@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص36
می شد. در میان زندانیان دو نوع طرز تفکر وجود داشت. یکی خوردن جیره نان در همان لحظه نخست. که این کار دو امتیاز داشت. هم زندانی درد گرسنگی را دست کم یکبار در روز براي مدتی کوتاه تسکین می داد و هم اینکه به این شکل آنرا از دستبرد احتمالی و یا کمبود جیره حفظ می کرد. دو دیگر اینکه گروهی جیره خود را تقسیم می کردند و به دفعات می خوردند و دلایل مختلفی هم ارائه می دادند. که من سرانجام به صف آنان پیوستم. وحشتناکترین لحظه ها در 24 ساعت زندگی اردوگاهی ساعت بیداري بود. زیرا خواب ما در سپیده دم گرگ و میش با نواختن سه سوت پاره می کردند. ما را بیرحمانه از خواب زاییده از خستگی مفرط و رویا هاي شیرین جدا می کردند و در این زمان بود که باید با کفش هاي خیس خود که به ندرت می توانستیم پاهاي دردناك و آماس کرده خود را در آن فرو بریم کشمکش کنیم. البته غرولندهاي معمول و قرقرهایی هم شنیده می شد که ناشی از بستن کفش با سیم به جاي بند کفش بود. یک روز صبح صداي گریه کسی را شنیدم که او را به عنوان آدم شجاع و باوقاري می شناختم. این مرد چونان کودکان می گریست زیرا پس از کشمکش فراوان با کفش هایش که برایش کوچک شده بود و نمی توانست پاهاي آماس کرده اش را در آن بگنجاند، مجبور شده بود با پاهاي برهنه در برف راه برود من در چنین لحظات وحشتناکی کمی آرامش می یافتم، جیره نانم را از جیب در می آوردم و با اشتهاي فراوان از ذرآتش لذت می جستم. بدي تغذیه و پیوسته به غذاهاي مختلف اندیشیدن احتمالا روشن می کند که چرا معمولا اشتهاي جنسی در ما از بین رفته بود. به جز اثرات نخستین ضربه روحی، این تنها تفسیري بود که روانشناس باید در اردوگاههاي مردانه در مورد این پدیده، که برعکس همه تاسیساتی که اعضاي آن را مردان تشکیل می دادند، مانند ارتش، انحراف جنسی در اردوگاه کار اجباري کم بود، توجه می کرد. زندانی حتی در خواب
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص36
می شد. در میان زندانیان دو نوع طرز تفکر وجود داشت. یکی خوردن جیره نان در همان لحظه نخست. که این کار دو امتیاز داشت. هم زندانی درد گرسنگی را دست کم یکبار در روز براي مدتی کوتاه تسکین می داد و هم اینکه به این شکل آنرا از دستبرد احتمالی و یا کمبود جیره حفظ می کرد. دو دیگر اینکه گروهی جیره خود را تقسیم می کردند و به دفعات می خوردند و دلایل مختلفی هم ارائه می دادند. که من سرانجام به صف آنان پیوستم. وحشتناکترین لحظه ها در 24 ساعت زندگی اردوگاهی ساعت بیداري بود. زیرا خواب ما در سپیده دم گرگ و میش با نواختن سه سوت پاره می کردند. ما را بیرحمانه از خواب زاییده از خستگی مفرط و رویا هاي شیرین جدا می کردند و در این زمان بود که باید با کفش هاي خیس خود که به ندرت می توانستیم پاهاي دردناك و آماس کرده خود را در آن فرو بریم کشمکش کنیم. البته غرولندهاي معمول و قرقرهایی هم شنیده می شد که ناشی از بستن کفش با سیم به جاي بند کفش بود. یک روز صبح صداي گریه کسی را شنیدم که او را به عنوان آدم شجاع و باوقاري می شناختم. این مرد چونان کودکان می گریست زیرا پس از کشمکش فراوان با کفش هایش که برایش کوچک شده بود و نمی توانست پاهاي آماس کرده اش را در آن بگنجاند، مجبور شده بود با پاهاي برهنه در برف راه برود من در چنین لحظات وحشتناکی کمی آرامش می یافتم، جیره نانم را از جیب در می آوردم و با اشتهاي فراوان از ذرآتش لذت می جستم. بدي تغذیه و پیوسته به غذاهاي مختلف اندیشیدن احتمالا روشن می کند که چرا معمولا اشتهاي جنسی در ما از بین رفته بود. به جز اثرات نخستین ضربه روحی، این تنها تفسیري بود که روانشناس باید در اردوگاههاي مردانه در مورد این پدیده، که برعکس همه تاسیساتی که اعضاي آن را مردان تشکیل می دادند، مانند ارتش، انحراف جنسی در اردوگاه کار اجباري کم بود، توجه می کرد. زندانی حتی در خواب
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص37
هم توجهی به مسایل جنسی نداشت، در حالیکه احساسات ناکام مانده و عالی او در عالم خواب تجلی می کرد. اکثر زندانیان با غوطه ور شدن در یک زندگی بدوي و تلاش در رهایی جانشان، نسبت به هر چیزي که با این هدف پیوندي نداشت، بی توجه بودند و این نشان می داد که چگونه از احساسات و عواطف تهی شده اند. من این مساله را در انتقالم از آشویتس به اردوگاهی وابسته به داخاوا1 دریافتم. ترنی که ما را می برد حامل دو هزار زندانی بود. این ترن از وین می گذشت. نیمه شب بود که از یکی از ایستگاههاي قطار وین می گذشتیم. ترن از خیابانی می گذشت که من سالهاي بسیاري از زندگی ام را، در واقع تا پیش از اینکه به اسارت گرفته شوم در آنجا سپري کرده بودم. در کوپه ما که داراي دو روزنه کوچک میله دار بود، 50 تن زندانی جا داده شده بود در حالیکه یک گروه، تنها براي چمباتمه زدن روي کف کوپه جا داشتند، بقیه که مجبور بودند ساعتها به ایستند کنار آن روزنه جمع شدند. کسانی که گرد پنجره بودند روي پنجه پا سرك می کشیدند و منهم با نیم نگاهی همراه با ترس از لابلاي سر همه به زادگاهم نگاه می کردم. از آنجا که فکر می کردیم قطار ما به سوي موتهوزن در حرکت بود و بیش از یک یا دو هفته از عمرمان باقی نبود، بیشتر احساس مرگ می کردیم تا زندگی. یک احساس غریزي در درونم بود که فکر می کردم من خیابانها، میدانها و خانه هاي دوران کودکی ام را با دیدگان یک مرده، مرده اي که از جهان دیگري بازگشته نگاه می کنم، من شهر را مثل یک شهر جن زده می دیدم. پس از ساعتها تاخیر ترن ایستگاه را ترك کرد. و اینجا بود که خیابان را دیدم-خیابان خودمان را! جوانانی که سالها زندگی اردوگاهی را پشت سر گذارده بودند و چنین سفري برایشان رویداد بزرگی به شمار می رفت با عشق از روزنه به خیابان ها خیره شده بودند. به آنان التماس می کردم، به هم سلولی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص37
هم توجهی به مسایل جنسی نداشت، در حالیکه احساسات ناکام مانده و عالی او در عالم خواب تجلی می کرد. اکثر زندانیان با غوطه ور شدن در یک زندگی بدوي و تلاش در رهایی جانشان، نسبت به هر چیزي که با این هدف پیوندي نداشت، بی توجه بودند و این نشان می داد که چگونه از احساسات و عواطف تهی شده اند. من این مساله را در انتقالم از آشویتس به اردوگاهی وابسته به داخاوا1 دریافتم. ترنی که ما را می برد حامل دو هزار زندانی بود. این ترن از وین می گذشت. نیمه شب بود که از یکی از ایستگاههاي قطار وین می گذشتیم. ترن از خیابانی می گذشت که من سالهاي بسیاري از زندگی ام را، در واقع تا پیش از اینکه به اسارت گرفته شوم در آنجا سپري کرده بودم. در کوپه ما که داراي دو روزنه کوچک میله دار بود، 50 تن زندانی جا داده شده بود در حالیکه یک گروه، تنها براي چمباتمه زدن روي کف کوپه جا داشتند، بقیه که مجبور بودند ساعتها به ایستند کنار آن روزنه جمع شدند. کسانی که گرد پنجره بودند روي پنجه پا سرك می کشیدند و منهم با نیم نگاهی همراه با ترس از لابلاي سر همه به زادگاهم نگاه می کردم. از آنجا که فکر می کردیم قطار ما به سوي موتهوزن در حرکت بود و بیش از یک یا دو هفته از عمرمان باقی نبود، بیشتر احساس مرگ می کردیم تا زندگی. یک احساس غریزي در درونم بود که فکر می کردم من خیابانها، میدانها و خانه هاي دوران کودکی ام را با دیدگان یک مرده، مرده اي که از جهان دیگري بازگشته نگاه می کنم، من شهر را مثل یک شهر جن زده می دیدم. پس از ساعتها تاخیر ترن ایستگاه را ترك کرد. و اینجا بود که خیابان را دیدم-خیابان خودمان را! جوانانی که سالها زندگی اردوگاهی را پشت سر گذارده بودند و چنین سفري برایشان رویداد بزرگی به شمار می رفت با عشق از روزنه به خیابان ها خیره شده بودند. به آنان التماس می کردم، به هم سلولی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص38
هایم تمنا می کردم بگذارند جلوي روزنه بایستم و تنها یک لحظه شهر را نگاه کنم. تلاش می کردم به آنان بفهمانم که در آن لحظه نگاه کردن از آن روزنه برایم چه معنایی دارد. تقاضایم را با بی ادبی و ریشخند پاسخ دادند: »می خواهی بگویی همه عمرت را در اینجا گذرانده اي؟ خوب، پس دیدنی ها را به اندازه کافی دیده اي!« معمولا در اردوگاه یک نوع »خمودي فرهنگی1« مشاهده می شد. در این زمینه البته دو استثنا وجود داشت: سیاست و دین. تقریبا می توانم بگویم در همه اردوگاه پیوسته سخن از سیاست می رفت، به طور عمده بحث ها بر پایه شایعات بود. شایعه از گوشه اي درز می کرد و به سرعت در سراسر اردوگاه ریشه می دواند. معمولا شایعاتی که در زمینه وضعیت ارتش رواج می یافت ضد و نقیض بود. این گونه شایعات به سرعت یکی پس از دیگري گل می کرد و در ذهن همه زندانیان موجب جنگ اعصاب می شد. بسیاري مواقع، امید زندانیان درباره پایان سریع جنگ که از سوي افراد خوش بین شایع شده بود مبدل به نومیدي می شد. برخی از زندانیان دیگر امیدي نداشتند و این بیماران خوش بین بودند که روي اعصاب آدم چنگ می انداختند. علایق مذهبی زندانیان که با سرعت جان می گرفت، نشانی از صمیمیت آنان داشت که در تصور می گنجید. ژرفا و نیروي مذهبی اغلب تازه واردان را به شگفتی وا می داشت. آنچه که در این رابطه سخت انسان را زیر تاثیر قرار می داد، دعاها و مراسم مذهبی بود که زندانیان از خود ابداع کرده بودند و در گوشه کلبه اي، یا در تاریکی کامیون قفل شده ویژه چهارپایان که ما را از محل کار دور افتاده اي، خسته و گرسنه در حالی که در جامه هاي ژنده خود منجمد شده بودیم به اردوگاه باز می گرداند، به جاي می آوردند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص38
