@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٦
ـ پل؟ ـ يكي از دوستانم كه مدير يك جشنواره موسيقي جاز است در بلژيك. ـ پس به بلژيك ميروي يا تولوز؟ ـ تولوز. آنجا، همه ساله نمايشگاهي برگزار ميشود به نام »ميدم«. همه مديران فستيوالها، موسيقي دانان، برگزار كنندگان كنسرتها و شركتهاي توليد صفحه در آن حضور دارند. وروديهاش وحشتناك گران است. پل يك دعوتنامه اضافي داشت، زنگ زد و دعوتم كرد . حالت كسي را داشت كه يك در ميان به تختاش مينشانند و بعد به فرق سرش ميكوبند. آرنولد موجودي خيالي باشد، پل چه؟ پل، مدير يك فستيوال موسيقيست. به جاهايي مثل »ميدم« دعوت ميشود، ميتواند به فليسيا دعوتنامه چينن جايي را هديه كند و او... نااميدي چنگ زد به احشايش. »فليسيا بايد مغز خر خورده باشد كه به آدمي مثل من نظر داشته باشد.« ـ دارم مدارك و سوابقِ كاريِ آرنولد را با خودم ميبرم آنجا. تو هم هرچه داري بده ببرم. اگر قراراست دري به روي آدم باز شود از چنين جاييست. حس كرد دوباره بر تختش مينشانند. »چرا بي خودي حسادت ميكنم؟ از كجا معلوم كه پل از من مسن تر نباشد؟ كه همجنس باز نباشد؟« كمر راست كرد و گفت: »از گرسنگي مغزم كار نميكند. اگر مايلي برويم همين بغل پيتزاي خوبي دارد.« و حالا كه فليسيا داستان زندگي آرنولد را ميگفت، آرنولد ديگر نه موجودي خيالي كه آدمي بود كه وجودش را با تمام رگ و ريشه حس ميكرد. »چه خوب كه زني مثل فليسيا هست كه او را ميفهمد و به او كمك ميكند دوباره سر پا بايستد. تمام زندگي ام حسرت چنين زني را داشتم. حالا كه آرنولد چنين شانسي آورده چرا بايد سد راه او بشوم؟« ـ دستمالت را بردار مندو! مندو كه از جهان اطرافش غافل شده بود، شرمنده، نگاهي به پيشخدمت كرد، نگاهي به فليسيا، لبخندي زد و به سرعت دستمال را برداشت تا جا باز شود براي بشقاب.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٤٦
ـ پل؟ ـ يكي از دوستانم كه مدير يك جشنواره موسيقي جاز است در بلژيك. ـ پس به بلژيك ميروي يا تولوز؟ ـ تولوز. آنجا، همه ساله نمايشگاهي برگزار ميشود به نام »ميدم«. همه مديران فستيوالها، موسيقي دانان، برگزار كنندگان كنسرتها و شركتهاي توليد صفحه در آن حضور دارند. وروديهاش وحشتناك گران است. پل يك دعوتنامه اضافي داشت، زنگ زد و دعوتم كرد . حالت كسي را داشت كه يك در ميان به تختاش مينشانند و بعد به فرق سرش ميكوبند. آرنولد موجودي خيالي باشد، پل چه؟ پل، مدير يك فستيوال موسيقيست. به جاهايي مثل »ميدم« دعوت ميشود، ميتواند به فليسيا دعوتنامه چينن جايي را هديه كند و او... نااميدي چنگ زد به احشايش. »فليسيا بايد مغز خر خورده باشد كه به آدمي مثل من نظر داشته باشد.« ـ دارم مدارك و سوابقِ كاريِ آرنولد را با خودم ميبرم آنجا. تو هم هرچه داري بده ببرم. اگر قراراست دري به روي آدم باز شود از چنين جاييست. حس كرد دوباره بر تختش مينشانند. »چرا بي خودي حسادت ميكنم؟ از كجا معلوم كه پل از من مسن تر نباشد؟ كه همجنس باز نباشد؟« كمر راست كرد و گفت: »از گرسنگي مغزم كار نميكند. اگر مايلي برويم همين بغل پيتزاي خوبي دارد.« و حالا كه فليسيا داستان زندگي آرنولد را ميگفت، آرنولد ديگر نه موجودي خيالي كه آدمي بود كه وجودش را با تمام رگ و ريشه حس ميكرد. »چه خوب كه زني مثل فليسيا هست كه او را ميفهمد و به او كمك ميكند دوباره سر پا بايستد. تمام زندگي ام حسرت چنين زني را داشتم. حالا كه آرنولد چنين شانسي آورده چرا بايد سد راه او بشوم؟« ـ دستمالت را بردار مندو! مندو كه از جهان اطرافش غافل شده بود، شرمنده، نگاهي به پيشخدمت كرد، نگاهي به فليسيا، لبخندي زد و به سرعت دستمال را برداشت تا جا باز شود براي بشقاب.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٧
فليسيا دستمال را روي پاهايش پهن كرد و گفت: »معذرت ميخواهم كه تو را ياد خاطرات گذشته انداختم. معلوم است كه خيلي اذيت شده اي.« ـ اول بار است كه ميبينم يكي مرا ميفهمد. فليسيا كارد و چنگال را به دست گرفت: »هيچ چيزي مخرب تر از حسادت نيست. اين نيروي كوري است كه قادر به انجام هر كاري ست؛ حتى قتل!« زن و مردي كه ميز بغل نشسته بودند هر دو به طرف فليسيا برگشتند! مندو خيره شد به چشمان فليسيا. نيروي شفقت، تلؤلؤيي خيره كننده ميداد به جادويي كه از اعماق آن درياچه نامسكون ميآمد. انديشيد: »از كجا كه اين شانس را آرنولد از چنگ كس ديگري بيرون نكشيده باشد؟ و مگر شانس وقتي در خانه ات را زد معنايش اين نيست كه فقط به تو تعلق دارد؟ از همه چيز گذشته، چرا نبايد فكر كنم آرنولد موجودي ست خيالي كه فليسيا، با استفاده از اطلاعات نادر از زندگي من، اختراعش كرده تاهم مرا بيشتر فريفته كند هم خودش را دور از دست نگهدارد؟« قاشق و چنگال را توي بشقاب رها كرد: »تو مرا خوب درك ميكني، فليسيا. ولي ميتوانم مطمئن باشم چيزي را هم كه ميخواهم بگويم درك خواهي كرد؟« فليسيا چشم در چشم او، طوري لبخند زد كه انگار ميداند منتظر شنيدن چه چيزي بايد باشد. گفت: »قدرت درك من بي نهايت نيست. بااين حال، نهايت سعي ام را ميكنم.« ـ اگر روزي احتياج به جاي امني داشتم ميتوانم خودم را در اعماقِ اين درياچه غرق بكنم؟ فليسيا خنديد: »به نظرت جاي امني ميآيد؟« ـ امن ترين جاي دنيا.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٤٧
