@flith کانال پروازفکرواندیشه
کناره گیری دکتر مصدق در شامگاه ۲۵ تیر ماه ۱۳۳۱- او در این باره چه می گوید؟
پس از مراجعت از لاهه، که دولت باید به مجلس معرفی شود برای اینکه اختلاف دربار با دولت راجع به بعضی از اصول متمم قانون اساسی به صورت بارزی جلوه گر نشود چنین به نظر رسید که وزارت جنگ را اینجانب خود عهده دار شوم تا دخالت دربار در آن کم بشود و کارها در صلاح کشور پیشرفت کند.
داوطلبی من برای این پست نه برای کار بود نه استفاده از حقوق[درآمد]. از نظر کار من نخست وزیر و مافوق وزیر بودم و از نظر حقوق هم هر کاری که در عصر مشروطه متصدی شدم حقوق آن را صرف امور خیریه کردم، پس داوطلبی من فقط از این نظر بود که تصمیمات دولت در آن وزارت اجرا شود. اعلیحضرت همایون شاهنشاهی که مسوول نبودند چون ستاد ارتش زیر نظر ملوکانه قرار گرفته بود هر امری که می فرمودند اجرا می شد، ولی دولت که مسوول بود کاری نمی توانست بکند و نمی کرد. این بود که روز ۲۶ تیر ۳۱ [۲۵ تیر درست است] قبل از ظهر که به پیشگاه ملوکانه شرفیاب شدم این پیشنهاد را نمودم که مورد موافقت قرار نگرفت و اعلیحضرت همایون شاهنشاهی فرمایشاتی به این مضمون فرمودند؛ «پس بگویید من چمدان خود را ببندم و از این مملکت بروم.» که چون هیچ وقت حاضر نمی شدم چنین کاری بشود فوراً استعفا دادم و از جای خود حرکت کردم. ولی اعلیحضرت پشت در اتاق که بسته بود ایستادند و از خروج من ممانعت فرمودند. این کار مدتی طول کشید، دچار حمله شدم و از حال رفتم و پس از بهبودی حال که اجازه مرخصی دادند فرمودند تا ساعت هشت بعدازظهر اگر از من به شما خبری نرسید آن وقت استعفای خود را کتباً بفرستید و چنانچه برای من پیشامدی بکند از شما انتظار مساعدت و همراهی دارم، که عرض شد به اعلیحضرت قسم یاد کردم و به عهد خود وفادارم. اکنون اعتراف می کنم که راجع به استعفا، خطای بزرگی مرتکب شدم. چنانچه قوام السلطنه آن اعلامیه کذایی را نمی داد و با مخالفت صریح مردم مواجه نمی شد و دولت خود را تشکیل می داد و قبل از اینکه دادگاه [لاهه] اعلام رای کند، دولتین ایران و انگلیس روی این نظر که اختلاف در صلاح دولتین نیست، دعوی خود را از دیوان لاهه پس می گرفتند، کار به نفع دولت انگلیس تمام می شد و زحمات هیات نمایندگی ایران هدر می رفت.»
دکتر مصدق در ساعت ۸ شب بیست و پنجم تیرماه ۱۳۳۱ استعفانامه ی خود را به این شرح می‌نویسد و برای شاه به کاخ سعدآباد می‌فرستد :
پیشگاه مبارک اعلیحضرت همایون شاهنشاهی
چون در نتیجه تجربیاتی که در دولت سابق بدست آمده پیشرفت کار در این موقع حساس ایجاب میکند که پست وزارت جنگ را فدوی شخصاً عهده‌دار شود و این کار مورد تصویب شاهانه واقع نشد البته بهتر آن است که دولت آینده را کسی تشکیل دهد که کاملاً مورد اعتماد باشد و بتواند منویات شاهانه را اجرا کند. با وضع فعلی ممکن نیست مبارزه‌ای را که ملت ایران شروع کرده است پیروزمندانه خاتمه دهد. فدوی دکتر مصدق ۲۵ تیر ۱۳۳۱
خاطرات و تالمات دکتر مصدق به قلم دکتر محمد مصدق- به کوشش ایرج افشار ص ۲۵۸-۲۵۹
روزنامه ی اطلاعات ، ۲۶ تیر ۱۳۳۱
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کناره گیری دکتر مصدق در شامگاه ۲۵ تیر ماه ۱۳۳۱- او در این باره چه می گوید؟
پس از مراجعت از لاهه، که دولت باید به مجلس معرفی شود برای اینکه اختلاف دربار با دولت راجع به بعضی از اصول متمم قانون اساسی به صورت بارزی جلوه گر نشود چنین به نظر رسید که وزارت جنگ را اینجانب خود عهده دار شوم تا دخالت دربار در آن کم بشود و کارها در صلاح کشور پیشرفت کند.
داوطلبی من برای این پست نه برای کار بود نه استفاده از حقوق[درآمد]. از نظر کار من نخست وزیر و مافوق وزیر بودم و از نظر حقوق هم هر کاری که در عصر مشروطه متصدی شدم حقوق آن را صرف امور خیریه کردم، پس داوطلبی من فقط از این نظر بود که تصمیمات دولت در آن وزارت اجرا شود. اعلیحضرت همایون شاهنشاهی که مسوول نبودند چون ستاد ارتش زیر نظر ملوکانه قرار گرفته بود هر امری که می فرمودند اجرا می شد، ولی دولت که مسوول بود کاری نمی توانست بکند و نمی کرد. این بود که روز ۲۶ تیر ۳۱ [۲۵ تیر درست است] قبل از ظهر که به پیشگاه ملوکانه شرفیاب شدم این پیشنهاد را نمودم که مورد موافقت قرار نگرفت و اعلیحضرت همایون شاهنشاهی فرمایشاتی به این مضمون فرمودند؛ «پس بگویید من چمدان خود را ببندم و از این مملکت بروم.» که چون هیچ وقت حاضر نمی شدم چنین کاری بشود فوراً استعفا دادم و از جای خود حرکت کردم. ولی اعلیحضرت پشت در اتاق که بسته بود ایستادند و از خروج من ممانعت فرمودند. این کار مدتی طول کشید، دچار حمله شدم و از حال رفتم و پس از بهبودی حال که اجازه مرخصی دادند فرمودند تا ساعت هشت بعدازظهر اگر از من به شما خبری نرسید آن وقت استعفای خود را کتباً بفرستید و چنانچه برای من پیشامدی بکند از شما انتظار مساعدت و همراهی دارم، که عرض شد به اعلیحضرت قسم یاد کردم و به عهد خود وفادارم. اکنون اعتراف می کنم که راجع به استعفا، خطای بزرگی مرتکب شدم. چنانچه قوام السلطنه آن اعلامیه کذایی را نمی داد و با مخالفت صریح مردم مواجه نمی شد و دولت خود را تشکیل می داد و قبل از اینکه دادگاه [لاهه] اعلام رای کند، دولتین ایران و انگلیس روی این نظر که اختلاف در صلاح دولتین نیست، دعوی خود را از دیوان لاهه پس می گرفتند، کار به نفع دولت انگلیس تمام می شد و زحمات هیات نمایندگی ایران هدر می رفت.»
