گشت‌ها | هومن پناهنده
مکالمه‌ی روبسپیر با قاضی در سکانسی از دانتون، اثر آندری وایدا. ماکسیمیلیان روبسپیر، یکی از رهبران انقلاب فرانسه، حقوقدانی بود که، به سبب پای‌بندی‌اش به ارزش‌های اخلاقی، لقب "فسادناپذیر" داشت. این سکانس مربوط به زمانی است که او، پس از پیروزی انقلاب و در دوره‌ی…
واعظی غیرمتعظ، در کانال خود، عین آنچه را در زیر ِ ویدیوی مربوط به سکانسی از فیلم دانتون نوشته بودم آورده، اما ذکر ماخذ را لازم ندیده.
👇👇👇👇👇
#هومن_پناهنده
@gashthaa
👇👇👇👇👇
#هومن_پناهنده
@gashthaa
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📌مکالمه‌ی روبسپیر با قاضی در سکانسی از دانتون
▫️اثر آندری وایدا.
ماکسیمیلیان روبسپیر، یکی از رهبران انقلاب فرانسه، حقوقدانی بود که به سبب پای‌بندی‌اش به ارزش‌های اخلاقی، لقب "فسادناپذیر" داشت. این سکانس مربوط به زمانی است که او، پس از پیروزی انقلاب و در دوره‌ی "وحشت"، در اوج قدرت بود؛
🔚قدرت اگر مطلق شود، سازوکارش فردِ فسادناپذیر را، نیز فاسد می‌کند.
◇کانال دکترخدایی
https://t.me/joinchat/AAAAAE8YIAzg31v4jcc47w
▫️اثر آندری وایدا.
ماکسیمیلیان روبسپیر، یکی از رهبران انقلاب فرانسه، حقوقدانی بود که به سبب پای‌بندی‌اش به ارزش‌های اخلاقی، لقب "فسادناپذیر" داشت. این سکانس مربوط به زمانی است که او، پس از پیروزی انقلاب و در دوره‌ی "وحشت"، در اوج قدرت بود؛
🔚قدرت اگر مطلق شود، سازوکارش فردِ فسادناپذیر را، نیز فاسد می‌کند.
◇کانال دکترخدایی
https://t.me/joinchat/AAAAAE8YIAzg31v4jcc47w
گشت‌ها | هومن پناهنده
واعظی غیرمتعظ، در کانال خود، عین آنچه را در زیر ِ ویدیوی مربوط به سکانسی از فیلم دانتون نوشته بودم آورده، اما ذکر ماخذ را لازم ندیده. 👇👇👇👇👇 #هومن_پناهنده @gashthaa
این هم نمونه‌ای از دغدغه‌ی صد البته "مخلصانه‌اش" در باب دین و اخلاق:
👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇
Forwarded from اندیشه ورزی
دین یک برادر بزرگ دارد بنام اخلاق،
که وقتی با قدرت ازدواج میکنند،
صاحب فرزندی میشوند بنام
«مصلحت»
🔚که این فرزند
هم دین را میکشد
و هم اخلاق را
دفتر تاریخ پر است از این وصلتهای شوم !
◇کانال دکترخدایی
https://t.me/joinchat/AAAAAE8YIAzg31v4jcc47w
که وقتی با قدرت ازدواج میکنند،
صاحب فرزندی میشوند بنام
«مصلحت»
🔚که این فرزند
هم دین را میکشد
و هم اخلاق را
دفتر تاریخ پر است از این وصلتهای شوم !
◇کانال دکترخدایی
https://t.me/joinchat/AAAAAE8YIAzg31v4jcc47w
Forwarded from نگاه متفاوت (احمد زیدآبادی)
نامش یحیی شد
درگذشت عباس معروفی پس از تحمل رنج یک دوره بیماری طولانی در دیار غربت واقعاً ناراحت‌کننده و غم‌انگیز است.
مردمان یک کشور هیچکدام مثل هم نیستند و هر کدام افکار و عقاید و علایق و سلایق خود را دارند. وطن به دلیل وطن بودنش، باید مأمن تمامی فرزندان خود باشد، یعنی همۀ کسانی که در دامن آن زاده شده یا نیاکانشان در زیر خاک آن آرمیده‌اند.
وطن ما اما گویی منحصر به باورمندان عقاید خاصی شده و بقیه حکم بیگانه را پیدا کرده‌اند. آنها که در وطن خویش بیگانه میشوند، آسایش و امنیت خود را در دیار بیگانه می‌جویند و بعضاً نمی‌یابند.
این هم بخشی از تلخی‌های روزگار ماست.
به امید خداوند سرنوشت ما ایرانیان به گونه‌ای رقم خورَد که دیگر هیچ یک از فرزندان وطن مجبور به ترک خاک آن نشوند و رفتگان نیز به تمامی بازگردند.
دل ما ماندگانِ در اینجا از دوری دوستانی که از وطن دور افتاده‌اند، سخت می‌گیرد، از دلِ آنها نیز خدا آگاه است.
برای زنده‌یاد عباس معروفی از خداوند طلب آرامش ابدی می‌کنم و صبر و اجر خانواده و دوستانش را از او می‌خواهم.