هایم تمنا می کردم بگذارند جلوي روزنه بایستم و تنها یک لحظه شهر را نگاه کنم. تلاش می کردم به آنان بفهمانم که در آن لحظه نگاه کردن از آن روزنه برایم چه معنایی دارد. تقاضایم را با بی ادبی و ریشخند پاسخ دادند: »می خواهی بگویی همه عمرت را در اینجا گذرانده اي؟ خوب، پس دیدنی ها را به اندازه کافی دیده اي!« معمولا در اردوگاه یک نوع »خمودي فرهنگی1« مشاهده می شد. در این زمینه البته دو استثنا وجود داشت: سیاست و دین. تقریبا می توانم بگویم در همه اردوگاه پیوسته سخن از سیاست می رفت، به طور عمده بحث ها بر پایه شایعات بود. شایعه از گوشه اي درز می کرد و به سرعت در سراسر اردوگاه ریشه می دواند. معمولا شایعاتی که در زمینه وضعیت ارتش رواج می یافت ضد و نقیض بود. این گونه شایعات به سرعت یکی پس از دیگري گل می کرد و در ذهن همه زندانیان موجب جنگ اعصاب می شد. بسیاري مواقع، امید زندانیان درباره پایان سریع جنگ که از سوي افراد خوش بین شایع شده بود مبدل به نومیدي می شد. برخی از زندانیان دیگر امیدي نداشتند و این بیماران خوش بین بودند که روي اعصاب آدم چنگ می انداختند. علایق مذهبی زندانیان که با سرعت جان می گرفت، نشانی از صمیمیت آنان داشت که در تصور می گنجید. ژرفا و نیروي مذهبی اغلب تازه واردان را به شگفتی وا می داشت. آنچه که در این رابطه سخت انسان را زیر تاثیر قرار می داد، دعاها و مراسم مذهبی بود که زندانیان از خود ابداع کرده بودند و در گوشه کلبه اي، یا در تاریکی کامیون قفل شده ویژه چهارپایان که ما را از محل کار دور افتاده اي، خسته و گرسنه در حالی که در جامه هاي ژنده خود منجمد شده بودیم به اردوگاه باز می گرداند، به جاي می آوردند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص39
در زمستان و بهار سال 1945 تیفوس شایع شد و تقریبا همه زندانیان به این بیماري مبتلا شدند. درصد مرگ و میر افراد ضعیف که باید تا آنجا که توان داشتند به کار خود ادامه می دادند بالا بود. جایی که بیماران را بستري کرده بودند، نامناسب بود. نه دارویی وجود داشت و نه مراقبتی. پاره اي از نشانه هاي بیماري بسیار ناخوشایند بود، بی اشتهایی غیرقابل کنترل حتی نسبت به مقدار ناچیز غذا )که خطر دیگري براي زندگیش به شمار می رفت( و حمله هاي وحشتناك سرسام و هذیان از آن جمله بودند. بدترین مورد هذیان دامنگیر یکی از دوستانم شد، که فکر می کرد در حال مرگ است و می خواست دعا بخواند. اما در آن حال نمی توانست واژه هاي مناسب دعا را بیابد. من و بسیاري دیگر از زندانیان می کوشیدیم براي اینکه دچار سرسام نشویم بیشتر شب را بیدار بمانیم. ساعتها تلاش می کردم تا توانستم سخنرانی هایی را در ذهن خود آماده کنم. سرانجام آغاز به نوشتن کتابی کردم که در اتاق گندزدایی آشویتس گم کرده بودم. این بار واژه هاي کلیدي را به شیوه کوتاه نویسی و روي پاره کاغذي نوشتم. گه گاهی هم جلسات بحث علمی در اردوگاه تشکیل می شد. یکبار شاهد چیزي بودم که هرگز در زندگی عادي و با اینکه به علایق حرفه ام نزدیک بود، ندیده بودم و این یک جلسه احضار روح بود. سرپرست پزشکان اردوگاه که می دانست تخصصم روان پزشکی است )و خود یکی از زندانیان بود( از من هم دعوت کرده بود در این جلسه حضور یابم. این جلسه در اتاق کوچک خصوصی او در بخش بیماران بستري تشکیل می شد. تعداد کمی گرد آمده بودند که در میان آنان، برخلاف قانون، افسري هم از بخش بهداري دیده می شد. در اینجا مردي با خواندن دعا، شروع به احضار روح کرد. منشی اردوگاه بدون اینکه خیال نوشتن داشته باشد روي زمین نشسته بود و یک برگ کاغذ سفید هم برابرش بود. ده دقیقه بعد )پس از اینکه جلسه به علت اینکه رابط نتوانست با روح ارتباط برقرار کند( مداد منشی به آرامی خطوطی روي کاغذ رسم کرد که
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص39
در زمستان و بهار سال 1945 تیفوس شایع شد و تقریبا همه زندانیان به این بیماري مبتلا شدند. درصد مرگ و میر افراد ضعیف که باید تا آنجا که توان داشتند به کار خود ادامه می دادند بالا بود. جایی که بیماران را بستري کرده بودند، نامناسب بود. نه دارویی وجود داشت و نه مراقبتی. پاره اي از نشانه هاي بیماري بسیار ناخوشایند بود، بی اشتهایی غیرقابل کنترل حتی نسبت به مقدار ناچیز غذا )که خطر دیگري براي زندگیش به شمار می رفت( و حمله هاي وحشتناك سرسام و هذیان از آن جمله بودند. بدترین مورد هذیان دامنگیر یکی از دوستانم شد، که فکر می کرد در حال مرگ است و می خواست دعا بخواند. اما در آن حال نمی توانست واژه هاي مناسب دعا را بیابد. من و بسیاري دیگر از زندانیان می کوشیدیم براي اینکه دچار سرسام نشویم بیشتر شب را بیدار بمانیم. ساعتها تلاش می کردم تا توانستم سخنرانی هایی را در ذهن خود آماده کنم. سرانجام آغاز به نوشتن کتابی کردم که در اتاق گندزدایی آشویتس گم کرده بودم. این بار واژه هاي کلیدي را به شیوه کوتاه نویسی و روي پاره کاغذي نوشتم. گه گاهی هم جلسات بحث علمی در اردوگاه تشکیل می شد. یکبار شاهد چیزي بودم که هرگز در زندگی عادي و با اینکه به علایق حرفه ام نزدیک بود، ندیده بودم و این یک جلسه احضار روح بود. سرپرست پزشکان اردوگاه که می دانست تخصصم روان پزشکی است )و خود یکی از زندانیان بود( از من هم دعوت کرده بود در این جلسه حضور یابم. این جلسه در اتاق کوچک خصوصی او در بخش بیماران بستري تشکیل می شد. تعداد کمی گرد آمده بودند که در میان آنان، برخلاف قانون، افسري هم از بخش بهداري دیده می شد. در اینجا مردي با خواندن دعا، شروع به احضار روح کرد. منشی اردوگاه بدون اینکه خیال نوشتن داشته باشد روي زمین نشسته بود و یک برگ کاغذ سفید هم برابرش بود. ده دقیقه بعد )پس از اینکه جلسه به علت اینکه رابط نتوانست با روح ارتباط برقرار کند( مداد منشی به آرامی خطوطی روي کاغذ رسم کرد که
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص40
به روشنی واژه »VAE.V« خوانده می شد گفته شد که منشی هرگز لاتین نیاموخته بود و همچنین هرگز پیش از آن واژه هاي »Vae-victis« را که به معناي واي بر مغلوب است را نشنیده بود. به عقیده من او باید یکبار این واژه ها را پیش تر شنیده باشد و اکنون بدون اینکه به یاد بیاورد به روح )ضمیر ناخوادآگاه او( بازگشته بود، این جلسه چند ماه پیش از آزادي ما و در پایان جنگ تشکیل شد. با وجود اینکه ما در اردوگاه کار اجباري محکوم به یک زندگی ذهنی و جسمی بدوي بودیم، امکان این بود که در ژرفاي زندگی معنوي نیز غوطه ور شدیم. شاید افراد حساسی که به یک زندگی روشنفکرانه پرباري عادت کرده بودند، بیشتر از دیگران رنج می بردند )این عده اغلب ساختمان بدنی ظریفی داشتند( اما کمتر از دیگران به زندگی درونی آنان آسیب رسید. آنان می توانستند از محیط وحشتناك به زندگی درونی پربار خود و به آزادي معنوي بازگردند. تنها به همین دلیل است که می توان پی به این راز آشکار برد که اغلب دیده می شد عده اي از زندانیان ضعیف و ناتوان بهتر از کسانی که نیرومند بودند در برابر زندگی اردوگاهی دوام می آوردند. براي اینکه مساله براي خودم روشن شود، ناچارم به تجارب شخصی خود بازگردم. بگذارید برایتان بازگو کنم که در آن سحرگاهان گرگ و میش که ناچار بودیم پیاده به سوي محل کارمان برویم چه اتفاقی افتاد. فرمان قدم رو با فریاد فرمانده صادر می شد: »گروه، قدم رو! چپ-دو-سه-چهار! چپ-دو-سه-چهار! چپ-دو-سه-چهار! نفر اول حرکت، چپ و چپ و چپ و چپ! کلاهها برداشته!« هنوز هم این واژه ها در گوش من زنگ می زند. وقتی فرمان »کلاهها برداشته!« داده شد، ما از دروازه اردوگاه گذشتیم و نورافکن هاي چرخان روي ما می چرخید. بیچاره کسی که به علت سرما پیش از اینکه اجازه داده شود کلاهمان را به سر بگذاریم، کلاهش را روي گوشهایش کشیده بود. ما در تاریکی در امتداد جاده اي که از اردوگاه منشعب می شد روي سنگهاي بزرگ سکندري می رفتیم و توي گودالهاي بزرگ می لغزیدیم نگهبانانی که ما را همراهی می کردند، سرمان فریاد می زدند و با
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص40
به روشنی واژه »VAE.V« خوانده می شد گفته شد که منشی هرگز لاتین نیاموخته بود و همچنین هرگز پیش از آن واژه هاي »Vae-victis« را که به معناي واي بر مغلوب است را نشنیده بود. به عقیده من او باید یکبار این واژه ها را پیش تر شنیده باشد و اکنون بدون اینکه به یاد بیاورد به روح )ضمیر ناخوادآگاه او( بازگشته بود، این جلسه چند ماه پیش از آزادي ما و در پایان جنگ تشکیل شد. با وجود اینکه ما در اردوگاه کار اجباري محکوم به یک زندگی ذهنی و جسمی بدوي بودیم، امکان این بود که در ژرفاي زندگی معنوي نیز غوطه ور شدیم. شاید افراد حساسی که به یک زندگی روشنفکرانه پرباري عادت کرده بودند، بیشتر از دیگران رنج می بردند )این عده اغلب ساختمان بدنی ظریفی داشتند( اما کمتر از دیگران به زندگی درونی آنان آسیب رسید. آنان می توانستند از محیط وحشتناك به زندگی درونی پربار خود و به آزادي معنوي بازگردند. تنها به همین دلیل است که می توان پی به این راز آشکار برد که اغلب دیده می شد عده اي از زندانیان ضعیف و ناتوان بهتر از کسانی که نیرومند بودند در برابر زندگی اردوگاهی دوام می آوردند. براي اینکه مساله براي خودم روشن شود، ناچارم به تجارب شخصی خود بازگردم. بگذارید برایتان بازگو کنم که در آن سحرگاهان گرگ و میش که ناچار بودیم پیاده به سوي محل کارمان برویم چه اتفاقی افتاد. فرمان قدم رو با فریاد فرمانده صادر می شد: »گروه، قدم رو! چپ-دو-سه-چهار! چپ-دو-سه-چهار! چپ-دو-سه-چهار! نفر اول حرکت، چپ و چپ و چپ و چپ! کلاهها برداشته!« هنوز هم این واژه ها در گوش من زنگ می زند. وقتی فرمان »کلاهها برداشته!« داده شد، ما از دروازه اردوگاه گذشتیم و نورافکن هاي چرخان روي ما می چرخید. بیچاره کسی که به علت سرما پیش از اینکه اجازه داده شود کلاهمان را به سر بگذاریم، کلاهش را روي گوشهایش کشیده بود. ما در تاریکی در امتداد جاده اي که از اردوگاه منشعب می شد روي سنگهاي بزرگ سکندري می رفتیم و توي گودالهاي بزرگ می لغزیدیم نگهبانانی که ما را همراهی می کردند، سرمان فریاد می زدند و با
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص41
قنداق تفنگ ما را به پیش می راندند. کسانی که پاهایشان آماس کرده بود و نمی توانستند درست راه بروند بازوي رفیق خود را می گرفتند. هیچ سخنی شنیده نمی شد، زیرا سوز سرما حالی براي حرف زدن باقی نمی گذاشت. مردي که کنار من بود، دهانش را در یقه اش که بالا کشیده بود فرو برده و ناگهان در گوشم زمزمه کرد: »اگر همسران ما، ما را در این وضع می دیدند! امیدوارم وضع آنان در اردوگاهشان بهتر از ما باشد و از بلایی که به سر ما می آید خبر نداشته باشند.« سخنان رفیقم مرا به یاد همسرم انداخت. در حالیکه کیلومترها مسافت را روي یخها سکندري می خوردیم، بارها از یکدیگر به عنوان حایل استفاده می کردیم، یکدیگر را از روي زمین بلند می کردیم و به پیش می راندیم، افتان و خیزان در حرکت بودیم، بدون اینکه سخنی بگوییم. اما هر دو می دانستیم، که هر یک به همسر خود می اندیشد. گهگاهی به آسمان که ستاره هایش در حال افول بود و روشنایی گل بهی رنگ سحر در پس توده ابرها جایگیر می شد، نگاه میکردم. اما ذهنم تصویر همسرم را رها نمی کرد. او را با زیرکی مرموزش مجسم می کردم. او به من پاسخ می داد، لبخند او و نگاه اطمینان بخش و رکش را می دیدم. چه حقیقت داشته باشد و چه نداشته باشد نگاه او در آن لحظه درخشان تر از خورشیدي بود که خیال برخاستن داشت. اندیشه اي در من شکفت: براي نخستین بار در زندگی ام حقیقتی را که شعراي بسیاري به شکل ترانه سروده اند و اندیشمندان بسیار نیز آنرا به عنوان حکمت نهایی بیان داشته اند، دیدم. این حقیقت، که عشق عالی ترین و نهایی ترین هدفی است که بشر در آرزوي آنست. و در اینجا بود که به معناي بزرگترین رازي که شعر بشر و اندیشه و باور بشر باید آشکار سازد، دست یافتم، رهایی بشر از راه عشق و در عشق است. پی بردم که چگونه بشري که دیگر همه چیزش را در این جهان از دست داده، هنوز می تواند به خوشبختی و عشق بیندیشد، ولو براي لحظه اي کوتاه، به معشوقش می اندیشد. بشر در شرایطی که خلا کامل را تجربه می کند و نمی تواند نیازهاي درونی اش را به شکل عمل مثبتی ابراز
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص41
قنداق تفنگ ما را به پیش می راندند. کسانی که پاهایشان آماس کرده بود و نمی توانستند درست راه بروند بازوي رفیق خود را می گرفتند. هیچ سخنی شنیده نمی شد، زیرا سوز سرما حالی براي حرف زدن باقی نمی گذاشت. مردي که کنار من بود، دهانش را در یقه اش که بالا کشیده بود فرو برده و ناگهان در گوشم زمزمه کرد: »اگر همسران ما، ما را در این وضع می دیدند! امیدوارم وضع آنان در اردوگاهشان بهتر از ما باشد و از بلایی که به سر ما می آید خبر نداشته باشند.« سخنان رفیقم مرا به یاد همسرم انداخت. در حالیکه کیلومترها مسافت را روي یخها سکندري می خوردیم، بارها از یکدیگر به عنوان حایل استفاده می کردیم، یکدیگر را از روي زمین بلند می کردیم و به پیش می راندیم، افتان و خیزان در حرکت بودیم، بدون اینکه سخنی بگوییم. اما هر دو می دانستیم، که هر یک به همسر خود می اندیشد. گهگاهی به آسمان که ستاره هایش در حال افول بود و روشنایی گل بهی رنگ سحر در پس توده ابرها جایگیر می شد، نگاه میکردم. اما ذهنم تصویر همسرم را رها نمی کرد. او را با زیرکی مرموزش مجسم می کردم. او به من پاسخ می داد، لبخند او و نگاه اطمینان بخش و رکش را می دیدم. چه حقیقت داشته باشد و چه نداشته باشد نگاه او در آن لحظه درخشان تر از خورشیدي بود که خیال برخاستن داشت. اندیشه اي در من شکفت: براي نخستین بار در زندگی ام حقیقتی را که شعراي بسیاري به شکل ترانه سروده اند و اندیشمندان بسیار نیز آنرا به عنوان حکمت نهایی بیان داشته اند، دیدم. این حقیقت، که عشق عالی ترین و نهایی ترین هدفی است که بشر در آرزوي آنست. و در اینجا بود که به معناي بزرگترین رازي که شعر بشر و اندیشه و باور بشر باید آشکار سازد، دست یافتم، رهایی بشر از راه عشق و در عشق است. پی بردم که چگونه بشري که دیگر همه چیزش را در این جهان از دست داده، هنوز می تواند به خوشبختی و عشق بیندیشد، ولو براي لحظه اي کوتاه، به معشوقش می اندیشد. بشر در شرایطی که خلا کامل را تجربه می کند و نمی تواند نیازهاي درونی اش را به شکل عمل مثبتی ابراز
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص42
نماید تنها کاري که از او بر می آید اینست که در حالیکه رنجهایش را به شیوه اي راستین و شرافتمندانه تحمل می کند، می تواند از راه اندیشیدن به معشوق و تجسم خاطرات شرافتمندانه عاشقانه اي که از معشوقش دارد خود را خشنود گرداند. براي نخستین بار در زندگی ام بود که به معناي این واژه ها پی بردم. »فرشتگان در اندیشه هاي شکوهمند ابدي و بی پایان غرقند.« جلوي من مردي سکندري رفت و کسانی که پشت سر او بودند رویش افتادند نگهبان به سوي آنان دوید و همه را با شلاق زد و رشته اندیشه هایم براي چند لحظه پاره شد. اما به زودي اندیشه هایم بار دیگر راه خود را بازیافت و وجود زندانیان را فراموش کردم و به جهان خود بازگشتم و با معشوقم به گفتگو پرداختم: از او پرسش هایی کردم و او به من پاسخ داد، او هم پرسشهایی کرد و من به او پاسخ دآدم. »ایست!« ما به محل کارمان رسیده بودیم. همه با شتاب به درون کلبه تاریک سرازیر شدند تا ابزار کار مناسبی به چنگ آورند. هر زندانی بیل یا کلنگی برداشت. »شما خوکها؟ نمی توانید بجنبید؟« ما بی درنگ هر یک در گودال روز پیش وارد شدیم. زمین یخ بسته با فشار کلنگ شکاف بر می داشت و نوك کلنگ جرقه می زد. زندانیان خاموش و مغزشان کرخت شده بود. ذهن من همچنان متوجه همسرم بود. اندیشه اي از ذهنم گذشت که آیا اصلا همسرم زنده است. من تنها یک چیز را می دانستم که در اینجا آموخته ام و آن این که عشق از جسم معشوق هم بس فراتر می رود و معناي ژرف خود را در هستی معنوي شخص و در درون او می یابد. حال دیگر فرقی نمی کند که معشوق حاضر باشد یا نباشد، مرده باشد یا زنده، این دیگر اهمیتی ندارد. من نمی دانستم همسرم زنده است یا نه، و هیچ راهی هم براي پی بردن یه این امر نداشتم. )در دوران زندگی اردوگاهی، نه نامه اي دریافت می داشتیم و نه می توانستیم نامه اي پست کنیم( اما این
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص42
نماید تنها کاري که از او بر می آید اینست که در حالیکه رنجهایش را به شیوه اي راستین و شرافتمندانه تحمل می کند، می تواند از راه اندیشیدن به معشوق و تجسم خاطرات شرافتمندانه عاشقانه اي که از معشوقش دارد خود را خشنود گرداند. براي نخستین بار در زندگی ام بود که به معناي این واژه ها پی بردم. »فرشتگان در اندیشه هاي شکوهمند ابدي و بی پایان غرقند.« جلوي من مردي سکندري رفت و کسانی که پشت سر او بودند رویش افتادند نگهبان به سوي آنان دوید و همه را با شلاق زد و رشته اندیشه هایم براي چند لحظه پاره شد. اما به زودي اندیشه هایم بار دیگر راه خود را بازیافت و وجود زندانیان را فراموش کردم و به جهان خود بازگشتم و با معشوقم به گفتگو پرداختم: از او پرسش هایی کردم و او به من پاسخ داد، او هم پرسشهایی کرد و من به او پاسخ دآدم. »ایست!« ما به محل کارمان رسیده بودیم. همه با شتاب به درون کلبه تاریک سرازیر شدند تا ابزار کار مناسبی به چنگ آورند. هر زندانی بیل یا کلنگی برداشت. »شما خوکها؟ نمی توانید بجنبید؟« ما بی درنگ هر یک در گودال روز پیش وارد شدیم. زمین یخ بسته با فشار کلنگ شکاف بر می داشت و نوك کلنگ جرقه می زد. زندانیان خاموش و مغزشان کرخت شده بود. ذهن من همچنان متوجه همسرم بود. اندیشه اي از ذهنم گذشت که آیا اصلا همسرم زنده است. من تنها یک چیز را می دانستم که در اینجا آموخته ام و آن این که عشق از جسم معشوق هم بس فراتر می رود و معناي ژرف خود را در هستی معنوي شخص و در درون او می یابد. حال دیگر فرقی نمی کند که معشوق حاضر باشد یا نباشد، مرده باشد یا زنده، این دیگر اهمیتی ندارد. من نمی دانستم همسرم زنده است یا نه، و هیچ راهی هم براي پی بردن یه این امر نداشتم. )در دوران زندگی اردوگاهی، نه نامه اي دریافت می داشتیم و نه می توانستیم نامه اي پست کنیم( اما این