دکتر مصدق در ساعت ۸ شب بیست و پنجم تیرماه ۱۳۳۱ استعفانامه ی خود را به این شرح می‌نویسد و برای شاه به کاخ سعدآباد می‌فرستد :
پیشگاه مبارک اعلیحضرت همایون شاهنشاهی
چون در نتیجه تجربیاتی که در دولت سابق بدست آمده پیشرفت کار در این موقع حساس ایجاب میکند که پست وزارت جنگ را فدوی شخصاً عهده‌دار شود و این کار مورد تصویب شاهانه واقع نشد البته بهتر آن است که دولت آینده را کسی تشکیل دهد که کاملاً مورد اعتماد باشد و بتواند منویات شاهانه را اجرا کند. با وضع فعلی ممکن نیست مبارزه‌ای را که ملت ایران شروع کرده است پیروزمندانه خاتمه دهد. فدوی دکتر مصدق ۲۵ تیر ۱۳۳۱
خاطرات و تالمات دکتر مصدق به قلم دکتر محمد مصدق- به کوشش ایرج افشار ص ۲۵۸-۲۵۹
روزنامه ی اطلاعات ، ۲۶ تیر ۱۳۳۱
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
پدر داستان مدرن
#شروود_آندرسن که در 13 سپتامبر سال 1876 در شهر کامدن ایالت اوهایو به دنیا آمد از پایه‌گذاران نهضت ساده نویسی در ادبیات معاصر آمریکاست. او از نخستین کسانی است که داستانِ کوتاه آمریکایی را از محدودیتهای شیوه سنتی و قراردادی آزاد کرد و کوشید با زبانی ساده و راحت، پیچیدگی‌های زندگی بشری را بیان کند. جان‌مایه داستانهای آندرسن، زندگی آدمها در شهرهای کوچک است و از تجربه‌های اصیل شخصی خود او و تماسش با این گونه آدمها سرچشمه می‌گیرد. مهمترین اثرش «واینزبرگ اوهایو»، سومین کتاب اوست که شامل بیست و سه داستان کوتاه به هم پیوسته است. ارنست همینگوی و ویلیام فاکنر هر دو از شیوه‌ی کار او در نویسندگی تاثیر فراوان پذیرفته اند. فاکنر درباره‌ی او گفته است «آندرسن، پدر نسل ما نویسندگان آمریکایی و نیز نسل بعد از ماست.» آندرسن از نوعی جامعه صنعتی و تجاری که در پیرامونش رشد و گسترش می‌یافت رنج می‌کشید و غالباً درآثارش صحنه‌هایی از جوامع صنعتی امروز و از خود بیگانگی آدمها را با جوامع ساده و راحت گذشته مقایسه میکرد و می‌گفت که ستایش ازموفقیتهای مادی در جوامع مدرن، موجب به وجودآمدن دیوارهایی میان زندگی ساده مردم و مسائل معنوی و هنری شده است و معتقد بود که این دیوار را فقط باید با نیروی عشق و تفاهم و روابط خلاقه انسانها در هم شکست.
داستان کوتاه «بعضی چیزها پایدار می‌مانند» که احتمالاً در اوایل دهه 1920 نوشته شده است نمونه ای از سبک نوشته‌های ساده اوست که در آن، راوی هم خود آندرسن و هم شخص دیگری است. این داستان به تازگی در میان کاغذهای به جای مانده از او، پیدا شده و اکنون که حدود نیم قرن از مرگش می‌گذرد، در ماه دسامبر 1992 در کتاب تازه ای از مجموعه داستانهای برگزیده او، با همین نام به ویراستاری «چارلز.ئی. مودلین» برای نخستین بار منتشر شده است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
پدر داستان مدرن
#شروود_آندرسن که در 13 سپتامبر سال 1876 در شهر کامدن ایالت اوهایو به دنیا آمد از پایه‌گذاران نهضت ساده نویسی در ادبیات معاصر آمریکاست. او از نخستین کسانی است که داستانِ کوتاه آمریکایی را از محدودیتهای شیوه سنتی و قراردادی آزاد کرد و کوشید با زبانی ساده و راحت، پیچیدگی‌های زندگی بشری را بیان کند. جان‌مایه داستانهای آندرسن، زندگی آدمها در شهرهای کوچک است و از تجربه‌های اصیل شخصی خود او و تماسش با این گونه آدمها سرچشمه می‌گیرد. مهمترین اثرش «واینزبرگ اوهایو»، سومین کتاب اوست که شامل بیست و سه داستان کوتاه به هم پیوسته است. ارنست همینگوی و ویلیام فاکنر هر دو از شیوه‌ی کار او در نویسندگی تاثیر فراوان پذیرفته اند. فاکنر درباره‌ی او گفته است «آندرسن، پدر نسل ما نویسندگان آمریکایی و نیز نسل بعد از ماست.» آندرسن از نوعی جامعه صنعتی و تجاری که در پیرامونش رشد و گسترش می‌یافت رنج می‌کشید و غالباً درآثارش صحنه‌هایی از جوامع صنعتی امروز و از خود بیگانگی آدمها را با جوامع ساده و راحت گذشته مقایسه میکرد و می‌گفت که ستایش ازموفقیتهای مادی در جوامع مدرن، موجب به وجودآمدن دیوارهایی میان زندگی ساده مردم و مسائل معنوی و هنری شده است و معتقد بود که این دیوار را فقط باید با نیروی عشق و تفاهم و روابط خلاقه انسانها در هم شکست.
داستان کوتاه «بعضی چیزها پایدار می‌مانند» که احتمالاً در اوایل دهه 1920 نوشته شده است نمونه ای از سبک نوشته‌های ساده اوست که در آن، راوی هم خود آندرسن و هم شخص دیگری است. این داستان به تازگی در میان کاغذهای به جای مانده از او، پیدا شده و اکنون که حدود نیم قرن از مرگش می‌گذرد، در ماه دسامبر 1992 در کتاب تازه ای از مجموعه داستانهای برگزیده او، با همین نام به ویراستاری «چارلز.ئی. مودلین» برای نخستین بار منتشر شده است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
افسانه ها و داستانهایی که در منابع عربی راجع به پادشاهان هاماوران (حمیریها) نقل کرده اند از ارتباط آنها با تاریخ و تمدن ایرانی حکایت میکند. این روایات شاید چنان که گفته شد، افسانه هایی ببش نباشد، لیکن در هرحال از آنها نکاتی بدست می آید.
نوشته اند که شمر برعش از پادشاهان حمیری سراسر ایران را تسخیر کرد. حتی از جیحون گذشت و سفد و سمرقند را بدست آورد. گفته اند که نام سمرقند از شمرکند بنام اوست. درباره ی پادشاه دیگری بنام ملکیکرب نوشته اند که قوم خودرا در هرگوشه از جهان به پراکند و به سیستان و خراسان برد . شگفت تر آنست که درباره ی برخی ازاین پادشاهان گفته اند که آنها آتش پرستی پیش گرفته اند. این نسبت خود تا اندازه زیادی بروجود روابط و علایق بین ایرانیان با سرزمین هاماوران گواهی می دهد.
بدینگونه عربستان خوشبخت از دیرگاه، قبل از ساسانیان باایران ارتباط داشته است و اینگونه در تاریخها و افسانه ها نام آن با نام ایران پیوسته است برحسب تصادف نیست
#دوقرن_سکوت
#عبدالحسین_زرینکوب
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
افسانه ها و داستانهایی که در منابع عربی راجع به پادشاهان هاماوران (حمیریها) نقل کرده اند از ارتباط آنها با تاریخ و تمدن ایرانی حکایت میکند. این روایات شاید چنان که گفته شد، افسانه هایی ببش نباشد، لیکن در هرحال از آنها نکاتی بدست می آید.
نوشته اند که شمر برعش از پادشاهان حمیری سراسر ایران را تسخیر کرد. حتی از جیحون گذشت و سفد و سمرقند را بدست آورد. گفته اند که نام سمرقند از شمرکند بنام اوست. درباره ی پادشاه دیگری بنام ملکیکرب نوشته اند که قوم خودرا در هرگوشه از جهان به پراکند و به سیستان و خراسان برد . شگفت تر آنست که درباره ی برخی ازاین پادشاهان گفته اند که آنها آتش پرستی پیش گرفته اند. این نسبت خود تا اندازه زیادی بروجود روابط و علایق بین ایرانیان با سرزمین هاماوران گواهی می دهد.
بدینگونه عربستان خوشبخت از دیرگاه، قبل از ساسانیان باایران ارتباط داشته است و اینگونه در تاریخها و افسانه ها نام آن با نام ایران پیوسته است برحسب تصادف نیست
#دوقرن_سکوت
#عبدالحسین_زرینکوب
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
از جامعه ي مردان سپاسگزارم
از همان ها كه دست بر قلم دارند، يكي دست بر قلم پا مي برد، يكي قلم فكر، شما مرد روشنفكر كه از كدام قلمي؟ ؟ آنقدر از مهر بي دريغ شما نسبت به خودم - يك زن - خوانده ام كه عرق شرمندگي ام را با هيچ دستمالي نمي توانم زدود، اما… مي خواهم يك اعتراف كوچولو از طرف خودم - يك زن - بكنم؛ و آن اين كه دوست مهربان من! كه زحمت بسيار به " قلم " ات، داده اي حس گنگي در نوشته هايتان به من نيش خنجري دردناك مي زند، كه آغاز يك باب در وصف من - يك زن - در واقع شروع فصلي از كتاب روشنفكري توست تا جامعه را به سردادن به به و چهچه وادارد، متن هايتان را خوانده ام، بوي تحجر اگر نمي دهد ولي بوي ترحمش قلم دلم را از سر مي سوزاند كه ديگر نمي توانم بتراشمش تا خوبتر از اين را كه بر انديشه ام مي گذرد ، برايت تحرير كنم، تو را به خدااااا ننويس! ننويس برادر من! ننويس! خودم مي دانم زيبايي هايم بيش از ستايش است و لياقت هايم بيش تر، خودم مي دانم سهمم از دنيا يك سوم نيست و نصف نه! و كامل تر از آن، خودم مي دانم گيسو در باد رها كردنم دودمان كه را به باد مي دهد و نقاب هاي بر چهره ام به درد كجاي اين مخروبه ي متمدن نما مي خورد! ولي تو ننويس! تمام نوشته هايت بوي ديكتاتوري به نام -يك مرد - را مي دهد، و نمي داني كه ترحمت دلم را مي سوزاند كه فكري در پس نوشته هايت آزاردهنده تر از حصارهاي هميشه ي تاريخ، دردم را دو چندان مي كند، باشد تو روشنفكررررررر، ولي براي نوشتن از من - يك زن - به دنبال بهانه هاي اثبات انديشمندي بودن، كافي نيست، بوي ترحم و ادعا در نوشته هايت، مشام هر زني را مي آزارد! ننويس! براي " تو " فعلا فقط بينديشي كافيست!
#ميترا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
از جامعه ي مردان سپاسگزارم
از همان ها كه دست بر قلم دارند، يكي دست بر قلم پا مي برد، يكي قلم فكر، شما مرد روشنفكر كه از كدام قلمي؟ ؟ آنقدر از مهر بي دريغ شما نسبت به خودم - يك زن - خوانده ام كه عرق شرمندگي ام را با هيچ دستمالي نمي توانم زدود، اما… مي خواهم يك اعتراف كوچولو از طرف خودم - يك زن - بكنم؛ و آن اين كه دوست مهربان من! كه زحمت بسيار به " قلم " ات، داده اي حس گنگي در نوشته هايتان به من نيش خنجري دردناك مي زند، كه آغاز يك باب در وصف من - يك زن - در واقع شروع فصلي از كتاب روشنفكري توست تا جامعه را به سردادن به به و چهچه وادارد، متن هايتان را خوانده ام، بوي تحجر اگر نمي دهد ولي بوي ترحمش قلم دلم را از سر مي سوزاند كه ديگر نمي توانم بتراشمش تا خوبتر از اين را كه بر انديشه ام مي گذرد ، برايت تحرير كنم، تو را به خدااااا ننويس! ننويس برادر من! ننويس! خودم مي دانم زيبايي هايم بيش از ستايش است و لياقت هايم بيش تر، خودم مي دانم سهمم از دنيا يك سوم نيست و نصف نه! و كامل تر از آن، خودم مي دانم گيسو در باد رها كردنم دودمان كه را به باد مي دهد و نقاب هاي بر چهره ام به درد كجاي اين مخروبه ي متمدن نما مي خورد! ولي تو ننويس! تمام نوشته هايت بوي ديكتاتوري به نام -يك مرد - را مي دهد، و نمي داني كه ترحمت دلم را مي سوزاند كه فكري در پس نوشته هايت آزاردهنده تر از حصارهاي هميشه ي تاريخ، دردم را دو چندان مي كند، باشد تو روشنفكررررررر، ولي براي نوشتن از من - يك زن - به دنبال بهانه هاي اثبات انديشمندي بودن، كافي نيست، بوي ترحم و ادعا در نوشته هايت، مشام هر زني را مي آزارد! ننويس! براي " تو " فعلا فقط بينديشي كافيست!
#ميترا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#كتاب_بيشعورى
راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#كتاب_بيشعورى
راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٧
اعتمادبه نفس از آنجایی که بیشعورها مهارت خاصی در شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت و نادیده گرفتنِ واقعیتها دارند، از اعتمادبه نفس بالا یی برخوردارند. روانپزشکی به نام چارلز کامبرباند۱میگوید: «میزان اعتمادبه نفس بیشعورها غیرقابل تصور است. اگر ملکه ی انگلستان از زندانی بازدید کند و در این میان به سلول یک بیشعور نزدیک شود، او مطمئن خواهد شد که ملکه شخصا به دیدارش آمده و از زیارتش بسیار خوشوقت میشود.» بیشعورها:
،ازخودممنوناند. ، ایمان دارند که موهبتی الهی برای جهانیاناند.
، باور دارند که همه میخواهند از نظرات آنها در مورد همه چیز مستفیض شوند.
، احساس میکنند که خدا به آنها وحی کرده تا هر کس را که عقیدهای متفاوت با آنها دارد مجازات کنند.
،در خرجکردنِ پول دیگران خبرهاند.
، در هر کاری که حرفش به میان بیاید، خبرهاند.
، عاشق ایناند کاری بکنند که دیگران مثل مار به خودشان بپیچند.
، به خودشان قبو ندهاند که هرگز اشتباه نمیکنند.
، همیشه میتوانند کسی را پیدا کنند که تقصیراتشان را گردن او بیندازند.
، انتظار دارند که اگر پرستش نمیشوند دستکم بهشدت ستایش شوند.
، اعتمادبهنفس خودشان را با تحقیر و استهزای دیگران تقویت میکنند. سرکوبی بیشعورها میتوانند دیگران را سرکوب کنند، اما کسی نمیتواند آنها را سرکوب کند، مگر یک بیشعور بزرگتر.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٧
اعتمادبه نفس از آنجایی که بیشعورها مهارت خاصی در شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت و نادیده گرفتنِ واقعیتها دارند، از اعتمادبه نفس بالا یی برخوردارند. روانپزشکی به نام چارلز کامبرباند۱میگوید: «میزان اعتمادبه نفس بیشعورها غیرقابل تصور است. اگر ملکه ی انگلستان از زندانی بازدید کند و در این میان به سلول یک بیشعور نزدیک شود، او مطمئن خواهد شد که ملکه شخصا به دیدارش آمده و از زیارتش بسیار خوشوقت میشود.» بیشعورها:
،ازخودممنوناند. ، ایمان دارند که موهبتی الهی برای جهانیاناند.
، باور دارند که همه میخواهند از نظرات آنها در مورد همه چیز مستفیض شوند.
، احساس میکنند که خدا به آنها وحی کرده تا هر کس را که عقیدهای متفاوت با آنها دارد مجازات کنند.
،در خرجکردنِ پول دیگران خبرهاند.
