تا وقتی که از #مغز خود کار نکشید،
همیشه روح و جانتان در اسارت و زیره سلطه دیگران به سر می‌برد...
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
همیشه روح و جانتان در اسارت و زیره سلطه دیگران به سر می‌برد...
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
نمازگزار و سگ
مردی برای عبادت به مسجد رفت. نيّتش آن بود كه شب را به راز و نياز با پروردگار بگذراند. شب هنگام كه به نماز مشغول بود صدائی به گوشش رسيد.
تصور كرد شخصی به مسجد وارد شده است. با خود گفت: لابد شخصی كه در اين موقع شب به مسجد آمده است زاهدی است و مرا همچون خود زاهد تمام عياری بشمار خواهد آورد.
بايد احتياط كنم و شرط عبادت و خضوع را به جا آورم:
همه شب تا به روزش بود طاعت
نياسود از عبادت هيچ ساعت
دعا و زاری بسيار كرد او
گهی توبه گه استغفار كرد او
به جای آورد آداب و سنن را
نكو بنمود الحق خويشتن را
وقتی صبح شد و هوا روشن گرديد، مرد چشمش به سگی افتاد كه درگوشه مسجد خوابيده بود.
از خجالت سر به زير انداخت و با خود گفت:
همه شب بهر سگی در كار بودی
شبی به حق را چنين بيدار بودی
ز بی شرمی شدی غرق ريا تو
نداری شرم آخر از خدا تو
بسی سگ از تو بهتر ای مُرائی*
ببين تا سگ كجا و تو كجايی؟
چو پرده برفتد از پيش آخر
چه گويی با خدای خويش آخر؟
*مُرائي: رياكار
(الهی نامه – عطار نيشابوری)
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
نمازگزار و سگ
مردی برای عبادت به مسجد رفت. نيّتش آن بود كه شب را به راز و نياز با پروردگار بگذراند. شب هنگام كه به نماز مشغول بود صدائی به گوشش رسيد.
تصور كرد شخصی به مسجد وارد شده است. با خود گفت: لابد شخصی كه در اين موقع شب به مسجد آمده است زاهدی است و مرا همچون خود زاهد تمام عياری بشمار خواهد آورد.
بايد احتياط كنم و شرط عبادت و خضوع را به جا آورم:
همه شب تا به روزش بود طاعت
نياسود از عبادت هيچ ساعت
دعا و زاری بسيار كرد او
گهی توبه گه استغفار كرد او
به جای آورد آداب و سنن را
نكو بنمود الحق خويشتن را
وقتی صبح شد و هوا روشن گرديد، مرد چشمش به سگی افتاد كه درگوشه مسجد خوابيده بود.
از خجالت سر به زير انداخت و با خود گفت:
همه شب بهر سگی در كار بودی
شبی به حق را چنين بيدار بودی
ز بی شرمی شدی غرق ريا تو
نداری شرم آخر از خدا تو
بسی سگ از تو بهتر ای مُرائی*
ببين تا سگ كجا و تو كجايی؟
چو پرده برفتد از پيش آخر
چه گويی با خدای خويش آخر؟
*مُرائي: رياكار
(الهی نامه – عطار نيشابوری)
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
گر آمدنم به من بُدی، نامَدَمی.
ور نیز شدن به من بدی، کی شدمی؟
بِهْ زان نَبُدی که اندرین دیْرِ خراب،
نه آمدمی، نه شدمی، نه بُدَمی
#خیام
🍃🍃🌺🍃🍃🌺🍃🍃🌺🍃🍃🌺
چون حاصلِ آدمی درین جایِ دودَر،
جز دردِ دل و دادنِ جان نیست دگر؛
خرّم دلِ آن‌که یک نفس زنده نبود،
و آسوده کسی که خود نزاد از مادر
#خیام
🍃🍃🌺🍃🍃🌺🍃🍃🌺🍃🍃🌺
می خور که به زیرِ گِل بسی خواهی خفت،
بی مونس و بی رفیق و بی همدم و جفت؛
زنهار به کس مگو تو این رازِ نهفت:
هر لاله که پَژْمُرد، نخواهد بِشْکفت
#خیام
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
گر آمدنم به من بُدی، نامَدَمی.
ور نیز شدن به من بدی، کی شدمی؟
بِهْ زان نَبُدی که اندرین دیْرِ خراب،
نه آمدمی، نه شدمی، نه بُدَمی
#خیام
🍃🍃🌺🍃🍃🌺🍃🍃🌺🍃🍃🌺
چون حاصلِ آدمی درین جایِ دودَر،
جز دردِ دل و دادنِ جان نیست دگر؛
خرّم دلِ آن‌که یک نفس زنده نبود،
و آسوده کسی که خود نزاد از مادر
#خیام
🍃🍃🌺🍃🍃🌺🍃🍃🌺🍃🍃🌺
می خور که به زیرِ گِل بسی خواهی خفت،
بی مونس و بی رفیق و بی همدم و جفت؛
زنهار به کس مگو تو این رازِ نهفت:
هر لاله که پَژْمُرد، نخواهد بِشْکفت
#خیام
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
سلیقه ام بالا رفته بود و دیگر داستان های سوزناک و آبکی نمی خواندم. کتاب های خوب از نویسندگان خوب می خواندم و فیلم های هنری و خوب می دیدم. نقد کتاب و فیلم می خواندم و با دیگران بحث می کردم. موقع بحث و نقد و بررسی زور می زدم. سرخ و زرد می شدم. رگ های گردنم می زد بیرون. چند وقت بود روشن فکر شده بودم. حرف های گنده می زدم. هی نویسندگان و کارگردان های خارجی را به رخ طرف می کشیدم. سارتر، کامو، همینگوی، چخوف، آنتونیونی، هیچکاک، دسیکا، جان فورد بلغور می کردم. بی آن که بفهمم و بدانم کی هستند و چه می گویند. حتی اسمشان را غلط تلفظ می کردم. اما از رو نمی رفتم.