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص43
مساله در آن لحظه برایم اهمیتی نداشت. نیازي نداشتم حقیقت را بفهمم، زیرا هیچ چیز نمی توانست بر نیروي عشق من، اندیشه هایم و تصویر معشوقم تاثیر بگذارد و خللی وارد آورد. اگر در آن زمان می دانستم همسرم مرده است، باز هم اندیشه هایم گسسته نمی شد و همچنان به او می اندیشیدم و گفتگوي ذهنی من همچنان درخشنده و خشنودکننده می بود. )مرا چون مهري بر قلبت بزن، عشق همان اندازه نیرومندست که مرگ.( تقویت زندگی درونی به زندانی کمک می کرد تا از خلا پریشانی و فقر روحی هستی خود از حال بگریزد و به گذشته پناه برد. به هنگام آزادي، تخیل او در رویدادهاي گذشت سیر می کرد، که اغلب مهم هم نبودند بلکه وقایعی جزیی به شمار می رفتند. ذهن دلتنگ او، به آن رویدادها شکوه می بخشید و انها خصویات عجیبی به خود می گرفتند. در حالیکه جهان زندانیان و وجودشان با انها فاصله زیادي داشت روحشان با حسرت و اشتیاق در آن نفوذ می کرد و متاثر می شد. من در عالم خیال، اتوبوسی می گرفتم و به سوي خانه ام می رفتم، در ورودي آپارتمانم را باز می کردم، چراغها را روشن می کردم، به تلفن هایی که می شد پاسخ می دادم، اندیشه ما حتی تا این جزییات پیش می رفت و این خاطره ها خود می توانست ما را تا حد گریه برانگیزد. همچنان که زندگی درونی زندانی ژرفتر می شد، زیبایی هنر و طبیعت را نیز بیش از پیش تجربه می کرد. و در چنین مرحله اي بود که زندانی در اثر لمس واقعی آنها گاهی حتی وضعیت هولناك خود را نیز فراموش می کرد. اگر کسی چهره هاي ما را در سفر از آشویتس به اردوگاه باواریا دیده بود که چگونه نگاههاي ما از پنجره هاي میله دار کوچک واگن زندان کوههاي سالزبورگ و قله هایشان را که در آفتاب می درخشید با چه حرص و ولعی می بلعید، هرگز باور نمی کرد این چهره ها از آن مردانی است که همه
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص43
مساله در آن لحظه برایم اهمیتی نداشت. نیازي نداشتم حقیقت را بفهمم، زیرا هیچ چیز نمی توانست بر نیروي عشق من، اندیشه هایم و تصویر معشوقم تاثیر بگذارد و خللی وارد آورد. اگر در آن زمان می دانستم همسرم مرده است، باز هم اندیشه هایم گسسته نمی شد و همچنان به او می اندیشیدم و گفتگوي ذهنی من همچنان درخشنده و خشنودکننده می بود. )مرا چون مهري بر قلبت بزن، عشق همان اندازه نیرومندست که مرگ.( تقویت زندگی درونی به زندانی کمک می کرد تا از خلا پریشانی و فقر روحی هستی خود از حال بگریزد و به گذشته پناه برد. به هنگام آزادي، تخیل او در رویدادهاي گذشت سیر می کرد، که اغلب مهم هم نبودند بلکه وقایعی جزیی به شمار می رفتند. ذهن دلتنگ او، به آن رویدادها شکوه می بخشید و انها خصویات عجیبی به خود می گرفتند. در حالیکه جهان زندانیان و وجودشان با انها فاصله زیادي داشت روحشان با حسرت و اشتیاق در آن نفوذ می کرد و متاثر می شد. من در عالم خیال، اتوبوسی می گرفتم و به سوي خانه ام می رفتم، در ورودي آپارتمانم را باز می کردم، چراغها را روشن می کردم، به تلفن هایی که می شد پاسخ می دادم، اندیشه ما حتی تا این جزییات پیش می رفت و این خاطره ها خود می توانست ما را تا حد گریه برانگیزد. همچنان که زندگی درونی زندانی ژرفتر می شد، زیبایی هنر و طبیعت را نیز بیش از پیش تجربه می کرد. و در چنین مرحله اي بود که زندانی در اثر لمس واقعی آنها گاهی حتی وضعیت هولناك خود را نیز فراموش می کرد. اگر کسی چهره هاي ما را در سفر از آشویتس به اردوگاه باواریا دیده بود که چگونه نگاههاي ما از پنجره هاي میله دار کوچک واگن زندان کوههاي سالزبورگ و قله هایشان را که در آفتاب می درخشید با چه حرص و ولعی می بلعید، هرگز باور نمی کرد این چهره ها از آن مردانی است که همه
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص44
امید به زندگی و آزادي را از دست داده اند. با وجود این عامل و یا شاید به خاطر آن ما با زیبایی طبیعت که مدتها از آن جدا مانده بودیم، سحر می شدیم. در اردوگاه نیز گاه مسحور زیبایی طبیعت می شدیم. براي نمونه یک زندانی توجه رفیقش را که در کنار او کار می کرد به منظره فرونشستن خورشید از لابلاي درختان قد برافراشته جنگل هاي باواریا جلب می کرد. )چنانکه در نقاشی ابرنگ معروف دورر1 نشان داده شده است( این همان جنگلی بود که ما در وسط آن کارخانه وسیع اسلحه سازي بنا کرده بودیم. یکروز غروب، وقتیکه در کف کلبه هایمان در حال استراحت و بی نهایت خسته بودیم و کاسه سوپ در دستمان بود یکی از زندانیان با شتاب وارد کلبه شد و از ما خواست به زمین رژه برویم و غروب خورشید زیبا را تماشا کنیم. وقتی به بیرون از کلبه رفتیم ابرهاي انبوه را دیدیم که در غرب می درخشید و پهنه آسمان با ابرهایی که پیوسته در حال باژگونی شکل و رنگ بود جان می گرفت. ابرها از آبی پولادي به سرخ آتشین تغییر رنگ می داد، گودال هاي اب گرفته زمین، آسمان درخشان را منعکس می کرد و کلبه هاي گلی غم زده ما در برابر این منظره باشکوه، تضاد عجیبی داشت. پس از چند لحظه خاموشی یکی از زندانیان به دیگري گفت: »جهان چقدر زیبا می توانست باشد!« یکبار هم همه ما در گودال ها کار می کردیم. سپیده دم خاکستري بود. آسمان بالاي سرمان هم خاکستري بود، برفی هم که در روشنایی پریده رنگ سحر می دیدم خاکستري بود، حتی چهره هاي رفقاي زندانی با آن ژنده هایی که به تن داشتند، خاکستري به نظر می رسید. من باز هم در خاموشی با همسرم در گفتگو بودم، یا شاید در تلاش بودم دلیل رنجهایم را و مرگ تدریجی ام را دریابم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص44
امید به زندگی و آزادي را از دست داده اند. با وجود این عامل و یا شاید به خاطر آن ما با زیبایی طبیعت که مدتها از آن جدا مانده بودیم، سحر می شدیم. در اردوگاه نیز گاه مسحور زیبایی طبیعت می شدیم. براي نمونه یک زندانی توجه رفیقش را که در کنار او کار می کرد به منظره فرونشستن خورشید از لابلاي درختان قد برافراشته جنگل هاي باواریا جلب می کرد. )چنانکه در نقاشی ابرنگ معروف دورر1 نشان داده شده است( این همان جنگلی بود که ما در وسط آن کارخانه وسیع اسلحه سازي بنا کرده بودیم. یکروز غروب، وقتیکه در کف کلبه هایمان در حال استراحت و بی نهایت خسته بودیم و کاسه سوپ در دستمان بود یکی از زندانیان با شتاب وارد کلبه شد و از ما خواست به زمین رژه برویم و غروب خورشید زیبا را تماشا کنیم. وقتی به بیرون از کلبه رفتیم ابرهاي انبوه را دیدیم که در غرب می درخشید و پهنه آسمان با ابرهایی که پیوسته در حال باژگونی شکل و رنگ بود جان می گرفت. ابرها از آبی پولادي به سرخ آتشین تغییر رنگ می داد، گودال هاي اب گرفته زمین، آسمان درخشان را منعکس می کرد و کلبه هاي گلی غم زده ما در برابر این منظره باشکوه، تضاد عجیبی داشت. پس از چند لحظه خاموشی یکی از زندانیان به دیگري گفت: »جهان چقدر زیبا می توانست باشد!« یکبار هم همه ما در گودال ها کار می کردیم. سپیده دم خاکستري بود. آسمان بالاي سرمان هم خاکستري بود، برفی هم که در روشنایی پریده رنگ سحر می دیدم خاکستري بود، حتی چهره هاي رفقاي زندانی با آن ژنده هایی که به تن داشتند، خاکستري به نظر می رسید. من باز هم در خاموشی با همسرم در گفتگو بودم، یا شاید در تلاش بودم دلیل رنجهایم را و مرگ تدریجی ام را دریابم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص45
در آخرین اعتراض خشونت آمیز نسبت به مرگ نزدیک، احساس کردم روحم تیرگیها را شکافته و بر می خیزد. احساس کردم روحم از آن جهان بیهوده و بی معنی اوج گرفت و از جایی نداي پیروزمندانه »بله« را در پاسخ به پرسشم که آیا در آفرینش هدف غایی وجود دارد، شنیدم. در آن لحظه در آن دورها چراغی در کلبه روستایی روشن شد. کلبه چونان تابلوي نقاشی، در میان سپیده دم غم انگیز، باواریا در افق برپاي بود و نوري در تاریکی درخشیدن گرفت. ساعتها زمین منجمد را با کلنگ می شکافتم. نگهبان به هنگام عبور از آنجا تحقیرم کرد. یکبار دیگر با همسرم رابطه برقرار کردم. هر چه بیشتر با او سخن می گفتم، بیشتر احساس می کردم می توانم لمسش کنم، دستهایم را بگشایم و دستهایش را در دستم بگیرم. احساسم بسیار نیرومند بود، او آنجا بود و در کنار من ایستاده بود، در همان لحظه پرنده اي در خاموشی فرود آمد و در برابرم روي توده خاکی که از گودال کنده بودم، نشست و با نگاهی گویا به من خیره شد. پیش از این از هنر یاد کردم. آیا در یک اردوگاه کار اجباري هنر وجود دارد؟ این دیگر بستگی به آن دارد که شخص چه چیزي را هنر بنامد. گهگاهی نوعی کاباره برایمان بپا می داشتند. موقتا کلبه اي را خالی می کردند، چند نیمکت چوبی را کنار هم قرار می دادند یا به هم میخ می کردند و برنامه روي آن اجرا می شد. شامگاه، کسانی که در اردوگاه از امتیازاتی برخوردار بودند- کاپوها و کارگرانی که مجبور نبودند براي انجام کار اردوگاه را به مقصد کارگاهی دور افتاده ترك کنند- در آنجا گرد می آمدند. می آمدند که بگویند و بخندند و بگریند و همه چیز را به دست فراموشی سپارند. در این نوع برنامه ها ترانه، شعر، فکاهی و کنایه هایی در مورد اردوگاه گنجانیده می شد. همه این برنامه ها به منظور این بود که ما همه چیز را فراموش کنیم و فراموش هم می کردیم. این گردهمایی ها به اندازه اي در روحیه همه موثر بود که عده اي از زندانیان معمولی با وجود خستگی روزانه و با وجودي که سهمیه غذایشان را از دست می دادند به دیدن برنامه ها می آمدند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص45
