@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٣١
بود كه مندو ميكوشيد آن تصوير دوم را پيش چشم بكشد مگر فليسيا از خاطرش برود. اما همه اش انحناي ظريف خواهش بود، عمق زلال درياچه نامسكون و خط قاطع و موقر بيني كه ميآمد موج برموج و غرقهاش ميكرد. شوربختي مرد در اين است كه سن خود را نميبيند. جسمش پير ميشود اما تمنايش همچنان جوان ميماند. زن، هستي اش با زمان گره خورده. آن ساعت دروني كه نظم ميدهد به چرخه زايمان، آن عقربه كه در لحظه يي مقرر ميايستد روي ساعت يائسگي، اينها همه پاي زن را راه ميبرد روي زمينِ سختِ واقعيت. هر روز كه ميايستد برابر آينه تا خطي بكشد به چشم يا سرخي بدهد به لب، تصويرِ روبه رو خيرهاش ميكند به رد پاي زمان كه ذره ذره چين ميدهد به پوست. اما، مرد، پايش لب گور هم كه باشد، چشمش كه بيفتد به دختري زيبا، جواني او را مي بيند اما زانوان خميده و عصاي خود را نه؛ مگر وقتي كه واقعيت با بيرحمي تمام آوار شود روي سرش. روزگاري، اگر ميخواست، ميتوانست به مجلسي داخل شود، بخواند و افسون كند و از افسونيان هركه را ميلش بود به ريسمان نامرئي ببندد و ببرد. اما همينكه ميبرد دلزده ميشد و افسوني در نظرش بيمقدار. براي همين، هميشه دل به چيزي مي بست ناممكن، يا چيزي كه دست كم در اول چنين به نظر برسد. درد آن قاتل بروجردي را داشت كه چهل سال پيش در تهران به دارش آويختند. رئيس دادگاه گفته بود: »شما متهم هستيد به قتل بيست و سه دختر و زن بيگناه. آيا قبول مي كنيد؟« ـ بله قبول ميكنم. ـ براي چه آنها را ميكشتيد؟ ـ براي چه ميكشتم؟ من سرباز بودم. عصر پنجشنبه كه از پادگان مرخصمان مي كردند، ميرفتم توي خيابانها. كس و كاري كه نداشتم. همين كه زن يا دختر تنهايي را ميديدم ميرفتم طرفش. شوخي ميكردم. برايشان آواز ميخواندم. زبانبازي ميكردم تا نرم ميشدند. بعد ميبردمشان به قناتهاي اطراف. ـ براي چه ميبرديد؟ ـ خب معلوم است ديگر، براي جماع. براي احوال پرسي كه آدم كسي را به قنات نمي برد! ـ پس چرا ميكشتيد؟
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٣١
بود كه مندو ميكوشيد آن تصوير دوم را پيش چشم بكشد مگر فليسيا از خاطرش برود. اما همه اش انحناي ظريف خواهش بود، عمق زلال درياچه نامسكون و خط قاطع و موقر بيني كه ميآمد موج برموج و غرقهاش ميكرد. شوربختي مرد در اين است كه سن خود را نميبيند. جسمش پير ميشود اما تمنايش همچنان جوان ميماند. زن، هستي اش با زمان گره خورده. آن ساعت دروني كه نظم ميدهد به چرخه زايمان، آن عقربه كه در لحظه يي مقرر ميايستد روي ساعت يائسگي، اينها همه پاي زن را راه ميبرد روي زمينِ سختِ واقعيت. هر روز كه ميايستد برابر آينه تا خطي بكشد به چشم يا سرخي بدهد به لب، تصويرِ روبه رو خيرهاش ميكند به رد پاي زمان كه ذره ذره چين ميدهد به پوست. اما، مرد، پايش لب گور هم كه باشد، چشمش كه بيفتد به دختري زيبا، جواني او را مي بيند اما زانوان خميده و عصاي خود را نه؛ مگر وقتي كه واقعيت با بيرحمي تمام آوار شود روي سرش. روزگاري، اگر ميخواست، ميتوانست به مجلسي داخل شود، بخواند و افسون كند و از افسونيان هركه را ميلش بود به ريسمان نامرئي ببندد و ببرد. اما همينكه ميبرد دلزده ميشد و افسوني در نظرش بيمقدار. براي همين، هميشه دل به چيزي مي بست ناممكن، يا چيزي كه دست كم در اول چنين به نظر برسد. درد آن قاتل بروجردي را داشت كه چهل سال پيش در تهران به دارش آويختند. رئيس دادگاه گفته بود: »شما متهم هستيد به قتل بيست و سه دختر و زن بيگناه. آيا قبول مي كنيد؟« ـ بله قبول ميكنم. ـ براي چه آنها را ميكشتيد؟ ـ براي چه ميكشتم؟ من سرباز بودم. عصر پنجشنبه كه از پادگان مرخصمان مي كردند، ميرفتم توي خيابانها. كس و كاري كه نداشتم. همين كه زن يا دختر تنهايي را ميديدم ميرفتم طرفش. شوخي ميكردم. برايشان آواز ميخواندم. زبانبازي ميكردم تا نرم ميشدند. بعد ميبردمشان به قناتهاي اطراف. ـ براي چه ميبرديد؟ ـ خب معلوم است ديگر، براي جماع. براي احوال پرسي كه آدم كسي را به قنات نمي برد! ـ پس چرا ميكشتيد؟
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٣٢
ـ از ساده لوحيشان دلم بهم ميخورد. چهارتا كلام خوش به هركدام ميگفتي بندِ تنبانشان شل ميشد. ـ خب شايد در زندگانيشان كلام خوش نشنيده بودند، آيا بايد آنها را ميكشتيد؟ ـ آقاي رئيس، مثل اينكه شما هم كلام خوش به عمرتان نشنيدهايد... وقتي در آن تاريك و روشن سحري خواستند طناب را به گردنش بيندازند، قاضي عسكر گفت: »اگر وصيتي داريد بگوييد.« اصغر قاتل نگاهي كرد به سايه هاي درهم سربازاني كه دور تا دور حياط زندان ايستاده بودند، بعد گفت: »سرم را سرسري متراش اي استاد سلماني ، كه ما هم در ديار خود سري داريم و ساماني. عرض شود به حضور انور عالي، بنده در تمام عمر آرزويم اين بود كه سرم را برفراز ببينم و ديگران را زير پا. خب حالا طناب دار را كه بالا بكشند به آرزويم رسيدهام. به مادرم بگوييد مرا ببخشد.« رئيس زندان همنيطور كه راه ميافتاد گفته بود: »اين مادر قحبه را وارونه دار بزنيد!« پس سنگي بزرگ را با ريسمان به گردنش بستند، و طناب دار را به پاهايش، و بالا كشيدند؛ آنقدر كه سنگ از زمين جدا شد و خفت ريسمان در گوشتِ گردن فرو نشست.
11
اما فليسيا از جنس قربانيان اصغر قاتل نبود. از آن بدتر، آنقدر دور از دست بود كه اگر قرار بود دست كسي به او برسد دست نادر بود كه هم جوانتر بود، هم به او جا داده بود، هم دائم دم دستش بود. از آن بدتر، از هر شش كلمه يي كه فليسيا ميگفت، هفت تايش نام آرنولد بود. يك بار، حوالي نيمه شب نادر زنگ زده بود: »با فليسيا آمده بوديم بيرون شام بخوريم، اگر حوصله اش را داري سري هم بزنيم به تو.« انديشيد: »عجب! پس تا اين وقت شب با هم بيرون ميروند! لابد وقتهايي هم كه آنلور خانه نيست...«
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٣٢
ـ از ساده لوحيشان دلم بهم ميخورد. چهارتا كلام خوش به هركدام ميگفتي بندِ تنبانشان شل ميشد. ـ خب شايد در زندگانيشان كلام خوش نشنيده بودند، آيا بايد آنها را ميكشتيد؟ ـ آقاي رئيس، مثل اينكه شما هم كلام خوش به عمرتان نشنيدهايد... وقتي در آن تاريك و روشن سحري خواستند طناب را به گردنش بيندازند، قاضي عسكر گفت: »اگر وصيتي داريد بگوييد.« اصغر قاتل نگاهي كرد به سايه هاي درهم سربازاني كه دور تا دور حياط زندان ايستاده بودند، بعد گفت: »سرم را سرسري متراش اي استاد سلماني ، كه ما هم در ديار خود سري داريم و ساماني. عرض شود به حضور انور عالي، بنده در تمام عمر آرزويم اين بود كه سرم را برفراز ببينم و ديگران را زير پا. خب حالا طناب دار را كه بالا بكشند به آرزويم رسيدهام. به مادرم بگوييد مرا ببخشد.« رئيس زندان همنيطور كه راه ميافتاد گفته بود: »اين مادر قحبه را وارونه دار بزنيد!« پس سنگي بزرگ را با ريسمان به گردنش بستند، و طناب دار را به پاهايش، و بالا كشيدند؛ آنقدر كه سنگ از زمين جدا شد و خفت ريسمان در گوشتِ گردن فرو نشست.
11
اما فليسيا از جنس قربانيان اصغر قاتل نبود. از آن بدتر، آنقدر دور از دست بود كه اگر قرار بود دست كسي به او برسد دست نادر بود كه هم جوانتر بود، هم به او جا داده بود، هم دائم دم دستش بود. از آن بدتر، از هر شش كلمه يي كه فليسيا ميگفت، هفت تايش نام آرنولد بود. يك بار، حوالي نيمه شب نادر زنگ زده بود: »با فليسيا آمده بوديم بيرون شام بخوريم، اگر حوصله اش را داري سري هم بزنيم به تو.« انديشيد: »عجب! پس تا اين وقت شب با هم بيرون ميروند! لابد وقتهايي هم كه آنلور خانه نيست...«
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٣٣
وقتي آمدند، هنوز نرسيده، فليسيا به دستشويي رفت. مندو از اين غيبت كوتاه استفاده كرد و گفت: »اي قاتل! كشتيش؟« نادر دهنش را مثل دهن ماهي باز كرد و گفت: »ما كاري نميكنيم! دوست هستيم با هم. همين. « مندو نگاه معني داري به او كرد: » تو؟! تو به سوراخ كليد هم رحم نميكني. چه برسد به اين لعبت!« ـ راستش، سعي كردم. ولي راه نمي دهد. من هم فكر كردم بهتر است دوست بمانيم. و مندو همينطور كه نگاهش مي كرد زمزمه كرد: اصغرِ ما از همه قاتل تر است نادر ما اصغرِ قاتلترا وقتي رفتند، ايستاد مقابل آينه. خودش را نميشناخت. »خداي من! اينهمه چين و چروك از كجا آمد؟ و موها؟ اين همه سپيدي از كجا آمد؟« هفت سال گذشته بود و انگار همين ديروز بود كه وقتي پايش رسيد به زمين، برفي ميباريد كه براي آب كردنش ماده يي روي آن پاشيدند كه آن همه سگ را تلف كرد و مبدأي شد تاريخي براي تبعيدش. اينطور آدمي پير ميشود؛ چند جاي خالي دندان اينجا، چند جاي خالي دندان آنجا، چهره يي كه مثل پوست درخت چروكيده ميشود، و زمان... گمان ميكرد تبعيد مثل هر سفر ديگريست كه از ميانه راه هواي بازگشت قفس سينه را تنگ ميكند و دقيقه ها به شمارش ميافتند. نميدانست اينجا زمان در توقفي ابديست. مي چرخد اما نه براي او. نميدانست كه زمان ميايستد و نميفهمد كه ايستاده؛ تا روزي كه يكي سر راهش سبز شود كه وصلش بيش از هر چيز، بله بيش از هر چيز، طراوت و جواني ميخواهد. و حالا... فليسيا به چه چيز او دلخوش باشد؟ اتاق زير شيروانياش؟ شغل درخشانش؟ درآمد سرشارش؟ آخرين تير تركشي كه به سنگ خورده بود؟ »چشمت كور! تو هيچ وقت آدم نمي شوي! حالا بايد اين عشق بي فرجام را از سر به در كني!« اين را گفت و پله هاي هفت طبقه را در چرخشي سرگيجه آور چنان فرود آمد كه گويي به اعماق چاهي ظلماني فروغلتيد .
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٣٣
وقتي آمدند، هنوز نرسيده، فليسيا به دستشويي رفت. مندو از اين غيبت كوتاه استفاده كرد و گفت: »اي قاتل! كشتيش؟« نادر دهنش را مثل دهن ماهي باز كرد و گفت: »ما كاري نميكنيم! دوست هستيم با هم. همين. « مندو نگاه معني داري به او كرد: » تو؟! تو به سوراخ كليد هم رحم نميكني. چه برسد به اين لعبت!« ـ راستش، سعي كردم. ولي راه نمي دهد. من هم فكر كردم بهتر است دوست بمانيم. و مندو همينطور كه نگاهش مي كرد زمزمه كرد: اصغرِ ما از همه قاتل تر است نادر ما اصغرِ قاتلترا وقتي رفتند، ايستاد مقابل آينه. خودش را نميشناخت. »خداي من! اينهمه چين و چروك از كجا آمد؟ و موها؟ اين همه سپيدي از كجا آمد؟« هفت سال گذشته بود و انگار همين ديروز بود كه وقتي پايش رسيد به زمين، برفي ميباريد كه براي آب كردنش ماده يي روي آن پاشيدند كه آن همه سگ را تلف كرد و مبدأي شد تاريخي براي تبعيدش. اينطور آدمي پير ميشود؛ چند جاي خالي دندان اينجا، چند جاي خالي دندان آنجا، چهره يي كه مثل پوست درخت چروكيده ميشود، و زمان... گمان ميكرد تبعيد مثل هر سفر ديگريست كه از ميانه راه هواي بازگشت قفس سينه را تنگ ميكند و دقيقه ها به شمارش ميافتند. نميدانست اينجا زمان در توقفي ابديست. مي چرخد اما نه براي او. نميدانست كه زمان ميايستد و نميفهمد كه ايستاده؛ تا روزي كه يكي سر راهش سبز شود كه وصلش بيش از هر چيز، بله بيش از هر چيز، طراوت و جواني ميخواهد. و حالا... فليسيا به چه چيز او دلخوش باشد؟ اتاق زير شيروانياش؟ شغل درخشانش؟ درآمد سرشارش؟ آخرين تير تركشي كه به سنگ خورده بود؟ »چشمت كور! تو هيچ وقت آدم نمي شوي! حالا بايد اين عشق بي فرجام را از سر به در كني!« اين را گفت و پله هاي هفت طبقه را در چرخشي سرگيجه آور چنان فرود آمد كه گويي به اعماق چاهي ظلماني فروغلتيد .
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٣٤
12
ضلع شرقي ميدان ناسيون را طي كرد و پيچيد به خيابان»فابر اگلانتين«. مقابل ساختمان شماره دوازده، در مسيري به شكل L سر انگشتش چند عدد را لمس كرد. صدايي از جنس فلز طنين انداخت و فشار ملايم كف دست به سطح چوبي در، فضاي تاريك و روشن سرسرا را به رويش گشود. هشت ضلعيهاي اُخراييِ موزائيكهاي كفِ سرسرا كش ميآمدند و از زير پاهاش ميگريختند. به پله اول كه پا نهاد، حضور نامريي چيزي نامعمول كاسه زانوها را كه براي حركتي معتاد مهيا شده بود، در درنگي از سر احتياط ، فشرده و كند كرد. چهل وهشت ساعت تمام يكسره راه رفته بود. عادتش بود آنقدر چرخ بزند تا چيزي كه مسمومش كرده بود، همراه قطره هاي عرق، از تنش بيرون بزند. از آخرين باري كه فليسيا را ديده بود ده روزي ميگذشت. ديگر زنگ زدن معنايي نداشت. زهرِ اين عشقِ بيفرجام تا بن استخوانهاش را به آتش ميكشيد . پس تصميم گرفته بود كار را يكسره كند. به ميدان باستيل كه رسيد نشست روي هره سيماني كنار كانال، و خيره شد به بالهاي طلايي مجسمه يي كه وسط ميدان بود؛ آنقدر كه صداي جيغ زني نگاهش را كشيد به آن پايين؛ سمتِ شبح هاي سپيد و لب تيزِ قايقهاي تفريحي كه بر سطحي شكسته از نور به آرامي تكان ميخوردند. روي پنجره روشن قايقي نگاهش ثابت ماند. موهاي افشان زني برهنه، در حركتي از پايئن به بالا، توي قاب روشن پنجره ظاهر ميشد و از دو سو پهنا ميگرفت. دو سينه نوك تيز كه در پايين قاب طلوع مي كرد، سر در حركتي رو به پايين غرق ميشد. لحظه يي پنجره تهي ميماند، و باز... طلوع گيسوها. ـ چرا؟ چرا معلقم كردي؟ برخاست. زهرِ درونش بالاتر آمده بود. »آويزان يعني همين. آن هم سرازير!« ميان دو كتفش نقطه يي درست به قاعده دايره يي ده سانتي تير ميكشيد. اما اين دردِ كهنه پيش دردِ ديگري كه از چندي پيش گريبانش را گرفته بود وزني نداشت. به ميدان شاتله كه رسيد، ايستاد مقابل يك آگهي بزرگ تبليغاتي. تصوير زني كه از پنجره ي قايق ديده بود آمد مقابل چشمش. »كاش اقلاْ مثل اينها بودم.« آويزان بود ميان دو دنيا. نه دنياي خود را داشت و نه دنياي اينها را. به كمال گفته بود: »هيچ چيز غم انگيزتر از منظره آدمي نيست كه شب كز ميكند گوشه اتاق، دست ميبرد لاي پاها و، نفس زنان، پا و سينه يا كپل برهنه زني را در خيال ميكشد كه روز در مترو ديده است يا كنار كانال يا پاركي.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٣٤
12
ضلع شرقي ميدان ناسيون را طي كرد و پيچيد به خيابان»فابر اگلانتين«. مقابل ساختمان شماره دوازده، در مسيري به شكل L سر انگشتش چند عدد را لمس كرد. صدايي از جنس فلز طنين انداخت و فشار ملايم كف دست به سطح چوبي در، فضاي تاريك و روشن سرسرا را به رويش گشود. هشت ضلعيهاي اُخراييِ موزائيكهاي كفِ سرسرا كش ميآمدند و از زير پاهاش ميگريختند. به پله اول كه پا نهاد، حضور نامريي چيزي نامعمول كاسه زانوها را كه براي حركتي معتاد مهيا شده بود، در درنگي از سر احتياط ، فشرده و كند كرد. چهل وهشت ساعت تمام يكسره راه رفته بود. عادتش بود آنقدر چرخ بزند تا چيزي كه مسمومش كرده بود، همراه قطره هاي عرق، از تنش بيرون بزند. از آخرين باري كه فليسيا را ديده بود ده روزي ميگذشت. ديگر زنگ زدن معنايي نداشت. زهرِ اين عشقِ بيفرجام تا بن استخوانهاش را به آتش ميكشيد . پس تصميم گرفته بود كار را يكسره كند. به ميدان باستيل كه رسيد نشست روي هره سيماني كنار كانال، و خيره شد به بالهاي طلايي مجسمه يي كه وسط ميدان بود؛ آنقدر كه صداي جيغ زني نگاهش را كشيد به آن پايين؛ سمتِ شبح هاي سپيد و لب تيزِ قايقهاي تفريحي كه بر سطحي شكسته از نور به آرامي تكان ميخوردند. روي پنجره روشن قايقي نگاهش ثابت ماند. موهاي افشان زني برهنه، در حركتي از پايئن به بالا، توي قاب روشن پنجره ظاهر ميشد و از دو سو پهنا ميگرفت. دو سينه نوك تيز كه در پايين قاب طلوع مي كرد، سر در حركتي رو به پايين غرق ميشد. لحظه يي پنجره تهي ميماند، و باز... طلوع گيسوها. ـ چرا؟ چرا معلقم كردي؟ برخاست. زهرِ درونش بالاتر آمده بود. »آويزان يعني همين. آن هم سرازير!« ميان دو كتفش نقطه يي درست به قاعده دايره يي ده سانتي تير ميكشيد. اما اين دردِ كهنه پيش دردِ ديگري كه از چندي پيش گريبانش را گرفته بود وزني نداشت. به ميدان شاتله كه رسيد، ايستاد مقابل يك آگهي بزرگ تبليغاتي. تصوير زني كه از پنجره ي قايق ديده بود آمد مقابل چشمش. »كاش اقلاْ مثل اينها بودم.« آويزان بود ميان دو دنيا. نه دنياي خود را داشت و نه دنياي اينها را. به كمال گفته بود: »هيچ چيز غم انگيزتر از منظره آدمي نيست كه شب كز ميكند گوشه اتاق، دست ميبرد لاي پاها و، نفس زنان، پا و سينه يا كپل برهنه زني را در خيال ميكشد كه روز در مترو ديده است يا كنار كانال يا پاركي.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٣٥
همه ديوارها را به يك باره گي بردار: چقدر تامول، چقدر ايراني، عرب، يا افريقايي، در اين عرصات بيكسي، از عشقبازي با خود تحقير ميشوند. با اينهمه، دردي هست كه هر كسي نميشناسدش: اينكه از فرط برخوداري، هيچ ديداري در تو آتشي بر نيانگيزد و در ابتداي هر ديدار، انتهايش را مثل كفِ دست ببيني. آن وقت مي گردي پي كسي كه نيست، يا اگر باشد، آسان به چشم نميآيد، يا اگر آمد، مال تو نخواهد بود. آن وقت است كه متوجه ميشوي ديگر جوان نيستي و خيلي چيزها هست كه نداري.« و حالا، فليسيا حضوري بود كه به او ياد آور ميشد كه خيلي وقت است كه ديگر صاحب چيزي نيست. اگر به جن اعتقاد داشت، ميرفت پيش جنگير. اما خودش را ميشناخت. پس راه ميرفت؛ آنقدر كه زهرِ اين عشق مثل عرق از تنش بريزد بيرون. روي پل الكساندر ايستاد؛ خيره به روشناييهاي لرزاني كه آب رود را پولك نقره و طلا ميزد. باد لرزش نامحسوسي ميداد به پل. معلق بود؛ ميان دو دنيا. جايي كه از آن آمده بود عشق اساس آفرينش بود. خدا ميخواست جمال خويش ببيند انسان را به شكل خود آفريده بود. خود را كه دراين آينه ديد عاشق جمال خويشتن شد. آنجا، عشق هاي زميني، در چرخهاي ابدي، تكرار حادثه در آينه هاي موازي اين اسطوره بود. آنجا هم، ديوارها اگر به يك باره گي فرو ميريخت، منظره غم انگيز »عشق ورزي با خود« دهشتي آخرالزماني داشت. اما، شعله گدازان وصل هم بود؛ پرتوي كه به هجران معنا ميداد. مندو اين دنيا را از دست داده بود، دنياي پشت پنجره قايق را هم به دست نياورده بود. مانده بود معلق ميان دو دنيا. دنياي آن توده ي وسيعِ »عشقبازان با خود« عاقبتي نداشت جز توليد خودشيفتگاني كه رسم گفتگو و لمس ديگري را نميشناختند. و اينجا، به كسي مثل آن زنِ پشتِ پنجره قايق كه ميرسيد، وصل بود، گفتگو هم بود، اما اشتياق و آرزومندي غايب بود؛ مگر چشمش ميافتاد به كسي مثل فليسيا... و حالا كه فليسيا نه ميآمد و نه زنگ ميزد، ميگداخت اما ديگر به جهاني تعلق نداشت كه اين سوز و گداز را اعتبار ميداد. پس قدم زده بود تا اين زهر را بيرون كند از تن. حالا، لَخت و سبكبار، پله ها را بالا ميآمد. حالِ كسي را داشت كه از خاكسپاري عزيزي ميآيد. سطح چوبي پله ها، در ارتفاعي مارپيچ، به سختي از زير پا عبور ميكرد. هرچه نزديكتر ميشد به طبقه هفتم حضورِ سنگينِ چيزي بيشتر به شانه هاش فشار
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٣٥
همه ديوارها را به يك باره گي بردار: چقدر تامول، چقدر ايراني، عرب، يا افريقايي، در اين عرصات بيكسي، از عشقبازي با خود تحقير ميشوند. با اينهمه، دردي هست كه هر كسي نميشناسدش: اينكه از فرط برخوداري، هيچ ديداري در تو آتشي بر نيانگيزد و در ابتداي هر ديدار، انتهايش را مثل كفِ دست ببيني. آن وقت مي گردي پي كسي كه نيست، يا اگر باشد، آسان به چشم نميآيد، يا اگر آمد، مال تو نخواهد بود. آن وقت است كه متوجه ميشوي ديگر جوان نيستي و خيلي چيزها هست كه نداري.« و حالا، فليسيا حضوري بود كه به او ياد آور ميشد كه خيلي وقت است كه ديگر صاحب چيزي نيست. اگر به جن اعتقاد داشت، ميرفت پيش جنگير. اما خودش را ميشناخت. پس راه ميرفت؛ آنقدر كه زهرِ اين عشق مثل عرق از تنش بريزد بيرون. روي پل الكساندر ايستاد؛ خيره به روشناييهاي لرزاني كه آب رود را پولك نقره و طلا ميزد. باد لرزش نامحسوسي ميداد به پل. معلق بود؛ ميان دو دنيا. جايي كه از آن آمده بود عشق اساس آفرينش بود. خدا ميخواست جمال خويش ببيند انسان را به شكل خود آفريده بود. خود را كه دراين آينه ديد عاشق جمال خويشتن شد. آنجا، عشق هاي زميني، در چرخهاي ابدي، تكرار حادثه در آينه هاي موازي اين اسطوره بود. آنجا هم، ديوارها اگر به يك باره گي فرو ميريخت، منظره غم انگيز »عشق ورزي با خود« دهشتي آخرالزماني داشت. اما، شعله گدازان وصل هم بود؛ پرتوي كه به هجران معنا ميداد. مندو اين دنيا را از دست داده بود، دنياي پشت پنجره قايق را هم به دست نياورده بود. مانده بود معلق ميان دو دنيا. دنياي آن توده ي وسيعِ »عشقبازان با خود« عاقبتي نداشت جز توليد خودشيفتگاني كه رسم گفتگو و لمس ديگري را نميشناختند. و اينجا، به كسي مثل آن زنِ پشتِ پنجره قايق كه ميرسيد، وصل بود، گفتگو هم بود، اما اشتياق و آرزومندي غايب بود؛ مگر چشمش ميافتاد به كسي مثل فليسيا... و حالا كه فليسيا نه ميآمد و نه زنگ ميزد، ميگداخت اما ديگر به جهاني تعلق نداشت كه اين سوز و گداز را اعتبار ميداد. پس قدم زده بود تا اين زهر را بيرون كند از تن. حالا، لَخت و سبكبار، پله ها را بالا ميآمد. حالِ كسي را داشت كه از خاكسپاري عزيزي ميآيد. سطح چوبي پله ها، در ارتفاعي مارپيچ، به سختي از زير پا عبور ميكرد. هرچه نزديكتر ميشد به طبقه هفتم حضورِ سنگينِ چيزي بيشتر به شانه هاش فشار
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٣٩
1
در ادبيات سامي دو فرشته هست به نام»هاروت« و»ماروت« كه در سحر، حيله گري عصيان و غرور مشهوراند. و شگفت آنكه همين دو نام در ادبيات اوستايي به شكل دو واژهي »هئورتات« )كمال و رسائي( و»امرتات« )بي مرگي( آمده است.اين دو نام كه امروزه به صورت خراد و مرداد خوانده ميشوند در رديف هفت امشاسبندان محسوب شده اند. در لغت نامه دهخدا آمده است: »بشر آفريده شد و در پيشگاه خدواندگار تقربي خاص يافت. فرشتگان چون گناهانش را ديدند و با تقربش در ترازوي قياس سنجيدند، با يكديگر به نجوا پرداختند. سرانجام مصلحت چنان ديدند كه سبب را از آستان حق جويا شوند. چون اين بپرسيدند خطاب رسيد بزهكاري بشر از شهوت است، و عدم شهوت در شما علت عصمت. و چون چنين است نيكي ايشان را پاداش بيش دهم. پس، بفرمود كه تني چند از ميان خود برگزينند تا به صورت آدمي به زمين بفرستد و تكاليف آدمي را بر عهده ايشان نهد. انجمني بساختند و سه تن را به نام »عزا«، »عزايا« و »عزازيل« برگزيدند. خداوندايشان را به صورت بشر درآورد و از چهار چيز نهي فرمود: شرك بر خدا، قتل نفس، زنا و باده نوشي. آنگاه بفرمود تا بر زمين شتابند و در ميان خلق به حق حكومت كنند. فرشتگان چندي بدين منوال گذراندند. روزها در زمين بودند وشبها به آسمان ميشتافتند. عزازيل فرشته اي زيرك بود. از عاقبت بينديشيد و ازاين وظيفه پوزش خواست. دو فرشته ديگر كه به »هاروت« و »ماروت« ملقب شدند همچنان وظيفه خود را انجام ميدادند تا روزي زني زيبا كه نادره دهر بود و او را به تازي »زهره« ميگفتند و به فارسي »ناهيد«، جهت مهمي داروي بديشان برد. هر دو فريفته شدند و شب هنگام به سرايش شتافتند و سرانجام ِ مهمش را به وصل موكول كردند. ناهيد شرايطي پيشنهاد كرد. عذر آوردند. عاقبت،ايشان را گفت اگر كام جوئيد بايد ساغري چند با من بپيمائيد. از جان و دل پذيرفتند و سه گناه بزرگ ديگر را مرتكب شدند. ملكوتيان انگشت حيرت به دندان گزيدند و حق تعالي آن دو بزهكار را ميان عذاب
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٣٩
1
در ادبيات سامي دو فرشته هست به نام»هاروت« و»ماروت« كه در سحر، حيله گري عصيان و غرور مشهوراند. و شگفت آنكه همين دو نام در ادبيات اوستايي به شكل دو واژهي »هئورتات« )كمال و رسائي( و»امرتات« )بي مرگي( آمده است.اين دو نام كه امروزه به صورت خراد و مرداد خوانده ميشوند در رديف هفت امشاسبندان محسوب شده اند. در لغت نامه دهخدا آمده است: »بشر آفريده شد و در پيشگاه خدواندگار تقربي خاص يافت. فرشتگان چون گناهانش را ديدند و با تقربش در ترازوي قياس سنجيدند، با يكديگر به نجوا پرداختند. سرانجام مصلحت چنان ديدند كه سبب را از آستان حق جويا شوند. چون اين بپرسيدند خطاب رسيد بزهكاري بشر از شهوت است، و عدم شهوت در شما علت عصمت. و چون چنين است نيكي ايشان را پاداش بيش دهم. پس، بفرمود كه تني چند از ميان خود برگزينند تا به صورت آدمي به زمين بفرستد و تكاليف آدمي را بر عهده ايشان نهد. انجمني بساختند و سه تن را به نام »عزا«، »عزايا« و »عزازيل« برگزيدند. خداوندايشان را به صورت بشر درآورد و از چهار چيز نهي فرمود: شرك بر خدا، قتل نفس، زنا و باده نوشي. آنگاه بفرمود تا بر زمين شتابند و در ميان خلق به حق حكومت كنند. فرشتگان چندي بدين منوال گذراندند. روزها در زمين بودند وشبها به آسمان ميشتافتند. عزازيل فرشته اي زيرك بود. از عاقبت بينديشيد و ازاين وظيفه پوزش خواست. دو فرشته ديگر كه به »هاروت« و »ماروت« ملقب شدند همچنان وظيفه خود را انجام ميدادند تا روزي زني زيبا كه نادره دهر بود و او را به تازي »زهره« ميگفتند و به فارسي »ناهيد«، جهت مهمي داروي بديشان برد. هر دو فريفته شدند و شب هنگام به سرايش شتافتند و سرانجام ِ مهمش را به وصل موكول كردند. ناهيد شرايطي پيشنهاد كرد. عذر آوردند. عاقبت،ايشان را گفت اگر كام جوئيد بايد ساغري چند با من بپيمائيد. از جان و دل پذيرفتند و سه گناه بزرگ ديگر را مرتكب شدند. ملكوتيان انگشت حيرت به دندان گزيدند و حق تعالي آن دو بزهكار را ميان عذاب
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٤٠
دنيوي و اخروي مختار كرد. سزاي دنيا را برگزيدند. و الي الابد در چاهِ بابل معلق گشتند. ناهيد نيز اسم اعظم را كه بزرگترين نامهاي حق است و از فرشتگان نامبرده دريافته بود بر زبان رانده و به آسمان صعود كرد و به ستاره زهره، ربةالنوع عشرت و شادي و طرب، مبدل گشت كه شاعران و داستانسرايان ملل دراين باره نغمه ها ساخته و داستانها پرداخته اند.« ولي آنچه»ف. و. ژ.« در باغ به ناتالي گفت هيچكدام اينها نبود. روي سنگفرش هايي كه در احاطه چمنها بود راه ميرفتند وسايه هاشان دراز و درهم ميشد. زير چراغي ايستادند. »ف. و. ژ.« كه كاملا مضطرب به نظر ميرسيد گفت: »ناتالي،اين... باكايوكو به توچه گفته است؟« حالا ميشد برگشت به پنجاه سال پيش و همان جوان خجولي را ديد، كه مثل شب پرهاي رها شده در نور، پرپر ميزد. وقتي مدتها در سايه باشي هيچ چيز لذت بخش تر از تماشاي دست و پا زدن كسي نيست كه قد برافراشته و، با پهن كردن شاخ و برگ، تو را محروم كرده است ازنور. ناتالي طفره رفت. »ف. و. ژ.« گفت: »ببين، مسئله اي پيش آمده.« ـ چه مسئله اي؟ ـ آن فرشته سياهپوستِ جلوي در ورودي رستوران »فراسو« يادت هست؟ ـ خب؟ ـ امروز براي كاري رفته بودم آنجا. ـ نكند ميخواستي بخرياش؟ ـ ميخواستم ببينم اين مجسمه را از كجا آوردهاند. ـ اين هم مربوط ميشود به رماني كه در باره فرشتگان مينويسي؟ ـ راستش، تا جايي كه ميدانم آفريقاييها فرشته ندارند. آنهايي هم كه مسلمان شدهاند يا مسيحي، احتياجي به توتم ندارند. ـ خب، شايد اين مجسمه را يكي از آفريقايي هاي مسلمان شده اي ساخته كه به توتم هم احتياج داشته.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٤٠
دنيوي و اخروي مختار كرد. سزاي دنيا را برگزيدند. و الي الابد در چاهِ بابل معلق گشتند. ناهيد نيز اسم اعظم را كه بزرگترين نامهاي حق است و از فرشتگان نامبرده دريافته بود بر زبان رانده و به آسمان صعود كرد و به ستاره زهره، ربةالنوع عشرت و شادي و طرب، مبدل گشت كه شاعران و داستانسرايان ملل دراين باره نغمه ها ساخته و داستانها پرداخته اند.« ولي آنچه»ف. و. ژ.« در باغ به ناتالي گفت هيچكدام اينها نبود. روي سنگفرش هايي كه در احاطه چمنها بود راه ميرفتند وسايه هاشان دراز و درهم ميشد. زير چراغي ايستادند. »ف. و. ژ.« كه كاملا مضطرب به نظر ميرسيد گفت: »ناتالي،اين... باكايوكو به توچه گفته است؟« حالا ميشد برگشت به پنجاه سال پيش و همان جوان خجولي را ديد، كه مثل شب پرهاي رها شده در نور، پرپر ميزد. وقتي مدتها در سايه باشي هيچ چيز لذت بخش تر از تماشاي دست و پا زدن كسي نيست كه قد برافراشته و، با پهن كردن شاخ و برگ، تو را محروم كرده است ازنور. ناتالي طفره رفت. »ف. و. ژ.« گفت: »ببين، مسئله اي پيش آمده.« ـ چه مسئله اي؟ ـ آن فرشته سياهپوستِ جلوي در ورودي رستوران »فراسو« يادت هست؟ ـ خب؟ ـ امروز براي كاري رفته بودم آنجا. ـ نكند ميخواستي بخرياش؟ ـ ميخواستم ببينم اين مجسمه را از كجا آوردهاند. ـ اين هم مربوط ميشود به رماني كه در باره فرشتگان مينويسي؟ ـ راستش، تا جايي كه ميدانم آفريقاييها فرشته ندارند. آنهايي هم كه مسلمان شدهاند يا مسيحي، احتياجي به توتم ندارند. ـ خب، شايد اين مجسمه را يكي از آفريقايي هاي مسلمان شده اي ساخته كه به توتم هم احتياج داشته.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٤١
در چهره ناتالي آن اقتدار و اعتماد به نفس دوره جواني را مي شد ديد كه حالا دوباره از زير غبار ساليان سر برآورده. »ف. و. ژ.« به نرمي توضيح داد كه در تمام دنياي اسلام يك مجسمه هم وجود ندارد. حتا نقاشي را هم جايز نداسته اند چه رسد به مجسمه . ـ خب شايداين مجسمه را يك آفريقايي تازه مسيحي شده اي ساخته كه از محكم كاري بدش نميآمده. مثل ما! ظهور دوباره آن اقتدار كه رفته رفته گم شده بود از حركات و رفتار ناتالي، از يك سو شيفته اش ميكرد و از سوي ديگر، پسش ميراند به سالهاي خام جواني و كلافه اش ميكرد. درگير احساسي دوگانه، ميكوشيد بفهمد ناتالي به كجا ميخواهد ببردش، اما سر درنميآورد. نشستند روي صندليهاي سپيد كنار استخر؛ در احاطه وهمِ تاريك و روشن درختانِ بيدِ دورادور. كلافي از ابر خاكستري تهِ آب بود؛ آسماني باژگونه. سايه هاي لرزان درختان بر سطحِ آب، و تصوير باژگونه شان در اعماق آب، فضايي ميساخت كه در آن »ف. و. ژ« احساس ناايمني ميكرد. نگاه كرد به ناتالي. لكه هاي نور و سايه برگها روي صورتش، چهرهاي از او ميساخت ناخوانا. به حالت تسليم گفت: »نمي خواهي بگويي اين باكايوكو چه گفته است؟« ميدانست چه چيزي »ف. و. ژ« را مضطرب ميكرد. دلش نيامد بيش ازاين ادامه دهد. گفت: »ميخواهم از دهان خودش بشنوي.« ـ مگرقرار است به اينجا بيايد؟ ـ يك غيبگوي شخصي و تمام وقت! نظرت چيست؟ ـ ناتالي! مردم چه ميگويند؟ ـ نگران نباش، ترتيب همه چيز داده شده. ولي عجالتاْ مشكل كوچكي پيش آمده است.« خودش تنها را دعوت كرده بود، اما باكايوكو خيال داشت سه تا از زنهايش را هم با خودش بياورد. حالا بايد براي آنها هم ويزا فراهم ميشد. به راه افتادند و دوباره سايه هاشان دراز و درهم شد. ناتالي گفت: »خب، ماجراي مجسمه را ميگفتي.«
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٤١
در چهره ناتالي آن اقتدار و اعتماد به نفس دوره جواني را مي شد ديد كه حالا دوباره از زير غبار ساليان سر برآورده. »ف. و. ژ.« به نرمي توضيح داد كه در تمام دنياي اسلام يك مجسمه هم وجود ندارد. حتا نقاشي را هم جايز نداسته اند چه رسد به مجسمه . ـ خب شايداين مجسمه را يك آفريقايي تازه مسيحي شده اي ساخته كه از محكم كاري بدش نميآمده. مثل ما! ظهور دوباره آن اقتدار كه رفته رفته گم شده بود از حركات و رفتار ناتالي، از يك سو شيفته اش ميكرد و از سوي ديگر، پسش ميراند به سالهاي خام جواني و كلافه اش ميكرد. درگير احساسي دوگانه، ميكوشيد بفهمد ناتالي به كجا ميخواهد ببردش، اما سر درنميآورد. نشستند روي صندليهاي سپيد كنار استخر؛ در احاطه وهمِ تاريك و روشن درختانِ بيدِ دورادور. كلافي از ابر خاكستري تهِ آب بود؛ آسماني باژگونه. سايه هاي لرزان درختان بر سطحِ آب، و تصوير باژگونه شان در اعماق آب، فضايي ميساخت كه در آن »ف. و. ژ« احساس ناايمني ميكرد. نگاه كرد به ناتالي. لكه هاي نور و سايه برگها روي صورتش، چهرهاي از او ميساخت ناخوانا. به حالت تسليم گفت: »نمي خواهي بگويي اين باكايوكو چه گفته است؟« ميدانست چه چيزي »ف. و. ژ« را مضطرب ميكرد. دلش نيامد بيش ازاين ادامه دهد. گفت: »ميخواهم از دهان خودش بشنوي.« ـ مگرقرار است به اينجا بيايد؟ ـ يك غيبگوي شخصي و تمام وقت! نظرت چيست؟ ـ ناتالي! مردم چه ميگويند؟ ـ نگران نباش، ترتيب همه چيز داده شده. ولي عجالتاْ مشكل كوچكي پيش آمده است.« خودش تنها را دعوت كرده بود، اما باكايوكو خيال داشت سه تا از زنهايش را هم با خودش بياورد. حالا بايد براي آنها هم ويزا فراهم ميشد. به راه افتادند و دوباره سايه هاشان دراز و درهم شد. ناتالي گفت: »خب، ماجراي مجسمه را ميگفتي.«
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٤٢
ـ از تو چه پنهان رفته بودم بخرمش. ـ نميترسي مثل شمايل فليسيا برايت بدشانسي بياورد؟ اين اواخر همه اش تب داري و پيشانيات عرق ميكند. ـ فعلا كه غيبش زده. ـ كي؟ شمايل؟ ـ نه، مجسمه. گويا شبها زنجيرش ميكرده اند به ستونِ سنگيِ دم در. هركس برده، نيمه شب بالهاي فرشته را اره كرده و او را با خودش برده.
2
ـ انتخابت را كردي؟ حرف دوپهلو بود. فليسيا لحظه اي به او خيره ماند، لبخندي زد و گفت: »بله.« بعد رو كرد به پيشخدمت و گفت: »چهار فصل، لطفاْ.« مندو سرش را بالا كرد و در حالي كه از تمام هيكل پيشخدمت فقط دفترش را ميديد و حاشيه محوي از دستها را، گفت: »براي من، رژينا. لطفاْ.« بعد رو كرد به فليسيا: »چه شرابي؟« يك بطر هم »اوت مدوك« سفارش دادند. پيشخدمت رفت و نگاه مندو خيره ماند به دختري كه با دوستش ميز بغل نشسته بودند. چيزي از جنس تندر در فضاي بالاي سرشان سنگيني ميكرد. فليسيا گفت: »آرنولد نوار تو را شنيده است. ميگويد اين صدا مال آدميزاد نيست.« ـ راست گفته. ميخواهي نشانت بدهم؟ پاهايم سم دارد. فليسيا خنديد: »نه، همين طوري هم پيداست!« ـ آمده است پاريس؟ ـ نه، دائم به هم زنگ ميزنيم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٤٢
ـ از تو چه پنهان رفته بودم بخرمش. ـ نميترسي مثل شمايل فليسيا برايت بدشانسي بياورد؟ اين اواخر همه اش تب داري و پيشانيات عرق ميكند. ـ فعلا كه غيبش زده. ـ كي؟ شمايل؟ ـ نه، مجسمه. گويا شبها زنجيرش ميكرده اند به ستونِ سنگيِ دم در. هركس برده، نيمه شب بالهاي فرشته را اره كرده و او را با خودش برده.
2
ـ انتخابت را كردي؟ حرف دوپهلو بود. فليسيا لحظه اي به او خيره ماند، لبخندي زد و گفت: »بله.« بعد رو كرد به پيشخدمت و گفت: »چهار فصل، لطفاْ.« مندو سرش را بالا كرد و در حالي كه از تمام هيكل پيشخدمت فقط دفترش را ميديد و حاشيه محوي از دستها را، گفت: »براي من، رژينا. لطفاْ.« بعد رو كرد به فليسيا: »چه شرابي؟« يك بطر هم »اوت مدوك« سفارش دادند. پيشخدمت رفت و نگاه مندو خيره ماند به دختري كه با دوستش ميز بغل نشسته بودند. چيزي از جنس تندر در فضاي بالاي سرشان سنگيني ميكرد. فليسيا گفت: »آرنولد نوار تو را شنيده است. ميگويد اين صدا مال آدميزاد نيست.« ـ راست گفته. ميخواهي نشانت بدهم؟ پاهايم سم دارد. فليسيا خنديد: »نه، همين طوري هم پيداست!« ـ آمده است پاريس؟ ـ نه، دائم به هم زنگ ميزنيم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٤٣
خيره شد به ميز بغل. بشقاب دختر دست نخورده باقي مانده بود. ناگهان، چيزي برق زد وغلتيد توي بشقاب. مندو، بي اختيار، نگاهش را بالاتر برد. چشمان دختر خيس اشك بود. ـ نادر ميگفت تصميم گرفته اي ديگر نخواني، چرا؟ ـ چرا زني يا مردي تصميم ميگيرد ديگر به زندگي با همسرش ادامه ندهد؟ ـ آخرين دفعه اي كه از كسي جدا شدم به خاطر حسادت بيش از حدش بود. ـ خستگي، بيزاري، حسادت... گاهي هم خيانت. نگاه خيس دختر به سوي او برگشت! و مندو احساس كرد در آن جوي كه ميز بغل را مسموم كرده بود جملات مناسبي براي بيان مقصودش به كار نبرده است. در حقيقت، او به چيز ساده اي اشاره ميكرد. اينكه در يك گروه موسيقي رابطه افراد با يكديگر مثل رابطه زناشويي است. اما مثل هميشه بيماري كذايي »نداشتن اختيار كلام« كار دستش داده بود. بيمارياي كه باعث ميشد هيچ مخاطبي تكليفاش با او روشن نباشد. حرفي ميزد بي آنكه به معنا يا پيامدش بينديشد. اين از خريت او نبود. چون بلافاصله متوجه معنا وعواقبش ميشد. منتها چيزي در او جا به جا شده بود، چيزي پس و پيش شده بود: »حرف« و »معنا«. »حرف« را با چنان دقتي به كار ميبرد كه همه در وجودش شيطاني نهفته ميديدند. اما اين لحظات آنقدر نادر بودند كه گويي حضور گاه گاهيشان فقط براي شكنجه او بود. اگر ديگران وقتي كه از دستشان در ميرفت سخن نسنجيده ميگفتند، مندو وقتي سنجيده سخن ميگفت كه از دستش در ميرفت! اما چه كمياب بودند اين لحظات. غالباْ، بي غل وغش حرفش را بيان ميكرد و بي آنكه بخواهد درونِ خود را لو ميداد .ناچار، يكي او را ساده لوح ميديد، يكي ابله، يكي موذي. پس، به چاره، كاري ميكرد تا اين تصوير ناخوشايند را باژگونه جلوه دهد. پس، در نقل ماجراها، طوري از هر كلام يا عمل خود تفسير ميكرد كه مخاطب گمان ميبرد هيچ كار او بي حساب نيست: »وقتي نادر گفت بيخود شكمت را صابون نزن صاحب دارد، دانستم گلوي خودش پيش فليسيا گير كرده. پس براي آنكه خيالش را راحت كنم، همينكه فليسيا برگشت برخاستم و آنجا را ترك كردم. بعد هم كه ميخواست كپي نوار مرا به او بدهد بياعتنايي نشان دادم تا گمان كند براي اين دختر هيچ اهميتي قائل نيستم.« به اين ترتيب، ميكوشيد تصويري را
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٤٣
خيره شد به ميز بغل. بشقاب دختر دست نخورده باقي مانده بود. ناگهان، چيزي برق زد وغلتيد توي بشقاب. مندو، بي اختيار، نگاهش را بالاتر برد. چشمان دختر خيس اشك بود. ـ نادر ميگفت تصميم گرفته اي ديگر نخواني، چرا؟ ـ چرا زني يا مردي تصميم ميگيرد ديگر به زندگي با همسرش ادامه ندهد؟ ـ آخرين دفعه اي كه از كسي جدا شدم به خاطر حسادت بيش از حدش بود. ـ خستگي، بيزاري، حسادت... گاهي هم خيانت. نگاه خيس دختر به سوي او برگشت! و مندو احساس كرد در آن جوي كه ميز بغل را مسموم كرده بود جملات مناسبي براي بيان مقصودش به كار نبرده است. در حقيقت، او به چيز ساده اي اشاره ميكرد. اينكه در يك گروه موسيقي رابطه افراد با يكديگر مثل رابطه زناشويي است. اما مثل هميشه بيماري كذايي »نداشتن اختيار كلام« كار دستش داده بود. بيمارياي كه باعث ميشد هيچ مخاطبي تكليفاش با او روشن نباشد. حرفي ميزد بي آنكه به معنا يا پيامدش بينديشد. اين از خريت او نبود. چون بلافاصله متوجه معنا وعواقبش ميشد. منتها چيزي در او جا به جا شده بود، چيزي پس و پيش شده بود: »حرف« و »معنا«. »حرف« را با چنان دقتي به كار ميبرد كه همه در وجودش شيطاني نهفته ميديدند. اما اين لحظات آنقدر نادر بودند كه گويي حضور گاه گاهيشان فقط براي شكنجه او بود. اگر ديگران وقتي كه از دستشان در ميرفت سخن نسنجيده ميگفتند، مندو وقتي سنجيده سخن ميگفت كه از دستش در ميرفت! اما چه كمياب بودند اين لحظات. غالباْ، بي غل وغش حرفش را بيان ميكرد و بي آنكه بخواهد درونِ خود را لو ميداد .ناچار، يكي او را ساده لوح ميديد، يكي ابله، يكي موذي. پس، به چاره، كاري ميكرد تا اين تصوير ناخوشايند را باژگونه جلوه دهد. پس، در نقل ماجراها، طوري از هر كلام يا عمل خود تفسير ميكرد كه مخاطب گمان ميبرد هيچ كار او بي حساب نيست: »وقتي نادر گفت بيخود شكمت را صابون نزن صاحب دارد، دانستم گلوي خودش پيش فليسيا گير كرده. پس براي آنكه خيالش را راحت كنم، همينكه فليسيا برگشت برخاستم و آنجا را ترك كردم. بعد هم كه ميخواست كپي نوار مرا به او بدهد بياعتنايي نشان دادم تا گمان كند براي اين دختر هيچ اهميتي قائل نيستم.« به اين ترتيب، ميكوشيد تصويري را
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٤٤
كه حرفهاي نسنجيده اش بجا مينهاد مخدوش، يا با تصوير آدم خردمند جايگزين كند. و اين، كار را بيش از پيش دشوار ميكرد، چون مخاطبي كه تا آن لحظه در او آدم سادهاي ميديد، حالا دست و پا را جمع ميكرد و در پس هر حرف و هر حركت او دنبال معنايي ميگشت كه اي بسا خود مندو هم تصورش را نميتوانست بكند. اينطور بود كه او و مخاطبش در پيچ و خم هزارتويي گرفتار ميشدند كه اسمش را هرچه ميشد گذاشت جز تفاهم. پيشخدمت به ميز بغلي نزديك شد و پرسيد ميتواند بشقابها را جمع كند؟ وقتي بشقاب دست نخورده دختر را برميداشت مندو انديشيد: »هميشه بشقابِ يكي دست نخورده ميماند. فرقي هم نمي كند چه كسي. اما هميشه بشقابِ يكي دست نخورده ميماند. فرقش دراين است كه كداميك تصميم بگيرد ديگري را ترك كند. آنوقت بشقاب آنيكي دست نخورده ميماند.« فليسيا كه تمام مدت به مندو خيره شده بود با مهرباني گفت: »به تو خيانت شده مندو؟« سكوت كرد. ـ آرنولد هم درد تو را دارد. سابقه كارش را جلوي هر كسي ميگذارم تعجب ميكند چرا نوازنده اي مثل او امروز بيرون گود ايستاده. هفت تا صفحه دارد؛ آنهم با كي؟ كساني مثل »كارلوس سانتانا« و »زيگفريد«. اما حالا كلاهش را باد ببرد روي صحنه، حاضر نيست برود برش دارد. چشم ديدن درخشش او را نداشتند. تنظيم صداي سازش را به هم ميزدند. سيم ميكروفونش را قطع ميكردند. او هم ترجيح داد اين دنياي حقير را به همان آدمهاي حقير واگذار كند و نانش را از راه كار در كليدسازي پدرش درآورد. حالا، به تشويق من سازش را دوباره دست گرفته. دارم كمكش ميكنم تا جاي شايسته خودش را به دست آورد. براي همين هم آمده ام پاريس. در آن محيط كوچك شهرستان داشت ميپوسيد. قلب مندو تير كشيد. چه زجري كشيده بود تا فراموشش كند، و در لحظهاي كه موفق شده بود سموم اين عشق بيفرجام را از تن بيرون بريزد سروكله اش روي پله ها پيدا شده بود. آن هم در آن لباس سراسر سياه كه زيبايياش را دو چندان ميكرد .حيرتزده پرسيده
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٤٤
كه حرفهاي نسنجيده اش بجا مينهاد مخدوش، يا با تصوير آدم خردمند جايگزين كند. و اين، كار را بيش از پيش دشوار ميكرد، چون مخاطبي كه تا آن لحظه در او آدم سادهاي ميديد، حالا دست و پا را جمع ميكرد و در پس هر حرف و هر حركت او دنبال معنايي ميگشت كه اي بسا خود مندو هم تصورش را نميتوانست بكند. اينطور بود كه او و مخاطبش در پيچ و خم هزارتويي گرفتار ميشدند كه اسمش را هرچه ميشد گذاشت جز تفاهم. پيشخدمت به ميز بغلي نزديك شد و پرسيد ميتواند بشقابها را جمع كند؟ وقتي بشقاب دست نخورده دختر را برميداشت مندو انديشيد: »هميشه بشقابِ يكي دست نخورده ميماند. فرقي هم نمي كند چه كسي. اما هميشه بشقابِ يكي دست نخورده ميماند. فرقش دراين است كه كداميك تصميم بگيرد ديگري را ترك كند. آنوقت بشقاب آنيكي دست نخورده ميماند.« فليسيا كه تمام مدت به مندو خيره شده بود با مهرباني گفت: »به تو خيانت شده مندو؟« سكوت كرد. ـ آرنولد هم درد تو را دارد. سابقه كارش را جلوي هر كسي ميگذارم تعجب ميكند چرا نوازنده اي مثل او امروز بيرون گود ايستاده. هفت تا صفحه دارد؛ آنهم با كي؟ كساني مثل »كارلوس سانتانا« و »زيگفريد«. اما حالا كلاهش را باد ببرد روي صحنه، حاضر نيست برود برش دارد. چشم ديدن درخشش او را نداشتند. تنظيم صداي سازش را به هم ميزدند. سيم ميكروفونش را قطع ميكردند. او هم ترجيح داد اين دنياي حقير را به همان آدمهاي حقير واگذار كند و نانش را از راه كار در كليدسازي پدرش درآورد. حالا، به تشويق من سازش را دوباره دست گرفته. دارم كمكش ميكنم تا جاي شايسته خودش را به دست آورد. براي همين هم آمده ام پاريس. در آن محيط كوچك شهرستان داشت ميپوسيد. قلب مندو تير كشيد. چه زجري كشيده بود تا فراموشش كند، و در لحظهاي كه موفق شده بود سموم اين عشق بيفرجام را از تن بيرون بريزد سروكله اش روي پله ها پيدا شده بود. آن هم در آن لباس سراسر سياه كه زيبايياش را دو چندان ميكرد .حيرتزده پرسيده
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٤٥
بود: »تو اينجا چه ميكني؟« از روي پله ها بلند شده بود و همينطور كه لباسش را ميتكاند گفته بود: »ازاينجا رد ميشدم، گفتم سري به تو بزنم.« ـ خيلي وقت است منتظري؟ ـ چند دقيقه اي بيشتر نيست. گفتم كمي اينجا مينشينم، شايد رفته باشي سيگاري، چيزي بخري و برگردي. ياد حرف كمال افتاد. »زن مثل سايه است. بيفتي دنباش از تو دور ميشود، و اگر راه خودت را بروي دنبالت ميآيد.« كليد را توي دراتاق چرخاند و گفت: »دو روز بود خانه نبودم. نترسيدي پشت در بماني؟« ـ شماره رمزِ در ورودي را نميدانستم، زدم به شيشه پنجره اتاق سرايدار. رنگ از روي مندو پريد. فليسيا با ترديد گفت: »كار بدي كردم؟« ـ نپرسيد با چه كسي كار داري؟ ـ چرا. اسم و نشاني تو را گفتم، در را به رويم باز كرد. خون منجمد شد در رگهاش. اما به رو نياورد و غرق در جذبه حضور نامنتظر و زيبايي خيره كننده فليسيا، نگراني اش به زودي فراموش شد. حس ميكرد چيزي فراتر از قدرت او همه چيز را هدايت ميكند به سمتي كه بيرون از اراده اوست. وقتي با تمام وجود كوشيده بود او را بدست آورد، همه تيرهاش به سنگ خورده بود و بعد كه با آنهمه مرارت كوشيده بود فراموشش كند، مقابلش سبز شده بود؛ آنهم در حالي كه نه آدرس را ميدانست، نه شماره رمز در ورودي را، و نه ساعت حضور و غيابش را! چه هوشي! هوش؟ »نكند شبي كه با نادر آمدند به ابتكار او بوده تا آدرس را بلد شود؟ نكند ساعتها منتظر مانده اما وانمود ميكند چند دقيقه بيشتر نيست؟ نكند ميخواهد اين ارتباط از چشم نادر پنهان بماند؟ در اين صورت آرنولد چه؟ شايد آرنولد موجودي خياليست كه اختراعش كرده تا دست نيافتني به نظر برسد؟« بعد كه آمده بودند تو فليسيا گفته بود: »فردا دارم ميروم تولوز.« خشكش زد: »تولوز؟« ـ » پل« دعوتنامه اي برايم فراهم كرده.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٤٥
بود: »تو اينجا چه ميكني؟« از روي پله ها بلند شده بود و همينطور كه لباسش را ميتكاند گفته بود: »ازاينجا رد ميشدم، گفتم سري به تو بزنم.« ـ خيلي وقت است منتظري؟ ـ چند دقيقه اي بيشتر نيست. گفتم كمي اينجا مينشينم، شايد رفته باشي سيگاري، چيزي بخري و برگردي. ياد حرف كمال افتاد. »زن مثل سايه است. بيفتي دنباش از تو دور ميشود، و اگر راه خودت را بروي دنبالت ميآيد.« كليد را توي دراتاق چرخاند و گفت: »دو روز بود خانه نبودم. نترسيدي پشت در بماني؟« ـ شماره رمزِ در ورودي را نميدانستم، زدم به شيشه پنجره اتاق سرايدار. رنگ از روي مندو پريد. فليسيا با ترديد گفت: »كار بدي كردم؟« ـ نپرسيد با چه كسي كار داري؟ ـ چرا. اسم و نشاني تو را گفتم، در را به رويم باز كرد. خون منجمد شد در رگهاش. اما به رو نياورد و غرق در جذبه حضور نامنتظر و زيبايي خيره كننده فليسيا، نگراني اش به زودي فراموش شد. حس ميكرد چيزي فراتر از قدرت او همه چيز را هدايت ميكند به سمتي كه بيرون از اراده اوست. وقتي با تمام وجود كوشيده بود او را بدست آورد، همه تيرهاش به سنگ خورده بود و بعد كه با آنهمه مرارت كوشيده بود فراموشش كند، مقابلش سبز شده بود؛ آنهم در حالي كه نه آدرس را ميدانست، نه شماره رمز در ورودي را، و نه ساعت حضور و غيابش را! چه هوشي! هوش؟ »نكند شبي كه با نادر آمدند به ابتكار او بوده تا آدرس را بلد شود؟ نكند ساعتها منتظر مانده اما وانمود ميكند چند دقيقه بيشتر نيست؟ نكند ميخواهد اين ارتباط از چشم نادر پنهان بماند؟ در اين صورت آرنولد چه؟ شايد آرنولد موجودي خياليست كه اختراعش كرده تا دست نيافتني به نظر برسد؟« بعد كه آمده بودند تو فليسيا گفته بود: »فردا دارم ميروم تولوز.« خشكش زد: »تولوز؟« ـ » پل« دعوتنامه اي برايم فراهم كرده.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
متهمان به قتل سرتیپ افشارطوس را آزاد کردند!
۱۲ شهريور ۱۳۳۲ (۱۶ روز پس از براندازي دولت مصدق) دادسراي تهران متهمان به ربودن و قتل سرتيپ افشارطوس رئيس کل شهرباني حكومت اورا بدون صدور اعلاميه و ذکر دليل آزاد کرد که باعث تعجب مردم شد. برخي از اين متهمان که دربازداشت بودند قبلا اعترافهايي هم كرده بودند و اين اعتراف ها و دلايل جرم در روزنامه ها انتشار يافته بود. اصحاب نظر همان زمان آزاد شدن آنان را يك مداخله عريان سياست در امر قضاء خوانده بودند. ربودن افشارطوس با هدف زهر چشم گرفتن از دكتر مصدق، سنجش آمادگي سازمانهاي اطلاعاتي کشور (اطلاعات پليس و رکن دوم ستاد ارتش) و مقدمه كودتا بر ضد او بود.
برگرفته از تاریخ ایرانیان
به قلم دکتر #نوشیروان کیهانی زاده
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
متهمان به قتل سرتیپ افشارطوس را آزاد کردند!
۱۲ شهريور ۱۳۳۲ (۱۶ روز پس از براندازي دولت مصدق) دادسراي تهران متهمان به ربودن و قتل سرتيپ افشارطوس رئيس کل شهرباني حكومت اورا بدون صدور اعلاميه و ذکر دليل آزاد کرد که باعث تعجب مردم شد. برخي از اين متهمان که دربازداشت بودند قبلا اعترافهايي هم كرده بودند و اين اعتراف ها و دلايل جرم در روزنامه ها انتشار يافته بود. اصحاب نظر همان زمان آزاد شدن آنان را يك مداخله عريان سياست در امر قضاء خوانده بودند. ربودن افشارطوس با هدف زهر چشم گرفتن از دكتر مصدق، سنجش آمادگي سازمانهاي اطلاعاتي کشور (اطلاعات پليس و رکن دوم ستاد ارتش) و مقدمه كودتا بر ضد او بود.
برگرفته از تاریخ ایرانیان
به قلم دکتر #نوشیروان کیهانی زاده
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
#درباره ی مصدق
حزب تودۀ ایران و دولت رزم‌آرا نوشته محمدحسین خسروپناه
چاپ شده در نشریه اندیشه پویا
از متن: از ابتدای خرداد تا ۶تیر۱۳۲۹ روزنامۀ «به‌سوی آینده» اخبار و تفسیر‌ها و تحلیل‌های مربوط‌به نقشۀ کودتا در ایران با پشتیبانی آمریکا و انگلیس و هدف‌های آنها را منتشر می‌کرد؛ اما حزب تودۀ ایران طرح و برنامۀ عملی برای جلوگیری از کودتا و به‌قدرت‌رسیدن رزم‌آرا ارائه نمی‌داد و صرفاً، فراخوان تشکیل جبهۀ متحد و شعارهایی مانند «جبهۀ متحد ملت با دیکتاتوری مبارزه خواهد کرد»، چون مردم جهان برای استقلال و آزادی به‌پا خاسته‌اند، «در ایران نمی‌توان حکومت دیکتاتوری ایجاد کرد»، «همۀ قوای ملت برضد استعمار و دیکتاتوری تجهیز شود» و... در جراید علنی و مخفی حزب تکرار می‌شد. ناگفته نماند، باتوجه‌به مقالۀ «تکلیف لوایح دولت چه می‌شود» که روز ۲۸خرداد۱۳۲۹ در روزنامۀ «به‌سوی آینده» منتشر شد، به‌نظر می‌رسد رهبری یا جناحی در رهبری حزب توده برای مقابله با روی‌کارآمدن دیکتاتور به این نتیجه رسید که در صورت تصویب چند لایحۀ دولت، با تغییرات موردِنظر حزب توده در مجلس شورای ملی، از دولت منصور حمایت کند: موضعی که بیش از چند روز دوام نداشت. درحقیقت، حمایت از دولت منصور، تاکتیکی بود که از اواسط خرداد، جبهۀ ملی برای جلوگیری از به‌قدرت‌رسیدن رزم‌آرا در پیش گرفت و حتی پس از ملاقات رزم‌آرا با دکتر مصدق هم کنار گذاشته نشد. انگیزۀ حزب توده برای اتخاذ چنین موضعی را می‌توان در تحلیل روزنامۀ «به‌سوی آینده» از علت حمایت جبهۀ ملی از دولت منصور دریافت؛ «به‌سوی آینده» نوشت: «بین دولت منصور و «شخصیت مقتدری» که می‌گویند قرار است جانشین او شود رقابتی وجود دارد [...] منصور برای مقابله با او، خود را به جبهۀ ملی نزدیک کرده است و به آنها گفته است اگر قرار باشد این عمل [تعیین‌تکلیف لایحۀ نفت] انجام شود، چه بهتر که به‌دست خودتان انجام گیرد و میدانی برای هنرنمایی آن شخصیت مقتدر ایجاد نگردد. «ملیون» هم دو علت این پیشنهاد را پذیرفته‌اند: یکی به‌علت اختلاف قدیمی با آن شخصیت مقتدر، دیگری به‌سبب آنکه می‌دانند در همه‌حال، دولت منصور برای موافقت یا مخالفت (اگر قرار باشد مخالفتی شود) بهتر از یک دیکتاتوری نظامی است.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
#درباره ی مصدق
حزب تودۀ ایران و دولت رزم‌آرا نوشته محمدحسین خسروپناه
چاپ شده در نشریه اندیشه پویا
از متن: از ابتدای خرداد تا ۶تیر۱۳۲۹ روزنامۀ «به‌سوی آینده» اخبار و تفسیر‌ها و تحلیل‌های مربوط‌به نقشۀ کودتا در ایران با پشتیبانی آمریکا و انگلیس و هدف‌های آنها را منتشر می‌کرد؛ اما حزب تودۀ ایران طرح و برنامۀ عملی برای جلوگیری از کودتا و به‌قدرت‌رسیدن رزم‌آرا ارائه نمی‌داد و صرفاً، فراخوان تشکیل جبهۀ متحد و شعارهایی مانند «جبهۀ متحد ملت با دیکتاتوری مبارزه خواهد کرد»، چون مردم جهان برای استقلال و آزادی به‌پا خاسته‌اند، «در ایران نمی‌توان حکومت دیکتاتوری ایجاد کرد»، «همۀ قوای ملت برضد استعمار و دیکتاتوری تجهیز شود» و... در جراید علنی و مخفی حزب تکرار می‌شد. ناگفته نماند، باتوجه‌به مقالۀ «تکلیف لوایح دولت چه می‌شود» که روز ۲۸خرداد۱۳۲۹ در روزنامۀ «به‌سوی آینده» منتشر شد، به‌نظر می‌رسد رهبری یا جناحی در رهبری حزب توده برای مقابله با روی‌کارآمدن دیکتاتور به این نتیجه رسید که در صورت تصویب چند لایحۀ دولت، با تغییرات موردِنظر حزب توده در مجلس شورای ملی، از دولت منصور حمایت کند: موضعی که بیش از چند روز دوام نداشت. درحقیقت، حمایت از دولت منصور، تاکتیکی بود که از اواسط خرداد، جبهۀ ملی برای جلوگیری از به‌قدرت‌رسیدن رزم‌آرا در پیش گرفت و حتی پس از ملاقات رزم‌آرا با دکتر مصدق هم کنار گذاشته نشد. انگیزۀ حزب توده برای اتخاذ چنین موضعی را می‌توان در تحلیل روزنامۀ «به‌سوی آینده» از علت حمایت جبهۀ ملی از دولت منصور دریافت؛ «به‌سوی آینده» نوشت: «بین دولت منصور و «شخصیت مقتدری» که می‌گویند قرار است جانشین او شود رقابتی وجود دارد [...] منصور برای مقابله با او، خود را به جبهۀ ملی نزدیک کرده است و به آنها گفته است اگر قرار باشد این عمل [تعیین‌تکلیف لایحۀ نفت] انجام شود، چه بهتر که به‌دست خودتان انجام گیرد و میدانی برای هنرنمایی آن شخصیت مقتدر ایجاد نگردد. «ملیون» هم دو علت این پیشنهاد را پذیرفته‌اند: یکی به‌علت اختلاف قدیمی با آن شخصیت مقتدر، دیگری به‌سبب آنکه می‌دانند در همه‌حال، دولت منصور برای موافقت یا مخالفت (اگر قرار باشد مخالفتی شود) بهتر از یک دیکتاتوری نظامی است.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
خبرنامه‌ی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف ویژه‌ی ۲۸ مرداد منتشر شد:
مصدق، بغض تاریخی
در این شماره می‌خوانید؛
اشتباهات مصدق
رسانه‌ها و فرهنگ سیاسی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
مصدق، بغض تاریخی
در این شماره می‌خوانید؛
اشتباهات مصدق
رسانه‌ها و فرهنگ سیاسی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
کتاب «از بادیه نشینی تا امپراتوری» سی و ششمین اثر زنده یاد دکتر مسعود انصاری است. در فرنودگرایی‌های این کتاب آمده است که چگونه تازی‌های بادیه نشین در آغاز سده هفتم میلادی کیش وپسگرایی برخاسته از فرهنگ بیابان نشینی خود را به ملت ایران که بنا به نوشتارهای هرودوت و گزونفون بنیان‌گذار فرهنگ و تمدن دنیا و تا آن زمان یکی از دو و یا سه ابرقدرت جهان بود و با وحشیگری و ستم خویی تحمیل کردند و در نتیجه از آن پس، دیگر ملت ایران روی پیشرفت و خوشزیستی ندید.فرنود این فراگشت تاریخی نیز به گونه گسترده شرح داده شده و گفته شده، دلیل این امر آن است که سرشت واپسگرا و تمدن ستیز ایمان اسلامی-که از لحظه ای که یک فرد انسان از زهدان مادر پا به پهنه هستی می‌گذارد تا زمانی که در گور جای می‌گیرد، قواعد و قوانین تغییر ناپذیر وضع کرده است-فرهنگ و ذهنیت مردم ایران را ایستا کرد.
«تمام افرادی که خود را پیامبر و برگزیده خدا نامیدند، همه ادعا کردند که هدف رسالتشان گسترش برادری، انسان گرایی، صلح و دوستی بین افراد بشر و رستگاری آنها و نیز ایجاد همبودگاهی بهتر و آسوده تر برای بشریت بوده است. ولی، از آغاز تاریخ پیدایش دین و مذهب در دنیا تا کنون، هیچ دیدمانی در جهان ما بیش از دین و مذهب، سبب برادرکشی و خونریزی بین افراد بشر نشده و بین همه ادیان ابراهیمی هیچ دینی بیش از اسلام، فرنود فتنه، آدمکشی و خونریزی نشده است.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
کتاب «از بادیه نشینی تا امپراتوری» سی و ششمین اثر زنده یاد دکتر مسعود انصاری است. در فرنودگرایی‌های این کتاب آمده است که چگونه تازی‌های بادیه نشین در آغاز سده هفتم میلادی کیش وپسگرایی برخاسته از فرهنگ بیابان نشینی خود را به ملت ایران که بنا به نوشتارهای هرودوت و گزونفون بنیان‌گذار فرهنگ و تمدن دنیا و تا آن زمان یکی از دو و یا سه ابرقدرت جهان بود و با وحشیگری و ستم خویی تحمیل کردند و در نتیجه از آن پس، دیگر ملت ایران روی پیشرفت و خوشزیستی ندید.فرنود این فراگشت تاریخی نیز به گونه گسترده شرح داده شده و گفته شده، دلیل این امر آن است که سرشت واپسگرا و تمدن ستیز ایمان اسلامی-که از لحظه ای که یک فرد انسان از زهدان مادر پا به پهنه هستی می‌گذارد تا زمانی که در گور جای می‌گیرد، قواعد و قوانین تغییر ناپذیر وضع کرده است-فرهنگ و ذهنیت مردم ایران را ایستا کرد.
«تمام افرادی که خود را پیامبر و برگزیده خدا نامیدند، همه ادعا کردند که هدف رسالتشان گسترش برادری، انسان گرایی، صلح و دوستی بین افراد بشر و رستگاری آنها و نیز ایجاد همبودگاهی بهتر و آسوده تر برای بشریت بوده است. ولی، از آغاز تاریخ پیدایش دین و مذهب در دنیا تا کنون، هیچ دیدمانی در جهان ما بیش از دین و مذهب، سبب برادرکشی و خونریزی بین افراد بشر نشده و بین همه ادیان ابراهیمی هیچ دینی بیش از اسلام، فرنود فتنه، آدمکشی و خونریزی نشده است.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️