#شما_که_غریبه_نیستید
#هوشنگ_مرادی_کرمانی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
سلیقه ام بالا رفته بود و دیگر داستان های سوزناک و آبکی نمی خواندم. کتاب های خوب از نویسندگان خوب می خواندم و فیلم های هنری و خوب می دیدم. نقد کتاب و فیلم می خواندم و با دیگران بحث می کردم. موقع بحث و نقد و بررسی زور می زدم. سرخ و زرد می شدم. رگ های گردنم می زد بیرون. چند وقت بود روشن فکر شده بودم. حرف های گنده می زدم. هی نویسندگان و کارگردان های خارجی را به رخ طرف می کشیدم. سارتر، کامو، همینگوی، چخوف، آنتونیونی، هیچکاک، دسیکا، جان فورد بلغور می کردم. بی آن که بفهمم و بدانم کی هستند و چه می گویند. حتی اسمشان را غلط تلفظ می کردم. اما از رو نمی رفتم.
#شما_که_غریبه_نیستید
#هوشنگ_مرادی_کرمانی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
وقتی آگهی های ترحیم را می خوانم همیشه سن متوفی را نگاه می کنم.ناخودآگاه عدد را با سن خودم مقایسه می کنم.فکر می کنم.چهار سال مانده.نُه سال دیگر.دو سال دیگر می میرم.قدرت اعداد هیچ گاه به اندازه ی وقتی که برای محاسبه ی زمان مرگ مان ازشان استفاده می کنیم نمایان نمی شود.
ما برترین شکل حیات بر روی زمین هستیم ولی با این حال بی اندازه مغموم ایم چون چیزی را می دانیم که هیچ کدام از دیگر حیوانات نمی دانند، محکوم بودن مان به مرگ.
#برفک
#دان_دلیلو
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
وقتی آگهی های ترحیم را می خوانم همیشه سن متوفی را نگاه می کنم.ناخودآگاه عدد را با سن خودم مقایسه می کنم.فکر می کنم.چهار سال مانده.نُه سال دیگر.دو سال دیگر می میرم.قدرت اعداد هیچ گاه به اندازه ی وقتی که برای محاسبه ی زمان مرگ مان ازشان استفاده می کنیم نمایان نمی شود.
ما برترین شکل حیات بر روی زمین هستیم ولی با این حال بی اندازه مغموم ایم چون چیزی را می دانیم که هیچ کدام از دیگر حیوانات نمی دانند، محکوم بودن مان به مرگ.
#برفک
#دان_دلیلو
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 رندان سلامت می‌کنند جان را غلامت می‌کنند
مستی ز جامت می‌کنند مستان سلامت می‌کنند
در عشق گشتم فاشتر وز همگنان قلاشتر
وز دلبران خوش باشتر مستان سلامت می‌کنند
غوغای روحانی نگر سیلاب طوفانی نگر
خورشید ربانی نگر مستان سلامت می‌کنند
افسون مرا گوید کسی توبه ز من جوید کسی
بی پا چو من پوید کسی مستان سلامت می‌کنند
ای آرزوی آرزو آن پرده را بردار زو
من کس نمی‌دانم جز او مستان سلامت می‌کنند
ای ابر خوش باران بیا وی مستی یاران بیا
وی شاه طراران بیا مستان سلامت می‌کنند
حیران کن و بی‌رنج کن ویران کن و پرگنج کن
نقد ابد را سنج کن مستان سلامت می‌کنند
آن دام آدم را بگو وان جان عالم را بگو
وان یار و همدم را بگو مستان سلامت می‌کنند
#رندان مست
#مولانا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 رندان سلامت می‌کنند جان را غلامت می‌کنند
مستی ز جامت می‌کنند مستان سلامت می‌کنند
در عشق گشتم فاشتر وز همگنان قلاشتر
وز دلبران خوش باشتر مستان سلامت می‌کنند
غوغای روحانی نگر سیلاب طوفانی نگر
خورشید ربانی نگر مستان سلامت می‌کنند
افسون مرا گوید کسی توبه ز من جوید کسی
بی پا چو من پوید کسی مستان سلامت می‌کنند
ای آرزوی آرزو آن پرده را بردار زو
من کس نمی‌دانم جز او مستان سلامت می‌کنند
ای ابر خوش باران بیا وی مستی یاران بیا
وی شاه طراران بیا مستان سلامت می‌کنند
حیران کن و بی‌رنج کن ویران کن و پرگنج کن
نقد ابد را سنج کن مستان سلامت می‌کنند
آن دام آدم را بگو وان جان عالم را بگو
وان یار و همدم را بگو مستان سلامت می‌کنند
#رندان مست
#مولانا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🕸پارادوكس معاش و معاد
آخرت‌جويی يا معادگرايی (اسكتولوژی)، نوعی اعتقاد و باور دينی است كه فرض اوليه آن باور به وجود جهان دوم و ديگری است كه دنباله جهان كنونی و زمينی بوده و به روز وصل آن "محشر يا رستاخيز" اطلاق می‌كنند. در اين روز به داوری اعمال خوب و بد آدمی در جهان اول يا فانی پرداخته و هر كس به سزای اعمال نيك و بد خويش می‌رسد. بر اساس اين اعتقاد در جهان باقی ، سيستم تنبيه و تشويق به صورت عوالم جهنم و بهشت تعبيه شده است كه اولی محل عقوبت و عذاب دردناك و دومی عالم لذايذ و خوشی‌هاست. در چنين دستگاه اعتقادی عموما اينگونه ادعا ميشود كه بايد عمده توجهات انسان اين جهانی به جهان دوم وخانه آخرت وابدی معطوف بوده و در راستای اندوخته‌ای باشد كه در آن جهان به كار او می‌آيد.
🌑دنيا گرايی نيز فراگردی است كه "در آن فكر و عمل دينی و نهادهای مذهبی اهميت اجتماعی خود را از دست ميدهند" (ترنر، ج.، فرهنگ جامعه شناسی، ص٣٣٧ ). در زمينه حيات اجتماعی "غير دينی شدن يا سكولاريزم با زدودن بعد تقدس‌آميز برخی از مظاهر جهان و مقام انسان در جهان همراه است و با آن مظاهر عقلانی ، علمی و فنی جايگزين مظاهر دينی و تبيين جهان با بهره‌گيری از امور مقدس و الهی ميشود"(آلن بيرو ، فرهنگ علوم اجتماعی، ص٣٣٤).
🌗اين فرايند مسيری است كه اروپا با ستيزه‌های اجتماعی و سياسی عليه فرهنگ مسلط و واپسگرای دينی عصر اسكولاستيك در قرون وسطی طی كرده و روند دنياگرايی و مدرنيزم را پيموده است. پيروان اسكولاستيك "ايمان را بر عقل و خرد مقدم می‌داشتند و معتقد بودند كه نخست بايد ايمان آورد و سپس مفاهيم و مطالب رادرك كرد... آنان با هرگونه استقلال فكری و انديشه‌ای مخالف بودند و به نوشته‌های كتب مقدس و اصول اعتقادات دين مسيح و تعليمات كليسا استناد می‌كردند" (آراسته‌خو، م. نقدی بر اصطلاحات اجتماعی، ص١٠٥).
🌘فرهنگ ايرانی آغشته به دستورات دينی نيز مملو از نصايح و مواعظی است كه جهان خاكی را خوار شمرده و تمامی مساعی و هدف زندگی و اصولا آفرينش را معطوف به جهان آخرت می‌شمارد (الدنيا مزرعه الاخره). اين خصيصه چنان ترويج و تعميم داده شده كه می‌توان آثار و بقايای آن را نه تنها در متون دينی ، تاريخی و ادبی يافت بلكه در متن زندگی اجتماعی جامعه ايران نيز از ديرباز تاكنون قابل مشاهده است. در پرتو چنين ايستارها و نگرش‌هايی است كه ژوليدگی و بی‌علاقگی به دنيا و هر آنچه در آن هست ،جزو خصايص بارز ايران و ايرانی می‌نمايد. در زمان محمد شاه قاجار يك سياح انگليسی بنام "فلاندن" پس از بازگشت از گشت وگذار در ايران می‌نويسد:" در سرتاسر ايران ، بنايی كه خراب شود كسی همت نمی‌كند آنرا تعمير كند. پيوسته ويرانی بر ويرانه می‌افتد و روی هم كپه ميشود. وقتی ديده ميشود كه پل‌ها خراب ، كاروانسراها و راهها و جاده‌ها درهم ريخته ، انسان به فكر ميرود و به نظرش ميرسد كه هريك از اهالی يا ساكنان ايران تنها به جا و زمينی كه روی آن كار می‌كنند ، دل بسته‌اند و با ساير جاهای كشور خود رابطه‌ای ندارند. مردم در همه جا عموما پژمرده و درحال احتضارند "( انصافپور،غ. ايران و ايرانی ،ص٥٢).
🌒در جای ديگر همفر جاسوس انگليسی می‌نويسد: "عمده نقاط ضعفی را كه ديدم عبارتند از ترك دنيا و فقط چسبيدن به آخرت و اختصاص اعمال به اين مقصد و..." اين خصيصه از آن جهت به منزله مانع فرهنگی توسعه قلمداد می‌شود كه "ما هنوز نمونه‌ای نداريم كه يك كشوری توانسته باشد در كنار دين و ديانت به درجات عالی صنعتی برسد و يك كشور توسعه يافته بمعنای اقتصادی مدرن باشد". احمد كسروی در اثر كوچك خود بنام "كار، پيشه، پول" می‌نويسد: "امروزه ايرانيان به دو گروهند. يكی آنانكه كهنه انديشند و پيروی كيش‌ها می‌كنند و ديگری آنان كه نوانديشند و چيزهايی را از اروپا ياد گرفته‌اند. آنان كه پيروان كيش‌هايند از آميغ‌های زندگی بسيار دورند. آنان زندگانی را برای كارهای كيش خود كه مايه آبادی جهان ديگرشان است ميخواهند و اين است كه در زمينه كار و پيشه و كوشش ، يگانه بايايی (اجبار) كه برای خود می‌شناسند آن است كه پولی بدست آورند و روزی خانواده خود را راه بيندازند. در نزد آنان گفتكو از بسيجيدن (توليد)، گساريدن (مصرف) و آبادی كشور و فيروزی توده و مانند اينها ارجی ندارد". وی با چنين تعبيری از منش ايرانی می‌افزايد "بی شوند (علت) نيست كه در اين كشور مفتخوری تا به اين حد گسترس يافته، بی شوند نيست كه كارهای بيهوده تا بدين حد فراوان گرديده ، بی شوند نيست كه بيشتر زمين‌های كشتنی اين كشور، خشك و ويرانه افتاده و بی شوند نيست كه سرزمينی كه از روی حساب می‌بايست دست كم به دويست و پنجاه ميليون مردم خواربار دهد به بيست ميليون نمی‌دهد. بی شوند نيست كه سال می‌آيد و ميرود و بسياری از خانواده‌ها از بسياری از ميوه‌ها كمترين بهره نمی‌يابند."
