@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

تفکر، به هنگام تامل در وجدان معذّبِ خویش، در می یابد که نه فقط از توسل مثبت و تاییدآمیز به زبان مفهومیِ علم و پدیده های روزمره، بلکه همچنین از زبان مفهومیِ تقابل و تخالف نیز محروم شده است. امروزه دیگر هیچ واژه و اصطلاحی در دسترس نمانده است که از قبل معطوف به سازش و تطبیق با جریان های مسلطِ فکری نباشد، و هر آن کاری که زبانِ نخ نما شده از پس اش برنمی آید، به نحوی دقیق از سوی دم و دستگاه های اجتماعی جفت و جور می شود.

#آدورنو_و_هورکهایمر
#دیالکتیک_روشنگری

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#درباره_پیوند_انتقاد_و_فرهنگ_دوستی

تامل درباره مقوله ی نقد و اندیشه انتقادی و شرایط آن برای جامعه ما فوق العاده ضروری است. به عبارت دیگر، باید برداشت های خود از مقوله ی انتقاد را مورد انتقاد و آسیب شناسی جدی قرار دهیم.
به نظر من، یک آسیب شناسی از درک های مختلف از انتقاد و فرهنگ نقادی، می تواند با تامّل و مداقّه بر دو تعبیر و اصطلاح شایع در گفتار رایج از مقوله نقد صورت گیرد: نخست، "نقد سازنده" و دیگری، "نقد بیرحمانه (کوبنده)"! اما چه مشکلی در پس و پشت این تعابیر نهفته است؟ اگر بخواهم بسیار خلاصه بگویم که اشکال و مشکل مشترکی که غالباً میان کاربران هر دو اصطلاح وجود دارد چیست می توانم بگویم که نهایتاً هر دو آغشته به یک مشکل هستند و هر کدام، به نوعی، نسبت به یک چیز بی توجهی یا نادانی دارند: "فرهنگ دوستی"!
فرهنگِ انتقاد فرهنگِ دوستی است. تفکر انتقادی همیشه دوستانه و مهرآمیز است و می توان گفت انتقادِ غیردوستانه، تنها، چیزی از جنس خودنمایی های فضل فروشانه و یا خرده گیری های محقّرانه است. باری، انتقاد بدون فرهنگ دوستی، نه تنها مفید که ممکن نیست! در اینجا باید بپرسیم که آیا ما انتقاد را برای خود انتقاد می خواهیم یا انتقاد برای ما وسیله ای است برای خلق چیزی بالاتر؟ و آنگاه آن چیز بالاتر چه می تواند باشد شایسته تر و ضروری تر از عشق و دوستی و انسان دوستی؟ اما از سوی دیگر، باید گفت دوستی نه تنها هدفِ انتقاد که شرطِ انتقاد نیز هست. در نبودن فضا و محیطی دوستانه هیچ اتفاق ارزشمند و شکوهمندی نمی افتد از جمله سنجشگری (انتقاد) و پرسشگری!
در این ارتباط، به کسانی که می گویند که "نقد باید نقد سازنده باشد"،باید یاد آوری کرد که سازندگی نقد را باید در ویران کنندگی آن دید و سنجید. به عبارت دیگر، مفهوم نقد یک پارادوکس را در دل خود دارد: "سازندگیِ تخریب". انتقاد تخریب سازنده است و اگر این را فراموش کنیم، آنگاه "نقد سازنده" عملاً یک ایدئولوژی محافظه کارانه برای تأیید وضعیت موجود و ابزاری برای سرکوب هرگونه تحول خواهی شد. برای همین است کسانی که غالباً از نقد سازنده سخن می گویند همانهایی هستند که فراموش می کنند که سنجشگری (انتقاد)، همیشه همراه پرسشگری است و آنگاه از یکسو می گویند "X را نقد کنید"، و اما از دگر سو، از آنها می شنویم که "چرا X را زیر سوال برده اید"!
اما چرا اینها یعنی فراموشی فرهنگ دوستی؟ آشکار است، زیرا دوست کسی نیست که مدام، و منفعلانه، ما را تایید و تحسین می کند و گویی فقط نوازشگر ما است. به قول پلوتارخوس، اگر به چنین چیزی نیاز باشد، به دوست چه حاجت است، سایه هر کس اینکار را به بهترین نحو انجام می دهد! به عبارت دیگر، دوست واقعی کسی است که با ما صادق است، و نه کسی که ما را تصدیق می کند. (جالب آنکه "دوست" را در عربی "صدّیق گفته اند" و نه "مُصدِّق"!) و آشکار است که صداقت ایجاب می کند که یک دوستِ واقعی و رفیقِ خالی از خلل، گاه سخنانی بگوید که سخت در مخالفت و مغایرت با رفتار و گفتار و پندار ما باشد. پس اینکه می گوییم انتقاد همیشه دوستانه است و فرهنگ نقد فرهنگ عشق و دوستی است، به هیچ روی انکار بعد رادیکال، پرسشگر، و دگراندیشانه انتقاد نیست. در واقع، همه سخن من این است که منقد می تواند و باید سخت ترین انتقادها را نسبت به موضوع خود ابراز کند، ولی هیچگاه نباید، به شخص موردِ انتقادِ خود، "سخنِ سخت" (به قول حافظ)، یعنی زمخت و هتاکانه بگوید، و یا سخت سخن بگوید، یعنی مغلق و لفاظانه.
به سخن دیگر، ناقد همیشه حافظ دوستی است و "سخنِ سخت گفتن" و "سخت سخن گفتن"، هر دو، نافی دوستی و مغایر با فرهنگ نقد هستند. و این همان نکته ای است که غالباً منادیان "انتقاد بیرحمانه" در نمی یابند و رادیکالیسم اندیشۀ انتقادی را با تندخویی و درشت گویی و حتی فحّاشی و هتّاکی اشتباه می گیرند. باری، رادیکالیسم و دگراندیشی یک دستاورد انسانی و یک رنجاورد فکری است که در محتوا و ساختارِ اندیشه ورز ابراز میشود، و نه در لحن و ابرازهای پُر هیاهو و هوچیگر.

