کانال پرواز فکرواندیشه flith@


یک قاعده ی کلی در مورد هر گونه عشقی وجود دارد.چه عشق به زندگی باشد٬ چه عشق به یک انسان دیگر٬ به یک حیوان و یا یک گل؛ من ھنگامی می توانم دوست بدارم که عشق من درخور معشوق باشد و با نیازھا و طبیعت او ھمخوانی داشته باشد. عشق من به گیاھی که به آب کم نیاز دارد، خود را در این نشان می دھد که تنھا ھمانقدر که نیاز دارد به آن آب بدھم. اگر درباره ی «آنچه که برای گیاھان سودمند است» یک پیش باوری دارم،مثلا این که ھمه ی گیاھان به آب فراوان نیاز دارند، گیاه را خراب خواھم کرد و از بین خواھم برد، چون نمی توانم آن را چنان که بایسته ی اوست دوست بدارم .پس فقط دوست داشتن و «بھترین آرزوھا» را برای یک موجود زنده ی دیگر داشتن، کافی نیست. تا ندانم نیاز یک گیاه، یک حیوان، یک کودک، یک مرد، و یا یک زن چیست، و تا نتوانم خود را از پیش فرض ام در این باره که بھترین چیز برای دیگران چیست و از میل ام به کنترل دیگران، رھا کنم، عشق من ویرانگر است٬ بوسه ی مرگ است.

#جاذبه_قهر_و_عشق_به_زندگی
#اریک_فروم
#هما_همایون



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

@flith کانال پروازفکرواندیشه


با عرضِ سلام خدمتِ آقایِ «پیامِ کارنامه» پیرامونِ بازی شما در نمایشِ «بگرد تا بگردم» به کارگردانی یِ «حسین توحیدی» نقدی داشتم که امیدوارم کارساز واقع شود.


در ابتدا باید عرض کنم که نحوه یِ ورود شما چنانِ بازیگرِ روبه رویتان که به شرح زیر بود، می باشد. : « ورود به صحنه یِ تئاتر با ورود به جایی از صحنه ی زندگی این تفاوت را دارد که در زندگی ممکن است بدانید که به چه جایی وارد می شوید، چه کسانی قبل از شما آنجا بوده اند و «چه هدفی از ورودِ به آنجا دارید،» اما نمی دانید در لحظه یِ ورودِ شما در آنجا چه اتفاقی در حالِ وقوع است و چه دیالوگ هایی به میان. اما آکتورِ صحنه دقیقاً همه یِ این ها را میداند. آکتور از پیش می داند که ورودِ او «باید چه تاثیری بر فضایِ نمایش بگذارد یا به بیانی دقیق تر چه جلوه ای باید داشته باشد. اما این توانایی یِ هر بازیگری نیست. اما من در لحظه یِ ورودِ شما این جلوه را شاهد بودم و این به بدنِ فوق العاده خوب و ریتمِ بدنی یِ کوک شده با ذهنتان میدانم. مهمترین و اصلی ترین کار هر آکتور در یک حضورِ صحنه ای این است.»

با این تفاوت که در شما (در میزان سنِ ورود) تمرکزِ بالاتری دریافت می شد و این نکته یِ جالب این بود که تا انتها این تمرکز از بین نرفت..!!


نکته مهم در موردِ شما این بود که لحنِ بازی یِ آکتورِ روبه روی تان را خیلی خوب دریافت می کردید و واکنش هایتان هم بسیار مطلوب و در خور بود.
من در موردِ ادایِ لحنِ دیالوگ ها نمره یِ بالاتری به شما نسبت به آقای مستجابیان می دهم ولی این را هم باید متذکر شوم که شما دو نفر این خلقِ شخصیت هایِ درخشانتان را مدیونِ همدیگر هستید چرا که لحنِ دو همبازی (در صورتِ پختگی) می تواند دریافت هایِ کامل تری را به مخاطب منتقل کند...

بازیگر باید برایِ هر آنچیزی که رویِ صحنه با خود می برد، فرمان [و دستورهایِ] بازی بسازد . چه موقع زمان؟ «زمان تمرین»
من فکر می کنم شما زمانِ تمرین به خوبی توانسته اید این دستور ها را ساخته و کد گذاری کنید..


در مقوله یِ اجرایِ صحنه ای ، مبحثی در بُعدِ بازیگری یِ پست مدرن [یا همان متد] مطرح است که هرچند به نظریه در نیامده ولی جزءِ الزامات عملی است، حتی در بحثِ بازیگری یِ مارکسیستی [تیپیکال] و آن هم پاکسازی یِ امیشنی [یا همان احساسی] است یعنی بازیگر باید نسبت به رول خود یک اقدامِ فلیتراسیونِ احساس را اتخاذ کند و بدین شرح است که در دسته بندی یِ «عناصرِ حسی» بتوان به قدرتِ تشخیص و انتخاب رسید در تمامِ طولِ حضورِ صحنه ای یِ یک آکتور در قاب یا ... . این مورد تنها به تمرینِ بازیگر بستگی دارد و لاغیر... به عقیده یِ بنده شما رابطه یِ احساسی یِ خودتون با نقش رو خیلی مطلوب توانسته بودید فیلتر و پاکسازی کنید و حتی بازیگر روبرو یتان آقایِ مستجابیان هم میشه گفت این عمل را به نحوِ احسن انجام دادند.

چند پیشنهاد :
۱- سعی کنید بازی تان به سمتِ لودگی نرود..
۲- نویسندگی را بیاموزید و مطالعه را در دستور کار خود قرار دهید...


امیدوارم که همیشه موفق، پیروز و پایدار باشید.



«#پارسا_زنگنه»
۱۹/۵/۹۵



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#كتاب_بيشعورى

راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٦

تعریف بیشعوری بزرگترین راز خلقت این نیست که خدا چرا جهان را خلق کرده است، بلکه این است که چرا بیشعورها را اینقدر گستاخ و منفور آفریده است. - دیوارنوشتهای پشت یک در، در کلیسای بوستون۱ تا اینجا، بارها و بارها از اصطلاحات بیشعور و بیشعوری استفاده کردیم، بدون آنکه تعریف دقیقی از آنها ارائه کنیم. از خود اسمها نمیتوان به تعریف مسّمای آنها رسید. یکی از راههای عمومی شناختنِ بیشعورها، شناسایی موقعیتهای بروز بیشعوری است. مث خود من در خواب هم نمیتوانم تصور کنم که در دادگاه کسی جز یک وکیل بیشعور از من دفاع کند. هیچ تعریف مختصری نمیتواند پیچیدگی شگفتآور پدیدهی بیشعوری را بیان کند. اما این مساله، ینحل نیست. بسیاری از مردم عقیده دارند: «شاید من نتوانم بیشعوری را تعریف کنم، اما قطعا وقتی بیشعوری را ببینم، میشناسمش.» و این سخن درستی است. تقریبا همه در این امر اتفاق نظر دارند که بیشعور کسی است که رفتار وقیح و نفرتانگیزی را به صورت کام ارادی و عمدی از خود بروز میدهد و از ایجاد اختلا لی که در کارها بهوجود آورده و آزاری که به دیگران رسانده قلبا بسیار خوشحال است. البته همیشه منتقدانی هستند که به این نوع تعریف معترضاند و آن را از زبان یک درمانگرِ متخصص، زیادی دمدستی و گَلوگشاد میدانند. پاسخ علمی من هم در مقابل این است: آنقدر اعتراض کنند تا جانشان دربیاید! دیگران اعتراض میکنند که کلمهی بیشعور واژهی عامیانهی نسبتا جدیدی است که فقط برای تحقیر و استهزا به کار میرود و از اینرو درست نیست که به عنوان اصط حی پزشکی به كار



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٤٧

رود، چون ممکن است باعث جریحهدار شدنِ احساساتِ بیماران شود. روشن است که این جماعت چیز زیادی دربارهی بیشعوری نمیدانند و این واقعیت را که بیشعورها هیچگونه احساساتی ندارند، درنظر نمیگیرند. به عبارت دیگر احساسات یک آدم بیشعور تا زمانی که او در مسیر درمان و بهبودی قرار نگیرد، اصو غیرقابلجریحهدارشدن است. بعضیها هم میگویند که واژهی بیشعوری خیلی سوبژکتیو۱و ذهنی است، گویا بیشعورها فقط در نظرِ ناظر وجود دارند. شخصا بهعنوان یک مقعدشناسِ سابق معتقدم که این نظر فقط به درد استعمال به گویندگانِ این قبیل حرفهای قلمبهوسلمبه میخورد. فکر میکنم که با این اوصاف باید مطلبی را روشن کنم و آن این است که حفظ و استعمال واژهی بیشعور در درمانِ این بیماری ارزش و اهمیت بسیار زیادی دارد. همانطوری که مث نمی- توان در درمان بیماران مبت به پارانویا2این اصط ح را نادیده گرفت، در درمان بیشعوری هم نمی- توان این واژهی کلیدی را حذف کرد. منتها بیشعوری یک بیماریِ کام مشخص و معین نیست. درست است که مردم عادی خوششان نمیآید که بیشعور نامیده شوند، اما مردم عادی که بیشعور نیستند. بیشعورها پررو، نفرتانگیز، ترسناک و متکبرند و باید اسمی رویشان باشد که دستکم کمی به خود بیاوردشان. بسیاری از مردم الکل مینوشند، اما هیچکس نمیخواهد «الکلی» نامیده شود و درست به همین دلیل اولین مرحله از برنامهی مرحلهای ترک الکل، آن است که شخص قبول کند که الکلی است.ازهمینروآدمبیشعور،اولینگامدرمانوبهبودیاشراحتمابایدباگفت ِن«منبیشعورم» آغاز کند؛ و حتی گفتن جم ت مشابهی نظیرِ «من آدم وقیحیام» اص آن اثر زم را ندارد. درحقیقت، آنچه باعث اشتباهِ این اشکالگیران میشود آن است که هنوز درک نکردهاند که بیشعوری یک بیماری است و نه مث فقدان ادب. بیشعوری حتی یک گرایش عادی به سرکشی و تمرد هم نیست. اینها اخت ت شخصیتیاند، در حالی که بیشعوری یک نوع اعتیاد است به قدرت، تحقیر و سرکوبکردن سایرین، وظیفهنشناسیِ بیحد و شهوت تسلط بر دیگران. این بیماری تعادل درونیِ قربانیاش را برهم میزند و او را به بیچارگی و بدبختی میاندازد؛ تا زمانی که آدم شود و اعتراف کند: «من بیشعورم.» بسیاری از انسانها در سراسر جهان با این عقیدهی من موافقاند.


