تا وقتی من مراقبتم نگران هیچی نباش.

Not happening on my watch, human!
@tgacademy

قطعه‌ای بی‌نظیر از هِندل: «بگذار تا بگریم»... فایل تصویری در پست بعد...

هندل... چهار...

@music_and_nothing_more

-من برای امنیت خودم، اجازه میدم شیطان از مزایای قانون بهره ببره!

بخشی قابل تامل از فیلم
«مردی برای تمام فصول» فرد زینمان

@naghmegi

🔴خرافه؛ يا بيماري؟

🔺منتشر شده در اعتماد ۲۲ مهر ۹۷

🔘دوست عزيز آقا سعيد حجاريان اخيراً در نقد نسبت به نحوه برخورد امنيتي با برخي جريان‌هاي فكري اشاره كردند كه:
"چندی پیش خبری مبنی بر درگیری حامیان «یمانی» در تربت حیدریه منتشر شد. سپس شاهد بودیم، در برخی دیگر از مناطق کشور مانند خوزستان و قم افرادی به حمایت از یمانی برخاستند... حامیان یمانی در ایران پیرو فردی به‌نام احمد الحسن البصری هستند؛ فردی که مدعی است نسب‌اش به حضرت قائم بازمی‌گردد و با دستور آن حضرت دعوت را آغاز کرده و چند سالی است افرادی را در عراق و ایران و... گردهم آورده است... مسأله توهّم و خرافات و... را می‌بایست همچون بیماری تلقی و موضوع را مانند کشورهای توسعه‌یافته در کلینیک‌های تخصصی پیگیری کرد. در واقع، برخورد امنیتی با افراد درگیر را باید به کناری نهاد و به جای آن علت بیماری را در ضعف دولت و جامعه مدنی جستجو کرد."

🔘اين توصيه ايشان كه نبايد با اين جريان‌ها برخورد انتظامي و امنيتي كرد بجاي خود صحيح و درست است ولي اينكه آنها را بيماري و خرافات دانسته كه بايد در كلينيك درمان شوند و آن را ناشي از ضعف دولت و جامعه مدني دانسته‌اند، محل تأمل و نقد است.

🔘اولين پرسش اين است كه چرا اين جريانات را مصداق خرافه دانسته‌اند؟ به علاوه چرا خرافه را بيماري و بد دانسته‌اند؟ معيار تشخيص خرافه بودن يك عقيده چيست؟ اگر دقيق نگاه كنيم بسياري از عقايد معمول در هر جامعه‌اي را مي‌توان خرافه ناميد. از نظر يك غير مسلمان، بسياري از اعتقادات مسلمانان و شيعيان مي‌تواند مصداق خرافه باشد، همچنان كه از نظر مسلمانان، تثليث هم مصداق خرافه محسوب مي‌شود. يك غير شيعي با شنیدن عقيده به ظهور و رجعت همان قدر احساس تعجب و خرافه‌اي مي‌كند كه يك شيعي نسبت به برخی از عقايد اديان ديگر چنين حسي را دارد.

🔘نمونه‌اش همين اعتقاد به «يماني» است. اگر نفس چنين اعتقادي را خرافه بدانيد، محل بحث و تأمل خواهد بود. زيرا فارغ از درستي يا نادرستي آن، در بسياري از متون تاريخي و ديني آمده است. در اين صورت همه معتقدان آن را بايد ببريد كلينيك و درمان كنيد كه صد البته منحصر به اين موضوع نيست هر موضوع ديگري را مي‌توان مصداق آن قرار داد و خواهان درمان شد. اين گزاره نتيجه بسيار خطرناكي دارد.

