Forwarded from پرواز فکر و اندیشه (Maryam)
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
🔵 خروش شهروندان درجه هیچ
🔹نویسنده: #س_ن
🔹کد یادداشت: #A0046
🔻(بخش ۱ از ۲)🔻
یکی از اتفاقات عجیب و مهم سال ۸۸ دیدار مهدی کروبی با ساسی‌مانکن (خواننده زیرزمینی) و اعلام حمایت وی از کروبی در انتخابات ریاست‌جمهوری بود. این اتفاق دستاویز تمسخر و خشم بسیاری از رسانه‌ها و نخبگان سیاسی از تمام جناح‌ها (حتی حامیان کروبی) شد چرا که آن خودنخبه‌پنداران و فعالان سیاسی، یک خواننده‌ی مبتذل پرطرفدار را شایسته همان حقوق شهروندی که خودشان داشتند نمی‌دانستند. دلیلش ساده اما به‌غایت مهم بود: ساسی‌مانکن خلاف نظام ارزشیِ حاکم عمل می‌کرد. در دفاع از حق شهروندی ساسی مانکن و میلیون‌ها نفر مانند او، فرزانه روستایی سرمقاله‌ای در روزنامه‌ی اعتماد نوشت که به‌نظرم یکی از درخشان‌ترین متون روزنامه‌نگاری تحلیل سیاسی معاصر است. روستایی با تیزبینی شرح می‌دهد چطور حاکمیت و نخبگان سیاسی با وفاداری محض به نظام کهنه و پوسیده‌ی ارزش‌هایشان همه‌ی شهروندان را بر حسب کارکردشان برای نظام درجه‌بندی می‌کنند و در این رتبه‌بندی خودشان شهروند درجه یک و افرادی مانند ساسی‌مانکن به مقام «شهروند درجه هیچ» نائل می‌شوند؛ شهروندانی که با اینکه وجود دارند اما «همواره نه تنها به هيچ انگاشته شده‌اند بلكه حتی در رسانه‌ها و تبليغات رسمی وجودشان انكار می‌شود.»
روستایی شرح می‌دهد که صاحبان و حامیان قدرت در ایران، این حق را صرفا برای خود قائل شده‌اند که «درجه‌های شهروندی را متناسب با منافع گردانندگان نظام سياسی جابه‌جا كنند» و اساسا این تفکیک و درجه‌بندی یکی از مهمترین ابزارهای حفظ استیلای سیاسی-فرهنگی بر «دیگران»ی ست که به شکل دلخواه آن‌ها خدمت‌گذار و شیفته‌ی ارزش‌های پوسیده‌شان نیستند. این تفکیک و درجه‌بندی یک فرآیند حیاتیِ دایمی است به طوری‌که «سلب حق شهروندی را از دورترين لايه‌های اجتماعی كه قرابت كمتری با نظام ارزشی حاكم دارند شروع می‌كنند اما به همان نقطه به پايان نمی‌رسانند.در چنين جوامعی نه تنها بی‌دفاعترين اقشار اجتماعی فاسد، بی‌ريشه و عوامل دشمن شمرده می‌شوند بلكه بر مبنای همان ملاك‌های انحصارطلبانه، دارنده هر انديشه يا معيار متفاوت از حاكمان سياسی نيز طرد، منكوب، و لگدمال می‌شود.» و دقیقا از همین‌رو «روند سلب شهروندی از شهروندان بدون دفاع و حاشيه‌نشين آغاز می‌شود اما در ادامه دامان انديشمندان، دگرانديشان،منتقدان، متجددان، و معترضان سياسی را نيز می‌گيرد.»