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٤٨

یک بار زن خانهداری با عصبانیت به من گفت: «هر کسی گفته هیچ بیشعوری در دنیا وجود ندارد، خودش هم بیشعور است. من سه تا بچهی بیشعور دارم و هر روز دارم هر چهارتاشان را تحمل میکنم. آخر شوهرم هم بیشعور است.» پیشخدمتی در یکی از شعبههای مکدونالد۱میگفت: «آدمهای بیشعور را از یک مایلی هم میتوانم بشناسم. از آن ا غهای اتوکشیدهایاند که اگر دوبلبرگرشان دیر شود آسمان را به زمین میآورند.» یکی از بیشعورهای تحت درمان میگوید: «تا زمانی که شروع به درمان نکرده بودم هیچ تصوری از اینکه چند نفرِ دیگر بیشعورند نداشتم، اما مدتی که گذشت فهمیدم که تمام دوستانم هم بیشعورند. ولی وقتی بهشان پیشنهاد کردم که با من در جلسات درمانی شرکت کنند فقط مثل بیشعورها بهم خندیدند.» یکی دیگر از بیشعورهای تحت درمان میگوید: «به خاطر بیشعوریام شغل و خانوادهام را از دست دادم. میخواستم به همهی دنیا مسلط باشم، در حالی که حتی نمیتوانستم به خودم مسلط باشم. یک معتادِ بدبخت و ذلیل بودم. خیلی وحشتناک بود.» بعضی از درمانگرها حتی تا آنجا پیش رفتهاند که ادعا میکنند همهی آدمها بیشعورند؛ فقط کافی است که شناسایی شوند. احتمال دارد که این نظریه درست باشد. دستکم در مورد وک و د لها که صدق میکند. تاریخچهی بیشعوری بیشعورها همیشه وجود داشتهاند و اکنون بیشتر از همیشه وجود دارند. تمام آنچه که دربارهی تاریخ بیشعوری باید دانست، همین است. نشانههای بیشعوری اپیدمولوژیِ بیشعوری نشان میدهد که افراد بسیاری «در معرض ابت » به بیماری بیشعوری قرار دارند (جدول صفحهی بعد را ببینید). گروه کثیری از مردم به کارهایی مشغولاند که احتیاج به استعداد خاصی ندارد؛ نظیر کارمندان دونپایه، واعظان اخ قی، مددکاران اجتماعی و تمام کسانی که حتی به قیمت سربریدن دیگران میخواهند جهان را نجات بدهند.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٩

افراد وگروه ها در شرايط ابتلا به بيشعورى
۱6. آنهایی که اصرار دارند کلمات معمولی را عجیب وغریب بنویسند. ۱7. استادان چپگرای دانشگاهها. ۱8. دولت ایران. ۱۹. زنهایی که پاتوقشان حراجیهاست. 20. کسانیکه در خیریه ها کار میکنند و دائما کاسه به دستاند. 2۱. آدمهایی که دربارهی بیشعوری کتاب می- نویسند. 22. آنهایی که صدای پخش ماشینشان را تا ته زیاد میکنند. 2۳. اعضای کمیسیونهای تخصصی شورای شهر. 2۴. سران اتحادیه ها. 25. زنانی که اپی سیون نمیکنند. 26. کسانی که میخواهند با تماس تلفنی چیزی را به زور بفروشند. 27. کسانی که موقع غذاخوردن بحث میکنند. 28. پدر و مادرهایی که بچه هایشان در اماکن عمومی هر غلطی که میخواهند میکنند. 2۹. دیکتاتورهای خاورمیانهای. ۳0. هر کسی که این کتاب را جدی بگیرد. ۱. ماموران ادارهی مالیات و ممیزها. 2. افسران راهنمایی و رانندگی. ۳. کارمندان ادارات دولتی. ۴. وک یل دادگستری. 5. تمام کسانی که میخواهند با بیچاره کردن انسانها، حیوانات را نجات بدهند. 6. مردمی که از زندگی در شهرهای بزرگ و دودآلود مثل نیویورک لذت میبرند. 7. کارشناسان بیمه. 8. کسانی که یکطوری رانندگی میکنند که انگار خیابان ارث پدرشان است. ۹. آدمهایی که با لبخندهای مصنوعی هی میگویند: «روز خوبی داشته باشید.» ۱0. کسانی که به زور میخواهند دیگران را به راه راست هدایت کنند. ۱۱. نمایندگان کنگرهی آمریکا. ۱2. روانشناسان و روانکاوها. ۱۳. منتقدان مطبوعاتی. ۱۴. آدمهایی که توی صف جا میزنند. ۱5. شَرخرها.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٥٠

اصو هر کاری که در رابطه با قانون است، بهخصوص اگر با نظارت و اجبار همراه باشد، خطر بیشعورسازی را در خود دارد، اما بیشترین میزان خطر ابت در حرفهی ممیزی مالیات دیده میشود، بهنحوی که شاغلین به این حرفه بعد از چند ماه باور میکنند که «بیشعور» پسوند اسم آنهاست. نتای تحقیقات گوناگون در این زمینه نشان میدهد که بیشک در میان کسانی که مدرک دکتری روانپزشکی دارند نیز تعداد زیادی بیشعور وجود دارد. یکی از تحقیقات مفید در این زمینه که به بررسی بیشعورها در میان ما میپردازد، تحقیق دکتر اچ. ام. روید۱است. دکتر روید استد ل و اثبات میکند که بیشعورها کسانیاند که حرص مقام و قدرت دارند. او در تحقیقات خود هیچ سیاستمدار، موعظهگر یا پزشکی را نیافته است که بهخاطر سیاست، وعظ یا طبابت بیشعور شده باشد، بلکه آنها بهخاطر بیشعوری خودشان به سمت شغلهایی رفتهاند که بتوانند بر روی مردم تسط داشته باشند و با وجود حقارت، بر دیگران حکم برانند. مانند بسیاری از بیماریها، بیشعوری هم ممکن است به ارث برسد. بسیاری از بیشعورها این بیماری را از پدر یا مادرشان به ارث بردهاند. البته بعضی از فرزندانِ افراد بیشعور آنچنان از رفتار بیشعورانهی والدینشان زده میشوند که از هر خصوصیت بیشعورانهای اجتناب میکنند، اما بیشترشان به ویروس بیشعوری آلوده و مثل والدین عوضیشان میشوند. یکی از آسانترین راههای شناسایی بیشعورها، تحقیق بر روی خصوصیات جاهطلبانهی آنهاست. بیشترِ بیشعورها را میتوان از روی رفتار تهاجمی و اخ ق قلدرمآبانهشان شناخت. اگر با گردنکلفتی و ترساندنِ دیگران نتوانند کارشان را به انجام برسانند، حقه سوار میکنند یا قانون و مقررات را طوری انگولک میکنند که نتیجهاش به نفعشان شود. در مواقع ضروری، اهل جیغکشیدن، لگدزدن و خودرابهموشمردگیزدن هم هستند. نیکیتا خروشچف2وقتی با لنگهکفش روی میز سازمان ملل کوبید و اع م کرد که غرب را به خاک خواهد سپرد، یکی از نمونههای عینی بیشعوری در مقیاس جهانی بود.۳