در آخرین اعتراض خشونت آمیز نسبت به مرگ نزدیک، احساس کردم روحم تیرگیها را شکافته و بر می خیزد. احساس کردم روحم از آن جهان بیهوده و بی معنی اوج گرفت و از جایی نداي پیروزمندانه »بله« را در پاسخ به پرسشم که آیا در آفرینش هدف غایی وجود دارد، شنیدم. در آن لحظه در آن دورها چراغی در کلبه روستایی روشن شد. کلبه چونان تابلوي نقاشی، در میان سپیده دم غم انگیز، باواریا در افق برپاي بود و نوري در تاریکی درخشیدن گرفت. ساعتها زمین منجمد را با کلنگ می شکافتم. نگهبان به هنگام عبور از آنجا تحقیرم کرد. یکبار دیگر با همسرم رابطه برقرار کردم. هر چه بیشتر با او سخن می گفتم، بیشتر احساس می کردم می توانم لمسش کنم، دستهایم را بگشایم و دستهایش را در دستم بگیرم. احساسم بسیار نیرومند بود، او آنجا بود و در کنار من ایستاده بود، در همان لحظه پرنده اي در خاموشی فرود آمد و در برابرم روي توده خاکی که از گودال کنده بودم، نشست و با نگاهی گویا به من خیره شد. پیش از این از هنر یاد کردم. آیا در یک اردوگاه کار اجباري هنر وجود دارد؟ این دیگر بستگی به آن دارد که شخص چه چیزي را هنر بنامد. گهگاهی نوعی کاباره برایمان بپا می داشتند. موقتا کلبه اي را خالی می کردند، چند نیمکت چوبی را کنار هم قرار می دادند یا به هم میخ می کردند و برنامه روي آن اجرا می شد. شامگاه، کسانی که در اردوگاه از امتیازاتی برخوردار بودند- کاپوها و کارگرانی که مجبور نبودند براي انجام کار اردوگاه را به مقصد کارگاهی دور افتاده ترك کنند- در آنجا گرد می آمدند. می آمدند که بگویند و بخندند و بگریند و همه چیز را به دست فراموشی سپارند. در این نوع برنامه ها ترانه، شعر، فکاهی و کنایه هایی در مورد اردوگاه گنجانیده می شد. همه این برنامه ها به منظور این بود که ما همه چیز را فراموش کنیم و فراموش هم می کردیم. این گردهمایی ها به اندازه اي در روحیه همه موثر بود که عده اي از زندانیان معمولی با وجود خستگی روزانه و با وجودي که سهمیه غذایشان را از دست می دادند به دیدن برنامه ها می آمدند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
تقدس گرایی سر منشا دیکتاتوری و استبداد است. هر چیزی که مقدس نامیده می شود . یعنی شما دیگر حق ندارید به راحتی در باره ی آن اظهار نظر کنید و کوچکترین انتقاد به آن هزینه سنگینی در پی خواهد داشت.
این مقدس می تواند هر چیزی باشد.. یک کتاب، یک انسان، یک بنا، یک نظر و...
هیچ کس و هیچ چیز آنقدر مقدس نیست نتوان آن را به نقد کشید
|#اینک_آن_انسان|
#فردريش_نيچه
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
تقدس گرایی سر منشا دیکتاتوری و استبداد است. هر چیزی که مقدس نامیده می شود . یعنی شما دیگر حق ندارید به راحتی در باره ی آن اظهار نظر کنید و کوچکترین انتقاد به آن هزینه سنگینی در پی خواهد داشت.
این مقدس می تواند هر چیزی باشد.. یک کتاب، یک انسان، یک بنا، یک نظر و...
هیچ کس و هیچ چیز آنقدر مقدس نیست نتوان آن را به نقد کشید
|#اینک_آن_انسان|
#فردريش_نيچه
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
درآتش نگاهت
کودتایی خفته است
وقتی که چشمهای تو
درهزارسوی
تنگنای
جنگ و گریز
من وتو
برخیالم چنگ می نواخت
سربازان عشق
درفراسوی تمامی تن تو
آیه های صلح رادکلمه می کردند.......
# ن_آتش
@nasserghasemii
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
درآتش نگاهت
کودتایی خفته است
وقتی که چشمهای تو
درهزارسوی
تنگنای
جنگ و گریز
من وتو
برخیالم چنگ می نواخت
سربازان عشق
درفراسوی تمامی تن تو
آیه های صلح رادکلمه می کردند.......
# ن_آتش
@nasserghasemii
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
تقدس گرایی سر منشا دیکتاتوری و استبداد است. هر چیزی که مقدس نامیده می شود . یعنی شما دیگر حق ندارید به راحتی در باره ی آن اظهار نظر کنید و کوچکترین انتقاد به آن هزینه سنگینی در پی خواهد داشت.
این مقدس می تواند هر چیزی باشد.. یک کتاب، یک انسان، یک بنا، یک نظر و...
هیچ کس و هیچ چیز آنقدر مقدس نیست نتوان آن را به نقد کشید
|اینک آن انسان|
#فردريش_نيچه
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
تقدس گرایی سر منشا دیکتاتوری و استبداد است. هر چیزی که مقدس نامیده می شود . یعنی شما دیگر حق ندارید به راحتی در باره ی آن اظهار نظر کنید و کوچکترین انتقاد به آن هزینه سنگینی در پی خواهد داشت.
این مقدس می تواند هر چیزی باشد.. یک کتاب، یک انسان، یک بنا، یک نظر و...
هیچ کس و هیچ چیز آنقدر مقدس نیست نتوان آن را به نقد کشید
|اینک آن انسان|
#فردريش_نيچه
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
☘☘☘
«داستان رقابت و حتی رشک بین فروغ فرخزاد و سیمین بهبهانی که با بیان صادقانه و پاکدلانهٔ زنده‌یاد سیمین بهبهانی آورده شده، بسیار شنیدنی است. به هر حال به نظر می‌رسد که ادبیات این گونه منازعات، به‌ویژه در جامعهٔ هنری باید ادبیاتی خاص، باشد.
سیمین بهبهانی می‌نویسد: «من و فروغ در عرصهٔ به شهرت رسیدن، تقریباً هم‌زمان از زمین جوشیدیم و سبز شدیم؛ اما میان من و فروغ رقابتی بود. پنهان نمی‌کنم، جلساتی بود که من و او و چندین شاعر و صاحب ذوق به طور مستمر در آن شرکت می‌کردیم؛ اما هرگز میان ما دوتن، دوستی برقرار نمی‌شد. غالباً از سخنانمان نسبت به هم بوی بی‌مهری می‌آمد. شاید بگویم: رشک... .
یک‌شب در مجلسی آنقدر از او رنجیدم که تصمیم گرفتم دیگر نبینمش و ندیدم. با این همه تطوّر شعرش را دنبال میکردم. گریبان خاطر خود را نمی‌توانستم از دستش خلاص کنم. شاید او هم همین طور.
با اینکه دیگر نمی‌دیدمش، سعی میکردم که از او عقب نمانم. دوندهٔ خوبی بود و می‌توانست مرا خوب بدواند. همیشه این احساس را به او داشتم. یکروز غروب بود، زمستان بود. «تولدی دیگر» منتشر شده بود و قبول عام یافته بود. تلفن زنگ زد. صدای مرتعشی در تلفن گفت: «فروغ تصادف کرد و ...» تلفنی دیگر و تلفنی دیگر. نمی‌خواستم باور کنم؛ اما دیگر می‌بایستی باور کنم. بیش از آن که به عمق فاجعه بیندیشم، خودخواهی این‌طور به سراغم آمده بود: اگر راست باشد، اگر چنین باشد، دیگر چه کسی می‌دود که تو را بدواند؟...
تا مدتی شعر نگفتم. فکر میکردم دیگر کسی نیست که مرا بدواند. آخر پس از مدتی گفتم: چرا پایت شکسته؟ او پس از مرگ هم می‌دود، تو هم بدو. درست تشخیص داده بودم، او پس از مرگ هم می‌دوید. با موجی که برانگیخته بود، می‌دوید...».
#حریری، ناصر(۱۳۶۸)، دربارهٔ هنر و ادبيات
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
☘☘☘
«داستان رقابت و حتی رشک بین فروغ فرخزاد و سیمین بهبهانی که با بیان صادقانه و پاکدلانهٔ زنده‌یاد سیمین بهبهانی آورده شده، بسیار شنیدنی است. به هر حال به نظر می‌رسد که ادبیات این گونه منازعات، به‌ویژه در جامعهٔ هنری باید ادبیاتی خاص، باشد.
سیمین بهبهانی می‌نویسد: «من و فروغ در عرصهٔ به شهرت رسیدن، تقریباً هم‌زمان از زمین جوشیدیم و سبز شدیم؛ اما میان من و فروغ رقابتی بود. پنهان نمی‌کنم، جلساتی بود که من و او و چندین شاعر و صاحب ذوق به طور مستمر در آن شرکت می‌کردیم؛ اما هرگز میان ما دوتن، دوستی برقرار نمی‌شد. غالباً از سخنانمان نسبت به هم بوی بی‌مهری می‌آمد. شاید بگویم: رشک... .
یک‌شب در مجلسی آنقدر از او رنجیدم که تصمیم گرفتم دیگر نبینمش و ندیدم. با این همه تطوّر شعرش را دنبال میکردم. گریبان خاطر خود را نمی‌توانستم از دستش خلاص کنم. شاید او هم همین طور.
با اینکه دیگر نمی‌دیدمش، سعی میکردم که از او عقب نمانم. دوندهٔ خوبی بود و می‌توانست مرا خوب بدواند. همیشه این احساس را به او داشتم. یکروز غروب بود، زمستان بود. «تولدی دیگر» منتشر شده بود و قبول عام یافته بود. تلفن زنگ زد. صدای مرتعشی در تلفن گفت: «فروغ تصادف کرد و ...» تلفنی دیگر و تلفنی دیگر. نمی‌خواستم باور کنم؛ اما دیگر می‌بایستی باور کنم. بیش از آن که به عمق فاجعه بیندیشم، خودخواهی این‌طور به سراغم آمده بود: اگر راست باشد، اگر چنین باشد، دیگر چه کسی می‌دود که تو را بدواند؟...
