@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
سال ۱۳۳۲ در حال سپری شدن است.معمولا کارتها و نامه ها و تلگرافات تبریک، در جریان مبادله و توزیع. به شهادت یکی از مقامات حکومتی آن روز، تبریک های فراوانی برای دکتر مصدق از داخل و خارج کشور فرستاده شد که به دستور دولت، جمع آوری و سانسور گردید تا بدست دکتر مصدق نرسد و نویسندگان آن هم شناخته شوند بطوری که همان شخص گفته بود، تبریک ها را روی میز هیات دولت ریخته بودند و انباشته ی کارت ها و نامه ها، حجم قابل توجهی داشته است. تعداد کمی به دست دکتر مصدق، بوسیله ی من رسید که در زیر، از بعضی از آنها ، ذکری به میان می آید:
ایتالیا: از شهر دونیو - برگامو به زبان فرانسه
Docteur Andrea Fieschi
آقای مصدق، عالیجناب!
از جنابعالی تقاضا دارد لطف فرموده مراتب تقدیس اینجانب را نسبت به شخص خود و نسبت به اقدامات حکومت خویش بپذیرید. در این زمان سخت که نه تنها هدف شما، بلکه شخص خود شما در خطر نابودی قرار دارد، من احساس می کنم که یک ضرورت انسانی ، قلب مرا، زبان مرا و قلم مرا وادار می سازد که علاقه ی مخصوص خود و میلیون ها ایتالیایی را نسبت به عظمت سیاست و جسارت و رفتار شما در برابر دادگاهی که می خواهد شما را محکوم نماید، ابراز دارم. من گفته ام، میلیون ها ایتالیایی وجود دارند که از نام شما تجلیل می کنند. عالیجناب، من نیز به همین نحو زیرا در این روزها، در روزنامه های آزادی خواه کشور من، عکس شما به طور روشن وجود دارد و به همه ی مردم، نجابت قابل احترام شما را نشان می دهد و میلیون ها خواننده، با اضطراب، در ستون های این روزنامه ها، مراحل محاکمه شما را تعقیب می کنند. محاکمه ی شما جریان دارد. به کجا خواهد انجامید؟ من به شما می گویم که شما پیروز شده اید. آقای دکتر! شما پیروز شده اید در روح ایرانیان واقعی، درست به همان نحو که در روح ایتالیایی های واقعی و آزادی خواهان واقعی در سراسر جهان. من به شما اطمینان می دهم که هرگز شما را فراموش نخواهم کرد و اگر روزی بتوانم صدای خود را به اطراف خود برسانم، شما را آقای مصدق، به صورت یک قهرمان پیشوای ترقی و آزادی و اتحاد ملی ایران نشان خواهم داد.
دکتر محمد مصدق در دادگاه تجدید نظر نظامی، به کوشش جلیل بزرگمهر،شرکت سهامی انتشار، چاپ اول ۱۳۶۵، ص ۲۱ و ۲۶، شرکت سهامی انتشار
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
سال ۱۳۳۲ در حال سپری شدن است.معمولا کارتها و نامه ها و تلگرافات تبریک، در جریان مبادله و توزیع. به شهادت یکی از مقامات حکومتی آن روز، تبریک های فراوانی برای دکتر مصدق از داخل و خارج کشور فرستاده شد که به دستور دولت، جمع آوری و سانسور گردید تا بدست دکتر مصدق نرسد و نویسندگان آن هم شناخته شوند بطوری که همان شخص گفته بود، تبریک ها را روی میز هیات دولت ریخته بودند و انباشته ی کارت ها و نامه ها، حجم قابل توجهی داشته است. تعداد کمی به دست دکتر مصدق، بوسیله ی من رسید که در زیر، از بعضی از آنها ، ذکری به میان می آید:
ایتالیا: از شهر دونیو - برگامو به زبان فرانسه
Docteur Andrea Fieschi
آقای مصدق، عالیجناب!
از جنابعالی تقاضا دارد لطف فرموده مراتب تقدیس اینجانب را نسبت به شخص خود و نسبت به اقدامات حکومت خویش بپذیرید. در این زمان سخت که نه تنها هدف شما، بلکه شخص خود شما در خطر نابودی قرار دارد، من احساس می کنم که یک ضرورت انسانی ، قلب مرا، زبان مرا و قلم مرا وادار می سازد که علاقه ی مخصوص خود و میلیون ها ایتالیایی را نسبت به عظمت سیاست و جسارت و رفتار شما در برابر دادگاهی که می خواهد شما را محکوم نماید، ابراز دارم. من گفته ام، میلیون ها ایتالیایی وجود دارند که از نام شما تجلیل می کنند. عالیجناب، من نیز به همین نحو زیرا در این روزها، در روزنامه های آزادی خواه کشور من، عکس شما به طور روشن وجود دارد و به همه ی مردم، نجابت قابل احترام شما را نشان می دهد و میلیون ها خواننده، با اضطراب، در ستون های این روزنامه ها، مراحل محاکمه شما را تعقیب می کنند. محاکمه ی شما جریان دارد. به کجا خواهد انجامید؟ من به شما می گویم که شما پیروز شده اید. آقای دکتر! شما پیروز شده اید در روح ایرانیان واقعی، درست به همان نحو که در روح ایتالیایی های واقعی و آزادی خواهان واقعی در سراسر جهان. من به شما اطمینان می دهم که هرگز شما را فراموش نخواهم کرد و اگر روزی بتوانم صدای خود را به اطراف خود برسانم، شما را آقای مصدق، به صورت یک قهرمان پیشوای ترقی و آزادی و اتحاد ملی ایران نشان خواهم داد.
دکتر محمد مصدق در دادگاه تجدید نظر نظامی، به کوشش جلیل بزرگمهر،شرکت سهامی انتشار، چاپ اول ۱۳۶۵، ص ۲۱ و ۲۶، شرکت سهامی انتشار
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#جنگ
#شروود_اندرسون نویسنده
ترجمه: #مهدی_صادقی
قسمت نخست
۱: این داستانو یه زنه که تُو قطار دیدم برام تعریف کرد. واگن شلوغ بود، من هم دیدم کنارش یه جای خالیه و نشستم. یه مرد هم اون جا بود که باهاش نسبتی داشت - یه مرد لاغر با یه هیکل دخترونه که پالتوی کلفت و سنگین برزنتی تنش بود. از همونایی که راننده کامیونا تو زمستون می‌پوشن. مرده هی تو راهروی قطار بالا پایین می‌رفت، آخه منتظر این بود که جای من کنار زنه بشینه، البته من اون موقع اینو نمی‌دونستم. زنه یه صورت خیلی پهن و یه دماغ گنده داشت. غلط نکنم یه اتفاقی واسه ش افتاده بود. یا مشت خورده بود یا با صورت خورده بود زمین. آخه طبیعت هیچ وقت نمی‌تونه یه دماغ به اون پهنی و کلفتی و زشتی درست کنه. انگلیسی رو خوب بلد بود، شروع کرد با من حرف زدن. الان که دارم فکرشو میکنم، می‌گم شاید اون موقع از دست اون مرد کت برزنت قهوه ایه ذله شده بود. شاید چند روز یا چند هفته باهاش مسافرت کرده بود. واسه همینم خوشحال بود که می‌تونه حداقل چند ساعت با یکی دیگه اختلاط کنه. همه وضعیت یه قطار شلوغو اونم وسطای شب می‌دونن چیه. ما داشتیم دقیقن از وسط آیووای شرقی و نبراسکای غربی رد می‌شدیم. این جاها چند روزی بارون اومده بود و زمین زیر آب بود. آسمون صاف بود و ماه اومده بیرون. منظره‌ی اون ور پنجره‌ی واگن هم عجیب شده بود هم به طرز وحشتناکی قشنگ بود. حتمن حس منو می‌گیرین: درختای سیاه با تنه‌های لخت که دسته دسته کنار هم وایسادن، همون جوری که تُو همه‌ی روستاها هست. چاله‌های آب با عکس ماه که توشون افتاده بود و مثل وقتی که قطار تند می‌ره، تند می‌رفت. تلق تلق واگنا، چراغای خونه‌های توی مزرعه‌ها که اون دور دورا بودن. و بعضی وقتا هم یه دسته چراغ که مال شهری بود که قطار همین طور که به سمت غرب می‌رفت ازش رد می‌شد. زنه تازه از لهستان جنگ زده اومده بود بیرون. با عشقش از اون مملکت نکبتی زده بود بیرون، البته فقط خدا می‌دونه با چه معجزه ای. اون باعث شد که جنگو بفهمم، آره اون زنه این کارو کرد و قصه‌ای رو واسه م گفت که الان می‌خوام واسه شما بگم. اولای حرفامونو یادم نیست، اینو هم نمی‌تونم بهتون بگم که چطوری حال عجیب من و اون با هم قاطی شدن تا جایی که داستانی رو که برام تعریف کرد شد یه تیکه از اون شب پر رمز و راز و پرمعنی اون ور پنجره‌ی واگن. یه گروه از آواره‌های لهستانی که یه آلمانی مسئولشون بود داشتن تُو جاده می‌رفتن. آلمانیه یه مرد ریشوی احتملا پنجاه ساله بود. اون جوری که من تصورش کردم، شبیه این استاد زبونای خارجی تو یکی از دانشگاه‌های خودمون بود؛ مثل "دموآن" تُو "آیووا" یا "اسپرینگفیلد" تُو "اوهایو.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#جنگ
#شروود_اندرسون نویسنده
ترجمه: #مهدی_صادقی
قسمت نخست
۱: این داستانو یه زنه که تُو قطار دیدم برام تعریف کرد. واگن شلوغ بود، من هم دیدم کنارش یه جای خالیه و نشستم. یه مرد هم اون جا بود که باهاش نسبتی داشت - یه مرد لاغر با یه هیکل دخترونه که پالتوی کلفت و سنگین برزنتی تنش بود. از همونایی که راننده کامیونا تو زمستون می‌پوشن. مرده هی تو راهروی قطار بالا پایین می‌رفت، آخه منتظر این بود که جای من کنار زنه بشینه، البته من اون موقع اینو نمی‌دونستم. زنه یه صورت خیلی پهن و یه دماغ گنده داشت. غلط نکنم یه اتفاقی واسه ش افتاده بود. یا مشت خورده بود یا با صورت خورده بود زمین. آخه طبیعت هیچ وقت نمی‌تونه یه دماغ به اون پهنی و کلفتی و زشتی درست کنه. انگلیسی رو خوب بلد بود، شروع کرد با من حرف زدن. الان که دارم فکرشو میکنم، می‌گم شاید اون موقع از دست اون مرد کت برزنت قهوه ایه ذله شده بود. شاید چند روز یا چند هفته باهاش مسافرت کرده بود. واسه همینم خوشحال بود که می‌تونه حداقل چند ساعت با یکی دیگه اختلاط کنه. همه وضعیت یه قطار شلوغو اونم وسطای شب می‌دونن چیه. ما داشتیم دقیقن از وسط آیووای شرقی و نبراسکای غربی رد می‌شدیم. این جاها چند روزی بارون اومده بود و زمین زیر آب بود. آسمون صاف بود و ماه اومده بیرون. منظره‌ی اون ور پنجره‌ی واگن هم عجیب شده بود هم به طرز وحشتناکی قشنگ بود. حتمن حس منو می‌گیرین: درختای سیاه با تنه‌های لخت که دسته دسته کنار هم وایسادن، همون جوری که تُو همه‌ی روستاها هست. چاله‌های آب با عکس ماه که توشون افتاده بود و مثل وقتی که قطار تند می‌ره، تند می‌رفت. تلق تلق واگنا، چراغای خونه‌های توی مزرعه‌ها که اون دور دورا بودن. و بعضی وقتا هم یه دسته چراغ که مال شهری بود که قطار همین طور که به سمت غرب می‌رفت ازش رد می‌شد. زنه تازه از لهستان جنگ زده اومده بود بیرون. با عشقش از اون مملکت نکبتی زده بود بیرون، البته فقط خدا می‌دونه با چه معجزه ای. اون باعث شد که جنگو بفهمم، آره اون زنه این کارو کرد و قصه‌ای رو واسه م گفت که الان می‌خوام واسه شما بگم. اولای حرفامونو یادم نیست، اینو هم نمی‌تونم بهتون بگم که چطوری حال عجیب من و اون با هم قاطی شدن تا جایی که داستانی رو که برام تعریف کرد شد یه تیکه از اون شب پر رمز و راز و پرمعنی اون ور پنجره‌ی واگن. یه گروه از آواره‌های لهستانی که یه آلمانی مسئولشون بود داشتن تُو جاده می‌رفتن. آلمانیه یه مرد ریشوی احتملا پنجاه ساله بود. اون جوری که من تصورش کردم، شبیه این استاد زبونای خارجی تو یکی از دانشگاه‌های خودمون بود؛ مثل "دموآن" تُو "آیووا" یا "اسپرینگفیلد" تُو "اوهایو.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
جنگ
قسمت دوم
". می‌تونست یه آدم خوش بنیه با یه هیکل تُوپر باشه، از اونا که هیچ وقت غذاهای آشغال نمی‌خورن. شاید هم می‌تونست یه عشق کتاب باشه که فکرش طرف فلسفه‌های نظامیه. شاید چون یه آلمانی بود و روحش طرف فلسفه‌ی قدرت آلمانی شیب پیدا کرده بود، پاش به جنگ کشیده شده بود. گمونم یه فکر دیگه هم توی کله ش بود که همه ش اذیت اش می‌کرد و واسه همین هم واسه این که بتونه از ته دل به دولتش خدمت کنه، کتابایی می‌خوند که بتونه احساسات شو واسه اون چیز قوی و وحشتناکی که واسه ش می‌جنگید تقویت کنه. چون پنجاه رو رد کرده بود، تُو خط مقدم نبود، اما مسئول آواره‌ها شده بود تا اونا رو از روستاهای نابودشده ببره به یه کمپ نزدیک یه خط آهن تا اون جا بتونن یه غذایی بخورن. همه‌ی آواره‌ها کشاورز بودن، همه غیر از این زنه که تُو این قطار آمریکایی با من بود، مادر هم که یه زن شصت و پنج ساله بود و همون مرده، عشقش. اونا از این خرده مالکا بودن و بقیه‌ی آواره‌های گروه رُو املاک اونا کار می‌کردن. توی این جاده‌ی روستایی تُو لهستان این گروه همین طور می‌رفتن و اون آلمانیه که مسئولشون بود با قدمای سنگین جلوشون حرکت می‌کرد و هی داد می‌زد که زودتر بیاین. خیلی خشن هی اصرار می-کردکه راه بیاین و اون زن شصت و پنج ساله که یه جورایی فرمانده‌ی گروه آواره‌ها بود هم تقریباً همون قدر خشن اصرار داشت که قدم از قدم بر نداره. توی اون شب بارونی تُو اون جاده‌ی گلی، یهو وایساد و گروه آواره‌ها هم دورش جمع شدن. مثل اسب چموش و کله شق کله شو تکون می‌داد و لهستانی بلغور می‌کرد. چیزی که پشت سر هم می‌گفت این بود: "می خوام تنها باشم، این چیزیه که می-خوام. همه‌ی چیزی که الان توی دنیا می‌خوام اینه که تنها باشم." بعدش آلمانیه اومد طرفش و دستشو انداخت پشت زنه و هلش داد جلو. این قضیه شده بود یه اتفاق تکراری تو اون شب تاریک نکبتی. هی زنه وامی ساد، لهستانیه چیزایی می‌گفت و آلمانیه هلش می‌داد. معلوم بود این دو تا، یعنی آلمانیه و پیرزنه، شدیدن و از ته دل از هم متنفرن و حالشون از هم به هم می‌خوره. گروه سر راهش رسید به یه د سته درخت کنار یه نهر کم عمق. آلمانیه دست پیرزنو گرفت و کشید سمت نهر. بقیه هم دنبالشون راه افتادن. پیرزنه باز هم داشت همون حرفا رو می‌زد. می‌خوام که تنها باشم، همه چیزی که تو دنیا می‌خوام اینه که الان تنها باشم. آلمانیه وسط همون درختا با کبریتا و تیکه‌های چوب خشکی که توی یه کیف تسمه چرمی تو جیب کتش داشت یه آتیش درست کرد که کارش انقدر درست بود که در عرض چند دقیقه حسابی گرفت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
جنگ
قسمت دوم
". می‌تونست یه آدم خوش بنیه با یه هیکل تُوپر باشه، از اونا که هیچ وقت غذاهای آشغال نمی‌خورن. شاید هم می‌تونست یه عشق کتاب باشه که فکرش طرف فلسفه‌های نظامیه. شاید چون یه آلمانی بود و روحش طرف فلسفه‌ی قدرت آلمانی شیب پیدا کرده بود، پاش به جنگ کشیده شده بود. گمونم یه فکر دیگه هم توی کله ش بود که همه ش اذیت اش می‌کرد و واسه همین هم واسه این که بتونه از ته دل به دولتش خدمت کنه، کتابایی می‌خوند که بتونه احساسات شو واسه اون چیز قوی و وحشتناکی که واسه ش می‌جنگید تقویت کنه. چون پنجاه رو رد کرده بود، تُو خط مقدم نبود، اما مسئول آواره‌ها شده بود تا اونا رو از روستاهای نابودشده ببره به یه کمپ نزدیک یه خط آهن تا اون جا بتونن یه غذایی بخورن. همه‌ی آواره‌ها کشاورز بودن، همه غیر از این زنه که تُو این قطار آمریکایی با من بود، مادر هم که یه زن شصت و پنج ساله بود و همون مرده، عشقش. اونا از این خرده مالکا بودن و بقیه‌ی آواره‌های گروه رُو املاک اونا کار می‌کردن. توی این جاده‌ی روستایی تُو لهستان این گروه همین طور می‌رفتن و اون آلمانیه که مسئولشون بود با قدمای سنگین جلوشون حرکت می‌کرد و هی داد می‌زد که زودتر بیاین. خیلی خشن هی اصرار می-کردکه راه بیاین و اون زن شصت و پنج ساله که یه جورایی فرمانده‌ی گروه آواره‌ها بود هم تقریباً همون قدر خشن اصرار داشت که قدم از قدم بر نداره. توی اون شب بارونی تُو اون جاده‌ی گلی، یهو وایساد و گروه آواره‌ها هم دورش جمع شدن. مثل اسب چموش و کله شق کله شو تکون می‌داد و لهستانی بلغور می‌کرد. چیزی که پشت سر هم می‌گفت این بود: "می خوام تنها باشم، این چیزیه که می-خوام. همه‌ی چیزی که الان توی دنیا می‌خوام اینه که تنها باشم." بعدش آلمانیه اومد طرفش و دستشو انداخت پشت زنه و هلش داد جلو. این قضیه شده بود یه اتفاق تکراری تو اون شب تاریک نکبتی. هی زنه وامی ساد، لهستانیه چیزایی می‌گفت و آلمانیه هلش می‌داد. معلوم بود این دو تا، یعنی آلمانیه و پیرزنه، شدیدن و از ته دل از هم متنفرن و حالشون از هم به هم می‌خوره. گروه سر راهش رسید به یه د سته درخت کنار یه نهر کم عمق. آلمانیه دست پیرزنو گرفت و کشید سمت نهر. بقیه هم دنبالشون راه افتادن. پیرزنه باز هم داشت همون حرفا رو می‌زد. می‌خوام که تنها باشم، همه چیزی که تو دنیا می‌خوام اینه که الان تنها باشم. آلمانیه وسط همون درختا با کبریتا و تیکه‌های چوب خشکی که توی یه کیف تسمه چرمی تو جیب کتش داشت یه آتیش درست کرد که کارش انقدر درست بود که در عرض چند دقیقه حسابی گرفت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
جنگ..
قسمت پایانی
۳: بعد از تو جیب کتش توتون درآورد، نشست رو ریشه‌ی کلفت درختی که از تو خاک زده بود بیرون و شروع کرد به دود کردن توتون و زل زدن به آواره‌ها که اون طرف آتیش دور پیرزنه جمع شده بودن. آلمانیه خوابش برد. از همین جا بود که افتاد تو دردسر. حدود یه ساعت خوابید و وقتی بیدار شد، آواره-ها رفته بودن. حتماً می‌تونین تصور کنین که چطوری پرید تو نهر کم عمق و برگشت به جاده‌ی گلی و کلی تلاش کرد تا دوباره اونا رو پیدا کنه. کلی عصبانی بود، اما وحشت نکرده بود چون می‌دونست عینهو اینه که وقتی چوپون گله شو گم می‌کنه، باید اونقدر تو همون جاده برگرده عقب تا پیداشون کنه. بعدش هم وقتی آلمانیه رسید به گروه، اونو پیرزنه دست به یقه شدن. پیرزنه بی خیال حرفایی شد که راجع به تنها بودن و اینا می‌زد و پرید رو آلمانیه. با یکی از دستای پیرش ریش اونو گرفت و اون یکی دستش رو هم فرو کرد تو پوست کلفت گردنش. این درگیری کلی طول کشید. آلمانیه خسته شده بود و اونقدی که قیافه ش نشون می‌داد قوی نبود و ضعف کردنش باعث شد که دیگه نتونه با مشت پیرزنه رو بزنه. فقط شونه‌های لاغرشو گرفته بود که هی هل می‌داد و پیرزنه هم هی اونو به طرف خودش می‌کشید. این درگیری مثل این بود که یه مرد آویزون شده باشه به بند پوتینش و بخواد بکشدش تا از جاش بلند شه. هر دوشون حسابی درگیر بودن و هیچ علاقه‌ای به تموم کردن دعوا نداشتن اما خب از نظر فیزیکی هم چندان قوی نبودن. واسه همین روحاشون درگیری رو ادامه دادن. زنی که تو قطار بود دقیقاً منو شیرفهم کرد که چطوری، اما خب یه کم سخته که این حسو به شما منتقل کنم. تاریکی شب و رمز و راز قطار در حال حرکت دست به دست هم دادن تا من بفهمم. شب تاریک و جاده‌ی گلی دورافتاده مثل این بود که واقعن روحاشون به صورت فیزیکی دارن همو می‌زنن. فضا پر از درگیری بود و آواره‌ها دور هم جمع شده بودن و همین جوری می‌لرزیدن. لرزیدنشون هم از سرما بود و هم از خستگی، اما خب یه چیز دیگه هم بود. توی هوای اطرافشون خوب حس می‌کردن که یه چیز عجیب داره اتفاق می‌افته. زنه به من گفت که خودش و مردش با کمال میل حاضر بودن جونشونو بدن تا یا اونا بس کنن یا اینکه یه نفر آتیش روشن کنه. می‌گفت مثل این بود که دو تا باد به جون هم افتاده باشن، مثل این بود که ابرا سفت بشن و بزنن به تیپ همدیگه تا اون یکی رو از آسمون بندازن بیرون. بعدش درگیری تموم شد و پیرزنه و آلمانیه خسته و کوفته افتادن کف جاده. آواره‌ها دورشون جمع شدن و منتظر موندن. اونا فکر می‌کردن یه چیز دیگه هم قراره اتفاق بیفته یا این که در واقع می‌دونستن یه چیز دیگه اتفاق می‌افته. این حسشون خیلی قوی بود، متوجه منظورم که می‌شین، بعدش چسبیدن به همدیگه و یه کم هم وزوز کردن. چیزی که بعدش اتفاق افتاد کل نکته‌ی قصه س. زنی که تو قطار باهام بود واضح توضیح داد. برام گفت که روحا بعد از اینکه دعواشون تموم شد برگشتن توی بدنا اما روح پیرزن رفت تو تن آلمانیه و روح آلمانیه رفت تو تن پیرزنه. خب بعدش هم که البته همه چی مشخصه دیگه. آلمانیه نشست وسط جاده و سرشو تکون می‌داد می-گفت می‌خواد تنها باشه و تمام چیزی که تو دنیا می‌خواد اینه که تنها باشه، پیرزن لهستانیه هم یه سری کاغذ از جیب آلمانیه درآورد و با خشونت شروع کرد به هدایت کردن گروه به سمت مخالف جاده، اگر هم کسی احساس خستگی می‌کرد با دست هلش می‌داد. بعد از اون هم کلی داستان بود. عشق زنه که یه معلم مدرسه بود کاغذا رو می‌گیره و خودشو عشقش از کشور می‌زنن بیرون. اما خب من جزئیاتش دیگه یادم نیست. تنها چیزی که دقیق یادمه اینه که آلمانیه که وسط جاده نشسته بود و هی می‌گفت می‌خوام تنها باشم، از اون طرف هم مادر پیر و خسته‌ی لهستان بود که با خشونت همراهای خسته و کوفته شو مجبور می‌کرد تو تاریکی شب راه برن تا برسن به دیار خودشون.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
جنگ..
قسمت پایانی
۳: بعد از تو جیب کتش توتون درآورد، نشست رو ریشه‌ی کلفت درختی که از تو خاک زده بود بیرون و شروع کرد به دود کردن توتون و زل زدن به آواره‌ها که اون طرف آتیش دور پیرزنه جمع شده بودن. آلمانیه خوابش برد. از همین جا بود که افتاد تو دردسر. حدود یه ساعت خوابید و وقتی بیدار شد، آواره-ها رفته بودن. حتماً می‌تونین تصور کنین که چطوری پرید تو نهر کم عمق و برگشت به جاده‌ی گلی و کلی تلاش کرد تا دوباره اونا رو پیدا کنه. کلی عصبانی بود، اما وحشت نکرده بود چون می‌دونست عینهو اینه که وقتی چوپون گله شو گم می‌کنه، باید اونقدر تو همون جاده برگرده عقب تا پیداشون کنه. بعدش هم وقتی آلمانیه رسید به گروه، اونو پیرزنه دست به یقه شدن. پیرزنه بی خیال حرفایی شد که راجع به تنها بودن و اینا می‌زد و پرید رو آلمانیه. با یکی از دستای پیرش ریش اونو گرفت و اون یکی دستش رو هم فرو کرد تو پوست کلفت گردنش. این درگیری کلی طول کشید. آلمانیه خسته شده بود و اونقدی که قیافه ش نشون می‌داد قوی نبود و ضعف کردنش باعث شد که دیگه نتونه با مشت پیرزنه رو بزنه. فقط شونه‌های لاغرشو گرفته بود که هی هل می‌داد و پیرزنه هم هی اونو به طرف خودش می‌کشید. این درگیری مثل این بود که یه مرد آویزون شده باشه به بند پوتینش و بخواد بکشدش تا از جاش بلند شه. هر دوشون حسابی درگیر بودن و هیچ علاقه‌ای به تموم کردن دعوا نداشتن اما خب از نظر فیزیکی هم چندان قوی نبودن. واسه همین روحاشون درگیری رو ادامه دادن. زنی که تو قطار بود دقیقاً منو شیرفهم کرد که چطوری، اما خب یه کم سخته که این حسو به شما منتقل کنم. تاریکی شب و رمز و راز قطار در حال حرکت دست به دست هم دادن تا من بفهمم. شب تاریک و جاده‌ی گلی دورافتاده مثل این بود که واقعن روحاشون به صورت فیزیکی دارن همو می‌زنن. فضا پر از درگیری بود و آواره‌ها دور هم جمع شده بودن و همین جوری می‌لرزیدن. لرزیدنشون هم از سرما بود و هم از خستگی، اما خب یه چیز دیگه هم بود. توی هوای اطرافشون خوب حس می‌کردن که یه چیز عجیب داره اتفاق می‌افته. زنه به من گفت که خودش و مردش با کمال میل حاضر بودن جونشونو بدن تا یا اونا بس کنن یا اینکه یه نفر آتیش روشن کنه. می‌گفت مثل این بود که دو تا باد به جون هم افتاده باشن، مثل این بود که ابرا سفت بشن و بزنن به تیپ همدیگه تا اون یکی رو از آسمون بندازن بیرون. بعدش درگیری تموم شد و پیرزنه و آلمانیه خسته و کوفته افتادن کف جاده. آواره‌ها دورشون جمع شدن و منتظر موندن. اونا فکر می‌کردن یه چیز دیگه هم قراره اتفاق بیفته یا این که در واقع می‌دونستن یه چیز دیگه اتفاق می‌افته. این حسشون خیلی قوی بود، متوجه منظورم که می‌شین، بعدش چسبیدن به همدیگه و یه کم هم وزوز کردن. چیزی که بعدش اتفاق افتاد کل نکته‌ی قصه س. زنی که تو قطار باهام بود واضح توضیح داد. برام گفت که روحا بعد از اینکه دعواشون تموم شد برگشتن توی بدنا اما روح پیرزن رفت تو تن آلمانیه و روح آلمانیه رفت تو تن پیرزنه. خب بعدش هم که البته همه چی مشخصه دیگه. آلمانیه نشست وسط جاده و سرشو تکون می‌داد می-گفت می‌خواد تنها باشه و تمام چیزی که تو دنیا می‌خواد اینه که تنها باشه، پیرزن لهستانیه هم یه سری کاغذ از جیب آلمانیه درآورد و با خشونت شروع کرد به هدایت کردن گروه به سمت مخالف جاده، اگر هم کسی احساس خستگی می‌کرد با دست هلش می‌داد. بعد از اون هم کلی داستان بود. عشق زنه که یه معلم مدرسه بود کاغذا رو می‌گیره و خودشو عشقش از کشور می‌زنن بیرون. اما خب من جزئیاتش دیگه یادم نیست. تنها چیزی که دقیق یادمه اینه که آلمانیه که وسط جاده نشسته بود و هی می‌گفت می‌خوام تنها باشم، از اون طرف هم مادر پیر و خسته‌ی لهستان بود که با خشونت همراهای خسته و کوفته شو مجبور می‌کرد تو تاریکی شب راه برن تا برسن به دیار خودشون.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
به‌جای واژه‌ی بیگانه‌ی «سهولت» می‌توانیم بگوییم:
آسانی
سادگی
روانی
نمونه:
می‌توان به سهولت کاری پیدا کرد =
می‌توان به آسانی کاری پیدا کرد
می‌توان به سادگی کاری پیدا کرد
#پارسی_پاک
پالایش زبان پارسی
والایش فرهنگ ایرانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
به‌جای واژه‌ی بیگانه‌ی «سهولت» می‌توانیم بگوییم:
آسانی
سادگی
روانی
نمونه:
می‌توان به سهولت کاری پیدا کرد =
می‌توان به آسانی کاری پیدا کرد
می‌توان به سادگی کاری پیدا کرد
#پارسی_پاک
پالایش زبان پارسی
والایش فرهنگ ایرانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#یادداشت
ابتدایم کجا بوده؟انتهایم کجاست؟من که هستم؟به خواست چه کسی بدنیا آمده ام!برای چه؟آیا ماموریتی را باید به انجام برسانم؟کاری بر من مهول شده که انجامش دهم؟دلیل حضور من در این دنیا چیست؟چه کسی مرا وارد این دنیا کرده تا از او بپرسم دلیل حضورم را،بیاید مرا راحت کند!هرچه بوده و هست هر دلیلی که در میان هست باشد،دیگر نمیتوانم به این زندگی ادامه دهم...تا حالاهم صبر کرده ام که شاید دلیلی باشد و من بیخبر باشم...یا شاید باید امری مهم را انجام دهم, اما هرچه جلوتر رفتم هرچه جستجو کردم چیزی نیافتم...بدنبال هر چرایی رفتم هر آدمی را جستم هر قلبی را گشتم هر نگاهی را خواندم..پاسخ هر اشتباهی شدم و سوال هر جوابی,از عقلم برای جستن و پرسیدن و پیدا کردن دلیل عقلانی استفاده کردم,از احساسم در عشق!عاشق شدم...گفتند عشق بزرگ است و پر فراز و نشیب...که عاشقان بوده اند متصل بر خدایان و معتدل در راه کشف دلیل!در انتها گفتند که عشق خود, دلیل است,دلیل آمدن تو به این دنیا!خوشحال از اینکه توانستم به مقصودم برسم و عاشق شدم!اما عشق آن نبود که در وصفش شنیده بودم...حالا که اینگونه از پا نشسته ام و افتاده بر زمین سرد و خیره بر غروب آفتابی که از طلوع و زیباییش حظ تماشایی نچشیدم جز درد...چگونه میتوانم بمانم؟؟؟میخواهد از کالبد جسم بیرون بزند روحم!خسته است از این همه نفرت...سالهاست که در چارچوب بدن زندانی است و هیچکاری نمیتواند انجام دهد و تنها راه اتصالش به دنیای من چشم هایم که میبیند و گوش هایم که میشنود!بسان مادریست که بر درختی بسته شده و پسرش را پیش چشمانش سر میبرند و اگر چشم ها را ببند گوش هایش ناله های فرزندش را میشنود!روح من,مادر من,ببخش مرا برای سالیانی که درد را متحمل شدی برای سالیانی که کینه را حس کردی نفرت را دیدی ناله را شنیدی!مرا ببخش...نمیدانم چه کسی تو را زندانی کرده در این بدن,من اما تورا رها میکنم.میدانم سخت ترین عذاب هارا تحمل کردی...قلبت درد گرفته...از اینکه در این بدن بودی و آزردمت طلب بخشش میکنم...جایگاه مناسبی نبودم...فضای رقصیدن نداشتی...در عذا بودی و چشمانت یکسر گریان و قلبت پر از درد!بعد از من نصیب کسی مشو!بگذار سالیان دراز از جداییت با من بگذرد تا آرام بگیری...تا رام شوی..بگرد و بر تن های هرزه خودنمایی نکن...خود را پنهان کن!بگذار قلبت از این همه درد آرام گیرد و آنگاه در کالبد کسی وارد شو که تازه به دنیا آمده!اگر آمدی به او بفهمان جایی که حضور دارد درد دارد رنج دارد عذاب دارد!ای روح بیچاره ی من,هر دوی ما اسیر یک دیگریم!راه رهایی نیست!راه گریزی نیست!به شیطنت هایت در خواب ادامه بده...خواب راه گریزی برای توست و برای من مرگ!من با مرگ تمام میشوم و تو شروع نه،ادامه پیدا میکنی!!!اگر پیشنهاد مرا میخواهی بیا باهم بمیریم!من خودم را دار میزنم تو از من بیرون نرو...بمان و بمیر که این بسیار بهتر از آن است که انسانی دیگر را به این دنیا دعوت کنی و نتیجه اش همین شود!