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٥١

وقتی که بیشعوریِ بیشعورها به رویشان آورده شود و به آنها بابت رفتارشان تذکر داده شود، ب فاصله شروع به انکار همه چیز میکنند و بهسرعت طلبکار هم میشوند؛ یعنی شروع می- کنند به انتقاد از کسی که گفته با ی چشمشان ابروست و به او میگویند که آدم وقیح و غرض- ورزی است. اگر هم قادر به انجام هیچکدام از این کارها نباشند، جوش میآورند و میگویند که اینها همگی حاصل توطئه و دسیسه است و آنها بیگناهاند. مثل تمام اعتیادها، مسالهی انکار در بیشعوری هم مساله مهمی است. بیشعورها قبول نمیکنند که باید مسئولیتپذیر باشند یا دستکم زیر حرفشان نزنند و حاضر به پذیرش اشکال و اشتباه درکارشان باشند. بدتر از همه این که حتی حاضر نیستند قبول کنند که به هر حال بهعنوان یک انسان وظایف و تعهداتی دارند که باید به آنها عمل کنند و پابندشان باشند. بدیهی است که چنین آدمهایی با یک دستورالعمل معمولی اص ح نمیشوند. بیشعورها برای خودشان «قواعد نانوشتهای» دارند که بر طبق آن رفتار میکنند. بعضی از این قواعد از این قرارند:
،تمام مشکلا ت را دیگران به وجود آوردهاند. ،اصلا نیازی به ریشه یابی و حل مشکلا ت نیست، فقط یکی را پیدا کن که تقصیرها را گردنش بیندازی. کم نیاور. تمام کاستیها و خطاها را میتوان در پشت نقابی از وقاحت و گستاخی پنهان کرد. هر چقدر که جرمت بزرگتر است باید پرروییات هم بیشتر باشد. ،تمام قوانین برای این بهوجود آمدهاند که نقض شوند، اما فقط تو این حق را داری. اگر کس دیگری این کار را انجام داد دودمانش را بر باد بده. ، اگر از قانونی خسته شدی، مطابق نیازت یکی دیگر بساز؛ اما به محض آنکه به خواسته ات رسیدی آن را هم نقض کن.
،هرگز در تواناییات در به دستآوردن هر چیز کثیفی که اراده کنی، شک نکن.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٥٢

خود من بیشعور و بیشعوری را بر پایهی این گونه مشاهدات تعریف میکنم؛ یعنی معتقدم برای تعریف بیشعوری، به جای پناه بردن به تعاریف جامع و مانعی که مرسوم است، باید به صفات و ع ئم بیشعوری و بیشعورها پرداخت. بیشعورها کسانیاند که فکر میکنند قانون در رابطه با آنها تعریف و معین میشود، و آنها تافته های جدابافتهای اند که حق انجام هر کاری را که اراده کنند دارند. بیشعوری نوعی بیماری است که قوهی تشخیص و نظام ارزشگذاری مبتلا یان را آلوده میکند و باعث میشود تا این افراد هر کاری را بدون شایستگی انجام آن، و بدون ذرهای احساس گناه، شرم یا پشیمانی انجام دهند. آیا واقعا بیشعوری مرض است؟ پاسخ من به این پرسش یک «بله»ی قاطع و بلند است. بیشعوری مرضِ وقاحت و سوءاستفاده از دیگران است. آدم بیشعور نمیتواند به دیگران گیر ندهد. انگار اگر دست از اشکالگیری بردارد یا دیگران را تحقیر نکند، جانش در میآید. دلیل دیگر در اثبات این مدعا که بیشعوری بیماری است و باید با آن مثل یک بیماری رفتار کرد، خصوصیت افزایش تدریجی آن است. به این ترتیب که اگر بدون درمان رها شود، معضل بیشعوری عمیقتر میشود. مث در تجارت، بیشعورهای خردهپا سعی میکنند که به بیشعورهای طرازاول و بزرگ تبدیل شوند. همین مساله، بیشعوری را به یک معضل بزرگ اجتماعی تبدیل میکند. ناگهان ممکن است یکی که میتواند فقط صد نفر را در هر روز بدبخت کند ترقی کند و قدرتی بهدست بیاورد که بتواند روزانه هزار نفر را بدبخت کند. مشکل درمان بیشعوری آن است که آدم بیشعور معمو قبول نمیکند که بیشعور است. اگر هم عاقبت این واقعیت را به تدریج قبول کند، باز تمایل دارد که تقصیر آن را به گردن دیگران بیندازد. از این رو، صرفِ درمانِ رفتارهای آشکارا وقیحانه و تهدیدآمیز بیشعورها، کافی نیست. چنین تلا شهایی فقط منجر به تولید نوع آبزیرکاهتر و حرفهایتری از بیشعورها میشود که در مقابل هر نهی و اعتراض مصونیت خواهند داشت. بهجای چنین کارهایی باید قوهی تشخیص و نظام ارزشگذاری آنها را درمان کنیم و کاری کنیم که با وجدانشان ـ وجدانی که سالها با آن سروکاری نداشتهاند ـ ارتباط برقرار کنند. باید خصایل انسانی بیشعورها را احیا کنیم و شاید چنین کاری، طو نی و طاقتفرسا باشد. از سوی دیگر، این بیماری بهشدت واگیردار است، تا آنجا که حتی ممکن است یک درمانگرِ قوی و بااراده، بهراحتی تحت تاثیر استد لالها و دفاعیات یک بیشعور قرار گیرد و تا آنجا پیش برود که بعد از مدتی او هم مثل بیشعورها رفتار کند!