، در هر کاری که حرفش به میان بیاید، خبرهاند.
، عاشق ایناند کاری بکنند که دیگران مثل مار به خودشان بپیچند.
، به خودشان قبو ندهاند که هرگز اشتباه نمیکنند.
، همیشه میتوانند کسی را پیدا کنند که تقصیراتشان را گردن او بیندازند.
، انتظار دارند که اگر پرستش نمیشوند دستکم بهشدت ستایش شوند.
، اعتمادبهنفس خودشان را با تحقیر و استهزای دیگران تقویت میکنند. سرکوبی بیشعورها میتوانند دیگران را سرکوب کنند، اما کسی نمیتواند آنها را سرکوب کند، مگر یک بیشعور بزرگتر.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٨
تهاجم بیشعورها اصولا نسبت به همه چیز حالت تهاجمی دارند. در جنگ حالت تهاجمی دارند، در صلح حالت تهاجمی دارند و حتی در گفتن «دوستت دارم» هم حالت تهاجمی دارند. هیچکدام از این موقعیتها هم که دست ندهد، جلوی آینه حالت تهاجمی به خود میگیرند. در این مواقع بیشعورها معمو حالت تهاجمی به خود میگیرند:
،وقتی که صبح از خواب برمیخیزند.
، موقعی که احساس کنند تسلطشان بر دیگران کمتر شده است.
،هنگامی که از آنها انتقاد کنند.
، وقتی که فرمان چیزی در دستشان قرار بگیرد.
،زمانی که مچشان را در هنگام خ فکاری بگیرند.
،موقعی که اقتدارشان را به چالش بگیرند.
، وقتی قرار شود قسط عقبماندهشان را بپردازند. تعصب فکری تمام بیشعورها نسبت به بیشعوریشان تعصب دارند و سعی میکنند با توجیه و دلیل تراشی برای وقاحت و مردم آزاریشان، در بیشعوری خود ثابتقدم باشند. به همین خاطر جرات نمیکنند حتی یک لحظه از موضع خود عقب بنشینند، مبادا آن اندک وجدانی که در وجودشان باقی مانده مجبورشان کند که با خودشان رودررو شوند. از این رو موارد زیر دغدغه ی اصلی و مشغولیت ذهنیِ بیشتر بیشعورهاست: ،تواناییشان در این که بتوانند همیشه خود را صاحب قدرت و برتری نشان بدهند.
،وجهه شان. تمام وجود آنها وجهه است و اگر وجهه شان را از دست بدهند چیز دیگری برایشان باقی نمیماند.
،اطمینان از اینکه همیشه کسی هست که بتوان گناهان را به گردن او انداخت. یکی از د لایل اصلی ازدواج و بچه دارشدن بیشعورها همین است.
، دشمنانشان و اینکه دارند چکار میکنند.
، دوستانشان و اینکه دارند چکار میکنند.
،حساب وکتاب دقیق بدهکاریهای دیگران به آنها.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٨
تهاجم بیشعورها اصولا نسبت به همه چیز حالت تهاجمی دارند. در جنگ حالت تهاجمی دارند، در صلح حالت تهاجمی دارند و حتی در گفتن «دوستت دارم» هم حالت تهاجمی دارند. هیچکدام از این موقعیتها هم که دست ندهد، جلوی آینه حالت تهاجمی به خود میگیرند. در این مواقع بیشعورها معمو حالت تهاجمی به خود میگیرند:
،وقتی که صبح از خواب برمیخیزند.
، موقعی که احساس کنند تسلطشان بر دیگران کمتر شده است.
،هنگامی که از آنها انتقاد کنند.
، وقتی که فرمان چیزی در دستشان قرار بگیرد.
،زمانی که مچشان را در هنگام خ فکاری بگیرند.
،موقعی که اقتدارشان را به چالش بگیرند.
، وقتی قرار شود قسط عقبماندهشان را بپردازند. تعصب فکری تمام بیشعورها نسبت به بیشعوریشان تعصب دارند و سعی میکنند با توجیه و دلیل تراشی برای وقاحت و مردم آزاریشان، در بیشعوری خود ثابتقدم باشند. به همین خاطر جرات نمیکنند حتی یک لحظه از موضع خود عقب بنشینند، مبادا آن اندک وجدانی که در وجودشان باقی مانده مجبورشان کند که با خودشان رودررو شوند. از این رو موارد زیر دغدغه ی اصلی و مشغولیت ذهنیِ بیشتر بیشعورهاست: ،تواناییشان در این که بتوانند همیشه خود را صاحب قدرت و برتری نشان بدهند.
،وجهه شان. تمام وجود آنها وجهه است و اگر وجهه شان را از دست بدهند چیز دیگری برایشان باقی نمیماند.
،اطمینان از اینکه همیشه کسی هست که بتوان گناهان را به گردن او انداخت. یکی از د لایل اصلی ازدواج و بچه دارشدن بیشعورها همین است.
، دشمنانشان و اینکه دارند چکار میکنند.
، دوستانشان و اینکه دارند چکار میکنند.
،حساب وکتاب دقیق بدهکاریهای دیگران به آنها.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٩
،اطمینان از اینکه عالم و آدم بفهمند که ماشین آنها از مال همسایهشان بهتر است. ،اطمینان از اینکه مبادا آدم معمولی محسوب شوند. وباحت از نظر آدم بیشعور زندگی یعنی وقاحت و پررویی. حتی حرف زدن و ابراز عقیدهی بیشعور هم، صرفا راهی برای وقیح بودن اوست. بیشعورها: ، هرگز برای هیچ چیزی در صف نمیایستند و همیشه راهی برای جازدن پیدا می- کنند. ، هیچگاه خواهش نمیکنند. همیشه دستور میدهند.
، هرگز تحسین نمیکنند، مگر آنکه بخواهند با تحسین یک نفر دیگر، به بچه شان سرکوفت بزنند و بگویند: «تو چرا نمیتوانی مثل او باشی.»
، فقط با یک لحن حرف میزنند: نیشدار.
،داد میزنند، البته اگر تشخیص بدهند که زم نیست هوار بکشند.
، دوست دارند که کار دیگران را به اسم خودشان ثبت کنند.
، تا زمانی که پاسخ حم تشان را ندهید، حمله میکنند.
، صحنه ی وقوع تصادف را به هم نمیزنند، فقط به شرطی که توی ماشین گیر کرده باشند. ،اعتقاد دارند که نزاکت، یک سری قواعد است که ساخته شده تا فقط دیگران در مورد آنها بهجا بیاورند.
، معتقدند روزی خوب است که در آن روز مجبور نشوند به دیگران چیز خوبی بگویند. تسلطداشتن بر دیگران اکثر بیشعورها برای تسلطداشتن بر دیگران زندگی میکنند؛ از این رو همیشه نگران ازدستدادن تسلطشاناند، چه بر زندگی خودشان و چه بر روی زندگی کسانی که تحت تسلط خود درآوردهاند. بیشعورها برای تداوم این احساس تسلط: ، قوانین را برحسب حداکثر بهرهکشی از دیگران، دستکاری میکنند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٩
،اطمینان از اینکه عالم و آدم بفهمند که ماشین آنها از مال همسایهشان بهتر است. ،اطمینان از اینکه مبادا آدم معمولی محسوب شوند. وباحت از نظر آدم بیشعور زندگی یعنی وقاحت و پررویی. حتی حرف زدن و ابراز عقیدهی بیشعور هم، صرفا راهی برای وقیح بودن اوست. بیشعورها: ، هرگز برای هیچ چیزی در صف نمیایستند و همیشه راهی برای جازدن پیدا می- کنند. ، هیچگاه خواهش نمیکنند. همیشه دستور میدهند.
