@flith کانال پروازفکرواندیشه
#تاملی_درباره_نهیلیسم (با تٲکید بر نیچه و نقد او بر سقراط)
سقراط می گفت: «زندگی نیازموده ارزش زیستن ندارد». اما از نظر نیچه، آزمودنِ زندگی، اگر مفید هم باشد، اساساً، ممکن نیست. چراکه برای آزمودن هر پدیده ای، اولاً باید بیرون از آن پدیده بود و فاصله ای با آن داشت، ثانیاً، باید محک و معیاری ماسوا و مستقل از آن پدیده داشت تا به واسطهٔ آن، امکانِ سنجش و آزمون فراهم آید. «فاصله مندی» و «واسطه مندی» پیش شرطِ تحقّقِ هر سنجشی است. بنابراین، برای سنجش زندگی، نیز، اولاً، باید بیرون زندگی ایستاد؛ ثانیاً، باید سنجه ای فرای زندگی، دستِ کم، ورای آن فراهم کرد. اما آیا تحقّق این شروط ممکن است؟
آدمی خود در حیات محاط شده و جزئی از آن است. فاصله گرفتن یک جزء از اجزاء دیگر، و به یک معنا، فاصله گرفتن یک جزء از خویش ممکن است؛ اما فاصله گرفتن یک جزء از کل ناممکن است. از سوی دیگر، هر سنجه ای که برای سنجش زندگی در نظر گرفته شود، اگر خود تبارشناسی شود، آشکار خواهد شد که پیشاپیش وامدار زندگی و از تبار زندگی است؛ از قبل زندگی بوده و اکنون نیز از قِبَلِ زندگی است که شده آنچه که هست.
هیچ چیزی ـ حتی مرگ ـ مقابل زندگی نیست و زندگی هم در قِبال هیچ چیز مسٶول نیست. «زندگی تنها به خود حساب پس می دهد، اما همهٔ ایده ها و پدیده ها باید به زندگی حساب پس دهند.» پارهٔ اول این اندیشه را در جمله ای نغز از مونتنی می توان یافت: «بگذار زندگی پاسخ خود باشد.»
(این جمله مونتنی بسیار مورد علاقهٔ ویرجینیا وولف بود) پارهٔ دوم آن را نیز می توان، تعبیری برای این جملهٔ ژرف کافکا دانست: «در رویارویی خودت با جهان [زندگی]، همیشه، جانبِ جهان را بگیر!»
به همان معنا که هیچ نقطه ای ارشمیدسی وجود ندارد که با تکیه بر آن بتوان جهان را جا به جا کرد، هیچ ترازویی نیز بیرون زندگی نیست که بتوان بر پایهٔ آن زندگی را وزن کرد. زندگی خود معیار برای آزمون و سنجش همهٔ پدیده هایی است که آنها را فراگرفته است. از این رو، میزانِ اعتبار هر معیاری به میزانِ سرشاری آن از زندگی است. بنابراین، نیچه می تواند به سقراط که «عقل» را معیارِ سنجشِ همه چیز در زندگی، و همچنین خود زندگی می دانست، انتقاد کند. از نظر نیچه، شاید بتوان داوری و سنجش عقل را نسبت به دیگر اجزاء زندگی، با قیود و شروطی، پذیرفت و برای آن اعتبار نسبی قائل شد، اما عقل در داوری زندگی هیچ اعتبار ندارد و باید از او خلعِ یَد کرد. قدرتِ مانور عقل درون زندگی است، و نه درباره، و در برابرِ زندگی.
از نظر نیچه، داوری عقلانی، و ایضاً اخلاقیِ زندگی، معلول ذهن های علیل و جان های جبون است. داوری عقلانی و اخلاقیِ زندگی، یک توهّمِ نهیلیستی است؛ نظراً بی پایه و عملاً پر مُخاطره است. زندگی فراسوی درست و خطا، و فراسوی خیر و شرّ است. این است معنای این سخن نیچه که «جهان نه به مثابهٔ یک پدیدهٔ عقلانی و نه به مثابهٔ یک پدیدهٔ اخلاقی قابل توجیه نیست.» عقل ـ چه عقلِ نظری و چه عقلِ عملی (وجدان) ـ چیزی بیرون از زندگی نیست و اعتبار خود او نیز نهایتاً منوط و مشروط به زندگی است.
ادامه👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#تاملی_درباره_نهیلیسم (با تٲکید بر نیچه و نقد او بر سقراط)
سقراط می گفت: «زندگی نیازموده ارزش زیستن ندارد». اما از نظر نیچه، آزمودنِ زندگی، اگر مفید هم باشد، اساساً، ممکن نیست. چراکه برای آزمودن هر پدیده ای، اولاً باید بیرون از آن پدیده بود و فاصله ای با آن داشت، ثانیاً، باید محک و معیاری ماسوا و مستقل از آن پدیده داشت تا به واسطهٔ آن، امکانِ سنجش و آزمون فراهم آید. «فاصله مندی» و «واسطه مندی» پیش شرطِ تحقّقِ هر سنجشی است. بنابراین، برای سنجش زندگی، نیز، اولاً، باید بیرون زندگی ایستاد؛ ثانیاً، باید سنجه ای فرای زندگی، دستِ کم، ورای آن فراهم کرد. اما آیا تحقّق این شروط ممکن است؟
آدمی خود در حیات محاط شده و جزئی از آن است. فاصله گرفتن یک جزء از اجزاء دیگر، و به یک معنا، فاصله گرفتن یک جزء از خویش ممکن است؛ اما فاصله گرفتن یک جزء از کل ناممکن است. از سوی دیگر، هر سنجه ای که برای سنجش زندگی در نظر گرفته شود، اگر خود تبارشناسی شود، آشکار خواهد شد که پیشاپیش وامدار زندگی و از تبار زندگی است؛ از قبل زندگی بوده و اکنون نیز از قِبَلِ زندگی است که شده آنچه که هست.
هیچ چیزی ـ حتی مرگ ـ مقابل زندگی نیست و زندگی هم در قِبال هیچ چیز مسٶول نیست. «زندگی تنها به خود حساب پس می دهد، اما همهٔ ایده ها و پدیده ها باید به زندگی حساب پس دهند.» پارهٔ اول این اندیشه را در جمله ای نغز از مونتنی می توان یافت: «بگذار زندگی پاسخ خود باشد.»
(این جمله مونتنی بسیار مورد علاقهٔ ویرجینیا وولف بود) پارهٔ دوم آن را نیز می توان، تعبیری برای این جملهٔ ژرف کافکا دانست: «در رویارویی خودت با جهان [زندگی]، همیشه، جانبِ جهان را بگیر!»
به همان معنا که هیچ نقطه ای ارشمیدسی وجود ندارد که با تکیه بر آن بتوان جهان را جا به جا کرد، هیچ ترازویی نیز بیرون زندگی نیست که بتوان بر پایهٔ آن زندگی را وزن کرد. زندگی خود معیار برای آزمون و سنجش همهٔ پدیده هایی است که آنها را فراگرفته است. از این رو، میزانِ اعتبار هر معیاری به میزانِ سرشاری آن از زندگی است. بنابراین، نیچه می تواند به سقراط که «عقل» را معیارِ سنجشِ همه چیز در زندگی، و همچنین خود زندگی می دانست، انتقاد کند. از نظر نیچه، شاید بتوان داوری و سنجش عقل را نسبت به دیگر اجزاء زندگی، با قیود و شروطی، پذیرفت و برای آن اعتبار نسبی قائل شد، اما عقل در داوری زندگی هیچ اعتبار ندارد و باید از او خلعِ یَد کرد. قدرتِ مانور عقل درون زندگی است، و نه درباره، و در برابرِ زندگی.
از نظر نیچه، داوری عقلانی، و ایضاً اخلاقیِ زندگی، معلول ذهن های علیل و جان های جبون است. داوری عقلانی و اخلاقیِ زندگی، یک توهّمِ نهیلیستی است؛ نظراً بی پایه و عملاً پر مُخاطره است. زندگی فراسوی درست و خطا، و فراسوی خیر و شرّ است. این است معنای این سخن نیچه که «جهان نه به مثابهٔ یک پدیدهٔ عقلانی و نه به مثابهٔ یک پدیدهٔ اخلاقی قابل توجیه نیست.» عقل ـ چه عقلِ نظری و چه عقلِ عملی (وجدان) ـ چیزی بیرون از زندگی نیست و اعتبار خود او نیز نهایتاً منوط و مشروط به زندگی است.
ادامه👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
کانت به ما آموخت «عقل ـ به زبان او «فاهمه» ـ تنها می تواند پدیده های درون - جهانی (تجربه پذیر) را تصوّر کند و بشناسد.» نیچه می تواند بگوید «عقل تنها می تواند پدیده - های درون - جهانی را بسنجد و ارزش گذاری کند.» ویتگنشتاین می گفت «مرزهای جهانم را نمی توانم بکِشم، ولی مرزهای درون جهانم را چرا» نیچه می تواند بگوید «ارزش جهانم را نمی توانم معین کنم، ولی ارزش های درون جهانم را چرا.»