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٥٣

به این خاطر است که ما باید بیشعوری را از حالت تابو خارج کنیم و آن را با شفافیت نمایش دهیم. نباید از نامیدن بیشعورها به نام بیشعور شانه خالی کنیم، چرا که همین ملا حظات و تعارف هاست که باعث میشود بیشعورها بیشتر و بیشتر در بیشعوریشان غرق شوند. مدتهای مدیدی، بیشعوری یک بیماری «اسمش را نبر!» بود، اما اکنون زمان آن رسیده - است که واقعیتها دربارهی این بیماری با شهامت پذیرفته شود و درمانش آغاز گردد. اگر دلمان برای خودمان نمیسوزد، باید برای آیندگان هم که شده این کار را بکنیم. دنیا در خطر است.
تمرینها
۱- آیا هرگز مثل بیشعورها رفتار کردهاید؟
2- آیا کسی را تا به حال تحقیر کردهاید، یا دوست داشته اید که چنین کاری بکنید؟ یک یا دو صفحه دربارهی آن شخص در دفترتان بنویسید. بعد آن را بخوانید. فکر نمیکنید بیشعور باشید؟



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٥٤

ماهیت بیشعوری من خوبم، تو بیشعوری. - کاردینال پوشینگ۱ دو تا بیشعورِ تحت درمان ممکن است دربارهی تعریفِ بیشعوری اختلا ف نظر داشته باشند ـ و طبیعی هم هست ـ اما درنهایت هردو قبول دارند که بیشعورند و از این رو میتوانند با هم بحث کنند، از احساساتشان حرف بزنند و علا ئق مشترکشان را با هم در میان بگذارند. عوامل و اشتراکات بسیاری وجود دارد که مجموعا ماهیت بیشعوری را تشکیل میدهند. بهتر است این عوامل مشخص شود تا بیشعورها را بهتر بشناسیم. پیش از پرداختن به این عوامل، ذکر نکته ای ضروری است. در هنگام مطالعه ی فهرست مولفه های تشکیل دهندهی بیشعوری، ممکن است کشف کنید که خودتان هم بیشعورید و تا حا نمیدانسته اید. اشکالی ندارد و اص لابه این معنا نیست که آدم بی ارزش، فاسد و علیلی هستید؛ بلکه صرفا به این معناست که بیشعورید. درک درستِ این مساله، شانس بهبودی را با میبرد. بیشعورها را نباید بابت بیشعوریشان، بیشتر از بچهی اوریون گرفتهای که باعث شده تمام بچه های مدرسه در معرض ابتلا به اوریون قرار بگیرند، سرزنش کرد. بیشعورها مرضی گرفته اند که باعث شده از جامعه طرد شوند، اما با این حال میتوانند شفا پیدا کنند. هرچه مشکل زودتر کشف شود معالجهی آن ساده تر است. بعضی از بیشعورها این بیماری را از والدین بیشعورشان میگیرند؛ عدهای را مافوقها و همسران بیشعورشان آلوده میکنند؛ برخی قربانی آیین های بدند و برخی با گذراندن دورههای آموزش خودباوری و با بردن اعتمادبه نفس به بیشعوری مبتلا میشوند. ردیابی موارد دیگر



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٥٥

مشکلتر است، اما معمو گوش دادن به موسیقی پانک راک،۱تماشای برنامه های تلویزیونی یا عضویت در شبکه های کابلی هم بی تاثیر نیست. بیشتر افراد خودشان هم از بیشعوری بدشان نمیآید. یک دلیل سادهی گرایش آدمها به بیشعوری این است که با بیشعوری زودتر میتوان به هدف و منظور رسید. مثل بیشتر خبرنگارانِ جوان در ابتدای کارشان مثل آدمهای محجوب رفتار میکنند؛ اما همین که به عنوان خبرنگار تلویزیونی، مشهور شدند، به صد نفر تنه میزنند و پنجاه نفر را زیر دست وپا میگیرند تا اولین کسی باشند که گزارش میکند. و به این ترتیب بیشعور جدیدی به وجود میآید. به خاطر آنکه در اجتماع همیشه به کسانی که زودتر از دیگران به چیزی دست مییابند، پاداش داده میشود، این طور به نظر میرسد که بیشعورها آدمهای موفق و پیروزیاند. در تجارت، همیشه کسی که بهتر بتواند ایده های دیگران را بدزدد، موقعیت بهتری بهدست میآورد و در دولت هرچقدر کسی بتواند بهتر و ظریفتر خواسته های مردم را نادیده بگیرد، مقام بالا تری را از آن خود میکند. نسل جدید، بیشعورها را موفقتر میبیند و با این دیدگاه احمقانه خود را تحت تاثیر بیشعوری قرار میدهد. متاسفانه، بیشعوری حدومرز نمیشناسد. یعنی مثل مردم را زیردست وپاگرفتن تبدیل به نوعی اعتیاد میشود که معتادش سیرمونی ندارد و آنقدر بیوقفه به اعتیاد خود ادامه میدهد تا بلا خره یک روز اشتباها یک نفر بیشعورتر از خودش او را زیر دست و پا بگیرد و به خاک سیاه بنشاند. بدبختی اینجاست که اکثر بیشعورها به هر جانکندنی باشد از پسِ کار و زندگی زناشوییشان برمیآیند و نتیجهی بیشعوریشان بسیار دیر ظاهر میشود، به نحوی که روند نابودیشان 20 تا ۳0 سال به طول میانجامد، اما از همان روز نخست اثر خود را میگذارد. یک درمانگر به نام ایوان هورنی2میگوید: «آدم بیشعور به کارهایش به این صورت میرسد که یکی دیگر را پیدا میکند تا به کارهایش رسیدگی کند، اما وقتی که آن شخص بلا خره از سواری دادن به او خودداری کند، با سر به زمین میخورد.» آدم بیشعور سعی میکند که با تسلط بر دیگران، بر زندگی خودش مسلط باشد. او هرگز مشکلی را خودش حل نمیکند، بلکه تنها کاری که میکند این است که تقصیر آن را به گردن کس



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٥٦

دیگری بیندازد. اما سرانجام تمام این تلا شها برای پنهان کردن اشکالا ت و تقصیرها شکست میخورد و مشکلا تی که دو یا سه دهه روی هم انباشته وپنهان شده است، بیرون میزند. خلا صه آنکه بیشعور کسی است که کارهای اشتباهی را به روشهای اشتباهی و با دلا یلی اشتباه انجام میدهد. بعضی از خصوصیات بیشعورها را دقیقتر بررسی میکنیم: مرابست خواهی همیشه باید عدهای مثل نوکر دست به سینه از بیشعورها مراقبت کنند. فرقی نمیکند که مادرشان باشد یا زیردستشان. باید همیشه مطمئن باشند که افرادی وظیفهی حفاظت و تروخشک کردنِ آنها را برعهده دارند. در عالم تجارت، مدیرانی وجود دارند که عقیده دارند دیگران فقط به این درد میخورند که همیشه آنها را تایید کنند و تقصیرها را به گردن بگیرند تا وجهه ی آنها آسیبی نبیند. در کارهای دولتی هم دستهای از مسئو لان هستند که برای هر کاری که به آنها محول شود، دو نفر را به کار میگیرند و از این رو هیچوقت مجبور نیستند که هیچ کاری انجام بدهند. بیشعورها: ، اعتقاد دارند که تمام آدمهای روی کره زمین وظیفه دارند که خواسته های آنها را برآورده کنند و اسباب عشرتشان را فراهم کنند. ، در کارهای دیگران دخالت میکنند.
، از اینکه دیگران به فکر خودشان باشند ناراحت میشوند.
، ناراحتتر میشوند اگر کسی از آنها بخواهد به فکر خودشان باشند.
، هر نوع وظیفهای نزد آنها حکم توهین شخصی دارد. به همین دلیل بچهها همیشه برای آنها ناخوشایندند.
، از مشک ت دیگران خوشحال میشوند، چرا که در این مواقع توجیهی برای اشتباهات خودشان مییابند. ،از دیگران انتظار دارند که خواستههای آنها را پیشبینی کنند، حتی اگر شده با بوکردن کف دستشان.
، با دقت حواسشان هست که به دیگران بفهمانند به آنها بدهکارند.
،طوری به دیگران کمک میکنند که از آن پس هرگز از آنها چیزی نخواهند.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


" #همراهان_کودتا "
برادران رشیدیان.

نام و نسب خانواده رشیدیان بیش از هر مشخصه دیگر تداعی کننده واژه "کودتاست" ، چه به واسطه پدر،حبیب‌الله رشیدیان که در قامت و ظاهر درشکه چی سفارت بریتانیا، رابط سیدضیا و سفارت شد تا کودتای اسفند 1299 را همراهی کند، و چه با مشارکت فرزندانش (اسدالله ،قدرت‌الله و سیف‌الله) در کودتای 28 مرداد که رد پای آنها در صفحات مختلف این پرونده تاریخی هویداست. اگر چه اسدالله در میان این سه برادر، کوچکترین بود اما جایگاه و نقشش در سیاست پررنگ تر و موثر تر بود. از ابتدای روی کار آمدن دولت دکتر مصدق، رشیدیان ها با نفوذ در مجلس و بازار و مطبوعات تمام قوای خود را در جهت تخریب و تزلزل دولت و نهضت ملی به کار بردند. علی الخصوص که آنها به واسطه دوست قدیمیشان و مامور مخفی دولت انگلیس "رابین زینر" پشتوانه مالی و فکری انگلیسیها را نیز داشتند. پس از قیام 30 تیر و تثبیت دولت مصدق، اسدالله در پی ایجاد شبکه ای برعلیه دولت افتاد وهمراه با دو برادر، از اعضای ثابت باشگاه افسران به میزبانی سرلشکر زاهدی بود. تا طرحی نو در جهت برانداختن دولت مصدق بیندازند. اگر چه با کشف فعالیتهای مخفی باشگاه در مهر ماه 1331 و دستگیری اعضای آن، رشیدیان ها چند ماهی را در زندان به سر بردند اما پس از آزادیشان در اسفند1331 سر سخت و مصر مسیرشان را تا کودتا ادامه دادند. ابتدا در خرداد 1332 اسدالله با سفر به پاریس اشرف را متقاعد کرد تا به ایران بازگردد و در طرح و اجرای کودتا مشارکت داشته باشد. بنا به اظهار بسیاری از راویان کودتا از جمله تاریخ ویلبر به عنوان نماینده انگلستان با شاه دیدار کرد و موافقت و فرمان او را برای طراحی کودتای مرداد و عزل مصدق و نصب زاهدی کسب کرد. هرچند که مورخانی چون دکتر عبداله شهبازی معتقدند این نقش آخر را نه رشیدیان که شاپور ریپورتر بازی کرد. مورخین و شاهدین البته، اختلاف نظر و شک کمتری در مورد عاملیت و آمریت سه برادر در کشاندن اوباش و عوامل خیابانی در روز کودتا و پناه دادن به زاهدی دارند... شاه پس از 28 مرداد پاداش و دستخوش این خانواده را با اعطای امتیازات اقتصادی فراوان از جمله امتیاز بانک "تعاون و توزیع" به آنها داد. اسدالله 8 سال پس از کودتا به عنوان نماینده تهران وارد مجلس شد و تا اوایل دهه پنجاه و پیش از مرگ برادرانش و گوشه نشینی‌اش همواره شخصی قدرتمند و متنفذ در دربار و بازار باقی ماند و کمی قبل از انقلاب دارایی‌هایش را به خارج از ایران انتقال داد، سرانجام در اوایل دهه شصت در انگلستان مرد.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#یاران_مصدق
محمدحسن شمشیری

معروف به حاج محمدحسن یا حاج حسن شمشیری یا حاجی شمشیری در سال ۱۲۷۳ خورشیدی در کوچه باغ ایلچی که از کوچه باغهای قدیمی تهران بود، به دنیا آمد. پدر شمشیری، در جوانی درگذشت و فرزندش را در پنج سالگی یتیم گذارد. شمشیری مدتی با پدربزرگ خود زندگی می‌کرد و سپس در قهوه خانه «حاج اسماعیل کریم آبادی» [که یک قهوه چی اهل سیاست بود] در خیابان بوذرجمهری به عنوان «شاگرد قهوه چی» به کار مشغول شد.
پس از درگذشت «حاج اسماعیل کریم آبادی»، شمشیری به ناچار با مبلغ بیست تومان پس‌انداز خود و با یاری و کمک برخی از آشنایانش، قهوه خانه کوچکی در بازار بزازها، جلوی خانِ مدرسه عبدالله خان باز کرد و به کار مشغول شد.
در ایام جنگ جهانی اول و در زمان قحطی سال ۱۲۹۷، شمشیری حال و روزگار بسیار سخت و پریشانی را گذراند و دچار فقر شدید و قرض‌های بسیار گردید، طوریکه دکان کوچکش به گرو افتاد و بسته شد و خود او نیز مدتی بعد به بیماری مالاریا ابتلا یافت و خانه نشین شد. در این وضع یکی از دوستان جوانمرد او، به نام حاج محمدحسین صالحی از وضع او آگاه شد و مبلغ سی تومان به او قرض داد. با همین مبلغ شمشیری توانست با کار بسیار زیاد و همت و پشتکار و اراده، سر و سامانی به اوضاع خویش بدهد و قهوه خانه بزرگتری، این بار در جلوی خانِ مسجد شاه دایر کند. به مرور ایام کار شمشیری گرفت و وی نه فقط از فقر و عُسرت نجات پیدا کرد، بلکه به لحاظ مالی به وضعیت باثباتی رسید.
در فاصله سالهای ۱۳۱۵ تا ۱۳۲۰ خورشیدی، شمشیری طی یک اقدام ابتکاری دست به کار تازه و بدیعی زد. این کار تازه او اقدام به اجاره نمودن بخشهایی از املاک موقوفه در تهران و حومه آن بود و از طریق حسن اداره این موقوفات اجاره بهای آنها را ده تا بیست برابر افزایش داد و خودش نیز با همین ابتکار و از طریق صحت عمل و برخورد خوب با مردم و حسن اداره موقوفات به منافعی رسید. سپس او یخچالهای طبیعی وقف را در اختیار گرفت و از طریق انجام امور مربوط به چند یخچال طبیعی، فوت و فن این کار را نیز به خوبی آموخت و با توجه به داشتن حرفه قهوه‌خانه‌داری و عزمش برای تأسیس رستوران، از این زمان شغل یخچال داری را نیز، ضمیمه مشاغل خویش ساخت.
شمشیری مردی فوق‌العاده پرکار بود و با سستی و کاهلی سخت مخالفت می‌نمود و چون به رغم بیسوادی، هوش و استعداد عجیب فطری داشت و مردی به تمام معنا خودساخته و آزاده و آزادمنش و راستگو بود، خیلی زود پیشرفت تصاعدی خود را آغاز کرد.
وی در حوالی سال ۱۳۲۰ خورشیدی در ضلع جنوب شرقی سبزه میدان سالنی اجاره کرد و با تأسیس یک مغازه نسبتاً بزرگ چلوکبابی، شغل خود را از قهوه‌خانه‌داری به چلوکبابی تبدیل نمود. دیری نپایید که بر اثر نظافت و مرغوبیت چلوکبابی که شمشیری به مردم می‌داد، مغازه او در سرتاسر تهران شهرت پیدا کرد و مشتریان زیادی پیدا نمود. طوریکه نه فقط طبقات مختلف مردم بلکه بسیاری از رجال و شخصیت‌های ایرانی و خارجی به زودی مبدل به مشتریان ثابت و دائمی او شده و به طور دائم و مرتب برای صرف چلوکباب به سالن شمشیری می‌آمدند. در واقع آشنایان برنجکار شمشیری ازگیلان، برنج دُم سیاه درجه یک و دامداران دوست او از ملایر و همدان گوشت کبابی اعلا و مرغوب را با وانت یخچال دار، منظماً به چلوکبابی وی واقع در سبزه میدان می‌رساندند و تهیه چلوکباب بسیار مطبوع با نهایت دقت و سلیقه از این محصولات و رضایت کارکنان و مشتریان چلوکبابی، نهایتاً چلوکبابی شمشیری را در تهران بی نظیر و بی رقیب ساخت، طوریکه هر ظهر و شام علیرغم سالن بزرگ این رستوران، مشتریان بسیاری ناگزیر بودند برای خوردن چلوکباب مدتی به انتظار بایستند.
شمشیری در اواخر دهه بیست، هنگامیکه دکتر مصدق نماینده مجلس شورای ملی بود و با نطق‌های شورانگیز خود توجه بسیاری از مردم را به خود جلب کرده بود، به تقلید از «کریم آبادی» وارد جهان سیاست شد و سرتاپا شیفته دکتر مصدق و عقاید او گردید.
در سال ۱۳۲۸ خورشیدی و در جریان انتخابات دوره شانزدهم مجلس شورای ملی، حاجی شمشیری با تلاش و پی گیری فراوان، تقریباً تمامی بازاریان تهران را تشویق نمود تا به نامزدهای جبهه ملی، از جمله دکتر مظفر بقایی، حسین مکی و...[که در آن زمان هنوز یاران درجه اول دکتر مصدق بودند]، رأی بدهند و در این کار ایمان و اعتقاد کامل خود را نسبت به دکتر مصدق نشان داد و ثابت نمود.