#مسعود_زنجانی

👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

نکته دیگر، جایگاه سازنده و نقش آفرین "دیگری" در مقوله نقد و اندیشۀ انتقادی است. اگرچه اندیشۀ انتقادی همیشه، به یک معنا، دگراندیشی و "متفاوت اندیشیدن" است، و به تعبیر یکی از اندیشمندان، "کسی که مثل «همه» می اندیشد، اصلاً، نمی اندیشد"، اما از سوی دیگر، دگراندیشی و مستقل اندیشیدن نیز، نه با دشمنی با دیگری، و حتی جدایی طلبی از او، بلکه از یک فرهنگ دوستانه و احترام آمیز با دیگری حاصل می شود. به عبارت دیگر، اگرچه، ما تا جایی که اندیشه هایی در مشابهت با دیگران داریم، هنوز به ساحت اندیشه انتقادی ورود نیافته ایم، چرا که "منفعلانه" اندیشیده ایم؛ و نه "منتقدانه"، اما نباید از یاد برد که "دیگری" شرط فراروی و استقلال راستین من است و اگر دیگری نباشد من هرگز امکان بیرون رفتن از پوسته و جهان بستۀ خود و امکانّ تفکّر و تفرّد جدّی و اصیل را نخواهم انداشت. باری، دوستی شرط تفکر است و اندیشۀ انتقادی نیز به جز در گفتگوی دوستان و گفتگوی دوستانه ممکن نیست. بدین معنا، "دگراندیشی" هماره میوۀ "هم اندیشی" است.

#مسعود_زنجانی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴انتظار_رفتن

#انتظار_رفتن: این فعل مرکب با «امید رفتن» یا «امید داشتن» تقریباً مرادف است و بنابراین جمله‌ای که به دنبال آن می‌آید باید از زمره‌ی امور خواستنی و آرزو کردنی باشد. مثلاً کسی که می‌گوید: «بیمار تب کرده است و انتظار می‌رود که به زودی عرق کند» در واقع عرق کردن بیمار را امرِ مطلوبی می‌داند و قلباً آن را آرزو می‌کند. حال اگر کسی بگوید: «بیمار تب کرده است و انتظار می‌رود که به زودی بمیرد»، عین همان نکته صدق می‌کند، یعنی مرگ بیمار برای گوینده خواستنی و آرزو کردنی است.
امروزه رسانه‌ها، خاصه رادیو و تلویزیون، غالباً این فعل مرکب را به گونه‌ای به کار می‌برند که شنونده را در حسن نیت و نوع‌دوستی گوینده به شک می‌اندازد، مانند این عبارت: «بیش از شصت افسر عراقی به اتهام سستی در جنگ در زندانهای مخوف صدام به سر می‌برند و انتظار می‌رود که همه‌ی آنها به اعدام محکوم شوند» (از اخبار رادیو ایران، در تاریخ ۶۶/۲/۲). شنوندگان مطمئن باشند که تهیه‌کنندگان این خبر آرزو نداشته‌اند که افسران زندانی به اعدام محکوم شوند، فقط در ترجمه‌ی خبر، اصطلاح انگلیسی It is expected that... را به جای اینکه به «احتمال می‌رود» یا «پیش‌بینی می‌شود» ترجمه کنند به این صورتِ خشونت‌آمیز به فارسی برگردانده‌اند.
البته جای تأسف است که دست‌اندرکارانِ رادیو و تلویزیون تفاوت میان این دو اصطلاح ساده را در نمی‌یابند ... حتی اخیراً انتظار داشتن را نیز به انتظار رفتن افزوده‌اند و مثلاً می‌گویند: «می‌توان انتظار داشت که اسرائیل همچنان به نقض حقوق بشر ادامه دهد». لابد باید به اسرائیل نازِ شست هم بدهیم تا انتظار ما را بعد از این بیشتر برآورد!
#الف

منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب
#جوانی

جوانی، کافکا را مسحور می کرد. داستان آتش اندازِ او سرتاسر لطافت و جذبه است. یک روز این را به او گفتم. گفتم: «در این داستان، کلی آفتاب و شادی هست. کلی عشق هست- گرچه در هیچ جایش صحبتی از عشق نمی شود.»
کافکا با لحنِ جدی گفت: «این عشق در خودِ داستان نیست. در موضوعِِ آن است. یعنی در جوانی. این جوانی است که آکنده از آفتاب و عشق است. تا جوانی هست، خوشبختی هم هست. چراکه جوانی قابلیتِ دیدنِ زیبایی را دارد. این قابلیت که از کف رفت، سنِ بی تسکینِ پیری آغاز می شود. سنِ زوال، بدبختی.»
«پس یعنی پیری امکانِ خوشبختی را در خود ندارد؟»
«نه، بگو خوشبختی پیری را در خود ندارد.» تبسم کنان سرش را به جلو خم کرد. گویی می خواست آن را میان شانه هایش پنهان کند. گفت: «کسی که قابلیتِ دیدنِ زیبایی را حفظ کند، پیر نمی شود.»

#گفتگو_با_کافکا
#گوستاو_یانوش
#عباس_پژمان


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

آلن دوباتن در آخرین فصلِ هنرِ سیر و سفرش داستان یکی از عجیب‌ترین سفرهای تاریخ را نوشته است:
«در بهار ١٧٩٠، فرانسویِ بیست‌وهفت ساله‌ای، با نامِ گزاویه دو متر، سفری به گِردِ اتاق‌خوابش کرد، و گزارش آن‌چه را دیده بود، سفری در اطرافِ اتاق‌خوابم عنوان کرد. دو متر در سال ١٧٩٨، سرخوش از تجربه‌اش، سفرِ دیگری را آغاز کرد. این‌بار، همان سفر را در شب انجام داد و گزارشِ آن‌را گشت‌وگذارِ شبانه در اطرافِ اتاق‌خوابم نامید.»
سفر او به تنها چیزی که نیاز داشت «یک‌دست پیژامه‌ی آبی و صورتیِ نخی» بود و وقتی داشت آماده‌ی این ‌عجیب‌ترین (و شاید خلّاقانه‌ترین) سفرِ تاریخ می‌شد، نوشت «میلیون‌ها آدم که پیش از من هرگز جرأتِ سفر نکرده‌اند، بسیاری که قادر به سفر نبوده‌اند و کسانی بیش‌تر که حتّا فکرِ سفر هم به مخیّله‌شان خطور نمی‌کرد، اکنون می‌توانند روشِ مرا دنبال کنند. حالا دیگر دلیلی ندارد که تنبل‌ترینِ افراد هم نتوانند لذّتی را کشف کنند که برای‌شان نه هزینه‌ای دارد و نه تلاشی.
دوباتن می‌نویسد که «اثرِ دو متر، از دیدگاهی عمیق و پُرانگیزه سرچشمه گرفته: این‌که لذّتی که از سفرهای‌مان می‌بریم، بیش‌تر بستگی به قصدِ ذهنی‌مان از سفر دارد تا مقصدی که به آن سفر می‌کنیم... پس، قصدِ سفر چه حکمتی دارد؟ می‌شود گفت خاصیتِ اصلیِ آن پذیرفتن است. ما با فروتنی به مکان‌های جدید نزدیک می‌شویم. هیچ تصوّرِ خاصی درباره‌ی این‌که چه‌چیزی جالب است نداریم. با ایستادن در میانِ خیابان و کوچه‌های باریک، مزاحمِ افرادِ محلّی می‌شویم، و چیزهایی را تحسین می‌کنیم که به‌نظر آن‌ها جزئیاتِ عجیبی هستند... در شهرِ خودمان، امّا، توقعات‌مان برآورده شده‌اند. مطمئنیم که هرچیزِ جالبِ محلّه‌مان را کشف کرده‌ایم، در درجه‌ی اوّل به‌دلیل این‌که مدّتی طولانی آن‌جا زیسته‌ایم. قابلِ قبول نیست در محلّه‌ای که ده‌سال، یا بیش‌تر، ساکنِ آن بوده‌ایم، چیزِ جدیدی کشف کنیم. عادت کرده‌ایم، و لاجرم کور شده‌ایم.
ظاهراً کمی بعد خواندنِ این کتاب است که دوباتن هم هوسِ چُنین سفری به سرش می‌زند و سعی می‌کند اطرافش را طوری ببیند که انگار تاکنون آن‌جا زندگی نکرده و دست‌آخر، بعدِ سفری عجیب و جذّاب، به این نتیجه می‌رسد که «تنها سفرکردن برای خودش لطفی یافت. واکنش‌های ما نسبت به جهان، بسته به این‌که با کی هم‌سفریم شکل می‌گیرد، کنجکاوی‌مان را با انتظاراتِ دیگران وفق می‌دهیم. آن‌ها ممکن است نظرِ خاصی داشته باشند که ما که هستیم و لاجرم، نهانی مانع شوند که ساحت‌های دیگرِ ما بروز کنند... گزاویه دو متر با پیژامه‌ای آبی و صورتی، در کمالِ رضایت از بودن در محدوده‌ی اتاق‌خوابش، با ظرافت می‌خواست به ما حالی کند پیش از آن‌که عازمِ سفری به دورِ دنیا شویم، به چیزهایی که تاکنون دیده‌ایم بیش‌تر ‌توجّه کنیم.

#آلن_دو_باتن #گلی_امامی
#هنر_سیر_و_سفر

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

روزی پادشاهی به وزیرش گفت , " سپیده دم به بیرون برو و با اولین شخصی که برخورد می‌کنی بیاور و من کشوری را به او خواهم داد."

وزیر , صبحگاهان به بیرون رفته و با اولین شخصی که دیدار کرد یک گدا بود . او این گدا را به کاخ آورده و بر تخت پادشاهی نشاند . اورا استحمام داده و جامه پوشانده و با غذایی شاهانه صرف شد . " کاسه ی گدایی من کجا است ؟ برای من وقت آن رسیده است که
به گدایی بروم . "

در حالیکه بر تخت پادشاهی نشسته , او همچنان فکرکاسه ی گدایی اش را در سر داشت . چه کسی می‌تواند به آن پادشاه گدا کمک کند تا کاسه ی گدایی اش را به زمین بگذارد ؟ چنین است وضعیت تو .

#پاپاجی
از کتاب : #بیدار_شو_و_غرش_کن

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#عشق
#مصاحبه_با_ژاک_آلن_میلر
#بخش_اول

... هانا وار: پس عشق واقعی چیست؟

آلن میلر: واقعا عاشق کسی شدن یعنی باور به اینکه با عشق ورزیدن به او، می توانی به حقیقتی در مورد خودت دست یابی. ما عاشق کسی می شویم که پاسخ سوال ما، یا یک پاسخ برای سوال ما دارد: "من کیستم؟"

هانا وار: چرا برخی مردم می دانند چگونه عشق بورزند و برخی نه؟

آلن میلر: برخی افراد می دانند که چگونه عشق را در دیگری برانگیزند، به عبارتی عشاق سریالی، چه زن و چه مرد. آنها می دانند چه دکمه ای را فشار دهند که مورد عشق قرار گیرند. ولی آنها الزاما عشق نمی ورزند، بلکه بیشتر بازی موش و گربه با شکار خود راه می اندازند. برای عشق ورزیدن تو باید فقدان خودت را بپذیری و تصدیق کنی که تو به دیگری نیاز داری، که او را کم داری. آنهایی که فکر می کنند که به خودی خود کامل هستند یا می خواهند که باشند، نمی دانند چگونه عشق بورزند. و گاهی اوقات، این را به شکل دردناکی ثابت می کنند. آنها بازی می کنند، نخ می دهند، اما در مورد عشق نه خطرهایش را می شناسند و نه لذت هایش را.

هانا وار: "به خودی خود کامل": تنها یک مرد می تواند فکر کند که ....

آلن میلر: لکان به طرز زیبایی عادت داشت بگوید، "عشق ورزیدن یعنی دادن آنچه که نداری"؛ عشق ورزیدن یعنی اینکه تو فقدان خودت را تصدیق کنی و آن را به دیگری بدهی، آن را در دیگری قرار دهی. عشق ورزیدن، دادن آنچه که داری، چیزهای خوب و هدایا نیست، دادن چیز دیگری است که تو در اختیار نداری، چیزی که به فراسوی تو می رود. برای انجام چنین کاری تو باید فقدان خودت را تقبل کنی، "اختگی" خودت را، آنطور که فروید عادت داشت بگوید. و این اساسا زنانه است. فرد تنها از یک موضع زنانه است که می تواند واقعا عشق بورزد. عشق ورزیدن آدمی را زنانه می کند. برای همین است که در یک مرد، عشق همیشه اندکی خنده دار است. ولی اگر به خودش اجازه دهد که توسط استهزا مورد نهیب قرار گیرد، آنگاه دیگر از مردی خودش خیلی مطمئن نخواهد بود.

هانا وار: پس آیا عشق ورزیدن برای مردان دشوارتر است؟

آلن میلر: البته، حتی مردی که عاشق شده است، جلوه هایی از غرور و فوران هایی از پرخاشگری در مقابل ابژه عشق خودش دارد، زیرا این عشق او را در جایگاه عدم کمال (عدم تمامیت) و وابستگی قرار می دهد. برای همین است که مرد می تواند به زنانی اشتیاق بورزد که عاشقشان نیست، به طوری که برگردد به موضع مردانه ای که وقتی عاشق می شود به حالت تعلیق در می آید. فروید این اصل را "پستی زندگی عاشقانه" در مردان نامید: دوپارگی میان عشق و اشتیاق جنسی.

هانا وار: و در زنان؟

آلن میلر: کمتر رایج است. در موارد زیادی یک مضاعف سازی شریک مردانه وجود دارد. از یک طرف، او (شریک مردانه) مردی است که به آنها ژوئی سانس (کیف محض / لذت-درد) می دهد و کسی که آن زنان اشتیاقش را دارند، ولی او همچنین مرد عشق هم هست، کسی که زنانه شده است، و الزاما اخته. تنها آناتومی در اینجا تعیین کننده نیست: برخی زنان وجود دارند که یک موضع مردانه اتخاذ می کنند. که دارند بیشتر و بیشتر می شوند. یک مرد برای عشق، در خانه؛ و مردانی دیگر برای ژوئی سانس، که آنها را در اینترنت، خیابان یا در یک قطار ملاقات می کنند.

هانا وار: چرا "دارند بیشتر و بیشتر می شوند"؟

آلن میلر: کلیشه های اجتماعی-فرهنگی زنانگی و مردانگی در معرض تغییرات بنیادین هستند. مردان دارند تشویق می شوند به اینکه هیجاناتشان را بروز دهند، عشق بورزند و خودشان را زنانه کنند؛ در مقابل، زنان دارند متحمل یک "هل دادن به سمت مردانه سازی" به خصوص می شوند: به نام برابری قانونی و حقوقی، زنان دارند کشیده می شوند به سمت یک پیوسته تکرار کردن "من هم". در همین زمان، همجنس گراها دارند حقوقی مشابه با دگر جنس گراها، حقوقی مانند ازدواج و خویشاوندی را مطالبه می کنند. از اینرو یک عدم ثبات بزرگ در نقش ها، یک سیالی شایع در تئاتر عشق می بینیم، که در تقابل است با ثبات پیشین. عشق دارد "آبکی" می شود، آنگونه که توسط زیگمونت بومان جامعه شناس خاطر نشان شد. هر کسی دارد می رود به سمت اینکه "سبک زندگی" خودش را ابداع کند، که سبک ژوئی سانس و سبک عشق ورزیدن خودش را در برگیرد. سناریوهای سنتی به آرامی دارند منسوخ می شوند. فشار اجتماعی به همنوایی ناپدید نشده است، اما رو به افول است.

ترجمه: #مهدی_چمی_کارپور


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#عشق
#مصاحبه_با_ژاک_آلن_میلر
#بخش_دوم

هانا وار: لکان می گفت "عشق همیشه متقابل است" . آیا این حرف هنوز هم در بافت جاری درست است؟ این چه معنایی می دهد؟

آلن میلر: این جمله بسیار و بسیار تکرار شده است بدون اینکه فهمیده شود، یا به گونه ای غلط فهمیده شده است. این جمله به این معنا نیست که اگر شما عاشق شخصی شوید او هم حتما عاشق شما می شود. این مضحک است. این جمله به این معناست که "اگر من عاشق تو باشم، این به خاطر این است که تو دوست داشتنی هستی. من کسی هستم که عشق می ورزد، ولی تو هم در این جریان دخیلی، زیرا چیزی در تو هست که باعث می شود من به تو عشق بورزم. متقابل است به خاطر اینکه یک پس و پیشی اینجا وجود دارد: عشقی که من نسبت به تو دارم اثر بازگشتی علت عشقی است که تو برای من هستی. بنابراین تو هم مشمولی. عشق من نسبت به تو صرفا مربوط به من نیست؛ مربوط به تو هم هست. عشق من چیزی را درباره تو می گوید که شاید خودت ندانی". این گفته تضمین نمی کند که عشق شخص با عشق طرف مقابل پاسخ داده خواهد شد: زمانی که آن اتفاق می افتد، همیشه چیزی از جنس اعجاز و شگفتی است، پیشاپیش قابل پیش بینی نیست.

هانا وار: ما او را تصادفی پیدا نمی کنیم. چرا آن مرد؟ چرا آن زن؟

آلن میلر: این چیزی است که فروید آن را Liebesbedingungمی نامید؛ شرایط عشق؛ علت اشتیاق. آن یک ویژگی خاص - یا مجموعه ای از ویژگی ها –است که یک عملکرد قاطع در شخص برای انتخاب معشوق دارد. این کاملا از علم اعصاب می گریزد، زیرا برای هر شخصی منحصر به فرد است، مربوط به تاریخچه منحصر به فرد و خصوصی اوست. ویژگی هایی که گاها بسیار ریز و جزئی هستند در اینجا نقش دارند. برای مثال، فروید در یکی از بیمارانش علت اشتیاقی را شناسایی کرد که عبارت بود از یک درخشش روی دماغ یک زن!

هانا وار: باور به عشقی که بر پایه چنین چیزهای ریز و ناچیزی پدیدار شود دشوار است!

آلن میلر: واقعیت ناهشیار از افسانه پیشی می گیرد. نمی توانید تصور کنید که چقدر چیزها در زندگی بشر، بویژه وقتی عشق مد نظر است، بر پایه چیزهای کوچک و ناچیز، بر پایه "جزئیات عجیب" پدیدار می شود. از هر چه بگذریم این درست است که در مردان است که شما علت های اشتیاق اینچنینی پیدا می کنید، علت هایی که مانند فتیش هایی هستند که حضورشان برای جرقه زدن فرآیند عشق اجتناب ناپذیر است. خصوصیات ریز و جزئی، یادگار از پدر، مادر، برادر، خواهر، شخصی در دوران کودکی، برای زنان نیز در انتخاب ابژه عشق، نقش خود را ایفا می کنند. ولی شکل زنانه عشق بیشتر اروتومانیاک است تا فتیشیستیک (یادگارخواهانه): زنان می خواهند که مورد عشق قرار گیرند، و علاقه و عشقی که به آنها ابراز می شود، یا آنها در دیگری فرض می کنند، اغلب امر لازم برای برانگیختن عشق آنها یا حداقل رضایت آنهاست. این پدیده در هسته عملکرد مردها هنگام مخ زدن زن هاست.

هانا وار: آیا شما هیچ نقشی را به فانتزی ها نسبت نمی دهید؟

آلن میلر: در زنان، فانتزی ها، چه هشیار و چه ناهشیار، بیشتر برای وضعیت ژوئی سانس تعیین کننده هستند تا انتخاب ابژه عشق. و این برای مردان برعکس است. برای مثال، ممکن است این اتفاق بیفتد که یک زن تنها زمانی بتواند به ژوئی سانس –بگذارید بگوئیم ارگاسم –دست یابد که خودش را هنگام مقاربت تجسم کند در حال کتک خوردن، مورد تجاوز قرار گرفتن، یا تجسم کند یک زن دیگر است، یا حتی تجسم کند که در جای دیگری است، غایب است.
ترجمه: #مهدی_چمی_کارپور




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#عشق
#مصاحبه_با_ژاک_آلن_میلر
#بخش_سوم

هانا وار: و فانتزی مردانه؟

آلن میلر: این بیشتر در عشق در یک نگاه مشهود است. مثال کلاسیک، که لکان بدان اشاره می نمود، در رمان گوته است؛ هوس ناگهانی ورتر جوان برای شارلوت، زمانی که شارلوت را برای اولین بار می بیند، که دارد به بچه های دور و برش غذا می دهد. در اینجا ویژگی مادرانه زن است که جرقه عشق را می زند. مثالی دیگر، برگفته از کارهای بالینی خودم، بدین شرح است: رئیسی در دهه پنجم زندگی دارد متقاضیانی را برای یک پست منشی گری می بیند؛ زن جوان بیست ساله ای وارد می شود؛ او (رئیس) بلافاصله و سر راست عشق خود را ابراز می کند. او (رئیس) شگفت زده می شود از آنچه بر او گذشت و مراجعه می کند برای تحلیل. در تحلیل، برانگیزان را کشف می کند: او در زن جوان ویژگی هایی را دید که او را یاد خودش در سن بیست سالگی انداخت، زمانی که برای اولین مصاحبه شغلی اش رفته بود. به عبارتی، او عاشق خودش شده بود. در این دو مثال، دو وجه عشق را که فروید متمایز کرده بود می بینیم: شما یا عاشق کسی می شوید که حمایت می کند، در این مثال، مادر، یا عاشق یک تصویر خودشیفته وار از خودتان.

هانا وار: شبیه این است که انگار که ما عروسک خیمه شب بازی هستیم!

آلن میلر: نه، بین یک زن و یک مرد، هیچ چیزی پیشاپیش نوشته نشده است، هیچ قطب نمایی وجود ندارد، هیچ رابطه ازپیش تعیین شده ای وجود ندارد. مواجهه آنها برنامه ریزی نشده است مانند مواجهه اسپرم و تخمک؛ هیچ ربطی به ژن های ما هم ندارد. مردان و زنان صحبت می کنند، آنها در یک دنیای گفتمان زندگی می کنند، این چیزی است که تعیین کننده است. چگونگی های عشق شدیدا نسبت به فرهنگ پیرامونی حساس اند. هر تمدنی با شیوه ای که رابطه بین دو جنس را ساختار می دهد، نشان می یابد. هم اکنون، در غرب، در جوامع ما که لیبرال، تجاری و حقوقی هستند، "چندگانه" به خوبی می رود که "یک" را خلع کند. مدل ایده آل "عشق بزرگ مادام العمر" دارد به آرامی عرصه را از دست می دهد در مواجهه با قرارهای عاشقانه سریع، عشق ورزیدن سریع، و ناوگانی از سناریوهای جایگزین، پی در پی و حتی همزمان عاشقانه.

هانا وار: و عشق در بلندمدت؟ تا ابدیت؟

آلن میلر: بالزاک می گفت، "هر هوسی که ابدی نیست زشت و مهیب است". ولی آیا پیوند می تواند یک عمر در ساحت هوس بسط یابد؟ یک مرد هر چه بیشتر خودش را تنها وقف یک زن کند، آن زن بیشتر میل می کند به اینکه معنایی مادرانه برای آن مرد پیدا کند: والاتر و غیر قابل لمس تر تا مورد عشق. و زمانی که یک زن تنها به یک مرد می چسبد، او را اخته می کند. بنابراین، راه باریک است. بهترین سرنوشت برای عشق نکاحی، دوستی است، که اساسا همان چیزی است که ارسطو گفت.

هانا وار: مسئله این است که مردان می گویند که آنها نمی فهمند که زنان چه می خواهند؛ و زنان می گویند که نمی فهمند مردان چه انتظاری از آنها دارند ....

آلن میلر: بله. انتقاد از راه حل ارسطویی در این حقیقت نهفته است که گفتگو از یک جنس به جنس دیگر غیرممکن است، همانگونه که لکان با یک آه و افسوس گفت. آدمیان در عشق در حقیقت محکومند به اینکه به گونه ای بی پایان ادامه دهند به یادگرفتن زبان یکدیگر، به کورمال کورمال پیش رفتن، جستجو و استخراج کلیدها –کلیدهایی که همیشه ابطال پذیرند. عشق شکنجی از سوءتفاهمات است که راه خروج از آن وجود ندارد.

ترجمه: #مهدی_چمی_کارپور





@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴باتری

#باتری: این کلمه از واژه‌ی فرانسوی batterie گرفته شده است و البته بهتر است که با حرف «ت» و به صورت باتری نوشته شود هرچند که معمولاً آن را به صورت باطری می‌نویسند.
#ب

منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب



درباره مرگ، سخن مولوی را می پسندم... حتی اگر دروغ باشد!


من نظریه مولوی صاحب کتاب مثنوی را می پسندم زیرا این شخص می گوید که پس از این حیات جسمانی مبدل به فرشته خواهیم شد و آنگاه از فرشته هم بالاتر شده و به جایی می رسیم که تصوری قادر به ادراک آن نیست.

آری، ما بایستی در خصوص زندگی آینده یعنی زندگی بعد از مرگ خود طوری صحبت کنیم که گویی بدان اطمینان داریم و برای ما محقق است که تا مقام خدایی بالا خواهیم رفت.

فیلسوفان می گویند که این گفته شما دروغ است و هیچ دلیلی برای اثبات آن ندارید!! در پاسخ عرض می کنم بهتر این است که اول کتاب لغت را برداشته و ببینیم که دروغ را چگونه معنی کرده است.

کتاب لغت می گوید: دروغ چیزی است که برخلاف حقیقت باشد.

ولی چون ما در این دنیا هنوز به حقیقتی نرسیده ایم و هیچ حقیقتی را نمی شناسیم، هرچه بگوییم کسی نمی تواند صریحاً بگوید که دروغگو هستیم.