تا مدتی شعر نگفتم. فکر میکردم دیگر کسی نیست که مرا بدواند. آخر پس از مدتی گفتم: چرا پایت شکسته؟ او پس از مرگ هم می‌دود، تو هم بدو. درست تشخیص داده بودم، او پس از مرگ هم می‌دوید. با موجی که برانگیخته بود، می‌دوید...».
#حریری، ناصر(۱۳۶۸)، دربارهٔ هنر و ادبيات
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 روانشناسی :
#خیانت در زنان و مردان متاهل
صرف نظر از انگیزه اصلی اینکه چرا زنان متاهل خیانت می‌کنند، نفس این امر در میان متولدین دهه شصت و پنجاه به شدت روبه گسترش است. موضوع نگران کننده برای من این است که این مهلکه افرادی را به درون خود می‌کشاند که نه می‌خواستند و نه حتی تصورش را می‌کردند که وارد رابطه‌ای دیگر شوند. اما به خودشان که آمدند دیدند خیانت دارد اتفاق می‌افتد. زن چهل و سه ساله‌ای که با پسر خواهر شوهرش وارد رابطه شده. پسر جوانی که پانزده سال بااو تفاوت سنی دارد، زن هیچ وقت فکرش را نمی‌کرد که شوخی‌ها و تنها شدن‌ها و جای پسرم است و من با فلانی می‌روم خانه، برایش دردسرساز شود.
شخصا اعتقاد دارم انسان همچون سایر حیوانات موجودی غریزی و چندآمیزشی‌ست. اما آنچه او را از سایر حیوانات در این مورد مجزا کرد قوه یادگیری و تعقلِ در جهت سازگاری و بقاست. انسان روزی شروع به یادگیری کرد. شروع به فاصله گرفتن از غرایز. چیزهایی را آموخت که اگرچه خلاف ذاتش بود اما موجب سازگاری او شد. ما در ایران در آموختنی‌ها بسیار ضعیف عمل کرده ایم. از ابتدا به ما یادندادند. ما را درست در زمانی که داشتیم از بازی‌های کودکی لذت می‌بردیم از جنس مخالف جدا کردند و با یک علامت سوال بزرگ، بزرگ شدیم. اینکه:« مگر دیگری قرار بود با من چه بکند که از من جدایش کردند؟» از سوی دیگر رسوم و سبکی از زندگی وارد جامعه ما شد که متناسب با آنچه ما هستیم و بر ما می‌رود نبود. ما مهارت ارتباط با دیگران را یاد نگرفتیم. حدومرزها را نمی‌شناسیم. محدوده اینکه دختر خاله ما به همسرمان باید چقدر نزدیک بشود را نمی‌دانیم. محدوده اینکه زنمان با دوست دانشگاهی‌اش که مرد است و که قرار است بیرون برود و روی پروژه‌‌شان کار کنند را نمی‌دانیم. مرزهایش قابل تعریف نیست. او نباید از زندگی خصوصی تو و همسرت تحت عنوان درددل کردن مطلع شود. مفهومی به نام «جاست فرند» که ما چندین سال است آن را لق لقه می‌کنیم و یک مفهوم وارداتی‌ست، هیچ کدام از این تعاریفی را شامل نمی‌شود که ما در مناسبت‌هامان آن را به جا می‌آوریم. جاست فرند شما مشاور شما نیست.حد و مرز مشخصی دارد. ما این مرزها را نمی‌دانیم. اصلا برایِ ما نیست. با آن بیگانه هستیم. چون خودآگاهی نداریم گم می‌شویم. با دوستتان (مرد) و همسرتان می‌روید جنگل. شب سه نفرتان توی چادر می‌خوابید و دم صبح «حالتی بر شما می‌رود» که پس از چندی رابطه جنسی بینتان اتفاق می‌افتد. توی گروه تلگرامی «انجمن شاعران فلان» آقای فلانی ساعت دو بامداد به شما مسیج می‌دهد که:« بانو، سروده زیبایتان را خواندم،حضور شما در این جمع غنیمت است» شما متوجه می‌شوید دارد اتفاقی در درونتان می‌افتد، ادامه‌اش می‌دهید و کار به جای باریک می رسد. اینجا جای ترمز است، جایی که دیگری می‌آید و دل و دین و عقل و هوش را به باد می‌دهد. اینجا باید فاصله بگیرید و به خودتان بگویید:« رابطه من با همسرم/ پارتنرم یک مرگیش است که باید ترمیم شود».
ما زنگ خطرها را جدی نمی‌گیریم. یک آن است. ما بارها در این موقعیت و لحظه قرار گرفته‌ایم. لحظه‌ای که می‌دانیم دارد یک جریانی از انرژی فعال می‌شود. هر آدمی آن، «آن» را و«لحظه» را درک می‌کند. همه چیز از همان لحظه آغاز می‌شود. بها دادن یا متوقف کردن آن حس مرموز، دلچسب، هیجان‌انگیز. ما قدرت عجیبی در انکار این حس و خودفریبی داریم: جدی نیست. بگذار ببینیم حالا بعدها چه می‌شود. یک سلام و علیک ساده است. یک چت کردن عادی‌ست. ولش کن، حالا بعدا یه کاریش می‌کنم...
اینجا آن نقطه‌ای‌ست که سنجش آن نیاز به مهارت دارد. اینکه زن با خودش بگوید: اگر شریک عاطفی من هم شاهد ما بود، من باهمین لحن با دوستش، با همکارم، فروشنده مغازه، مدیر فلان گروه تلگرام، فلان دوستم در فیس بوک و... صحبت میکردم؟! آیا اینکه دارم چت‌ها را پاک می‌کنم یک هشدار نیست که رابطه‌ام با شریک عاطفی دارد لنگ می‌زند؟
من به ریشه اینکه چه جاهایی چه چیزهایی تخریب شده است که ما احساس نیاز به ورود فرد دیگری در رابطه را داریم٬ کاری ندارم. به طور مفصل به این موضوع پرداختم اگر کسی تمایل داشت هشتگ #همه_آنچه_لازم_است_درباره_خیانت_بدانیم را در کانال سرچ کند. اما مرزها را برای سلامت روحی خودتان شناسایی کنید. در محدوده مشخصی با دیگران رفتار کنید. برای خانه‌تان، لباس پوشیدنتان، مهمانی رفتنتان و ... حدومرز بگذارید. می‌دانم آنقدر از سمت نهادهای بازدارنده، روضه‌خوان مسجد محل، کارشناس بی‌سواد تلویزیون، فلان شخصیت در سریال ماه رمضان این حرف‌ها را شنیده‌ایم که حالمان به هم می‌خورد. آنها این مفهوم را خراب کرده‌اند. مردم را زده کرده‌اند. آنقدر که ممکن است شما حالتان از نوشته من به هم بخورد. اما لطفا حدومرزها را جدی بگیرید. مرز ما، قلمرو ماست. باید مراقب قلعه‌مان باشیم.
#بهاره_مهرجویی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه
🌺 روانشناسی :
#خیانت در زنان و مردان متاهل
صرف نظر از انگیزه اصلی اینکه چرا زنان متاهل خیانت می‌کنند، نفس این امر در میان متولدین دهه شصت و پنجاه به شدت روبه گسترش است. موضوع نگران کننده برای من این است که این مهلکه افرادی را به درون خود می‌کشاند که نه می‌خواستند و نه حتی تصورش را می‌کردند که وارد رابطه‌ای دیگر شوند. اما به خودشان که آمدند دیدند خیانت دارد اتفاق می‌افتد. زن چهل و سه ساله‌ای که با پسر خواهر شوهرش وارد رابطه شده. پسر جوانی که پانزده سال بااو تفاوت سنی دارد، زن هیچ وقت فکرش را نمی‌کرد که شوخی‌ها و تنها شدن‌ها و جای پسرم است و من با فلانی می‌روم خانه، برایش دردسرساز شود.
شخصا اعتقاد دارم انسان همچون سایر حیوانات موجودی غریزی و چندآمیزشی‌ست. اما آنچه او را از سایر حیوانات در این مورد مجزا کرد قوه یادگیری و تعقلِ در جهت سازگاری و بقاست. انسان روزی شروع به یادگیری کرد. شروع به فاصله گرفتن از غرایز. چیزهایی را آموخت که اگرچه خلاف ذاتش بود اما موجب سازگاری او شد. ما در ایران در آموختنی‌ها بسیار ضعیف عمل کرده ایم. از ابتدا به ما یادندادند. ما را درست در زمانی که داشتیم از بازی‌های کودکی لذت می‌بردیم از جنس مخالف جدا کردند و با یک علامت سوال بزرگ، بزرگ شدیم. اینکه:« مگر دیگری قرار بود با من چه بکند که از من جدایش کردند؟» از سوی دیگر رسوم و سبکی از زندگی وارد جامعه ما شد که متناسب با آنچه ما هستیم و بر ما می‌رود نبود. ما مهارت ارتباط با دیگران را یاد نگرفتیم. حدومرزها را نمی‌شناسیم. محدوده اینکه دختر خاله ما به همسرمان باید چقدر نزدیک بشود را نمی‌دانیم. محدوده اینکه زنمان با دوست دانشگاهی‌اش که مرد است و که قرار است بیرون برود و روی پروژه‌‌شان کار کنند را نمی‌دانیم. مرزهایش قابل تعریف نیست. او نباید از زندگی خصوصی تو و همسرت تحت عنوان درددل کردن مطلع شود. مفهومی به نام «جاست فرند» که ما چندین سال است آن را لق لقه می‌کنیم و یک مفهوم وارداتی‌ست، هیچ کدام از این تعاریفی را شامل نمی‌شود که ما در مناسبت‌هامان آن را به جا می‌آوریم. جاست فرند شما مشاور شما نیست.حد و مرز مشخصی دارد. ما این مرزها را نمی‌دانیم. اصلا برایِ ما نیست. با آن بیگانه هستیم. چون خودآگاهی نداریم گم می‌شویم. با دوستتان (مرد) و همسرتان می‌روید جنگل. شب سه نفرتان توی چادر می‌خوابید و دم صبح «حالتی بر شما می‌رود» که پس از چندی رابطه جنسی بینتان اتفاق می‌افتد. توی گروه تلگرامی «انجمن شاعران فلان» آقای فلانی ساعت دو بامداد به شما مسیج می‌دهد که:« بانو، سروده زیبایتان را خواندم،حضور شما در این جمع غنیمت است» شما متوجه می‌شوید دارد اتفاقی در درونتان می‌افتد، ادامه‌اش می‌دهید و کار به جای باریک می رسد. اینجا جای ترمز است، جایی که دیگری می‌آید و دل و دین و عقل و هوش را به باد می‌دهد. اینجا باید فاصله بگیرید و به خودتان بگویید:« رابطه من با همسرم/ پارتنرم یک مرگیش است که باید ترمیم شود».
ما زنگ خطرها را جدی نمی‌گیریم. یک آن است. ما بارها در این موقعیت و لحظه قرار گرفته‌ایم. لحظه‌ای که می‌دانیم دارد یک جریانی از انرژی فعال می‌شود. هر آدمی آن، «آن» را و«لحظه» را درک می‌کند. همه چیز از همان لحظه آغاز می‌شود. بها دادن یا متوقف کردن آن حس مرموز، دلچسب، هیجان‌انگیز. ما قدرت عجیبی در انکار این حس و خودفریبی داریم: جدی نیست. بگذار ببینیم حالا بعدها چه می‌شود. یک سلام و علیک ساده است. یک چت کردن عادی‌ست. ولش کن، حالا بعدا یه کاریش می‌کنم...
اینجا آن نقطه‌ای‌ست که سنجش آن نیاز به مهارت دارد. اینکه زن با خودش بگوید: اگر شریک عاطفی من هم شاهد ما بود، من باهمین لحن با دوستش، با همکارم، فروشنده مغازه، مدیر فلان گروه تلگرام، فلان دوستم در فیس بوک و... صحبت میکردم؟! آیا اینکه دارم چت‌ها را پاک می‌کنم یک هشدار نیست که رابطه‌ام با شریک عاطفی دارد لنگ می‌زند؟
من به ریشه اینکه چه جاهایی چه چیزهایی تخریب شده است که ما احساس نیاز به ورود فرد دیگری در رابطه را داریم٬ کاری ندارم. به طور مفصل به این موضوع پرداختم اگر کسی تمایل داشت هشتگ #همه_آنچه_لازم_است_درباره_خیانت_بدانیم را در کانال سرچ کند. اما مرزها را برای سلامت روحی خودتان شناسایی کنید. در محدوده مشخصی با دیگران رفتار کنید. برای خانه‌تان، لباس پوشیدنتان، مهمانی رفتنتان و ... حدومرز بگذارید. می‌دانم آنقدر از سمت نهادهای بازدارنده، روضه‌خوان مسجد محل، کارشناس بی‌سواد تلویزیون، فلان شخصیت در سریال ماه رمضان این حرف‌ها را شنیده‌ایم که حالمان به هم می‌خورد. آنها این مفهوم را خراب کرده‌اند. مردم را زده کرده‌اند. آنقدر که ممکن است شما حالتان از نوشته من به هم بخورد. اما لطفا حدومرزها را جدی بگیرید. مرز ما، قلمرو ماست. باید مراقب قلعه‌مان باشیم.
#بهاره_مهرجویی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه
@flith کانال پروازفکرواندیشه
هر کدام از ما اگر در مقابل این سوال قرار بگیریم که " یک #دیکتاتور را ترجیح میدهی یا ناامنی و تروریسم و آوارگی و امکان هر لحظه و هرجا منفجر شدن؟ " در انتخاب اولی تردیدی به خود راه نمی دهیم، اما شاید این سوال از اساس غلط باشد،در نتیجه پاسخ درست دادن به آن هم محال خواهد شد.
بیایید سوال را یک جور دیگر بپرسیم: "دیکتاتورهای منطقه تروریست کش بودند یا تروریست پرور؟" ترامپ گزینه اول را انتخاب کرده است که می گوید : "صدام در کشتن تروریست ها متخصص بود.او هیچ وفت برای آن ها از حق و حقوقشان سخن نمی گفت.آن ها تروریست بودند. تمام."
آیا درست به همین دلیل نیست که چون صدام هیچ وقت با مردمش از حق و حقوقشان صحبت نمی کرد، آن ها نیز از اساس حرف زدن با چیزی غیر از زور و اسلحه و بمب را یاد نگرفتند و حالا فقط با همین زبان با دنیا حرف می زنند؟ آیا آن دیکتاتوری که جز سرکوب تمایزها و تفاوت ها و تلاش برای یک شکل کردن مردم کاری بلد نبود و هیچ صدای مخالفی را تحمل نمی کرد و کشتن بهترین کاری بود که در آن تخصص داشت، تروریست پرور نبود؟ آیا واقعا آن دیکتاتوری که تمامی مجاری اعتراض های مدنی را بست و همه آن ها را مانند عفونتی مهلک زیر پوست کشورش پنهان کرد،حالا که دمل سرباز کرده و بوی تعفنش دنیا را برداشته شایسته ستایش است؟ آیا قذافی که توسط مردمش آن گونه سلاخی شد به دلیل پرورش چنان اپوزیسیونی شایسته تحسین است؟ او نمی توانست به جای اپوزیسیون چاقو به دست، مخالف قلم به دست داشته باشد و اجازه دهد که مخالفینش از درون حزب ها و سندیکاها او را نقد کنند،به جای آن که آن گونه مثله و تکه پاره اش کنند؟
واقعیت این است که برخلاف آن چه ترامپ می گوید این مردمان تروریست نبودند، بلکه تروریست شدند.اساسا اصلی ترین دلیل مخالفت با استبداد همین است که استبداد روح و ذهن مردمان را عقب مانده و رشد نیافته نگه می دارد، درست مثل پای فردی که از کودکی در قالبی سخت و آهنی فرو رفته و دیگر رشد نکرده، ذهن این افراد هم دنیایی بهتر را نمی تواند تصور کند.
جامعه اروپایی خیلی پیش تر از جنگ عراق و به طور مشخص در جنگ جهانی دوم در مواجهه با هیولایی مثل هیتلر با همین سوال های ما مواجه شده بود. هانا آرنت در کتاب "آیشمن در اورشلیم" و "مسئولیت های شخصی در دوران دیکتاتوری" با قلم و ذهنی حیرت انگیز این مسئله را روشن کرده بود که دیکتاتور با روح و جان مردمش چه می کند و چگونه آن ها را به همدست های خودش تبدیل می کند. او توضیح می دهد که چگونه در نظام فاشیستی با له کردن حوزه ی خصوصی مردم، وجدان های زخم خورده در جامعه به وجود آمدند و نشان می دهد آلمان هایی که به دستور هیتلر همنوعان خود را کشتند با چه ساز و کاری به این امر قانع شده بودند. خیلی قبل از این که ما درباره مردم عراق حرف بزنیم که مجبور بودند اوامر صدام را اطاعت کنند و در عین حال در انتخابات صد در صد به او رای بدهند، آرنت توضیح داده که در این گونه نظام ها چگونه و با چه مکانیزمی نظام اخلاقی جامعه را از بین می برند و میلیون ها نفر آدم مثل خودشان به وجود می آورند؛آدم هایی که به خیال خودشان از بین بد و بدتر، بد را انتخاب می کنند و برای حفظ خود و خانواده شان مجبور به کشتن و سوزاندن آدم های دیگر می شوند اما تا آخر عمرشان بار آن انتخاب بد و قاتل بودن را در درونشان با خود حمل می کنند. آدمی که به طور سیستماتیک برای بقا باید دروغ بگوید، هیچ وقت آن دروغگوی درونش دست از سرش بر نمی دارد و نمی گذارد سرش را بلند کند و احساس آزادگی کند. این فقدان آزادگی بزرگ ترین خسران زیستن در رژیم های دیکتاتوری است.
#ثمینا_رستگاری // هفته نامه کرگدن
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
هر کدام از ما اگر در مقابل این سوال قرار بگیریم که " یک #دیکتاتور را ترجیح میدهی یا ناامنی و تروریسم و آوارگی و امکان هر لحظه و هرجا منفجر شدن؟ " در انتخاب اولی تردیدی به خود راه نمی دهیم، اما شاید این سوال از اساس غلط باشد،در نتیجه پاسخ درست دادن به آن هم محال خواهد شد.
بیایید سوال را یک جور دیگر بپرسیم: "دیکتاتورهای منطقه تروریست کش بودند یا تروریست پرور؟" ترامپ گزینه اول را انتخاب کرده است که می گوید : "صدام در کشتن تروریست ها متخصص بود.او هیچ وفت برای آن ها از حق و حقوقشان سخن نمی گفت.آن ها تروریست بودند. تمام."
آیا درست به همین دلیل نیست که چون صدام هیچ وقت با مردمش از حق و حقوقشان صحبت نمی کرد، آن ها نیز از اساس حرف زدن با چیزی غیر از زور و اسلحه و بمب را یاد نگرفتند و حالا فقط با همین زبان با دنیا حرف می زنند؟ آیا آن دیکتاتوری که جز سرکوب تمایزها و تفاوت ها و تلاش برای یک شکل کردن مردم کاری بلد نبود و هیچ صدای مخالفی را تحمل نمی کرد و کشتن بهترین کاری بود که در آن تخصص داشت، تروریست پرور نبود؟ آیا واقعا آن دیکتاتوری که تمامی مجاری اعتراض های مدنی را بست و همه آن ها را مانند عفونتی مهلک زیر پوست کشورش پنهان کرد،حالا که دمل سرباز کرده و بوی تعفنش دنیا را برداشته شایسته ستایش است؟ آیا قذافی که توسط مردمش آن گونه سلاخی شد به دلیل پرورش چنان اپوزیسیونی شایسته تحسین است؟ او نمی توانست به جای اپوزیسیون چاقو به دست، مخالف قلم به دست داشته باشد و اجازه دهد که مخالفینش از درون حزب ها و سندیکاها او را نقد کنند،به جای آن که آن گونه مثله و تکه پاره اش کنند؟
واقعیت این است که برخلاف آن چه ترامپ می گوید این مردمان تروریست نبودند، بلکه تروریست شدند.اساسا اصلی ترین دلیل مخالفت با استبداد همین است که استبداد روح و ذهن مردمان را عقب مانده و رشد نیافته نگه می دارد، درست مثل پای فردی که از کودکی در قالبی سخت و آهنی فرو رفته و دیگر رشد نکرده، ذهن این افراد هم دنیایی بهتر را نمی تواند تصور کند.
جامعه اروپایی خیلی پیش تر از جنگ عراق و به طور مشخص در جنگ جهانی دوم در مواجهه با هیولایی مثل هیتلر با همین سوال های ما مواجه شده بود. هانا آرنت در کتاب "آیشمن در اورشلیم" و "مسئولیت های شخصی در دوران دیکتاتوری" با قلم و ذهنی حیرت انگیز این مسئله را روشن کرده بود که دیکتاتور با روح و جان مردمش چه می کند و چگونه آن ها را به همدست های خودش تبدیل می کند. او توضیح می دهد که چگونه در نظام فاشیستی با له کردن حوزه ی خصوصی مردم، وجدان های زخم خورده در جامعه به وجود آمدند و نشان می دهد آلمان هایی که به دستور هیتلر همنوعان خود را کشتند با چه ساز و کاری به این امر قانع شده بودند. خیلی قبل از این که ما درباره مردم عراق حرف بزنیم که مجبور بودند اوامر صدام را اطاعت کنند و در عین حال در انتخابات صد در صد به او رای بدهند، آرنت توضیح داده که در این گونه نظام ها چگونه و با چه مکانیزمی نظام اخلاقی جامعه را از بین می برند و میلیون ها نفر آدم مثل خودشان به وجود می آورند؛آدم هایی که به خیال خودشان از بین بد و بدتر، بد را انتخاب می کنند و برای حفظ خود و خانواده شان مجبور به کشتن و سوزاندن آدم های دیگر می شوند اما تا آخر عمرشان بار آن انتخاب بد و قاتل بودن را در درونشان با خود حمل می کنند. آدمی که به طور سیستماتیک برای بقا باید دروغ بگوید، هیچ وقت آن دروغگوی درونش دست از سرش بر نمی دارد و نمی گذارد سرش را بلند کند و احساس آزادگی کند. این فقدان آزادگی بزرگ ترین خسران زیستن در رژیم های دیکتاتوری است.
#ثمینا_رستگاری // هفته نامه کرگدن
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
روز سه شنبه در گروه شعروموسیقی روز بزرگداشت خسرو گلسرخی بود.
بسپاریم بر سنگ مزارمان
تاریخ نزنند تا آیندگان،
ندانند بی عرضه گان این برهه
از تاریخ ما بوده ایم.
#خسرو_گلسرخی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
روز سه شنبه در گروه شعروموسیقی روز بزرگداشت خسرو گلسرخی بود.
بسپاریم بر سنگ مزارمان
تاریخ نزنند تا آیندگان،
ندانند بی عرضه گان این برهه
از تاریخ ما بوده ایم.
#خسرو_گلسرخی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در رودهای جدایی ،
ایمان ِ سبز ِ ماست که جاری است
او می رود در دل مرداب های شهر
در راه آفتاب ،
خم می کند بلندی هر سرو سرفراز ...
از خون من بیا بپوش رَدایی
من غرق می شوم
در برودت دعوت
ای سرزمین من ،
ای خوب جاودانه ی برهنه
قلبت کجای زمین است
که بادهای همهمه را
اینک صدا زنم
در حجره های ساکت تپیدن آن ؟
در من همیشه تو بیداری
ای که نشسته ای به تکاپوی خفتن من !
در من
همیشه تو می خوانی هر ناسروده را
ای چشم های گیاهان مانده
در تن خاک
کجای ریزش باران ِ شرق را
خواهید دید ؟
اینک
میان قطره های خون شهیدم
فوج پرندگان سپید
با خویش می برند
غمنامه ی شگفت اسارت را
تا برج خون ملتهب بابک خرّم
آن برج ِ بی دفاع ...
این سرزمین من است که می گرید
این سرزمین من است
که عریان است
باران دگر نیامده چندی است ،
آن گریه های ابر کجا رفته است ؟
عریانی ِ کشت زار را
با خون خویش بپوشان ...
این کاج های بلندست
که در میانهٔ جنگل
عاشقانه می خواند -
ترانه ی سیّال سبز ِ پیوستن
برای مردم شهر
نه چشم های تو ای خوبتر ز جنگل کاج
اینک برهنه ی تَبرست
با سبزی ِ درخت هیاهویت ...
ای سوگوار سبز بهار ،
این جامه ی سیاه معلّق را
چگونه پیوندی است
با سرزمین من ؟
آن کس که سوگوار کرد خاک مرا
آیا شکست
در رفت و آمد حمل ِ این همه تاراج ؟
این سرزمین من چه بی دریغ بود
که سایه ی مطبوع خویش را
بر شانه های ذوالاکتاف پهن کرد
و باغ ها میان عطش سوخت
و از شانه ها طناب گذر کرد
این سرزمین من چه بی دریغ بود ...
ثقل ِ زمین کجاست ؟
من در کجای جهان ایستاده ام ؟
با باری ز فریادهای خفته و خونین
ای سرزمین من !
من در کجای جهان ایستاده ام ... ؟
"خسرو گلسرخی"
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در رودهای جدایی ،
ایمان ِ سبز ِ ماست که جاری است
او می رود در دل مرداب های شهر
در راه آفتاب ،
خم می کند بلندی هر سرو سرفراز ...
از خون من بیا بپوش رَدایی
من غرق می شوم
در برودت دعوت
ای سرزمین من ،
ای خوب جاودانه ی برهنه
قلبت کجای زمین است
که بادهای همهمه را
اینک صدا زنم
در حجره های ساکت تپیدن آن ؟
در من همیشه تو بیداری
ای که نشسته ای به تکاپوی خفتن من !
در من
همیشه تو می خوانی هر ناسروده را
ای چشم های گیاهان مانده
در تن خاک
کجای ریزش باران ِ شرق را
خواهید دید ؟
اینک
میان قطره های خون شهیدم
فوج پرندگان سپید
با خویش می برند
غمنامه ی شگفت اسارت را
تا برج خون ملتهب بابک خرّم
آن برج ِ بی دفاع ...
این سرزمین من است که می گرید
این سرزمین من است
که عریان است
باران دگر نیامده چندی است ،
آن گریه های ابر کجا رفته است ؟
عریانی ِ کشت زار را
با خون خویش بپوشان ...
این کاج های بلندست
که در میانهٔ جنگل
عاشقانه می خواند -
ترانه ی سیّال سبز ِ پیوستن
برای مردم شهر
نه چشم های تو ای خوبتر ز جنگل کاج
اینک برهنه ی تَبرست
با سبزی ِ درخت هیاهویت ...
ای سوگوار سبز بهار ،
این جامه ی سیاه معلّق را
چگونه پیوندی است
با سرزمین من ؟
آن کس که سوگوار کرد خاک مرا
آیا شکست
در رفت و آمد حمل ِ این همه تاراج ؟
این سرزمین من چه بی دریغ بود
که سایه ی مطبوع خویش را
بر شانه های ذوالاکتاف پهن کرد
و باغ ها میان عطش سوخت
و از شانه ها طناب گذر کرد
این سرزمین من چه بی دریغ بود ...
ثقل ِ زمین کجاست ؟
من در کجای جهان ایستاده ام ؟
با باری ز فریادهای خفته و خونین
ای سرزمین من !
من در کجای جهان ایستاده ام ... ؟
"خسرو گلسرخی"
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌹🌹🌹خسرو گلسرخی
شاعرونویسنده مردمی در2بهمن 1322 دررشت متولد شد,بدلیل مرگ پدر در 5سالگی مادرش مجبورشد خسرو را همراه برادرش فرهاد رانزد پدرش حاج شیخ محمدوحیدکه درقم می زیست ببرد,وحید مرد مبارزی بودودرکنار میزارکوچک خان در نهضت جنگل جنگیده بودوبالطبع هنوز روحیه مبارزه داشت,خسرو تحت تاثیراین مرد قرارگرفت وحتی شعرهای بنام جنگل ودامون تحت تاثیر این رابطه گفته شد,
درسال 41پدربزرگش فوت وخسرو که تحصیلات متوسطه رامیگذراندناگزیز به تامین معاش خانواده شدبه تهران عزیمت کردنداو روزها کارمیکردوشبها درس میخواند ودراین سالها از ادبیات هم غافل نبود ,اشعار,مقالات ونقدهای بسیاری از اوبانامهای غیرواقعی ومستعاری چون دامون,خ.گ,بابک رستگاروافشین راد وخسروکاتوزیان بچاپ رسید
بااموختن زبان فرانسه وانگلیسی به دست به ترجمه های ادبی زد وکار جدی اودرسال1345اغازشد,
درسال1348باعاطفه گرگین شاعرونویسنده همفکرش ازدواج کردوثمره این ازدواج فرزندی پشر بنام دامون بود,
زندگی درکنارعاطفه وتاثیرپذیری ازاو افکارواثار گلسرخی را غنی ترکردبطوریکه دوران شکوفایی وخلاقیت اودرمطبوعاتی از همان سال اغاز شد،البته هیچ اثری ازخسرو درزمان حیاتش جزانچه درمطبوعات بود به چاپ نرسید ,تنهاچیزی که میتوان بعنوان کتاب چاپ شده ازاوسراغ گرفت مقاله ای با عنوان سیاست هنروسیاست شعراست که این مقاله برای اولین بار بصورت جزوه ازسوی انتشارات کتاب نمونه بع مدیریت بیژن اسدی پور انجام گرفت اما بعدا کاوه گوهرین مجموعه هایی از اثار خسرو بنامهای دستی میان دشنه ودل ,من درکجای جهان ایستاده ام چاپ کرد ,خسرو خودبا کتاب نمونه قرارداد بسته بود اما هیچگاه به انجام نرسید
بعدها یکی دو مجموعه بانامهای انتخابی خود خسرو بنام ای سرزمین من چاپ شد وبه گفته دوستانش قصد داشت نام مجموعه دوم را پرنده های خیس بگذارد,
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌹🌹🌹خسرو گلسرخی
شاعرونویسنده مردمی در2بهمن 1322 دررشت متولد شد,بدلیل مرگ پدر در 5سالگی مادرش مجبورشد خسرو را همراه برادرش فرهاد رانزد پدرش حاج شیخ محمدوحیدکه درقم می زیست ببرد,وحید مرد مبارزی بودودرکنار میزارکوچک خان در نهضت جنگل جنگیده بودوبالطبع هنوز روحیه مبارزه داشت,خسرو تحت تاثیراین مرد قرارگرفت وحتی شعرهای بنام جنگل ودامون تحت تاثیر این رابطه گفته شد,
درسال 41پدربزرگش فوت وخسرو که تحصیلات متوسطه رامیگذراندناگزیز به تامین معاش خانواده شدبه تهران عزیمت کردنداو روزها کارمیکردوشبها درس میخواند ودراین سالها از ادبیات هم غافل نبود ,اشعار,مقالات ونقدهای بسیاری از اوبانامهای غیرواقعی ومستعاری چون دامون,خ.گ,بابک رستگاروافشین راد وخسروکاتوزیان بچاپ رسید
بااموختن زبان فرانسه وانگلیسی به دست به ترجمه های ادبی زد وکار جدی اودرسال1345اغازشد,
درسال1348باعاطفه گرگین شاعرونویسنده همفکرش ازدواج کردوثمره این ازدواج فرزندی پشر بنام دامون بود,
زندگی درکنارعاطفه وتاثیرپذیری ازاو افکارواثار گلسرخی را غنی ترکردبطوریکه دوران شکوفایی وخلاقیت اودرمطبوعاتی از همان سال اغاز شد،البته هیچ اثری ازخسرو درزمان حیاتش جزانچه درمطبوعات بود به چاپ نرسید ,تنهاچیزی که میتوان بعنوان کتاب چاپ شده ازاوسراغ گرفت مقاله ای با عنوان سیاست هنروسیاست شعراست که این مقاله برای اولین بار بصورت جزوه ازسوی انتشارات کتاب نمونه بع مدیریت بیژن اسدی پور انجام گرفت اما بعدا کاوه گوهرین مجموعه هایی از اثار خسرو بنامهای دستی میان دشنه ودل ,من درکجای جهان ایستاده ام چاپ کرد ,خسرو خودبا کتاب نمونه قرارداد بسته بود اما هیچگاه به انجام نرسید
بعدها یکی دو مجموعه بانامهای انتخابی خود خسرو بنام ای سرزمین من چاپ شد وبه گفته دوستانش قصد داشت نام مجموعه دوم را پرنده های خیس بگذارد,
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@