از نظر نیچه، نه تنها می توان، ایده ها و پدیده های مختلف «در زندگی» را قضاوت و ارزش گذاری کرد بلکه باید چنین کرد. اساساً نهیلیسم نتیجهٔ غیابِ این قضاوت های ضروری و فقدان شعور متناسب با آن است. «زندگی فراموشی» و سست شدنِ حاکمیتِ زندگی، به بی ارزش شدنِ والاترین ارزشها و ارزش شدنِ پست ترین ارزشها می انجامد. باری، همه چیز به زندگی مشروط، با زندگی مشروع، و در برابر زندگی مسٶول است.
تبارشناسی نیچه را می توان اینگونه نیز تعبیر کرد که هیچ محکِ ناب و منزّهی [از زندگی] وجود ندارد. هر ایده و پدیده ای که مدّعی است که در او غش [به زندگی] نیست، کافی است که محکِ زندگی به میان آید تا سیه رو شود. در سنجش هر پدیده ای، به ویژه پدیده ای که به نوعی خود را معیار معرفی می کند، می بایست دید که آن پدیده تا چه میزان «زندگی بخش» و «زندگی ساز» است و تا چه میزان «زندگی پوش» و «زندگی ستیز»؛ تا چه اندازه به پویایی و شکوفایی زندگی کمک می کند و تا چه اندازه مایهٔ رخوت و فَترت در زندگی است. اشاره شد برای نیچه آن معیار حتی می تواند «اخلاق» باشد. اخلاق هم فقط تا آنجا که زندگی فراموش نباشد، اعتبار و حقانیت دارد. نیچه می خواهد از سلطهٔ اخلاق هم رها شود و به فراسوی خیر و شرّ سفر کند.
#مسعود_زنجانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
کانت به ما آموخت «عقل ـ به زبان او «فاهمه» ـ تنها می تواند پدیده های درون - جهانی (تجربه پذیر) را تصوّر کند و بشناسد.» نیچه می تواند بگوید «عقل تنها می تواند پدیده - های درون - جهانی را بسنجد و ارزش گذاری کند.» ویتگنشتاین می گفت «مرزهای جهانم را نمی توانم بکِشم، ولی مرزهای درون جهانم را چرا» نیچه می تواند بگوید «ارزش جهانم را نمی توانم معین کنم، ولی ارزش های درون جهانم را چرا.»
از نظر نیچه، نه تنها می توان، ایده ها و پدیده های مختلف «در زندگی» را قضاوت و ارزش گذاری کرد بلکه باید چنین کرد. اساساً نهیلیسم نتیجهٔ غیابِ این قضاوت های ضروری و فقدان شعور متناسب با آن است. «زندگی فراموشی» و سست شدنِ حاکمیتِ زندگی، به بی ارزش شدنِ والاترین ارزشها و ارزش شدنِ پست ترین ارزشها می انجامد. باری، همه چیز به زندگی مشروط، با زندگی مشروع، و در برابر زندگی مسٶول است.
تبارشناسی نیچه را می توان اینگونه نیز تعبیر کرد که هیچ محکِ ناب و منزّهی [از زندگی] وجود ندارد. هر ایده و پدیده ای که مدّعی است که در او غش [به زندگی] نیست، کافی است که محکِ زندگی به میان آید تا سیه رو شود. در سنجش هر پدیده ای، به ویژه پدیده ای که به نوعی خود را معیار معرفی می کند، می بایست دید که آن پدیده تا چه میزان «زندگی بخش» و «زندگی ساز» است و تا چه میزان «زندگی پوش» و «زندگی ستیز»؛ تا چه اندازه به پویایی و شکوفایی زندگی کمک می کند و تا چه اندازه مایهٔ رخوت و فَترت در زندگی است. اشاره شد برای نیچه آن معیار حتی می تواند «اخلاق» باشد. اخلاق هم فقط تا آنجا که زندگی فراموش نباشد، اعتبار و حقانیت دارد. نیچه می خواهد از سلطهٔ اخلاق هم رها شود و به فراسوی خیر و شرّ سفر کند.
#مسعود_زنجانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#دو_نشانه_متعصبان:
«تعصب» که در ادبیات دینی به آن «جاهلیت» هم میگویند، شایعترین بیماری فکری در جوامع عقبافتاده است. درمان آن نیز بسیار دشوار است؛ چون هیچ کس خود را متعصب نمیداند. تعصب، چیزی است که ما آن را همیشه در دیگری میبینیم و دیگری در ما. ما نمیتوانیم به او ثابت کنیم که متعصب است و او نیز نمیتواند تعصب ما را به ما نشان دهد. اما دو ویژگی مهم در انسانهای متعصب وجود دارد که خوشبختانه تا حدی قابل اندازهگیری است و از این راه میتوان میزان و مقدار تعصب را در انسانها حدس زد:
☄یک. غلبۀ کمّی و کیفی باورهای متافیزیکی بر دانشهای زمینی.
باورهای متافیزیکی انسان متعصب، بسیار بیش از دانشهای دنیوی او است. او بیش از آنکه بداند و بشناسد و بخواند، باورمند است و آن اندازه که اقیانوس باورهای او سرشار است، کاسۀ دانشش پر نیست. باورهای متافیزیکی در غیبت دانشهای زمینی، از سنگ و چوب، بت میسازند و از زمین و زمان، مقدسات. اگر نیوتن یا زکریای رازی متعصب نبودند، از آن رو است که دانستههای علمی آنان، بسیار بیش از باورهای فراعلمی و فرازمینی ایشان بود. نیز به همین دلیل است که دیو تعصب، معمولا قربانیان خود را از میان جوانان و مردم کمسواد میگیرد.
☄دو. ناآشنایی با «دیگر»ها.
متعصب، معمولا شناختی ژرف از دیگران و باورهایشان ندارد. بیخبری از اندیشهها و باورهای دیگران، او را به آنچه دارد، دلبستهتر میکند. انسانها هر چه با شهرها و کشورهای بیشتر و بزرگتری آشنا باشند، دلبستگی کمتری به روستای خود دارند.
بنابراین، انسان متعصب، بیش از دانش، گرایش دارد و بیش از آنکه عقیدهشناس باشد، عقیدهپرست است. حاضر است در راه عقیدهاش جان بدهد ولی حاضر نیست دربارۀ عقیدهاش بیندیشد و بخواند و بپرسد.
متعصبان را بهراحتی میتوان سازماندهی کرد و به کارهای سخت واداشت. آنان، کنشگر و سراپا غیرت و ارادهاند، و هیچ نیرویی در برابرشان تاب مقاومت ندارد، مگر حکومت قانون. برای مهار خشونت و زیادهخواهی متعصبان، در کوتاهمدت هیچ راهی وجود ندارد، جز تقدیس و تقویت قانون و استوارسازی پایههای آن. تعصب، تا آنجا که قانون را نقض نکند، خطری برای جامعه ندارد. گرفتاری از وقتی آغاز میشود که قانون در برابر متعصبان و خشونتطلبان کوتاه بیاید و دست آنان را باز یا نیمهباز بگذارد. از همین رو است که زنان و مردان تعصبمدار، قانونگریزترین مردم روزگارند. آنان خود را تافتههای جدابافته میدانند و عقیدۀ خود را مقدستر از هر قانونی. قانون را تا آنجا گردن میگذارند که پشتیبانشان باشد؛ نه بیش از آن. کشوری که در آن، سخن از عقیده، بیش از قانون و حقوق باشد، بهشت متعصبان است.
#رضا_بابایی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#دو_نشانه_متعصبان:
«تعصب» که در ادبیات دینی به آن «جاهلیت» هم میگویند، شایعترین بیماری فکری در جوامع عقبافتاده است. درمان آن نیز بسیار دشوار است؛ چون هیچ کس خود را متعصب نمیداند. تعصب، چیزی است که ما آن را همیشه در دیگری میبینیم و دیگری در ما. ما نمیتوانیم به او ثابت کنیم که متعصب است و او نیز نمیتواند تعصب ما را به ما نشان دهد. اما دو ویژگی مهم در انسانهای متعصب وجود دارد که خوشبختانه تا حدی قابل اندازهگیری است و از این راه میتوان میزان و مقدار تعصب را در انسانها حدس زد:
☄یک. غلبۀ کمّی و کیفی باورهای متافیزیکی بر دانشهای زمینی.
باورهای متافیزیکی انسان متعصب، بسیار بیش از دانشهای دنیوی او است. او بیش از آنکه بداند و بشناسد و بخواند، باورمند است و آن اندازه که اقیانوس باورهای او سرشار است، کاسۀ دانشش پر نیست. باورهای متافیزیکی در غیبت دانشهای زمینی، از سنگ و چوب، بت میسازند و از زمین و زمان، مقدسات. اگر نیوتن یا زکریای رازی متعصب نبودند، از آن رو است که دانستههای علمی آنان، بسیار بیش از باورهای فراعلمی و فرازمینی ایشان بود. نیز به همین دلیل است که دیو تعصب، معمولا قربانیان خود را از میان جوانان و مردم کمسواد میگیرد.