فليسيا دستمال را روي پاهايش پهن كرد و گفت: »معذرت ميخواهم كه تو را ياد خاطرات گذشته انداختم. معلوم است كه خيلي اذيت شده اي.« ـ اول بار است كه ميبينم يكي مرا ميفهمد. فليسيا كارد و چنگال را به دست گرفت: »هيچ چيزي مخرب تر از حسادت نيست. اين نيروي كوري است كه قادر به انجام هر كاري ست؛ حتى قتل!« زن و مردي كه ميز بغل نشسته بودند هر دو به طرف فليسيا برگشتند! مندو خيره شد به چشمان فليسيا. نيروي شفقت، تلؤلؤيي خيره كننده ميداد به جادويي كه از اعماق آن درياچه نامسكون ميآمد. انديشيد: »از كجا كه اين شانس را آرنولد از چنگ كس ديگري بيرون نكشيده باشد؟ و مگر شانس وقتي در خانه ات را زد معنايش اين نيست كه فقط به تو تعلق دارد؟ از همه چيز گذشته، چرا نبايد فكر كنم آرنولد موجودي ست خيالي كه فليسيا، با استفاده از اطلاعات نادر از زندگي من، اختراعش كرده تاهم مرا بيشتر فريفته كند هم خودش را دور از دست نگهدارد؟« قاشق و چنگال را توي بشقاب رها كرد: »تو مرا خوب درك ميكني، فليسيا. ولي ميتوانم مطمئن باشم چيزي را هم كه ميخواهم بگويم درك خواهي كرد؟« فليسيا چشم در چشم او، طوري لبخند زد كه انگار ميداند منتظر شنيدن چه چيزي بايد باشد. گفت: »قدرت درك من بي نهايت نيست. بااين حال، نهايت سعي ام را ميكنم.« ـ اگر روزي احتياج به جاي امني داشتم ميتوانم خودم را در اعماقِ اين درياچه غرق بكنم؟ فليسيا خنديد: »به نظرت جاي امني ميآيد؟« ـ امن ترين جاي دنيا.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٨
3
رديف كتاب هايي كه از هر طرف تا سقف بالا رفته بود چنان فشاري ميآورد كه كف چوبي اتاق پذيرايي به شكل محسوسي تاب برداشته بود؛ طوري كه حالا »روژه لوكنت« كه شير قهوهاش را برداشته بود و به طرف صندلي ميرفت، هنگام عبور از عرض اتاق، مثل برج »پيزا«، كمي كج به نظر ميرسيد. به صندلي كه رسيد قامتش دوباره راست شد. شير قهوه را روي ميز گذاشت و وقتي مي نشست، بفهمي نفهمي، صدايي به گوش كمال رسيد كه معلوم نشد از پايه صندلي بود يا از شخص شخيص روژه لوكنت. اما هر چه بود او را ياد روزي انداخت كه از مدرسه به خانه برميگشت. در را كه باز كرد، ديد كسي در خانه نيست اما از داخل حمام صداهاي غريبي ميآيد. پرده ها كشيده بود و اتاق، در تاريكي لرزان غروب، ساكت مثل ته گور. گوش داد. به تناوب صداي شلپ شلپ آب بود و بعد صدايي شبيه همين صدا كه حالا شنيده بود. چند دقيقه اي حيرت زده ايستاد، بعد كه چيزي دستگيرش نشد، از سر كنجكاوي، چشم را نزديك كرد به سوراخ كليد. هيكل لرزان و استخواني پدر را ديد مشغول وضو. آب را اول به صورتش ميزد، بعد به دستها. نوبت مسح كه ميرسيد، خم ميشد، اما هنوز دستش پاي راست را لمس نكرده، بادي از او در ميرفت و وضو را باطل ميكرد. پيرمرد بيچاره، افتاده به دوري باطل، شيطان را لعنت ميكرد و، ناگزير، برميگشت به نقطه اول. رنجهاي هراس آور پدر را به وقت نماز ميشناخت. اما اول بار بود كه كابوسهاي او را به وقت وضو كشف ميكرد. چقدر طول كشيد تا از حمام بيرون آمد؟ يك ساعت؟ دوساعت؟ لابد موفق شده بود و گرنه نميآمد. مثل آن نمازهاي طولاني و ترديدهاي بي پايانش. به نماز كه ميايستاد، هميشه در ميانه كار شك ميكرد. دو ركعت خوانده است يا سه؟ پس استغفار ميكرد و از نو تكبير ميگفت. به ميانه كار كه ميرسيد، باز شك مي كرد، و باز تكبير از نو نماز از نو. چقدر طول ميكشيد تا نمازش را به آخر برد؟ چهارساعت؟ پنج ساعت؟ و، سرانجام، بر دودلي اش فائق ميآمد يا تسليم شكست ميشد؟ هيچگاه نفهميد. اما اينهمه وحشت از عذاب آخرت همه عمر برايش معما ماند. ـ در چه فكريد جناب نقاش؟
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٤٨
3
رديف كتاب هايي كه از هر طرف تا سقف بالا رفته بود چنان فشاري ميآورد كه كف چوبي اتاق پذيرايي به شكل محسوسي تاب برداشته بود؛ طوري كه حالا »روژه لوكنت« كه شير قهوهاش را برداشته بود و به طرف صندلي ميرفت، هنگام عبور از عرض اتاق، مثل برج »پيزا«، كمي كج به نظر ميرسيد. به صندلي كه رسيد قامتش دوباره راست شد. شير قهوه را روي ميز گذاشت و وقتي مي نشست، بفهمي نفهمي، صدايي به گوش كمال رسيد كه معلوم نشد از پايه صندلي بود يا از شخص شخيص روژه لوكنت. اما هر چه بود او را ياد روزي انداخت كه از مدرسه به خانه برميگشت. در را كه باز كرد، ديد كسي در خانه نيست اما از داخل حمام صداهاي غريبي ميآيد. پرده ها كشيده بود و اتاق، در تاريكي لرزان غروب، ساكت مثل ته گور. گوش داد. به تناوب صداي شلپ شلپ آب بود و بعد صدايي شبيه همين صدا كه حالا شنيده بود. چند دقيقه اي حيرت زده ايستاد، بعد كه چيزي دستگيرش نشد، از سر كنجكاوي، چشم را نزديك كرد به سوراخ كليد. هيكل لرزان و استخواني پدر را ديد مشغول وضو. آب را اول به صورتش ميزد، بعد به دستها. نوبت مسح كه ميرسيد، خم ميشد، اما هنوز دستش پاي راست را لمس نكرده، بادي از او در ميرفت و وضو را باطل ميكرد. پيرمرد بيچاره، افتاده به دوري باطل، شيطان را لعنت ميكرد و، ناگزير، برميگشت به نقطه اول. رنجهاي هراس آور پدر را به وقت نماز ميشناخت. اما اول بار بود كه كابوسهاي او را به وقت وضو كشف ميكرد. چقدر طول كشيد تا از حمام بيرون آمد؟ يك ساعت؟ دوساعت؟ لابد موفق شده بود و گرنه نميآمد. مثل آن نمازهاي طولاني و ترديدهاي بي پايانش. به نماز كه ميايستاد، هميشه در ميانه كار شك ميكرد. دو ركعت خوانده است يا سه؟ پس استغفار ميكرد و از نو تكبير ميگفت. به ميانه كار كه ميرسيد، باز شك مي كرد، و باز تكبير از نو نماز از نو. چقدر طول ميكشيد تا نمازش را به آخر برد؟ چهارساعت؟ پنج ساعت؟ و، سرانجام، بر دودلي اش فائق ميآمد يا تسليم شكست ميشد؟ هيچگاه نفهميد. اما اينهمه وحشت از عذاب آخرت همه عمر برايش معما ماند. ـ در چه فكريد جناب نقاش؟
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٩