#عرفان_بختیاری
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#یادداشت
ابتدایم کجا بوده؟انتهایم کجاست؟من که هستم؟به خواست چه کسی بدنیا آمده ام!برای چه؟آیا ماموریتی را باید به انجام برسانم؟کاری بر من مهول شده که انجامش دهم؟دلیل حضور من در این دنیا چیست؟چه کسی مرا وارد این دنیا کرده تا از او بپرسم دلیل حضورم را،بیاید مرا راحت کند!هرچه بوده و هست هر دلیلی که در میان هست باشد،دیگر نمیتوانم به این زندگی ادامه دهم...تا حالاهم صبر کرده ام که شاید دلیلی باشد و من بیخبر باشم...یا شاید باید امری مهم را انجام دهم, اما هرچه جلوتر رفتم هرچه جستجو کردم چیزی نیافتم...بدنبال هر چرایی رفتم هر آدمی را جستم هر قلبی را گشتم هر نگاهی را خواندم..پاسخ هر اشتباهی شدم و سوال هر جوابی,از عقلم برای جستن و پرسیدن و پیدا کردن دلیل عقلانی استفاده کردم,از احساسم در عشق!عاشق شدم...گفتند عشق بزرگ است و پر فراز و نشیب...که عاشقان بوده اند متصل بر خدایان و معتدل در راه کشف دلیل!در انتها گفتند که عشق خود, دلیل است,دلیل آمدن تو به این دنیا!خوشحال از اینکه توانستم به مقصودم برسم و عاشق شدم!اما عشق آن نبود که در وصفش شنیده بودم...حالا که اینگونه از پا نشسته ام و افتاده بر زمین سرد و خیره بر غروب آفتابی که از طلوع و زیباییش حظ تماشایی نچشیدم جز درد...چگونه میتوانم بمانم؟؟؟میخواهد از کالبد جسم بیرون بزند روحم!خسته است از این همه نفرت...سالهاست که در چارچوب بدن زندانی است و هیچکاری نمیتواند انجام دهد و تنها راه اتصالش به دنیای من چشم هایم که میبیند و گوش هایم که میشنود!بسان مادریست که بر درختی بسته شده و پسرش را پیش چشمانش سر میبرند و اگر چشم ها را ببند گوش هایش ناله های فرزندش را میشنود!روح من,مادر من,ببخش مرا برای سالیانی که درد را متحمل شدی برای سالیانی که کینه را حس کردی نفرت را دیدی ناله را شنیدی!مرا ببخش...نمیدانم چه کسی تو را زندانی کرده در این بدن,من اما تورا رها میکنم.میدانم سخت ترین عذاب هارا تحمل کردی...قلبت درد گرفته...از اینکه در این بدن بودی و آزردمت طلب بخشش میکنم...جایگاه مناسبی نبودم...فضای رقصیدن نداشتی...در عذا بودی و چشمانت یکسر گریان و قلبت پر از درد!بعد از من نصیب کسی مشو!بگذار سالیان دراز از جداییت با من بگذرد تا آرام بگیری...تا رام شوی..بگرد و بر تن های هرزه خودنمایی نکن...خود را پنهان کن!بگذار قلبت از این همه درد آرام گیرد و آنگاه در کالبد کسی وارد شو که تازه به دنیا آمده!اگر آمدی به او بفهمان جایی که حضور دارد درد دارد رنج دارد عذاب دارد!ای روح بیچاره ی من,هر دوی ما اسیر یک دیگریم!راه رهایی نیست!راه گریزی نیست!به شیطنت هایت در خواب ادامه بده...خواب راه گریزی برای توست و برای من مرگ!من با مرگ تمام میشوم و تو شروع نه،ادامه پیدا میکنی!!!اگر پیشنهاد مرا میخواهی بیا باهم بمیریم!من خودم را دار میزنم تو از من بیرون نرو...بمان و بمیر که این بسیار بهتر از آن است که انسانی دیگر را به این دنیا دعوت کنی و نتیجه اش همین شود!
#عرفان_بختیاری
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
من جامدادی را گذاشتم روی بخاری نفتی | فکرش را بکنید | تا این حد بی‌شعور بودم...
بعد آمد جامدادی را ورداشت و دید نصفش نیست | من هدفم این نبود که نصفِ جامدادی ذوب شود | هدفم این بود که جامدادی را یک جا قایم کنم که کمی اذیت بشود...
ولی هنوز خودم را نمی‌بخشم | دخترعمه به خانه آمد و صحنه را دید و زار زار زد زیر گریه ...
گفت عاشقِ این جامدادی بوده‌است | جامدادیِ رویاهایش بوده‌است و منِ خر آن را ذوب کردم...
ولی خب فقط تقصیرِ من نبود | تقصیرِ خواهر و پسرعمه بود | آنها با دخترعمه خوب نبودند | وقتی که دخترعمه و عمه‌ها رفتند عید دیدنی ما در باغ ماندیم و پسرعمه گفت بیاییم دخترعمه را اذیت کنیم | آنها می‌خواستند دفترچه خاطراتش را یواشکی وردارند و بخوانند و بعد قایمش کنند ...
یک‌بار دلیلِ این بد بودن‌شان را پرسیدم | گفتم چرا او را دوست ندارید؟ | گفتند چون خیلی احساساتی‌ست....
اتفاقاً همان سال‌ها تلویزیون هم اوشین نشان می‌داد | یک قسمتِ سریال اوشین با ناراحتی رفت داخلِ یک اتاقِ دیگر و شروع کرد به گریه کردن | بعد چند خانمِ بد اخلاق که دقیق یادم نیست چه نسبتی با اوشین داشتند با نفرت گفتند:"اون خیلی احساساتیه...".
یکی از عمه‌هایم خیلی زود فوت کرد | چند سال بعد مادربزرگم فوت کرد | یک فیلمِ سیزده بدر داشتیم که در آن هر دوی‌شان بودند... هر بار که آن فیلم را می‌گذاشتم پدر زار زار گریه می‌کرد و مادر می‌گفت فیلم را عوض کنیم | آن جا بود که فهمیدم پدر هم احساساتی‌ست...
اما پدر نفرت انگیز نبود | به شدت دوست داشتنی بود و هست و خواهد بود...
مادرم تعریف می‌کند یک بار با پدر به سینما رفتند تا فیلمِ گل‌های داوودی را ببینند | پدرم به قدری گریه کرد که صندلی بغلی‌ها به او دستمال می‌دادند و دلداری‌اش می‌دادند...فکر کنم خود بیژن امکانیان هم شرمنده شده بود...
یک‌بار خواهرم بچه بود | صبح بیدار شد و دید چشمانش باز نمی‌شود | چشمانش قِی کرده بودند | پدرم با چای و پنبه رفته بود بالاسرش و همینطور که اشک می‌ریخت چشمانِ خواهر را می‌شست...
اما خب دروغ چرا؟ بعدتر که بزرگ‌تر شدیم | از میزانِ احساساتی بودنِ پدرمان خنده‌مان می‌گرفت | چون با قهرمان شدن رضازاده بغض می‌کرد | با گلِ علی دایی بغض می‌کرد | با فیلم هم که بماند...حتی خاطرم هست یک‌بار دزد به خانه‌ی همسایه‌مان آمد | بعد خانم همسایه شروع کرد به جیغ و داد | دزد فرار کرد | پدرم به کوچه آمد و دوید دنبالِ دزد | ولی وسطِ راه بغض‌اش گرفت و برگشت...دلش به حال دزد سوخت...
امروز عصر رفته بودیم خرید | ناگهان در یک فروشگاه ادکلنی را پیدا کردم که وقتی که بچه بودم پدرم آن را به تن می‌زد | من همیشه دوست داشتم مالِ من باشد و همیشه آن را یواشکی می‌زدم | امروز وقتی که بعد از سال‌ها بوییدمش ناخودآگاه بغض کردم | بعد ادکلن را خریدم | وقتی که آن را به خودم زدم بغض کردم | و از آن لحظه تا الان هر بار بویش در سرم می‌پیچد بغضم می‌گیرد...
برایم سوال شد که کلاً چرا انقدر گریه میکنم و بغضم می‌گیرد؟ چرا تا این حد اشکم دمِ مشکم است؟
با شنیدنِ خبرِ خوب بغض میکنم | با خواندن اشعار حافظ بغض میکنم | با کوچک‌ترین دل‌تنگی‌ای بغض میکنم | با صدای مادرم بغض میکنم | با بوی پدرم بغض میکنم | با خنده‌ی خواهرم بغض میکنم | با دیدنِ آرامشِ یار بغض میکنم | با هر آغوش و حرفِ عاشقانه‌ی بغض میکنم | با دوباره دیدنِ گلِ خداداد بغض میکنم | با دیدنِ بچه‌ای که در فروشگاه گریه می‌کند بغض میکنم...
یک‌هو به خودم گفتم:"ای دلِ غافل... تو همون آدم احساساتیه شدی...".
حال اگر می‌خواهید جامدادی‌ام را بسوزانید بسوزانید | اگر می‌خواهید بی اجازه سر وقتِ دفترچه خاطراتم بروید بروید | اگر می‌خواهید به بغض‌هایم بخندید بخندید | فقط بگذارید وقتی که بغضم می‌گیرد گریه کنم | چون آدم‌های معمولی را گذرِ زمان پیر می‌کند | و آدم‌های احساساتی را قورت دادنِ بغض‌های‌شان...
#کيومرث_مرزبان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
من جامدادی را گذاشتم روی بخاری نفتی | فکرش را بکنید | تا این حد بی‌شعور بودم...
بعد آمد جامدادی را ورداشت و دید نصفش نیست | من هدفم این نبود که نصفِ جامدادی ذوب شود | هدفم این بود که جامدادی را یک جا قایم کنم که کمی اذیت بشود...
ولی هنوز خودم را نمی‌بخشم | دخترعمه به خانه آمد و صحنه را دید و زار زار زد زیر گریه ...
گفت عاشقِ این جامدادی بوده‌است | جامدادیِ رویاهایش بوده‌است و منِ خر آن را ذوب کردم...
ولی خب فقط تقصیرِ من نبود | تقصیرِ خواهر و پسرعمه بود | آنها با دخترعمه خوب نبودند | وقتی که دخترعمه و عمه‌ها رفتند عید دیدنی ما در باغ ماندیم و پسرعمه گفت بیاییم دخترعمه را اذیت کنیم | آنها می‌خواستند دفترچه خاطراتش را یواشکی وردارند و بخوانند و بعد قایمش کنند ...
یک‌بار دلیلِ این بد بودن‌شان را پرسیدم | گفتم چرا او را دوست ندارید؟ | گفتند چون خیلی احساساتی‌ست....
اتفاقاً همان سال‌ها تلویزیون هم اوشین نشان می‌داد | یک قسمتِ سریال اوشین با ناراحتی رفت داخلِ یک اتاقِ دیگر و شروع کرد به گریه کردن | بعد چند خانمِ بد اخلاق که دقیق یادم نیست چه نسبتی با اوشین داشتند با نفرت گفتند:"اون خیلی احساساتیه...".
یکی از عمه‌هایم خیلی زود فوت کرد | چند سال بعد مادربزرگم فوت کرد | یک فیلمِ سیزده بدر داشتیم که در آن هر دوی‌شان بودند... هر بار که آن فیلم را می‌گذاشتم پدر زار زار گریه می‌کرد و مادر می‌گفت فیلم را عوض کنیم | آن جا بود که فهمیدم پدر هم احساساتی‌ست...
اما پدر نفرت انگیز نبود | به شدت دوست داشتنی بود و هست و خواهد بود...