#علي_طايفي
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🕸پارادوكس معاش و معاد
آخرت‌جويی يا معادگرايی (اسكتولوژی)، نوعی اعتقاد و باور دينی است كه فرض اوليه آن باور به وجود جهان دوم و ديگری است كه دنباله جهان كنونی و زمينی بوده و به روز وصل آن "محشر يا رستاخيز" اطلاق می‌كنند. در اين روز به داوری اعمال خوب و بد آدمی در جهان اول يا فانی پرداخته و هر كس به سزای اعمال نيك و بد خويش می‌رسد. بر اساس اين اعتقاد در جهان باقی ، سيستم تنبيه و تشويق به صورت عوالم جهنم و بهشت تعبيه شده است كه اولی محل عقوبت و عذاب دردناك و دومی عالم لذايذ و خوشی‌هاست. در چنين دستگاه اعتقادی عموما اينگونه ادعا ميشود كه بايد عمده توجهات انسان اين جهانی به جهان دوم وخانه آخرت وابدی معطوف بوده و در راستای اندوخته‌ای باشد كه در آن جهان به كار او می‌آيد.
🌑دنيا گرايی نيز فراگردی است كه "در آن فكر و عمل دينی و نهادهای مذهبی اهميت اجتماعی خود را از دست ميدهند" (ترنر، ج.، فرهنگ جامعه شناسی، ص٣٣٧ ). در زمينه حيات اجتماعی "غير دينی شدن يا سكولاريزم با زدودن بعد تقدس‌آميز برخی از مظاهر جهان و مقام انسان در جهان همراه است و با آن مظاهر عقلانی ، علمی و فنی جايگزين مظاهر دينی و تبيين جهان با بهره‌گيری از امور مقدس و الهی ميشود"(آلن بيرو ، فرهنگ علوم اجتماعی، ص٣٣٤).
🌗اين فرايند مسيری است كه اروپا با ستيزه‌های اجتماعی و سياسی عليه فرهنگ مسلط و واپسگرای دينی عصر اسكولاستيك در قرون وسطی طی كرده و روند دنياگرايی و مدرنيزم را پيموده است. پيروان اسكولاستيك "ايمان را بر عقل و خرد مقدم می‌داشتند و معتقد بودند كه نخست بايد ايمان آورد و سپس مفاهيم و مطالب رادرك كرد... آنان با هرگونه استقلال فكری و انديشه‌ای مخالف بودند و به نوشته‌های كتب مقدس و اصول اعتقادات دين مسيح و تعليمات كليسا استناد می‌كردند" (آراسته‌خو، م. نقدی بر اصطلاحات اجتماعی، ص١٠٥).
🌘فرهنگ ايرانی آغشته به دستورات دينی نيز مملو از نصايح و مواعظی است كه جهان خاكی را خوار شمرده و تمامی مساعی و هدف زندگی و اصولا آفرينش را معطوف به جهان آخرت می‌شمارد (الدنيا مزرعه الاخره). اين خصيصه چنان ترويج و تعميم داده شده كه می‌توان آثار و بقايای آن را نه تنها در متون دينی ، تاريخی و ادبی يافت بلكه در متن زندگی اجتماعی جامعه ايران نيز از ديرباز تاكنون قابل مشاهده است. در پرتو چنين ايستارها و نگرش‌هايی است كه ژوليدگی و بی‌علاقگی به دنيا و هر آنچه در آن هست ،جزو خصايص بارز ايران و ايرانی می‌نمايد. در زمان محمد شاه قاجار يك سياح انگليسی بنام "فلاندن" پس از بازگشت از گشت وگذار در ايران می‌نويسد:" در سرتاسر ايران ، بنايی كه خراب شود كسی همت نمی‌كند آنرا تعمير كند. پيوسته ويرانی بر ويرانه می‌افتد و روی هم كپه ميشود. وقتی ديده ميشود كه پل‌ها خراب ، كاروانسراها و راهها و جاده‌ها درهم ريخته ، انسان به فكر ميرود و به نظرش ميرسد كه هريك از اهالی يا ساكنان ايران تنها به جا و زمينی كه روی آن كار می‌كنند ، دل بسته‌اند و با ساير جاهای كشور خود رابطه‌ای ندارند. مردم در همه جا عموما پژمرده و درحال احتضارند "( انصافپور،غ. ايران و ايرانی ،ص٥٢).