☄دو. ناآشنایی با «دیگر»ها.
متعصب، معمولا شناختی ژرف از دیگران و باورهایشان ندارد. بیخبری از اندیشهها و باورهای دیگران، او را به آنچه دارد، دلبستهتر میکند. انسانها هر چه با شهرها و کشورهای بیشتر و بزرگتری آشنا باشند، دلبستگی کمتری به روستای خود دارند.
بنابراین، انسان متعصب، بیش از دانش، گرایش دارد و بیش از آنکه عقیدهشناس باشد، عقیدهپرست است. حاضر است در راه عقیدهاش جان بدهد ولی حاضر نیست دربارۀ عقیدهاش بیندیشد و بخواند و بپرسد.
متعصبان را بهراحتی میتوان سازماندهی کرد و به کارهای سخت واداشت. آنان، کنشگر و سراپا غیرت و ارادهاند، و هیچ نیرویی در برابرشان تاب مقاومت ندارد، مگر حکومت قانون. برای مهار خشونت و زیادهخواهی متعصبان، در کوتاهمدت هیچ راهی وجود ندارد، جز تقدیس و تقویت قانون و استوارسازی پایههای آن. تعصب، تا آنجا که قانون را نقض نکند، خطری برای جامعه ندارد. گرفتاری از وقتی آغاز میشود که قانون در برابر متعصبان و خشونتطلبان کوتاه بیاید و دست آنان را باز یا نیمهباز بگذارد. از همین رو است که زنان و مردان تعصبمدار، قانونگریزترین مردم روزگارند. آنان خود را تافتههای جدابافته میدانند و عقیدۀ خود را مقدستر از هر قانونی. قانون را تا آنجا گردن میگذارند که پشتیبانشان باشد؛ نه بیش از آن. کشوری که در آن، سخن از عقیده، بیش از قانون و حقوق باشد، بهشت متعصبان است.
#رضا_بابایی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#تعبیر_دگردیسی_نیچه
نيچه آنجا که در « #چنين_گفت_زرتشت» از سه دگرديسي جان آدمي سخن مي گويد ميتوان تا اندازه اي به سير انديشه و زندگي او پي برد. جان آدمي ابتدا شتر است، بعد شير ميشود و سرانجام كودك.
از اين سخنانِ نيچه ميتوان اينگونه نتيجه گرفت: آنجا كه ميگويد جان آدمي شتر است و كار شتر به دوش كشيدن بار ارزشهاي كهن، به نظر ميآيد اين مرحله ي اولِ جان، شباهت به مرحله ي اول زندگي خودنيچه دارد كه در خانواده اي روحاني به دنيا ميآيد و همان روحيه ي مذهبي اطرافيانش رادنبال ميكند اما آنجا كه جان، شير ميشود، بي شباهت با مرحله دوم زندگي نيچه نيست. چون جانِ شتر با اژدهايي روبه رو ميشود كه «تو بايد» نام دارد اما جان نميخواهد تحت فرمان «تو بايد» باشد، جان ميخواهد «من ميخواهم» باشد .بنابراين جانِ شتر به جان شير تبديل ميشود، شير به خود، «من» ميگويد ، يعني «من ميخواهم».
مرحله ي دوم زندگي نيچه آنجايي است كه وي ارزشها را نفي ميكند و نيست انگار ميشود. اينجا نيچه نميخواهد تحت فرمان «تو بايد» باشد، ميخواهد «من ميخواهم»باشد، ميخواهد به ارزشهايي كه تاكنون قبول داشته «نه» بگويد. در مرحله ي سوم، جان، كودك ميشود. كودك، خلّاق و آفريننده ي ارزشهاي نو و تازه است. در اين مرحله نيچه، در پي جبران آن «نه گويي» درصدد «آري»گويي به زندگي برميآيد. دنبال ارزشهاي نو و تازه است كه انديشه ي «بازگشت جاويدان همان» را در پي دارد.
انديشه ي <عشق به سرنوشت > نيچه حاكي از «جان كودك» است. يعني نگاهي آري گويانه به زندگي، آن هم آري گفتني از سرِ عشق و سرشار از نيروي زندگي كه همانا هماهنگ شدن و همراه شدن با سرنوشت است. در انديشه ي «عشق به سرنوشت»، نيچه تقدير و سرنوشت و سوقِ به امر متعالي را باهم درمي آميزد.
#دکتر_محمد_اکوان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#تعبیر_دگردیسی_نیچه
نيچه آنجا که در « #چنين_گفت_زرتشت» از سه دگرديسي جان آدمي سخن مي گويد ميتوان تا اندازه اي به سير انديشه و زندگي او پي برد. جان آدمي ابتدا شتر است، بعد شير ميشود و سرانجام كودك.
از اين سخنانِ نيچه ميتوان اينگونه نتيجه گرفت: آنجا كه ميگويد جان آدمي شتر است و كار شتر به دوش كشيدن بار ارزشهاي كهن، به نظر ميآيد اين مرحله ي اولِ جان، شباهت به مرحله ي اول زندگي خودنيچه دارد كه در خانواده اي روحاني به دنيا ميآيد و همان روحيه ي مذهبي اطرافيانش رادنبال ميكند اما آنجا كه جان، شير ميشود، بي شباهت با مرحله دوم زندگي نيچه نيست. چون جانِ شتر با اژدهايي روبه رو ميشود كه «تو بايد» نام دارد اما جان نميخواهد تحت فرمان «تو بايد» باشد، جان ميخواهد «من ميخواهم» باشد .بنابراين جانِ شتر به جان شير تبديل ميشود، شير به خود، «من» ميگويد ، يعني «من ميخواهم».
مرحله ي دوم زندگي نيچه آنجايي است كه وي ارزشها را نفي ميكند و نيست انگار ميشود. اينجا نيچه نميخواهد تحت فرمان «تو بايد» باشد، ميخواهد «من ميخواهم»باشد، ميخواهد به ارزشهايي كه تاكنون قبول داشته «نه» بگويد. در مرحله ي سوم، جان، كودك ميشود. كودك، خلّاق و آفريننده ي ارزشهاي نو و تازه است. در اين مرحله نيچه، در پي جبران آن «نه گويي» درصدد «آري»گويي به زندگي برميآيد. دنبال ارزشهاي نو و تازه است كه انديشه ي «بازگشت جاويدان همان» را در پي دارد.
انديشه ي <عشق به سرنوشت > نيچه حاكي از «جان كودك» است. يعني نگاهي آري گويانه به زندگي، آن هم آري گفتني از سرِ عشق و سرشار از نيروي زندگي كه همانا هماهنگ شدن و همراه شدن با سرنوشت است. در انديشه ي «عشق به سرنوشت»، نيچه تقدير و سرنوشت و سوقِ به امر متعالي را باهم درمي آميزد.
#دکتر_محمد_اکوان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#مدرنیته
پیش شرط هر آغازی (به استثناء آغاز مطلق) یک «پایان» است.
اینکه مدرنیته آغاز چیست پرسش مهمی است اما مهمتر از آن برای ما این پرسش است که مدرنیته «پایانٍ» چیست؟
مدرنیته پایان «سلطه» ادیان بر مناسبات اخلاقی-اجتماعی و سیاسی است. مدرنیته پایان بردگی و انقیاد است، نه فقط بردگی و انقیاد توسط نیروهای خارجی، بلکه بردگی و انقیاد معنوی و فکری. مدرنیته پایان انقیاد روح بشر از بندهای کور و مبهمی است که «عقل» بشر ماهیت آنها را به پرسش گرفت و «آزادی» رهایی از آنها را به ارمغان آورد.
هنوز هستند کسانی که تحت تاثیر اندیشه های ضد مدرنیته، پیشگامان مدرنیته را متهم می کنند به پیش گویی درباره مرگ ادیان یا پایان بردگی و انقیاد و سپس از بازگشت ادیان یا وجود بردگی در قرن ۲۱ سخن می گویند. پیشگامان مدرنیته هیچگاه مرگ ادیان یا پایان بردگی و انقیاد را پیش بینی نکردند، بلکه مشروط به رشد عقل و آزادی، نوید جهان بهتری را دادند که در آن می توان با کمک عقل و آزادی به «سلطه» ادیان بر مناسبات اخلاقی-اجتماعی و سیاسی پایان داد و مانع از به انقیاد درآمدن بشر توسط نیروهای کوری شد که پرسش عقل، آنها را دچار بحران می کند. اگر کسانی که به پیشگامان مدرنیته ایراد می گیرند با مدرنیته دشمنی نداشته باشند به جای بازگشت ادیان یا وجود بردگی باید از راه های جلوگیری از سلطه ادیان بر حیات اجتماعی و سیاسی بشر و راه های از بین بردن بردگی در قرن ۲۱ سخن بگویند.
مدرنیته، دقیقا به این دلیل که پایان بردگی و انقیاد بود، به پایان نرسیده است و به پایان نخواهد رسید، بلکه همواره آغازی نو را تجربه می کند.
#محمد_ایمانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#مدرنیته
پیش شرط هر آغازی (به استثناء آغاز مطلق) یک «پایان» است.
اینکه مدرنیته آغاز چیست پرسش مهمی است اما مهمتر از آن برای ما این پرسش است که مدرنیته «پایانٍ» چیست؟
مدرنیته پایان «سلطه» ادیان بر مناسبات اخلاقی-اجتماعی و سیاسی است. مدرنیته پایان بردگی و انقیاد است، نه فقط بردگی و انقیاد توسط نیروهای خارجی، بلکه بردگی و انقیاد معنوی و فکری. مدرنیته پایان انقیاد روح بشر از بندهای کور و مبهمی است که «عقل» بشر ماهیت آنها را به پرسش گرفت و «آزادی» رهایی از آنها را به ارمغان آورد.
هنوز هستند کسانی که تحت تاثیر اندیشه های ضد مدرنیته، پیشگامان مدرنیته را متهم می کنند به پیش گویی درباره مرگ ادیان یا پایان بردگی و انقیاد و سپس از بازگشت ادیان یا وجود بردگی در قرن ۲۱ سخن می گویند. پیشگامان مدرنیته هیچگاه مرگ ادیان یا پایان بردگی و انقیاد را پیش بینی نکردند، بلکه مشروط به رشد عقل و آزادی، نوید جهان بهتری را دادند که در آن می توان با کمک عقل و آزادی به «سلطه» ادیان بر مناسبات اخلاقی-اجتماعی و سیاسی پایان داد و مانع از به انقیاد درآمدن بشر توسط نیروهای کوری شد که پرسش عقل، آنها را دچار بحران می کند. اگر کسانی که به پیشگامان مدرنیته ایراد می گیرند با مدرنیته دشمنی نداشته باشند به جای بازگشت ادیان یا وجود بردگی باید از راه های جلوگیری از سلطه ادیان بر حیات اجتماعی و سیاسی بشر و راه های از بین بردن بردگی در قرن ۲۱ سخن بگویند.
مدرنیته، دقیقا به این دلیل که پایان بردگی و انقیاد بود، به پایان نرسیده است و به پایان نخواهد رسید، بلکه همواره آغازی نو را تجربه می کند.
#محمد_ایمانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#تمايز_خشم_واقعی_از_خشم_دفاعی:
خشم دفاعی یا بر دفاع های فرافکنی و برون سازی مبتنی است یا غم را پس میزند.
در زیر به معیارهای خشم واقعی و تمایز آن از خشم دفاعی میپردازیم؛
-فرایند؛ احساس خشم قبل از اضطراب و دفاع اتفاق می افتد. خشم دفاعی پس از احساس و اضطراب ظاهر میشود.
-محرک واقعی در برابر محرک خیالی؛ خشم واقعی از محرکی واقعی در واقعیت ناشی میشود. مثلا، همسرم منو کتک میزنه.خشم دفاعی به محرک های خیالی مبتنی بر دفاع هایی نظیر فرافکنی مربوط است.
-فعالیت فیزیولوژیک؛ وقتی تکانه خشم واقعی تجربه میشود، بیمار آرام است و احساس ارامش میکند.
درمقابل تجربه تکانه در خشم دفاعی-ابراز خشم به فرافکنی- آرامشی به بار نمی آورد. بیمار هنوز با فردی وحشتناک تغییر ناپذیر (فرافکنی) در ارتباط است. و خشم ادامه می یابد.
- هشدار ناهشیار؛ خشم واقعی منجر به اضطراب در بدن میشود و هنگامی که بیمار خشم را تجربه کرد اضطراب فروکش میکند. اما خشم دفاعی اضطراب و دفاعی برانگیخته نمیکند. بنابراین خشم طولانی مدت بدون ظهور اضطراب، دفاعی است.
فعالیت دفاع: خشم واقعی دفاع ها را بر می انگیزد و هنگامی که دفاع ها مسدود میشوند، شدیدتر متجلی میشود.
ساختار تجربه: خشم واقعی به شکل موج اوج میگیرد و فرو می افتد. خشم دفاعی به علت فرافکنی به سرعت اوج اوج میگیرد و تا زمانی که بیمار فرافکنی میکند باقی می ماند و خشم مزمن ادامه می یابد.
نتیجه تجربه خشم: تجربه عصبانیت واقعی، آرامش به بار می آورد. خشم دفاعی باعث آرامش نمیشود، فقط به بی رمقی و یأس منجر میشود. فردی که بطور مداوم به همسرش فرافکنی میکند خشم و یاس مداوم احساس می کند.و در نتیجه بیمار ترغیب میشود که بیشتر فرافکنی کرده و حس تحریف شده تری از دیگری را خلق کند و نا امید گردد.
مقدار: میزان خشم واقعی با میزان تحریک متناسب است. خشم دفاعی با خیال پردازی یا فرافکنی متناسب است. یک موضوع جزیی به علاوه فرافکنی منجر به رفتار واكنشي می شود.
برگرفته از :
Frederickson, J. (2013). Co-creating change.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#تمايز_خشم_واقعی_از_خشم_دفاعی:
خشم دفاعی یا بر دفاع های فرافکنی و برون سازی مبتنی است یا غم را پس میزند.
در زیر به معیارهای خشم واقعی و تمایز آن از خشم دفاعی میپردازیم؛
-فرایند؛ احساس خشم قبل از اضطراب و دفاع اتفاق می افتد. خشم دفاعی پس از احساس و اضطراب ظاهر میشود.
-محرک واقعی در برابر محرک خیالی؛ خشم واقعی از محرکی واقعی در واقعیت ناشی میشود. مثلا، همسرم منو کتک میزنه.خشم دفاعی به محرک های خیالی مبتنی بر دفاع هایی نظیر فرافکنی مربوط است.
-فعالیت فیزیولوژیک؛ وقتی تکانه خشم واقعی تجربه میشود، بیمار آرام است و احساس ارامش میکند.
درمقابل تجربه تکانه در خشم دفاعی-ابراز خشم به فرافکنی- آرامشی به بار نمی آورد. بیمار هنوز با فردی وحشتناک تغییر ناپذیر (فرافکنی) در ارتباط است. و خشم ادامه می یابد.
- هشدار ناهشیار؛ خشم واقعی منجر به اضطراب در بدن میشود و هنگامی که بیمار خشم را تجربه کرد اضطراب فروکش میکند. اما خشم دفاعی اضطراب و دفاعی برانگیخته نمیکند. بنابراین خشم طولانی مدت بدون ظهور اضطراب، دفاعی است.
فعالیت دفاع: خشم واقعی دفاع ها را بر می انگیزد و هنگامی که دفاع ها مسدود میشوند، شدیدتر متجلی میشود.
ساختار تجربه: خشم واقعی به شکل موج اوج میگیرد و فرو می افتد. خشم دفاعی به علت فرافکنی به سرعت اوج اوج میگیرد و تا زمانی که بیمار فرافکنی میکند باقی می ماند و خشم مزمن ادامه می یابد.
نتیجه تجربه خشم: تجربه عصبانیت واقعی، آرامش به بار می آورد. خشم دفاعی باعث آرامش نمیشود، فقط به بی رمقی و یأس منجر میشود. فردی که بطور مداوم به همسرش فرافکنی میکند خشم و یاس مداوم احساس می کند.و در نتیجه بیمار ترغیب میشود که بیشتر فرافکنی کرده و حس تحریف شده تری از دیگری را خلق کند و نا امید گردد.
مقدار: میزان خشم واقعی با میزان تحریک متناسب است. خشم دفاعی با خیال پردازی یا فرافکنی متناسب است. یک موضوع جزیی به علاوه فرافکنی منجر به رفتار واكنشي می شود.
برگرفته از :
Frederickson, J. (2013). Co-creating change.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#بریده_ای_از_کتاب
یکی از چیزهایی که آدمها را دیوانه میکند همین انتظار کشیدن است. مردم تمام عمرشان انتظار میکشیدند. انتظار میکشیدند که زندگی کنند، انتظار میکشیدند که بمیرند. توی صف انتظار میکشیدند تا کاغذ توالت بخرند. توی صف برای پول منتظر میماندند و اگر پولی در کار نبود سراغ صفهای درازتر میرفتند. صبر میکردی که خوابت ببرد و بعد هم صبر میکردی تا بیدار شوی. انتظار میکشیدی که ازدواج کنی و بعد هم منتظر طلاق گرفتن میشدی. منتظر باران میشدی و بعد هم صبر میکردی تا بند بیاید. منتظر غذا خوردن میشدی و وقتی سیر میشدی باز هم صبر می کردی تا نوبت دوباره خوردن برسد. توی مطب روانپزشک با بقیهٔ روانیها انتظار میکشیدی و نمیدانستی آیا تو هم جزء آنها هستی یا نه.