@ahmadzeidabad
درگذشت عباس معروفی پس از تحمل رنج یک دوره بیماری طولانی در دیار غربت واقعاً ناراحت‌کننده و غم‌انگیز است.
مردمان یک کشور هیچکدام مثل هم نیستند و هر کدام افکار و عقاید و علایق و سلایق خود را دارند. وطن به دلیل وطن بودنش، باید مأمن تمامی فرزندان خود باشد، یعنی همۀ کسانی که در دامن آن زاده شده یا نیاکانشان در زیر خاک آن آرمیده‌اند.
وطن ما اما گویی منحصر به باورمندان عقاید خاصی شده و بقیه حکم بیگانه را پیدا کرده‌اند. آنها که در وطن خویش بیگانه میشوند، آسایش و امنیت خود را در دیار بیگانه می‌جویند و بعضاً نمی‌یابند.
این هم بخشی از تلخی‌های روزگار ماست.
به امید خداوند سرنوشت ما ایرانیان به گونه‌ای رقم خورَد که دیگر هیچ یک از فرزندان وطن مجبور به ترک خاک آن نشوند و رفتگان نیز به تمامی بازگردند.
دل ما ماندگانِ در اینجا از دوری دوستانی که از وطن دور افتاده‌اند، سخت می‌گیرد، از دلِ آنها نیز خدا آگاه است.
برای زنده‌یاد عباس معروفی از خداوند طلب آرامش ابدی می‌کنم و صبر و اجر خانواده و دوستانش را از او می‌خواهم.
@ahmadzeidabad
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴فقر، فساد، محیط زیست
🔺اعتماد ۱۲ شهریور ۱۴۰۱
✍️عباس عبدی
🔘هنگامی که به محیط زیست نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که آلودگی آن در بیشتر موارد، ناشی از کوشش برای رسیدن به رفاه و مصرف است. اروپا و آمریکای قرن ۱۹ و نیمه اول قرن ۲۰ که چهار نعل به سوی رفاه می‌رفت، همزمان محیط زیست را با مشکل مواجه می‌کرد. آلودگی شهرها، حتی آلودگی اقیانوس‌ها و بحث لایه اُزُن دستاورد این رفاه بود که اکنون می‌کوشند آنها را به کنترل در آورند.
🔘نمونه قرن ۲۱ آن چین است که با سرعت به سوی پیشرفت و به تبع آن تخریب محیط زیست می‌رود. ایران نیز از این قافله عقب نمانده و متاسفانه بیش از پیشرفت و توان تولیدی خود در تخریب محیط زیست نقش دارد. در کنار نقش منفی رفاه و مراحل اولیه پیشرفت در محیط زیست؛ فقر نیز به نحو دیگری در این وضع نقش دارد.
🔘تخریب جنگل‌ها، و تبدیل چوب به زغال، یا نداشتن منابع لازم برای امحای مناسب زباله‌های شهری و... نمودهایی از تأثیر فقر عمومی بر تخریب محیط زیست هستند.
🔘پایین بودن استانداردهای تولید نمونه دیگری از این ماجرا است. چون فقر هست، به وجود خودروهای با استاندارد پایین که آلایندگی بالایی دارند تن می‌دهیم. در واقع محیط زیست را فدای فقر خود می‌کنیم.
🔘ولی خطرناک‌ترین حالت ماجرا هنگامی است که فساد هم وارد این فرآیند شود و فروش محیط زیست به امری قانونی تبدیل شود. نمونه آن را باید در مناطقی جستجو کرد که کارخانه‌های آلاینده سیمان، پتروشیمی و پالایشگاهی هستند و فیلترهای مناسب برای جلوگیری از آلودگی هوا ندارند، فیلتر
ها یا گران است یا در تحریم قرار دارند، یا به صرفه نیست که از آن استفاده کنند.
🔘مشابه این وضع در کارخانه‌هایی است که پساب‌های آلوده‌کننده دارند و محیط اطراف و زمین و آب را آلوده میکنند. همه این کارخانجات ترجیح می‌دهند که بجای استفاده از تجهیزات ضدالودگی، جریمه لازم را به سازمان محیط زیست پرداخت کنند. این رضایت در پرداخت با استقبال محیط زیست هم همراه میشود. چرا؟ چون ضعف بودجه موجب میشود که آنان هم دریافت جرایم را در همه زمینه‌ها به رعایت استانداردها ترجیح دهند.
🔘فقر عمومی جامعه از طریق ضعف بودجه دولتی؛ نهادها و وزارتخانه‌ها را در مسیر نادرست و زیان‌باری قرار می‌دهد که نه تنها به وظایف خود عمل نمی‌کنند، بلکه از راه فروش وظایف و تکالیف عمومی، نهاد تحت امر خود را اداره میکنند.
🔘این کار را از طریق صدور مجوز برای تولید وسایل غیر استاندارد و یا اخذ جریمه از کارخانجات آلوده‌کننده محیط زیست، قانونی کرده‌اند. حتی در مواردی هم که وجود برخی فیلترها روی کامیون‌ها ضروری است و بدون آن اجازه تولید خودرو را نمی‌دهند، به علت فقر عمومی و تحریم، رانندگان آن فیلتر را پس از خرید خودرو می‌فروشند و مقررات الزامی بودن فیلتر در عمل بلاموضوع و به یک امر صوری تبدیل میشود. گستره وسیع فساد نادیده گرفتن این ضوابط زیست محیطی نیز نیازی به بیان نیست.
🔘تا کنون همه توجه ما به فقر به عنوان پدیده‌ای است که افراد خانواده با آن درگیر هستند، ولی اکنون باید توجه را به موضوع فقر عمومی و نهادهای جامعه نیز سرایت داد. اینکه فقیر شویم، به طوری که قادر به نگهداری خودروی خود در حد استاندارد نشویم، و از لاستیک‌های صاف و مستعمل استفاده کنیم، عوارض عمومی و خطرناکی دارد.
🔘گفته میشود که حتی هواپیماها که باید از استاندارد بالایی برخوردار باشند دچار این نوع فقر شده‌اند اگر اثرات این نوع فقر را در مجموعه نظام خدمت‌دهی دولت و بخش عمومی بررسی کنیم، به موارد عجیبی برخورد می‌کنیم.
🔘چندی پیش فیلمی را دیدم که بُتُن پل کوچکی با دهنه مثلاً دو متری را از زیر تخریب کرده بودند تا میل‌گردهای آن را بردارند. این فقط یک نماد است از اینکه فقر چه بلاهایی را می‌تواند بر سر جامعه بیاورد.
🔘البته فقری که بعد از رفاه نسبی به وجود آید و الا جوامعی که به طور عادی هنوز در مراحل اولیه رشد اقتصادی هستند و فقر تاریخی دارند کمتر با این مسایل مواجه میشوند. آن جوامع اتفاقاً از محیط زیست خود نگهداری میکنند،
🔘مشکل از هنگامی آغاز میشود که جامعه در مسیر رشد اقتصادی می‌افتد، سپس تحت شرایطی، دچار این وضع میشود. بویژه در شرایط نابرابری فزاینده، و فقدان دولتی که نزد افکار عمومی مورد اعتماد باشد، و بدتر از همه توقف و عقب‌گرد اقتصادی عوامل اصلی این وضع هستند.
🔘در چنین جوامعی محیط زیست، قربانی فقر و تخریب میشود و در کنار فساد، بصورت فزاینده تشدید میشود.
https://t.me/abdiabbas
🔺اعتماد ۱۲ شهریور ۱۴۰۱
✍️عباس عبدی
🔘هنگامی که به محیط زیست نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که آلودگی آن در بیشتر موارد، ناشی از کوشش برای رسیدن به رفاه و مصرف است. اروپا و آمریکای قرن ۱۹ و نیمه اول قرن ۲۰ که چهار نعل به سوی رفاه می‌رفت، همزمان محیط زیست را با مشکل مواجه می‌کرد. آلودگی شهرها، حتی آلودگی اقیانوس‌ها و بحث لایه اُزُن دستاورد این رفاه بود که اکنون می‌کوشند آنها را به کنترل در آورند.
🔘نمونه قرن ۲۱ آن چین است که با سرعت به سوی پیشرفت و به تبع آن تخریب محیط زیست می‌رود. ایران نیز از این قافله عقب نمانده و متاسفانه بیش از پیشرفت و توان تولیدی خود در تخریب محیط زیست نقش دارد. در کنار نقش منفی رفاه و مراحل اولیه پیشرفت در محیط زیست؛ فقر نیز به نحو دیگری در این وضع نقش دارد.
🔘تخریب جنگل‌ها، و تبدیل چوب به زغال، یا نداشتن منابع لازم برای امحای مناسب زباله‌های شهری و... نمودهایی از تأثیر فقر عمومی بر تخریب محیط زیست هستند.
🔘پایین بودن استانداردهای تولید نمونه دیگری از این ماجرا است. چون فقر هست، به وجود خودروهای با استاندارد پایین که آلایندگی بالایی دارند تن می‌دهیم. در واقع محیط زیست را فدای فقر خود می‌کنیم.
🔘ولی خطرناک‌ترین حالت ماجرا هنگامی است که فساد هم وارد این فرآیند شود و فروش محیط زیست به امری قانونی تبدیل شود. نمونه آن را باید در مناطقی جستجو کرد که کارخانه‌های آلاینده سیمان، پتروشیمی و پالایشگاهی هستند و فیلترهای مناسب برای جلوگیری از آلودگی هوا ندارند، فیلتر
ها یا گران است یا در تحریم قرار دارند، یا به صرفه نیست که از آن استفاده کنند.
🔘مشابه این وضع در کارخانه‌هایی است که پساب‌های آلوده‌کننده دارند و محیط اطراف و زمین و آب را آلوده میکنند. همه این کارخانجات ترجیح می‌دهند که بجای استفاده از تجهیزات ضدالودگی، جریمه لازم را به سازمان محیط زیست پرداخت کنند. این رضایت در پرداخت با استقبال محیط زیست هم همراه میشود. چرا؟ چون ضعف بودجه موجب میشود که آنان هم دریافت جرایم را در همه زمینه‌ها به رعایت استانداردها ترجیح دهند.
🔘فقر عمومی جامعه از طریق ضعف بودجه دولتی؛ نهادها و وزارتخانه‌ها را در مسیر نادرست و زیان‌باری قرار می‌دهد که نه تنها به وظایف خود عمل نمی‌کنند، بلکه از راه فروش وظایف و تکالیف عمومی، نهاد تحت امر خود را اداره میکنند.
🔘این کار را از طریق صدور مجوز برای تولید وسایل غیر استاندارد و یا اخذ جریمه از کارخانجات آلوده‌کننده محیط زیست، قانونی کرده‌اند. حتی در مواردی هم که وجود برخی فیلترها روی کامیون‌ها ضروری است و بدون آن اجازه تولید خودرو را نمی‌دهند، به علت فقر عمومی و تحریم، رانندگان آن فیلتر را پس از خرید خودرو می‌فروشند و مقررات الزامی بودن فیلتر در عمل بلاموضوع و به یک امر صوری تبدیل میشود. گستره وسیع فساد نادیده گرفتن این ضوابط زیست محیطی نیز نیازی به بیان نیست.
🔘تا کنون همه توجه ما به فقر به عنوان پدیده‌ای است که افراد خانواده با آن درگیر هستند، ولی اکنون باید توجه را به موضوع فقر عمومی و نهادهای جامعه نیز سرایت داد. اینکه فقیر شویم، به طوری که قادر به نگهداری خودروی خود در حد استاندارد نشویم، و از لاستیک‌های صاف و مستعمل استفاده کنیم، عوارض عمومی و خطرناکی دارد.
🔘گفته میشود که حتی هواپیماها که باید از استاندارد بالایی برخوردار باشند دچار این نوع فقر شده‌اند اگر اثرات این نوع فقر را در مجموعه نظام خدمت‌دهی دولت و بخش عمومی بررسی کنیم، به موارد عجیبی برخورد می‌کنیم.
🔘چندی پیش فیلمی را دیدم که بُتُن پل کوچکی با دهنه مثلاً دو متری را از زیر تخریب کرده بودند تا میل‌گردهای آن را بردارند. این فقط یک نماد است از اینکه فقر چه بلاهایی را می‌تواند بر سر جامعه بیاورد.
🔘البته فقری که بعد از رفاه نسبی به وجود آید و الا جوامعی که به طور عادی هنوز در مراحل اولیه رشد اقتصادی هستند و فقر تاریخی دارند کمتر با این مسایل مواجه میشوند. آن جوامع اتفاقاً از محیط زیست خود نگهداری میکنند،
🔘مشکل از هنگامی آغاز میشود که جامعه در مسیر رشد اقتصادی می‌افتد، سپس تحت شرایطی، دچار این وضع میشود. بویژه در شرایط نابرابری فزاینده، و فقدان دولتی که نزد افکار عمومی مورد اعتماد باشد، و بدتر از همه توقف و عقب‌گرد اقتصادی عوامل اصلی این وضع هستند.
🔘در چنین جوامعی محیط زیست، قربانی فقر و تخریب میشود و در کنار فساد، بصورت فزاینده تشدید میشود.
https://t.me/abdiabbas
Forwarded from گفت و چای | فهیم عطار (Fahim Attar)
هفته‌ی پیش داشتم می‌رفتم آن سر شهر بابت یک کار بیخود. موقع رانندگی پادکست گوش می‌دادم. کدام پادکست؟ کتابگرد. مهمان‌شان کی بود؟ آقای مرادی کرمانی. چی می‌گفتند؟ از کتاب و نوشتن و خمره و مجید و بی‌بی و الخ حرف زدند. یک جایی وسط حرف‌هایشان آقای کرمانی گفت که دو سال است که دیگر نمی‌نویسد. دلیلش چی بود؟ من که نعل به نعل یادم نیست چه گفت اما خلاصه‌اش این بود که نمی‌نویسد چون دیگر هیچ چیزی در جهان نیست که او را متعجب کند. گفت که نویسنده باید از یک چیزی تعجب کند تا بتواند آن را بنویسد. این حرف از آن دسته حرف‌ها بود که یکهو چراغ یک اتاق تاریک را در مغزم روشن کرد. از آن اتاق‌های تاریکی که همیشه آن‌جا بوده اما من ازش بی‌خبر بوده‌ام. آقا هوشنگ با یک جمله چراغ‌مان را روشن کرد.
مغز تعمیم‌گرِ من یاد «دار رابینسون» افتاد. کی هست؟ یک بدل‌کار هالیوودی بود که گمان کنم سر یکی از همین بدل‌کاری‌هایش جدی جدی مرد. یک بار ازش پرسیدند که تو این همه کار خطرناک می‌کنی، نمی‌ترسی؟ جواب داد که هر بار می‌ترسم و بابت همین ترسش هم هست که عاشق این کار هستم. گفت آن روزی که دیگر نترسد، بدل‌کاری را می‌گذارد کنار. یا یک چیزی شبیه به این. حالا این را گذاشتم کنار حرف‌های هوشنگ جان. گمان کردم که حرف حساب دو نفرشان یکی است. اگر هم که نیست که هیچ.
دیگر چه؟عشق. پای عشق را هم وسط کشید این مغز تعمیم‌گرِ من. پیرو حرف هوشنگ و رابینسون، آدم تا روزی دچار است که مرادِ دلش او را متعجب کند. لابد تا روزی که از توی کلاه‌اش، خرگوشِ سفیدِ نادیده‌ای را بکشد بیرون. یا تا روزی که از تصور نبودنش خوف کند. تا روزی که خوف یا تعجب آدم را شگفت‌زده کند. بعد از آن آدم تبدیل میشود که یک بدل‌کار بازنشسته که از چیزی دیگر نمی‌ترسد. خوفناک‌ترین حالت ممکن همین است که آدم دیگر از چیزی نترسد تا تعجب نکند. کجای ماجرا ترسناک است؟ همین که آدم ببیند که می‌توانید زیر دریای سکون نفس بکشد.
باز تعمیمش بدهیم به ظلم. لابد مظلوم تا جایی تقلا می‌کند به نجات که درد و ترس را تجربه کند. تا جایی که از عمق قساوت ظالم متعجب شود. آنجاست که شورش می‌کند و امید دارد به تغییر. لابد ظالم بابت بقای خودش باید ابتکار عمل را بگیرد به دستش. باید آن‌قدر ظلمش را مثل یک رودخانه‌ی گل‌آلود، آرام جاری کند توی دل‌ها، که عادی شود. تا جایی که هیچ ظلمی دیگر آدم را متعجب نکند. مثل دستی که زیرِ تن صاحبِ به خواب رفته‌اش بی‌حس شده باشد و دیگر هیچ میخ و سیخی اذیتش نکند.
قرار نبود این‌قدر دراماتیکش کنم. می‌خواستم کل ماجرا را برای خودم به یادگار در دو خط بنویسم که اگر روزی روزگاری چهار نفر قلچماق افتادند دنبالم و من را ته یک کوچه بن‌بست گرفتار کردند، اول آسمان را نگاه کنم و ببینم هنوز با دیدن ابر و رنگین‌کمان متعجب می‌شوم یا نه. اگر شدم که بروم توی سینه‌ی آن قلچماق‌های الدنگ. اما اگر متعجب نشدم، دست‌هام را بزنم به دیوار و توکل کنم به خدا. چرا که دیگر چیزی برای باختن ندارم. ببین یک جمله‌ی هوشنگ‌جان ما را تا کجا کشاند.
#فهیم_عطار
@fahimattar
مغز تعمیم‌گرِ من یاد «دار رابینسون» افتاد. کی هست؟ یک بدل‌کار هالیوودی بود که گمان کنم سر یکی از همین بدل‌کاری‌هایش جدی جدی مرد. یک بار ازش پرسیدند که تو این همه کار خطرناک می‌کنی، نمی‌ترسی؟ جواب داد که هر بار می‌ترسم و بابت همین ترسش هم هست که عاشق این کار هستم. گفت آن روزی که دیگر نترسد، بدل‌کاری را می‌گذارد کنار. یا یک چیزی شبیه به این. حالا این را گذاشتم کنار حرف‌های هوشنگ جان. گمان کردم که حرف حساب دو نفرشان یکی است. اگر هم که نیست که هیچ.
دیگر چه؟عشق. پای عشق را هم وسط کشید این مغز تعمیم‌گرِ من. پیرو حرف هوشنگ و رابینسون، آدم تا روزی دچار است که مرادِ دلش او را متعجب کند. لابد تا روزی که از توی کلاه‌اش، خرگوشِ سفیدِ نادیده‌ای را بکشد بیرون. یا تا روزی که از تصور نبودنش خوف کند. تا روزی که خوف یا تعجب آدم را شگفت‌زده کند. بعد از آن آدم تبدیل میشود که یک بدل‌کار بازنشسته که از چیزی دیگر نمی‌ترسد. خوفناک‌ترین حالت ممکن همین است که آدم دیگر از چیزی نترسد تا تعجب نکند. کجای ماجرا ترسناک است؟ همین که آدم ببیند که می‌توانید زیر دریای سکون نفس بکشد.
باز تعمیمش بدهیم به ظلم. لابد مظلوم تا جایی تقلا می‌کند به نجات که درد و ترس را تجربه کند. تا جایی که از عمق قساوت ظالم متعجب شود. آنجاست که شورش می‌کند و امید دارد به تغییر. لابد ظالم بابت بقای خودش باید ابتکار عمل را بگیرد به دستش. باید آن‌قدر ظلمش را مثل یک رودخانه‌ی گل‌آلود، آرام جاری کند توی دل‌ها، که عادی شود. تا جایی که هیچ ظلمی دیگر آدم را متعجب نکند. مثل دستی که زیرِ تن صاحبِ به خواب رفته‌اش بی‌حس شده باشد و دیگر هیچ میخ و سیخی اذیتش نکند.
قرار نبود این‌قدر دراماتیکش کنم. می‌خواستم کل ماجرا را برای خودم به یادگار در دو خط بنویسم که اگر روزی روزگاری چهار نفر قلچماق افتادند دنبالم و من را ته یک کوچه بن‌بست گرفتار کردند، اول آسمان را نگاه کنم و ببینم هنوز با دیدن ابر و رنگین‌کمان متعجب می‌شوم یا نه. اگر شدم که بروم توی سینه‌ی آن قلچماق‌های الدنگ. اما اگر متعجب نشدم، دست‌هام را بزنم به دیوار و توکل کنم به خدا. چرا که دیگر چیزی برای باختن ندارم. ببین یک جمله‌ی هوشنگ‌جان ما را تا کجا کشاند.
#فهیم_عطار
@fahimattar
یادداشت محمد علی فروغی در پاریس، به تاریخ هفدهم دسامبر ۱۹۱۹:
...حاصل اینکه حرف همان است که همیشه می‌گفتیم: ایران نه دولت دارد و نه ملت. جماعتی که قدرت دارند و کار از دستشان ساخته است مصلحت شخص خود را در این ترتیب حالیه می‌پندارند. باقی هم که در خوابند....باری این حرف ها بیهوده است و این همان عقایدی است که من در ایران داشتم و می‌گفتم...ایران افکارِ عامه ندارد. اگر افکارِ عامه داشت به این روز نمی‌افتاد و همه مقاصد حاصل می‌شد. اصلاح حال ایران و وجود آن متعلق به افکار عامه است... مقصود این بود که از اوضاع اطلاع پیدا کنید. سررشته به دست باشد و الا اینها که گفتم تازگی نداشت و همه می‌دانند ولی باز می‌گویم ولو اسباب ملامت خاطر باشد.
(یادداشت های محمدعلی فروغی، به کوشش محمد افشین وفایی و پژمان فیروزبخش)
#هومن_پناهنده
@gashthaa
...حاصل اینکه حرف همان است که همیشه می‌گفتیم: ایران نه دولت دارد و نه ملت. جماعتی که قدرت دارند و کار از دستشان ساخته است مصلحت شخص خود را در این ترتیب حالیه می‌پندارند. باقی هم که در خوابند....باری این حرف ها بیهوده است و این همان عقایدی است که من در ایران داشتم و می‌گفتم...ایران افکارِ عامه ندارد. اگر افکارِ عامه داشت به این روز نمی‌افتاد و همه مقاصد حاصل می‌شد. اصلاح حال ایران و وجود آن متعلق به افکار عامه است... مقصود این بود که از اوضاع اطلاع پیدا کنید. سررشته به دست باشد و الا اینها که گفتم تازگی نداشت و همه می‌دانند ولی باز می‌گویم ولو اسباب ملامت خاطر باشد.
(یادداشت های محمدعلی فروغی، به کوشش محمد افشین وفایی و پژمان فیروزبخش)
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from نگاه متفاوت (احمد زیدآبادی)
https://hammihanonline.ir/4918/
لینک یادداشت امروزم در روزنامۀ هم‌میهن با عنوان "ناشایستهسالاری و ریشههای آن"
در این یادداشت آمده است:
"آنچه آقای محسنیاژهای به عنوان به‌کارگیری افراد فاقد تجربه و توانمندی مطرح کرده و در کنار آن به تبعیض و عدم شایسته‌سالاری اشاره داشته است، ریشههای بسیار عمیق نظری و عملی دارد که شناسایی و رفع آنها نیازمند تغییر نگرش و روش حکمرانی در جامعۀ ماست. واقعیت این است که شایسته‌سالاری و رفع تبعیض مستلزم نگاهی ملی به موضوع حکمرانی است؛ نگاهی که همۀ اتباع و شهروندان را فارغ از انواع تفاوت‌‌های آنها به یک چشم بنگرد و حقوق واحدی برای هر یک از آنها قائل باشد. تصور اینکه مدیریت بر جامعه باید در انحصار قشر یا گروه یا باورمندان به ایدۀ خاصی باشد، با شایسته‌سالاری و رفع تبعیض و استقرار عدالت سازگار نیست و خواه‌ناخواه به تسلط افراد فاقد تجربه و توانمندی بر پست‌‌های مدیریتی منجر میشود و به قول آقای محسنیاژهای، گرفتاری و عقب‌ماندگی و خرابکاری به بار می‌‌آورد. به نظرم این موضوعِ نظری نیاز به شفاف‌سازی دارد و مادامی که تکلیف آن مشخص نشود، بنیانی‌‌ترین مانع شایسته‌سالاری و رفع تبعیض در کشور به شمار می‌‌آید....."
@ahmadzeidabad
لینک یادداشت امروزم در روزنامۀ هم‌میهن با عنوان "ناشایستهسالاری و ریشههای آن"
در این یادداشت آمده است:
"آنچه آقای محسنیاژهای به عنوان به‌کارگیری افراد فاقد تجربه و توانمندی مطرح کرده و در کنار آن به تبعیض و عدم شایسته‌سالاری اشاره داشته است، ریشههای بسیار عمیق نظری و عملی دارد که شناسایی و رفع آنها نیازمند تغییر نگرش و روش حکمرانی در جامعۀ ماست. واقعیت این است که شایسته‌سالاری و رفع تبعیض مستلزم نگاهی ملی به موضوع حکمرانی است؛ نگاهی که همۀ اتباع و شهروندان را فارغ از انواع تفاوت‌‌های آنها به یک چشم بنگرد و حقوق واحدی برای هر یک از آنها قائل باشد. تصور اینکه مدیریت بر جامعه باید در انحصار قشر یا گروه یا باورمندان به ایدۀ خاصی باشد، با شایسته‌سالاری و رفع تبعیض و استقرار عدالت سازگار نیست و خواه‌ناخواه به تسلط افراد فاقد تجربه و توانمندی بر پست‌‌های مدیریتی منجر میشود و به قول آقای محسنیاژهای، گرفتاری و عقب‌ماندگی و خرابکاری به بار می‌‌آورد. به نظرم این موضوعِ نظری نیاز به شفاف‌سازی دارد و مادامی که تکلیف آن مشخص نشود، بنیانی‌‌ترین مانع شایسته‌سالاری و رفع تبعیض در کشور به شمار می‌‌آید....."
@ahmadzeidabad
مرز گُهرآلود!
ماییم و دلی ساده و مرزی گُهرآلود
بینِ دو سه تا کشورِ خوف و خطرآلود!
زیرِ دِلِمان دردِ خلیجِ عرب‌آگین
روی سَرمان سایه‌ٔ روسِ خزرآلود!
سرشاخ شدن با دو سه تا گاوِ خراَندیش!
در رابطه‌ٔ خارجیِ دردسرآلود..
یک نیمهٔ‌مان مَحوِ مُدرنیته‌ی دنیا
یک نیمهٔ‌مان غرقه‌ٔ عصرِ حجرآلود!
یک ملتِ بی آتیه اما اَلکی خوش!
هشتاد و دو میلیون سَرِحالِ پَکرآلود
گفتند بنوشید هلاهل که ثواب است
این است که تلخیم در این نیشکرآلود!
ای کاش که آهنگرِ بلخی شده بودیم
مِسگر شده‌ایم آه، در این شوشترآلود
چندیست درختان همه در فکرِ فرارند
از بیشه‌ٔ بی روزن و باغِ تبرآلود..
پرسید یکی وضع چجوری‌ست عزیزم؟
گفتم ضرر اندر ضرر اندر ضررآلود!
#شروین_سلیمانی
@ShervinSoleimani
ماییم و دلی ساده و مرزی گُهرآلود
بینِ دو سه تا کشورِ خوف و خطرآلود!
زیرِ دِلِمان دردِ خلیجِ عرب‌آگین
روی سَرمان سایه‌ٔ روسِ خزرآلود!
سرشاخ شدن با دو سه تا گاوِ خراَندیش!
در رابطه‌ٔ خارجیِ دردسرآلود..
یک نیمهٔ‌مان مَحوِ مُدرنیته‌ی دنیا
یک نیمهٔ‌مان غرقه‌ٔ عصرِ حجرآلود!
یک ملتِ بی آتیه اما اَلکی خوش!
هشتاد و دو میلیون سَرِحالِ پَکرآلود
گفتند بنوشید هلاهل که ثواب است
این است که تلخیم در این نیشکرآلود!
ای کاش که آهنگرِ بلخی شده بودیم
مِسگر شده‌ایم آه، در این شوشترآلود
چندیست درختان همه در فکرِ فرارند
از بیشه‌ٔ بی روزن و باغِ تبرآلود..
پرسید یکی وضع چجوری‌ست عزیزم؟
گفتم ضرر اندر ضرر اندر ضررآلود!
#شروین_سلیمانی
@ShervinSoleimani
Forwarded from هواداری پرسپولیس
رسانه بولا وی‌آی‌پی کلمبیا: «وقتی احساس ناامیدی کردید، به کارلوس کی‌روش فکر کنید که علیرغم ناکامی با دو تیم در راه‌یابی به جام جهانی (کلمبیا و مصر)، هدایت ایران در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر را بر عهده خواهد داشت.»
🆔 @perspolis_fans
🆔 @perspolis_fans
Forwarded from KAZA Visual
بی تو_جمشید شیبانی
@bazmemousighi
کانال بزم موسیقی
«بی تو»
آهنگساز،ترانه‌سرا و خواننده:
جمشید شیبانی
ترانه‌ی «بی تو» از نخستین اجراهای مدرنِ پاپ در ایران به شمار می‌رود که همزمان با تأسیس رادیو در سال ۱۳۱۹ اجرا شده است.
ز من نپرسی از چه حال زارم؟
که بی تو چون گذشته روزگارم!
بدون روی ماهت ای نگارم
برفته صبر و طاقت و قرارم
زان شب که رفته‌ای تو از کنارم
با خود بردی همه دار و ندارم
به جز دلی شکسته و پر از غم
بَرگو دِگر ز عشقِ تو چه دارم؟
رفتی و مهر من بُردی تو از یاد
دلِ بی‌مهرت از مِهرم شد آزاد
چگونه عشقت از این دل برون می‌کنی؟
که دارم وفا به عشقت همچو فرهاد
بی تو شادی بر من حرام است
بی تو بَرگو شادی کدام است؟
بی تو روزم سیه چو شام است
بی تو روزم سیه چو شام است
🎼 بهترینهای موسیقی اینجاست
@bazmemousighi
🎵🌹
«بی تو»
آهنگساز،ترانه‌سرا و خواننده:
جمشید شیبانی
ترانه‌ی «بی تو» از نخستین اجراهای مدرنِ پاپ در ایران به شمار می‌رود که همزمان با تأسیس رادیو در سال ۱۳۱۹ اجرا شده است.