تحلیل درخشان روستایی به درستی می‌تواند فاجعه‌ای که این روزها در جریان است را تبیین کند. زمانی که اعتراضات و تظاهرات سراسری دی‌ماه ۹۶ در ده‌ها شهر دورافتاده‌ی محروم شروع شد و معترضان به ضرب گلوگه کشته شدند، اولین واکنش همه‌ی جناح‌های حاکم این بود که اینان مردم «واقعی» نیستند. این‌ها اغتشاش‌گرانی‌ند که دشمن خارجی تحریک و تجهیزشان کرده. وقتی تصاویر آتش‌زدن پرچم ایران توسط معترضین منتشر شد همگی یک‌پارچه گفتند این‌ها ایرانی نیستند. جلایی‌پورِ اصلاح‌طلب معترضین را «کرکس»، مهاجرانی آن‌ها را «موج بی‌ریشه»، و عباس عبدی آن‌ها را اغتشاش‌گرانی نامید که باید به شدت سرکوب شوند، و همچنین بعضی اصلاح‌طلبان دیگر معترضین را «گشنگان» و «سیب‌زمینی‌خور» نامیدند. بیانیه‌ی مجمع روحانیون مبارز به ریاست محمد خاتمی نیز صراحتا معترضین را به دو دسته‌ی «مردم» و «عناصر فرصت‌طلب و عوامل آشوب‌گر» تقسیم کرد و حق اعتراض به ظلم و ستم که از بدیهی‌ترین حقوق شهروندی‌ست را فقط برای «مردم واقعی» لحاظ کردند. طوری که از این تفکیک و درجه‌بندی شهروندان استفاده شد مشخص است که تنها هدفش این است که عده‌ای را از حقوق شهروندی محروم کند صرفا چون در چهارچوب ارزش‌های نظام حاکم رفتار نکرده‌اند. اما آیا واقعا تخطی از ارزش‌هایی که خود منشاء بی‌عدالتی، فساد، فقر، بی‌کاری، و انقیاد معترضین بوده باعث می‌شود آن‌ها به شهروند درجه صفر تنزل کنند؟ به حکم کدام قانون یا دادگاه صالح و عادل آتش زدن پرچم ایران یک ایرانی را از ایرانی بودن ساقط می‌کند؟ آیا تخطی از قوانین و ارزش‌های ظالمان، باعث می‌شود یک ایرانی، دیگر ایرانی نباشد؟
🔻(ادامه)🔻
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
🔵 خروش شهروندان درجه هیچ
🔹نویسنده: #س_ن
🔹کد یادداشت: #A0046
🔻(بخش ۱ از ۲)🔻
یکی از اتفاقات عجیب و مهم سال ۸۸ دیدار مهدی کروبی با ساسی‌مانکن (خواننده زیرزمینی) و اعلام حمایت وی از کروبی در انتخابات ریاست‌جمهوری بود. این اتفاق دستاویز تمسخر و خشم بسیاری از رسانه‌ها و نخبگان سیاسی از تمام جناح‌ها (حتی حامیان کروبی) شد چرا که آن خودنخبه‌پنداران و فعالان سیاسی، یک خواننده‌ی مبتذل پرطرفدار را شایسته همان حقوق شهروندی که خودشان داشتند نمی‌دانستند. دلیلش ساده اما به‌غایت مهم بود: ساسی‌مانکن خلاف نظام ارزشیِ حاکم عمل می‌کرد. در دفاع از حق شهروندی ساسی مانکن و میلیون‌ها نفر مانند او، فرزانه روستایی سرمقاله‌ای در روزنامه‌ی اعتماد نوشت که به‌نظرم یکی از درخشان‌ترین متون روزنامه‌نگاری تحلیل سیاسی معاصر است. روستایی با تیزبینی شرح می‌دهد چطور حاکمیت و نخبگان سیاسی با وفاداری محض به نظام کهنه و پوسیده‌ی ارزش‌هایشان همه‌ی شهروندان را بر حسب کارکردشان برای نظام درجه‌بندی می‌کنند و در این رتبه‌بندی خودشان شهروند درجه یک و افرادی مانند ساسی‌مانکن به مقام «شهروند درجه هیچ» نائل می‌شوند؛ شهروندانی که با اینکه وجود دارند اما «همواره نه تنها به هيچ انگاشته شده‌اند بلكه حتی در رسانه‌ها و تبليغات رسمی وجودشان انكار می‌شود.»