🔘 به علاوه اگر نفس اعتقاد ايراد نداشته باشد، چرا عمل به آن را موجب بيماري مي‌دانيد؟ خوب اگر چيزي به عنوان يماني يا ساير موضوعات مشابه وجود دارد، طبيعي است كه مردم براي آن مصداق تعيين كنند. اين موضوعي است كه براي ساير موعودها نيز وجود دارد. چه كسي يا كساني مرجع تشخيص موعود واقعي از بدلي هستند؟ اگر مرجع معيني وجود ندارد. چگونه حق داريم كه مانع از پيروي عده‌اي از موعود مورد نظر خودشان شويم؟

🔘از سوي ديگر كي گفته كه در جوامع پيشرفته خرافه وجود ندارد؟ شواهد فراواني از وجود خرافه در آن جوامع هم هست. البته هنوز در تعريف آن جاي بحث و جدل است، ولي خرافات هم كاركردهاي خاص خود را دارد و در مقاطعي كه استيصال و نااميدي افزايش پيدا مي‌كند، برخي از افراد جامعه با مراجعه به خرافات تسكين پيدا مي‌كنند. اينها به معناي آن نيست كه من يا شما اينگونه عقايد و رفتارها را تأييد كنيم. ولي فاصله زيادي است ميان تأييد نكردن تا بيماري دانستن آنها و تجويز به درمان كردنشان. كافي است بسياري از شيوه‌هاي طبابت كه در جامعه ما حتي ترويج مي‌شود را با عقل سليم و منطق مقايسه كنيم تا به عمق وجود چنين افكارها و رفتارهايي در جامعه پي ببريم.

🔘ممكن است پرسيده شود كه مرز ميان كلاه‌برداري، رمالي و خرافه و... چيست و كجا بايد با آنها برخورد كرد؟ هرچند پاسخ صريح دادن سخت است، ولي تا هنگامي كه حقوق عمومي و نظم اجتماعي در خطر قرار نگرفته‌اند، نمي‌توان هرچه را كه نمي‌پسنديم خرافه بدانيم. فراموش نكنيم مخالفت با ايده‌هاي درست نيز از همين زاويه آغاز مي‌شود، كه صاحبان قدرت آنها را نادرست و حتي خرافه قلمداد و معرفي مي‌كنند.

🔘اينگونه برچسب‌زني‌ها مي‌تواند منشاء قوم‌گرايي داشته باشد. در روابط ميان قومي چنين برچسب‌هايي بسيار رواج دارد. ما ممكن است قرباني كردن گوسفند را در عيد قربان عملي معنوي و اخلاقي و... و قرباني كردن گوسفند بجاي اسماعيل بدانيم، ولي هم زمان قرباني كردن حيوانات را در ميان بوداييان نپال توحش توصيف كنيم. نتيجه اين نوع داوري‌ها، تشديد شكاف‌هاي فرهنگي و خشونت است.

🔘اين نوع داوري مي‌تواند در داخل كشور و نسبت به افكار و عقايد ديگران نيز انجام شود و موجب دور شدن آنان از يكديگر مي‌شود.
@abdiabbas

این نوشته، نقادی درست و حسابی است.

🔲⭕️مرتیکه دکتر بی سواد!

رییس جمهور آمریکا مُرد. روپرت مرداک، صاحب امپراطوری رسانه ای (صدها رسانه‌ اعم از شبکه تلویزیونی و روزنامه و ...) گفته بود «اگر من اعلام کنم که رییس جمهور آمریکا مرد. برای او خیلی زمان می‌برد تا ثابت کند زنده است». این نشانه قدرت رسانه است.

همه ما در برابر اینکه فحش و ناسزا بشنویم حساسیم. خیلی چیزها را حاضریم تحمل کنیم اما فحش را نه. به خصوص اینکه درس هم خوانده باشیم و یک نفر پیدا شود و به ما بگوید مرتیکه بی سواد! اما واقعیت آن است که ما بی سوادیم. حوزه های بسیار مهمی وجود دارد که ما باید سواد داشته باشیم اما نظام رسمی و غیررسمی آموزش و پرورش در کشور ما در غفلت غیرعمدی یا در سکوت عمدی به سر می برد: سه مورد از مهم ترین حوزه های سواد یا بهتر بگویم حوزه های بی سوادی ما عبارتند از: سواد رسانه، سواد جنسی، سواد مالی.