ضمناً خاصیت این دروغ یعنی تأمین زندگی بعد از مرگ این است که در دوران زندگی، خاطرها را آسوده خواهد کرد و ما را از پریشانی برکنار خواهد داشت و روی هم رفته بهتر از دروغِ کسانی است که در ساعت مرگ، ما را محو می کنند و می گویند برای همیشه از بین می رویم.

#خداوند_بزرگ_من

#موریس_مترلینگ


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب


وای از این جُفت شدنِ مسکینیِ روان! وای از این جُفت شدنِ پلیدیِ روان! وای از این جُفت شدنِ آسودگیِ نکبت‌بار! این‌ها همه را «زناشویی» می‌نامند و بر آن‌اند که پیوندِشان را در آسمان بسته‌اند!

عشقِ‌ شما به زن و عشقِ زن به مرد، ای کاش همدردی با خدایان دردکش و پنهان بود! امّا از همه بیش کششِ دو حیوان است به هم. باری، بهین عشق‌هاتان نیز جز حکایتی شورانگیز و شرّ-و-شوری دردناک نیست. حال آن‌ که عشق مشعلی‌ست که می‌باید روشنگرِ راه‌های بالاترِتان باشد. باید به فرا و ورایِ خویش عشق ورزید! پس،‌ نخست عشق‌ورزیدن "آموزید"! و بهرِ این می‌باید جامِ تلخِ عشقِ‌تان را بنوشید!

#چنین_گفت_زرتشت
#نیچه


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

چرا خوب غذا نمی خوری؟ چرا شب ها به موقع نمی خوابی؟ چرا این قدر به خودت ستم می كنی؟ تو چه می خواهی از این دنیا؟
من به بهانه ی رسیدن به زندگی همیشه زندگی را كشته ام ...
فاجعه ی زندگی من این است كه یكبار زندگی را مثل زهر نوشیده ام و گذشته ام و اكنون با اندیشیدن بدان بازگشته ام احساس می كنم همان جام زهر را بی نهایت بار از نو و از نو می نوشم و می نوشم.
اگر به این می اندیشی كه دیگران چگونه به تو می اندیشند یا از دیگران می ترسی یا به خودت باور نداری.

#روزگار_سپری_شده_مردم_سالخورده #محمود_دولت_آبادی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴بازرسین

#بازرسین: واژه‌ی بازرس فارسی است و جمع بستن آن با «ین» ... غلط است. به جای آن باید گفت: بازرسان.
#ب

منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#رباعی_در_مکتب_بازگشت:
دنده عقب در اتوبان خلاقیت

شاید چیزی در جهان ملال‌آورتر از شعر تقلیدی و تکراری نباشد. باز تولید شعرهای بلند آوازه، نه فقط دستاوردی برای ادبیات ندارد، که انرژی و اثر مثبت شعرهای دست اول را نیز ضعیف می‌کند. در اواسط قرن دوازدهم، گروهی از شاعران اصفهان، که از نازک‌خیالی‌های شاعران سبک اصفهانی یا هندی آزرده خاطر بودند و تخیل پیچیده و استعارات خاص آنها را بر نمی‌تابیدند، مکتبی را بنیان گذاشتند که به «مکتب بازگشت» معروف است و همان‌گونه که از نامش بر می‌آید، به اسلوب‌ها و شیوه‌های سخن‌پردازی شاعران سبک خراسانی و عراقی باز گشتند و به دلیل ماهیت واپس‌گرایانه حرکت‌شان، نتوانستند اثر ارزشمندی که چیزی به تاریخ غنی شعر پارسی بیفزاید، خلق کنند؛ و جز تعداد انگشت شماری شعر مثل ترجیع بند هاتف اصفهانی که خود را از سطح زمانه بالاتر کشید، مابقی در حوزه خلاقیت، آثاری نحیف و کم بنیه بودند.
سردمدار این جریان، سید علی مشتاق اصفهانی (م 1173 ق) بود و جمعی دیگر از شاعران سده دوازدهم از قبیل: هاتف اصفهانی، صهبای قمی، آذر بیگدلی و عاشق اصفهانی او را در این مسیر، همراهی کردند. در این دوران، در حوزه رباعی هیچ شاعر خلاق و اثرگذاری پدید نیامد و نهایت همت شاعران، اقتفا و استقبال از رباعیات موفق پیشین بود. جالب اینجاست که تا مدت‌ها، نسل قدیم دانشگاهیان ما که هیچ شناختی از شعر دوره صفوی نداشت و چیزی جز انحطاط در آن نمی‌دید و راه‌های لذت بردن از شعر امثال صائب و بیدل را بلد نبود، برای این گروه مقلّد کف می‌زد و آنها را ناجی شعر فارسی معرفی می‌کرد.
در اینجا برای آنکه نوع برخورد شاعران مکتب بازگشت ادبی را با رباعیات قدیم ببینیم، تعدادی از رباعیات مشتاق اصفهانی را با رباعیات قدیم مقایسه می‌کنیم تا عیار کار این دنده عقب رفتن‌ها، دست مخاطبان بیاید.