روستایی شرح می‌دهد که صاحبان و حامیان قدرت در ایران، این حق را صرفا برای خود قائل شده‌اند که «درجه‌های شهروندی را متناسب با منافع گردانندگان نظام سياسی جابه‌جا كنند» و اساسا این تفکیک و درجه‌بندی یکی از مهمترین ابزارهای حفظ استیلای سیاسی-فرهنگی بر «دیگران»ی ست که به شکل دلخواه آن‌ها خدمت‌گذار و شیفته‌ی ارزش‌های پوسیده‌شان نیستند. این تفکیک و درجه‌بندی یک فرآیند حیاتیِ دایمی است به طوری‌که «سلب حق شهروندی را از دورترين لايه‌های اجتماعی كه قرابت كمتری با نظام ارزشی حاكم دارند شروع می‌كنند اما به همان نقطه به پايان نمی‌رسانند.در چنين جوامعی نه تنها بی‌دفاعترين اقشار اجتماعی فاسد، بی‌ريشه و عوامل دشمن شمرده می‌شوند بلكه بر مبنای همان ملاك‌های انحصارطلبانه، دارنده هر انديشه يا معيار متفاوت از حاكمان سياسی نيز طرد، منكوب، و لگدمال می‌شود.» و دقیقا از همین‌رو «روند سلب شهروندی از شهروندان بدون دفاع و حاشيه‌نشين آغاز می‌شود اما در ادامه دامان انديشمندان، دگرانديشان،منتقدان، متجددان، و معترضان سياسی را نيز می‌گيرد.»
تحلیل درخشان روستایی به درستی می‌تواند فاجعه‌ای که این روزها در جریان است را تبیین کند. زمانی که اعتراضات و تظاهرات سراسری دی‌ماه ۹۶ در ده‌ها شهر دورافتاده‌ی محروم شروع شد و معترضان به ضرب گلوگه کشته شدند، اولین واکنش همه‌ی جناح‌های حاکم این بود که اینان مردم «واقعی» نیستند. این‌ها اغتشاش‌گرانی‌ند که دشمن خارجی تحریک و تجهیزشان کرده. وقتی تصاویر آتش‌زدن پرچم ایران توسط معترضین منتشر شد همگی یک‌پارچه گفتند این‌ها ایرانی نیستند. جلایی‌پورِ اصلاح‌طلب معترضین را «کرکس»، مهاجرانی آن‌ها را «موج بی‌ریشه»، و عباس عبدی آن‌ها را اغتشاش‌گرانی نامید که باید به شدت سرکوب شوند، و همچنین بعضی اصلاح‌طلبان دیگر معترضین را «گشنگان» و «سیب‌زمینی‌خور» نامیدند. بیانیه‌ی مجمع روحانیون مبارز به ریاست محمد خاتمی نیز صراحتا معترضین را به دو دسته‌ی «مردم» و «عناصر فرصت‌طلب و عوامل آشوب‌گر» تقسیم کرد و حق اعتراض به ظلم و ستم که از بدیهی‌ترین حقوق شهروندی‌ست را فقط برای «مردم واقعی» لحاظ کردند. طوری که از این تفکیک و درجه‌بندی شهروندان استفاده شد مشخص است که تنها هدفش این است که عده‌ای را از حقوق شهروندی محروم کند صرفا چون در چهارچوب ارزش‌های نظام حاکم رفتار نکرده‌اند. اما آیا واقعا تخطی از ارزش‌هایی که خود منشاء بی‌عدالتی، فساد، فقر، بی‌کاری، و انقیاد معترضین بوده باعث می‌شود آن‌ها به شهروند درجه صفر تنزل کنند؟ به حکم کدام قانون یا دادگاه صالح و عادل آتش زدن پرچم ایران یک ایرانی را از ایرانی بودن ساقط می‌کند؟ آیا تخطی از قوانین و ارزش‌های ظالمان، باعث می‌شود یک ایرانی، دیگر ایرانی نباشد؟
🔻(ادامه)🔻
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith