می گفت: «وقت بچه بوده خیلی شیطانی می کرده، رفته بالای درخت تا جوجه کلاغها را پایین بیاره، کلاغها ریخته اند سرش و چشمهایش را در آورده اند.»
ولی شفیع کور از آبله کور شده بود.
بعد از سیل می رفتیم توی ماسه ها را که سیاه بودند می گشتیم پول پیدا می کردیم قاشق و بطری شکسته پیدا می کردیم. یک بار هم یک دکان عینک سازی را آب از وسط شهر برده بود و ما چند تا چشم عاریه هم پیدا کردیم. شیشه ی داخل ماسه ها دست و پایمان را می برید. آهسته می آمدیم و خاکستر تون های حمام را که کنار آشورا خالی می کردند، روی زخممان می پاشیدیم.
خانه ی مااز چشمه هایی که از کنار آشورا بیرون می زدند، آب می نوشیدیم. می رفتیم کنار خاکسترهای گرم، به همشان می زدیم و سرخی آتش و سبزی خوشرنگ لاستیک های سوخته را تماشا می کردیم.
آهسته می رفتیم و از خانه ، نان می دزدیدیم و می گذاشتیم لیفه ی شلوارمان تا ننه غافلگیرمان نکند. وقتی که از اتاق بیرون می آمدیم ، دستهامان را آزدانه تکان می دادیم که یعنی چیزی نبرده ایم. ولی خودمان را تکان نمی دادیم که مبادا نان بیافتد.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
داستان کوتاه خانه ی ما-علی اشرف درویشیان 2
ننه اگر می دید با چنگول میان رانهامان را کبود می کرد. می نالید و سر خود را به دیوار می زد. می نشست گوشه اتاق . زانوها را بغل می کرد. خودش را به چپ و راست تکان می داد و می مویید و می گفت:
- کزه ۲ کن پای دیوارها بخودم. بدبخت بخودم، روله ۳ روله براتان بکنم الاهی .شیرم حلالتان نباشد تا روز قیامت.
اکبر که اینجور وقت ها دماغش تیر می کشید با بغض می گفت:
- کاشکی می شد آدم هی نان نخوره. تا ننه خوشحال بشه.
من می گفتم:
- آخه نمی شه، آنوقت می میریم!
اکبر می گفت:
- بهتر، از دست ننه راحت می شیم.
ننه که ما را پکر و مظلوم گوشه ی دیوار می دید، دلش می سوخت . می زد زیر گریه و می گفت:
- روله آخر چرا اذیتم می کنین . آخه شب جواب اون تون و چی بدم؟
ما هم با ننه می زدیم زیر گریه.
هروقت بچه ای از بچه های کوچه مان می مرد، ننه تا چند روز نفرینمان نمی کرد حتی ما را می بوسید، بغلمان می کرد و قربان صدقه مان می رفت. رو می کرد به آسمان و می گفت:
خانه ی ما- روله ، دردتان بخوره طوق سرم، عزیزاکم.
اما با اولین لقمه نانی که از میان دیگ بر می داشتیم، نفرین و ناله هایش شروع می شد.
از ذغالدان تخم مرغ می دزدیدم ، می آوردیم، و می گذاشتیم زیر خاکسترهای داغ تون حمام تا می پخت. گاهی هم تخم مرغ از زیر خاکستر ها می ترکید و خاکسترها را به چشم و حلقمان می کرد. اگر گیرمان می آمد، به و چغندر هم زیر خاکستر ها می گذاشتیم و پخته و نپخته از همدیگر می قاپیدیم.
آشورا با بوی مستراح هایش ما را در آغوش خود جای می داد، از روی لوله های فلزی که آب به خانه های آجری می برد به این طرف و آن طرف می دویدیم و شرط بندی می کردیم.
«ریخمه مشتت» ۴ می کردیم. برای سگ های ولگرد و گربه های بی پناه با سنگ خانه می ساختیم . دور شفی کور می نشستیم و به آهنگ هایش گوش می دادیم.