بگذارید هفت سوال از شما بپرسم:
۱.آیا می دانید تفاوت یک رخداد واقعی و یک رخداد رسانه ای چیست؟
۲. آیا می توانید توضیح بدهید که رسانه ها چگونه اطلاعات را به صورت نامحسوس دستکاری می کنند؟
۳.آیا مغالطات رایجی که رسانه ها به کار می برند را می شناسید؟
۴. آیا می توانید قسمتی از داستان که کتمان می‌شود را کشف کنيد؟
۵. آیا می توانید توضیح دهید چگونه رسانه ها، با تکنیک هایی مانند زاویه‌ دوربین، ترفندهای نورپردازی، موسیقی و ... می توانند تصویر ما را از یک شخصیت/رخداد دستکاری کنند و عواطف ما را از تنفر به عشق و یا برعکس تغییر دهند؟
۶.آیا می توانید توضیح دهید که چرا آدم ها، برداشت های کاملا متفاوت از یک پیام رسانه ای می کنند؟
۷.برای انتشار/بازنشر/فوروارد کردن مطلبی که خودم تهیه نکرده ام، چه نکاتی را باید برای رعایت مالکیت معنوی و اخلاق حرفه ای رعایت کنم؟

اگر جواب تان به بیشتر هفت سوال بالا منفی است، باید به سواد رسانه ای خود شک کنید! و نیاز دارید که در این مورد بیشتر بخوانید و بدانید. لطفا به سطح تحصیلات و هوش و زیرکی خود اتکا نکنید.

تعریف سواد رسانه به زبان ساده چنین است:
• توانایی دستیابی به اطلاعات از رسانه های مختلف
• درک و تحلیل منتقدانه اطلاعات دریافتی از رسانه ها
• و خلق پیام موثر برای ارسال در رسانه ها با هدف تاثیرگذاری بر مخاطبین

یک اصل کلیدی در فهم پشت پرده رسانه ها: برخلاف آنچه ما فکر می کنیم رسانه ها آیینه ای نیستند که دنیا را بازتاب دهند. رسانه ها، اخبار را منتقل نمی کنند بلکه اخبار را شکل می دهند و می سازند. اطلاعات را دستمالی/دستکاری می کنند. و فقط بخشی از واقعیت را منعکس می کنند. چرا؟ چون رسانه ها دنبال حقیقت نیستند بلکه دنبال قدرت هستند. آن ها ذاتا با قدرت گره خورده اند. محتوای رسانه ها عموما در خدمت یک جریان فکری یا گروه سیاسی یا طبقه اجتماعی است. و سواد رسانه‌ای یک نوع مهارت ادراکی است که می تواند با نگاه انتقادی (موشکافانه) از بین رسانه های مختلف که هر کدام منافع و جهت گیری های خودشان را دنبال می کنند به حقیقت برسد. در اصل سواد رسانه ای، شناخت یک حقیقت از بین هزاران دروغ و تحریف است.

☑️⭕️تجویز راهبردی:
همه ما باید سواد رسانه ای را در خود ایجاد و تقویت کنیم که نیازمند مطالعه و تمرین است. برای شروع به این دو اصل کلیدی پایبند باشیم:

طراحی رژیم مصرف رسانه ای: به اینکه چه میزان اطلاعات مان را از کدام رسانه می گیریم حساس باشیم. کسانی که سواد رسانه ای دارند، رژیم مصرف متعادلی دارند و از منابع و رسانه های مختلف به میزان مشخصی اطلاعات می گیرند. آن ها رنگین کمان رسانه ای دارند. اگر رژیم مصرف رسانه ای به درستی طراحی نشود، در فضای اشباع رسانه ای و بمباران اطلاعاتی خفه خواهیم شد.