قسمت دوم هنگامیکه دکتر مصدق به نخست وزیری ایران رسید، بازاریان هر تقاضایی داشتند از طریق «حاجی شمشیری» به نخست وزیر اطلاع می‌دادند و متقابلاً خواسته‌های مصدق از بازاریان توسط شمشیری به آنان اطلاع داده می‌شد. اما جالب اینجاست که در سرتاسر دوران زمامداری دکتر مصدق، حاجی شمشیری حتی یک تقاضای نامشروع هم به دفتر نخست وزیری تسلیم نکرد و برای خودش هم هیچ تقاضایی نداشت. در عوض چون دکتر مصدق به شمشیری دستور داده بود که به بعضی از احزاب

ملی، کمک مالی بکند، وی به طور



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


مداوم از بازاریان طرفدار نهضت ملی، از جمله حاج محمود مانیان (معروف به:حاج مانیان)، حاج حسن قاسمیه، حاج ابراهیم کریم آبادی، حاج احمد حاج حریری، حاج نوروزعلی لباسچی، حاج محمدحسین راسخ افشار و... وجوهی می‌گرفت و به احزاب حامی جبهه ملی می‌پرداخت.
کمک‌های «حاجی شمشیری» به حدی برای نهضت ملی حیاتی بود که در خرداد ماه ۱۳۳۰ و در میان اسناد خانه سدان که از خانه این مأمور شرکت نفت انگلیس بدست آمده و حاوی برخی تلاشهای بیگانگان برای ضربه زدن به نهضت ملی بودند، اسنادی هم در مورد شمشیری بدست آمد. بعنوان نمونه در یکی از این اسناد آمده بود:
"تاکنون هرگونه اقدامی که برای جلوگیری از کمک شمشیری به ملی شدن صنعت نفت و جبهه ملی به عمل آمده، نتیجه نداده و او برای یاری رساندن به مصدق و یارانش همواره راسخ است."
در پائیز ۱۳۳۰، هنگامیکه دکتر مصدق اقدام به انتشار اوراق قرضه ملی در راستای اهداف نهضت ملی نمود، «حاج محمدحسن شمشیری» بزرگترین و عمده‌ترین خریدار این اوراق بود. طوریکه مبلغ دویست هزارتومان برای خرید قرضه ملی پرداخت و همچنین سه میلیون تومان دیگر در اختیار بانک بیمه گذاشت تا بدون بهره، به فقرا و مستمندان بپردازد.
این اقدامات حاجی شمشیری در حالی بود که حزب توده خرید اوراق قرضه ملی را تحریم کرده بود و سایر مخالفین و منتقدین دکتر مصدق، با بهره از فرصتی که آزادی مطبوعات در عصر مصدق در اختیار آنها قرار داده بود، تبلیغات گسترده‌ای را علیه خرید این اوراق به راه انداخته بودند و اکثریت قریب به اتفاق ثروتمندان و متمولین ایران نیز در خرید اوراق مزبور بی‌میلی نشان می‌دادند.
اقدامات حاج شمشیری در این راستا سبب گردید که بعدها، بسیاری از او با عنوان «قهرمان قرضه ملی» یاد کنند.
حمایت شمشیری از دولت ملی مصدق و پایداری او در وفاداری به وی، حتی باعث شد که در زمان بروز اختلاف میان دکتر مصدق و آیت‌الله کاشانی، شمشیری جانب مصدق را بگیرد، و در برابر روحانی مورد علاقه خود، کاشانی موضع‌گیری کند، موضع‌گیری که او را شهره عام و خاص کرد.
به دنبال کودتای ۲۸ مرداد و سقوط دولت دکتر مصدق، «حاجی شمشیری» نیز به جرم پایمردی در حمایت و طرفداری از دکتر مصدق زندانی و مدتی بعد محاکمه گردید. در جریان محاکمه «حاج شمشیری»، وی دفاع کوتاهی از خود کرد که یک جمله آن، این بود: من با تمام وجود، عاشق این مردِ بزرگ و وطن پرست و مردم دوست هستم و جان و مالم فدای یک تار موی مصدق است...
او نه فقط در جریان دادگاه، بلکه تا وقتی که زنده بود، در این عقیده خویش راسخ و پا بر جای ماند. پس از محاکمه وی را به همراه جمعی دیگر از حامیان نهضت ملی، به جزیره خارک تبعید کردند.
عزم و اراده راسخ و تلاش و پشتکار بی وقفه او، حتی در تبعیدگاه گرم و سوزان خارک نیز خود را نشان داد. شمشیری با زحمت زیاد در جزیره خارک یک مزرعه سبزیکاری احداث کرد و با پی‌گیری زیاد توانست چند رأس گاو شیرده به آنجا بیاورد. شمشیری پس از هفت ماه از زندان جزیره خارک آزاد شد و به تهران بازگشت.
پس از بازگشت شمشیری از تبعیدگاه، تصمیم گرفت سه میلیون تومانی را که در دوران زمامداری مصدق به بانک بیمه پرداخته بود، از این بانک پس بگیرد. وی بخشی از این مبلغ را صرف بازسازی و افتتاح مجدد چلوکبابی خود در ابتدای ورودی بازار تهران (سبزه میدان) نمود و بقیه آن را برای ساختن بیمارستانی در قسمت شمالی بیمارستان نجمیه که از موقوفات خانم نجم السلطنه، مادر دکتر مصدق بود، خرج کرد. نقشه این بیمارستان توسط مهندس کاظم حسیبی و مهندس احمد زیرک‌زاده تهیه و با تأمین هزینه‌های ساخت توسط حاج شمشیری اجرا و ساخته گردید. شمشیری پس از احداث این بیمارستان، آن را وقف نمود و تولیت آن را نیز به دکتر مصدق سپرد.
حاج شمشیری در ۱۲ مهر سال ۱۳۴۰ و در زمان حکومت دکتر علی امینی، بر اثر عارضه سکته قلبی درگذشت و بازماندگان نهضت ملی را سوگوار نمود.
جهت سوگواری وی، دکتر مصدق بعنوان تولیت موقوفه حاج محمدحسن شمشیری، مجلس ختمی در مسجد مجد تهران برگزار کرد و طی نخستین دست نوشته عمومی خود پس از ۲۸ مرداد، مردم را برای شرکت در این مجلس دعوت نمود.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

پیام دکتر مصدق به مناسبت درگذشت حاج محمدحسن شمشیری
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