شب با سر و روی گرد و خاکی و دست های قاچ قاچ و خون آلود به خانه ی سوت و کور می خزیدیم . با دو دلی به ننه که پای چراغ گرد سوز چمباتمه زده بود سلام می کردیم و دلهره داشتیم که ننه به دیگ نان سر زده یا نه. او که دست های ما را می دید با قیافه مهربان ولی بغض کرده می گفت:
- بدبخت شدیم . هرچه پول داریم باید بدیم وازلین برای دست هاتان.
سیل روی دیوارهای اتاقمان را خط می انداخت. بابام می دانست که پارسال یا چند سال پیش چقدر سیل آمده بود. اثرش روی دیوار مانده بود. بابام به دیوار اشاره می کرد و می گفت:
- این هم تقویم دیواری ما
سیل می آمد. آشور را پر می شد و آب از مستراح ها فواره وار بالا می زد. حیاط را پر می کرد. چاه را پر می کرد.چوب های پوسیده و کاه ها و دسته گلهای پلاسیده بالای شهری ها را روی دستش می گرفت و می آورد تو اتاق ما و به ما تقدیم می کرد. فقط زبان نداشت سلام کند.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
داستان کوتاه خانه ی ما-علی اشرف درویشیان 2
ننه اگر می دید با چنگول میان رانهامان را کبود می کرد. می نالید و سر خود را به دیوار می زد. می نشست گوشه اتاق . زانوها را بغل می کرد. خودش را به چپ و راست تکان می داد و می مویید و می گفت:
- کزه ۲ کن پای دیوارها بخودم. بدبخت بخودم، روله ۳ روله براتان بکنم الاهی .شیرم حلالتان نباشد تا روز قیامت.
اکبر که اینجور وقت ها دماغش تیر می کشید با بغض می گفت:
- کاشکی می شد آدم هی نان نخوره. تا ننه خوشحال بشه.
من می گفتم:
- آخه نمی شه، آنوقت می میریم!
اکبر می گفت:
- بهتر، از دست ننه راحت می شیم.
ننه که ما را پکر و مظلوم گوشه ی دیوار می دید، دلش می سوخت . می زد زیر گریه و می گفت:
- روله آخر چرا اذیتم می کنین . آخه شب جواب اون تون و چی بدم؟
ما هم با ننه می زدیم زیر گریه.
هروقت بچه ای از بچه های کوچه مان می مرد، ننه تا چند روز نفرینمان نمی کرد حتی ما را می بوسید، بغلمان می کرد و قربان صدقه مان می رفت. رو می کرد به آسمان و می گفت:
خانه ی ما- روله ، دردتان بخوره طوق سرم، عزیزاکم.
اما با اولین لقمه نانی که از میان دیگ بر می داشتیم، نفرین و ناله هایش شروع می شد.
از ذغالدان تخم مرغ می دزدیدم ، می آوردیم، و می گذاشتیم زیر خاکسترهای داغ تون حمام تا می پخت. گاهی هم تخم مرغ از زیر خاکستر ها می ترکید و خاکسترها را به چشم و حلقمان می کرد. اگر گیرمان می آمد، به و چغندر هم زیر خاکستر ها می گذاشتیم و پخته و نپخته از همدیگر می قاپیدیم.
آشورا با بوی مستراح هایش ما را در آغوش خود جای می داد، از روی لوله های فلزی که آب به خانه های آجری می برد به این طرف و آن طرف می دویدیم و شرط بندی می کردیم.
«ریخمه مشتت» ۴ می کردیم. برای سگ های ولگرد و گربه های بی پناه با سنگ خانه می ساختیم . دور شفی کور می نشستیم و به آهنگ هایش گوش می دادیم.
شب با سر و روی گرد و خاکی و دست های قاچ قاچ و خون آلود به خانه ی سوت و کور می خزیدیم . با دو دلی به ننه که پای چراغ گرد سوز چمباتمه زده بود سلام می کردیم و دلهره داشتیم که ننه به دیگ نان سر زده یا نه. او که دست های ما را می دید با قیافه مهربان ولی بغض کرده می گفت:
- بدبخت شدیم . هرچه پول داریم باید بدیم وازلین برای دست هاتان.