از مخاطب منفعل به مخاطب منتقد: اگر باور کنیم که هیچ کدام از رسانه ها، هدف شان حقیقت نیست بلکه خدمت به گروه/اندیشه/طبقه خاصی است، از این به بعد، استراتژی مطالعه و تماشای انتقادی را در پیش خواهیم گرفت. برای تبدیل شدن به خواننده/تماشاگر منتقد همیشه این سه سوال را از خود بپرسید:
۱.چه کسی این پیام را خلق کرده است و چرا این پیام ارسال شده است؟ (هدف او چه بوده است؟)
۲.چه ارزش‌ها و دیدگاه‌هایی را در این پیام به صورت پنهان جاسازی و تبلیغ کرده اند؟
۳.احتمالا چه بخش هایی از واقعیت حذف شده و چه بخش هایی از واقعیت برجسته سازی شده است؟

فراموش نکنیم: سواد رسانه ای یکی از مهم ترین تفاوت های یک فرد فرهیخته و یک فرد تحصیل کرده است. شما می توانید فوق دکترا از هاروارد داشته باشید اما مرتیکه بی سواد باشید!

مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki

🔴 این حیوان از کارگاه ارده ( خرد کردن کنجد ) فرار کرده است با اینکه به دوار بسته نشده و قید و بندی ندارد اما ذهنش در بند است

حکایت خیلی از ما آدم‌ها در زندگی :)
@irannews40

بخوان محمد: شعر و صدای الیاس علوی

این شعر الیاس علوی تنها شعر الیاس علوی نیست، سرگذشت مردمی است که بخش تفکیک‌ناپذیری از تاریخش در گریز و مرزها شکل گرفته است. در کوه‌های بلند، در دره‌های عمیق، در کشتی‌ها، کامیون‌ها، اردوگاه‌ها. در تحقیر و مرارت مدامِ کشورهای همسایه، پاکستانی‌ها، ایرانی‌ها. آنها که تحصیل را برایشان ممنوع کردند، کار را برایشان ممنوع کردند، زندگی را برایشان ممنوع کردند. در اجازه‌ی تردد و حکم دیپورت. این شعر الیاس علوی، تنها شعر الیاس علوی نیست، سرگذشت بخشی از مردم افغانستان است، بخش بزرگی از مردم افغانستان.

از اینحا برداشتمش:
https://soundcloud.com/khoroos/hf03bvmflcic

☯ آبی

سیتار : شجاعت حسین خان

کمانچه : کیهان کلهر

طبلا : ساندیپ داس

آلبوم : باران

@kanoonsaznoroz

«شما به کاسبی‌تان برسید!»


وقت آن است که شش ماه پس از فیلترینگ تلگرام مسئولانی که در حرف یا در عمل بر این کار اصرار داشتند پاسخ دهند سیاست فیلترینگ تلگرام چقدر مؤفقیت‌آمیز بوده است. باید پاسخ دهند چقدر مخاطبان تلگرام ریزش کرده و پیام‌رسان‌های داخلی چقدر جذب کاربر داشته‌ است. این مسئله به راحتی با چند آمار و ارقام ساده قابل فهم است. البته بگذریم که به طور کلی در ایران «عددپریشی» و «رقم‌هراسیِ» عجیبی وجود دارد. هر کسی که ساکن ایران باشد، به سادگی جواب این پرسش را می‌داند که فیلترینگ تلگرام چقدر مؤفق بوده است، اما می‌دانید که «احساس عمومی» هم در ایران اهمیتی به اندازۀ صیفی‌جات دارد. حتا اگر بدیهی‌ترین احساس عمومی را بیان کنید، کسی پیدا می‌شود که بگوید: «نه! این برداشت شماست! همۀ ایران که نیاوران نیست!»

پس اگر بگوییم احساس عمومی حکایت از این دارد که فیلترینگ تلگرام شکست خورده و پیام‌رسان‌های داخلی متروک است، جواب می‌شنویم: «نه، این احساس شماست!» اما نه، این احساس من نیست، احساس کل جامعه است. بیایید به نتایج یک نظرسنجی جدید نگاه کنیم:

مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران (ایسپا) می‌گوید که میزان استفاده از شبکه‌های اجتماعی مجازی داخلی از خرداد ماه تا مهر ماه کاهش یافته است؛ پیام‌رسان «سروش» که در فروردین ماه قبل از فیلتر تلگرام، حدود 2 درصد عضو داشت در خرداد ماه و بر اساس نتایج نظرسنجی ملی ایسپا به 13.5 رسیده بود اما در مهرماه این مقدار به 4.3 درصد رسیده است. بقیۀ پیام‌رسان‌های داخلی دیگر هم همگی به زیر یک درصد (!) ریزش کرده‌اند: «ایتا»، «آی‌گپ»، «بله»، «گپ»، «بیسفون» و «ساینا».