، هرگز تحسین نمیکنند، مگر آنکه بخواهند با تحسین یک نفر دیگر، به بچه شان سرکوفت بزنند و بگویند: «تو چرا نمیتوانی مثل او باشی.»
، فقط با یک لحن حرف میزنند: نیشدار.
،داد میزنند، البته اگر تشخیص بدهند که زم نیست هوار بکشند.
، دوست دارند که کار دیگران را به اسم خودشان ثبت کنند.
، تا زمانی که پاسخ حم تشان را ندهید، حمله میکنند.
، صحنه ی وقوع تصادف را به هم نمیزنند، فقط به شرطی که توی ماشین گیر کرده باشند. ،اعتقاد دارند که نزاکت، یک سری قواعد است که ساخته شده تا فقط دیگران در مورد آنها بهجا بیاورند.
، معتقدند روزی خوب است که در آن روز مجبور نشوند به دیگران چیز خوبی بگویند. تسلطداشتن بر دیگران اکثر بیشعورها برای تسلطداشتن بر دیگران زندگی میکنند؛ از این رو همیشه نگران ازدستدادن تسلطشاناند، چه بر زندگی خودشان و چه بر روی زندگی کسانی که تحت تسلط خود درآوردهاند. بیشعورها برای تداوم این احساس تسلط: ، قوانین را برحسب حداکثر بهرهکشی از دیگران، دستکاری میکنند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٦٠
معتقدند همه باید از این قوانین پیروی کنند، به استثنای خودشان. بر اساس منافع و سیاستهای خودشان، قوانین را دائما تغییر میدهند. این کار باعث میشود که هر وقت لا زم شد به آسانی دیگران را سرزنش کنند. با تملق و چاپلوسی سعی میکنند به مقامات با تر برسند. دوروبر خودشان را پر از آدمهای چاپلوسی میکنند که جز تملق کار دیگری بلد نیستند. عاشق ایناند که به دیگران یادآوری کنند مسئولیت خطیری برعهده دارند. به بچه هایشان این طور تلقین میکنند که وظیفه و اصل تنها کارکرد آنها این است که پدر و مادرشان را سربلند کنند. شادمانی و شوخ طسعی احتمالا سختترین لحظات عمر آدم بیشعور وقتی است که لا زم باشد با دیگران شاد باشد یا دیگران را شاد کند. یکبار که یکی از عمه های بیشعورم را برای شام شب کریسمس دعوت کرده بودم، حاضر شد د لایلی را که بهخاطرشان نمیتوانست ذرهای احساس شادی داشته باشد به من بگوید؛ اما درست در همان لحظهای که همه شروع به گفتن تبریک و «کریسمس مبارک» به همدیگر کرده بودند، تا من را خوب دمغ کند. بیشعورها میتوانند: ، پوزخند بزنند. ، ریشخند کنند.
، به بدبختی دیگران بخندند.
، وقتی که تیزبازی درمیآورند از شادی در پوست خود نگنجند.
،با استهزا همدیگر را به لجن بکشند. اما به هیچوجه نمیتوانند در کنار دیگران شاد باشند یا با شوخطبعی، دیگران را شاد و خوشحال کنند. به ویژه ظرفیت شوخی با خودشان را ندارند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٦٠
معتقدند همه باید از این قوانین پیروی کنند، به استثنای خودشان. بر اساس منافع و سیاستهای خودشان، قوانین را دائما تغییر میدهند. این کار باعث میشود که هر وقت لا زم شد به آسانی دیگران را سرزنش کنند. با تملق و چاپلوسی سعی میکنند به مقامات با تر برسند. دوروبر خودشان را پر از آدمهای چاپلوسی میکنند که جز تملق کار دیگری بلد نیستند. عاشق ایناند که به دیگران یادآوری کنند مسئولیت خطیری برعهده دارند. به بچه هایشان این طور تلقین میکنند که وظیفه و اصل تنها کارکرد آنها این است که پدر و مادرشان را سربلند کنند. شادمانی و شوخ طسعی احتمالا سختترین لحظات عمر آدم بیشعور وقتی است که لا زم باشد با دیگران شاد باشد یا دیگران را شاد کند. یکبار که یکی از عمه های بیشعورم را برای شام شب کریسمس دعوت کرده بودم، حاضر شد د لایلی را که بهخاطرشان نمیتوانست ذرهای احساس شادی داشته باشد به من بگوید؛ اما درست در همان لحظهای که همه شروع به گفتن تبریک و «کریسمس مبارک» به همدیگر کرده بودند، تا من را خوب دمغ کند. بیشعورها میتوانند: ، پوزخند بزنند. ، ریشخند کنند.
، به بدبختی دیگران بخندند.
، وقتی که تیزبازی درمیآورند از شادی در پوست خود نگنجند.
،با استهزا همدیگر را به لجن بکشند. اما به هیچوجه نمیتوانند در کنار دیگران شاد باشند یا با شوخطبعی، دیگران را شاد و خوشحال کنند. به ویژه ظرفیت شوخی با خودشان را ندارند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٦١
بیشعورها انکار را نوعی هنر میدانند و حتی بعضی وقتها به انکار بهمثابهی دین و آیین مینگرند. آنها هر چیزی را تکذیب میکنند و همین یکی از راههای به دامانداختنشان است. هر چیزی را که میخواهید تایید کنند برعکسش را به آنها بگویید، درنتیجه با انکار آن، خواسته و نظر شما را تامین میکنند. بیشعورها:
،معتقدند که هیچ اشکال و مشکلی ندارند.
،معتقدند که هرگز اشتباه نمیکنند.
،وانمود میکنند که هرگز باعث و بانی مشک ت نبوده و نیستند.
،گفتنِ هر گفتهای را که بخواهد علیه شان استفاده شود انکار میکنند.
، از «نقد سازنده» استقبال میکنند، اما هر نقدی را که به نفعشان نباشد مغرضانه و مخرب توصیف میکنند.
،نیازی به پرهیز از تناقض احساس نمیکنند. البته تابع سیاست یکبام ودوهوا هم نیستند، بلکه به تعداد مورد نیازشان برای هر بامی چندین هوا تولید میکنند.
،معتقدند که حقیقت فقط ابزاری است در خدمت راحتی و آسودگی آنها.
، فکر میکنند که «اخ ق» کلمهای است کام چرند و بیمعنی. ارعاب بیشعورها عاشقِ به اسارت گرفتن دیگراناند. روزی که قانون لغو برده داری پس از شکست جنوبیها در پایان جنگهای داخلی آمریکا به تصویب رسید روز عزای بیشعورها بود. البته پس از آن هم بیشعورها بیکار ننشسته اند. آنها کشف کردهاند که با ارعاب و اسارت فکری و روانی دیگران، میتوانند با آنها همچون برده رفتار کنند بدون آنکه نگران شکسته شدن قانون یا هزینه های نگهداری بردهها باشند. درواقع، یکی از راههای اندازه گیری شدت بیشعوری هر بیشعوری، تعداد برده هایی است که به این طریق در یک زمان واحد میتواند داشته باشد. بیشعورها: ، از دیگران انتظار دارند که اسباب عیش آنها را فراهم آورند.
،هر کسی را که به اندازهی کافی احمق باشد، بردهی خود میکنند.
،از این که بیشعور دیگری بخواهد بردهی آنها را از چنگشان بقاپد واهمه دارند.
، همیشه آمادهی ترساندناند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٦١
بیشعورها انکار را نوعی هنر میدانند و حتی بعضی وقتها به انکار بهمثابهی دین و آیین مینگرند. آنها هر چیزی را تکذیب میکنند و همین یکی از راههای به دامانداختنشان است. هر چیزی را که میخواهید تایید کنند برعکسش را به آنها بگویید، درنتیجه با انکار آن، خواسته و نظر شما را تامین میکنند. بیشعورها:
،معتقدند که هیچ اشکال و مشکلی ندارند.
،معتقدند که هرگز اشتباه نمیکنند.
،وانمود میکنند که هرگز باعث و بانی مشک ت نبوده و نیستند.
،گفتنِ هر گفتهای را که بخواهد علیه شان استفاده شود انکار میکنند.
، از «نقد سازنده» استقبال میکنند، اما هر نقدی را که به نفعشان نباشد مغرضانه و مخرب توصیف میکنند.
،نیازی به پرهیز از تناقض احساس نمیکنند. البته تابع سیاست یکبام ودوهوا هم نیستند، بلکه به تعداد مورد نیازشان برای هر بامی چندین هوا تولید میکنند.
،معتقدند که حقیقت فقط ابزاری است در خدمت راحتی و آسودگی آنها.
، فکر میکنند که «اخ ق» کلمهای است کام چرند و بیمعنی. ارعاب بیشعورها عاشقِ به اسارت گرفتن دیگراناند. روزی که قانون لغو برده داری پس از شکست جنوبیها در پایان جنگهای داخلی آمریکا به تصویب رسید روز عزای بیشعورها بود. البته پس از آن هم بیشعورها بیکار ننشسته اند. آنها کشف کردهاند که با ارعاب و اسارت فکری و روانی دیگران، میتوانند با آنها همچون برده رفتار کنند بدون آنکه نگران شکسته شدن قانون یا هزینه های نگهداری بردهها باشند. درواقع، یکی از راههای اندازه گیری شدت بیشعوری هر بیشعوری، تعداد برده هایی است که به این طریق در یک زمان واحد میتواند داشته باشد. بیشعورها: ، از دیگران انتظار دارند که اسباب عیش آنها را فراهم آورند.
،هر کسی را که به اندازهی کافی احمق باشد، بردهی خود میکنند.
،از این که بیشعور دیگری بخواهد بردهی آنها را از چنگشان بقاپد واهمه دارند.
، همیشه آمادهی ترساندناند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٦٢
همیشه میکوشند که در تجاوز به حقوق دیگران از حقوق عاد لانه ای برخوردار باشند. اگر به قدرت برسند شبیه عیدی امین۱خواهند شد. ۱۱- عیدی امین رهبر، پادشاه، فرمانده ارتش، رئیس جمهور مادامالعمر و به طور خلا صه همه کارهی کشور اوگانـدا از سـال ۱۹7۱ تا ۱۹7۹ بود. هرچند که پیش و پس از عیدی امین بیشعورهای زیادی به قدرت رسیدهانـد و خواهنـد رسـید، امـا سرگذشت او به عنوان نمونهای کلا سیک از نوع حاد این بیماری ذکر میشود. عیدی امـین (نـام کامـل: عیـدی امـین دادا اومی) در اواسط دههی ۱۹20 در یکی از مناطق شمالی اوگاندا به دنیا آمد، پدرش کشاورز بود و مـادرش جـادوگر، بـه همین خاطر مادربزرگش او را بزرگ کرد. امین برعکس کسب دانش، در کسب عضله مهارت زیادی داشـت. وی خیلـی زود به ارتش اوگاندا (که مستعمرهی بریتانیا بود) پیوست و تا سال ۱۹6۱ بهخاطر شجاعتهای غرور آفرینش در جریـان چند قتلعام، به درجهی ستوانیکمی رسید که برای یک آفریقایی در ارتش بریتانیا واقعا افتخار بزرگی محسوب میشـد. امین با همین درجهی غرورآفرین در سال ۱۹62 در قتلعام مردم تورکانا، یکی از مناطق مرزی کنیا، به بهانهی اقدام آنها به سرقت گاو شرکت کرد که تحقیقات بعـدی نشـان داد بسـیاری از کشته شـدگان ایـن قتلعـام شـکنجه و در مـواردی زنده به گور شدهاند. چند ماه بعد در ۹ اکتبر ۱۹62 ، اوگاندا استقلا ل پیدا کرد. نخست وزیر اوگاندا در این زمـان شخصـی به نام «میلتون اوبوته» بود که یکی از حامیان امین به حساب میآمد، درنتیجه، امین مدارج ترقـی را بـا سـرعت بیشـتری پیمود و به ژنرالی و بعدا جانشین فرماندهی نیروی هوایی اوگاندا رسید. در سال ۱۹66 به دنبال رسوایی اوبوته و امین در جریان قاچاق ط ، آن دو علیه پادشاه وقت کودتا کردند، اوبوته خود را رئیس جمهور مادامالعمر اوگاندا نامید و امـین بـه سرلشگری و فرماندهی ارتش رسید. در سال ۱۹7۱ زمانی که اوبوته خارج کشور بود، امین کودتا کرد. دولت امین، کلکسیونی از ناکامیها در زمینه های مختلف بـود و او هـم ماننـد همـه دولتهـای بیشـعور جهـان سـومی ناکامیها را به گردن دموکراسی میانداخت و آن را سرکوب میکرد. البته او در نوع خودش نوآوریهایی هم در زمینهی عدالت داشت، مث حکومت او ع وه بر مردم عادی و آزادیخواهان، نظامیهای اوگاندایی را هم میکشت، بهطوریکـه طبق آمارها در حدود ۹ هزار سرباز درزمان حکوت امین به قتـل رسـیدند. هرچنـد کـه تخمـین زده مـیشـود در دوران حکومت او نیم میلیون نفر از شهروندان اوگاندایی به قتل رسیده باشند. او ابتدا طرفدار اسـرائیل بـود، امـا بعـدا از مـردم فلسطین حمایت میکرد. امین مثل تمام سیاستمدارهای بیشعور عاشق شیرینکاری برای جلـب توجـه رسـانه ها بـود. در یک مورد دستور داد که چندین نفر از بازرگانان انگلیسی، وی را بر سریری حمل کنند و بعد در مقابل وی زانو بزننـد و سرود وفاداری بخوانند. آنها هم البته با کمال میل این کار را انجام دادند و در مقابل، قراردادهای بسیار سودآوری بسـتند ـ به قدری سودآور که گفته میشود صدها تاجر اروپایی بـرای حمـل عیـدی امـین و سـرودخواندن در آن سـال اعـ م آمادگی کردند! احتما در راستای فرافکنی که خصیصه ی اصلی سیاستمدارهای بیشعور است عیدی امـین در سـال ۱۹78 بـرای جبـران نابودی اقتصاد و کشاورزی و صنعت اوگاندا دستور حمله به تانزانیا صـادر کـرد. ارتـش عیـدی امـین کـه تقریبـا تمـام بودجهی اوگاندا را مصرف میکرد به تانزانیا رفت و یک سال بعد برگشت، در حالی که نیروهای ارتش تانزانیا و اعضای
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٦٢
همیشه میکوشند که در تجاوز به حقوق دیگران از حقوق عاد لانه ای برخوردار باشند. اگر به قدرت برسند شبیه عیدی امین۱خواهند شد. ۱۱- عیدی امین رهبر، پادشاه، فرمانده ارتش، رئیس جمهور مادامالعمر و به طور خلا صه همه کارهی کشور اوگانـدا از سـال ۱۹7۱ تا ۱۹7۹ بود. هرچند که پیش و پس از عیدی امین بیشعورهای زیادی به قدرت رسیدهانـد و خواهنـد رسـید، امـا سرگذشت او به عنوان نمونهای کلا سیک از نوع حاد این بیماری ذکر میشود. عیدی امـین (نـام کامـل: عیـدی امـین دادا اومی) در اواسط دههی ۱۹20 در یکی از مناطق شمالی اوگاندا به دنیا آمد، پدرش کشاورز بود و مـادرش جـادوگر، بـه همین خاطر مادربزرگش او را بزرگ کرد. امین برعکس کسب دانش، در کسب عضله مهارت زیادی داشـت. وی خیلـی زود به ارتش اوگاندا (که مستعمرهی بریتانیا بود) پیوست و تا سال ۱۹6۱ بهخاطر شجاعتهای غرور آفرینش در جریـان چند قتلعام، به درجهی ستوانیکمی رسید که برای یک آفریقایی در ارتش بریتانیا واقعا افتخار بزرگی محسوب میشـد. امین با همین درجهی غرورآفرین در سال ۱۹62 در قتلعام مردم تورکانا، یکی از مناطق