فرهنگ استفاده از پله برقی در تمام دنیا

رو پله برقى همه سمت راست وايميسن تا كسايى كه عجله دارن از سمت چپ بتونن سريع رد بشن ...!👌



@HISTOGRAPHY

یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات ما در ارتباطات‌ اینه که گوش نمی‌دیم تا متوجه بشیم؛ بلکه گوش می‌دیم تا جواب بدیم!




📚 @HISTOGRAPHY
✍️ @TEXTOGHRAPHY

☯ شرح دیدار تقی تفضلی و صادق هدایت به قلم مهدی اخوان ثالث

@kanoonsaznoroz

در پاریس بودم، سال ها پیش و هدایت نیز در پاریس بود. گاه گاهی دیداری داشتیم و یک بار چنین پیش آمد که در گذرگاهی دیدمش، خیابانی نزدیک خانه ی من .

@kanoonsaznoroz

گفتیم و شنفتیم و راهکی رفتیم پیاده، اگر چه من شوریده و رنجور بودم و او افسرده، و به خانه ی من که رسیدیم، خواندمش، پذیرفت و درون آمد.

@kanoonsaznoroz

لختکی آسودیم. سرگرم تنقل و از ری و روم و بغداد سخن گفتن. مینایی از باده ی فرنگان داشتم، پیش گذاشتم. نم نمک لب تر کردیم تا کم کمک مستان شدیم و آن چنان تر که دیگر سخن را بازار نمانده بود. هر دو بر این بودیم. صفحاتی چند از الحان و نغمه های فرنگ به خانه داشتم، از همه دستی، گوناگون.

@kanoonsaznoroz

خواستم آن صندوقچه ی کوکی پیش آورم، شنیدن را. خواستم و برخاستم. لکن حرمت میهمان را، آن هم چون عزیز میهمانی، به مشورت پرسیدم که از فلان و فلان خوش تر داری یا آن یک و آن دیگری و نام بردم تنی چند از فحول ائمه ی شریف ترین الحان فرنگ را، که همه را نیک می شناخت، به تمام و کمال و اشارتی کافی بود.

@kanoonsaznoroz

دیدم که جواب نمی دهد. دیگران را نام بردم و از نوکارتران و نزدیک تر به زمانه ی ما، باز هم جواب نداد. خاموش ماندم که او سخن گوید . هیچ نگفت اما به پای خاست ساغری در دست، گریبان و گره ی زنار فرنگ گشوده، همچنان خاموش سوی پستوی حجره رفت، که آشنا بود . و باز آمد . سه تار من در دستش. به من داد. و بازگشت به جای خویش و نشست، بی آن که سخنی گوید. به شگفت اندر شدم که به خبر می شنیدم او چنین ساز و سرودها خوش ندارد و شاد شدم که به عیان می دیدم نه چنان است.

@kanoonsaznoroz

ساز کوک ترک داشت. نواختن گرفتم. نخست کرشمه ی درآمدی ملایم و بعد و بعد همچنان تا بیشتر گوشه ها و فراز و فرودها. پنجه گرم شده بود، که ساز خوش بود و راه دلکش و جوان بودیم و شراب ما را نیک دریافته، حالتی رفت که مپرس. و صادق را می دیدم که سرمی جنبانید و گفتی به زمزمه چیزی می خواند.

@kanoonsaznoroz

چون چندی برآمد ساغر منش پر کرده و به دستی و به دیگر دست نقل، پیش آمد و به من داد. نوشیدم شادی او را .

@kanoonsaznoroz

ساغر تهی از من بستد پر کرد و به دستم داد با ا ندکی نقل و مزه و گفت: " افشاری "  و به جای خویش بازگشت و بنشست، خاموش و منتظر.

@kanoonsaznoroz

من مقام دیگر کردم و دلیر براندم، گرم تر و بهنجار تر. می رفتم و می رفتم، همچنان دلیر. در پیچ و خم راهی باریک بودم، به ظرافت و سوز که ناگاه شنیدم صیحه ای از صادق برآ مد و گفت: بس است! بس، بس. و گریستن گرفت به زار زار، که دلی داشت نازک تر از دل یتیمی دشنام پدر شنیده .

@kanoonsaznoroz

ساز فرو هشتم و سویش دویدم . دست فرا پیش آورد که به خویشم گذار. گذاشتم و لختی گذشت. باز به باده خوردن نشستیم و از این در و آن در سخن گفتیم. اما من مترصد بودم تا سخن را به جایی کشانم که از آن حال که رفت، طرفی دریابم. گویی به فراست دریافت. گفت:

@kanoonsaznoroz

"همه ی انچه تو شنیده ای از انکار من این عالم جادویی را، این موسیقی عجیب و بزرگ و ژرف را، همه خبر است و بیشتر خبرها دروغ، اما اگر من گاهی چنان گفته ام، نه از آن رو بوده است که منکر ژرفی و پاکی و شرف و عزت این الحانم . نه هرگز. من تاب این سِحر را ندارم، که چنگ درجگرم می اندازد و همه ی درد و اندُهان خفته بیدار می کند. تا سر منزل جنون می کِشدم، می کُشدم، من تاب این را ندارم ".

@kanoonsaznoroz

مراسم‌ تشییع و خداحافظی با شارل آزناوور
با حضور رئیس جمهور فرانسه، امانوئل مکرون.
‌
‌‌ خداحافظی با نوای جادویی‌ دودوک، ساز محبوب ارمنستان و شارل آزناوور

—
کانال موسیقی دُهُلچی:
🎵 @Doholchi
..

📸 نامه ای از محمودرضا خاوری، مدیر عامل پیشین و فراری بانک ملی /عصرایران
✅ @Khabar_Fouri

🔸تابلوی یک میلیون یورویی #بنکسی (هنرمند ناشناس) بعد از حراج به کاغذپاره تبدیل شد

به محض این‌که چکش در حراجی ساتبیز به صدا درآمد و یک تابلوی بنکسی به ارزش «یک میلیون و ۱۸۰ هزار یورو» به فروش رفت، دستگاه کاغذخردکن مخفی‌شده در قاب تابلو راه افتاد و نقاشی در مقابل چشمان حیرت‌زده‌ی ناظران به کاغذپاره تبدیل شد.

اکنون بحث از یک سو بر سر این است که آیا این کاغذپاره‌ها هم بخشی از اثر هنری هستند که ارزش بیشتری به آن بخشیده‌اند و از سوی دیگر، آیا خریدار باید مبلغ اعلام‌شده در حراجی را بپردازد یا نه؟
t.me/mamlekate/39954

بنکسی (Banksy) نام مستعار هنرمند ناشناس گرافیتی، فعال و منتقد سیاسی، کارگردان و نقاش بریتانیایی است. او خودش آثارش را نمی‌فروشد. او ویدئوی زیر را منتشر کرده و نوشته: "تمایل به نابودی نیز یک خواست خلاقانه است." ـ پیکاسو

@KhabGard
درباره‌ی بنکسی:
https://fa.wikipedia.org/wiki/بنکسی
‌

شایسته‌سالاری با ریش!

‌‌ تو به ریش و به جُبّه معتبری /
اگر آن ریش واهِلی، چه بَری؟! ‌‌ (اوحدی مراغه‌ای، قرن هفتم)

💢اگر دقت کرده باشید می‌بینید، سال‌‌هاست که
در وزرا و مدیرانِ ارشد و حتی مدیرانِ میانی، کسی را با ریشِ تراشیده نمی‌بینید. (از طرفی وزیر شدنِ زنان هم به رؤیا تبدیل شده، که در این یادداشت به آن نمی‌پردازیم) در حالی که بخشِ بسیار قابل توجهی از جامعه و نخبگان را همین افراد با این مشخصات تشکیل می‌دهند. در چنین شرایطی صحبت کردن از «شایسته سالاری» بیشتر تعارف و لقلقۀ زبان به نظر نمی‌رسد؟ مگر می‌شود در این کشور تا به حال هیچ مردی با ریشِ تراشیده، یا سبیلِ بلند شایستگی وزارت یا حتی مدیریت کلان نداشته باشد؟ (تنها مدیرِ «سبیل بلند»ی که دیده‌ام، جناب علی‌معلم است که اکنون دیگر رییس فرهنگستان هنر نیست. البته او نیز با «حفظ ریش» سبیل داشت)

❌یادم هست که از دهۀ شصت به بعد، اوّلین وزیری که «ریش پروفسوری» داشت، آقای نمازی وزیر اقتصاد بود، که او هم طرفینِ صورت را به صورتِ کامل نمی‌تراشید. در میانِ نمایندگانِ مجلس هم همین وضعیت حاکم است و به جز بعضی نمایندگانِ اقلیّت، به ندرت نمایندۀ ریش‌زده‌ای در میانشان هست. ممکن است مسؤلین و گزینش‌گران بگویند: اینها اتفاقی بوده و در هیچ جای قانون اساسی به چنین منعی اشاره نشده. ولی آگاهان می‌دانند که این مسائل اتّفاقی نیست و از قضا خیلی هم جدّی دنبال می‌شود. اتفاقاً به نظرم بدترین بخشِ این قبیل امور همین است که خیلی غیر رسمی دنبال می‌شود و بدون آنکه «مدرک جُرمی» به جا بگذارد، راحت و بدونِ تبعات اجرا می‌شود.

💢البته دولتِ روحانی در ابتدایِ کار از این جهت کمی پیشرفت داشت و آخوندی و ظریف با ریش پروفسوری کار را شروع کردند. ولی آقای ظریف بعد از مدّتی در یک «طرحِ توسعه» ریش پروفسوری را تکمیل کرد و به خیلِ مدیرانِ بی‌شبهه پیوست! کلاً این هم مقوله‌ای است که بعضی از مدیران در «زمانِ معزولی» با خیالِ راحت ریش را می‌تراشند، «لیک چون بر سرِ عمل آیند» دوباره ظاهر را حفظ می‌کنند. مثالی که در این مورد در ذهنم هست، جنابِ طهماسب مظاهری (وزیر اسبق اقتصاد) است، که امیدوارم در روزنامه اسم مبارکشان حذف نشود. (اگر کلِ مطلب به این سرنوشت دچار نشود!)
نیز چند نفر از مشاهیرِ حکومتی هستند که عکس‌های قبل از انقلاب آنها را با ریشِ تراشیده نشان می‌دهد. (مرحوم حسن حبیبی هم قبل و اوایل انقلاب ریش نداشت)

💢من حتی چند استادِ دانشگاه اصفهان را می‌شناسم که می‌دیدم، روزهای شنبه، ریششان کوتاه‌ترست، یا گاهی حتی با ریش تراشیده ظاهر می‌شدند. بعد که پیگیری کردم، فهمیدم این عزیزان در تعطیلاتِ آخرهفته ریش را می‌تراشند و تا شنبه به کسوتِ اهلِ صلاح در می‌آیند!
از شما چه پنهان خودم هم وقتی سودای استخدام در دانشگاه در سرم بود، گاهی وقتی به دانشگاه می‌رفتم، عمداً ریشم را نمی‌زدم☺️حتی می‌شناسم کسانی را که وقتی کارِ اداری دارند، با ریشِ نتراشیده مراجعه می‌کنند. همین‌طور کسانی را دیده‌ام که بعد از بازنشستگی یا اخراج از مراکزِ دولتی، ریششان را زدند. شاید مشهورترینشان همین آقای خاوری خودمان باشد!

شما هم اگر خاطره‌ای از #ریش دارید، به اشتراک بگذارید.

#ریش‌

(چاپ نشده در اعتماد)

https://t.me/oragheparishan

virastaran.net/a/17735
«که این گفته را گر شوی کاربند: درباب طرز نوشتن سیدجواد طباطبایی»

📄ویرِ ویرایش📄
محمد یوسفی
@virevirayesh

"كيتی ايكسون ولفورد" هنرمند اهل پورتلند كه به نقاشی كردن با خطوط پيوسته معروف است.

فوق العاده و خلاقانه

@naghmegi

‍ ✔️اسطوره «چه»🔻
سهند ایرانمهر

فردی آلبورتا، عکاس یک روزنامه محلی در بولیوی حتا فکرش را هم نمی کرد که عکس او از نعش چه گوارا به یکی از عکس های جاودانه تاریخ تبدیل شود. خود او در باره آن لحظه می گوید:

«وقتی چشمم به جسد چه گوارا افتاد حال غریبی داشتم. به نظرم آمد زنده است. با آن چشم های بازش به ما نگاه می کرد. نظامیان می خواستند من عکس مرده او را بگیرم اما واقعا نمرده بود. من هم او را آن طوری گرفتم که به نظرم می رسید. اول اش دستم میلرزید اما بعد۔ بر اعصابم مسلط شدم. در دل میگفتم یا مسیح. دایم به نظرم می آمد دارم عکس مسیح را می گیرم. خودش بود. فورا عکس ها را گرفتم و یواشکی صلیبی کشیدم».

احمد اخوت در کتاب دو بدن شاه فصل «بقایای چه گوارا» می نویسد:
شباهت عکس چه گوارا به تصویر مسیح (از نظر شمایل و اثر عکس نه تاریخی یا مسلکی) را اول بار «جان برجر» مطرح کرد اما پس از او، صاحبنظران دیگر نیز بر این شباهت شخصیتی - شمایلی تأکید کرده اند: این که هردو علیه بی عدالتی قیام کردند، در دهه سوم عمر از بین رفتند، شخصیتی اسطوره ای داشتند و خوش چهره بودند، آنها را بدون محاکمه و مظلومانه از بین بردند، هر دو با خیانت یار نزدیکشان به دست دشمن افتادند و بالاخره پیکرهای هردو پس از اعدام «ناپدید» شدند.