قلم مو را برداشت و همينطور كه به رگهاي خوني صورت، چانه چروك خورده، و غبغب آويزان روژه لوكنت نگاه ميكرد، ادامه داد به كشيدن طرح. ـ دارم به سرنوشت اسلام در كشور خودم فكر ميكنم. ـ ازاين سرنوشت ناراضي هستيد؟ ـ نميفهممش. براي همين اينجا هستم. ـ فهمش آسان نيست. خيلي وقت است اينجاييد؟ ـ ده سال. ـ به عنوان مهاجر؟ يا به عنوان ناراضي؟ ـ اوايل به عنوان مبارز، حالا به عنوان نقاش. ـ چه شد كه از مبارزه دست كشيديد؟ خسته شديد يا اميدتان را از دست داديد؟ چه بايد ميگفت؟ شاگردان روژه لوكنت در »سوربن«، به مناسب جشن هفتاد ساگياش، از او پرسيده بودند مايل است چه چيزي را به عنوان هديه به او بدهند و روژه لوكنت، بدون لحظه اي ترديد، گفته بود»شمايلي رنگ وروغن از خودم.« آشنايي يكي از شاگردان با كمال، پاي او را به خانه اين استاد باز كرده بود؛ فرصتي طلايي كه نبايد از دست ميرفت. گفت: »نميدانم باغ بزرگ انستيتو پاستور تهران را ديدهايد يا نه. درختان سپيدار بلند و بسيار زيبايي دارد. دوستي داشتم كه آنجا كار ميكرد. اين دوست با زني شوهردار رابطه داشت. هر وقت كه زن ميآمد، بچهاش را هم ميآورد. دوستم تفنگي بادي داشت. زن را به دفترش هدايت ميكرد، بعد تفنگ را از پشت يكي از قفسه ها برميداشت، دست بچه را ميگرفت و ميآمد به باغ. كلاغهايي را كه روي شاخه هاي سپيدارها نشسته بودند نشانش ميداد و ميگفت :اين كلاغهارا ميبيني؟ همه اش مال توست! تا دلت ميخواهد شكارشان كن. تفنگ را به بچه ميداد و ميآمد به دفترش، سراغ زن. اين دوست هميشه به من ميگفت: اگر آن كلاغها فهميدند براي چه كشته ميشوند تو هم ميفهمي!« روژه لوكنت چنان به خنده افتاد كه سرفهاش گرفت، عذر خواهي كرد و گفت: »اين دوست شما، اگر چه جايش در جهنم است، اما آدم فرازانه ايست. و او خودش در آنجا مانده؟«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٤٩
قلم مو را برداشت و همينطور كه به رگهاي خوني صورت، چانه چروك خورده، و غبغب آويزان روژه لوكنت نگاه ميكرد، ادامه داد به كشيدن طرح. ـ دارم به سرنوشت اسلام در كشور خودم فكر ميكنم. ـ ازاين سرنوشت ناراضي هستيد؟ ـ نميفهممش. براي همين اينجا هستم. ـ فهمش آسان نيست. خيلي وقت است اينجاييد؟ ـ ده سال. ـ به عنوان مهاجر؟ يا به عنوان ناراضي؟ ـ اوايل به عنوان مبارز، حالا به عنوان نقاش. ـ چه شد كه از مبارزه دست كشيديد؟ خسته شديد يا اميدتان را از دست داديد؟ چه بايد ميگفت؟ شاگردان روژه لوكنت در »سوربن«، به مناسب جشن هفتاد ساگياش، از او پرسيده بودند مايل است چه چيزي را به عنوان هديه به او بدهند و روژه لوكنت، بدون لحظه اي ترديد، گفته بود»شمايلي رنگ وروغن از خودم.« آشنايي يكي از شاگردان با كمال، پاي او را به خانه اين استاد باز كرده بود؛ فرصتي طلايي كه نبايد از دست ميرفت. گفت: »نميدانم باغ بزرگ انستيتو پاستور تهران را ديدهايد يا نه. درختان سپيدار بلند و بسيار زيبايي دارد. دوستي داشتم كه آنجا كار ميكرد. اين دوست با زني شوهردار رابطه داشت. هر وقت كه زن ميآمد، بچهاش را هم ميآورد. دوستم تفنگي بادي داشت. زن را به دفترش هدايت ميكرد، بعد تفنگ را از پشت يكي از قفسه ها برميداشت، دست بچه را ميگرفت و ميآمد به باغ. كلاغهايي را كه روي شاخه هاي سپيدارها نشسته بودند نشانش ميداد و ميگفت :اين كلاغهارا ميبيني؟ همه اش مال توست! تا دلت ميخواهد شكارشان كن. تفنگ را به بچه ميداد و ميآمد به دفترش، سراغ زن. اين دوست هميشه به من ميگفت: اگر آن كلاغها فهميدند براي چه كشته ميشوند تو هم ميفهمي!« روژه لوكنت چنان به خنده افتاد كه سرفهاش گرفت، عذر خواهي كرد و گفت: »اين دوست شما، اگر چه جايش در جهنم است، اما آدم فرازانه ايست. و او خودش در آنجا مانده؟«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٠
ـ گمان ميكنم كلاغهاي »انستيتو پاستور« حالا حالاها تمامي ندارد!
4
غلتي زد و گفت: »خواهش ميكنم! من صبح بايد بلند شوم بروم سركار!« لحن عصبي فليسيا را كه ديد دستش را از روي سينه هاي سفت و گُر گرفتهي او برداشت. به ساعتش نگاه كرد. عقربه ها سه ونيم بامداد را نشان ميداد. آهي كشيد، طاق باز شد، وهمان دست را تكيه داد روي پيشاني. تيك تاك يخ زده ساعت روي نقطه اي از پيشاني آونگ ميشد؛ آنجا كه ضربان نبضي ملتهب طبل ميكوفت. ساعت شماطه دار را براي فليسيا تنظيم كرده بود روي هفت و، به اين ترتيب،اين طفلكي اولين روز كار تازهاش را بايد با چهارساعت و نيم كسر خواب آغاز ميكرد .شركتِ فليسيا در نمايشگاه »ميدم« اگر دستاوردي براي آرنولد و مندو داشت چيزي بود كه بعداْ معلوم ميشد. اما براي خودش، دستاورد اين سفر، پيدا كردن فوري كاري بود در يك شركت توليد فيلم؛ البته، با تلاش و توصيه پل. در آن چند دو روز، فليسيا حسابي برنزه شده بود. اقامت در استراحتگاه زيبا، استفاده از استخر، غذاهاي عالي و معاشرت با اشخاص سرشناس خستگي اين سرگرداني دوماهه را حسابي از تنش بيرون كرده بود.»حالا مانده است آپارتماني پيدا كنم تا همه چيز رو به راه شود.« مندو بي اراده بدنش را بالا كشيد تا دوباره به پهلو بخوابد و فليسيا را بغل كند. اما، در نيمه راه، عضله هاي منقبضش لحظه اي معلق ماند و اندكي بعد، چون غريقي تن سپرده به نوميدي، وزن خود و وزن نوميدي اش را روي تشك رها كرد؛ دوباره تيك تاكِ ساعت در جدال با ضربانِ ملتهبِ رگِ درشتِ پيشاني. »پس چرا شب را پيش من مانده؟ اگرنميخواهد، پس چرا وقتي گفتم همين يك تشك بيشتر نيست، شانه ها را بالا انداخت، شلوارش را در آورد و با آن رانهايي كه مرده را هم از گور بيرون ميكشد دراز كشيد كنار من؟ يعني اينقدرآدم راحتي است؟ پس چرا تا به آخر راحت نباشد؟ بازي ميكند؟«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٠
ـ گمان ميكنم كلاغهاي »انستيتو پاستور« حالا حالاها تمامي ندارد!
4
غلتي زد و گفت: »خواهش ميكنم! من صبح بايد بلند شوم بروم سركار!« لحن عصبي فليسيا را كه ديد دستش را از روي سينه هاي سفت و گُر گرفتهي او برداشت. به ساعتش نگاه كرد. عقربه ها سه ونيم بامداد را نشان ميداد. آهي كشيد، طاق باز شد، وهمان دست را تكيه داد روي پيشاني. تيك تاك يخ زده ساعت روي نقطه اي از پيشاني آونگ ميشد؛ آنجا كه ضربان نبضي ملتهب طبل ميكوفت. ساعت شماطه دار را براي فليسيا تنظيم كرده بود روي هفت و، به اين ترتيب،اين طفلكي اولين روز كار تازهاش را بايد با چهارساعت و نيم كسر خواب آغاز ميكرد .شركتِ فليسيا در نمايشگاه »ميدم« اگر دستاوردي براي آرنولد و مندو داشت چيزي بود كه بعداْ معلوم ميشد. اما براي خودش، دستاورد اين سفر، پيدا كردن فوري كاري بود در يك شركت توليد فيلم؛ البته، با تلاش و توصيه پل. در آن چند دو روز، فليسيا حسابي برنزه شده بود. اقامت در استراحتگاه زيبا، استفاده از استخر، غذاهاي عالي و معاشرت با اشخاص سرشناس خستگي اين سرگرداني دوماهه را حسابي از تنش بيرون كرده بود.»حالا مانده است آپارتماني پيدا كنم تا همه چيز رو به راه شود.« مندو بي اراده بدنش را بالا كشيد تا دوباره به پهلو بخوابد و فليسيا را بغل كند. اما، در نيمه راه، عضله هاي منقبضش لحظه اي معلق ماند و اندكي بعد، چون غريقي تن سپرده به نوميدي، وزن خود و وزن نوميدي اش را روي تشك رها كرد؛ دوباره تيك تاكِ ساعت در جدال با ضربانِ ملتهبِ رگِ درشتِ پيشاني. »پس چرا شب را پيش من مانده؟ اگرنميخواهد، پس چرا وقتي گفتم همين يك تشك بيشتر نيست، شانه ها را بالا انداخت، شلوارش را در آورد و با آن رانهايي كه مرده را هم از گور بيرون ميكشد دراز كشيد كنار من؟ يعني اينقدرآدم راحتي است؟ پس چرا تا به آخر راحت نباشد؟ بازي ميكند؟«
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥١
تجربه اش به او ميگفت زن، معمولاْ، آخر شب به اتاق تو نميآيد ولي اگر آمد يعني پذيرفته است ماجرايي را تا به آخر زندگي كند؛ مگر آنكه مرد بيدست و پا باشد يا زن از زمره زناني كه دوست دارند مرد را ببرند لب آب و تشنه برگردانند. و حالا ميديد كه همهيآن تجربه ها تجربه كمان كشي است كه در مواجهه با تفنگ حتى نميداند آن را از كدام سو به دست بايد گرفت. از رستوران كه به خانه آمده بودند گفته بود: »چه خوب است كه شما زنها موهاي بلندي داريد و وقتي عصبي هستيد ميتوانيد با آن بازي كنيد و خودتان را آرام كنيد.« و فليسيا، همينطور كه موهايش را حلقه ميكرد دور انگشت سبابه، گفته بود: »عصبي هستيد؟« خودش را لو داده بود. بااين حال، كوشيد جبران كند:»نه، اما دلم ميخواهد با موهايت بازي كنم.« ـ خب بيا بازي كن. همينطور كه به صحبت ادامه ميدادند، با موهاي فليسيا بازي ميكرد. وقتي لحظه اي رسيد كه دست به عبوري مكرر از چين وشكنِ موها قانع نيست و، مشتعل از خواهش سوزان انگشتها، خود راه خود را ميجويد، فليسيا به شوخي و جدي گفت: »مندو،اين سينه هاي من است!« دستش را از روي سينه هاي او برداشت. بايد از در ديگري وارد ميشد، گفت: »ميفهمم. تو از جنم آن معدود زنان زيرك و مغروري هستي كه دوست دارند خودشان انتخاب كنند. اگر خودت نخواهي، امكان ندارد مردي موفق شود با تو بياميزد.« از دستش در رفت. حرفي را زد كه معجزه ميكند در خلع سلاح كردن زناني كه لذت ميبرند از تماشاي دست وپازدن مذبوحانه يمرد .طنين رضايت راكه درچهره فليسياديد،دانست تيرش به هدف نشسته است. برخاست. ميدانست فرانسويها از تجربه هر چيز تازهاي استقبال ميكنند؛ آنهم چيزي مثل ترياك كه با شنيدن اسمش به رؤيا فرو ميروند اما، جز تعداداندكي، شانس تجربهاش را نداشته اند. دو ليوان چاي آورد وبساط ترياك را علم كرد. ترياك راه را ميانبر ميكرد. همين كه زانو به زانو بايد نشست، همين كه هربار كه ني را به لب حريف نزديك ميكني تماس سرها و درهم شدن نفسها اجنتاب ناپذير ميشود، همين،
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥١
تجربه اش به او ميگفت زن، معمولاْ، آخر شب به اتاق تو نميآيد ولي اگر آمد يعني پذيرفته است ماجرايي را تا به آخر زندگي كند؛ مگر آنكه مرد بيدست و پا باشد يا زن از زمره زناني كه دوست دارند مرد را ببرند لب آب و تشنه برگردانند. و حالا ميديد كه همهيآن تجربه ها تجربه كمان كشي است كه در مواجهه با تفنگ حتى نميداند آن را از كدام سو به دست بايد گرفت. از رستوران كه به خانه آمده بودند گفته بود: »چه خوب است كه شما زنها موهاي بلندي داريد و وقتي عصبي هستيد ميتوانيد با آن بازي كنيد و خودتان را آرام كنيد.« و فليسيا، همينطور كه موهايش را حلقه ميكرد دور انگشت سبابه، گفته بود: »عصبي هستيد؟« خودش را لو داده بود. بااين حال، كوشيد جبران كند:»نه، اما دلم ميخواهد با موهايت بازي كنم.« ـ خب بيا بازي كن. همينطور كه به صحبت ادامه ميدادند، با موهاي فليسيا بازي ميكرد. وقتي لحظه اي رسيد كه دست به عبوري مكرر از چين وشكنِ موها قانع نيست و، مشتعل از خواهش سوزان انگشتها، خود راه خود را ميجويد، فليسيا به شوخي و جدي گفت: »مندو،اين سينه هاي من است!« دستش را از روي سينه هاي او برداشت. بايد از در ديگري وارد ميشد، گفت: »ميفهمم. تو از جنم آن معدود زنان زيرك و مغروري هستي كه دوست دارند خودشان انتخاب كنند. اگر خودت نخواهي، امكان ندارد مردي موفق شود با تو بياميزد.« از دستش در رفت. حرفي را زد كه معجزه ميكند در خلع سلاح كردن زناني كه لذت ميبرند از تماشاي دست وپازدن مذبوحانه يمرد .طنين رضايت راكه درچهره فليسياديد،دانست تيرش به هدف نشسته است. برخاست. ميدانست فرانسويها از تجربه هر چيز تازهاي استقبال ميكنند؛ آنهم چيزي مثل ترياك كه با شنيدن اسمش به رؤيا فرو ميروند اما، جز تعداداندكي، شانس تجربهاش را نداشته اند. دو ليوان چاي آورد وبساط ترياك را علم كرد. ترياك راه را ميانبر ميكرد. همين كه زانو به زانو بايد نشست، همين كه هربار كه ني را به لب حريف نزديك ميكني تماس سرها و درهم شدن نفسها اجنتاب ناپذير ميشود، همين،
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٢
ديوار حايل را از ميان برميدارد. صحبت كه گل بيندازد، آنقدر به هم نزديك شده ايد كه ديگر سينه من و سينه تو ندارد. بله، صحبت گل انداخت. اما... ـ مندو، اين سينه هاي من است! »لابد ترياكش تقلبي بوده!« برخاست. نشست روي صندلي؛ درست رو به روي او: »فليسيا، به نظر تو اگر من عاشقت بشوم كار بدي كرده ام؟« ـ تحت تاثيرم قرارميدهد، اما باعث عذاب تو خواهد شد! ـ ديگر براي انديشيدن به عاقبت كار دير شده است! در سكوت خيره شدند به هم. سكوتي كه در آن همه چيز از حركت بازايستاده بود؛ حتا عقربه هاي ساعت. مندو چشم در چشم او گفت:» خيلي دير!« فليسا سرش را پايين انداخت. لحظهاي بعد، سر بلند كرد و گفت: »من هم تو را دوست دارم. اما بايد بداني كه من بامردي زندگي ميكنم كه عاشقش هستم.« ـ از تو چيزي نميخواهم. تو با مردت زندگي كن و عاشقش باش. من از جايي ميآيم كه در آن عشق مفهوم ديگري دارد. همه چيز براي معشوق است و عاشق هيچ... مردمك چشمان فليسيا در حيرتي ابدي به او خيره ماند: »عذاب خواهي كشيد!« همانطور كه دراز كشيده بود، آرام نگاهي به ساعتش كرد. عقربه هاي شب نما چهار بامداد را نشان ميداد. نفسش را حبس كرد و گوش سپرد. هيچ صدايي از فليسيا نميآمد. بيدار بود؟ يا درخواب هم بي صدا نفس ميكشيد؟ تكه اي مرمر تراش خورده، گرم و ملتهب، زير نور مهتاب برق ميزد. عاشقي كه چيزي از معشوق نميخواست، كلافه و بي تاب، دوباره وزن بدنش را رو به بالا كشيد، آرام و بي صدا به پهلو غلتيد، و شروع كرد به نوازش كردن پشت فليسيا.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٢
ديوار حايل را از ميان برميدارد. صحبت كه گل بيندازد، آنقدر به هم نزديك شده ايد كه ديگر سينه من و سينه تو ندارد. بله، صحبت گل انداخت. اما... ـ مندو، اين سينه هاي من است! »لابد ترياكش تقلبي بوده!« برخاست. نشست روي صندلي؛ درست رو به روي او: »فليسيا، به نظر تو اگر من عاشقت بشوم كار بدي كرده ام؟« ـ تحت تاثيرم قرارميدهد، اما باعث عذاب تو خواهد شد! ـ ديگر براي انديشيدن به عاقبت كار دير شده است! در سكوت خيره شدند به هم. سكوتي كه در آن همه چيز از حركت بازايستاده بود؛ حتا عقربه هاي ساعت. مندو چشم در چشم او گفت:» خيلي دير!« فليسا سرش را پايين انداخت. لحظهاي بعد، سر بلند كرد و گفت: »من هم تو را دوست دارم. اما بايد بداني كه من بامردي زندگي ميكنم كه عاشقش هستم.« ـ از تو چيزي نميخواهم. تو با مردت زندگي كن و عاشقش باش. من از جايي ميآيم كه در آن عشق مفهوم ديگري دارد. همه چيز براي معشوق است و عاشق هيچ... مردمك چشمان فليسيا در حيرتي ابدي به او خيره ماند: »عذاب خواهي كشيد!« همانطور كه دراز كشيده بود، آرام نگاهي به ساعتش كرد. عقربه هاي شب نما چهار بامداد را نشان ميداد. نفسش را حبس كرد و گوش سپرد. هيچ صدايي از فليسيا نميآمد. بيدار بود؟ يا درخواب هم بي صدا نفس ميكشيد؟ تكه اي مرمر تراش خورده، گرم و ملتهب، زير نور مهتاب برق ميزد. عاشقي كه چيزي از معشوق نميخواست، كلافه و بي تاب، دوباره وزن بدنش را رو به بالا كشيد، آرام و بي صدا به پهلو غلتيد، و شروع كرد به نوازش كردن پشت فليسيا.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٣
5
دفتر جلد مقوايي با لفافه تيماج به رنگ عنابي »... پنجشنبه اول جمادي الثاني ربابه زن دوم ميرزا رضا نبش كوچه بزازها رؤيت شد. هفت قلم سرخاب و سفيداب، بقچه حمام زير بغل. من كه سهل است، پيرمرد هفتاد ساله را محتلم ميكرد. به منزل تعارفش كردم، افاقه نكرد. از در نميشود، از بام بايد داخل شد. گفتم عيال ناخوش است، عيادتِ بيمار نميكنيد؟ ايستاد. چادر از سر برداشت و باز بهتر بست. بوي حمام با بوي عرق تازه زير پستان، مرده را هم دچار نعوظ ميكرد. گفتم: ديروز عيال گله ميكرد كه زن ميزرا كم التفات شده. گفت: اي واي مگرنرفته اند زيارت؟ گفتم: ذات الريه شد، از سفر جاماند. راهش كج كرد. به شاه نشين كه درآمديم، گفت: پس عيال كجاست؟ گفتم: اندروني. نفسي تازه كنيد ببينم خواب است يا بيدار. از اندروني با يك طاقه چيت گلدار انگليسي برگشتم: »قابل شمارا ندارد، تحفه فرنگستان است. توفير جنس با جنس را ببينيد، همشيره.« گوشه چادر را پس زدم و طاقه را گرفتم كنار پيراهن چيتِ گلدار وطني. ميگفت »بله« ولاينقطع پس ميزد. القصه، طولي نكشيد كه مطاع فرنگ كار خود را كرد. درِ مذاكره بسته شد و درِ معانقه باز. پستاني داشت انار همدان. كون كمانچه و فرج آهويي. آنهمه ناز به اول كرد، به آخر هم زنا داد وهم لواط، البته . استغفراالله ربي واتوب اليه. جمعه دوم جمادي الثاني غلامعلي پسر معين التجار در حوالي قنات پائين رؤيت شد. جواني بود خوش بر و رو. سبزه ي خطي داشت تازه دميده و عارض چو ماهِ نو. التفات به فلسفه داشت و عجايب ديار فرنگ. مختصر استمالت شد؛ دهنه ميداد. كشاندمش پشت ديوار باغ. قلمدانِ نقرهاي داشتم كار گرجستان. از ديار فرنگ آنقدر گفتم تا قلمدان مال او شد و قلم در فلمدان او جا شد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٣
5
دفتر جلد مقوايي با لفافه تيماج به رنگ عنابي »... پنجشنبه اول جمادي الثاني ربابه زن دوم ميرزا رضا نبش كوچه بزازها رؤيت شد. هفت قلم سرخاب و سفيداب، بقچه حمام زير بغل. من كه سهل است، پيرمرد هفتاد ساله را محتلم ميكرد. به منزل تعارفش كردم، افاقه نكرد. از در نميشود، از بام بايد داخل شد. گفتم عيال ناخوش است، عيادتِ بيمار نميكنيد؟ ايستاد. چادر از سر برداشت و باز بهتر بست. بوي حمام با بوي عرق تازه زير پستان، مرده را هم دچار نعوظ ميكرد. گفتم: ديروز عيال گله ميكرد كه زن ميزرا كم التفات شده. گفت: اي واي مگرنرفته اند زيارت؟ گفتم: ذات الريه شد، از سفر جاماند. راهش كج كرد. به شاه نشين كه درآمديم، گفت: پس عيال كجاست؟ گفتم: اندروني. نفسي تازه كنيد ببينم خواب است يا بيدار. از اندروني با يك طاقه چيت گلدار انگليسي برگشتم: »قابل شمارا ندارد، تحفه فرنگستان است. توفير جنس با جنس را ببينيد، همشيره.« گوشه چادر را پس زدم و طاقه را گرفتم كنار پيراهن چيتِ گلدار وطني. ميگفت »بله« ولاينقطع پس ميزد. القصه، طولي نكشيد كه مطاع فرنگ كار خود را كرد. درِ مذاكره بسته شد و درِ معانقه باز. پستاني داشت انار همدان. كون كمانچه و فرج آهويي. آنهمه ناز به اول كرد، به آخر هم زنا داد وهم لواط، البته . استغفراالله ربي واتوب اليه. جمعه دوم جمادي الثاني غلامعلي پسر معين التجار در حوالي قنات پائين رؤيت شد. جواني بود خوش بر و رو. سبزه ي خطي داشت تازه دميده و عارض چو ماهِ نو. التفات به فلسفه داشت و عجايب ديار فرنگ. مختصر استمالت شد؛ دهنه ميداد. كشاندمش پشت ديوار باغ. قلمدانِ نقرهاي داشتم كار گرجستان. از ديار فرنگ آنقدر گفتم تا قلمدان مال او شد و قلم در فلمدان او جا شد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٤
استغفراالله ربي واتوب اليه. سه شنبه ششم جمادي الثاني عيال زيارت بود، و من بيكس و غريب. آقا شجاع پسرعمادالسلطنه به خانه آمده بود. قدري مشكلات در زبان انگريزي داشت، من هم مختصر شق درد. چند فقره اي ديكشانري از مسافرت لندن به نيت سوقات آورده بودم. چشمش كه به ديكشانري افتاد، لواط كه سهل است، حاضر بود خواهر و مادرش را هم به گادن بدهد. به يمن زبان فرنگان مشكلِ هر دو گشاده شد. اما تحفهاي نبود. دبري داشت سخت بي خاصيت. صد رحمت به كونِ خر. ظن من اين است لواط زياد داده . استغفراالله ربي واتوب اليه. جمعه نهم جمادي الثاني ماه تاج خانم، عيال محتشمالملك، كه دل با صنايع مستظرفه دارد دعوت كرده بود به ظهرانه. مشكل داشت در فهم طبيعيات. مختصر در عقايد فرنگان محاكات شد. بند ليفه را شل كرد. فهم شد كه محتشمالملك عنين است و ماهِ ما كلاْ در مضيقه. يك موي زائد در تمام بدنش نبود و، تباركاالله، فرجي داشت يك كفِ دست. دل به روضه اش قيامت بود! استغفراالله ربي واتوب اليه. شنبه دهم جمادي الثاني سر گور اوزلي دعوت كرده بود به ظهرانه در محل سفارت. بعد از ختم مذاكرات و صرف نهار مرا برد به اتاقش. دمر شد روي تخت و به لهجه مخصوص گفت »بيا حاجي مرا مشت و مال داد.« با آنكه عمري از او رفته اسباب و اثاثيهاي دارد سپيدتر از اسباب و اثاثيهي عيال، اما گشاد مثل دروازه. رغبت نبود چاره هم نبود. ظن من اين است وصيت خواهد كرد در تابوت هم او را دمر بخوابانند. استغفراالله ربي واتوب اليه.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٤
استغفراالله ربي واتوب اليه. سه شنبه ششم جمادي الثاني عيال زيارت بود، و من بيكس و غريب. آقا شجاع پسرعمادالسلطنه به خانه آمده بود. قدري مشكلات در زبان انگريزي داشت، من هم مختصر شق درد. چند فقره اي ديكشانري از مسافرت لندن به نيت سوقات آورده بودم. چشمش كه به ديكشانري افتاد، لواط كه سهل است، حاضر بود خواهر و مادرش را هم به گادن بدهد. به يمن زبان فرنگان مشكلِ هر دو گشاده شد. اما تحفهاي نبود. دبري داشت سخت بي خاصيت. صد رحمت به كونِ خر. ظن من اين است لواط زياد داده . استغفراالله ربي واتوب اليه. جمعه نهم جمادي الثاني ماه تاج خانم، عيال محتشمالملك، كه دل با صنايع مستظرفه دارد دعوت كرده بود به ظهرانه. مشكل داشت در فهم طبيعيات. مختصر در عقايد فرنگان محاكات شد. بند ليفه را شل كرد. فهم شد كه محتشمالملك عنين است و ماهِ ما كلاْ در مضيقه. يك موي زائد در تمام بدنش نبود و، تباركاالله، فرجي داشت يك كفِ دست. دل به روضه اش قيامت بود! استغفراالله ربي واتوب اليه. شنبه دهم جمادي الثاني سر گور اوزلي دعوت كرده بود به ظهرانه در محل سفارت. بعد از ختم مذاكرات و صرف نهار مرا برد به اتاقش. دمر شد روي تخت و به لهجه مخصوص گفت »بيا حاجي مرا مشت و مال داد.« با آنكه عمري از او رفته اسباب و اثاثيهاي دارد سپيدتر از اسباب و اثاثيهي عيال، اما گشاد مثل دروازه. رغبت نبود چاره هم نبود. ظن من اين است وصيت خواهد كرد در تابوت هم او را دمر بخوابانند. استغفراالله ربي واتوب اليه.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٥
جمعه شانزدهم جمادي الثاني همشيره زاده ام، جواد، به منزل آمده بود. زياده از حد شيطنت ميكرد. يك طاقه شال به او داده شد. استغفراالله ربي واتوب اليه. دوشنبه سيزدهم رجب طبيبه، دختر علي گدا، به رختشويي آمده بود. لب حوض رؤيت شد. سپيدي كمر صب ِح قيامت. يك طاقه شال به او داده شد. استغفراالله ربي واتوب اليه پنجشنبه شانزدهم رجب قربان، پسر صمصام السلطنه، نزديك آسياب رؤيت شد. جمعه هفدهم رمضان رستم، پسر ميرزا عبداباقر، حوالي قنات بالا رؤيت شد. شنبه هجدهم شوال حسين، پسر منورالملك، رؤيت شد. چهارشنبه نوزدهم ذيالقعده مراد پسر حسامالسلطنه رؤيت شد. پنجشنبه: آفاق زن آغا باشي.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٥
جمعه شانزدهم جمادي الثاني همشيره زاده ام، جواد، به منزل آمده بود. زياده از حد شيطنت ميكرد. يك طاقه شال به او داده شد. استغفراالله ربي واتوب اليه. دوشنبه سيزدهم رجب طبيبه، دختر علي گدا، به رختشويي آمده بود. لب حوض رؤيت شد. سپيدي كمر صب ِح قيامت. يك طاقه شال به او داده شد. استغفراالله ربي واتوب اليه پنجشنبه شانزدهم رجب قربان، پسر صمصام السلطنه، نزديك آسياب رؤيت شد. جمعه هفدهم رمضان رستم، پسر ميرزا عبداباقر، حوالي قنات بالا رؤيت شد. شنبه هجدهم شوال حسين، پسر منورالملك، رؤيت شد. چهارشنبه نوزدهم ذيالقعده مراد پسر حسامالسلطنه رؤيت شد. پنجشنبه: آفاق زن آغا باشي.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٦
يوسف ارمني
مرضيه يهودي
دده بزم آرا
ضرغام خان
شهربانو
دده آغا بيگم
خاله جان آغا
باجي ياسمن
گلاندام
بي بي جان افروز )سه بار دريك وعده(. ...«
6 همينكه دست مندو با پشت او تماس پيدا كرد، فليسيا كه گويي ذله شده بود، غلتي زد و نالهاي سر داد؛ آميزهاي از التماس و خستگي و خشم. روزي كه كالسكه مخصوص ايلچي را به كاخ آورد، شاه با چشمان پف كرده از بيخوابي، دفتر تيماج به دست، در سرسرا قدم ميزد. ايلچي تعظيم كرد و سر به زير ايستاد. شاه از زير ابروان نگاهش كرد: »ايلچي، از خر نر هم نگذشته اي!« رنگ به چهره ايلچي نماند. طعنه ميزد به افراط او در سياهكاري يا اشاره داشت به موردي كه از قلم افتاده بود؟ دل به دريا زد: »آن روز از قبرستان ميگذشتم. شنيده بودم ماچه خر درمانِ كوفت ميكند. خر غسال باشي لاي قبرها ميچريد. نزديك كه شدم ديم نر است. گفتم برگردم، شيطان زير جلدم رفت. رفتم پيش. پايم نميرسيد. قبر امينالملك نيم
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٦
يوسف ارمني
مرضيه يهودي
دده بزم آرا
ضرغام خان
شهربانو
دده آغا بيگم
خاله جان آغا
باجي ياسمن
گلاندام
بي بي جان افروز )سه بار دريك وعده(. ...«
6 همينكه دست مندو با پشت او تماس پيدا كرد، فليسيا كه گويي ذله شده بود، غلتي زد و نالهاي سر داد؛ آميزهاي از التماس و خستگي و خشم. روزي كه كالسكه مخصوص ايلچي را به كاخ آورد، شاه با چشمان پف كرده از بيخوابي، دفتر تيماج به دست، در سرسرا قدم ميزد. ايلچي تعظيم كرد و سر به زير ايستاد. شاه از زير ابروان نگاهش كرد: »ايلچي، از خر نر هم نگذشته اي!« رنگ به چهره ايلچي نماند. طعنه ميزد به افراط او در سياهكاري يا اشاره داشت به موردي كه از قلم افتاده بود؟ دل به دريا زد: »آن روز از قبرستان ميگذشتم. شنيده بودم ماچه خر درمانِ كوفت ميكند. خر غسال باشي لاي قبرها ميچريد. نزديك كه شدم ديم نر است. گفتم برگردم، شيطان زير جلدم رفت. رفتم پيش. پايم نميرسيد. قبر امينالملك نيم
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٧
گز از بقيه قبرها بلندتر بود. كشاندمش نزديك سنگ قبر اما تا آمد كار صورت بگيرد مرده شور نميدانم از كدام قبرستاني پيدايش شد و...« ـ مادرقحبه، احضارت نكردهايم الفيه شلفيه تحويلمان بدهي. فحش را كه از دهان شاه شنيد گل از گلش واشد. اگر التفات نداشت فحش نميداد، يا اگر ميداد به اين لحن نبود؛ مسلسل بود، و به عتاب. تعظيم كرد: »امر امر مبارك همايوني.« ـ كونِ عالم را پاره كرده اي، ابول! حالا نوبت روس هاست! فرمان را كه گرفت، دانست آن نامه اعمال كه تكليف كرده بود بنويسد، هيچ مقصودي نداشت مگر برآوردن نياز شاه به كتاب الفيه شلفيه اي بيمانند؛ چيزي محركتر از آن گشت و گذارهاي ماهانه كه با اهل حرم به صحرا ميرفت تا خواجگان خر نري را بيندازند به جان ماچه خري و آه و ناله زنان شاه را به آستانه جنون بكشد. پس، ميرزاهادي را برداشت تا روزنامه وقايع يوميه بنويسد، و با هدايايي چند از قبيل دو زنجير فيل و چند سر اسب و شال و اقمشه زري و جواهرآلات و فرش و اسباب طلا و سي هزارتومان پول نقد، روانه پترزبورگ شد. مندو دستش را پس كشيد و دانست كه گرهِ كار پيچ در پيچتراز روزيست كه شاه روانهاش ميكرد به روسيه تا همه آن سرزمينهايي را كه با حماقت و ندانمكاري و، در پي جنگي خانمانسوز بر سر گرجستان، از دست رفته بود با حقهبازي و تطميع يا هر شيوهي ديگري جز جنگ، دوباره به دست آورد. برخاست. در تاريكي اتاق لباسش را پوشيد. در را باز كرد و آهسته از پله ها پائين آمد. به دست آوردن فليسيا از بازپس گرفتن سرزمينهاي ازدست رفته قفقاز دشوارتر مينمود. به خيابان »فابر اگلانتين« كه رسيد هواي خنك بهاري آتشي را كه زير پوستش شعله ميكشيد التيام داد. نرسيده به ميدان ناسيون، اتوموبيلي جلوي پايش ترمز كرد. مندو نگاهي به داخل آن انداخت. مردي نسبتاْ جاافتاده پشت فرمان بود. شيشه اتوموبيل را پائين كشيد و لبخند زد: »كجا ميرويد برسانمتان؟« لهجه اسپانيايي داشت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٧
گز از بقيه قبرها بلندتر بود. كشاندمش نزديك سنگ قبر اما تا آمد كار صورت بگيرد مرده شور نميدانم از كدام قبرستاني پيدايش شد و...« ـ مادرقحبه، احضارت نكردهايم الفيه شلفيه تحويلمان بدهي. فحش را كه از دهان شاه شنيد گل از گلش واشد. اگر التفات نداشت فحش نميداد، يا اگر ميداد به اين لحن نبود؛ مسلسل بود، و به عتاب. تعظيم كرد: »امر امر مبارك همايوني.« ـ كونِ عالم را پاره كرده اي، ابول! حالا نوبت روس هاست! فرمان را كه گرفت، دانست آن نامه اعمال كه تكليف كرده بود بنويسد، هيچ مقصودي نداشت مگر برآوردن نياز شاه به كتاب الفيه شلفيه اي بيمانند؛ چيزي محركتر از آن گشت و گذارهاي ماهانه كه با اهل حرم به صحرا ميرفت تا خواجگان خر نري را بيندازند به جان ماچه خري و آه و ناله زنان شاه را به آستانه جنون بكشد. پس، ميرزاهادي را برداشت تا روزنامه وقايع يوميه بنويسد، و با هدايايي چند از قبيل دو زنجير فيل و چند سر اسب و شال و اقمشه زري و جواهرآلات و فرش و اسباب طلا و سي هزارتومان پول نقد، روانه پترزبورگ شد. مندو دستش را پس كشيد و دانست كه گرهِ كار پيچ در پيچتراز روزيست كه شاه روانهاش ميكرد به روسيه تا همه آن سرزمينهايي را كه با حماقت و ندانمكاري و، در پي جنگي خانمانسوز بر سر گرجستان، از دست رفته بود با حقهبازي و تطميع يا هر شيوهي ديگري جز جنگ، دوباره به دست آورد. برخاست. در تاريكي اتاق لباسش را پوشيد. در را باز كرد و آهسته از پله ها پائين آمد. به دست آوردن فليسيا از بازپس گرفتن سرزمينهاي ازدست رفته قفقاز دشوارتر مينمود. به خيابان »فابر اگلانتين« كه رسيد هواي خنك بهاري آتشي را كه زير پوستش شعله ميكشيد التيام داد. نرسيده به ميدان ناسيون، اتوموبيلي جلوي پايش ترمز كرد. مندو نگاهي به داخل آن انداخت. مردي نسبتاْ جاافتاده پشت فرمان بود. شيشه اتوموبيل را پائين كشيد و لبخند زد: »كجا ميرويد برسانمتان؟« لهجه اسپانيايي داشت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٨
»1937 تا حالا ميشود چند سال؟ لابد نواده يكي از آنهايي است كه از دست فرانكو سرازير شده اين طرف.« نگاهي به شاخه هاي روشن درختان ميدان كرد، بعد سرش را نزديك شيشه پنجره آورد: ـ چاه بابل! ـ كجا؟ ـ چاه بابل! مرد لحظهاي بيحركت ماند. بعد، دستي به موهاي تنك سرش كشيد، و به پهناي چهره اش لبخند زد: »ميدانم كجاست! بياييد بالا برسانمتان.« و در همين حال در سمتِ شاگرد را باز كرد. مندو همينطور كه ايستاده بود سرش را كمي تو برد و گفت: »بگذار رازي را برايت فاش كنم. فرانسه يعني دختري به نام فليسيا. با او تا توي رختخواب هم ميشود رفت، اما تو را به خودش راه نميدهد. ميفهمي؟« راننده هاج و واج نگاهش كرد. ـ نه، نميفهمي. اين را گفت و در ماشين را محكم به هم كوفت. راننده، وحشتزده، پايش را روي پدال گاز گذاشت و به سرعت دور شد.
7
»... سه شنبه بيست و پنجم جمادي الثاني 1299: سه ساعت و سي و پنج دقيقه از روز گذشته، صاحب يايلچي با اثاث واسبابِ تمام، بعد از مرخصي از حضور شاهنشاه عالم پناه، از دارالخلافه تهران حركت و امامزاده حسن را كه در يك فرسخي شهر واقع است محل توقف ساخته، حكم نمودند كه فيلان واسبان هدايا را پيشاپيش روانه ساخته و خود پاسي
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٨
»1937 تا حالا ميشود چند سال؟ لابد نواده يكي از آنهايي است كه از دست فرانكو سرازير شده اين طرف.« نگاهي به شاخه هاي روشن درختان ميدان كرد، بعد سرش را نزديك شيشه پنجره آورد: ـ چاه بابل! ـ كجا؟ ـ چاه بابل! مرد لحظهاي بيحركت ماند. بعد، دستي به موهاي تنك سرش كشيد، و به پهناي چهره اش لبخند زد: »ميدانم كجاست! بياييد بالا برسانمتان.« و در همين حال در سمتِ شاگرد را باز كرد. مندو همينطور كه ايستاده بود سرش را كمي تو برد و گفت: »بگذار رازي را برايت فاش كنم. فرانسه يعني دختري به نام فليسيا. با او تا توي رختخواب هم ميشود رفت، اما تو را به خودش راه نميدهد. ميفهمي؟« راننده هاج و واج نگاهش كرد. ـ نه، نميفهمي. اين را گفت و در ماشين را محكم به هم كوفت. راننده، وحشتزده، پايش را روي پدال گاز گذاشت و به سرعت دور شد.
7
»... سه شنبه بيست و پنجم جمادي الثاني 1299: سه ساعت و سي و پنج دقيقه از روز گذشته، صاحب يايلچي با اثاث واسبابِ تمام، بعد از مرخصي از حضور شاهنشاه عالم پناه، از دارالخلافه تهران حركت و امامزاده حسن را كه در يك فرسخي شهر واقع است محل توقف ساخته، حكم نمودند كه فيلان واسبان هدايا را پيشاپيش روانه ساخته و خود پاسي
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٩
ازشب گذشته از آنجا حركت و روانه كمال آباد كه نه فرسخي آنجاست گرديدند. قدري از شب گذشته از آنجا روانه صفرخواجه گرديدند. مسافت هشت فرسخ بود. و به طريق شب پيش، از آنجا حركت و بعد از طي هشت فرسخ راه، وارد خارج شهر قزوين گرديديم. قبل از ورود، به قدر سي چهل نفر سوار از اعزه واعيان آنجا به استقبال آمده، لوازم تعارف با صاحب يايلچي بجاي آوردند. در آنجا چادر برپا نموده توقف نموديم. قريب به ظهر، ميرزا محمد حسن، وزير شاهزاده علي نقي ميرزا صاحب اختيار قزوين، به ديدن صاحب يايلچي آمدند. بعد از تعارفات رسمي به صحبت مشغول شدند، و ساعتي توقف كرده، معاودت به شهرنمودند. يوم بعد از ورود به آنجا، عباس نام، شاطر صاحبي ايلچي، در شهر رفته شرب خمر نموده بود. اين معني به عرض صاحب يايلچي رسيد. فوراْ او را احضار و به قدر دو سه هزار چوب شلاق به او نواخته، زلف و كاكل و ريش او را به كلي قطع و او را از ملازمت خود اخراج نمودند...«
8
ميدانست فليسيا از غذاهاي ايراني بسيار خوشش ميآيد. گفت: »در همين نزديكي رستوراني هست كه عذاهاي خوبي دارد. گرسنهات نيست؟« فليسيا طوري نگاه كرد كه مندو مطمئن شد دستش را خوانده است. گفت: »آخرين مترو را از دست ميدهم.« بهتر ديد با دستِ رو بازي كند: »ميتواني بيايي پيش من!« لبخندي زد و نگاهي كرد كه هيچ معنايي نداشت جز اينكه: حتم دارم تو خودِ شيطاني! گفت: »پس بايد قول بدهي مانع خوابم نميشوي!« ـ بگذار خيالت را راحت كنم. ميداني ديشب كجا رفتم؟ ـ كجا رفتي؟
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٩
ازشب گذشته از آنجا حركت و روانه كمال آباد كه نه فرسخي آنجاست گرديدند. قدري از شب گذشته از آنجا روانه صفرخواجه گرديدند. مسافت هشت فرسخ بود. و به طريق شب پيش، از آنجا حركت و بعد از طي هشت فرسخ راه، وارد خارج شهر قزوين گرديديم. قبل از ورود، به قدر سي چهل نفر سوار از اعزه واعيان آنجا به استقبال آمده، لوازم تعارف با صاحب يايلچي بجاي آوردند. در آنجا چادر برپا نموده توقف نموديم. قريب به ظهر، ميرزا محمد حسن، وزير شاهزاده علي نقي ميرزا صاحب اختيار قزوين، به ديدن صاحب يايلچي آمدند. بعد از تعارفات رسمي به صحبت مشغول شدند، و ساعتي توقف كرده، معاودت به شهرنمودند. يوم بعد از ورود به آنجا، عباس نام، شاطر صاحبي ايلچي، در شهر رفته شرب خمر نموده بود. اين معني به عرض صاحب يايلچي رسيد. فوراْ او را احضار و به قدر دو سه هزار چوب شلاق به او نواخته، زلف و كاكل و ريش او را به كلي قطع و او را از ملازمت خود اخراج نمودند...«
8
ميدانست فليسيا از غذاهاي ايراني بسيار خوشش ميآيد. گفت: »در همين نزديكي رستوراني هست كه عذاهاي خوبي دارد. گرسنهات نيست؟« فليسيا طوري نگاه كرد كه مندو مطمئن شد دستش را خوانده است. گفت: »آخرين مترو را از دست ميدهم.« بهتر ديد با دستِ رو بازي كند: »ميتواني بيايي پيش من!« لبخندي زد و نگاهي كرد كه هيچ معنايي نداشت جز اينكه: حتم دارم تو خودِ شيطاني! گفت: »پس بايد قول بدهي مانع خوابم نميشوي!« ـ بگذار خيالت را راحت كنم. ميداني ديشب كجا رفتم؟ ـ كجا رفتي؟
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٦٠
ـ سگِ صاحبِ كافه »كانن« هميشه صبح اول وقت توي ميدان ناسيون پلاس است. ـ ترتيب سگ صاحب كافه را دادي؟ ـ برعكس! چشمان فليسيا گرد شد: »چطور يعني؟« ـ آن چيزي را كه هميشه اسباب دردسرم بوده، به شيوه عرفا، بريدم و انداختم جلوي سگ صاحب كافه! فليسيا دستش را روي شانه او گذاشت و از خنده ريسه رفت. مندو سرش را نزديك تر برد و در گوش او زمزمه كرد: »بگذار حالا او از ناراحتي تا صبح خوابش نبرد!« دعوت كردن فليسيا به كنسرت، قطعاْ عاقلانه ترين فكري بود كه به ذهنش رسيده بود. از اين دعوت، انتظاري بيش از فراهم شدن فرصتي براي يك ديدار ديگر نداشت. اما حضور بيامان اشخاصي كه هنوز خاطره خوشي از آن تنها نوار زندگياش داشتند و براي احوال پرسي به طرفش ميآمدند، تاثيري بر فليسيا نهاد كه مندو به هيچ وجه در محاسبات خودش وارد نكرده بود. بخصوص كه بسياري از آن اشخاص زناني بودند كه در مواقع ديگر محل سگ هم به او نميگذاشتند. در رستوران، استقبال گرم پيشخدمتي كه نميشناختش اما او مندو را به نام صدا ميكرد و احترامي ميگذاشت آشكارا متفاوت با يك مشتري عادي، نكته غيرمنتظره ديگري بود كه در محاسبات وارد نشده بود اما به همه چيز سمت و سويي ميداد كه گويي مقصد نه در قله هاي مه آلود دوردست، كه در يك قدميست. فليسيا دستمال سفرهاش را روي پا انداخت: »چه جمعيت انبوهي آمده بود!« ـ خوشت آمد از برنامه؟ ـ ميتوانست شبي باشد فراموش نشدني. اما همه اش افسوس ميخوردم چرا جاي تو نبايد آنجا باشد، روي صحنه! خواننده صداي جذابي داشت، اما صداي تو چيز ديگريست. جادو ميكند! لقمه در دهانش ماسيد. قاشق و چنگال با سطح چيني بشقاب برخورد كرد و صدايي شكننده سكوت را تا بنِ عصبهاي خشك شده فليسيا عقب زد. سرش را برگرداند و از
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٦٠
ـ سگِ صاحبِ كافه »كانن« هميشه صبح اول وقت توي ميدان ناسيون پلاس است. ـ ترتيب سگ صاحب كافه را دادي؟ ـ برعكس! چشمان فليسيا گرد شد: »چطور يعني؟« ـ آن چيزي را كه هميشه اسباب دردسرم بوده، به شيوه عرفا، بريدم و انداختم جلوي سگ صاحب كافه! فليسيا دستش را روي شانه او گذاشت و از خنده ريسه رفت. مندو سرش را نزديك تر برد و در گوش او زمزمه كرد: »بگذار حالا او از ناراحتي تا صبح خوابش نبرد!« دعوت كردن فليسيا به كنسرت، قطعاْ عاقلانه ترين فكري بود كه به ذهنش رسيده بود. از اين دعوت، انتظاري بيش از فراهم شدن فرصتي براي يك ديدار ديگر نداشت. اما حضور بيامان اشخاصي كه هنوز خاطره خوشي از آن تنها نوار زندگياش داشتند و براي احوال پرسي به طرفش ميآمدند، تاثيري بر فليسيا نهاد كه مندو به هيچ وجه در محاسبات خودش وارد نكرده بود. بخصوص كه بسياري از آن اشخاص زناني بودند كه در مواقع ديگر محل سگ هم به او نميگذاشتند. در رستوران، استقبال گرم پيشخدمتي كه نميشناختش اما او مندو را به نام صدا ميكرد و احترامي ميگذاشت آشكارا متفاوت با يك مشتري عادي، نكته غيرمنتظره ديگري بود كه در محاسبات وارد نشده بود اما به همه چيز سمت و سويي ميداد كه گويي مقصد نه در قله هاي مه آلود دوردست، كه در يك قدميست. فليسيا دستمال سفرهاش را روي پا انداخت: »چه جمعيت انبوهي آمده بود!« ـ خوشت آمد از برنامه؟ ـ ميتوانست شبي باشد فراموش نشدني. اما همه اش افسوس ميخوردم چرا جاي تو نبايد آنجا باشد، روي صحنه! خواننده صداي جذابي داشت، اما صداي تو چيز ديگريست. جادو ميكند! لقمه در دهانش ماسيد. قاشق و چنگال با سطح چيني بشقاب برخورد كرد و صدايي شكننده سكوت را تا بنِ عصبهاي خشك شده فليسيا عقب زد. سرش را برگرداند و از
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