مرزی کنیا، به بهانهی اقدام آنها به سرقت گاو شرکت کرد که تحقیقات بعـدی نشـان داد بسـیاری از کشته شـدگان ایـن قتلعـام شـکنجه و در مـواردی زنده به گور شدهاند. چند ماه بعد در ۹ اکتبر ۱۹62 ، اوگاندا استقلا ل پیدا کرد. نخست وزیر اوگاندا در این زمـان شخصـی به نام «میلتون اوبوته» بود که یکی از حامیان امین به حساب میآمد، درنتیجه، امین مدارج ترقـی را بـا سـرعت بیشـتری پیمود و به ژنرالی و بعدا جانشین فرماندهی نیروی هوایی اوگاندا رسید. در سال ۱۹66 به دنبال رسوایی اوبوته و امین در جریان قاچاق ط ، آن دو علیه پادشاه وقت کودتا کردند، اوبوته خود را رئیس جمهور مادامالعمر اوگاندا نامید و امـین بـه سرلشگری و فرماندهی ارتش رسید. در سال ۱۹7۱ زمانی که اوبوته خارج کشور بود، امین کودتا کرد. دولت امین، کلکسیونی از ناکامیها در زمینه های مختلف بـود و او هـم ماننـد همـه دولتهـای بیشـعور جهـان سـومی ناکامیها را به گردن دموکراسی میانداخت و آن را سرکوب میکرد. البته او در نوع خودش نوآوریهایی هم در زمینهی عدالت داشت، مث حکومت او ع وه بر مردم عادی و آزادیخواهان، نظامیهای اوگاندایی را هم میکشت، بهطوریکـه طبق آمارها در حدود ۹ هزار سرباز درزمان حکوت امین به قتـل رسـیدند. هرچنـد کـه تخمـین زده مـیشـود در دوران حکومت او نیم میلیون نفر از شهروندان اوگاندایی به قتل رسیده باشند. او ابتدا طرفدار اسـرائیل بـود، امـا بعـدا از مـردم فلسطین حمایت میکرد. امین مثل تمام سیاستمدارهای بیشعور عاشق شیرینکاری برای جلـب توجـه رسـانه ها بـود. در یک مورد دستور داد که چندین نفر از بازرگانان انگلیسی، وی را بر سریری حمل کنند و بعد در مقابل وی زانو بزننـد و سرود وفاداری بخوانند. آنها هم البته با کمال میل این کار را انجام دادند و در مقابل، قراردادهای بسیار سودآوری بسـتند ـ به قدری سودآور که گفته میشود صدها تاجر اروپایی بـرای حمـل عیـدی امـین و سـرودخواندن در آن سـال اعـ م آمادگی کردند! احتما در راستای فرافکنی که خصیصه ی اصلی سیاستمدارهای بیشعور است عیدی امـین در سـال ۱۹78 بـرای جبـران نابودی اقتصاد و کشاورزی و صنعت اوگاندا دستور حمله به تانزانیا صـادر کـرد. ارتـش عیـدی امـین کـه تقریبـا تمـام بودجهی اوگاندا را مصرف میکرد به تانزانیا رفت و یک سال بعد برگشت، در حالی که نیروهای ارتش تانزانیا و اعضای
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
جشن تولد 28 مردادی- مسعود بهنود
از متن: به ظهر نزدیک بودیم که رسیدیم به نزدیک خیابان شاه آباد. به کنار پاساژی که بالای درش یک تابلو گرد بود مانند نقش خورشید و وسط آن نوشته «مجله کاویان»، آن جا، در دهانه پاساژ مادر بزرگ مرا کشید به گوشه ای.
اشاره کرد به مرد سقایی که می گذشت. مشکی آب چکان بر دوش و کاسه ای فلزی و بزرگ در دست و شعری هم می خواند به یاد سقای کربلا. مرد سقا که هیبتش به یادم نمانده از مشک آبی ریخت در لیوان فلزی و دراز کرد طرف ماهی جونم. او گرفت و مرا کشید زیر چادرش. آب را می‌ریخت در چاله دستانش و می چکاند روی موهای فرفری به هم پیچیده سرم. خنکی آب دلچسب بود اما از اضطراب هوا نمی کاست. نیمی از کاسه را هم ریخت در دست های خود و همان زیر چادر گل و گردن خود را هم خیس کرد، بعد سکه ای از کیف درآورد و داد به سقا. شنیدم که گفت خدا عاقبت همه را به خیر کند.
پاسخ سقا هنوز در گوشم نرفته بود که فریادی از داخل پاساژ، ظهر قلب الاسد را از بلاتکلیفی رهاند. صدا شکایت داشت و می گفت نامسلمان چرا در دفتر این بیچاره ها را می شکنی، این یه مشت بیچاره فقیر روزنومه بنویسن... چکار دارن به بد و خوب عالم. اما صدای محکم شکستن می آمد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
جشن تولد 28 مردادی- مسعود بهنود
از متن: به ظهر نزدیک بودیم که رسیدیم به نزدیک خیابان شاه آباد. به کنار پاساژی که بالای درش یک تابلو گرد بود مانند نقش خورشید و وسط آن نوشته «مجله کاویان»، آن جا، در دهانه پاساژ مادر بزرگ مرا کشید به گوشه ای.
اشاره کرد به مرد سقایی که می گذشت. مشکی آب چکان بر دوش و کاسه ای فلزی و بزرگ در دست و شعری هم می خواند به یاد سقای کربلا. مرد سقا که هیبتش به یادم نمانده از مشک آبی ریخت در لیوان فلزی و دراز کرد طرف ماهی جونم. او گرفت و مرا کشید زیر چادرش. آب را می‌ریخت در چاله دستانش و می چکاند روی موهای فرفری به هم پیچیده سرم. خنکی آب دلچسب بود اما از اضطراب هوا نمی کاست. نیمی از کاسه را هم ریخت در دست های خود و همان زیر چادر گل و گردن خود را هم خیس کرد، بعد سکه ای از کیف درآورد و داد به سقا. شنیدم که گفت خدا عاقبت همه را به خیر کند.
پاسخ سقا هنوز در گوشم نرفته بود که فریادی از داخل پاساژ، ظهر قلب الاسد را از بلاتکلیفی رهاند. صدا شکایت داشت و می گفت نامسلمان چرا در دفتر این بیچاره ها را می شکنی، این یه مشت بیچاره فقیر روزنومه بنویسن... چکار دارن به بد و خوب عالم. اما صدای محکم شکستن می آمد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#حقوق_نفت
قانون حاكم در قراردادهاي اوليه نفتي
متن فصل هفدهم امتیازنامه دادرسي را در باب اين كه هرگونه منازعه و اختلاف راجع به «تأويل و ترجمه امتیازنامه» باید به داوری مراجعه شود پیش‌تر نقل شده است. اختلاف راجع به «تأويل» همان است كه در اصطلاح امروزي اختلاف راجع به تفسير و تعبير قرارداد گفته میشود. پس حل‌وفصل اختلافات برحسب امتیازنامۀ دارسي از طريق حكميت انجام‌پذیر است، ليكن امتیازنامه دارسي در باب قانون حاكم ساكت می‌باشد. همچنين بر اساس مقررات امتيازنامه معلوم نيست كه حَکَم‌ها در طي چه مدت بايد معين و معرفي شوند و اگر يكي از طرفينِ اختلاف عملاً از قبول حكميت خودداري نمود چه خواهد شد؟
امتيازنامه همين قدر میگوید كه در صورت بروز اختلاف «حل مشكل و مسئله در تهران به دو حَكَم رجوع خواهد شد و آن دو حَكَم به توسط طرفين معين خواهند شد و نيز آن دو حَكَم قبل از مبادرت به مرافعه، حَكَم ثالث را معين خواهند كرد». كافي است كه خواندۀ دعوي از تعيين و معرفي حكم خود استنكاف ورزيد و يا حَكَم‌هاي معين شده از سوي طرفين در مورد انتخاب حَكَمِ ثالث توافق نكنند تا ترتيبِ پیش‌بینی‌شده براي رسيدگي به اختلاف ناكام و بی‌اثر گردد.