شباهت عکس آلبورتا به تابلوی« مسیح مرده و فرشتگان» اثر مانه محدود نمی شود . رابرت لاول در این باره سرود:
جسد آخرین پیامبرمسلح
در کلبه ای بر سکوی رختشورخانه
روشن از نور چراغ قوه ای
آماده برای نمایش

شعر گابریل گارسیا مارکز برای چه گوارا (ترجمه احمد شاملو) هم رستاخیز مسیح را یادآور می شود:
و مرد افتاده بود...
هزاران تن خروش برآوردند: دلاور برخیز!
و مرد هم‌چنان افتاده بود.
تمامی آن سرزمینیان گرد آمده اشک‌ریزان خروش برآوردند: دلاور برخیز!
و مرد به‌پای برخاست
نخستین کس را بوسه‌ای داد
و گام در راه نهاد…

چه گوارا را می توان از بعد ایدئولوژیک نقد کرد، اعدام هایی که به دست او صورت گرفت یا مبارزاتش برای نفع فرودستان، هریک را از زاویه ای دید. برای نفی بعد مسیح وار یا اثبات تخیل شورشی اش لفاظی کرد و عرق ریخت، از بعد نوستالژیک برای روزهای سیگار برگ، سرودهای حماسی، گیتارنوازی با جان لنون و بحث با سارتر حسرت خورد، از بعد تجاری مبه تردستی نظام سرمایه داری تف و لعنت فرستاد که شمایل چپ ضد سرمایه داری را روی ودکا و فندک و فنجان نقش زد و چه و چه و چه اما واقعیت آن است که او سوای قضاوت تاریخی یا سیاسی یا اخلاقی، یک «اسطوره» بود و اسطوره باقی خواهد ماند ، چنانکه« پل ریکور» (از نظریه پردازان هرمنوتیک) گفت:

«انسان مدرن نه می تواند از اسطوره خلاص شود و نه می تواند آن را در شکل ظاهری اش بپذیرد. اسطوره همیشه همراه بشر خواهد ماند».

⭕️امروز سالگرد قتل ارنستو چه گوارا نظریه‌پرداز و انقلابی مارکسیست و از شخصیت‌های اصلی انقلاب کوباست.
@sahandiranmehr

📬 وقتی #فرهنگ قوی تر از قانون عمل میکند!

🌿 @bishuoori

#مرور_هفتگی_کتاب_با_مسعو_بهنود
#بادبان_کوچک #عادل_بیابانگرد_جوان #اهواز #انتشارات۸ #انزلی #بی‌گاه

این نقاشی واقعا خارق العاده ست
فقط باید برعکس نگاش کنید!
@teeleh

عوارض «دخل ریالی» و «خرج دلاری»
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ هنرمندی از سینمای ایران در مصاحبه‌ای درباره دستمزدش برای یک فیلم، زندگی خانواده‌اش در آمریکا، یک میلیون و چهارصد هزار فالوور اینستاگرامش و هشتاد میلیون ایرانی جملاتی می‌گوید که جنجالی می‌شود. او می‌گوید که هشتاد میلیون ایرانی در مقابل آن‌که خم به ابروی فرزندش در آمریکا بیاید چیزی نیست؛ و یک میلیون و اندی فالوور را هم در مقابل دغدغه فرزندش به هیچ می‌گیرد.

✅ حرف‌هایش باعث نقدهای بسیار شده اما فکر می‌کنم این بخش از حرف‌های جنجالی او می‌تواند فقط بخشی از یک واکنش عصبی به فشارها باشد و او به مانند ایرانیان دیگر، وطنش را دوست دارد و چنان نیست که هشتاد میلیون ایرانی را مهم تلقی نکند. منصف باشیم، لحظاتی بوده که هر کدام از ما وطن را از فرط درماندگی یا عصبانیت ناسزا گفته‌ایم، البته توجیه ندارد.

✅ جمله‌ای در مصاحبه این هنرمند هست که رمزگشایی آن بسیار مهم است. او می‌گوید من زیر بار ده هزار دلاری که هر ماه باید برای خانواده‌ام بفرستم درمانده شده‌ام. قصدم از تحلیل این جمله ایشان، ابداً نقد کردار و سبک زندگی فردی این هنرمند نیست، زندگی هر کسی به خودش ربط دارد، بلکه می‌خواهم از پدیده‌ای اجتماعی و سیاسی که بر این کشور تأثیرات بزرگ می‌گذارد بنویسم.