و این در حالی است که بر اساس این نظرسنجی با گذشت حدود پنج ماه از فیلتر تلگرام 47.3 درصد از کل پاسخگویان اعلام کرده‌اند همچنان از تلگرام استفاده می‌کنند که این عدد نسبت به خردادماه تقریبا ثابت مانده است! (خب خسته نباشد!)

در خاطر دارید چند میلیارد کمک به پیام‌رسان‌های داخلی اختصاص داده شد؟ نه کارشناس رسانه‌ام و نه کارشناس فضای مجازی و فناوری اطلاعات، برای همین نمی‌توانم نظر کارشناسی دقیقی در این زمینه بدهم که چه کمبودهای سخت‌افزاری، نرم‌افزاری و فناورانه‌ای دلیل این شکست بوده است. اما از منظرهای دیگر می‌توان در این باره نظر داد.

پیش از هر چیز باید یادآوری کرد که چنین فیلترینگی با چنین عواقبی بیش‌تر اقدامی ضدامنیتی است تا امنیتی. فیلترینگ تلگرام هم نارضایتی گسترده‌ای به بار آورد بدون این‌که نتیجه‌ای داشته باشد و هم فقط نفوذ فیلترشکن در میان کاربران را چندبرابر کرد که این خود شکستی امنیتی به حساب می‌آید.

اما مشکل اصلی در جای دیگری است! کارشناسی در مصاحبه‌ای گفته بود اقدام برای ایجاد پیام‌رسان‌های داخلی شش هفت سال دیر آغاز شد و به همین دلیل در برابر پیام‌رسان قدرتمند خارجی شانسی ندارد. گذشته از این‌که در این‌جا فقدان «اعتمادسازی» مهم‌تر از هر چیزی است، اما به گمانم باید خیلی پیش‌تر از شش هفت سال پیش برنامه‌ریزی مدون و دقیقی صورت می‌گرفت تا پیام‌رسان‌های داخلی قوی وجود داشته باشد، و اگر چنین اتفاقی نیفتاد دلایل متعددی دارد که اصلی‌ترین آن «طمع‌ورزی شرکت‌های (شبه)دولتی» است.

در زمانی که پیام‌رسان‌های اینترنتی مانند گوگل و یاهو در حال رشد و پیشرفت تکنولوژیک و خدمات‌رسانی رایگان به کاربران بودند، شرکت مخابرات چه می‌کرد؟ آن زمان مخابرات برای یک پیامک سه کلمه‌ای مشترکان خود دندان تیز کرده بود تا به ازای هر «واژه» پولی به جیب بزند! در حالی که در آن زمان بسته به سرعت اینترنت کاربران می‌توانستند به طور رایگان هزاران کیلوبایت داده با گوگل و یاهو رد و بدل کنند! رایگان! فکرش را بکنید اگر یاهو یا جی‌میل متعلق به مخابرات بود بابت هر ایمیل چقدر از کاربران پول می‌گرفت!

سیاست‌گذاران عزیز، هم از جهان عقبید، هم فقط به فکر جیب‌تانید، هم اعتمادسازی نمی‌کنید، انتظار مؤفقیت هم دارید! اهل خودانتقادی و بازنگری در سیاست‌های شکست‌خورده هم که نیستید. پس نتیجه می‌گیریم همین مسیرهای نادرست را پیش خواهید رفت و هر جا هم گیر کردید (مانند ماجرای راه‌اندازی پیام‌رسان داخلی) از بودجۀ عمومی وام‌های کلان به خودتان می‌دهید. خِلاص!

مهدی تدینی
#پاره_نوشته
@tarikhandishi

🔴چگونه آموزش رایگان در ایران از یک حق به کالا تبدیل شد

🔹دانشجویانی که با آغاز سال تحصیلی پشت درهای بسته سخنرانی رئیس دولت ایران در دانشگاه تهران تجمع کردند و معلمانی که در این هفته در تحصنی سراسری دو روز از حضور سر کلاس‌ها امتناع کردند، همگی بزرگترین اعتراضشان به کالایی‌شدن آموزش است.

📌اما کالایی‌سازی آموزش یعنی چه؟ فرایندها و روش‌های کالایی‌سازی چیست؟ پاسخ این‌ پرسش‌ها را می‌توانید در مطلب سپهر قاسمی، روزنامه نگار بخوانید: ⬇️

https://bbc.in/2CUcAwz
@BBCPersian

"کیانو ریوز" #بازیگر معروف آمریکایی مثل یه شهروند ساده از مترو استفاده میکنه! ثروت و شهرتشم باعث نمیشه بلند نشه اون خانم رو صندلی بشینه..
#اجتماعی
#انسانیت
@hotnews

قسمتی از نامه مرتضی کیوان به همسرش پوری سلطانی ،سه ماه پس از ازدواجشان کیوان دستگیر و تیرباران شد.
پوری سلطانی از زنان هنر دوست و ادیب بودند که آبان سال نود و چهار از دنیا رفت.


احتیاج ما به اینکه با هم باشیم یک زمینه عینی و رئالیستی دارد. ما هردو نخستین گل عشق‌های گذشته‌مان را که پیش از آشنایی با یکدیگر روئیده‌است، با همه شادابی و طراوتش در خاطر داریم. اما بودن ما با هم دارای کیفیتی بسیط تر و دوست داشتنی‌تر از هر عشقی است.
ما رفیقیم. دوستیم. یاور همدیگریم. ایمان و زندگی ما با هم و توأم است. تو دوست و رفیق بهترین رفقا و عزیزترین دوستان شبانه‌روزی منی. تو و من، چون سایر دوستان و رفقای دور و برمان، با زندگی هم آمیخته‌ایم. ما امواج توأم یک جویباریم. قطرات جهنده یک آبشاریم. از هم جدایی ناپذیریم. احساسات ما آنقدر تکامل‌یافته و با ادراکمان درآمیخته است که به قدر کافی شهامت داشته باشیم.
ممکن است تو در هوس و رویای تازه‌ای شکوفان شوی، در این صورت به آزادگی یک انسان می‌توانی در احساسات خود صراحت و شهامت داشته باشی. تو می‌توانی به هر کس که می‌پسندی عاشق باشی. عشق برای هیچ کس گناه نیست. تو می‌توانی با تمام وجود و هیجانت در یک عشق پاک و سالم رها شوی و این حق توست، حق هر انسانی است. این جهش‌های احساسی با همه خلجانی که در قلب انسان ایجاد می‌کند هرگز نمی‌تواند چهره اصیل دوستی و رفاقت و یگانگی ما را تغییر دهد. بازگشت ما به هر سویی که برویم یا کشیده شویم، به یکدیگر است، من به این معنی ایمان دارم.
تو هر جا بروی و بر عشق هر کسی بدرخشی سرانجام مرا چون یک یاور انسانی شور و نشاط خود باقی خواهی دید. ما آخرین ملجأ یکدیگریم. دوستی و رفاقت ما هر نقشی بپذیرد پاکی و پایداری خود را از دست نمی‌دهد.
غبار تیرگی‌ها و نگرانی‌ها خیلی زود با آب صفا و ایثار شسته می‌شود. ما در ایمان و اعتماد بزرگ خود رشد می‌کنیم و احساسات و ادراک ما، حتی با هر موجی از کشاکش تمنا و هوس‌های فراّر هم، باز به سوی تکامل منطقی و رئالیستی خود پیش می‌رود.