کتاب: #عامه_پسند
#چارلز_بوکوفسکی
ترجمه: #پیمان_خاکسار
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#بریده_ای_از_کتاب
یکی از چیزهایی که آدمها را دیوانه میکند همین انتظار کشیدن است. مردم تمام عمرشان انتظار میکشیدند. انتظار میکشیدند که زندگی کنند، انتظار میکشیدند که بمیرند. توی صف انتظار میکشیدند تا کاغذ توالت بخرند. توی صف برای پول منتظر میماندند و اگر پولی در کار نبود سراغ صفهای درازتر میرفتند. صبر میکردی که خوابت ببرد و بعد هم صبر میکردی تا بیدار شوی. انتظار میکشیدی که ازدواج کنی و بعد هم منتظر طلاق گرفتن میشدی. منتظر باران میشدی و بعد هم صبر میکردی تا بند بیاید. منتظر غذا خوردن میشدی و وقتی سیر میشدی باز هم صبر می کردی تا نوبت دوباره خوردن برسد. توی مطب روانپزشک با بقیهٔ روانیها انتظار میکشیدی و نمیدانستی آیا تو هم جزء آنها هستی یا نه.
کتاب: #عامه_پسند
#چارلز_بوکوفسکی
ترجمه: #پیمان_خاکسار
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
وقتی تصمیم می گیری
یک احساس را
به سرانجامی به نام " ازدواج " برسانی،
اولین حرکت مفید این است که
از خودت بپرسی
آیا واقعاً باور داری که تا سنین پیری از سخن گفتن با این زن، لذت خواهی برد؟
سخن گفتن؛ و نه همخوابگی!
تمامی مسائل دیگر در ازدواج
موقت و گذرا است.
تا زمانی که دو نفر حرفی برای گفتن و گوشی برای شنیدن دارند، می شود به عمر ارتباطشان امید داشت.
#فردریش_نیچه
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
وقتی تصمیم می گیری
یک احساس را
به سرانجامی به نام " ازدواج " برسانی،
اولین حرکت مفید این است که
از خودت بپرسی
آیا واقعاً باور داری که تا سنین پیری از سخن گفتن با این زن، لذت خواهی برد؟
سخن گفتن؛ و نه همخوابگی!
تمامی مسائل دیگر در ازدواج
موقت و گذرا است.
تا زمانی که دو نفر حرفی برای گفتن و گوشی برای شنیدن دارند، می شود به عمر ارتباطشان امید داشت.
#فردریش_نیچه
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
حكايت
اورده اند که دو روباه از شدت گرسنگی رو به سوی خانه ای اوردند ،تا بلکه مرغ یا جوجه ای شکار کرده و رفع گرسنگی کنند...به محض اینکه وارد خانه شدند،یکی از انها مرغی بر دهان گرفت و چون خواستند بیرون ایند،روباه دگر نظر کرد و((عبای شیخی)) را دید و رو به سوی ان دگری کرد و گفت: ای برادر بیا و از خیر این شکار بگذریم ؟!!!...
- روباه دگر گفت چرا ؟؟؟...
- گفت: از قرار اینجا خانه ((شیخ شهر)) است،... شیخ را رحم و شفقت نباشد…چون صبح بیدار شود و بفهمد ما مرغش را ربوده ایم، در شهر بانگ سر می دهد که ((گوشت روباه حلال است)) و نسلمان را بر می چیند….بهتر انکه امشب را گرسنه سر کنیم.
#جامع_التمثیل
.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
حكايت
اورده اند که دو روباه از شدت گرسنگی رو به سوی خانه ای اوردند ،تا بلکه مرغ یا جوجه ای شکار کرده و رفع گرسنگی کنند...به محض اینکه وارد خانه شدند،یکی از انها مرغی بر دهان گرفت و چون خواستند بیرون ایند،روباه دگر نظر کرد و((عبای شیخی)) را دید و رو به سوی ان دگری کرد و گفت: ای برادر بیا و از خیر این شکار بگذریم ؟!!!...
- روباه دگر گفت چرا ؟؟؟...
- گفت: از قرار اینجا خانه ((شیخ شهر)) است،... شیخ را رحم و شفقت نباشد…چون صبح بیدار شود و بفهمد ما مرغش را ربوده ایم، در شهر بانگ سر می دهد که ((گوشت روباه حلال است)) و نسلمان را بر می چیند….بهتر انکه امشب را گرسنه سر کنیم.
#جامع_التمثیل
.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
درباره كتاب دوباره احمق هاى چلم
ماجرای کتاب درباره مردم دهکدهای کوچک به نام چلم است که همگی در حماقت مشهورند و اداره این دهکده با رئیس شورا و بزرگانی است که همگی احمقند که نام رئیش آنان گرونام گاوه و نام بزرگان به ترتیب لکیش احمق، زایتول سقیه، تریتول کودن، سندر الاغ، شمندریک بی مخ و فیول کله خر و تصمیم گیریهای احمقانه آنان و اتفاقاتی که برای مردم شهر حادث میشود.
داستاني كه خوانديد برگرفته از كتاب «دوباره احمقهاي چلم» نوشته «آيزاك بشويتس سينگر» نويسندهي لهستاني است. او كه برندهي جايزهي نوبل ادبيات هم شده، نزديك به هفده اثر براي كودكان و نوجوانان نوشته است كه حتي در ميان بزرگسالان هم طرفدار دارد.
يكي از مشهورترين كتابهاي او «احمقهاي چِلم و تاريخشان» نام دارد كه سينگر آن را در در اوج حكومتهاي كمونيستي در كشورش نوشته است.
او در اين كتاب شهر «چـِلْـم» در لهستان را انتخاب كرده كه بيشتر مردم آن يهودي هستند و داستانها و شوخيهاي زيادي دربارهي سادهلوحي آنها روايت ميشود.
«احمقهاي چلم و تاريخشان» روايتگر حاكماني است كه دچار توهم رسيدن به قدرت و وسعت يك امپراتوري جهاني هستند و البته در اين راه حماقتهاي زيادي را مرتكب ميشوند.
سينگر چند سال بعد و با استفاده از شخصيتهاي اين كتاب، اثر ديگري با نام «دوباره احمقهاي چلم» را نوشت كه شامل هشت داستان جداگانه است و مانند كتاب قبلي درونمايهاي طنز دارد.
در اين داستانها هم شوراي شهر كه مسووليت كنترل شهر را دارد، شامل كساني است كه از كمترين بهرهي هوشي برخوردارند و با تصميماتشان همهي مردم را به دردرسر مياندازند.
البته نويسنده در بعضي داستانهاي كتاب به نقد برخي ويژگيهاي انساني مانند خساست هم پرداخته است.
«بزرگان چلم و كليد جنندل»، «جايي كه ثروتمندان هميشه زنده ميمانند!»، «احمقهاي چلم و ماهي كپور ابله»، «چلميل تاجر»، «لمل و زيپا»، «وقتي چلميل به ورشو رفت» و «تودي ناقلا و ليزر خسيس» نامهاي داستانهاي كتاب «دوباره احمقهاي چلم» هستند.
#دوباره_احمق_هاى_چلم
هشت داستان طنز
#آيزاك_بشويتس_سينگر
#خديجه_روزگرد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
درباره كتاب دوباره احمق هاى چلم
ماجرای کتاب درباره مردم دهکدهای کوچک به نام چلم است که همگی در حماقت مشهورند و اداره این دهکده با رئیس شورا و بزرگانی است که همگی احمقند که نام رئیش آنان گرونام گاوه و نام بزرگان به ترتیب لکیش احمق، زایتول سقیه، تریتول کودن، سندر الاغ، شمندریک بی مخ و فیول کله خر و تصمیم گیریهای احمقانه آنان و اتفاقاتی که برای مردم شهر حادث میشود.
داستاني كه خوانديد برگرفته از كتاب «دوباره احمقهاي چلم» نوشته «آيزاك بشويتس سينگر» نويسندهي لهستاني است. او كه برندهي جايزهي نوبل ادبيات هم شده، نزديك به هفده اثر براي كودكان و نوجوانان نوشته است كه حتي در ميان بزرگسالان هم طرفدار دارد.
يكي از مشهورترين كتابهاي او «احمقهاي چِلم و تاريخشان» نام دارد كه سينگر آن را در در اوج حكومتهاي كمونيستي در كشورش نوشته است.
او در اين كتاب شهر «چـِلْـم» در لهستان را انتخاب كرده كه بيشتر مردم آن يهودي هستند و داستانها و شوخيهاي زيادي دربارهي سادهلوحي آنها روايت ميشود.
«احمقهاي چلم و تاريخشان» روايتگر حاكماني است كه دچار توهم رسيدن به قدرت و وسعت يك امپراتوري جهاني هستند و البته در اين راه حماقتهاي زيادي را مرتكب ميشوند.
سينگر چند سال بعد و با استفاده از شخصيتهاي اين كتاب، اثر ديگري با نام «دوباره احمقهاي چلم» را نوشت كه شامل هشت داستان جداگانه است و مانند كتاب قبلي درونمايهاي طنز دارد.
در اين داستانها هم شوراي شهر كه مسووليت كنترل شهر را دارد، شامل كساني است كه از كمترين بهرهي هوشي برخوردارند و با تصميماتشان همهي مردم را به دردرسر مياندازند.
البته نويسنده در بعضي داستانهاي كتاب به نقد برخي ويژگيهاي انساني مانند خساست هم پرداخته است.
«بزرگان چلم و كليد جنندل»، «جايي كه ثروتمندان هميشه زنده ميمانند!»، «احمقهاي چلم و ماهي كپور ابله»، «چلميل تاجر»، «لمل و زيپا»، «وقتي چلميل به ورشو رفت» و «تودي ناقلا و ليزر خسيس» نامهاي داستانهاي كتاب «دوباره احمقهاي چلم» هستند.
#دوباره_احمق_هاى_چلم
هشت داستان طنز
#آيزاك_بشويتس_سينگر
#خديجه_روزگرد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
✍ا
رانده شد اگر آدم از جنت و از فردوس
تقصیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
یک باغ پر از میوه، چشمان همه خیره
در گیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
یک چشم پر از مستی،در عالم سرمستی
تقدیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
دیوانه شده این دل، دیوانه ی زنجیری
زنجیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
یک جنگل ؛"سیبستان " ، در خواب سحر دیدم
تعبیر شما بوده ، ای سیب ترین بانو !
#ابوالفضل_علوی_عارف
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
✍ا
رانده شد اگر آدم از جنت و از فردوس
تقصیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
یک باغ پر از میوه، چشمان همه خیره
در گیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
یک چشم پر از مستی،در عالم سرمستی
تقدیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
دیوانه شده این دل، دیوانه ی زنجیری
زنجیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
یک جنگل ؛"سیبستان " ، در خواب سحر دیدم
تعبیر شما بوده ، ای سیب ترین بانو !
#ابوالفضل_علوی_عارف
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#گفتار_ در_روش_درست_بکار_ بردن_عقل
#رنه _دکارت
خلاصه ای از :#پارسا_زنگه
بخش اول :
عقل میان مردم از هرچیز بهتر و مساوی تقسیم شده است، به گونه ای که هرکس در جایگاه عقل خود را انچنان در کمال می پندارد که آرزویِ فزونی یِ آن را نمی کند.
از همین رو اختلافِ آرا بین مردم نتیجه یِکم عقلی یا پر عقلی یِ هرکدام با دیگری نیست بلکه نتیجه یِ این است که هر کس عقلِ خود را به روش هایِ مختلفی بکار می گیرد که با سایرین در تفاوت است و مقصود های یکه را در نظر نمی گیرند.
نکته۱ : ذهن نیکو داشتن کافی نیست، اصل آن است که ذهن را درست بکار بُرد.
نکته۲ : نفس هرچه بزرگتر باشند اشتباهاتشان هم بزرگتر است.
نکته۳ : کسانی که آهسته در یک راه میروند از کسانی که در چندین راه می شتابند، زود تر به هدف می رسند.
نکته۴ : عقل چون حقیقت انسانیت و «تنها مایه ی امتیازِ انسان از حیوان است»، در هر کسی تمام پنداشته شده است.
نکته ۵ : کاستی و زیادی در جزئیات است نه در کلیات، این جزئیات است که حقیقتِ افراد را محقق می سازد...
در جوانی بخت با من یار بوده قدم در راه هایی گذارم که من را به طرز نگاه ها و اصولی رهبری کند. به همین واسطه روشی برایِ خود ایجاد کرده ام که به بالاترین رتبه متناسب با عمر کوتاه و ذهنِ ضعیفم امکانِ بدست آوردن اش را آن گونه که محتمل اند برسانم. در این روش بیشتر در احکامی که حکم می کنم جانبِ شک را می گیرم تا جانبِ غرور. اما از آنجایی که همه یِ ما ممکن است به اشتباه افتیم و از تصدیق هایی هم که دوستان و اطرافیان می کنند باید بد گمان باشیم، دلخواه من آن است که در این گفتار روش خود را به ساده ترین شکل تصویر کنم.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#گفتار_ در_روش_درست_بکار_ بردن_عقل
#رنه _دکارت
خلاصه ای از :#پارسا_زنگه
بخش اول :
عقل میان مردم از هرچیز بهتر و مساوی تقسیم شده است، به گونه ای که هرکس در جایگاه عقل خود را انچنان در کمال می پندارد که آرزویِ فزونی یِ آن را نمی کند.
از همین رو اختلافِ آرا بین مردم نتیجه یِکم عقلی یا پر عقلی یِ هرکدام با دیگری نیست بلکه نتیجه یِ این است که هر کس عقلِ خود را به روش هایِ مختلفی بکار می گیرد که با سایرین در تفاوت است و مقصود های یکه را در نظر نمی گیرند.
نکته۱ : ذهن نیکو داشتن کافی نیست، اصل آن است که ذهن را درست بکار بُرد.
نکته۲ : نفس هرچه بزرگتر باشند اشتباهاتشان هم بزرگتر است.
نکته۳ : کسانی که آهسته در یک راه میروند از کسانی که در چندین راه می شتابند، زود تر به هدف می رسند.
نکته۴ : عقل چون حقیقت انسانیت و «تنها مایه ی امتیازِ انسان از حیوان است»، در هر کسی تمام پنداشته شده است.
نکته ۵ : کاستی و زیادی در جزئیات است نه در کلیات، این جزئیات است که حقیقتِ افراد را محقق می سازد...
در جوانی بخت با من یار بوده قدم در راه هایی گذارم که من را به طرز نگاه ها و اصولی رهبری کند. به همین واسطه روشی برایِ خود ایجاد کرده ام که به بالاترین رتبه متناسب با عمر کوتاه و ذهنِ ضعیفم امکانِ بدست آوردن اش را آن گونه که محتمل اند برسانم. در این روش بیشتر در احکامی که حکم می کنم جانبِ شک را می گیرم تا جانبِ غرور. اما از آنجایی که همه یِ ما ممکن است به اشتباه افتیم و از تصدیق هایی هم که دوستان و اطرافیان می کنند باید بد گمان باشیم، دلخواه من آن است که در این گفتار روش خود را به ساده ترین شکل تصویر کنم.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#گفتار_ در_روش_درست_بکار_ بردن_عقل
#رنه _دکارت
خلاصه ای از :#پارسا_زنگه
بخش دوم
توجه : مراد من آن نیست که روشم را بر شما دیکته کنم بلکه قصد ان است که آن را بر شما تصویر سازم تا شما متوجه شوید که بنده چکونه روشی برای خود حصول کرده ام. زیرا کسانی باید بر دیگران دیکته کنند که خود عاری از خطا و ناصواب باشند و اگر به خطا افتند شایسته یِ سرزنش خواهند بود.
اما من این را چون سرگذشت یا افسانه ای تنها پیشنهاد می کنم.البته شاید نمونه هایی از آن سزاوار پیروی باشد.
تشریحِ ابتدایی یِ حصولِ روش :
در اروپا [فرانسه] مدرسه ای به نام «لا فلش» شروع به تحصیل کردم، به عقیده ام اساتید آنجا بهترین روی زمین بودند. تمام دروسم را آموختم و حتی به خود این بسنده نکردم و هر کتابی هم به دستم میرسید و به پستم می خورد تمام و کمال می خواندم و به دنبال کتب دیگر هم می گشتم.
«اما ناگهان دچارِ شک و شبهه شدم نسبت به اینکه نه تنها چیزی نیاموخته ام بلکه نادان تر شده ام..!!»
با این حال مدرسه [دانشگاه] را کم ارزش نمی شمردم زیرا چیزی که در مدرسه ندریس می شد در فهمِ زبانِ پیشینیان ضرورت داشت و خواندن کتب پیشینیان هم به مثابهِ همنشینی با آنها بود، مثل کتبی در حوضه یِ فقه، طب، الهیات، فلسفه و ریاضیات. و حتی کتبی که خطا و باطل اند، «زیرا باید این ها را شناخت تا به قربِ واقعی یِ هر چیز معرفت پیدا کرد و از خطا و فریب خوردن دور شد...»
اما دیگر به قدر کافی وقت صرف آموختن زبان و کتبِ قدما کردم و بیش از این دیگر مصلحت ام نبود زیرا هم صحبتی با مردمان قدیم در کل مانندِ مسافرت است که نسبت به آداب و رسوم اقوام و مللِ مختلف به ما شناخت می دهد، که بعداً رسوم و آدابِ آنها را چون در تضاد و یا تفاوتِ با ما است، کم ارزش، سخیف و رکیک ندانیم. البته این نگاهِ افرادی است که سفر و سیاحتی نکرده اند.
اما هر کس که زیاد مسافرت کند نسبت به ولایت خود بیگانه می شود، همچنین اگر به اموری که در قرن گذشته وجود پُر سرگرم شویم از امور حال و آینده در خواهیم ماند.
نکته۱ : انس گرفتن با افسانه ها بسیاری از کارها را که ممتنع است، ممکن به چشم می آورد.
نکته۲ : تواریخ صحیح هم برای راغب سازی یِ مردم به خواندنِ آنها، دست به اغراق زده اند. البته اگر چنین نکنند تمام قضایایِ کوچک و غیرِ برجسته را کم رنگ و بی رنگمی کنند و به همین دلیل قضایایِ دیگر را آنگونه که بوده نقل نمی کنند.
نکته ۳ : هر کس امثال و شواهد تاریخ را جهتِ کردار و رفتارِ خویش پیشنهاد دهد، کارش به دیوانگی یِ کسانی منجرب می شود که از پهلوانان و عیاران و افسانه ها سرمشق می گیرند و مقاصدی را در وجهه یِ همت می سازد که از قوّه یِ او خارج می باشد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#گفتار_ در_روش_درست_بکار_ بردن_عقل
#رنه _دکارت
خلاصه ای از :#پارسا_زنگه
بخش دوم
توجه : مراد من آن نیست که روشم را بر شما دیکته کنم بلکه قصد ان است که آن را بر شما تصویر سازم تا شما متوجه شوید که بنده چکونه روشی برای خود حصول کرده ام. زیرا کسانی باید بر دیگران دیکته کنند که خود عاری از خطا و ناصواب باشند و اگر به خطا افتند شایسته یِ سرزنش خواهند بود.
اما من این را چون سرگذشت یا افسانه ای تنها پیشنهاد می کنم.البته شاید نمونه هایی از آن سزاوار پیروی باشد.
تشریحِ ابتدایی یِ حصولِ روش :
در اروپا [فرانسه] مدرسه ای به نام «لا فلش» شروع به تحصیل کردم، به عقیده ام اساتید آنجا بهترین روی زمین بودند. تمام دروسم را آموختم و حتی به خود این بسنده نکردم و هر کتابی هم به دستم میرسید و به پستم می خورد تمام و کمال می خواندم و به دنبال کتب دیگر هم می گشتم.
«اما ناگهان دچارِ شک و شبهه شدم نسبت به اینکه نه تنها چیزی نیاموخته ام بلکه نادان تر شده ام..!!»
با این حال مدرسه [دانشگاه] را کم ارزش نمی شمردم زیرا چیزی که در مدرسه ندریس می شد در فهمِ زبانِ پیشینیان ضرورت داشت و خواندن کتب پیشینیان هم به مثابهِ همنشینی با آنها بود، مثل کتبی در حوضه یِ فقه، طب، الهیات، فلسفه و ریاضیات. و حتی کتبی که خطا و باطل اند، «زیرا باید این ها را شناخت تا به قربِ واقعی یِ هر چیز معرفت پیدا کرد و از خطا و فریب خوردن دور شد...»
اما دیگر به قدر کافی وقت صرف آموختن زبان و کتبِ قدما کردم و بیش از این دیگر مصلحت ام نبود زیرا هم صحبتی با مردمان قدیم در کل مانندِ مسافرت است که نسبت به آداب و رسوم اقوام و مللِ مختلف به ما شناخت می دهد، که بعداً رسوم و آدابِ آنها را چون در تضاد و یا تفاوتِ با ما است، کم ارزش، سخیف و رکیک ندانیم. البته این نگاهِ افرادی است که سفر و سیاحتی نکرده اند.
اما هر کس که زیاد مسافرت کند نسبت به ولایت خود بیگانه می شود، همچنین اگر به اموری که در قرن گذشته وجود پُر سرگرم شویم از امور حال و آینده در خواهیم ماند.
نکته۱ : انس گرفتن با افسانه ها بسیاری از کارها را که ممتنع است، ممکن به چشم می آورد.
نکته۲ : تواریخ صحیح هم برای راغب سازی یِ مردم به خواندنِ آنها، دست به اغراق زده اند. البته اگر چنین نکنند تمام قضایایِ کوچک و غیرِ برجسته را کم رنگ و بی رنگمی کنند و به همین دلیل قضایایِ دیگر را آنگونه که بوده نقل نمی کنند.
نکته ۳ : هر کس امثال و شواهد تاریخ را جهتِ کردار و رفتارِ خویش پیشنهاد دهد، کارش به دیوانگی یِ کسانی منجرب می شود که از پهلوانان و عیاران و افسانه ها سرمشق می گیرند و مقاصدی را در وجهه یِ همت می سازد که از قوّه یِ او خارج می باشد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#گفتار_ در_روش_درست_بکار_ بردن_عقل
#رنه _دکارت
خلاصه ای از :#پارسا_زنگه
بخش سوم
در موردِ علوم و فنونِ زمان خود چنبن می گویم که :
۱- بلاغت را گرامی داشتم و به شعر عاشق بودم. هر کس از قوّه یِ استدلال بیشتر بهره مند شود می تواند افکار خویش را پخته و ادعایِ خویش را بهتر در اذهانِ مردم جای گذارد، هر چند به زبانی دهاتی و روستایی سخن گوید و علمِ بلاغت نیاموخته باشد.
۲- ریاضیات را لذت مخصوص می شمرد زیرا براهینش یقینی و پر واضح بود در عینی که تنها به دیده یِ تفنن به این علم نگاه می کردند.
۳- الهیات را ارجمند می شمرد و مانند دیگران به دنبالِ رسیدنِ به بهشت بود و به یقین به وی آموخته بودند که
راه آن برای دانا و نادان به یک اندازه باز است و رهبرِ آن حقایقِ منزله است که برتر از عقل هایِ ماست.
۴- فلسفه را موردِ صحبت قرار نمی دهم جز اینکه می دیدم که قرن ها افرادِ برجسته و ممتاز به آن سرگرم بودند، و باز هم هیچ قضیه ای نیست در آن که موردِ شک ، شبهه و مجادله نباشد...
۵- علومِ دیگر چون اصولشان از فلسفه گرفته شده است، با خود می گفتم که چگونه ممکن است بنا هایی به این استواری بر شالوده هایی بر این سستی بنا شده باشند؟!
بنابراین از آموزگارانم و آموختن دست کشیدم و به طلبِ علم در جهانگردی و ساحیت رفتم و خودم را در برابرِ اتفاقاتی که زندگی با من مصادف می کرد می آزمودم و در آنها اندیشه می کردم، چرا که گمان پاشتم اگر به اشتباه هم بر بخورم سرانجام سود برده ام و درکِ حقایق کرده ام و در این صورت مثل «علمایی که در امور اظهار نظر هایی می کنند که هیچ تاثیری ندارد بجز اینکه به دلیلِ پایین بودنِ سطحِ فهمِ عوام می توانند خود را باهوش و عالم جلوه دهند...»
در نهایت به این نتیجه رسیدم که آداب و رسوم خود، عقاید و احکامِ خود و باور ها و پارادایم هایِ ذهنی یِ خود را یقینی، مسلّم و واضح به حساب نیاورم و از همین راه، کثیری از خطا ها و اشتباهاتِ خود را دور کردم که مایه یِ تیرگی یِ ذهن و عدمِ درستی یِ تعقل می شدند. و در آخر مهاجرت و ترک وطن موجب شد که از مطالعه بیشتر سود کنم..
وسلام...
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#گفتار_ در_روش_درست_بکار_ بردن_عقل
#رنه _دکارت
خلاصه ای از :#پارسا_زنگه
بخش سوم
در موردِ علوم و فنونِ زمان خود چنبن می گویم که :
۱- بلاغت را گرامی داشتم و به شعر عاشق بودم. هر کس از قوّه یِ استدلال بیشتر بهره مند شود می تواند افکار خویش را پخته و ادعایِ خویش را بهتر در اذهانِ مردم جای گذارد، هر چند به زبانی دهاتی و روستایی سخن گوید و علمِ بلاغت نیاموخته باشد.
۲- ریاضیات را لذت مخصوص می شمرد زیرا براهینش یقینی و پر واضح بود در عینی که تنها به دیده یِ تفنن به این علم نگاه می کردند.
۳- الهیات را ارجمند می شمرد و مانند دیگران به دنبالِ رسیدنِ به بهشت بود و به یقین به وی آموخته بودند که
راه آن برای دانا و نادان به یک اندازه باز است و رهبرِ آن حقایقِ منزله است که برتر از عقل هایِ ماست.
۴- فلسفه را موردِ صحبت قرار نمی دهم جز اینکه می دیدم که قرن ها افرادِ برجسته و ممتاز به آن سرگرم بودند، و باز هم هیچ قضیه ای نیست در آن که موردِ شک ، شبهه و مجادله نباشد...
۵- علومِ دیگر چون اصولشان از فلسفه گرفته شده است، با خود می گفتم که چگونه ممکن است بنا هایی به این استواری بر شالوده هایی بر این سستی بنا شده باشند؟!
بنابراین از آموزگارانم و آموختن دست کشیدم و به طلبِ علم در جهانگردی و ساحیت رفتم و خودم را در برابرِ اتفاقاتی که زندگی با من مصادف می کرد می آزمودم و در آنها اندیشه می کردم، چرا که گمان پاشتم اگر به اشتباه هم بر بخورم سرانجام سود برده ام و درکِ حقایق کرده ام و در این صورت مثل «علمایی که در امور اظهار نظر هایی می کنند که هیچ تاثیری ندارد بجز اینکه به دلیلِ پایین بودنِ سطحِ فهمِ عوام می توانند خود را باهوش و عالم جلوه دهند...»
در نهایت به این نتیجه رسیدم که آداب و رسوم خود، عقاید و احکامِ خود و باور ها و پارادایم هایِ ذهنی یِ خود را یقینی، مسلّم و واضح به حساب نیاورم و از همین راه، کثیری از خطا ها و اشتباهاتِ خود را دور کردم که مایه یِ تیرگی یِ ذهن و عدمِ درستی یِ تعقل می شدند. و در آخر مهاجرت و ترک وطن موجب شد که از مطالعه بیشتر سود کنم..
وسلام...
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
قسمتی از صحبت های استاد گرانقدر عباس زریاب خویی در جواب پرسشی درباره ی مورخان و روش آنها(مورخان گذشته بیشتر به ثبت وقایع میپرداختند بی آنکه تصویری عمومی از دوران مورد بحث آنها بدست دهند،حتی در ثبت وقایع هم بسیاری از حوادث را از قلم انداخته اند و در مورد بسیاری دیگر تعبیری نادرست بدست داده اند و آنهارا تحریف کرده اند،تاریخ نویسان در ایران متهم به آنند که درباره مردم ،نهضت ها و جنبش های انقلابی سکوت کرده اند و....برداشت شما درباره این مسئله و علل و نتایج آن چیست؟)
تاریخ نویسی در مشرق زمین و ایران این خصلت را داشته است که به ثبت وقایع ،آن هم به طور گسسته پراکنده و بی ارتباط به یک دیگر میپرداخته است.این نوعی برداشت از تاریخ است.در مقابل برداشت غربی ها از تاریخ،که در آن وقایع و حوادث ایام در پیوند با یک دیگر مطرح میشود و مورخ دنبال کشف روابط ،قوانین، و یک تصویر به هم پیوسته و کلی است، در مشرق تاریخ نویسی به این مفهوم هرگز وجود نداشته است . حتی دانشجویان رشته تاریخ در دانشگاه خیال میکنند که تاریخ یک چیز بسیار آسان است که با خواندن چند کتاب، چند قصه و خبر،چند داستان و ماده تاریخ آن را خواهند شناخت.وضع تدریس تاریخ در دانشگاه نیز چیزی فراتر از این تصور نبود. کاری هم نمیشد کرد.
این برداشت از تاریخ جزئی از فرهنگ ملت ماست. مردم ما هنوز مفهوم واقعی تاریخ را نشناخته اند. در فرهنگ ما، جایی برای تاریخ باز نشده است. البته این امر را نمیتوان به آن مفهوم که در مورد تکنولوژی میگوییم عقب ماندگی نامید. هرفرهنگی دارای خصوصیات خاص خویش است. برداشت غربی ها از تاریخ صرفا جست و جوی قوانین حاکم بر حوادث تاریخی نیست. خیلی ها در غرب اعتقاد دارند که
تاریخ از قواعد خاصی پیروی نمیکند. اما در غرب تاریخ نویسان تنها به ثبت حوادث و وقایع نمیپردازند. آنها میکوشند آنچه را پشت این حوادث وجود دارد و ارتباط و پیوند حوادث را با یک دیگر تدوین کرده و تاریخ را چون تسلسل طبیعی پیوسته و مرتبط ،چون یک مجموعه به هم بافته،ارائه دهند.
چنین برداشتی از تاریخ حتی به خود تاریخ و آگاهی از آن محدود نمیشود بلکه حوزه های گوناگونی چون شعر و هنر را نیز در بر میگیرد. "هیستوریسیسم" در غرب مسیر طولانی را طی کرده است. کتاب های بسیاری در این زمینه نوشته شده است. این نیز جزئی از فرهنگ غرب است. در مشرق زمین برداشت دیگری از تاریخ وجود داشته است که بیشتر بر حوادث و وقایق متکی است. اما این سخن که کتب تاریخی ما وقایع را تحریف کرده اند یا بخشی از آن را ننوشته اند نمیتوان به طور مطلق پذیرفت.البته چنین مسائلی در کتاب های تاریخی ما وجود داشته است ،اما اطلاع ما از حوادث ،به هرحال از طریق همین کتاب های تاریخی است و نمیتوان آن را یکسره انکار کرد.
📖منبع:کتاب شط شیرین پرشوکت/،منتخبی از آثار استاد زریاب خویی/،انتشارات مروارید/"هرنوشته درباره ی تاریخ معاصر ناقص است"/گفتگو با استاد زریاب خویی[فرزان 1381]/قسمتی از صفحات 102و103
#شط_شیرین_پر_شوکت
#استاد_زریاب_خویی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
قسمتی از صحبت های استاد گرانقدر عباس زریاب خویی در جواب پرسشی درباره ی مورخان و روش آنها(مورخان گذشته بیشتر به ثبت وقایع میپرداختند بی آنکه تصویری عمومی از دوران مورد بحث آنها بدست دهند،حتی در ثبت وقایع هم بسیاری از حوادث را از قلم انداخته اند و در مورد بسیاری دیگر تعبیری نادرست بدست داده اند و آنهارا تحریف کرده اند،تاریخ نویسان در ایران متهم به آنند که درباره مردم ،نهضت ها و جنبش های انقلابی سکوت کرده اند و....برداشت شما درباره این مسئله و علل و نتایج آن چیست؟)
تاریخ نویسی در مشرق زمین و ایران این خصلت را داشته است که به ثبت وقایع ،آن هم به طور گسسته پراکنده و بی ارتباط به یک دیگر میپرداخته است.این نوعی برداشت از تاریخ است.در مقابل برداشت غربی ها از تاریخ،که در آن وقایع و حوادث ایام در پیوند با یک دیگر مطرح میشود و مورخ دنبال کشف روابط ،قوانین، و یک تصویر به هم پیوسته و کلی است، در مشرق تاریخ نویسی به این مفهوم هرگز وجود نداشته است . حتی دانشجویان رشته تاریخ در دانشگاه خیال میکنند که تاریخ یک چیز بسیار آسان است که با خواندن چند کتاب، چند قصه و خبر،چند داستان و ماده تاریخ آن را خواهند شناخت.وضع تدریس تاریخ در دانشگاه نیز چیزی فراتر از این تصور نبود. کاری هم نمیشد کرد.
این برداشت از تاریخ جزئی از فرهنگ ملت ماست. مردم ما هنوز مفهوم واقعی تاریخ را نشناخته اند. در فرهنگ ما، جایی برای تاریخ باز نشده است. البته این امر را نمیتوان به آن مفهوم که در مورد تکنولوژی میگوییم عقب ماندگی نامید. هرفرهنگی دارای خصوصیات خاص خویش است. برداشت غربی ها از تاریخ صرفا جست و جوی قوانین حاکم بر حوادث تاریخی نیست. خیلی ها در غرب اعتقاد دارند که
تاریخ از قواعد خاصی پیروی نمیکند. اما در غرب تاریخ نویسان تنها به ثبت حوادث و وقایع نمیپردازند. آنها میکوشند آنچه را پشت این حوادث وجود دارد و ارتباط و پیوند حوادث را با یک دیگر تدوین کرده و تاریخ را چون تسلسل طبیعی پیوسته و مرتبط ،چون یک مجموعه به هم بافته،ارائه دهند.
چنین برداشتی از تاریخ حتی به خود تاریخ و آگاهی از آن محدود نمیشود بلکه حوزه های گوناگونی چون شعر و هنر را نیز در بر میگیرد. "هیستوریسیسم" در غرب مسیر طولانی را طی کرده است. کتاب های بسیاری در این زمینه نوشته شده است. این نیز جزئی از فرهنگ غرب است. در مشرق زمین برداشت دیگری از تاریخ وجود داشته است که بیشتر بر حوادث و وقایق متکی است. اما این سخن که کتب تاریخی ما وقایع را تحریف کرده اند یا بخشی از آن را ننوشته اند نمیتوان به طور مطلق پذیرفت.البته چنین مسائلی در کتاب های تاریخی ما وجود داشته است ،اما اطلاع ما از حوادث ،به هرحال از طریق همین کتاب های تاریخی است و نمیتوان آن را یکسره انکار کرد.
📖منبع:کتاب شط شیرین پرشوکت/،منتخبی از آثار استاد زریاب خویی/،انتشارات مروارید/"هرنوشته درباره ی تاریخ معاصر ناقص است"/گفتگو با استاد زریاب خویی[فرزان 1381]/قسمتی از صفحات 102و103
#شط_شیرین_پر_شوکت
#استاد_زریاب_خویی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️