✅ خانواده‌های بسیاری در ایران هستند که فرزندان خود را برای تحصیل و زندگی بهتر به خارج از کشور فرستاده‌اند. برخی از این فرزندان با استعداد و توانمندی خود بورس تحصیلی گرفته‌اند یا کسب و کاری دارند و خانواده وابسته نیستند، اما کثیری وابسته‌اند. فرستادن فرزند به خارج توانمندی مالی قابل توجهی می‌خواهد و چنین خانواده‌هایی اغلب در طبقه متوسط و بالایی قرار دارند و از مدیران ارشد و میانی دولت، نمایندگان مجلس، قضات، استادان دانشگاه، مالکان و مدیران شرکت‌های خصوصی، اعضای هیئت مدیره شرکت‌های دولتی و خصولتی، پزشکان و هنرمندان مشهور هستند.

✅ ویژگی این مشاغل، توانایی کسب درآمد قابل توجه، بیشتر از درآمد معمول و قانونی این گونه مشاغل، از مسیرهای مشروع و نامشروع است. هر کدام از گروه‌هایی که برشمردم می‌توانند به شکل مشروع، بیشتر کار کنند (پزشکی که بیشتر در مطب کار می‌کند یا چهار عمل جراحی بیشتر انجام می‌دهد و الی آخر). این‌ها قادرند چندشغله هم بشوند و برای مثال مدیریت دو سه شرکت را بر عهده گیرند و در چند سازمان خدمت کنند. این گروه‌های شغلی هم‌چنین قادرند از مسیرهای نامشروع کسب درآمد کنند.

✅ مدیر دولتی می‌تواند پروژه غیرکارشناسی را تصویب کند، نماینده مجلس می‌تواند برای فلان پیمانکار لابی کند، استاد دانشگاه می‌تواند برای گرفتن فلان پروژه دست به کارهای غیراخلاقی بزند، پزشک می‌تواند تقاضای القایی ایجاد کند و بیمار را برای جراحی غیرضروری راهی بیمارستان سازد، و قاضی هم دستی به سر و روی پرونده بکشد و وجدانش را چند روزی به تعطیلات بفرستد، و همین‌طور الی آخر.

✅ صاحبان این مشاغل که برشمردم، به ابزارهایی برای تأثیرگذاری بر سیاست‌ها، برنامه‌ها و اقدامات دسترسی دارند. حقوق اغلب مدیران ارشدی که در چنین مشاغلی قرار دارند – به استثنای برخی مشاغل آزاد نظیر پزشکان – اگر حدود 15 میلیون تومان در ماه باشد (یعنی 180 میلیون تومان در سال)، و لازم باشد فقط ماهی 5 هزار دلار (نه ده هزار دلار آن هنرمند) برای خانواده ارسال کنند، بدان معناست که سالی 420 میلیون تومان کسری خواهند داشت (با احتساب دلار ده هزار تومان). این میزان کسری سه نوع فشار بر نظام سیاست‌گذاری و اجرا وارد می‌کند: 1. مدیران ارشد و میانی تحت فشار عصبی تأمین کسری درآمد قرار می‌گیرند؛ 2. فشار بر ظرفیت و توانمندی مدیران به‌واسطه چندشغله شدن و کاهش کارآیی آن‌ها وارد می‌کند؛ 3. فشار و زمینه برای میل به کسب درآمد نامشروع و اعمال نفوذ فسادانگیز بر سیاست‌ها، پروژه‌ها، قراردادها و الی آخر پدید می‌آورد.

✅ پدیده تحصیل فرزندان طبقه متوسط در خارج از ایران، به معنای «دخل ریالی و خرج دلاری» برای این طبقه است، و باعث فشار بر مغز والدین خود می‌شوند تا به هر طریقی فرزند دلبند را تأمین کنند و بدین گونه تمرکز بوروکرات‌ها و مغزهای مدیریتی و کارشناسی به عوض تمرکز بر امور مملکت، احتمالاً بر کسب درآمد از طرقی نامعقول و ناسالم متمرکز خواهد شد. پیدایش شرایطی در کشور که مسبب فشار برای فرستادن فرزندان به خارج است، خسارتش فراتر از فرار مغزها و خالی شدن کشور از نیروی انسانی است، نظام سیاست‌گذاری به شکل غیرمستقیم عقلانیت و سلامت نظام سیاسی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
✅ (این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.) @fazeli_mohammad

#از_قدیما
نیویورک. 1911

Video of New York in 1911
@tgacademy