نیاز ما به بودن با یکدیگر ناشی از فوران و هیجان یک عشق ناگهانی، یک عشق ایجاد شده، یک عشق پر از ماجرا و کشمکش، یک عشق تلقین‌شده نیست. خیلی بسیط‌تر، وسیع‌تر و بخصوص منطقی‌تر و رئالیستی‌تر است.
مدت‌هاست که من از عشق‌های سرسامی و ناشدنی دورم. این دوستی و رفاقت و همدلی و همفکری ماست که با استحکام فولاد، محبت و انس و نوازش و ایثار ما را پایه‌گذاری کرده‌است. در حقیقت تبلوری از تجلی یک ایمان و اعتقاد شکست ناپذیر به همبستگی بشری و انسانی است. در این صورت نیاز ما به بودن با یکدیگر، تظاهری از احتیاج به جسم یکدیگر نیست. (...)
...
من به تو اعتماد دارم همچنان که به پهناوری و اعتلای ایثار خود واقفم. ما با یکدیگر و با هم خواهیم بود. زیرا انس و محبت ما از جرقه یک عشق ناگهانی به وجود نیامده، فسادناپذیر و ناسوختنی است، لهیب هیچ آتشی هم آن را خاکستر نمی‌کند. من با چنین ایمانی حریق هر سرکشی طبع تو و هر رفیق دیگرم را با نوازش قلبم پذیرا می‌شوم...(...)
...
هیچ‌کس نمی‌تواند رقیب من باشد، زیرا هر که مورد عشق تو قرار گیرد رفیق من است و من شادی هر دوی شما را با زبان دل می‌چشم. اگر روزی هم در سرداب محرومیت‌ها فولاد دلم بپوسد، بازهم از یک رفیق و یک دوست به یک «فقط عاشق» تنرّل نمی‌کنم. به عشق‌های یک طرفه و بی‌حاصل و مظلوم که از نظر اعتقاد مشترک ما سر و سامان درستی نداشته باشد هیچ دلبستگی و عقیده‌ای ندارم. عشق‌هایی که می‌جوشد و شعله‌ور می‌شود و حوائج جسم را برمی‌انگیزد و برمی‌آورد مانند یک حریق اگرچه شاید زیبا و تماشایی است اما سرانجامش خرابی و فساد است. رفاقت و دوستی ماست که که یک انس و محبت فسادناپذیر است...(...)
...
[من] در اوج تپش تمنای طبیعی تو و حتی در جهش شوق و خلجان احساسی خودم، باز هم یک رفیق و مونس باقی مانده‌ام و محبت و مهربانی‌ام به دوستی رفیقانه‌ای که در شأن اعتقاد مشترک ماست نزدیکتر بوده تا به عشقی جوشان و هوس آمیز و سرگرم‌کننده.
بارها فکر کرده‌ام ما در سرنوشت‌مان رها می‌شویم و زمان سرانجام زندگی ما را آن طور که با نرمش و اصالت طبیعت‌مان و پاکی و نجابت اعتقادمان سازگار باشد ربط خواهد داد.
انس و محبت مشترک ما، درواقع، پیروزی اعتقاد ما به همبستگی انسان‌هاست. من به تو اعتماد و اعتقاد دارم زیرا تو قسمتی از زندگی منی، تو ترانه‌ای از سرود ایمان بزرگ منی. تو رفیق منی و همین کافی است که تا پایان زندگی با هم، رفیقانه و همراه و همدل باشیم.
۱ فروردین ۱۳۳۳
telegram.me/kharmagaas

"انتخاب یا ضرورت؛ حاشیه ای بر غزل امروز"

نویسنده: دکتر ضیاء موحد(شاعر و منطق دان)

مقاله ی موحد، به نقد شیوه ی غزل سرایی هوشنگ ابتهاج (ه. الف. سایه) و غزل سرایی امروز پرداخته است. به نظرم نمونه ای از یک نقد سنجیده، دقیق، آموزنده و جالب توجه است. سایر مطالب ضیاء موحد نیز، خواندنی و آموزنده اند.

علاقه هنرمند هلندی به موسیقی ایرانی

"بزم موسیقی" کانالی متفاوت 👇
@bazmemusighi

🍀کتاب‌فروشی‌های خیابان «انقلاب» آماده کافه شدن هستند.!