مادرم تعریف می‌کند یک بار با پدر به سینما رفتند تا فیلمِ گل‌های داوودی را ببینند | پدرم به قدری گریه کرد که صندلی بغلی‌ها به او دستمال می‌دادند و دلداری‌اش می‌دادند...فکر کنم خود بیژن امکانیان هم شرمنده شده بود...
یک‌بار خواهرم بچه بود | صبح بیدار شد و دید چشمانش باز نمی‌شود | چشمانش قِی کرده بودند | پدرم با چای و پنبه رفته بود بالاسرش و همینطور که اشک می‌ریخت چشمانِ خواهر را می‌شست...
اما خب دروغ چرا؟ بعدتر که بزرگ‌تر شدیم | از میزانِ احساساتی بودنِ پدرمان خنده‌مان می‌گرفت | چون با قهرمان شدن رضازاده بغض می‌کرد | با گلِ علی دایی بغض می‌کرد | با فیلم هم که بماند...حتی خاطرم هست یک‌بار دزد به خانه‌ی همسایه‌مان آمد | بعد خانم همسایه شروع کرد به جیغ و داد | دزد فرار کرد | پدرم به کوچه آمد و دوید دنبالِ دزد | ولی وسطِ راه بغض‌اش گرفت و برگشت...دلش به حال دزد سوخت...
امروز عصر رفته بودیم خرید | ناگهان در یک فروشگاه ادکلنی را پیدا کردم که وقتی که بچه بودم پدرم آن را به تن می‌زد | من همیشه دوست داشتم مالِ من باشد و همیشه آن را یواشکی می‌زدم | امروز وقتی که بعد از سال‌ها بوییدمش ناخودآگاه بغض کردم | بعد ادکلن را خریدم | وقتی که آن را به خودم زدم بغض کردم | و از آن لحظه تا الان هر بار بویش در سرم می‌پیچد بغضم می‌گیرد...
برایم سوال شد که کلاً چرا انقدر گریه میکنم و بغضم می‌گیرد؟ چرا تا این حد اشکم دمِ مشکم است؟
با شنیدنِ خبرِ خوب بغض میکنم | با خواندن اشعار حافظ بغض میکنم | با کوچک‌ترین دل‌تنگی‌ای بغض میکنم | با صدای مادرم بغض میکنم | با بوی پدرم بغض میکنم | با خنده‌ی خواهرم بغض میکنم | با دیدنِ آرامشِ یار بغض میکنم | با هر آغوش و حرفِ عاشقانه‌ی بغض میکنم | با دوباره دیدنِ گلِ خداداد بغض میکنم | با دیدنِ بچه‌ای که در فروشگاه گریه می‌کند بغض میکنم...
یک‌هو به خودم گفتم:"ای دلِ غافل... تو همون آدم احساساتیه شدی...".
حال اگر می‌خواهید جامدادی‌ام را بسوزانید بسوزانید | اگر می‌خواهید بی اجازه سر وقتِ دفترچه خاطراتم بروید بروید | اگر می‌خواهید به بغض‌هایم بخندید بخندید | فقط بگذارید وقتی که بغضم می‌گیرد گریه کنم | چون آدم‌های معمولی را گذرِ زمان پیر می‌کند | و آدم‌های احساساتی را قورت دادنِ بغض‌های‌شان...
#کيومرث_مرزبان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
سکوئیلر فریاد کشید: فتح و پیروزی را جشن گرفته ایم.
- باکسر که از زانوانش خون می چکید و یکی از نعل هایش افتاده بود و سمش چاک برداشته و دوازده ساچمه در پای عقبش فرو رفته بود، گفت: چه فتحی؟
- چطور؟ چه فتحی،رفیق؟ مگر نه این است که ما دشمن را از خاک مقدس قلعه ی حیوانات رانده ایم؟
-ولی آسیاب بادی ما را ویران کردند. دو سال تمام روی آن کار کرده بودیم.
- چه اهمیتی دارد؟ آسیاب دیگری می سازیم. اگر دلمان بخواهد شش تا آسیاب هم می توانیم بسازیم. رفیق تو نمی توانی عظمت کاری را که کرده ایم درک کنی. همین زمینی که ما الان روی آن ایستاده ایم در تصرف دشمن بود و اکنون در پرتو رهبری رفیق ناپلئون هر وجب آن را پس گرفته ایم.
باکسر گفت: پس ما چیزی را که قبلاً داشته ایم،پس گرفته ایم.
سکوئیلر گفت: بله معنای فتح هم همین است.
#قلعه_حیوانات
#جورج_اورول
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
سکوئیلر فریاد کشید: فتح و پیروزی را جشن گرفته ایم.
- باکسر که از زانوانش خون می چکید و یکی از نعل هایش افتاده بود و سمش چاک برداشته و دوازده ساچمه در پای عقبش فرو رفته بود، گفت: چه فتحی؟
- چطور؟ چه فتحی،رفیق؟ مگر نه این است که ما دشمن را از خاک مقدس قلعه ی حیوانات رانده ایم؟
-ولی آسیاب بادی ما را ویران کردند. دو سال تمام روی آن کار کرده بودیم.
- چه اهمیتی دارد؟ آسیاب دیگری می سازیم. اگر دلمان بخواهد شش تا آسیاب هم می توانیم بسازیم. رفیق تو نمی توانی عظمت کاری را که کرده ایم درک کنی. همین زمینی که ما الان روی آن ایستاده ایم در تصرف دشمن بود و اکنون در پرتو رهبری رفیق ناپلئون هر وجب آن را پس گرفته ایم.
باکسر گفت: پس ما چیزی را که قبلاً داشته ایم،پس گرفته ایم.
سکوئیلر گفت: بله معنای فتح هم همین است.
#قلعه_حیوانات
#جورج_اورول
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
مصدق هیچگاه سرآشپز فرانسوی نداشت و کسی هم گرسنه از سر سفره‌اش برنخاست.
ساختمان ده[احمدآباد]، دو طبقه داشت. برای صرف ناهار به اتاقی در طبقه اول رفتيم که امروز در درونش به خاک سپرده شده است. ميزی در وسط آن بود و بررويش سفره ای از مشمع پهن و گردا گردش چند صندلی. غذای ده همانند ساختمان ساده می بود و يکنواخت، جوجه ای و سالادی و دسرهم هميشه شير برنج.
مصدق بی نياز بود و به سادگی می زيست...از مطبخ‌خانه مصدق بگویم که هیچ زمان سرآشپز فرانسوی نداشت و کسی هم گرسنه از سر سفره‌اش بر نخاست. پیشخدمتی هم نمی‌بود که به دور میهمانان بچرخد و آداب پذیرایی و رسوم آراستن سفره آموخته باشد. مردی از اهالی ده پخت می‌کرد و خدمتکاری که پیراهنی همانند زنان ده بر تن و روسری بر سر داشت به همراه آشپز بشقاب‌ها را می‌آورد و می‌برد. هرشب آشپزمی آمد ازبرای دستورغذای فردا، وهم خود اوبود که برحسب مواد موجود، خوراکی را پیشنهاد می کرد وما هم بدون چون وچرا می پذیرفتیم. می گویم ما، چون هرزمان که درده بودم با من نیزدراین باره مشورت می شد ودکترمصدق رایم را می پرسید.
دراین نخستین خلوت بیش ازهرچیز مجذوب آداب دانی اوشدم، چرا که ملاحظه ی ادب بسیارمی کرد، درآن یگانه بود وتماس با دیارفرنگ بر تربیت اصیل سنتی اش افزوده. پس ازچندی با طنز و شگردهایش آشنا شدم.
در احمد آباد يک موتور برق بود که به هنگام غروب آفتاب آن را روشن و درست بخاطرم نيست، حدود ساعت نه يا ده شب خاموشش می کردند. دکتر مصدق وقتی دانست من دير وقت می خوابم دستور داد تا زمانی که درآنجا ماندگارم، استثنائاً يک ساعت بعد از موعد مقرر موتور برق را خاموش کنند. سپس برايم شمه ای از آداب مردم ده گفت که سحرگاه بيدار می شوند و شب ها زود به خواب می روند و بدين سبب مايل نمی بود متصدی موتور برق را که از اهالی ده بود و در آن خانه سکونت نداشت، بيش از اين بيدار نگاه دارد. حتی به او گفت که به سرايش رود و برای خاموش کردن باز گردد. به عيان می ديدم که نادانسته آداب و رسوم خانه اش را بهم پاشيده ام، شرمنده شدم و به چاره بر خاستم. در درون تمام اتاق ها شمعدانی بود و شمعی، گفتم نيازی به برق نيست و به بر قراری رسم ديرين اصرار ورزيدم.
#در_خلوت_مصدق#شیرین_سمیعی
ص۹۳-۹۵ و ۹۹-۱۰۰
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
مصدق هیچگاه سرآشپز فرانسوی نداشت و کسی هم گرسنه از سر سفره‌اش برنخاست.
ساختمان ده[احمدآباد]، دو طبقه داشت. برای صرف ناهار به اتاقی در طبقه اول رفتيم که امروز در درونش به خاک سپرده شده است. ميزی در وسط آن بود و بررويش سفره ای از مشمع پهن و گردا گردش چند صندلی. غذای ده همانند ساختمان ساده می بود و يکنواخت، جوجه ای و سالادی و دسرهم هميشه شير برنج.
مصدق بی نياز بود و به سادگی می زيست...از مطبخ‌خانه مصدق بگویم که هیچ زمان سرآشپز فرانسوی نداشت و کسی هم گرسنه از سر سفره‌اش بر نخاست. پیشخدمتی هم نمی‌بود که به دور میهمانان بچرخد و آداب پذیرایی و رسوم آراستن سفره آموخته باشد. مردی از اهالی ده پخت می‌کرد و خدمتکاری که پیراهنی همانند زنان ده بر تن و روسری بر سر داشت به همراه آشپز بشقاب‌ها را می‌آورد و می‌برد. هرشب آشپزمی آمد ازبرای دستورغذای فردا، وهم خود اوبود که برحسب مواد موجود، خوراکی را پیشنهاد می کرد وما هم بدون چون وچرا می پذیرفتیم. می گویم ما، چون هرزمان که درده بودم با من نیزدراین باره مشورت می شد ودکترمصدق رایم را می پرسید.
دراین نخستین خلوت بیش ازهرچیز مجذوب آداب دانی اوشدم، چرا که ملاحظه ی ادب بسیارمی کرد، درآن یگانه بود وتماس با دیارفرنگ بر تربیت اصیل سنتی اش افزوده. پس ازچندی با طنز و شگردهایش آشنا شدم.
در احمد آباد يک موتور برق بود که به هنگام غروب آفتاب آن را روشن و درست بخاطرم نيست، حدود ساعت نه يا ده شب خاموشش می کردند. دکتر مصدق وقتی دانست من دير وقت می خوابم دستور داد تا زمانی که درآنجا ماندگارم، استثنائاً يک ساعت بعد از موعد مقرر موتور برق را خاموش کنند. سپس برايم شمه ای از آداب مردم ده گفت که سحرگاه بيدار می شوند و شب ها زود به خواب می روند و بدين سبب مايل نمی بود متصدی موتور برق را که از اهالی ده بود و در آن خانه سکونت نداشت، بيش از اين بيدار نگاه دارد. حتی به او گفت که به سرايش رود و برای خاموش کردن باز گردد. به عيان می ديدم که نادانسته آداب و رسوم خانه اش را بهم پاشيده ام، شرمنده شدم و به چاره بر خاستم. در درون تمام اتاق ها شمعدانی بود و شمعی، گفتم نيازی به برق نيست و به بر قراری رسم ديرين اصرار ورزيدم.
#در_خلوت_مصدق#شیرین_سمیعی
ص۹۳-۹۵ و ۹۹-۱۰۰
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
اَبَر انسان معنای زمین است.بادا که اراده ی شما بگوید:ابر انسان معنای زمین باد!
برادران!شما را سوگند میدهم که با زمین وفادار باشید و باور نکنید آن هایی را که با شما از امیدهای ابر زمینی سخن میگویند.آنها زهر آلود هستند،چه خود آن را میدانند یا نه.
#نیچه
#چنین_گفت_زرتشت
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
اَبَر انسان معنای زمین است.بادا که اراده ی شما بگوید:ابر انسان معنای زمین باد!
برادران!شما را سوگند میدهم که با زمین وفادار باشید و باور نکنید آن هایی را که با شما از امیدهای ابر زمینی سخن میگویند.آنها زهر آلود هستند،چه خود آن را میدانند یا نه.
#نیچه
#چنین_گفت_زرتشت
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 خودکامگان ،محصول توده های مستبدپرور اند!
🌺 «مانس اشپربر»، روان‌شناس آلمانی، در کتاب « بررسي روان شناختي خودكامگي » که در سن ۳۲ سالگی (در دهه ۳۰ میلادی) یعنی پیش‌از آن که هیتلر جهان را به کام جنگ جهانی دوم بکشاند، نگاشته است، از روی تحلیل روانیِ رفتار دیکتاتورها، پیش‌بینی کرده است که کسی مثل هیتلر سرانجام خودکشی خواهد کرد.
وقتی این کتاب منتشر شد، نویسنده‌اش نه‌تنها مجبور شد برای مصون‌ماندن از خشم نازی‌ها، به زندگی پنهانی روی آورد؛ بلکه حتی کمونیست‌های پیرو استالین نیز خواندن این کتاب را ممنوع کردند و پیروان‌شان حتی از دست‌زدن به این کتاب هم پرهیز می‌کردند .
اشپربر در این کتاب، که متنی بسیار روان و جذاب دارد، با تحلیل روان شناختی شخصیت و رفتار خودکامگان و دیکتاتوران، نشان می‌دهد که دیکتاتورها، به‌خودی‌خود، خودکامه و جبار نمی‌شوند؛ بلکه آنها محصول رفتار توده‌هایی هستند که خلق‌وخویِ "جبّاریّت (دژسالاری / اقتدارگرا)"، بخشی از وجود آن‌هاست. برای آن که خودکامگی و دیکتاتوری برای همیشه از جامعه‌ای رخت بربندد، باید روحیه خودکامگیِ توده‌ها از بین برود.
اشپربر نشان می‌دهد که چگونه شخصیت روانی یک خودکامه به‌تدریج و در طول زمان تحول می‌یابد و او را از یک زندگی معمولی محروم می‌کند؛ به‌گونه‌ای که "جبّار" به تدریج دچار سادیسم (دیگرآزاری) و در مراحل بعدی دچار مازوخیسم (خودآزاری) می‌شود.
او از قول افلاطون می‌نویسد:
«هر کس می‌تواند شایسته صفت شجاع باشد، الا فرد جبّار».
و بعد خودش به‌زیبایی و با تحلیل روان شناختی نشان می‌دهد که این سخن افلاطون چقدر دقیق است. در واقع نشان می‌دهد که جباریت ویژگی است که جایگزین فقدان شجاعت می‌شود و این رفتار در همه سطوح قدرت (پدر، معلم، رئیس اداره، پلیس محله و …) نمود دارد. اما وقتی آحاد توده های شخصیتاً جبّار، در عالم واقع با یکی‌از جباران همراهی می کنند و او را حمایت می‌کنند، از او یک حاکمِ به‌تمام‌معنی دیکتاتور می‌سازند .
او به زیبایی نشان می‌دهد که چگونه خودکامگان با ساده‌کردن مسائل پیچیده زندگی، راه‌حل‌های عامه‌پسند ـ اما غیرقابل‌اجرا ـ می‌دهند و اصلا هم نگران عدم قابلیتِ اجرای ایده‌های خود نیستند؛ چراکه آموخته‌اند وقتی راه‌حل‌شان به نتیجه نرسید، به‌راحتی می‌توانند با انداختن مسئولیت این ناکامی به گردن دیگران (دشمنان فرضی)، این ناکامی را تبدیل به فرصتی کنند تا نشان دهند که دشمنان‌شان چقدر قدرتمندند و نمی‌گذارند تا آنها به اهداف‌شان برسند.
(کتاب «بررسي روان شناختي خودكامگي»«مانس اشپربر» Manès Sperber برگردان: دكتر علي صاحبي ،نشر: روشنگران / 1384)
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 خودکامگان ،محصول توده های مستبدپرور اند!
🌺 «مانس اشپربر»، روان‌شناس آلمانی، در کتاب « بررسي روان شناختي خودكامگي » که در سن ۳۲ سالگی (در دهه ۳۰ میلادی) یعنی پیش‌از آن که هیتلر جهان را به کام جنگ جهانی دوم بکشاند، نگاشته است، از روی تحلیل روانیِ رفتار دیکتاتورها، پیش‌بینی کرده است که کسی مثل هیتلر سرانجام خودکشی خواهد کرد.
وقتی این کتاب منتشر شد، نویسنده‌اش نه‌تنها مجبور شد برای مصون‌ماندن از خشم نازی‌ها، به زندگی پنهانی روی آورد؛ بلکه حتی کمونیست‌های پیرو استالین نیز خواندن این کتاب را ممنوع کردند و پیروان‌شان حتی از دست‌زدن به این کتاب هم پرهیز می‌کردند .
اشپربر در این کتاب، که متنی بسیار روان و جذاب دارد، با تحلیل روان شناختی شخصیت و رفتار خودکامگان و دیکتاتوران، نشان می‌دهد که دیکتاتورها، به‌خودی‌خود، خودکامه و جبار نمی‌شوند؛ بلکه آنها محصول رفتار توده‌هایی هستند که خلق‌وخویِ "جبّاریّت (دژسالاری / اقتدارگرا)"، بخشی از وجود آن‌هاست. برای آن که خودکامگی و دیکتاتوری برای همیشه از جامعه‌ای رخت بربندد، باید روحیه خودکامگیِ توده‌ها از بین برود.
اشپربر نشان می‌دهد که چگونه شخصیت روانی یک خودکامه به‌تدریج و در طول زمان تحول می‌یابد و او را از یک زندگی معمولی محروم می‌کند؛ به‌گونه‌ای که "جبّار" به تدریج دچار سادیسم (دیگرآزاری) و در مراحل بعدی دچار مازوخیسم (خودآزاری) می‌شود.
او از قول افلاطون می‌نویسد:
«هر کس می‌تواند شایسته صفت شجاع باشد، الا فرد جبّار».
و بعد خودش به‌زیبایی و با تحلیل روان شناختی نشان می‌دهد که این سخن افلاطون چقدر دقیق است. در واقع نشان می‌دهد که جباریت ویژگی است که جایگزین فقدان شجاعت می‌شود و این رفتار در همه سطوح قدرت (پدر، معلم، رئیس اداره، پلیس محله و …) نمود دارد. اما وقتی آحاد توده های شخصیتاً جبّار، در عالم واقع با یکی‌از جباران همراهی می کنند و او را حمایت می‌کنند، از او یک حاکمِ به‌تمام‌معنی دیکتاتور می‌سازند .
او به زیبایی نشان می‌دهد که چگونه خودکامگان با ساده‌کردن مسائل پیچیده زندگی، راه‌حل‌های عامه‌پسند ـ اما غیرقابل‌اجرا ـ می‌دهند و اصلا هم نگران عدم قابلیتِ اجرای ایده‌های خود نیستند؛ چراکه آموخته‌اند وقتی راه‌حل‌شان به نتیجه نرسید، به‌راحتی می‌توانند با انداختن مسئولیت این ناکامی به گردن دیگران (دشمنان فرضی)، این ناکامی را تبدیل به فرصتی کنند تا نشان دهند که دشمنان‌شان چقدر قدرتمندند و نمی‌گذارند تا آنها به اهداف‌شان برسند.
(کتاب «بررسي روان شناختي خودكامگي»«مانس اشپربر» Manès Sperber برگردان: دكتر علي صاحبي ،نشر: روشنگران / 1384)
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
پاسخهای سنجیده دکتر فاطمی به دشنام گویی های آزموده:«من سیلی از دست هموطن خود را به نوازش و عطوفت هر بیگانه ای ترجیح می دهم.»
طول جنگ[جهانی] و بعد از آن، کشورهای فاتح برای اسرائی که متهم به خیانت و قتل نفوس بی گناه بودند تهیه دیده و آنها را به دادگاههای نظامی فرستاده بودند، بردارید و بخوانید اطمینان میدهم که هرگز یک کلمۀ« راهزن» ، « عیار» و « دون صفت» در آن اوراق نخواهید یافت ولی در در « قیام» ۲۸ مرداد شما!، چیزی از قواعد و نظامات بشری در حق ما و کسان ما رعایت نشد. مقررات اسیر اجنبی را هم به ما روا نداشتند. مال و جان و حیثیت و شرف ما از آن وقت تا همین امروز هم که در صندلی اتهام نشسته ام در پناه قانون مصون نماند و چنان با ما رفتار کرده و آنطور سخن گفته و بدا نگونه ادعانامه نوشته اند که گویی در سیاه ترین ادوار تاریخ، غلامانی در پای مولای خود به زانو افتاده و در عوض رحم و عطوفت جز تازیانه و شلاق، به زبان دیگری نمی توان با آن سیاهان نگون بخت حرف زد. مگر غیر از اینست؟ لحن ادعانامه شما به آن می ماند که لشکری فاتح و مغرور جماعتی را که هیچ موقعیت و عنوانی در میان انسانهای زنده نداشته و ندارند و خارج از تمام مصونیت های قانونی هستند به اسارت گرفته اید و حالا به تقلید از « گلادیاتور»های رم قدیم آنها را برای غذای درندگانی گرسنه و خونخوار حاضر و آماده ساخته اید.
نمایندۀ محترم دادستان! ما اگر به تمامیت و استقلال کشور خیانت کرده و با یکی از اجانب به ضرر وطن خود سازش داشته ایم یا منابع زرخیز وطن را در اختیار بیگانه ای گذاشت ه ایم صریح و روشن بفرمایید در کدام مورد بوده است؟ آن بیگانه کیست و آن سازش چگونه به عمل آمده است. چه عملی کرده ایم که با تمامیت و استقلال کشور منافات داشته و چگونه ممکن است به کسانی که از جان بی ارزش خویش در راه منافع میهن خود گذشته و از هستی در طّی این راه ساقط شده اند، یک چنین نسبتهای دور از حقیقت را روا داشت…»
…توجّه فرمایید که مبالغه گویی تا چه اندازه بر روح نویسنده ادعانامه غلبه داشته و تا چه پایه بدیهی ترین و روشن ترین حقایق را وارونه جلوه داده است. من که تا ساعت ۵ صبح همان روز ۲۵ مرداد در توقیف بوده ام من که سر و پای برهنه در منزل خود دستگیر شده ام، من که شب را تا صبح در پاسدارخانۀ سعدآباد بسر برده ام، من که با دو کامیون مستحفظ به شهر و تا جلو ستاد آورده شده ام، قصد کودتا را داشته ام؟ ولی افسرانی که دو وزیر را به زندان انداخته بودند و مقابل خانه رئیس ستاد وقت دستور تیراندازی داده اند و تمام قوانین و اساس دعاوی کشوری را زیر چکمه خود افکنده اند، آن قدر معصوم و پاک و بی گناه بوده اند که نباید حتّی از آنها پرسید که چرا مرتکب این همه خلاف قانون شده اید؟ آنها به درجات بالاتری نائل شده اند.
… سیاست خارجی حکومت جناب آقای دکترمصدّق در آن روز روشن بوده... فقط با کمال صراحت می گویم نه آن روز نه امروز، هر گونه سازش با اجنبی برای حفظ قدرت دولت و نگاهداری مقام و موقعیت، هدف ما نبوده است. و با همه انتقامجویی ها و خشونتها و فشاری که با من به خصوص رفتار شده هزار مرتبه آن زجرها و عقوبت ها را بر مهر و لبخند هر بیگانه ترجیح می دهم وسیلی از دست هموطن خود را بهتر از نوازش و عطوفت دیگری می پذیرم. این روش همیشگی زندگی سیاسی خود را حتّی یک لحظه ترک نگفته ام.
خاطرات و مبارزات دکتر حسین فاطمی، بهرام افراسیابی– ص ۳۱۶،۳۱۷،۳۲۰ و ۳۲۱
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
پاسخهای سنجیده دکتر فاطمی به دشنام گویی های آزموده:«من سیلی از دست هموطن خود را به نوازش و عطوفت هر بیگانه ای ترجیح می دهم.»
طول جنگ[جهانی] و بعد از آن، کشورهای فاتح برای اسرائی که متهم به خیانت و قتل نفوس بی گناه بودند تهیه دیده و آنها را به دادگاههای نظامی فرستاده بودند، بردارید و بخوانید اطمینان میدهم که هرگز یک کلمۀ« راهزن» ، « عیار» و « دون صفت» در آن اوراق نخواهید یافت ولی در در « قیام» ۲۸ مرداد شما!، چیزی از قواعد و نظامات بشری در حق ما و کسان ما رعایت نشد. مقررات اسیر اجنبی را هم به ما روا نداشتند. مال و جان و حیثیت و شرف ما از آن وقت تا همین امروز هم که در صندلی اتهام نشسته ام در پناه قانون مصون نماند و چنان با ما رفتار کرده و آنطور سخن گفته و بدا نگونه ادعانامه نوشته اند که گویی در سیاه ترین ادوار تاریخ، غلامانی در پای مولای خود به زانو افتاده و در عوض رحم و عطوفت جز تازیانه و شلاق، به زبان دیگری نمی توان با آن سیاهان نگون بخت حرف زد. مگر غیر از اینست؟ لحن ادعانامه شما به آن می ماند که لشکری فاتح و مغرور جماعتی را که هیچ موقعیت و عنوانی در میان انسانهای زنده نداشته و ندارند و خارج از تمام مصونیت های قانونی هستند به اسارت گرفته اید و حالا به تقلید از « گلادیاتور»های رم قدیم آنها را برای غذای درندگانی گرسنه و خونخوار حاضر و آماده ساخته اید.
نمایندۀ محترم دادستان! ما اگر به تمامیت و استقلال کشور خیانت کرده و با یکی از اجانب به ضرر وطن خود سازش داشته ایم یا منابع زرخیز وطن را در اختیار بیگانه ای گذاشت ه ایم صریح و روشن بفرمایید در کدام مورد بوده است؟ آن بیگانه کیست و آن سازش چگونه به عمل آمده است. چه عملی کرده ایم که با تمامیت و استقلال کشور منافات داشته و چگونه ممکن است به کسانی که از جان بی ارزش خویش در راه منافع میهن خود گذشته و از هستی در طّی این راه ساقط شده اند، یک چنین نسبتهای دور از حقیقت را روا داشت…»
…توجّه فرمایید که مبالغه گویی تا چه اندازه بر روح نویسنده ادعانامه غلبه داشته و تا چه پایه بدیهی ترین و روشن ترین حقایق را وارونه جلوه داده است. من که تا ساعت ۵ صبح همان روز ۲۵ مرداد در توقیف بوده ام من که سر و پای برهنه در منزل خود دستگیر شده ام، من که شب را تا صبح در پاسدارخانۀ سعدآباد بسر برده ام، من که با دو کامیون مستحفظ به شهر و تا جلو ستاد آورده شده ام، قصد کودتا را داشته ام؟ ولی افسرانی که دو وزیر را به زندان انداخته بودند و مقابل خانه رئیس ستاد وقت دستور تیراندازی داده اند و تمام قوانین و اساس دعاوی کشوری را زیر چکمه خود افکنده اند، آن قدر معصوم و پاک و بی گناه بوده اند که نباید حتّی از آنها پرسید که چرا مرتکب این همه خلاف قانون شده اید؟ آنها به درجات بالاتری نائل شده اند.
… سیاست خارجی حکومت جناب آقای دکترمصدّق در آن روز روشن بوده... فقط با کمال صراحت می گویم نه آن روز نه امروز، هر گونه سازش با اجنبی برای حفظ قدرت دولت و نگاهداری مقام و موقعیت، هدف ما نبوده است. و با همه انتقامجویی ها و خشونتها و فشاری که با من به خصوص رفتار شده هزار مرتبه آن زجرها و عقوبت ها را بر مهر و لبخند هر بیگانه ترجیح می دهم وسیلی از دست هموطن خود را بهتر از نوازش و عطوفت دیگری می پذیرم. این روش همیشگی زندگی سیاسی خود را حتّی یک لحظه ترک نگفته ام.
خاطرات و مبارزات دکتر حسین فاطمی، بهرام افراسیابی– ص ۳۱۶،۳۱۷،۳۲۰ و ۳۲۱
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
کی، کی را می‌شناسد؟
#برتولت_برشت
ترجمه: #علی_عبدالهی
آقای کوینر از دو زن دربارهٔ شوهرشان سؤال کرد. اولی این‌طور گفت: «من بیست سال با او زندگی می‌کردم. ما در یک اتاق روی یک تخت می‌خوابیدیم. با هم غذا می‌خوردیم. او از سیر تا پیازِ کار و تجارت خود را برای من تعریف می‌کرد. من با والدین او آشنا شدم و با تمام دوستانش رفت و آمد داشتم. از تمام بیماری‌هایش بیش از آنچه خودش بداند، اطلاع داشتم. من او را بهتر از همهٔ کسانی که او را می‌شناسند، می‌شناسم.»
آقای کوینر پرسید: «پس او را می‌شناسی؟»
«آره می‌شناسم.»
آقای کوینر از زن دیگری درباره شوهرش پرسید. وی اینگونه جواب داد: «همسرم اغلب مدت مدیدی به خانه نمی‌آمد و من هیچ‌وقت نمی‌دانستم آیا بالاخره برمی‌گردد یا نه. یک سال می‌شود که دیگر نیامده. نمیدانم آیا دوباره خواهد آمد یا نه. نمیدانم پدر و مادردار است یا این که بی‌بته است و در
کوچه‌پس‌کوچه‌‌های بندر بزرگ شده. خانه‌ای که در آن زندگی میکنم، خانهٔ خوبی است. کسی نمی‌داند آیا از یک نجیب‌خانه سراغ من می‌آید یا نه. هیچ چیز تعریف نمی‌کند. با من فقط از مسائل مربوط به من حرف می‌زند. این چیزها را خوب می‌شناسد. میدانم چه می‌گوید، اما آیا واقعا میدانم؟ وقتی می‌آید گاهی گرسنه است و گاهی هم سیر. اما وقتی هم گرسنه باشد، همیشه چیزی نمی‌خورد و وقتی سیر است، از خوردن امتناع نمی‌کند. یک بار زخمی به خانه آمد. من زخمش را بستم. یک‌بار پاتیل آمد. همه را از خانهٔ من بیرون کرد. وقتی من «آقا تاریکه» صدایش میکنم، می‌خندد و می‌گوید:
«آنچه از دست رفته، تیره و تار است و آنچه وجود دارد، روشن.» اما گاهی از این اصطلاح دلخور می‌شود. نمیدانم که او را دوست دارم یا نه. من...» آقای کوینر با عجله گفت: «ادامه نده. می‌بینم که او را می‌شناسی. هیچ کس نمیتواند دیگری را آنطور بشناسد که تو او را می‌شناسی.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کی، کی را می‌شناسد؟
#برتولت_برشت
ترجمه: #علی_عبدالهی
آقای کوینر از دو زن دربارهٔ شوهرشان سؤال کرد. اولی این‌طور گفت: «من بیست سال با او زندگی می‌کردم. ما در یک اتاق روی یک تخت می‌خوابیدیم. با هم غذا می‌خوردیم. او از سیر تا پیازِ کار و تجارت خود را برای من تعریف می‌کرد. من با والدین او آشنا شدم و با تمام دوستانش رفت و آمد داشتم. از تمام بیماری‌هایش بیش از آنچه خودش بداند، اطلاع داشتم. من او را بهتر از همهٔ کسانی که او را می‌شناسند، می‌شناسم.»
آقای کوینر پرسید: «پس او را می‌شناسی؟»
«آره می‌شناسم.»
آقای کوینر از زن دیگری درباره شوهرش پرسید. وی اینگونه جواب داد: «همسرم اغلب مدت مدیدی به خانه نمی‌آمد و من هیچ‌وقت نمی‌دانستم آیا بالاخره برمی‌گردد یا نه. یک سال می‌شود که دیگر نیامده. نمیدانم آیا دوباره خواهد آمد یا نه. نمیدانم پدر و مادردار است یا این که بی‌بته است و در
کوچه‌پس‌کوچه‌‌های بندر بزرگ شده. خانه‌ای که در آن زندگی میکنم، خانهٔ خوبی است. کسی نمی‌داند آیا از یک نجیب‌خانه سراغ من می‌آید یا نه. هیچ چیز تعریف نمی‌کند. با من فقط از مسائل مربوط به من حرف می‌زند. این چیزها را خوب می‌شناسد. میدانم چه می‌گوید، اما آیا واقعا میدانم؟ وقتی می‌آید گاهی گرسنه است و گاهی هم سیر. اما وقتی هم گرسنه باشد، همیشه چیزی نمی‌خورد و وقتی سیر است، از خوردن امتناع نمی‌کند. یک بار زخمی به خانه آمد. من زخمش را بستم. یک‌بار پاتیل آمد. همه را از خانهٔ من بیرون کرد. وقتی من «آقا تاریکه» صدایش میکنم، می‌خندد و می‌گوید:
«آنچه از دست رفته، تیره و تار است و آنچه وجود دارد، روشن.» اما گاهی از این اصطلاح دلخور می‌شود. نمیدانم که او را دوست دارم یا نه. من...» آقای کوینر با عجله گفت: «ادامه نده. می‌بینم که او را می‌شناسی. هیچ کس نمیتواند دیگری را آنطور بشناسد که تو او را می‌شناسی.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
دو قرص نان
ُا.هنری
مترجم: دکتر علی فامیان
قسمت نخست
خانم مارتا میچام صاحب نانوایی سر چهارراه بود.(از آن مغازه هایی که وقتی واردش می شوید و در را باز می کنید صدای جرینگ جرینگ زنگ به گوش می رسد).
مارتا چهل ساله بود.دو هزار دلار در بانک داشت.به همراه دو دندان مصنوعی و قلبی آکنده از حس همدردی و دلسوزی.بسیاری از آدمهایی که ازدواج کرده اند از این بابت یعنی داشتن حس دلسوزی و همدردی به گرد پای مارتا هم نمی رسند.
یکی از مشتریان نانوایی خانم مارتا مردی بود که هفته ای دو سه بار به مغازه می آمد و مارتا او را با دقت می پایید.مردی میان سال که عینک می زد و ریش قهوه ای اش را با دقت مرتب می کرد.
مرد انگلیسی با لهجه غلیظ آلمانی صحبت می کرد.لباسهایش کهنه و مندرس بود.با آن همه آثار رفوکاری و چروک شدگی در لباسش مرتب به نظر می آمد و رفتارش بسیار معقول و مودبانه بود.
همیشه دو قرص نان بیات می خرید.هر قرص نان تازه پنج سنت بود.اما با این پول می شد دو قرص نان بیات خرید.مرد به جز نان بیات چیز دیگری نمی خرید.
روزی مارتا متوجه لکه های رنگ سرخ و قهوه ای روی انگشتان مرد شد و فهمید که او هنرمند و بسیار فقیر است.حتما در اتاقی زیر شیروانی زندگی می کرد.تابلو می کشید.نان بیات می خورد.و در عالم خیال و رویا از نانوایی مارتا مواد غذایی خوشمزه می خرید.
مارتا اغلب اوقات وقتی سرگرم خوردن گوشت یا مربا و چای می شد آه می کشید و آرزو می کرد روزی فرا برسد که آن مرد فقیر هم به جای خوردن نان خشک در اتاق محقرش غذاهای خوشمزه بخورد.
از آنجایی که مارتا مهربان بود.روزی برای این که حدسش را در باره ی شغل آن مرد آزمایش کند تابلویی را که مدتها پیش از یک حراجی خریده بود از خانه به مغازه آورد و آن را پشت پیشخوان درست مقابل قفسه ها گذاشت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
دو قرص نان
ُا.هنری
مترجم: دکتر علی فامیان
قسمت نخست
خانم مارتا میچام صاحب نانوایی سر چهارراه بود.(از آن مغازه هایی که وقتی واردش می شوید و در را باز می کنید صدای جرینگ جرینگ زنگ به گوش می رسد).
مارتا چهل ساله بود.دو هزار دلار در بانک داشت.به همراه دو دندان مصنوعی و قلبی آکنده از حس همدردی و دلسوزی.بسیاری از آدمهایی که ازدواج کرده اند از این بابت یعنی داشتن حس دلسوزی و همدردی به گرد پای مارتا هم نمی رسند.
یکی از مشتریان نانوایی خانم مارتا مردی بود که هفته ای دو سه بار به مغازه می آمد و مارتا او را با دقت می پایید.مردی میان سال که عینک می زد و ریش قهوه ای اش را با دقت مرتب می کرد.
مرد انگلیسی با لهجه غلیظ آلمانی صحبت می کرد.لباسهایش کهنه و مندرس بود.با آن همه آثار رفوکاری و چروک شدگی در لباسش مرتب به نظر می آمد و رفتارش بسیار معقول و مودبانه بود.
همیشه دو قرص نان بیات می خرید.هر قرص نان تازه پنج سنت بود.اما با این پول می شد دو قرص نان بیات خرید.مرد به جز نان بیات چیز دیگری نمی خرید.
روزی مارتا متوجه لکه های رنگ سرخ و قهوه ای روی انگشتان مرد شد و فهمید که او هنرمند و بسیار فقیر است.حتما در اتاقی زیر شیروانی زندگی می کرد.تابلو می کشید.نان بیات می خورد.و در عالم خیال و رویا از نانوایی مارتا مواد غذایی خوشمزه می خرید.
مارتا اغلب اوقات وقتی سرگرم خوردن گوشت یا مربا و چای می شد آه می کشید و آرزو می کرد روزی فرا برسد که آن مرد فقیر هم به جای خوردن نان خشک در اتاق محقرش غذاهای خوشمزه بخورد.
از آنجایی که مارتا مهربان بود.روزی برای این که حدسش را در باره ی شغل آن مرد آزمایش کند تابلویی را که مدتها پیش از یک حراجی خریده بود از خانه به مغازه آورد و آن را پشت پیشخوان درست مقابل قفسه ها گذاشت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
دو قرص
قسمت دوم
: تابلو منظره ی بسیار زیبایی را نشان می داد:ساختمانی با شکوه و مرمرین در پیش زمینه و در میان آب.بقیه تابلو چند قایق بود و زنی که دستش را در آب فرو برده بود.و ابرها و آسمان و سایه روشن های بسیار.
هیچ هنرمندی بی اعتنا از کنار این تابلو رد نمی شد.
دو روز بعد مشتری مورد نظر وارد شد.
-لطفا دو قرص نان بیات
در حالی که مارتا نان را داخل پاکت می گذاشت مرد گفت:خانم تابلوی قشنگی دارید!.
مارتا که از زیرکی اش حظ کرده بود گفت:بله من هم هنر را تحسین می کنم(خودش را سرزنش کرد :نه نباید به این زودی کلمه هنرمند را به زبان می
آورد)و البته نقاشها را هم تحسین می کنم.به نظر شما تابلوی قشنگی است؟!
مشتری پاسخ داد:همین طور است،دست در آب!...دست نقره ای زنی زیبا در آب،در کنار ساختمانی از مرمر سفید...واقعا شعر است.آب،نقره...مرمر...خدایا چه کاری شده است!
سپس پاکت نان را برداشت،خم شد و بیرون رفت.
بله.او حتما یک هنرمند بود.مارتا تابلو را به خانه اش باز گرداند.
چشمان مهربان مرد،پشت عدسی عینک چه زیبا می درخشید!چه ابروهای پرپشتی!خدایا،آدم بتواند تابلویی را این چنین تجزیه و تحلیل کند،آن وقت با نان خشک،شکمش را سیرکند؟اما چاره ای نیست.معمولا استعداد آدمها به این راحتی کشف نمی شود.
چه خوب می شد اگر با استعدادها،با دو هزار دلار،یک نانوایی و قلبی مهربان حمایت می شدند.اما همه ی این ها رویایی بیش نبود.
مرد حالا دیگر هر وقت برای خرید نان به نانوایی می آمد گپ کوتاهی هم می زد.به نظر می رسید از سخنان دلنشین و مشتاقانه ی مارتا خوشش می آمد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
دو قرص
قسمت دوم
: تابلو منظره ی بسیار زیبایی را نشان می داد:ساختمانی با شکوه و مرمرین در پیش زمینه و در میان آب.بقیه تابلو چند قایق بود و زنی که دستش را در آب فرو برده بود.و ابرها و آسمان و سایه روشن های بسیار.
هیچ هنرمندی بی اعتنا از کنار این تابلو رد نمی شد.
دو روز بعد مشتری مورد نظر وارد شد.
-لطفا دو قرص نان بیات
در حالی که مارتا نان را داخل پاکت می گذاشت مرد گفت:خانم تابلوی قشنگی دارید!.
مارتا که از زیرکی اش حظ کرده بود گفت:بله من هم هنر را تحسین می کنم(خودش را سرزنش کرد :نه نباید به این زودی کلمه هنرمند را به زبان می
آورد)و البته نقاشها را هم تحسین می کنم.به نظر شما تابلوی قشنگی است؟!
مشتری پاسخ داد:همین طور است،دست در آب!...دست نقره ای زنی زیبا در آب،در کنار ساختمانی از مرمر سفید...واقعا شعر است.آب،نقره...مرمر...خدایا چه کاری شده است!
سپس پاکت نان را برداشت،خم شد و بیرون رفت.
بله.او حتما یک هنرمند بود.مارتا تابلو را به خانه اش باز گرداند.
چشمان مهربان مرد،پشت عدسی عینک چه زیبا می درخشید!چه ابروهای پرپشتی!خدایا،آدم بتواند تابلویی را این چنین تجزیه و تحلیل کند،آن وقت با نان خشک،شکمش را سیرکند؟اما چاره ای نیست.معمولا استعداد آدمها به این راحتی کشف نمی شود.
چه خوب می شد اگر با استعدادها،با دو هزار دلار،یک نانوایی و قلبی مهربان حمایت می شدند.اما همه ی این ها رویایی بیش نبود.
مرد حالا دیگر هر وقت برای خرید نان به نانوایی می آمد گپ کوتاهی هم می زد.به نظر می رسید از سخنان دلنشین و مشتاقانه ی مارتا خوشش می آمد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
دو قرص
قسمت سوم
مرد همچنان به خرید نان بیات ادامه می داد.هیچ گاه کیک،کلوچه،یا نان قندی نمی خرید!.
مارتا احساس کرد مرد،روز به روز لاغرتر و نحیف تر می شود.خیلی دلش می خواست چیز خوشمزه ای را به خرید هنرمند اضافه کند اما جراتش را نداشت.دل و جرات رویارویی با او را نداشت.
مارتا دامن ابریشمی با خال های آبی
رنگش را می پوشید و پشت پیشخوان نانوایی می ایستاد.در اتاق پشتی مخلوط اسرارآمیزی از دانه های به و بوره را می پخت که خیلی ها از آن برای طراوت و زیبایی پوستشان استفاده می کردند.
روزی مشتری همیشگی وارد نانوایی شد.سکه اش را روی ویترین گذاشت و طبق معمول نان بیات سفارش داد.همین که مارتا به طرف نان بیات رفت،صدای زنگ و بوق،در خیابان بلند شد و ماشین آتش نشانی آژیرکشان رد شد.
مشتری سراسیمه به سمت در نانوایی رفت تا نگاهی به بیرون بیندازد.مارتا ناگهان چیزی به ذهنش خطور کرد.
در قفسه ی زیرین پشت پیشخوان،نیم کیلو کره ی تازه بود که فروشنده ی لبنیات،ده دقیقه ی پیش آن را آورده بود.مارتا با چاقوی مخصوص،به سرعت وسط نان های بیات را شکافت،مقدار زیادی کره در میان هر کدامشان گذاشت و دوباره آن ها را فشرد.
وقتی مشتری به مغازه برگشت،مارتا داشت کاغذ دور نانها می پیچید.
مشتری پس از گفت وگویی کوتاه از مغازه خارج شد.مارتا ذوق زده شده بود،هرچند اندکی هم دلشوره داشت.آیا زیادی شجاعت به خرج داده بود؟آیا آن مرد از دست او عصبانی می شد؟اما نه.نان و کره که زبان ندارند.هیچ کس هم نگفته که کره نماد وقاحت و پررویی است.
آن روز مارتا خیلی به این موضوع فکر کرد.هر بار لحظه ای را تجسم می کرد که مرد متوجه ترفند کوچک او می شد.
لابد قلم موها و تخته شستی اش را کنار می گذاشت.سه پایه اش هم آن جا بود و او سرگرم کشیدن اثری بود که هیچ نقص و ایرادی نداشت.بعد وقت ناهار آماده می شد که مثل هر روز نان خشک و آب بخورد که ناگهان-آه!
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
دو قرص
قسمت سوم
مرد همچنان به خرید نان بیات ادامه می داد.هیچ گاه کیک،کلوچه،یا نان قندی نمی خرید!.
مارتا احساس کرد مرد،روز به روز لاغرتر و نحیف تر می شود.خیلی دلش می خواست چیز خوشمزه ای را به خرید هنرمند اضافه کند اما جراتش را نداشت.دل و جرات رویارویی با او را نداشت.
مارتا دامن ابریشمی با خال های آبی
رنگش را می پوشید و پشت پیشخوان نانوایی می ایستاد.در اتاق پشتی مخلوط اسرارآمیزی از دانه های به و بوره را می پخت که خیلی ها از آن برای طراوت و زیبایی پوستشان استفاده می کردند.
روزی مشتری همیشگی وارد نانوایی شد.سکه اش را روی ویترین گذاشت و طبق معمول نان بیات سفارش داد.همین که مارتا به طرف نان بیات رفت،صدای زنگ و بوق،در خیابان بلند شد و ماشین آتش نشانی آژیرکشان رد شد.
مشتری سراسیمه به سمت در نانوایی رفت تا نگاهی به بیرون بیندازد.مارتا ناگهان چیزی به ذهنش خطور کرد.
در قفسه ی زیرین پشت پیشخوان،نیم کیلو کره ی تازه بود که فروشنده ی لبنیات،ده دقیقه ی پیش آن را آورده بود.مارتا با چاقوی مخصوص،به سرعت وسط نان های بیات را شکافت،مقدار زیادی کره در میان هر کدامشان گذاشت و دوباره آن ها را فشرد.
وقتی مشتری به مغازه برگشت،مارتا داشت کاغذ دور نانها می پیچید.
مشتری پس از گفت وگویی کوتاه از مغازه خارج شد.مارتا ذوق زده شده بود،هرچند اندکی هم دلشوره داشت.آیا زیادی شجاعت به خرج داده بود؟آیا آن مرد از دست او عصبانی می شد؟اما نه.نان و کره که زبان ندارند.هیچ کس هم نگفته که کره نماد وقاحت و پررویی است.
آن روز مارتا خیلی به این موضوع فکر کرد.هر بار لحظه ای را تجسم می کرد که مرد متوجه ترفند کوچک او می شد.
لابد قلم موها و تخته شستی اش را کنار می گذاشت.سه پایه اش هم آن جا بود و او سرگرم کشیدن اثری بود که هیچ نقص و ایرادی نداشت.بعد وقت ناهار آماده می شد که مثل هر روز نان خشک و آب بخورد که ناگهان-آه!
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
دو قرص نان
قسمت پایانی
۴: مارتا از خجالت سرخ شد.آیا آن مرد به دستی فکر می کرد که کره را لای نان گذاشته بود؟
ناگهان زنگ در نانوایی بی رحمانه به صدا در آمد.انگار کسی با عجله و سر و صدای زیاد وارد فروشگاه شد!
مارتا به سمت در شتافت.دو مرد آن جا بودند.یکی مرد جوانی بود که پیپ می کشید و مارتا تا به حال ملاقاتش نکرده بود و دیگری همان هنرمند محبوب او بود.
صورت هنرمند ملتهب بود.کلاهش نزدیک بود از روی سرش بیفتد و موهایش نامرتب بود.هنرمند با عصبانیت مشت هایش را به طرف مارتا بلند کرد و تکان داد.
بعد به آلمانی نعره زد:دیوانه!زن دیوانه!تو...تو زن ابله مرا بیچاره کردی!
مرد جوان کوشید او را از پیشخوان دور کند.
هنرمند با لحنی بی اندازه خشمگین گفت:از اینجا نمی روم.تا تکلیف این زن را مشخص نکنم از اینجا نمی روم.بعد با مشت،محکم روی پیشخوان کوبید و فریاد زد:شما کار مرا خراب کردید!
مارتا با ترس و لرز به قفسه ها تکیه داد و یک دستش را روی دامن ابریشمی با خالهای آبی رنگش گذاشت.
مرد جوان بازوی هنرمند را گرفت و گفت:خب برویم هر چه دلت خواست گفتی.سپس هنرمند عصبانی را برون برد.لحظه ای بعد خودش به داخل نانوایی برگشت.
مرد جوان به مارتا گفت:خانم به نظرم بهتر است بدانید که قضیه چیست.این مرد "بلوم برگر"است.او نقشه کش معماری است.ما با هم در یک دفتر کار می کنیم.
بلوم سه ماه است که روی نقشه ی جدید شهرداری کار می کند.یک جور رقابت نان و آبدار در میان بود.دیروز طرحش را تمام کرد.می دانید،طراح همیشه طرح اولیه اش را با مداد کار می کند.وقتی کار طراحی تمام شد،آن وقت خطوط را با تکه های نان خشک پاک می کند.نان خشک حتی از پاک کن هم بهتر است....
بلوم برگر از این جا نان می خرید.خب امروز،خب خودتان می دانید خانم،آن کره،خب طرح بلوم برگر دیگر به درد هیچ کاری نمی خورد مگر اینکه ساندویچ های راه آهن را با آن بپیچند!.
مارتا به اتاق پشتی رفت.دامن ابریشمی اش را در آورد و روپوش کهنه و قهوه ای اش را پوشید.بعد مخلوط دانه های به و بوره را از پنجره،داخل سطل زباله ریخت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
دو قرص نان
قسمت پایانی
۴: مارتا از خجالت سرخ شد.آیا آن مرد به دستی فکر می کرد که کره را لای نان گذاشته بود؟
ناگهان زنگ در نانوایی بی رحمانه به صدا در آمد.انگار کسی با عجله و سر و صدای زیاد وارد فروشگاه شد!
مارتا به سمت در شتافت.دو مرد آن جا بودند.یکی مرد جوانی بود که پیپ می کشید و مارتا تا به حال ملاقاتش نکرده بود و دیگری همان هنرمند محبوب او بود.
صورت هنرمند ملتهب بود.کلاهش نزدیک بود از روی سرش بیفتد و موهایش نامرتب بود.هنرمند با عصبانیت مشت هایش را به طرف مارتا بلند کرد و تکان داد.
بعد به آلمانی نعره زد:دیوانه!زن دیوانه!تو...تو زن ابله مرا بیچاره کردی!
مرد جوان کوشید او را از پیشخوان دور کند.
هنرمند با لحنی بی اندازه خشمگین گفت:از اینجا نمی روم.تا تکلیف این زن را مشخص نکنم از اینجا نمی روم.بعد با مشت،محکم روی پیشخوان کوبید و فریاد زد:شما کار مرا خراب کردید!
مارتا با ترس و لرز به قفسه ها تکیه داد و یک دستش را روی دامن ابریشمی با خالهای آبی رنگش گذاشت.
مرد جوان بازوی هنرمند را گرفت و گفت:خب برویم هر چه دلت خواست گفتی.سپس هنرمند عصبانی را برون برد.لحظه ای بعد خودش به داخل نانوایی برگشت.
مرد جوان به مارتا گفت:خانم به نظرم بهتر است بدانید که قضیه چیست.این مرد "بلوم برگر"است.او نقشه کش معماری است.ما با هم در یک دفتر کار می کنیم.
بلوم سه ماه است که روی نقشه ی جدید شهرداری کار می کند.یک جور رقابت نان و آبدار در میان بود.دیروز طرحش را تمام کرد.می دانید،طراح همیشه طرح اولیه اش را با مداد کار می کند.وقتی کار طراحی تمام شد،آن وقت خطوط را با تکه های نان خشک پاک می کند.نان خشک حتی از پاک کن هم بهتر است....
بلوم برگر از این جا نان می خرید.خب امروز،خب خودتان می دانید خانم،آن کره،خب طرح بلوم برگر دیگر به درد هیچ کاری نمی خورد مگر اینکه ساندویچ های راه آهن را با آن بپیچند!.
مارتا به اتاق پشتی رفت.دامن ابریشمی اش را در آورد و روپوش کهنه و قهوه ای اش را پوشید.بعد مخلوط دانه های به و بوره را از پنجره،داخل سطل زباله ریخت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
آدم هایی که فاقد هویت فردی باشند به راحتی جذب هویت های جمعی می شوند و به اصطلاح مسخ می شوند، به عنوان یک انسان قدرت اندیشیدن و پرسشگری را از دست می دهند و شعارهایی را که در دهانشان گذاشته می شود تکرار می کنند بی آنکه در معنی آنها بیندیشند. هویت های جمعی در اشکال مختلف ظهور پیدا می کنند که مهمترین شکل ظهور آن بر اساس هویت زبانی،مذهبی، نژادی ، سیاسی و مسلکی می باشد، معمولا هر کدام از اینها برای اینکه افراد را جذب کنند یک نمادهایی را خلق می کنند و یا آنها را از دل تاریخ بیرون می کشند و برجسته می سازند و مثل بت مورد پرستش قرار می دهند و هر کس بخواهد این بتها را زیر سوال قرار بدهد او را بیگانه، کافر و دشمن قلمداد می کنند و به او هجوم می برند، این بتها را در هاله ای از تعصبات قبیله ای قرار می دهند و مقدسش می کنند که گویی هیچ اشتباهی از آنها سرنزده است. هرچه خوبی است به آنها نسبت می دهند. شاید در نگاه اول ایرادی نداشته باشد هر ملتی برای خود چنین اسطوره ها و کیش شخصیت هایی داشته باشد که آنها را با هم متحد می سازد، اما این یک روی سکه است، اگر بنا باشد هر قبیله ای برای خود از این بتها بتراشد و به ستایش آنها بنشیند طولی نمی کشد این قبیله ها رودرروی هم قرار می گیرند، فارسها در پاسارگاد جمع می شوند، ترکها در قلعه بابک، کردها به صلاح الدین ایوبی متوسل می شوند ، عربها عمر را علم می کنند، آنگاه زمینه برای جنگی شبیه جنگ ایران و توران فراهم می شود که ممکن است هزاران سال طول بکشد. جنگی بی نتیجه که در آن میلیونها انسان قربانی می شود، تمدنها نابود می شود.
ویل دورانت می نویسد انسان برای طی کردن مسافت توحش تا تمدن هزاران قدم برداشته، اما برای بازگشتن به دوران بربریت یک قدم کافی است، کافی است یک هیتلری ظهور کند و بخواهد برتری نژاد ژرمن را عملا اثبات کند. منطقه ما آبستن درگیری قومی و مذهبی است، کسی که اندک فهم سیاسی داشته باشد و دلش به حال مردم بسوزد و علاقمند یکپارچگی وطن عزیزمان باشد دراین شرایط حساس آب به آسیاب گروه های دست راستی که پشت پرده کمین کرده اند نمی ریزد، اگر قرار است به هویتی افتخار کنیم باید به متفکرانمان ببالیم، نه به سرداران نظامی و پادشاهان و امپراطوران، ملت آلمان امروز به امثال کانت و هگل و مارکس و نیچه می بالد نه به هیتلرش. ما نیز باید به وجود امثال مولانا بنازیم که هر گونه تعصب را نتیجه خامی انسان می داند و انسان خام را مثل جنین خونخوار معرفی می کند:
سخت گیری و تعصب خامی است
تا جنینی کار خون آشامی است
ما به سعدی شیرازی می نازیم که هفتصد سال پیش گفته است:
بنی آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش زیک گوهرند...
شوونیسم درمان درد امروز مردم خاورمیانه نیست، این خواست نظام سلطه و دست نشانده اش در منطقه یعنی اسرائیل است که مردم خاورمیانه را به جان هم بیندازد، بیایید به جای تحقیر و توهین به اقوام دیگر، آنها را درک کنیم، زبانشان را یاد بگیریم، موسیقی شان را گوش کنیم، دست دوستی بسوی شان دراز کنیم، به آداب و رسوم و سنت هایشان احترام بگذاریم، اگر خواسته ای دارند با آنها همصدا شویم، بدانیم که دست تقدیر این مردم را در یک جغرافیا با هم همسایه قرار داده و در طول تاریخ با هم آمیختگی پیدا کرده اند و دارای تاریخ و سرنوشت مشترک می باشند. خاورمیانه نیاز به این دارد که از استبداد رها شود و شیوه زندگی دمکراتیک را تجربه کند، حقوق شهروندی انسانها به رسمیت شناخته شود، رفاه، همگانی شود و ریشه نابرابری طبقاتی خشکانده شود، هرگونه حرکت های شونیستی این مبارزه تاریخی مردم را از مسیرش منحرف می کند و انسانهای آزادیخواه را در برابر هم قرار می دهد که به جای طرح خواست های اساسی تر مثل توجه به بحرانهای زیست محیطی، ترقی و رفاه اجتماعی، برابری طلبی، دمکراسی خواهی، به مبازرات نژادپرستانه بپیوندند شبیه آنچه در یوگسلاوی اتفاق افتاد، پس از فروپاشی کمونیسم، و نسل کشی هایی که تاریخ کم به یاد ندارد، وقتی نفرت در مغزهای کوچک لانه کرد تولید خشونت می کند و کشتن دیگری مایه ی افتخار می شود. هر تعداد از دیگری را بکشی تو قهرمان می شوی و مدال می گیری و اگر در این راه بیرحم تر از هرکس عمل کنی می شوی قهرمان ملی. هویت ما مولاناست که در بلخ زاده شده، از ایران رد شده و در قونیه زیسته و در خاک خفته است، مولانا جای افتخار دارد که هرگز قلم را زمین نگذاشت و شمشیر بدست نگرفت. به نزاع های قومی خندید، اما هنوز:
از نزاع ترک و رومی و عرب / حل نشد اشکال انگور و عنب
کسانی که از جهل پرند و از دانش تهی، مشت بر هم می زنند از ابلهی، و نمی دانند که:
پس زبان محرمی خود دیگر است / همدلی از همزبانی بهتر است
#آیدین_محمدی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
آدم هایی که فاقد هویت فردی باشند به راحتی جذب هویت های جمعی می شوند و به اصطلاح مسخ می شوند، به عنوان یک انسان قدرت اندیشیدن و پرسشگری را از دست می دهند و شعارهایی را که در دهانشان گذاشته می شود تکرار می کنند بی آنکه در معنی آنها بیندیشند. هویت های جمعی در اشکال مختلف ظهور پیدا می کنند که مهمترین شکل ظهور آن بر اساس هویت زبانی،مذهبی، نژادی ، سیاسی و مسلکی می باشد، معمولا هر کدام از اینها برای اینکه افراد را جذب کنند یک نمادهایی را خلق می کنند و یا آنها را از دل تاریخ بیرون می کشند و برجسته می سازند و مثل بت مورد پرستش قرار می دهند و هر کس بخواهد این بتها را زیر سوال قرار بدهد او را بیگانه، کافر و دشمن قلمداد می کنند و به او هجوم می برند، این بتها را در هاله ای از تعصبات قبیله ای قرار می دهند و مقدسش می کنند که گویی هیچ اشتباهی از آنها سرنزده است. هرچه خوبی است به آنها نسبت می دهند. شاید در نگاه اول ایرادی نداشته باشد هر ملتی برای خود چنین اسطوره ها و کیش شخصیت هایی داشته باشد که آنها را با هم متحد می سازد، اما این یک روی سکه است، اگر بنا باشد هر قبیله ای برای خود از این بتها بتراشد و به ستایش آنها بنشیند طولی نمی کشد این قبیله ها رودرروی هم قرار می گیرند، فارسها در پاسارگاد جمع می شوند، ترکها در قلعه بابک، کردها به صلاح الدین ایوبی متوسل می شوند ، عربها عمر را علم می کنند، آنگاه زمینه برای جنگی شبیه جنگ ایران و توران فراهم می شود که ممکن است هزاران سال طول بکشد. جنگی بی نتیجه که در آن میلیونها انسان قربانی می شود، تمدنها نابود می شود.