🌒در جای ديگر همفر جاسوس انگليسی می‌نويسد: "عمده نقاط ضعفی را كه ديدم عبارتند از ترك دنيا و فقط چسبيدن به آخرت و اختصاص اعمال به اين مقصد و..." اين خصيصه از آن جهت به منزله مانع فرهنگی توسعه قلمداد می‌شود كه "ما هنوز نمونه‌ای نداريم كه يك كشوری توانسته باشد در كنار دين و ديانت به درجات عالی صنعتی برسد و يك كشور توسعه يافته بمعنای اقتصادی مدرن باشد". احمد كسروی در اثر كوچك خود بنام "كار، پيشه، پول" می‌نويسد: "امروزه ايرانيان به دو گروهند. يكی آنانكه كهنه انديشند و پيروی كيش‌ها می‌كنند و ديگری آنان كه نوانديشند و چيزهايی را از اروپا ياد گرفته‌اند. آنان كه پيروان كيش‌هايند از آميغ‌های زندگی بسيار دورند. آنان زندگانی را برای كارهای كيش خود كه مايه آبادی جهان ديگرشان است ميخواهند و اين است كه در زمينه كار و پيشه و كوشش ، يگانه بايايی (اجبار) كه برای خود می‌شناسند آن است كه پولی بدست آورند و روزی خانواده خود را راه بيندازند. در نزد آنان گفتكو از بسيجيدن (توليد)، گساريدن (مصرف) و آبادی كشور و فيروزی توده و مانند اينها ارجی ندارد". وی با چنين تعبيری از منش ايرانی می‌افزايد "بی شوند (علت) نيست كه در اين كشور مفتخوری تا به اين حد گسترس يافته، بی شوند نيست كه كارهای بيهوده تا بدين حد فراوان گرديده ، بی شوند نيست كه بيشتر زمين‌های كشتنی اين كشور، خشك و ويرانه افتاده و بی شوند نيست كه سرزمينی كه از روی حساب می‌بايست دست كم به دويست و پنجاه ميليون مردم خواربار دهد به بيست ميليون نمی‌دهد. بی شوند نيست كه سال می‌آيد و ميرود و بسياری از خانواده‌ها از بسياری از ميوه‌ها كمترين بهره نمی‌يابند."
#علي_طايفي
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
آزادی بیان و آزادی قلم را می‌توان
با یک قدرت بزرگ‌تر از ما گرفت ؛
اما #آزادی_اندیشه را هرگز !
#ایمانوئل_کانت
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
با یک قدرت بزرگ‌تر از ما گرفت ؛
اما #آزادی_اندیشه را هرگز !
#ایمانوئل_کانت
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
چگونه امکان دارد که کسی خود را، در آينده‌ای نامعلوم که در آن ممکن است احساساتش دگرگون شده باشند، نسبت به ديگری ملتزم گرداند. مثلاً، چگونه ممکن است شخصی از سر خلوص و صداقت، عهد زناشويی ببندد، وقتی که میداند که احتمالاً گذشت زمان، احساساتش را نسبت به کسی که اکنون دوستش می‌دارد دگرگون خواهد کرد؟ اگر به ديگری قول وفاداری دهم، آيا خود را در معرض اين خطر نياورده‌ام که با روی و ريا زندگی کنم و بدون احساس [مساعد] يا خلوص، به عمل دست يازم؟ مارسل معتقد است که اگر کسی به حد لحظه‌ی موجود، تنزل يابد، يعنی اگر تنها دستورالعملش اين باشد که وضع و حالِ کنونیِ وجدانِ خود را بپذيرد، «خودِ» او، وحدت هستی نمی‌‌تواند داشت. از طريقِ وفاست که «خود»، به نوعی هويت، نوعی وحدت، و نوعی غلبه بر خوره‌های فرساينده‌ای که گذشت زمان، به جانِ دار و ندار ما می‌اندازد دست می‌يابد. وعده دادن، يا عهد بستن، به معنای قبول اين مسئوليت است که برای شخصِ ديگری، چيزی باشم؛ به معنای ايجاد ارتباطی است که قول داده شده که خلاق باشد، فارغ از اين‌که گذشت زمان، چه دگرگونی‌هايی پديد می‌تواند آورد.
وفا را صِرف ثَبات قدم يا پافشاری در عملْ به ظاهرِ وعده‌هايی که داده شده دانستن، طرز تلقی‌‌ای است فاجعه‌آميز. البته، هستند کسانِ بسياری که، وفا در نظرشان به حد پايبندیِ اکيد به انجام وظيفه، تنزل يافته است؛ اما اين تحريفِ آشکارِ وفای واقعی است. صرفِ ثبات قدم، ممکن است خيانت به وفا باشد. فقط بايد حکايت قناطير را در اناجيل به ياد آوريم تا دريابيم که وفا را نمی‌توان با حفظ وضع موجود يکی انگاشت. برعکس، از ذاتيات وفا يکی اين است که خلاق باشيم و بخواهيم که با ديگری در کوشش‌هايی که می‌کند تا به آزادی دست يابد، تشريک مساعی کنيم. از اين‌رو، وفا مستلزم هوشياریِ دائم است در برابر رخوتِ همرنگی با جماعت و صلابتِ عادت. محافظه‌کاری متحجرانه، ضد وفاست؛ زيرا، در جهانی که انسانِ اصيل، در آن بايد هميشه در سير و سلوک باشد، وفاداری بايد انعطاف‌پذير باشد و الا به خيانت بدل می‌شود.
– گابریل مارسل، سم کین/ترجمه‌ی مصطفی ملکیان
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
چگونه امکان دارد که کسی خود را، در آينده‌ای نامعلوم که در آن ممکن است احساساتش دگرگون شده باشند، نسبت به ديگری ملتزم گرداند. مثلاً، چگونه ممکن است شخصی از سر خلوص و صداقت، عهد زناشويی ببندد، وقتی که میداند که احتمالاً گذشت زمان، احساساتش را نسبت به کسی که اکنون دوستش می‌دارد دگرگون خواهد کرد؟ اگر به ديگری قول وفاداری دهم، آيا خود را در معرض اين خطر نياورده‌ام که با روی و ريا زندگی کنم و بدون احساس [مساعد] يا خلوص، به عمل دست يازم؟ مارسل معتقد است که اگر کسی به حد لحظه‌ی موجود، تنزل يابد، يعنی اگر تنها دستورالعملش اين باشد که وضع و حالِ کنونیِ وجدانِ خود را بپذيرد، «خودِ» او، وحدت هستی نمی‌‌تواند داشت. از طريقِ وفاست که «خود»، به نوعی هويت، نوعی وحدت، و نوعی غلبه بر خوره‌های فرساينده‌ای که گذشت زمان، به جانِ دار و ندار ما می‌اندازد دست می‌يابد. وعده دادن، يا عهد بستن، به معنای قبول اين مسئوليت است که برای شخصِ ديگری، چيزی باشم؛ به معنای ايجاد ارتباطی است که قول داده شده که خلاق باشد، فارغ از اين‌که گذشت زمان، چه دگرگونی‌هايی پديد می‌تواند آورد.
وفا را صِرف ثَبات قدم يا پافشاری در عملْ به ظاهرِ وعده‌هايی که داده شده دانستن، طرز تلقی‌‌ای است فاجعه‌آميز. البته، هستند کسانِ بسياری که، وفا در نظرشان به حد پايبندیِ اکيد به انجام وظيفه، تنزل يافته است؛ اما اين تحريفِ آشکارِ وفای واقعی است. صرفِ ثبات قدم، ممکن است خيانت به وفا باشد. فقط بايد حکايت قناطير را در اناجيل به ياد آوريم تا دريابيم که وفا را نمی‌توان با حفظ وضع موجود يکی انگاشت. برعکس، از ذاتيات وفا يکی اين است که خلاق باشيم و بخواهيم که با ديگری در کوشش‌هايی که می‌کند تا به آزادی دست يابد، تشريک مساعی کنيم. از اين‌رو، وفا مستلزم هوشياریِ دائم است در برابر رخوتِ همرنگی با جماعت و صلابتِ عادت. محافظه‌کاری متحجرانه، ضد وفاست؛ زيرا، در جهانی که انسانِ اصيل، در آن بايد هميشه در سير و سلوک باشد، وفاداری بايد انعطاف‌پذير باشد و الا به خيانت بدل می‌شود.
– گابریل مارسل، سم کین/ترجمه‌ی مصطفی ملکیان
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌓 #پارادوكس #معاش و #معاد ٢
در همين معناست كه مفهوم زهد نيز به عنوان الگوی رفتاری مسلمان ايرانی به بيان غزالی:" آن است كه دنيا آسوده و راحت به آدمی روی آورد و او بتواند بدون اين كه بد نام شود يا مقامش پايين آيد از آن بهره گيرد ولی از بيم آنكه مبادا به دنيا انس گيرد و در نتيجه به غير خدا انس گيرد و در محبت ذات باری ديگری را شريك ساخته باشد ، آن را ترك گويد. با اين تعريف زهد عبارت است از ترك لذايذ گذران دنيا به طمع لذايذ پايدار آخرت" (الفاخوری، حنا، تاريخ فلسفه اسلامی، ص٢٦٥). از سوی ديگر فقر نيز مولد زهد در دنياست. فقر در نظر تصوف ايرانی به معنای نداشتن مال نيست بلكه نخواستن آن است. در اين معنا از نظر لغوی نيز حتی دنيا از ريشه دنی يا پست برآمده و دلبستگی بدان نيز پستی تلقی می‌شود و فقر نيز نوعی فخر بشمار ميرود. در رويكرد دينی دنياگريز اصولا هرگونه تفكر و تدبيری (بجز تعقل مبتنی بر پاسخهای از پيش تعيين شده) و خردورزی مورد تهاجم بوده و تقبيح می‌شود و تسليم بی‌قيد و شرط به نيروهای ازلی و ابدی و ماوراءالطبيعه از يكسو و تبعيت محض از نيروهای مافوق اراده بشری و به تعبير نظريه شيعه اطاعت از نمايندگان خدا در زمين از اصول تام و تمام تلقی می‌شود.
🕋تبعات معادگرايی دينی كه از ديرباز درذهن و انديشه ايرانی ريشه دوانده و با انواع تهديد و تطميع‌های آن جهانی، همواره در درازنای تاريخ ايران اسلامی معاش اورا به مخاطره انداخته است و امروزه يكی از موانع راهبردی توسعه فراگير و پايدار محسوب ميشود، در ساير گستره‌های جامعه‌ای نيز قابل باز يابی است :
- درگستره سياسی به فرمانپرستی ، ستم پذيری و قوام بجشيدن به استبداد سياسی و دينی ، منع آزادی انديشه و بيان منجر شده است.
- در گستره اقتصادی به قناعت در توليد و اكتفا به قوت لايموت و پرهيز از كارآفرينی و معاش نيم‌بند منتهی شده است.
- در گستره فكری و انديشگی نيز سبب آماده‌خوری ،ضعف نوآوری ،خلاقيت و نوجويی و تغيير پذيری شده است.
- در گستره آموزشی بسترساز تقديرگرايی، سرنوشت‌پذيری، سكون، گذشته‌گرايی و مرگ‌دوستی‌های مبهم گرديده است. (در زبان فارسی تنها محل راحتی و آرامش، آرامگاه! است؛ زمانی كه انسان دينی از قفس تنگ جهان فانی و شدايد ناشی از معاش پر زحمت آن رهايی می‌يابد و با انديشه معاد به آرامش ابدی می‌شتابد!).
- در گستره شغلی به آماده‌خوری ، راحت‌طلبی و ضعف بهره‌وری و كارآيی و در نهايت بيگانگی شغلی انجانيده است.
- در گستره علمی و معرفتی موجب تقليدگرايی ،خردگريزی، تقدس‌گرايی و ضعف پرسشگری شده است.
🔦بی‌ترديد يكی از زمينه‌های ورود به مدرنيزم و قبول و عينی‌سازی پاردايم‌های آن در زندگی روزمره و تكثير انديشه نوجويی ، نوآوری و كارآفرينی و توليدگری در ايران امروز تخفيف دامنه و گستره آخرت‌جويی و ارج نهادن به دنيايی است كه بر اثر آن و به اميد بهشت برين، برای اكثر مسلمانان به جهنمی اين جهانی تبديل شده است. ماكس شلر درخصوص شرايط ظهور علم نوين و عقلگرايی به عواملی چند اشاره ميكند:
١. از بين رفتن كنترلهای بخصوص بر تفكر به سبب رفرماسيون و اصلاح دينی
٢. كانال زدن همه ظرفيتهای روانی توسط تعبير دينی به كار در اين جهان و در ظرف پيشه و شغل فردی.
٣. آزادی انديشه ورزی وعلم ازطريق جدايی دين وسياست
٤. ظهور و ارزشگذاری بر علم باوری با يك عشق جديد و احساس به طبيعت و نه ماورای آن.
-----------------------------
این نوشته برگرفته از کتاب من زیر عنوان موانع فرهنگی توسعه تحقیقات در ایران است که منابع آن در این نوشته ذکر نشده است.
#علي_طايفي
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌓 #پارادوكس #معاش و #معاد ٢
در همين معناست كه مفهوم زهد نيز به عنوان الگوی رفتاری مسلمان ايرانی به بيان غزالی:" آن است كه دنيا آسوده و راحت به آدمی روی آورد و او بتواند بدون اين كه بد نام شود يا مقامش پايين آيد از آن بهره گيرد ولی از بيم آنكه مبادا به دنيا انس گيرد و در نتيجه به غير خدا انس گيرد و در محبت ذات باری ديگری را شريك ساخته باشد ، آن را ترك گويد. با اين تعريف زهد عبارت است از ترك لذايذ گذران دنيا به طمع لذايذ پايدار آخرت" (الفاخوری، حنا، تاريخ فلسفه اسلامی، ص٢٦٥). از سوی ديگر فقر نيز مولد زهد در دنياست. فقر در نظر تصوف ايرانی به معنای نداشتن مال نيست بلكه نخواستن آن است. در اين معنا از نظر لغوی نيز حتی دنيا از ريشه دنی يا پست برآمده و دلبستگی بدان نيز پستی تلقی می‌شود و فقر نيز نوعی فخر بشمار ميرود. در رويكرد دينی دنياگريز اصولا هرگونه تفكر و تدبيری (بجز تعقل مبتنی بر پاسخهای از پيش تعيين شده) و خردورزی مورد تهاجم بوده و تقبيح می‌شود و تسليم بی‌قيد و شرط به نيروهای ازلی و ابدی و ماوراءالطبيعه از يكسو و تبعيت محض از نيروهای مافوق اراده بشری و به تعبير نظريه شيعه اطاعت از نمايندگان خدا در زمين از اصول تام و تمام تلقی می‌شود.
🕋تبعات معادگرايی دينی كه از ديرباز درذهن و انديشه ايرانی ريشه دوانده و با انواع تهديد و تطميع‌های آن جهانی، همواره در درازنای تاريخ ايران اسلامی معاش اورا به مخاطره انداخته است و امروزه يكی از موانع راهبردی توسعه فراگير و پايدار محسوب ميشود، در ساير گستره‌های جامعه‌ای نيز قابل باز يابی است :
- درگستره سياسی به فرمانپرستی ، ستم پذيری و قوام بجشيدن به استبداد سياسی و دينی ، منع آزادی انديشه و بيان منجر شده است.
- در گستره اقتصادی به قناعت در توليد و اكتفا به قوت لايموت و پرهيز از كارآفرينی و معاش نيم‌بند منتهی شده است.
- در گستره فكری و انديشگی نيز سبب آماده‌خوری ،ضعف نوآوری ،خلاقيت و نوجويی و تغيير پذيری شده است.
- در گستره آموزشی بسترساز تقديرگرايی، سرنوشت‌پذيری، سكون، گذشته‌گرايی و مرگ‌دوستی‌های مبهم گرديده است. (در زبان فارسی تنها محل راحتی و آرامش، آرامگاه! است؛ زمانی كه انسان دينی از قفس تنگ جهان فانی و شدايد ناشی از معاش پر زحمت آن رهايی می‌يابد و با انديشه معاد به آرامش ابدی می‌شتابد!).
- در گستره شغلی به آماده‌خوری ، راحت‌طلبی و ضعف بهره‌وری و كارآيی و در نهايت بيگانگی شغلی انجانيده است.
- در گستره علمی و معرفتی موجب تقليدگرايی ،خردگريزی، تقدس‌گرايی و ضعف پرسشگری شده است.
🔦بی‌ترديد يكی از زمينه‌های ورود به مدرنيزم و قبول و عينی‌سازی پاردايم‌های آن در زندگی روزمره و تكثير انديشه نوجويی ، نوآوری و كارآفرينی و توليدگری در ايران امروز تخفيف دامنه و گستره آخرت‌جويی و ارج نهادن به دنيايی است كه بر اثر آن و به اميد بهشت برين، برای اكثر مسلمانان به جهنمی اين جهانی تبديل شده است. ماكس شلر درخصوص شرايط ظهور علم نوين و عقلگرايی به عواملی چند اشاره ميكند:
١. از بين رفتن كنترلهای بخصوص بر تفكر به سبب رفرماسيون و اصلاح دينی
٢. كانال زدن همه ظرفيتهای روانی توسط تعبير دينی به كار در اين جهان و در ظرف پيشه و شغل فردی.
٣. آزادی انديشه ورزی وعلم ازطريق جدايی دين وسياست
٤. ظهور و ارزشگذاری بر علم باوری با يك عشق جديد و احساس به طبيعت و نه ماورای آن.
-----------------------------
این نوشته برگرفته از کتاب من زیر عنوان موانع فرهنگی توسعه تحقیقات در ایران است که منابع آن در این نوشته ذکر نشده است.
#علي_طايفي
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
امروزه همه میدانند که تحمل انتقاد نشانه ی بارز فرهنگ است؛حتی بعضی ها میدانند که مردان برجسته خواهان و تحریک کننده ی این انتقاد هستند زیرا این انتقاد به آنها نشان میدهد که بی عدالتی آنها در کجاست و اگر این نشانه وجود نداشته باشد آنها از بی عدالتی خود مطلع نمیشوند.
اما «توان انتقاد کردن و حفظ وجدان صادق» در مخالفت با آنچه «همیشگی»،«سنتی» و «مقدس» است هنری والاتر از تحمل و تحریک انتقاد است و این هنر در فرهنگ ما حقیقتا بزرگ،نو و شگفت آور است.این هنر گامی نهایی در آزاد اندیشی است،اما این موضوع را چه کسی میداند؟
حکمت_شادان
فریدریش_نیچه
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
امروزه همه میدانند که تحمل انتقاد نشانه ی بارز فرهنگ است؛حتی بعضی ها میدانند که مردان برجسته خواهان و تحریک کننده ی این انتقاد هستند زیرا این انتقاد به آنها نشان میدهد که بی عدالتی آنها در کجاست و اگر این نشانه وجود نداشته باشد آنها از بی عدالتی خود مطلع نمیشوند.
اما «توان انتقاد کردن و حفظ وجدان صادق» در مخالفت با آنچه «همیشگی»،«سنتی» و «مقدس» است هنری والاتر از تحمل و تحریک انتقاد است و این هنر در فرهنگ ما حقیقتا بزرگ،نو و شگفت آور است.این هنر گامی نهایی در آزاد اندیشی است،اما این موضوع را چه کسی میداند؟
حکمت_شادان
فریدریش_نیچه
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
زنان تمام این میلیون ها سال درون خانه‌ها نشسته‌اند، تا آنجا که اکنون دیگر نیروی خلاقه آنها در دیوارها نفوذ کرده و، در واقع، خصوصیات آجر و ملاط را چنان تغییر داده است که ناگزیر باید آن را با قلم و قلم‌مو و کار و سیاست مهار کرد. اما این نیروی خلاقه با نیروی خلاقه مرد بسیار متفاوت است. و باید گفت بسیار تاسف‌آور است که جلو این نیرو سد شود یا به هدر رود، زیرا به واسطه قرنها انضباط سخت به دست آمده، و جایگزینی برای آن وجود ندارد.
جای بسی تاسف است اگر زنان مانند مردان بنویسند، یا مانند مردان زندگی کنند، یا ظاهرشان شبیه مردان باشد، زیرا اگر این دو جنسیت – با توجه به وسعت و تنوع دنیا – تا این حد بی‌کفایت‌اند، چگونه می‌خواهیم تنها با یک جنسیت سر کنیم؟...!
کتاب:اتاقی از آن خود
نویسنده: ویرجینیا وولف
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
زنان تمام این میلیون ها سال درون خانه‌ها نشسته‌اند، تا آنجا که اکنون دیگر نیروی خلاقه آنها در دیوارها نفوذ کرده و، در واقع، خصوصیات آجر و ملاط را چنان تغییر داده است که ناگزیر باید آن را با قلم و قلم‌مو و کار و سیاست مهار کرد. اما این نیروی خلاقه با نیروی خلاقه مرد بسیار متفاوت است. و باید گفت بسیار تاسف‌آور است که جلو این نیرو سد شود یا به هدر رود، زیرا به واسطه قرنها انضباط سخت به دست آمده، و جایگزینی برای آن وجود ندارد.
جای بسی تاسف است اگر زنان مانند مردان بنویسند، یا مانند مردان زندگی کنند، یا ظاهرشان شبیه مردان باشد، زیرا اگر این دو جنسیت – با توجه به وسعت و تنوع دنیا – تا این حد بی‌کفایت‌اند، چگونه می‌خواهیم تنها با یک جنسیت سر کنیم؟...!
کتاب:اتاقی از آن خود
نویسنده: ویرجینیا وولف
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@