بازار داغ نخریدن «کتاب» کار را به جایی رسانده که بورس کتاب‌فروشی ایران یعنی خیابان انقلاب در حال ورشکستی کامل است. فروشندگان آرزوی تعطیلی دارند اما حتی مغازه‌های‌شان را کسی نمی‌خرد.
مردم هرچیزی را احتکار می‌کنند به جز کتاب! تمام آن‌چه را که احتکار می‌کنند استفاده هم می‌کنند اما اگر کتابی بخرند آن را نمی‌خوانند، در نتیجه کتاب را از سبد خرید خود حذف کرده‌اند.
دقیقا به جای آن‌که لوازم خانگی از دست فروشندگان در بیاید تا آن‌ها نتوانند با انبار کردن تا بالا رفتن قیمت مردم را آزار دهند، انتشاراتی‌ها خود دست به کار شده اند و با ایجاد سایت، محصول را بدون دریافت هزینه پیک به دست مشتری می‌رسانند. گاها تخفیف‌هایی هم روی کتاب‌ها می‌گذارند و همه این‌ها باعث می‌شود تا فروشنده اطراف خیابان انقلاب نتواند کتاب را به مخاطب عرضه کند.
امید بسیاری از کتاب‌فروشان این بود که با آغاز سال تحصیلی جدید، فروش نیمه جانشان نمیرد اما حالا به نظر می‌رسد این مرگ حتمی‌تر از هر زمان دیگری شده است.
مغازه‌های کتاب‌فروشی می‌روند تا تک تک تبدیل به کافه برای سیگار کشیدن و قهوه نوشیدن شوند و از کتاب صحبت کنند!! کتاب‌هایی که خوانده نشده و نمی‌شوند.
ناشرانی که خود وارد عرصه شده‌اند تا کتاب بفروشند، یک نمایشگاه بزرگ در تهران را هم در اختیار دارند: نمایشگاه کتاب! که البته این نمایشگاه هم نه برای خریدن و خواندن که تنها یک کتاب‌فروشی بزرگ است که مردم به آن‌جا می‌روند تا ساندویچ و سیب‌زمینی سرخ کرده صرف کنند!
در این میان، با وجود آن‌که فروشندگان و حتی برخی از ناشران نیز ورشکست شده‌اند، مغازه‌های دیگری هم تبدیل به کتاب‌فروشی شده‌اند. نام کتابفروشی را بر روی خود گذاشته‌اند تا از حداقل مالیات استفاده کنند اما در مغازه‌های‌شان اگر چند کتاب شناخته شده به تعداد انگشتان یک دست وجود داشته باشد، باقی‌اش لوازم التحریر و لوازم متفرقه است. قطعا ماندن در این بازار سودی ندارد و فروشندگان کتاب در خیابان انقلاب خود نیز آماده تعطیل شدن هستند.
اگر از خیابان انقلاب صحبت می‌شود، به این دلیل است که بورس کتاب در این خیابان جاریست و اگر این بورس در حال سقوط است، تصور کنید یک کتاب‌فروشی ساده در یک خیابان حتی اصلی به جز خیابان انقلاب و فرعی‌های منتهی به آن چه حال و روزی دارند.



یادداشتی از مجتبی هوشمندی
کانال «قطعات تفکر»
@cafe_persona
@renaissancetranslate

یکی از دوستان، که تحصیلات عالی دارد و در عین حال بازاری است نقل می کرد که یک بار شخصی بازاری از او کمک خواسته بود برای خریدن ده متر کتاب قهوه ای . و او با تعجب به طرف گفته بود :" کتاب به متر ! " معلوم شد که ۱۰ متر کتاب به رنگ قهوه ای برای دکور خانه اش می خواهد.

چرا دموکراسی مهم است؟ (۲۰۱۲)
#Persuasive, #Inspiring
برای دیدن سخنرانی‌های بیشتر TED می‌توانید به کانال زیر مراجعه کنید:
@TEDPersianSubtitle