در نوامبر سال 1932 (آذرماه 1311 خورشيدي) دولت ايران امتیازنامه دارسي را لغو كرد و انگلستان، در دفاع از منافع كمپاني نفت انگليس و ايران، به شوراي جامعه ملل شكايت برد. دولت انگلستان مدعي بود كه چون منافع يك شركت انگليسي در مخاطره افتاده است حق دارد به عنوان حمايت از تبعه خود مداخله كند و در برابر شورا به طرح دعوي برخيزد.
تقریباً نيم قرن پيش از اين جريان دولت ايران امتیازنامه‌های رويتر و رژي را پس از آنکه با مخالفت‌هایی مواجه شدند ملغي و كان لم يكن اعلام كرده بود. امتيازي كه در 1289 به رویتر واگذار شد تقریبا یک سال بعد یعنی در 1290 لغو گرديد و مطابق اعلامیه‌ای كه انتشار يافت «تصميم دولت عليه عیناً به وكيل بارون رويتر، كه فعلاً مقيم دارالخلافه است، ابلاغ شد.» اگرچه بارون رويتر تا سال‌ها به اعتراض خود ادامه می‌داد هیچگاه درصدد اقدامي قضايي براي الزام دولت ايران به تجديد اعتبار امتیازنامه يا پرداخت خسارت برنيامد.
اما غائله‌ای كه با الغاي امتيازنامه دارسي برخاسته بود به اين آسانی‌ها فرو‌نمی‌نشست. اين بار صاحب‌امتیاز به منابع عظيمي از نفت دست‌یافته بود و خود يكي از عوامل قدرت در سطح جهاني به شمار میآمد. اكثريت سهام شركت صاحب‌امتیاز در سال 1914 به تملك دولت انگلستان درآمده بود.
پس از خاتمه جنگ بین‌المللی اول، انگلستان قوی‌ترین و گردن کلفت‌ترین دولتي بود كه خود را مالك الرقاب خاورميانه می‌دانست و اينك به بهانه حفظ حقوق يك شركت انگليسي كه اكثريت سهام آن را خود در تملك داشت الغاي امتياز را مُخلِ صلح جهاني قلمداد میکرد و به همین عنوان به شورای جامعه ملل شکایت برد و درخواست کرد تا اختلاف بين طرفين بر سر الغاي امتيازنامه به موجب مقررات ماده 15 ميثاق ملل در آن شورا مطرح گردد. انگلستان در چنين اوضاع و احوالي ناوگان جنگي خود را نيز براي تهديد ايران به خلیج‌فارس فرستاد.
درس‌هایی از داوری‌هایِ نفتی- محمد علی موحد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#حقوق_نفت
قانون حاكم در قراردادهاي اوليه نفتي
متن فصل هفدهم امتیازنامه دادرسي را در باب اين كه هرگونه منازعه و اختلاف راجع به «تأويل و ترجمه امتیازنامه» باید به داوری مراجعه شود پیش‌تر نقل شده است. اختلاف راجع به «تأويل» همان است كه در اصطلاح امروزي اختلاف راجع به تفسير و تعبير قرارداد گفته میشود. پس حل‌وفصل اختلافات برحسب امتیازنامۀ دارسي از طريق حكميت انجام‌پذیر است، ليكن امتیازنامه دارسي در باب قانون حاكم ساكت می‌باشد. همچنين بر اساس مقررات امتيازنامه معلوم نيست كه حَکَم‌ها در طي چه مدت بايد معين و معرفي شوند و اگر يكي از طرفينِ اختلاف عملاً از قبول حكميت خودداري نمود چه خواهد شد؟
امتيازنامه همين قدر میگوید كه در صورت بروز اختلاف «حل مشكل و مسئله در تهران به دو حَكَم رجوع خواهد شد و آن دو حَكَم به توسط طرفين معين خواهند شد و نيز آن دو حَكَم قبل از مبادرت به مرافعه، حَكَم ثالث را معين خواهند كرد». كافي است كه خواندۀ دعوي از تعيين و معرفي حكم خود استنكاف ورزيد و يا حَكَم‌هاي معين شده از سوي طرفين در مورد انتخاب حَكَمِ ثالث توافق نكنند تا ترتيبِ پیش‌بینی‌شده براي رسيدگي به اختلاف ناكام و بی‌اثر گردد.
در نوامبر سال 1932 (آذرماه 1311 خورشيدي) دولت ايران امتیازنامه دارسي را لغو كرد و انگلستان، در دفاع از منافع كمپاني نفت انگليس و ايران، به شوراي جامعه ملل شكايت برد. دولت انگلستان مدعي بود كه چون منافع يك شركت انگليسي در مخاطره افتاده است حق دارد به عنوان حمايت از تبعه خود مداخله كند و در برابر شورا به طرح دعوي برخيزد.
تقریباً نيم قرن پيش از اين جريان دولت ايران امتیازنامه‌های رويتر و رژي را پس از آنکه با مخالفت‌هایی مواجه شدند ملغي و كان لم يكن اعلام كرده بود. امتيازي كه در 1289 به رویتر واگذار شد تقریبا یک سال بعد یعنی در 1290 لغو گرديد و مطابق اعلامیه‌ای كه انتشار يافت «تصميم دولت عليه عیناً به وكيل بارون رويتر، كه فعلاً مقيم دارالخلافه است، ابلاغ شد.» اگرچه بارون رويتر تا سال‌ها به اعتراض خود ادامه می‌داد هیچگاه درصدد اقدامي قضايي براي الزام دولت ايران به تجديد اعتبار امتیازنامه يا پرداخت خسارت برنيامد.
اما غائله‌ای كه با الغاي امتيازنامه دارسي برخاسته بود به اين آسانی‌ها فرو‌نمی‌نشست. اين بار صاحب‌امتیاز به منابع عظيمي از نفت دست‌یافته بود و خود يكي از عوامل قدرت در سطح جهاني به شمار میآمد. اكثريت سهام شركت صاحب‌امتیاز در سال 1914 به تملك دولت انگلستان درآمده بود.
پس از خاتمه جنگ بین‌المللی اول، انگلستان قوی‌ترین و گردن کلفت‌ترین دولتي بود كه خود را مالك الرقاب خاورميانه می‌دانست و اينك به بهانه حفظ حقوق يك شركت انگليسي كه اكثريت سهام آن را خود در تملك داشت الغاي امتياز را مُخلِ صلح جهاني قلمداد میکرد و به همین عنوان به شورای جامعه ملل شکایت برد و درخواست کرد تا اختلاف بين طرفين بر سر الغاي امتيازنامه به موجب مقررات ماده 15 ميثاق ملل در آن شورا مطرح گردد. انگلستان در چنين اوضاع و احوالي ناوگان جنگي خود را نيز براي تهديد ايران به خلیج‌فارس فرستاد.
درس‌هایی از داوری‌هایِ نفتی- محمد علی موحد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