مشتاق اصفهانی (ص 182):
این گل، کف دست گلعذاری بوده ست
وین غنچه، سر انگشت نگاری بوده‌ست
این خار که بر دامن گل چنگ زده‌ست
دستی است که بر دامن یاری بوده‌ست

خیام (طربخانه، 32):
این کوزه چو من عاشق زاری بوده‌ست
در بند سر زلف نگاری بوده‌ست
این دسته که در گردن او می‌بینی
دستی است که بر گردن یاری بوده‌ست.
●
مشتاق (ص 184، 187):
مجنون که ز جان برای جانان بگذشت
جان را آخر سپرد در دامن دشت
می‌گشت همیشه بر زبانش لیلی
لیلی می‌گفت تا زبانش می‌گشت

مجد خوافی (هفت اقلیم، 691):
مجنون به زبان حال دایم در دشت
لیلی گویان به گرد وادی می‌گشت
می‌گشت همیشه بر زبانش لیلی
لیلی می‌گفت تا زبانش می‌گشت
●
مشتاق (ص 184):
ای گلبن! طفل غنچه پرورده توست
ای گلشن! چتر گل سراپرده توست
ای گل! دل عندلیب خون کرده توست
ای باد بهار! این همه آورده توست!

سلمان ساوجی (جُنگ رباعی، 528):
ای ابر بهار! خار پروده توست
وی خار! درون غنچه خون‌کرده توست
ای غنچه! عروس باغ در پرده توست
وی باد صبا! این همه آورده توست!
●
مشتاق (ص 190):
نه تاج و نه تخت و نه نگین می‌ماند
نه سلطنت روی زمین می‌ماند
ساقی! تو ز لطف شیشه و ساغر را
خالی کن و پُر کن که همین می‌ماند

صوفی مازندرانی (جُنگ رباعی، 764):
ای شاه! نه تخت و نه نگین می‌ماند
آخر به تو پنج گز زمین می‌ماند
صندوق خود و کاسه درویشان را
خالی کن و پُر کن که همین می‌ماند.
●
مشتاق ( ص 186):
پرورده بنفشه‌ای که این موی من است
آورده شمیم جان که این بوی من است
آراسته جنّتی که این روی من است
افروخته دوزخی که این خوی من است

ادیب صابر (نزهة المجالس، 372):
مَه، بر طبقی نهاده، کین روی من است
وز مشک، هزار حلقه، کین موی من است
گل، بر کف خود کرده، که این بوی من است
شوری به جهان فکنده، کین خوی من است!
●
مشتاق ( ص 198):
من عهد و وفات سست می‌دانستم
در راه جفات، چُست می‌دانستم
از تیغ فراق اینکه آخر خونم
می‌ریختی، از نخست می‌دانستم.

مهستی گنجوی (المعجم، 98):
من، عهد تو، سختْ سست می‌دانستم
بشکستن آن، دُرُست می‌دانستم
این دشمنی ای دوست که کردی با من
آخر کردی، نخست می‌دانستم!
●
مشتاق (ص 194):
زین پیش مرا بود ز بخت فیروز
هر شب، شب قدر و روز، روز نوروز
افغان که ز یاد روی و موی صنمی
اکنون نه شبم شب است نه روزم روز

بابا افضل (جُنگ رباعی، 364):
تاریک شد از هجر دل‌افروزم، روز
شب نیز شد از آه جهان‌سوزم، روز
شد روشنی از روز و سیاهی ز شبم
اکنون نه شبم شب است و نه روزم روز
●●
منبع:
#رباعی به روایت #سید_امیر_میر_افضلی
#اپیزود_چهار_خطی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#لازمه_دموکراسی

لازمه دستیابی به یک حکومت عقلانی : شجاعت ، شهامت و بکار گرفتن خرد است.

فرایند دموکراسی در یک جامعه مستلزم استقرار یک حاکمیت عقلانی در آن سرزمین است ٠
زیبایی دموکراسی در آن جاست که هیچگاه قدرت مطلق را بدست یک شخص نمیدهد ، بدین معنی که در یک سیستم_دموکراتیک ، قانون همواره برتصمیمات رئیس کشور نظارت کامل دارد ومدت ریاست او را نیزمحدود میکند ٠

ما ایرانیان قرنهاست که در روزگار بی عقلی و اسارت بسر میبریم و سرنوشت خود و فرزندان خود را در اختیار یک شخص قرار داده ایم٠
ما هنوز با دلخوش کردن به عباراتی چون :
"خداوند خودش سزای جبّاران را خواهد داد" ،
سرنوشت خود را بدست دیکتاتورهایی داده ایم که گاه بمدّت چندین نسل بر صندلی قدرت تکیه میزنند،
ما تا به امروز نتوانسته ایم یک سیستم عقلانی و انسانی و دموکراتیک در مملکت خودمان برپا کنیم ٠
انسانها تا قرن هفدهم بی عقل بوده اند و هر سرزمینی در چنگال یک حاکم جبّار که خود را نماینده خدا میدانست گرفتار بود٠
گاهی بر حسب اتفاق حاکم عادلی نیز صاحب قدرت میشد که درود بر وی باد ، ولی حاکمیت_عقلانی بر جامعه گسترده نبود٠
اما از حدود چهارصد سال پیش اروپائیان در این راه کوشیدند و به نتیجه هم رسیدند ٠

آنچه لازمه دستیابی به یک حکومت عقلانی در کشور است :

شجاعت ، شهامت ، و بکار گرفتن خرد است

#بهرام_مشیری



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴باسمه تعالی

#باسمه_تعالی: املای این ترکیب به همین صورت درست است. غالباً آن را به صورت بسمه تعالی می‌نویسند و صحیح نیست.

#ب


منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️