ویل دورانت می نویسد انسان برای طی کردن مسافت توحش تا تمدن هزاران قدم برداشته، اما برای بازگشتن به دوران بربریت یک قدم کافی است، کافی است یک هیتلری ظهور کند و بخواهد برتری نژاد ژرمن را عملا اثبات کند. منطقه ما آبستن درگیری قومی و مذهبی است، کسی که اندک فهم سیاسی داشته باشد و دلش به حال مردم بسوزد و علاقمند یکپارچگی وطن عزیزمان باشد دراین شرایط حساس آب به آسیاب گروه های دست راستی که پشت پرده کمین کرده اند نمی ریزد، اگر قرار است به هویتی افتخار کنیم باید به متفکرانمان ببالیم، نه به سرداران نظامی و پادشاهان و امپراطوران، ملت آلمان امروز به امثال کانت و هگل و مارکس و نیچه می بالد نه به هیتلرش. ما نیز باید به وجود امثال مولانا بنازیم که هر گونه تعصب را نتیجه خامی انسان می داند و انسان خام را مثل جنین خونخوار معرفی می کند:
سخت گیری و تعصب خامی است
تا جنینی کار خون آشامی است
ما به سعدی شیرازی می نازیم که هفتصد سال پیش گفته است:
بنی آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش زیک گوهرند...
شوونیسم درمان درد امروز مردم خاورمیانه نیست، این خواست نظام سلطه و دست نشانده اش در منطقه یعنی اسرائیل است که مردم خاورمیانه را به جان هم بیندازد، بیایید به جای تحقیر و توهین به اقوام دیگر، آنها را درک کنیم، زبانشان را یاد بگیریم، موسیقی شان را گوش کنیم، دست دوستی بسوی شان دراز کنیم، به آداب و رسوم و سنت هایشان احترام بگذاریم، اگر خواسته ای دارند با آنها همصدا شویم، بدانیم که دست تقدیر این مردم را در یک جغرافیا با هم همسایه قرار داده و در طول تاریخ با هم آمیختگی پیدا کرده اند و دارای تاریخ و سرنوشت مشترک می باشند. خاورمیانه نیاز به این دارد که از استبداد رها شود و شیوه زندگی دمکراتیک را تجربه کند، حقوق شهروندی انسانها به رسمیت شناخته شود، رفاه، همگانی شود و ریشه نابرابری طبقاتی خشکانده شود، هرگونه حرکت های شونیستی این مبارزه تاریخی مردم را از مسیرش منحرف می کند و انسانهای آزادیخواه را در برابر هم قرار می دهد که به جای طرح خواست های اساسی تر مثل توجه به بحرانهای زیست محیطی، ترقی و رفاه اجتماعی، برابری طلبی، دمکراسی خواهی، به مبازرات نژادپرستانه بپیوندند شبیه آنچه در یوگسلاوی اتفاق افتاد، پس از فروپاشی کمونیسم، و نسل کشی هایی که تاریخ کم به یاد ندارد، وقتی نفرت در مغزهای کوچک لانه کرد تولید خشونت می کند و کشتن دیگری مایه ی افتخار می شود. هر تعداد از دیگری را بکشی تو قهرمان می شوی و مدال می گیری و اگر در این راه بیرحم تر از هرکس عمل کنی می شوی قهرمان ملی. هویت ما مولاناست که در بلخ زاده شده، از ایران رد شده و در قونیه زیسته و در خاک خفته است، مولانا جای افتخار دارد که هرگز قلم را زمین نگذاشت و شمشیر بدست نگرفت. به نزاع های قومی خندید، اما هنوز:
از نزاع ترک و رومی و عرب / حل نشد اشکال انگور و عنب
کسانی که از جهل پرند و از دانش تهی، مشت بر هم می زنند از ابلهی، و نمی دانند که:
پس زبان محرمی خود دیگر است / همدلی از همزبانی بهتر است
#آیدین_محمدی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
ما و تاریخ تیره و جعلی مان
به مناسبت تظاهرات جوانان در پاسارگاد
روایت حاکمان از تاریخ در جوامع غیر آزادگ همیشه به نوعی جعلی است، هر کس می خواهد تاریخ را به نفع خود و عقیده و آرمان خود تغییر دهد و در اذهان عمومی مردم آن گونه جا بیندازد که دل اش می خواهد. در زمان سلطنت پهلوی دوم، تمام تلاشها در این نکته متمرکز بود که تاریخ دلخواه خودشان را بنویسند و سلطنت سی چهل ساله خودشان را با یک طناب 2500 ساله به کوروش، پادشاه هخامنشی وصل کنند و تمدن و تاریخ پیش از آنرا پاک کنند و یا تمام وقایع و حوادث غیر دلخواه در طول آن دو هزار و پانصد ساله را از قلم بیندازند و یا همه حاکمان و پادشاهان خونخوار تاریخ ما را در آن صف طوری ردیف کنند که حتی یک جای خالی و یا یک دوره خالی در طول وعرض آن دوهزار و پانصد ساله باقی نماند. طوری که انگار در تاریخ ما نه جنبشهای آزادیبخشی وجود داشته. نه از شورشهای ضد سلطنتی خبری بوده و نه پادشاه و حاکم جبار و خونریز و ستمکاری در تاریخ ما پیدا شده و نه حتی در آن وسط، حاکم بیگانه ای در سرزمین های ما حکومت کرده است.
وقتی من در مدرسه تاریخ می خواندم مجبور بودم به نادرشاه کشتارگر مردمان و نابود کننده تمدن ها همان قدر احترام بگذارم که به آقا محمد خان قاجار که از کله های مردمان مناره ها می ساخت ویا کوروش و هوخشتره .
یاد گرفتم شاهنشاه پهلوی را از نوادگان و میراث داران بر حق هخامنشیان و ساسانیان و اشکانیان و سایر سلسله ها بشمارم در حالی که بعد ها وقتی زندگی نامه رضا شاه را خواندم که یک نظامی بوده و پدرش هم ازمردم عادی منطقه آلاشت بوده است با خودم گفتم چه کلاهی سرمان رفته است. وصدها مثال دیگر
بعد از پیروزی انقلاب، تلاشهای زیاد وهمه جانبه ای صورت گرفت تا هر آنچه نشانی از شاه و سلطنت و تاریخ پادشاهان و سلسله های پادشاهی داشتند را یا از صفحات تاریخ پاک کنند و یا به نفع تاریخ اسلامی تغییر دهند. تاریخ چند هزار ساله ایران را به زیر سایه تاریخ پس از ورود اعراب و اسلام به ایران بکشانند و از اهمیت تمدن و فرهنگ و میراث های انسانی تاریخ غیر اسلامی نیاکان مان بکاهند و یا آن را در مقابل تمدن اسلامی خلفا و حاکمان و دستگاه های عریض و طویل روحانیت و شارعان و مجتهدان و رهبران فکری جهان اسلام بی اهمیت جلوه دهند.
هدف از جعل و یا مصادره تاریخ این است که یک حکومت میخواهد برای خود حقانیت تاریخی دست و پا کند. و دیگران را از اعتبار بیندازد.
دستگاه محمد رضا پهلوی ادعا و تلاش می کرد که میراث دار مستقیم پادشاهان و فاتحان و کشورگشایان بزرگی چون کوروش و دیگران است.
دستگاه جمهوری اسلامی تلاش فراوانی کرد و می کند که خودش و حاکمانش را با حبل الله مستقیما به امام معصوم متصل کند و میراث دار و نایب برحق امام زمان جا بزند.
جعل تاریخ اگر در دوره های تاریک و بی خبری، به طور موقتی می تواند کودکان مدرسه ای را بفریبد و یا در میان مردم عوام جایی باز کند، در دراز مدت جواب نمی دهد. به ویژه در دوران انفجار اطلاعات و گسترش ارتباطات مجازی خارج از کنترل.
جعل تاریخ یعنی پاک کردن حافظه تاریخی مردم. مهم نیست که این جعل به وسیله چه کسی و به نفع چه کسانی صورت می گیرد. مهم این است که از توی این جعل چه چیزی در می آید.
در سالهای گذشته در میان بخشی از جوانان ما احساسات ناسیونالیستی تاریخی غلیظی دامن زده شده است. مفاخر واقعی و یا جعلی بزرگ کشف شده اند. شعارهای ایران پرستی، کوروش دوستی و غیره رواج پیدا کرده است. در همین اجتماع چند ده هزار نفری امروز در پاسارگاد یکی از شعار های جوانان حاضر این است که : ایران وطن ماست/ کوروش پدر ماست.
با شعارهای هوادارن جمهوری اسلامی در نماز جمعه ها و مراسم مذهبی هم آشنایی داریم که رهبران خود را همواره بالاتر از پدر، مقدس تر از همه چیز، نایب بر حق امام و عنوانهای فوق بشری خطاب می کنند.
جمهوری اسلامی نزدیک چهار دهه تلاش کرد که آن صداهای دیگر در تاریخ شنیده نشود. جوانان حاضر در پاسارگاد و رهبران فکری پشت سرشان هم اهداف دیگری دارند . آنها می خواهند با بزرگ کردن کوروش و دیگران ، مخالفت خود را با حاکمان فعلی نشان دهند.
جعل تاریخ و پناه بردن به تاریخ و رفتن زیر پرچم این و آن در تاریخ درواقع به معنی تهیه و تراشیدن یک هویت برای خود و همفکران خود محسوب می شود. بررسی این پدیده ها به عهده جامعه شناسان و کارشناسان حوزه های مختلف علوم انسانی ست ولی برای من به عنوان یک ایرانی چند تا نکته خیلی جالب به نظر می آید: 1- این که مردم ما در هر صورت احساس صغیری و کوچک بودن دارند و همواره دنبال یک پدر، آقا بالاسر، پیشوا و رهبر می گردند.
ادامه مطلب در پائین
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
ما و تاریخ تیره و جعلی مان
به مناسبت تظاهرات جوانان در پاسارگاد
روایت حاکمان از تاریخ در جوامع غیر آزادگ همیشه به نوعی جعلی است، هر کس می خواهد تاریخ را به نفع خود و عقیده و آرمان خود تغییر دهد و در اذهان عمومی مردم آن گونه جا بیندازد که دل اش می خواهد. در زمان سلطنت پهلوی دوم، تمام تلاشها در این نکته متمرکز بود که تاریخ دلخواه خودشان را بنویسند و سلطنت سی چهل ساله خودشان را با یک طناب 2500 ساله به کوروش، پادشاه هخامنشی وصل کنند و تمدن و تاریخ پیش از آنرا پاک کنند و یا تمام وقایع و حوادث غیر دلخواه در طول آن دو هزار و پانصد ساله را از قلم بیندازند و یا همه حاکمان و پادشاهان خونخوار تاریخ ما را در آن صف طوری ردیف کنند که حتی یک جای خالی و یا یک دوره خالی در طول وعرض آن دوهزار و پانصد ساله باقی نماند. طوری که انگار در تاریخ ما نه جنبشهای آزادیبخشی وجود داشته. نه از شورشهای ضد سلطنتی خبری بوده و نه پادشاه و حاکم جبار و خونریز و ستمکاری در تاریخ ما پیدا شده و نه حتی در آن وسط، حاکم بیگانه ای در سرزمین های ما حکومت کرده است.
وقتی من در مدرسه تاریخ می خواندم مجبور بودم به نادرشاه کشتارگر مردمان و نابود کننده تمدن ها همان قدر احترام بگذارم که به آقا محمد خان قاجار که از کله های مردمان مناره ها می ساخت ویا کوروش و هوخشتره .
یاد گرفتم شاهنشاه پهلوی را از نوادگان و میراث داران بر حق هخامنشیان و ساسانیان و اشکانیان و سایر سلسله ها بشمارم در حالی که بعد ها وقتی زندگی نامه رضا شاه را خواندم که یک نظامی بوده و پدرش هم ازمردم عادی منطقه آلاشت بوده است با خودم گفتم چه کلاهی سرمان رفته است. وصدها مثال دیگر
بعد از پیروزی انقلاب، تلاشهای زیاد وهمه جانبه ای صورت گرفت تا هر آنچه نشانی از شاه و سلطنت و تاریخ پادشاهان و سلسله های پادشاهی داشتند را یا از صفحات تاریخ پاک کنند و یا به نفع تاریخ اسلامی تغییر دهند. تاریخ چند هزار ساله ایران را به زیر سایه تاریخ پس از ورود اعراب و اسلام به ایران بکشانند و از اهمیت تمدن و فرهنگ و میراث های انسانی تاریخ غیر اسلامی نیاکان مان بکاهند و یا آن را در مقابل تمدن اسلامی خلفا و حاکمان و دستگاه های عریض و طویل روحانیت و شارعان و مجتهدان و رهبران فکری جهان اسلام بی اهمیت جلوه دهند.
هدف از جعل و یا مصادره تاریخ این است که یک حکومت میخواهد برای خود حقانیت تاریخی دست و پا کند. و دیگران را از اعتبار بیندازد.
دستگاه محمد رضا پهلوی ادعا و تلاش می کرد که میراث دار مستقیم پادشاهان و فاتحان و کشورگشایان بزرگی چون کوروش و دیگران است.
دستگاه جمهوری اسلامی تلاش فراوانی کرد و می کند که خودش و حاکمانش را با حبل الله مستقیما به امام معصوم متصل کند و میراث دار و نایب برحق امام زمان جا بزند.
جعل تاریخ اگر در دوره های تاریک و بی خبری، به طور موقتی می تواند کودکان مدرسه ای را بفریبد و یا در میان مردم عوام جایی باز کند، در دراز مدت جواب نمی دهد. به ویژه در دوران انفجار اطلاعات و گسترش ارتباطات مجازی خارج از کنترل.
جعل تاریخ یعنی پاک کردن حافظه تاریخی مردم. مهم نیست که این جعل به وسیله چه کسی و به نفع چه کسانی صورت می گیرد. مهم این است که از توی این جعل چه چیزی در می آید.
در سالهای گذشته در میان بخشی از جوانان ما احساسات ناسیونالیستی تاریخی غلیظی دامن زده شده است. مفاخر واقعی و یا جعلی بزرگ کشف شده اند. شعارهای ایران پرستی، کوروش دوستی و غیره رواج پیدا کرده است. در همین اجتماع چند ده هزار نفری امروز در پاسارگاد یکی از شعار های جوانان حاضر این است که : ایران وطن ماست/ کوروش پدر ماست.
با شعارهای هوادارن جمهوری اسلامی در نماز جمعه ها و مراسم مذهبی هم آشنایی داریم که رهبران خود را همواره بالاتر از پدر، مقدس تر از همه چیز، نایب بر حق امام و عنوانهای فوق بشری خطاب می کنند.
جمهوری اسلامی نزدیک چهار دهه تلاش کرد که آن صداهای دیگر در تاریخ شنیده نشود. جوانان حاضر در پاسارگاد و رهبران فکری پشت سرشان هم اهداف دیگری دارند . آنها می خواهند با بزرگ کردن کوروش و دیگران ، مخالفت خود را با حاکمان فعلی نشان دهند.
جعل تاریخ و پناه بردن به تاریخ و رفتن زیر پرچم این و آن در تاریخ درواقع به معنی تهیه و تراشیدن یک هویت برای خود و همفکران خود محسوب می شود. بررسی این پدیده ها به عهده جامعه شناسان و کارشناسان حوزه های مختلف علوم انسانی ست ولی برای من به عنوان یک ایرانی چند تا نکته خیلی جالب به نظر می آید: 1- این که مردم ما در هر صورت احساس صغیری و کوچک بودن دارند و همواره دنبال یک پدر، آقا بالاسر، پیشوا و رهبر می گردند.
ادامه مطلب در پائین
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@