نامش هم در چنین زمانه‌ای، غریب است. در جهانی که از غزه تا ایران، از اروپا و امریکا تا قلب افریقا، صدای زوزه‌ی گلوله و انفجار به گوش می‌رسد. در چنین شب تاریکی اما تکرار نامش، مقاومت است. خیال کردنش حتی. و ذره ذره، همخوانی کردنش. قدم قدم، دست در دست ساختنش. از سیستان و بلوچستان تا آن سوی جهان، دست‌های ما همدیگر را در این تاریکی پیدا می‌کنند، همه زیر لب نجوایش می‌کنیم، و برای ساختن جهانی تمرین می‌کنیم که تولدش ممکن شود: برای صلح.

صندوقی که رویاها را زنده می‌کند.
در دل یک محله. محله‌ای که سال‌ها امید در آن رنگ باخته بود، گروهی از زنان تصمیم گرفتند سرنوشت خود را با هم تغییر دهند. اندک پس‌اندازهایشان را کنار گذاشتند و صندوقی ساختند؛ صندوقی کوچک، اما سرشار از رویا. از دل همین سرمایه‌های خرد، نخست جرقه‌ای برای یک کسب‌وکار جمعی زده شد؛ کاری که همه در آن سهم داشتند، همه در آن تصمیم می‌گرفتند و همه از آن بهره‌مند می‌شدند. صندوق، بهانه‌ای شد برای با هم نشستن، اندیشیدن، و ساختن آینده‌ای که رنگ همدلی داشت.
سپس، نوبت وام‌ها فرا رسید: وامی خرد اما پر امید. یکی برای زندگی، دیگری برای سلامت و سومی برای فروش محصولات محلی زنان. هر بار که پول از دستی به دست دیگر می‌رفت، اعتماد هم بیشتر می‌شد و دل‌ها به هم نزدیک‌تر. صندوق که روزی تنها جایی برای جمع کردن اندک سرمایه‌ها بود، به مدرسه‌ای برای مشارکت، به مجالی برای توانمندی، و به چرخه‌ای از امید و آینده بدل شد.
صندوق‌های اعتبارات خرد و چرخشی، در حقیقت ابزاری زنده برای توسعه‌اند؛ زیرا هم معیشت را سامان می‌دهند، هم سرمایه اجتماعی را می‌افزایند و هم بذر آینده‌ای پایدار را در دل روستاها می‌کارند.