@flith کانال پروازفکرواندیشه🔴



#روانشناسی دیکتاتوری
#معرفی و شرح کتاب "گریز از آزادی" #نوشته #اریک_فروم و کتاب "ضمیر #پنهان" نوشته #کارل_یونگ

چه می شود که ملت ها عنان و اختیار خود را به دست #دیکتاتورها می سپارند و خود چون قطراتی در دریای دیکتاتوری محو می شوند؟! دیکتاتوری که نه از آسمان نازل شده نه فره ایزدی دارد.

پاسخ این سوال را در دو کتاب جستجو می کنیم.
کارل #یونگ، روانشناس بزرگ در کتاب "ضمیر پنهان/نفس نامکشوف/" به تحلیل روانی #کمونیسم شوروی و رفتار #توده_ای مردم و پذیرش دیکتاتوری #استالین توسط مردم می پردازد.
یونگ مدعی می شود که "خلاء دینی" مردم شوروی که حاصل عقلانیت افراطی قرون اخیر اروپاست آنها را آماده ی پذیرش دیکتاتوری کرده است.
او می گوید وقتی مسایل و انگاره های دینی را از بین بردیم و آنها را #پوچ کردیم و با عقل نقاد به مسایلی نگاه کردیم که منبع و منشاء شان عقل نقاد انسانی نیست، این انسان ها را آماده ی پذیرش دیکتاتورها کرده ایم.

منطق یونگ آن است که 'دین' یک #غریزه_ی_انسانی ست و اگر صورت و ظاهر یک دین را از مردم بگیریم، آنها این غریزه ی ارضاء نشده را به شکل دیگری بروز می دهند.
و اینگونه می شود که مردم با فرافکنی غرایز دینی و ماورایی شان، دیکتاتورهایی چون استالین و #هیتلر را می پذیرند و می پرستند و نابود نشدنی می دانند.

البته تعبیر یونگ از "دین" ، معنای درون نگرانه و #فردیت دهنده و معنابخش آن است نه معنای ظاهری و #قشری آن.

#یونگ با تقبیح حرکات جمعی و توده ای و انقلابی ، آنها را طغیان نفس سرکوب شده ی انسان می داند.

اگر بخواهم در تایید سخن یونگ مثالی بیاورم، آن ؛ حرکات جمعی مردم در هنگام حضور در #ورزشگاه هاست! جایی که تمام اقشار جامعه #نقاب از چهره بر می دارند و در یک حرکت جمعی و توده ای؛ زشت ترین کلام و حرکات جمعی را به زبان می آورند و انجام می دهند که در طول زندگی اجتماعی به کارشان نمی برده اند.

یونگ می گوید هرچه استبداد و محدودیت های حاکمان بر مردم بیشتر باشد، احتمال #طغیان و قیام آنی مردم بیشتر می شود و این طغیان و قیام را در حیطه ی #ناخودآگاه می داند.

شاید حرف یونگ درست باشد و همین دلیل آن باشد که همیشه جامعه شناسان و فیلسوفان و حتی دستگاه های امنیتی از پیشبینی قیام های مردمی عاجزند چون این حرکات در حیطه ی #ناخودآگاهی اند نه حیطه ی #خودآگاه.

یونگ در مورد تولد نظام های زورگو می گوید: "قوی ترین سازمان ها تنها با بی رحمی های فوق العاده ی رهبران و بواسطه ی نازل ترین #شعارها شکل می گیرند"

یونگ دیگر عامل پذیرش دیکتاتوری را #بی_مسولیتی جمعی مردم می داند.
او می گوید مردم با ترسیم یک شهر آرمانی و بهشت آرزوها، بدون تلاش برای ساختن آن بهشت، اختیار خود را دربست به دست دیکتاتوری می سپارند که قول و وعده ی آن بهشت را داده باشد، مردم با شانه خالی کردن از مسولیت پذیری و تلاش، به دوران حیات کودکی باز می گردند. دورانی که خود را دربست در ید اختیار پدر و مادر قرار می داده اند و پدر یا مادر، مسوول تمام احتیاجات آنان بوده است. در این شرایط مردم نقش پدر و مادر را به رییس کشور منتقل می کنند و او هم با جان و دل این اختیار را می پذیرد.


اریک #فروم نیز در کتاب "گریز از آزادی" به جنبه های روانی پذیرش #فاشیسم و دیکتاتوری هیتلر توسط مردم آلمان می پردازد.
او می گوید: "از لحاظ روانشناسی به نظر می رسد این آمادگی برای #تسلیم در برابر رژیم، بیشتر محصول حالتی از خستگی درونی باشد".

فروم می گوید انسان عصر جدید، #تنها مانده است، درون این انسان، "خدا مرده است" و حکومت های امروزی از انسان چیزی جز #سود_دهی را انتظار ندارند و این انسانی که تنها مانده است، به دنبال امنیت و پذیرش می گردد و نتیجتا جذب #سازمان_ها می شود. این انسان با پیوستن به یک سازمان یا توده حس می کند به "من بزرگتری" ملحق شده است و همین سازمان ها، ساختارهای اولیه ی دیکتاتوری اند.

هر سازمان یا نظریه یا حکومتی که #فردیت و #تمامیت و #آزادی فرد را از او بگیرد، در حال بردن فرد به سوی دیکتاتوری و سقوط است.

فروم دوگانه دیکتاتور/مردم را به دوگانه ی #سادیست/#مازوخیست تعبیر می کند. سادیست(دیگر آزار) کسی ست که به دنبال غلبه و تسلط بر دیگران است و مازوخیست (خودآزار) به دنبال غالب و پیروز کردن دیگران بر خود است. فرد خودآزار تمایل دارد آزادی اش را و آسایش اش را فدای دیکتاتوری بکند.

آنچه یونگ و فروم به دقت به آن دست یافتند، #تهی شدن انسان امروزی ست. انسانی که فردیت ندارد و در نظام اقتصادی #سودمحور جهان، تنها به قدر ارزش اقتصادی اش ، ارزش دارد.
این انسان تهی شده؛ آماده ی پذیرش سازمان هایی ست که جواب سوال هایش را داشته باشند.


#آرش رمضانی


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔴

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@


💜

قدیم ها همه چیز واقعی تر بود. زنگ می‌زدیم خانه ی هم و جوابِ چه خبر ها این بود که ملالی نیست ؛ جز دردِ دوری شما ...
واقعا دلتنگ میشدیم و برایش کاری میکردیم.
نمی‌گذاشتیم بماند کپک بزند.
تلفن را که جواب نمی‌دادند میرفتیم دمِ درشان ،بالاخره ول کنِ ماجرا نبودیم تا اصل حالِ همدیگر را بفهمیم.
شش هفت نفری قد و نیم قد جا میشدیم در ماشین که برویم سفر ؛ بعد هفت هشت ساعت میخکوب مینشستیم و آب از آب تکان نمیخورد.
دوست داشتن را در سیب و هلو به قسمت های مساوی تقسیم میکردیم و هیچ کس بی نصیب نمی‌ماند.
حالا هیچ چیز راضی کننده نیست ؛ نه احوالپرسی ها نه رفت و آمد ها نه زنگ هایی که اصلِ حالِ آدم برایشان مهم باشد... ملال هم تا دلمان بخواهد هست.
یک چیزمان کم است و خیلی چیزهایمان را اضافه آورده ایم.

کِش می‌آید دلتنگی هایمان ، نبودن هایمان .. و هیچ کاری از دستمان برنمی‌آید. ما همدیگر را کم آورده ایم و خودمان را زیاد.
قدیم ها آدم خودش را تقسیم میکرد هیچ قسمتی زمین نمی‌ماند ،همه هم از پس قسمتِ خودشان برمی‌آمدند. الان است که مانده ایم روی دستِ خودمان .. نه می‌برندمان و نه خودشان می‌آیند ..

همدیگر را بلد نیستیم یا اصلا نمیخواهیم یاد بگیریم. چهارتا آدمِ بی سواد در دوست داشتن ، در بغل کردن ، در دلم برایت تنگ شده ؛ میخواهم ببینمت ، جمع شده ایم دورِ هم و نه رفتنمان رفتن است نه ماندنمان ماندن .. کاش تا زمین گیر نشده ایم کسی بیاید که ما را بلد باشد. بداند مثلا بینِ سطر هشتم تا پانزدهممان بغض داریم و حول و حوش سطرِ نوزده تا سی و یک دو خودمان هم نمیفهمیم حالمان را .. فقط .. کاش کسی بیاید خواندنمان را بلد باشد .. همین
#مریم_قهرمانلو


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@


🌺 در سراسر تاریخ مکتوب، و شاید از پایان عصر نوسنگی، سه گونه آدم در دنیا بوده اند:
بالا، متوسط، پایین...
که هدف های این سه گروه کاملا سازش ناپذیر است.
هدف طبقه بالا، اینست که سر جای خود بماند،
هدف طبقه متوسط، این است که جای خود را با طبقه بالا عوض کند،
هدف طبقه پایین، زمانی که هدفی داشته باشد، اینست که تمایزات را در هم شکسته و جامعه ای بیافریند که در آن همه انسان ها برابر باشند.
خصلت پایدار طبقه پایین اینست که خرکاری چنان از پا درش می آورد که جز به تناوب، از آنچه بیرون از زندگی روزمره است آگاهی ندارد.

#جورج_اورول
#کتاب_1984


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

نه مرگ آنقدر تلخ است و نه زندگـی آنقدر شیرین○

که انسان براے این دو #شرفش را بدهد●

فریدون فرخزاد☆

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

میل به اطاعت در افراد یک جامعه ، موجب بوجود آمدن فرمانروایان مستبد و فرومایه می شود ...!!

(زیگموند فروید)

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@


آنها که می‌خواهند علل حقیقی معجزات و کرامات را کشف کنند و اشیاء را مانند یک فیلسوف درک کنند نه مانند عوام، که از هرچیز به حیرت می‌افتند، فورأ تکفیر می‌گردند و بی‌دین خوانده می‌شوند. این تکفیر از جانب کسانی است که عوام‌الناس آنان را کاشف اسرار طبیعت و خدا می‌دانند. زیرا این اشخاص به خوبی می‌دانند که اگر پرده اوهام دریده شود آن اعجاب مردم که مایه حفظ قدرت آنهاست از میان خواهد رفت.

#باروخ_اسپینوزا
#دین




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@


انسان در حقیقت حیوانی وحشی و تنفرانگیز است که ما او را فقط در حالت رام و مهار شده می‌شناسیم، این حالت را تمدن نامیده‌اند.

#آرتور_شوپنهاور
#تمدن



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@


آدمی که یکبار خطا کرده باشد و پاش لغزیده باشد و بعد هم پشیمان شده باشد، مطمئنتر است از آدمی که تا به حال پاش نلغزیده ... این حرف سنگین است ... خودم هم میدانم. خطا نکرده، تازه وقتی خطا کرد و از کارتنِ آکبند در آمد، فلزش معلوم میشود، اما فلزِ خطاکرده رو است، روشن است... مثلِ کفِ دست، کج و معوجِ خطش پیداست.
از آدمِ بی خطا میترسم، از آدمِ دو خطا دوری میکنم، اما پای آدمِ تک خطا می ایستم...!


#رضا_امیرخانی


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@



☝️☝️☝️
‍#معرفیاثر
#موسیقیکلاسیک

"Swan Lake" Tchaikovsky
«دریاچه قو» چایکوفسکی

پیوتر ایلیچ چایکوفسکی آهنگساز سرشناس روسی که در مکتب موسیقی آنتون روبنشتاین و در کنسرواتور سن‌پترزبورگ تحصیل کرده است

دریاچه قو یکی از مشهورترین و پرنمایش‌ترین باله‌های جهان است.
چایکوفسکی این باله را در سال ۱۸۷۶ نوشت، در نسخه کلاسیک، نمایش با جشن تولد شاهزاده سیگفرید شروع می‌شود و شاهزاده باید کسی را به همسری برگزیند، در حالی که مردد و بیم‌ناک به کنار دریاچه‌ای پناه می‌برد، متوجه قوی بسیار زیبایی می‌شود که توسط دسته‌ای دیگر از قوها احاطه شده. در گرگ و میش غروب آفتاب ملکه قوها به زنی زیبا به نام اودت تبدیل می‌شود. شاهزاده می‌فهمد جادوگری شیطانی به نام وان راثبارت اودت و دخترکان ندیمه او را به قوهایی تبدیل کرده که تنها در طول شب می‌توانند به صورت انسان درآیند.
اودت به شاهزاده می‌گوید که تنها اگر مردی که قلبی پاک دارد به او ابراز عشق کند طلسم باطل خواهد شد، اما پیش از آنکه شاهزاده بتواند عشق خود را آشکار کند جادوگر بدطینت ظاهر می‌شود.جادوگر فرمان می‌دهد قوها در دریاچه به رقص آیند و بدین ترتیب مانع تماس اودت و شاهزاده می‌شود.
روز بعد مادرشاهزاده به او دستور می‌دهد عروسی انتخاب کند،اما جادوگر با طلسمی دیگر دختر خود، ادیل را به ظاهر اودت درمی‌آورد و شاهزاده عشق خود را به او ابراز می‌کند.اودت واقعی که در جایی مخفی شده و شاهد این صحنه‌است اندوهناک به سمت دریاچه می‌دود. درحالیکه اودت و ندیمه‌گانش اندوهگین در دریاچه شناورند شاهزاده متوجه شده و حیله جادوگر را برای او توضیح می‌دهد و اودت او را می‌بخشد. شاهزاده و اودت دست در دست هم وارد دریاچه می‌شوند، طلسم باطل می‌شود و قوهای ندیمه به انسان تبدیل می‌شوند، ندیمه‌ها جادوگر و دخترش را به دریاچه پرتاب می‌کنند و آنها در آب غرق می‌شوند. گروه ندیمه‌ها در کنار دریاچه روح شاهزاده و اودت را می‌بینند که از دریاچه خارج شده و به سمت بهشت پرواز می‌کنند.

داستان اولیه دریاچه قو بارها تغییر یافته، نسخه ایوانفِ گروه باله نیویورک بدل به نسخه استاندارد مدرن شده‌است، در این نسخه ابراز عشق شاهزاده به دختر جادوگر خیانت به اودت محسوب شده و باعث جاودان شدن طلسم اودت می‌شود، در نسخه‌های آمریکایی پس از جاودان شدن طلسم، اودت ناراحت و اندوهگین خود را به داخل آب پرتاب می‌کند و شاهزاده عاشق از پس او در آب می‌پرد. این فداکاری و عشق خالص باعث شکست جادوگر و باطل شدن طلسم می‌شود. در اجرای گروه‌های چینی و روسی معمولاً عشق بین اودت و شاهزاده آنقدر قوی است که جادوگر را شکست می‌دهد و اودت تبدیل به انسان می‌شود.

#سید_رسول_نقیبی


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

.
اگر وقت ندارید که چندین کتاب بخوانید، نیم ساعت برای این فایل صوتی وقت بگذارید تا اطلاعات کلی راجع به کوروش بزرگ بشنوید.

نوشته: دان ناردو
مترجم: مرتضی صاقب فر
گوینده: فرشاد حیدری

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔴


#بخشی_از_یک_کتاب

قبلنا فکر می‌کردم دنیا از روی قبیله‌ها تقسیم می‌شه. قبیله‌ی سیاها و قبیله‌ی سفیدا ، قبیله‌ی سرخ‌پوستا و قبیله‌ی زردپوستا.
ولی حالا می فهمم درست نیست. دنیا فقط به دو تا قبیله تقسیم می‌شه :
قبیله‌ی آدمایی که بی‌شعورن و قبیله‌ی آدمایی که بی‌شعور نیستن!

#خاطرات_صددرصد_واقعی_یک_سرخپوست_پاره_وقت »
#اثر شرمن_الکسی


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔴

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@



☄ساعت سیاسی

یک وقت در میدان مخبرالدوله دو تا ساعت بود که شهرداری نصب کرده بود ، یکی رو به جنوب و یکی رو به شمال . آن وقت ها هنوز ساعت الکترونیکی نبود . این دو تا ساعت هیچ وقت نمی شد که با هم مطابق باشند ، اغلب یکی دو دقیقه و گاهی یکی دو ساعت با هم تفاوت داشتند .

خدا رحمت کند مرحوم محمد مسعود را ، یک وقت در روزنامه مرد امروز نوشت :
" هر وقت این دو ساعت با هم میزان بشوند ، کار این مملکت هم میزان خواهد شد ."

این نکته آنقدر ظریف بود که دهان به دهان می گشت و شهرداری چون دید که نمی تواند این نقص را رفع کند آن ساعت ها و ستون ساعت را از میدان برداشت . حاجی مُرد و شتر خلاص ! بهترین راه حل یک مسآله ریاضی حل نشدنی ، پاک کردن صورت مسآله است .

🔸هزارستان / باستانی پاریزی

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔴


#سگ_ولگرد
# قسمت اول

چند دكان نانوائي، قصابي، عطاري، دو قهوه خانه و يك سلماني كه همه ی آنها براي سد جوع و رفع احتياجات خيلي ابتدائي زندگي بود تشكيل ميدان ورامين را مي داد. ميدان و آدم هايش زير خورشيد قهار، نيم سوخته، نيم بريان شده ، آرزوي اولين نسيم غروب و سايه شب را مي كردند، آدم ها، دكان ها، درخت ها و جانوران، از كار و جنبش افتاده بودند. هواي گرمي روي سر آنها سنگيني مي كرد و گرد و غبار نرمي جلو آسمان لاجوردي موج مي زد، كه بواسطه آمد و شد اتومبيل ها پيوسته به غلظت آن مي افزود.
يك طرف ميدان درخت چنار كهني بود كه ميان تنه اش پوك و ريخته بود، ولي با سماجت هر چه تمامتر شاخه هاي كج و كوله نقرسي خود را گسترده بود و زير سايه برگهاي خاك آلودش يك سكوي پهن بزرگ زده بودند، كه دو پسر بچه در آنجا به آواز رسا ، شير برنج و تخمه كدو مي فروختند. آب گل آلود غليظي از ميان جوي جلوی قهوه خانه، بزحمت خودش را مي كشاند و رد مي شد.
تنها بنائي كه جلب نظر ميكرد برج معروف ورامين بود كه نصف تنه استوانه اي ترك ترك آن با سر مخروطي پيدا بود .
گنجشك هائي كه لاي درز آجرهاي ريخته آن لانه كرده بودند، نيز از شدت گرما خاموش بودند و چرت مي زدند. فقط صداي ناله سگي فاصله به فاصله سكوت را مي شكست.
اين يك سگ اسكاتلندي بود كه پوزه كاه دودي و به پاهايش خال سياه داشت، مثل اينكه در لجنزار دويده و به او شتك زده بود. گوش هاي بلبله، دم براغ، موهاي تابدار چرك داشت و دو چشم با هوش آدمي در پوزهء پشم آلود او مي درخشيد. در ته چشم هاي او يك روح انساني ديده مي شد، در نيم شبي كه زندگي او را فرا گرفته بود يك چيز بي پايان در چشم هايش موج مي زد و پيامي با خود داشت كه نمي شد آنرا دريافت، ولي پشت ني ني چشم او گير كرده بود. آن نه روشنائي و نه رنگ بود، يك چيز ديگر باور نكردني مثل همان چيزيكه در چشمان آهوي زخمي ديده مي شود بود، نه تنها يك تشابه بين چشم هاي او و انسان وجود داشت بلكه يكنوع تساوي ديده ميشد ._ دو چشم ميشي پر از درد و زجر و انتظار كه فقط در پوزه يك سگ سرگردان ممكن است ديده شود. ولي بنظر مي آمد نگاه هاي دردناك پر از التماس او را كسي نمي ديد و نمي فهميد! جلو دكان نانوائي پادو او را كتك مي زد، جلو قصابي شاگردش به او سنگ مي پراند، اگر زير سايه اتومبيل پناه مي برد، لگد سنگين كفش ميخ دار شوفر از او پذيرائي مي كرد. و زمانيكه همه از آزار به او خسته مي شدند، بچه شير برنج فروش لذت مخصوصي از شكنجه او مي برد. در مقابل هر ناله اي كه مي كشيد يك پاره سنگ به كمرش مي خورد و صداي قهقهه بچه پشت ناله سگ بلند مي شد و مي گفت: ( بد مسب صاحاب!) مثل اينكه همه آنهاي ديگر هم با او هم دست بودند و بطور موذي و آب زیر كاه از او تشويق مي كردند، مي زدند زير خنده. همه محض رضاي خدا او را مي زدند و بنظرشان خيلي طبيعي بود
سگ نجسي را كه مذهب نفرين كرده و هفتا جان دارد براي ثواب بچزانند.
بالاخره پسر بچه شير برنج فروش به قدري پاپي او شد كه حيوان ناچار به كوچه اي كه طرف برج مي رفت فرار كرد، يعني خودش را با شكم گرسنه، به زحمت كشيد و در راه آبي پناه برد. سر را روي دو دست خود گذاشت، زبانش را بيرون آورد، در حالت نيم خواب و نيم بيداري، به كشتزار سبزي كه جلوش موج مي زد نگاه مي كرد.
تنش خسته بود و اعصابش درد مي كرد، در هواي نمناك راه آب آسايش مخصوصي سر تا پايش را فرا گرفت. بوهاي مختلف سبزه هاي نيمه جان، يك لنگه كفش كهنه ی نم كشيده، بوي اشيا ء مرده و جاندار در بيني او
يادگارهاي درهم و دوري را زنده كرد. هر دفعه كه به سبزه زار دقت مي كرد، ميل غريزي او بيدار مي شد و يادبودهاي گذشته را در مغزش از سر نو جان مي داد، ولي اين دفعه به قدري اين احساس قوي بود، مثل اينكه صدائي بيخ گوشش او را وادار به جنبش و جست و خيز مي كرد. ميل مفرطي حس كرد كه در اين سبزه ها بدود و جست بزند.
اين حس موروثي او بود، چه همه اجداد او در اسكاتلند ميان سبزه آزادانه پرورش ديده بودند. اما تنش بقدري كوفته بود كه اجازه كمترين حركت را به او نمي داد. احساس دردناكي آميخته با ضعف و ناتواني به او دست داد. يك مشت احساسات فراموش شده، گم شده همه به هيجان آمدند. پيشتر او قيود و احتياجات گوناگون داشت. خودش
را موظف مي دانست كه به صداي صاحبش حاضر شود، كه شخص بيگانه و يا سگ خارجي را از خانه صاحبش بتاراند، كه با بچه صاحبش بازي بكند، با اشخاص ديده شناخته چه جور تا بكند، با غريبه چه جور رفتار بكند، سر موقع غذا بخورد ، به موقع معين توقع نوازش داشته باشد. ولي حالا تمام اين قيدها از گردنش برداشته شده بود.
ادامه دارد...

#نویسنده: صادق_هدایت


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔴

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔴


#سگ_ولگرد
# قسمت دوم

حالا تمام اين قيدها از گردنش برداشته شده
بود. همه توجه او منحصر به اين شده بود كه با ترس و لرز از روي زبيل، تكه خوراكي بدست بياورد و تمام روز را كتك بخورد و زوزه بكشد_ اين يگانه وسيله دفاع او شده بود _ سابق او با جرأت، بي باك، تميز و سر زنده بود، ولي حالا ترسو و تو سري خور شده بود، هر صدائي كه مي شنيد، و يا هر چيزي نزديك او تكان مي خورد، بخودش مي لرزيد، حتي از صداي خودش وحشت مي كرد_ اصلا او به كثافت و زبيل خو گرفته بود._ تنش مي خاريد، حوصله نداشت كه كيك هايش را شكار بكند و يا خودش را بليسد. او حس مي كرد جزو خاكروبه شده و يك چيزي در او مرده بود، خاموش شده بود.
از وقتي كه در اين جهنم دره افتاده بود، دو زمستان مي گذشت كه يك شكم سير غذا نخورده بود، يك خواب راحت نكرده بود، شهوتش و احساساتش خفه شده بود، يك نفر پيدا نشده بود كه دست نوازشي روي سر او بكشد، يك نفر توي چشم هاي او نگاه نكرده بود، گرچه آدم هاي اين جا ظاهرا شبيه صاحبش بودند، ولي بنظر مي آمد كه احساسات و اخلاق و رفتار صاحبش با اينها زمين تا آسمان فرق داشت، مثل اين بود كه آدم هائي كه سابق با آنها محشور بود، به دنياي او نزديكتر بودند، دردها و احساسات او را بهتر مي فهميدند و از او بيشتر حمايت مي كردند. در ميان بوهائي كه به مشامش مي رسيد، بوئي كه بيش از همه او را گيج مي كرد، بوي شير برنج جلو پسر بچه بـود _ اين مايع سفيد كه آنقدر شبيه شير مادرش بود و يادهاي بچگي را در خاطرش مجسم مي كرد_ ناگهان يك حالت كرختي به او دست داد، به نظرش آمد وقتيكه بچه بود از پستان مادرش آن مايع گرم مغذي را مي مكيد و زبان نرم محكم او تنش را مي ليسيد و پاك مي كرد. بوي تندي كه در آغوش مادرش و در مجاورت برادرش استشمام مي كرد_ بوي تند و سنگين مادرش و شير او در بينيش جان گرفت.
همين كه شير مست مي شد، بدنش گرم و راحت مي شد و گرماي سيالي در تمام رگ و پي او مي دويد، سر سنگين از پستان مادرش جدا مي شد و يك خواب عميق كه لرزه هاي مكيفي به طول بدنش حس مي كرد، دنبال آن مي آمد ._ چه لذتي بيش از اين ممكن بود كه دست هايش را بي اختيار به پستانهاي مادرش فشار مي داد، بدون زحمت و دوندگي شير بيرون مي آمد. تن كركي برادرش، صداي مادرش همه اينها پر از كيف و نوازش بود. لانه چوبي سابقش را به
خاطر آورد ،بازي هائي كه در آن باغچه سبز با برادرش مي كرد.گوش هاي بلبله او را گاز مي گرفت، زمين مي خوردند، بلند مي شدند، مي دويدند و بعد يك همبازي ديگر پيدا كرد كه پسر صاحبش بود. در ته باغ دنبال او مي دويد، پارس مي كرد، لباسش را دندان مي گرفت. مخصوصا نوازش هائي كه صاحبش از او مي كرد، قندهائي كه از دست او خورده بود هيچ وقت فراموش نمي كرد، ولي پسر صاحبش را بيشتر دوست داشت، چون هم بازيش بود و هيچ وقت او را نمي زد. بعدها يك مرتبه مادر و برادرش را گم كرد، فقط صاحبش و پسر او و زنش با يك نوكر پير مانده بودند. بوي هر كدام را از دور مي شناخت. وقت شام و ناهار دور ميز مي گشت و خوراك ها را بو مي كشيد، و گاهي زن صاحبش با وجود مخالفت شوهر خود يك لقمه مهر و محبت برايش مي گرفت. بعد نوكر پير مي آمد، او را صدا مي زد: (پات ... پات ...) و خوراكش را در ظرف مخصوصي كه كنار لانه چوبي او بود مي ريخت.
مست شدن پات باعث بدبختي او شد، چون صاحبش نمي گذاشت كه پات از خانه بيرون برود و به دنبال سگ هاي ماده بيفتد. از قضا ي كروز پائيز صاحبش با دو نفر ديگر كه پات آنها را مي شناخت و اغلب بـه خانه شان آمده بودند، در اتومبيل نشستند و پات را صدا زدند و در اتومبيل پهلوي خودشان نشاندند . پات چندين بار با صاحبش بوسيله اتومبيل مسافرت كرده بود ، ولي در اين روز او مست بود و شور و اضطراب مخصوصي داشت. بعد از چند ساعت راه در همين ميدان پياده شدند. صاحبش با آن دونفر ديگر از همين كوچه كنار برج گذشتند
ولي اتفاقا بوي سگ ماده اي ، آثار بوي همجنسي كه پات جستجو مي كرد او را يك مرتبه ديوانه كرد، به فاصله هاي مختلف بو كشيد و بالاخره از راه آب باغي وارد باغي شد.
نزديك غروب دو مرتبه صداي صاحبش كه مي گفت:( پات ...پات !...) بگوشش رسيد. آيا حقيقتا صداي او بود و يا انعكاس صداي او در گوشش پيچيده بود؟
گرچه صداي صاحبش تأثير غريبي در او مي كرد، زيرا همه تعهدات و وظايفي كه خودش را نسبت به آنها مديون مي دانست يادآوري مي نمود، ولي قوه اي مافوق قواي دنياي خارجي او را وادار كرده بود كه بـا سگ ماده باشد .به طوري كه حس كرد گوشش نسبت به صداهاي دنياي خارجي سنگين و كند شده.
ادامه دارد...

#نویسنده: صادق_هدایت


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔴

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔴


#سگ_ولگرد
# قسمت سوم

زيرا همه تعهدات و وظايفي كه خودش را نسبت به آنها مديون مي دانست يادآوري مي نمود، ولي قوه اي مافوق قواي دنياي خارجي او را وادار كرده بود كه بـا سگ ماده باشد. به طوري كه حس كرد گوشش نسبت به صداهاي دنياي خارجي سنگين و كند شده. احساسات شديدي در او بيدار شده بود ، و بوي سگ ماده به قدري تند و قوي بود كه سر او را به دوار انداخته بود.
تمام عضلاتش ، تمام تن و حواسش از اطاعت او خارج شده بود، به طوري كه اختيار از دستش در رفته بود ._ ولي ديري نكشيد كه با چوب و دسته بيل به هوار او آمدند و از راه آب بيرونش كردند.
پات گيج و منگ و خسته ، اما سبك و راحت ، همين كه به خودش آمد، به جستجوي صاحبش رفت. در چندين پس
كوچه بوي رقيقي از او مانده بود. همه را سر كشي كرد، و به فاصله هاي معيني از خودش نشانه گذاشت، تا خرابه بيرون آبادي رفت، دوباره برگشت، چون پات پي برد كه صاحبش به ميدان برگشته ولي از آنجا بوي
ضعيف او داخل بوهاي ديگر گم مي شد، آيا صاحبش رفته بود و او را جا گذاشته بود؟ احساس اضطراب و وحشت گوارائي كرد. چطور پات مي توانست بي صاحب ! بي خدايش زندگي بكند، چون صاحبش براي او حكم يك خدا را داشت، اما در عين حال مطمئن بود كه صاحبش به جستجوي او خواهد آمد. هراسناك در چندين جاده
شروع بدويدن كرد، زحمت او بيهوده بود.
بالاخره شب، خسته و مانده به ميدان برگشت، هيچ اثري از صاحبش نبود، چند دور ديگر در آبادي زد، عاقبت رفت دم راه آبي كه آنجا سگ ماده بود، ولي جلو راه آب را سنگ چين كرده بودند. پات با حرارت مخصوصي زمين را با دستش كند كه شايد بتواند داخل باغ بشود، اما غير ممكن بـود. بعد از آنكه مأيوس شد، در همانجا مشغول چرت زدن شد.
نصف شب پات از صداي ناله خودش از خواب پريد. هراسان بلند شد، در چندين كوچه گشت. بالاخره گرسنگي شديدي احساس كرد. به ميدان كه برگشت بوي خوراكي هاي جور بجور به مشامش رسيد: بوي گوشت شب مانده بوي نان تازه و ماست، همه آنها بهم مخلوط شده بود، ولي او در عين حال حس مي كرد كه مقصر است و وارد ملك ديگران شده، بايد از اين آدم هايي كه شبيه صاحبش بودند گدائي بكند و اگر رقيب ديگري پيدا نشود كه او را بتاراند، كم كم حق مالكيت اينجا را به دست بياورد و شايد يكي ازين موجوداتي كه خوراكي ها در دست آنها بود، از او نگهداري بكند.
با احتياط و ترس و لرز جلو دكان نانوائي رفت كه تازه باز شده بود بوي تند خمير پخته در هوا پراكنده شده بود، يك نفر كه نان زير بغلش بود به او گفت :(بياه..بياه!) صداي او چقدر بگوشش غريب آمد! و يك تكه نان گرم جلو او انداخت. پات هم پس از اندكي ترديد، نان را خورد و دمش را براي او جنبانيد. آن شخص، نان را روي سكوي
دكان گذاشت، با ترس و احتياط دستي روي سر پات كشيد . بعد با هر دو دستش قلاده او را باز كرد. چه احساس راحتي كرد! مثل اينكه همه مسئوليت ها، قيدها و وظيفه ها را از گردن پات برداشتند. ولي همينكه دوباره دمش را تكان داد و نزديك صاحب دكان رفت، لگد محكمي به پهلويش خورد و ناله كنان دور شد. صاحب دكان رفت به
دقت دستش را لب جوي آب كر داد. هنوز قلاده خودش را كه جلو دكان آويزان بود مي شناخت.
از آن روز، پات به جز لگد، قلبه سنگ و ضرب چماق چيز ديگري ازين مردم عايدش نشده بود. مثل اينكه همه آنها دشمن خوني او بودند و از شكنجه او كيف مي بردند!
پات حس مي كرد وارد دنياي جديدي شده كه نه آنجا را از خودش مي دانست و نه كسي به احساسات و عوالم او پي ميبرد. بعلاوه سر پيچ كوچه، دست راست جائي را سراغ كرده بود كه آشغال و زبيل در آنجا خالي مي كردند و در ميان زبيل بعضي تكه هاي خوشمزه مثل استخوان، چربي ، پوست، كله ماهي و خيلي خوراكهاي ديگر كه او نمي توانست تشخيص بدهد پيدا مي شد. و بعد هم باقي روز را جلو قصابي و نانوائي مي گذرانيد. چشمش به دست
قصاب دوخته شده بود، ولي بيش از تكه هاي لذيذ كتك مي خورد، و با زندگي جديد خودش سازش پيدا كرده بود.
از زندگي گذشته فقط يك مشت حالات مبهم و محو و بعضي بوها برايش باقي مانده بود و هر وقت به او خيلي سخت مي گذشت، درين بهشت گمشده خود يكنوع تسليت و راه فرار پيدا ميكرد و بي اختيار خاطرات آن زمان جلوش مجسم مي شد.
ولي چيزيكه بيشتر از همه پات را شكنجه مي داد، احتياج او بنوازش بود. او مثل بچه اي بود كه همه اش تو سري خورده و فحش شنيده، اما احساسات رقيقش هنوز خاموش نشده. مخصوصا با اين زندگي جديد پر از درد و زجر بيش از پيش احتياج به نوازش داشت. چشم هاي او اين نوازش را گدائي مي كردند و حاضر بود جان خودش را
بدهد، در صورتيكه يكنفر به او اظهار محبت بكند و يا دست روي سرش بكشد .
ادامه دارد...

#نویسنده: صادق_هدایت


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔴

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔴


#سگ_ولگرد
# قسمت پایانی

چشم هاي او اين نوازش را گدائي مي كردند و حاضر بود جان خودش را بدهد، در صورتيكه يكنفر به او اظهار محبت بكند و يا دست روي سرش بكشد .
او احتياج داشت كه مهرباني خودش را به كسي ابراز بكند، برايش فداكاري بنمايد. حس پرستش و وفاداري خود را به كسي نشان بدهد اما به نظر مي آمد هيچكس احتياجي به ابراز احساسات او نداشت، هيچ كس از او حمايت نمي كرد و توي هر چشمي نگاه مي كرد بجز كينه و شرارت چيز ديگري نمي خواند. و هر حركتي كه براي جلب توجه اين آدم ها مي كرد مثل اين بود كه خشم و غضب آنها را بيشتر برمي انگيخت.
در همان حال كه پات توي راه آب چرت مي زد، چند بار ناله كرد و بيدار شد، مثل اينكه كابوس هائي از جلو نظرش مي گذشت. در اين وقت احساس گرسنگي شديدي كرد، بوي كباب مي آمد. گرسنگي غداري تمام درون او را‌ شكنجه مي داد به طوري كه ناتواني و دردهاي ديگرش را فراموش كرد. به زحمت بلند شد و با احتياط به طرف ميدان رفت.
در همين وقت يكي از اين اتومبيل ها با سر و صدا و گرد و خاك ، وارد ميدان ورامين شد. مردي از اتومبيل پياده شد، به طرف پات رفت دستي روي سر حيوان كشيد. اين مرد صاحب او نبود. پات گول نخورده بود، چون بوي صاحب خودش را خوب مي شناخت. ولي چطور يكنفر پيدا شد كه او را نوازش كرد؟ پات دمش را جنبانيد و با ترديد به آن مرد نگاه كرد. آيا گول نخورده بود ؟ ولي ديگر قلاده به گردنش نبود براي اين كه او را نوازش بكنند.
آن مرد برگشت دوباره دستي روي سر او كشيد. پات دنبالش افتاد، و تعجب او بيشتر شد، چون آن مرد داخل اطاقي شد كه او خوب مي شناخت و بوي خوراك ها از آنجا بيرون مي آمد. روي نيمكت كنار ديوار نشست. برايش نان گرم، ماست، تخم مرغ و خوراكي هاي ديگر آوردند. آن مرد تكه هاي نان را به ماست آلوده ميكرد و جلو او مي انداخت. پات اول به تعجيل ، بعد آهسته تر، آن نان ها را مي خورد و چشم هاي ميشـي خـوش حالـت و پر از عجز خودش را از روي تشكر به صورت آن مرد دوخته بود و دمش را مي جنبانيد. آيا در بيداري بود و يا خواب ميديد؟
پات يك شكم غذا خورد بي آنكه اين غذا با كتك قطع بشود. آيا ممكن بود يك صاحب جديد پيدا كرده باشد؟ با وجود گرما، آن مرد بلند شد. رفت در همان كوچه برج، كمي آنجا مكث كرد، بعد از كوچه هاي پيچ واپيچ گذشت .
پات هم به دنبالش، تا اينكه از آبادي خارج شد، رفت در همان خرابه اي كه چند تا ديوار داشت و صاحبش هم تا آنجا رفته بود. شايد اين آدمها هم بوي ماده خودشان را جستجو مي كردند؟ پات كنار سايه ديوار انتظار او را كشيد، بعد از راه ديگر به ميدان بر گشتند.
آن مرد باز هم دستي روي سر او كشيد و بعد از گردش مختصري كه دور ميدان كرد، رفت در يكي از اين اتومبيل ها كه پات مي شناخت نشست. پات جرأت نمي كرد بالا برود، كنار اتومبيل نشسته بود، به او نگاه مي كرد.
يك مرتبه اتومبيل ميان گرد و غبار به راه افتاد، پات هم بي درنگ، دنبال اتومبيل شروع بدويدن كرد. نه، او اين دفعه ديگر نمي خواست اين مرد را از دست بدهد. له له مي زد و با وجود دردي كه در بدنش حس مي كرد با تمام قوا دنبال اتومبيل شلنگ بر مي داشت و به سرعت مي دويد. اتومبيل از آبادي دور شد و از ميان صحرا مي گذشت، پات دو سه بار به اتومبيل رسيد، ولي باز عقب افتاد. تمام قواي خودش را جمع كرده بود و جست و خيزهائي از روي نااميدي برمي داشت. اما اتومبيل از او تندتر مي رفت. او اشتباه كرده بود علاوه بر اينكه به دو اتومبيل نمي رسيد، ناتوان و شكسته شده بود. دلش ضعف مي رفت و يك مرتبه حس كرد كه اعضايش از اراده او خارج شده و قادر به كمترين حركت نيست. تمام كوشش او بيهوده بود. اصلا نمي دانست چرا دويده، نمي دانست به كجا مي رود، نه راه پس داشت و نه راه پيش. ايستاد، له له مي زد، زبان از دهنش بيرون آمده بود. جلو چشم هايش تاريك شده بود. با سر خميده، به زحمت خودش را از كنار جاده كشيد و رفت در يك جوي كنار كشتزار، شكمش را روي ماسه داغ و نمناك گذاشت، و با ميل غريزي خودش كه هيچ وقت گول نمي خورد، حس كرد كه ديگر از اينجا نمي تواند تكان بخورد. سرش گيج مي رفت، افكار و احساساتش محو و تيره شده بود، درد شديدي در شكمش حس مي كرد و در چشم هايش روشنائي ناخوشي مي درخشيد. در ميان تشنج و پيچ و تاب ، دست ها و پاهايش كم كم بي حس مي شد، عرق سردي تمام تنش را فرا گرفت، يكنوع خنكي ملايم و مكيفي بود...
نزديك غروب سه كلاغ گرسنه بالاي سر پات پرواز مي كردند، چون بوي پات را از دور شنيده بودند يكي از آنها با احتياط آمد نزديك او نشست، به دقت نگاه كرد، همين كه مطمئن شد پات هنوز كاملا نمرده است، دوباره پريد .
اين سه كلاغ براي درآوردن دو چشم ميشي پات آمده بودند.
پايان.

#نویسنده: صادق_هدایت


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔴

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@



☝️

سوم دی زادروز دکتر محمد ابراهیم باستانی پاریزی

استاد محمدابراهیم باستانی پاریزی در سوم دی ‌ماه ۱۳۰۴ در پاریز، از توابع شهرستان سیرجان در استان کرمان متولد شد.
وی تا پایان تحصیلات ششم ابتدایی در پاریز تحصیل کرد و در عین حال از محضر پدر خود مرحوم حاج آخوند پاریزی هم بهره می‌برد.
پس از پایان تحصیلات ابتدایی و دو سال ترک تحصیل اجباری، در سال ۱۳۲۰ تحصیلات خود را در دانشسرای مقدماتی کرمان ادامه داد و پس از اخذ دیپلم در سال ۱۳۲۵ برای ادامهٔ تحصیل به تهران آمد و در سال ۱۳۲۶ در دانشگاه تهران در رشتهٔ تاریخ تحصیلات خود را پی گرفت.

ایشان به گواه خاطراتش از نخستین ساکنان کوی دانشگاه تهران (واقع در امیر آباد شمالی) است.
وی دوره دکترای تاریخ را هم در دانشگاه تهران گذراند و با ارایه پایان‌نامه ‌ای درباره «ابن اثیر» دانشنامه دکترای خود را دریافت کرد.
استاد کار خود را در دانشگاه تهران از سال ۱۳۳۸ با مدیریت مجله داخلی دانشکده ادبیات شروع کرد و تا سال ۱۳۸۷ استاد تمام‌ وقت آن دانشگاه بود و رابطه تنگاتنگی با این دانشگاه داشت.
شوق نویسندگی وی در دوران کودکی و نوجوانی در پاریز و با خواندن نشریاتی مانند حبل‌المتین، آینده و مهر برانگیخته شد و اولین نوشته‌های خود را در سال‌های ترک تحصیل اجباری (۱۳۱۸ و ۱۳۱۹) در قالب روزنامه ‌ای به نام باستان و مجله‌ای به نام ندای پاریز نوشت، که خود در پاریز منتشر می‌کرد و دو یا سه مشترک داشت.
اولین نوشته او در جراید آن زمان، مقاله‌ای بود با عنوان «تقصیر با مردان است نه زنان» که در سال ۱۳۲۱ در مجله بیداری کرمان چاپ شد
پس از آن به عنوان نویسنده یا مترجم از زبان‌های عربی و فرانسه مقالات بی‌شماری در روزنامه‌ها و مجلاتی مانند کیهان، اطلاعات، خواندنی‌ها، یغما، راهنمای‌کتاب، آینده، کلک و بخارا چاپ کرده‌ است.
اولین کتاب باستانی پاریزی پیغمبر دزدان نام دارد.
وی ۶۶ عنوان کتاب تألیف و یا ترجمه کرده‌است.

کتاب‌های باستانی پاریزی برخی شامل مجموعه برگزیده‌ای از مقالات وی هستند که به صورت کتاب جمع‌آوری شده‌اند و برخی از ابتدا به عنوان کتاب نوشته شده‌اند.
از میان نوشته‌های او، هفت کتاب با عنوان «سبعه ثمانیه» متمایز است که همگی در نام خود عدد هفت را دارند، مانند خاتون هفت قلعه و آسیای هفت سنگ.
بعدا کتاب هشتمی با عنوان هشت‌الهفت به این مجموعه هفت‌تایی اضافه شده‌است.
به جز کتب و مقالات، باستانی پاریزی شعر هم می‌سرود و اولین شعر خود را در کودکی در روستای پاریز و در آرزوی باران سروده بود.
منتخبی از شعرهای خود را در سال ۱۳۲۷ در کتابی به نام «یادبود من» به چاپ رسانده‌ است.

ملك الشعراء بهار گفته است اگر از نشاط اصفهانى فقط همين يك بيت مى ماند :
طاعت از دست نيايد گنهى بايد كرد
در دل دوست به هر حيله رهى بايد كرد
بازهم به همين اندازه معروف مى شد، درباره استاد باستانى پاريزى هم بايد گفت اگر از او فقط غزل :
"ياد أن شب كه صبا بر سر ما گل مى ريخت " باقى مى ماند بازهم به همين اندازه معروف مى شد.

باستانی پاریزی صبح روز سه شنبه پنجم فروردین ۱۳۹۳ در تهران دیده از جهان فروبست و طبق وصیت خود در قطعه ۲۵۰ بهشت زهرا در کنار همسرش به خاک سپرده شد.


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

مرد زندانی میخندید ...
شاید به زندانی بودن خویش، ‌
شاید هم به آزاد بودن ما ...
راستی #زندان ڪدام سوی میله هاست ...؟

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@