سیل روی دیوارهای اتاقمان را خط می انداخت. بابام می دانست که پارسال یا چند سال پیش چقدر سیل آمده بود. اثرش روی دیوار مانده بود. بابام به دیوار اشاره می کرد و می گفت:
- این هم تقویم دیواری ما
سیل می آمد. آشور را پر می شد و آب از مستراح ها فواره وار بالا می زد. حیاط را پر می کرد. چاه را پر می کرد.چوب های پوسیده و کاه ها و دسته گلهای پلاسیده بالای شهری ها را روی دستش می گرفت و می آورد تو اتاق ما و به ما تقدیم می کرد. فقط زبان نداشت سلام کند.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
داستان کوتاه خانه ی ما-علی اشرف درویشیان 3
گلیم را جمع می کردیم. شلوارمان را بالا می زدیم . خشتکمان خیس می شد و شلپ شلپ صدا می کرد. ننه که چادرش را دور کمرش گره زده بود با پاهای سفیدش توی آب می لرزید و تند و تند صلوات می فرستاد و می گفت:
الان آب دنیا را می بره. طوفان نوحه. بدبخت و خانه خراب شدیم. ای خدا سگ گناهکاری هستم به درگاهت. رحمت به این بچه هام بیات. سرش را می کرد به آسمان و می گفت:
- هاپ هاپ هاپ! ای خدا سگ رو سیاهی هستم به درگاهت.
اکبر شه شیطان بود سر می کرد به آسمان و می گفت: - میو میو میو! ای خدا بچه گربه ای هستم بدرگاهت.
ننه بدش می آمد و می گفت: تا شما بچه ها سر از تخم در آوردین دنیا را خراب کردین . دوره آخر زمانه . می خواین خدا از این بدتر به سرمان نیاره؟ به خدا اگر آتش از آسمان بباره بازم کمه.
من می دانستم که آب دنیا را نمی بره. آب فقط خانه های گلی را می برد. خودم روزها از میان آشورا تا آن بالای شهر رفته بودم.خانه های سنگی و آجری را آب نمی برد. سیل که می نشست ، کاغذ سیاههایی را که از میان کوچه ها جمع کرده بودیم ، وسط اتاق خیس می انباشتیم و آتش می زدیم. در را می بستیم تا اتاق خشک و گرم شود . بعد می رفتیم پیش همسایه های طبقه ی بالا که آب نمی گرفتشان. نان و هرچه که داشتیم روی هم می ریختیم و با هم می خوردیم. بابام می نشست پیش بابای آنها که حمال بود و هر دو از بیکاری و روزگار حرف می زدند. بابام منقل آنها را بغل می کرد. مرتب خلط سینه اش را میان خاکسترهای حاشیه ی منقل می انداخت و رویش را با خاکستر می پوشاند. ننه آهسته غرغر می کرد:-کوفتت بشه الاهی.منقل مردمه پر کردی از اخ و تف.سینه خفه داره بدبخت.
و با زن همسایه کلاش می چیدند و درد دل می کردند.
برای خواب می رفتیم پایین و کاغذ سوخته ها را بیرون می آوردیم و روی زمین گرم می خوابیدیم. بعضی وقتها اتاق خراب می شد. سقفش پایین می آمد این جور وقت ها، تا چند روز در کوچه های دو طرف لب آشورا دنبال اتاق می گشتیم. ننه و بابام که هر کدام یک بلنگ از اسبابهایمان را در دست داشتند به خانه ها سر می کشیدند ،ننه چادرش را روی صورتش می کشید. سرش را از لای در حیاط خانه تو می کرد و با لحنی سوزناک صدا می زد:
- باجی ترا به خدا اتاق خالی ندارین؟! خدا خیر به راهتان بیاره.
بابام در این مواقع قیافه ی امیدواری به خود می گرفت نفسش را در سینه حبس می کرد. منتظر جواب می شد. قلب ما تاپ تاپ می کرد با چشمانی خسته تماشای در و دیوار خانه می کردیم . ولی غالبا صدایی از میان حیاط جواب می داد: - نه خواهر. اتاق خالی کجا بود. شما نفر صدم هستین. آخه ما هم مسلمانیم . کار و زندگی داریم.
لب و لوچه ننه آویزان می شد. دماغش را با پر چادرش پاک می کرد. بابا سرش را پایین می انداخت به زمین تف می کرد و می گفت: تف به گور مصیبت.
و به طرف من و اکبر حمله می کرد و می گفت: -با یه غش ها۵، قوشمه ها۶.
فرار می کردیم ولی دوباره دور از آنها به دنبالشان رهسپار می شدیم. سیل تمام می شد. آشورا زندگی را از سر می گرفت. دوباره سگهای پیر گوشه و کنار جان می دادند. بچه ها و پیرمردها و پیرزن ها با کیسه های بزرگی که به گردنشان آویخته بودند ، دنبال روزی، ماسه های سیاه را زیر و رو می کردند گونی های پر از بچه گربه روی زباله ها خالی می شدند تا ما دوباره آنها را به خانه مان ببریم.
هر غروب شفی کور نی اش را زیر بغل می زد و به خانه اش می رفت و آشورا را سوت و کور و تنها می گذاشت.
پی نوشت ها:
۱- آبشوران که به لهجه محلی آشورا می گویند، گنداب رو بازی است که از وسط کرمانشاه می گذرد و در دو طرف این گنداب خانه هایی بنا شده است.
۲- مویه کن، زاری کن
۳- روله کردن یعنی در عزای فرزند نوحه سرایی کردن. فرزند، فرزند کردن
۴- یعنی (ریگ من در مشت تو ) یک نوع بازی با سنگ ریزه است.
۵- جغدها ۶- بد قدم ها
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
داستان کوتاه خانه ی ما-علی اشرف درویشیان 3
گلیم را جمع می کردیم. شلوارمان را بالا می زدیم . خشتکمان خیس می شد و شلپ شلپ صدا می کرد. ننه که چادرش را دور کمرش گره زده بود با پاهای سفیدش توی آب می لرزید و تند و تند صلوات می فرستاد و می گفت:
الان آب دنیا را می بره. طوفان نوحه. بدبخت و خانه خراب شدیم. ای خدا سگ گناهکاری هستم به درگاهت. رحمت به این بچه هام بیات. سرش را می کرد به آسمان و می گفت:
- هاپ هاپ هاپ! ای خدا سگ رو سیاهی هستم به درگاهت.
اکبر شه شیطان بود سر می کرد به آسمان و می گفت: - میو میو میو! ای خدا بچه گربه ای هستم بدرگاهت.
ننه بدش می آمد و می گفت: تا شما بچه ها سر از تخم در آوردین دنیا را خراب کردین . دوره آخر زمانه . می خواین خدا از این بدتر به سرمان نیاره؟ به خدا اگر آتش از آسمان بباره بازم کمه.
من می دانستم که آب دنیا را نمی بره. آب فقط خانه های گلی را می برد. خودم روزها از میان آشورا تا آن بالای شهر رفته بودم.خانه های سنگی و آجری را آب نمی برد. سیل که می نشست ، کاغذ سیاههایی را که از میان کوچه ها جمع کرده بودیم ، وسط اتاق خیس می انباشتیم و آتش می زدیم. در را می بستیم تا اتاق خشک و گرم شود . بعد می رفتیم پیش همسایه های طبقه ی بالا که آب نمی گرفتشان. نان و هرچه که داشتیم روی هم می ریختیم و با هم می خوردیم. بابام می نشست پیش بابای آنها که حمال بود و هر دو از بیکاری و روزگار حرف می زدند. بابام منقل آنها را بغل می کرد. مرتب خلط سینه اش را میان خاکسترهای حاشیه ی منقل می انداخت و رویش را با خاکستر می پوشاند. ننه آهسته غرغر می کرد:-کوفتت بشه الاهی.منقل مردمه پر کردی از اخ و تف.سینه خفه داره بدبخت.
و با زن همسایه کلاش می چیدند و درد دل می کردند.
برای خواب می رفتیم پایین و کاغذ سوخته ها را بیرون می آوردیم و روی زمین گرم می خوابیدیم. بعضی وقتها اتاق خراب می شد. سقفش پایین می آمد این جور وقت ها، تا چند روز در کوچه های دو طرف لب آشورا دنبال اتاق می گشتیم. ننه و بابام که هر کدام یک بلنگ از اسبابهایمان را در دست داشتند به خانه ها سر می کشیدند ،ننه چادرش را روی صورتش می کشید. سرش را از لای در حیاط خانه تو می کرد و با لحنی سوزناک صدا می زد:
- باجی ترا به خدا اتاق خالی ندارین؟! خدا خیر به راهتان بیاره.
بابام در این مواقع قیافه ی امیدواری به خود می گرفت نفسش را در سینه حبس می کرد. منتظر جواب می شد. قلب ما تاپ تاپ می کرد با چشمانی خسته تماشای در و دیوار خانه می کردیم . ولی غالبا صدایی از میان حیاط جواب می داد: - نه خواهر. اتاق خالی کجا بود. شما نفر صدم هستین. آخه ما هم مسلمانیم . کار و زندگی داریم.
لب و لوچه ننه آویزان می شد. دماغش را با پر چادرش پاک می کرد. بابا سرش را پایین می انداخت به زمین تف می کرد و می گفت: تف به گور مصیبت.
و به طرف من و اکبر حمله می کرد و می گفت: -با یه غش ها۵، قوشمه ها۶.
فرار می کردیم ولی دوباره دور از آنها به دنبالشان رهسپار می شدیم. سیل تمام می شد. آشورا زندگی را از سر می گرفت. دوباره سگهای پیر گوشه و کنار جان می دادند. بچه ها و پیرمردها و پیرزن ها با کیسه های بزرگی که به گردنشان آویخته بودند ، دنبال روزی، ماسه های سیاه را زیر و رو می کردند گونی های پر از بچه گربه روی زباله ها خالی می شدند تا ما دوباره آنها را به خانه مان ببریم.
هر غروب شفی کور نی اش را زیر بغل می زد و به خانه اش می رفت و آشورا را سوت و کور و تنها می گذاشت.
پی نوشت ها:
۱- آبشوران که به لهجه محلی آشورا می گویند، گنداب رو بازی است که از وسط کرمانشاه می گذرد و در دو طرف این گنداب خانه هایی بنا شده است.
۲- مویه کن، زاری کن
۳- روله کردن یعنی در عزای فرزند نوحه سرایی کردن. فرزند، فرزند کردن
۴- یعنی (ریگ من در مشت تو ) یک نوع بازی با سنگ ریزه است.
۵- جغدها ۶- بد قدم ها
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
▪️علی‌اشرف درویشیان، نویسنده و عضو برجسته کانون نویسندگان ایران (پنج‌شنبه ۴آبان) در ۷۶سالگی چشم از جهان فروبست. او از جمله نویسندگانی بود که بارها پیش و پس از انقلاب بازداشت و راهی زندان شد. او برای سال‌ها عضو هیات دبیران کانون نویسندگان بود.
▪️او زاده کرمانشاه بود و اولین داستانش را در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه نوشت که هرگز منتشر نشد. اما از او آثار متعددی برجای مانده است. مجموعه داستانهای «از این ولایت»، «از ندارد تا دارا»، «آبشوران»، «درشتی»، «شب آبستن است»، «همراه آهنگ‌های بابام»، «فصل نان»، « چ‍ه‍ار کتاب»، «داستانهای تازه داغ» و رمان‌های «سلول ۱۸» و « سال‌های ابری» از او منتشر شده است.
او همچنین تعداد زیادی داستان در حوزه ادبیات کودکان و کتابهای در حوزه نظری ادبیات دارد.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
▪️علی‌اشرف درویشیان، نویسنده و عضو برجسته کانون نویسندگان ایران (پنج‌شنبه ۴آبان) در ۷۶سالگی چشم از جهان فروبست. او از جمله نویسندگانی بود که بارها پیش و پس از انقلاب بازداشت و راهی زندان شد. او برای سال‌ها عضو هیات دبیران کانون نویسندگان بود.
▪️او زاده کرمانشاه بود و اولین داستانش را در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه نوشت که هرگز منتشر نشد. اما از او آثار متعددی برجای مانده است. مجموعه داستانهای «از این ولایت»، «از ندارد تا دارا»، «آبشوران»، «درشتی»، «شب آبستن است»، «همراه آهنگ‌های بابام»، «فصل نان»، « چ‍ه‍ار کتاب»، «داستانهای تازه داغ» و رمان‌های «سلول ۱۸» و « سال‌های ابری» از او منتشر شده است.
او همچنین تعداد زیادی داستان در حوزه ادبیات کودکان و کتابهای در حوزه نظری ادبیات دارد.
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
#داستان_ضحاک (اژدهاک) یکی از جالب ترین قصه های شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی است:
1- ضحاک عرب است و پایتخت او بیت المقدس است ولی بر ایران زمین سلطه دارد، چه رویای عجیبی است این کابوس اسطوره ای فردوسی!
2- شیطان در هیأت آشپزی در می آید و به استخدام دربار در می آید و برای نخستین بار به ضحاک گوشت می خوراند. طعم پرندگان بریان به مذاق ضحاک خوش می آید و تصمیم به تشویق آشپز جدید می گیرد.
3- ضحاک آشپز مرغ بریان کننده را به حضور می طلبد و از او تمجید می کند و به او می گوید چه دستمزدی برای این غذای لذیذ طلب می کند، آشپز که همان شیطان است می گوید بوسه بر شانه های شاه بهترین پاداش من است! شاه را این تملق خوش می آید و اجازه بوسه می دهد!
4- فردا شانه های شاه زخم می شود و پس از زمانی چند زخم ها باز می شوند و دو مار سیاه از زخم ها بیرون می آیند، مارها تمایل دارند از گوش های طاغوت به داخل روند و مغز سر او را بخورند! شیطان به هیأت حکیمی ظاهر می شود و می گوید تنها راه بقای شاه این است که هر روز دو جوان را قربانی کند و مغز سر آنان را به خورد مارها دهد تا سیر باشند و اشتهایی برای مغز شاه نداشته باشند! ضحاک می پذیرد و امر صادر می کند!
5- هر روز دو پسر جوان ایرانی دستگیر می شوند و به آشپزخانه دربار آورده می شوند، به قید قرعه! عدالت برقرار است! به کسی ظلم نمی شود!
و روزانه مغز سر دو جوان غذای مارهاست، باشد که مغز شاه سالم بماند! قیمت مغز شاه سالانه بیش از هفتصد مغز جوان است
6- هیچکس را جرات مقاومت نیست، ایرانیان کماکان دچار این گفتمان هستند: "بگذار همسایه فریاد بزند، چرا من؟!" و خشنودی هر خانواده ایرانی این است که امروز نوبت جوان آن ها نشده است: "ستون به ستون فرج است!"
7- ارمایل و گرمایل که اداره کننده آشپزخانه دربار هستند تصمیم به اقدام می گیرند ، نه اقدامی "رادیکال" بلکه اقدامی "میان دارانه!"
آن ها فکر می کنند که اگر هر روز یک جوان را قربانی کنند و مغز سر یک جوان را با مغز سر یک گوسپند مخلوط کنند مارها تغییر طعم مغز را متوجه نمی شنوند با این حساب آن ها می توانند در سال 365 جوان را نجات دهند!
(جالب است که مارها "مغز" می خواهند، مغز! نه قلب، نه جگر، نه ران، نه دست، مغز! هرکس که مغز ندارد خوش بگذراند، مارها فقط مغز طلب می کنند).
8- اقدام "میان دارانه" ارمایل و گرمایل جواب می دهد! مارها طعم مغز مخلوط را تشخیص نمی دهند و هر روز از دو جوان که به آشپزخانه سلطنتی سپرده می شوند یکی آزاد می شود! ارمایل و گرمایل خوشنودند که در سال 365 نفر را نجات داده اند، نیمه پر لیوان!
9- ارمایل و گرمایل هر روز یک جوان را آزاد می کنند و به او می گویند سر به بیابان بگذارد و در شهرها آفتابی نشود که اگر معلوم شود او از آشپزخانه حکومتی گریخته ، هم او خوراک مارها می شود و هم سر ارمایل و گرمایل. فردوسی می گوید "کردها" از نسل همان آزاد شده ها هستند، به همین دلیل است که شیفته کوه و دشت هستند و از شهرها فراری!
اما من می گویم اولویت کردها آزادگی است، با افق های باز نسبت دارند و بندگی را بر نمی تابند
10- #کاوه آهنگر بود و سه جوانش خوراک مارهای حکومتی شده بودند، کاوه "رادیکال" بود، اگر ارمایل و گرمایل هم سه جوان داده بودند شاید رادیکال شده بودند!
11- ضحاک مار به دوش تصمیم می گیرد از رعایا نامه ای بگیرد مبنی بر این که سلطانی دادگر است! رعایا اطاعت می کنند! به صف می ایستند تا طوماری را امضاء کنند به نفع دادگری ضحاک! می ایستند و امضاء می کنند، در صف می ایستند و امضاء می کنند! در صف می ایستند و.... !
12- نوبت به کاوه می رسد، امضاء نمی کند، طومار را پاره می کند، فریاد می زند که تو بیدادگری. کاوه نمی ترسد!
13- فریاد کاوه، ضحاک و درباریان را وحشت زده می کند: این فریاد دلیرانه شمارش معکوس سقوط ضحاک است.
14-فروغ می سراید:
"همه می ترسند/ همه می ترسند اما من و تو/ به چراغ و آب و آینه پیوستیم و نترسیدیم!"
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
#داستان_ضحاک (اژدهاک) یکی از جالب ترین قصه های شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی است:
1- ضحاک عرب است و پایتخت او بیت المقدس است ولی بر ایران زمین سلطه دارد، چه رویای عجیبی است این کابوس اسطوره ای فردوسی!
2- شیطان در هیأت آشپزی در می آید و به استخدام دربار در می آید و برای نخستین بار به ضحاک گوشت می خوراند. طعم پرندگان بریان به مذاق ضحاک خوش می آید و تصمیم به تشویق آشپز جدید می گیرد.
3- ضحاک آشپز مرغ بریان کننده را به حضور می طلبد و از او تمجید می کند و به او می گوید چه دستمزدی برای این غذای لذیذ طلب می کند، آشپز که همان شیطان است می گوید بوسه بر شانه های شاه بهترین پاداش من است! شاه را این تملق خوش می آید و اجازه بوسه می دهد!
4- فردا شانه های شاه زخم می شود و پس از زمانی چند زخم ها باز می شوند و دو مار سیاه از زخم ها بیرون می آیند، مارها تمایل دارند از گوش های طاغوت به داخل روند و مغز سر او را بخورند! شیطان به هیأت حکیمی ظاهر می شود و می گوید تنها راه بقای شاه این است که هر روز دو جوان را قربانی کند و مغز سر آنان را به خورد مارها دهد تا سیر باشند و اشتهایی برای مغز شاه نداشته باشند! ضحاک می پذیرد و امر صادر می کند!
5- هر روز دو پسر جوان ایرانی دستگیر می شوند و به آشپزخانه دربار آورده می شوند، به قید قرعه! عدالت برقرار است! به کسی ظلم نمی شود!
و روزانه مغز سر دو جوان غذای مارهاست، باشد که مغز شاه سالم بماند! قیمت مغز شاه سالانه بیش از هفتصد مغز جوان است
6- هیچکس را جرات مقاومت نیست، ایرانیان کماکان دچار این گفتمان هستند: "بگذار همسایه فریاد بزند، چرا من؟!" و خشنودی هر خانواده ایرانی این است که امروز نوبت جوان آن ها نشده است: "ستون به ستون فرج است!"
7- ارمایل و گرمایل که اداره کننده آشپزخانه دربار هستند تصمیم به اقدام می گیرند ، نه اقدامی "رادیکال" بلکه اقدامی "میان دارانه!"
آن ها فکر می کنند که اگر هر روز یک جوان را قربانی کنند و مغز سر یک جوان را با مغز سر یک گوسپند مخلوط کنند مارها تغییر طعم مغز را متوجه نمی شنوند با این حساب آن ها می توانند در سال 365 جوان را نجات دهند!
(جالب است که مارها "مغز" می خواهند، مغز! نه قلب، نه جگر، نه ران، نه دست، مغز! هرکس که مغز ندارد خوش بگذراند، مارها فقط مغز طلب می کنند).
8- اقدام "میان دارانه" ارمایل و گرمایل جواب می دهد! مارها طعم مغز مخلوط را تشخیص نمی دهند و هر روز از دو جوان که به آشپزخانه سلطنتی سپرده می شوند یکی آزاد می شود! ارمایل و گرمایل خوشنودند که در سال 365 نفر را نجات داده اند، نیمه پر لیوان!
9- ارمایل و گرمایل هر روز یک جوان را آزاد می کنند و به او می گویند سر به بیابان بگذارد و در شهرها آفتابی نشود که اگر معلوم شود او از آشپزخانه حکومتی گریخته ، هم او خوراک مارها می شود و هم سر ارمایل و گرمایل. فردوسی می گوید "کردها" از نسل همان آزاد شده ها هستند، به همین دلیل است که شیفته کوه و دشت هستند و از شهرها فراری!
اما من می گویم اولویت کردها آزادگی است، با افق های باز نسبت دارند و بندگی را بر نمی تابند
10- #کاوه آهنگر بود و سه جوانش خوراک مارهای حکومتی شده بودند، کاوه "رادیکال" بود، اگر ارمایل و گرمایل هم سه جوان داده بودند شاید رادیکال شده بودند!
11- ضحاک مار به دوش تصمیم می گیرد از رعایا نامه ای بگیرد مبنی بر این که سلطانی دادگر است! رعایا اطاعت می کنند! به صف می ایستند تا طوماری را امضاء کنند به نفع دادگری ضحاک! می ایستند و امضاء می کنند، در صف می ایستند و امضاء می کنند! در صف می ایستند و.... !
12- نوبت به کاوه می رسد، امضاء نمی کند، طومار را پاره می کند، فریاد می زند که تو بیدادگری. کاوه نمی ترسد!
13- فریاد کاوه، ضحاک و درباریان را وحشت زده می کند: این فریاد دلیرانه شمارش معکوس سقوط ضحاک است.
14-فروغ می سراید:
"همه می ترسند/ همه می ترسند اما من و تو/ به چراغ و آب و آینه پیوستیم و نترسیدیم!"
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
همه‌ی اصل های حقوق بشر را خواندم و جای یک اصل را خالی یافتم ؛ پس اصل دیگری را به آن افزودم
اصل سی و یکم :
هر انسانی حق دارد هر کسی را که می‌خواهد دوست داشته باشد .
#پابلو_نرودا
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
همه‌ی اصل های حقوق بشر را خواندم و جای یک اصل را خالی یافتم ؛ پس اصل دیگری را به آن افزودم
اصل سی و یکم :
هر انسانی حق دارد هر کسی را که می‌خواهد دوست داشته باشد .
#پابلو_نرودا
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
زمانى که والدین با کودک از نظر جسمی و روحی بدرفتاری می‌کنند، پیام 👈 وجود نداشته باش 👉 را به کودک منتقل می‌کنند.
این پیام باعث از دست دادن عزت نفس و بروز افسردگی و اضطراب در بزرگسالی خواهد شد.
#دکتر_فریبا_بشر_دوست
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
زمانى که والدین با کودک از نظر جسمی و روحی بدرفتاری می‌کنند، پیام 👈 وجود نداشته باش 👉 را به کودک منتقل می‌کنند.
این پیام باعث از دست دادن عزت نفس و بروز افسردگی و اضطراب در بزرگسالی خواهد شد.
#دکتر_فریبا_بشر_دوست
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
"ديگر قادر نيستم دوستش داشته باشم،او همانطور يكنواخت باقى مانده بود،شايد همين سبب شده بود كه ديگر دوستش نداشته باشم"
#ديريازود
#آلبا_دسس_پدس
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
#ديريازود
#آلبا_دسس_پدس
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️