ز من نپرسی از چه حال زارم؟
که بی تو چون گذشته روزگارم!
بدون روی ماهت ای نگارم
برفته صبر و طاقت و قرارم
زان شب که رفته‌ای تو از کنارم
با خود بردی همه دار و ندارم
به جز دلی شکسته و پر از غم
بَرگو دِگر ز عشقِ تو چه دارم؟
رفتی و مهر من بُردی تو از یاد
دلِ بی‌مهرت از مِهرم شد آزاد
چگونه عشقت از این دل برون می‌کنی؟
که دارم وفا به عشقت همچو فرهاد
بی تو شادی بر من حرام است
بی تو بَرگو شادی کدام است؟
بی تو روزم سیه چو شام است
بی تو روزم سیه چو شام است
🎼 بهترینهای موسیقی اینجاست
@bazmemousighi
🎵🌹
Forwarded from Vahid Online وحید آنلاین
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این صحبت‌های #مانی_حقیقی در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین ۲۰۱۸ هم دوباره متوجه قرار گرفته و واکنش‌های بسیار زیادی گرفته:
quotes: Bahman_Babazade
📡 @VahidOnline
quotes: Bahman_Babazade
📡 @VahidOnline
Forwarded from فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)
✍️ دکتر حسین عباسی
اقتصاددان و استاد دانشگاه مریلند
🖊 وقتی هر چهارچرخ توسعه پنچر است!
دنی رادریک، اقتصاددان و استاد دانشگاه هاروارد، به‌طور خلاصه چهار اصل را در حوزه اقتصاد توسعه برمی‌شمارد که برای دستیابی به توسعه لازمند:
«ثبات اقتصاد کلان»
«حقوق مالکیت و نفوذ قرارداد»
«روابط بین‌الملل»
و «اعتماد عمومی به نهادها» این چهار اصل هستند هر کدام را کمی بیشتر توضیح می دهیم.
▫️ برای بهبود شرایط وجود ثبات نسبی در اقتصاد کلان ضروری است. در اقتصاد ایران مهم‌ترین مشکل در همین حوزه است، یعنی تورم که ناشی از کسری بودجه دولت است. دولت کسری بودجه‌اش را از طریق چاپ پول تامین کرده و می‌کند. هر زمان که شرایط برای صادرات نفت مهیا و قیمت آن در بازارهای جهانی بالا بوده، چاپ پول برای تامین کسری کمتر و تورم هم حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد در نوسان بود. این تعادل بد برای نزدیک به نیم‌قرن از اوایل دهه ۵۰ تا همین چند سال اخیر شکل گرفته و پابرجا بود. وقتی تحریم‌ها شدت گرفت و درآمدهای نفتی از این معادله حذف شد، چاپ پول بالا رفت و تورم را هم به حوزه بالای ۴۰ درصد کشاند.
@sokhanranihaa
▫️ ترجمه ساده مساله حقوق مالکیت و نفوذ قرارداد این است که اگر دولت از فعال اقتصادی انتظاری دارد و برای کسب‌وکارها تعیین تکلیف می‌کند، باید توجیهی از جایی غیر از دولت برای صاحب کسب‌وکار وجود داشته باشد که مثلاً نظام مجوزدهی، استانداردگذاری و سایر مداخلات ریز و درشت دولت را بپذیرد. در عین وجود این توجیه، باید حق شکایت برای او محفوظ باشد. ببینید دولت چه حقی دارد که یک روز صادرات مرغ و تخم‌مرغ را ممنوع و یک روز آزاد کند؟ اگر مصرف‌کننده از افزایش قیمت در بازار داخلی ناراحت است، حقی برای دولت ایجاد نمی‌شود که در کار تولیدکننده مداخله کند. تولیدکننده با طرف خارجی قرارداد بسته و موظف به ایفای تعهداتش در برابر اوست و دولت نمی‌تواند با ایجاد ممنوعیت صادرات به دلیل تنظیم بازار داخل، تولیدکننده و صادرکننده را از حق خودشان محروم کند. این مصداق بی‌توجهی و به رسمیت نشناختن حق مالکیت و نفوذ قرارداد است.
▫️ هیچ اقتصادی بدون ارتباط تجاری با دنیا نمی‌تواند در دنیای امروز توسعه پیدا کند. در چند ماه گذشته و با روی کار آمدن دولت بایدن، از سختی تحریم‌ها اندکی کاسته شده و همین موجب رشد تجارت خارجی، بهبود فروش نفت و رشد اقتصاد شده. همین رخداد خود حجتی است بر اینکه ماندگاری این تحریم‌ها طی سال‌های گذشته تا امروز شرایط اقتصاد را سخت کرده و شواهد آن هم مشخص است. حتی اگر بهترین سیاست‌های اقتصادی در داخل کشور پیاده شود اما روابط خارجی بد باشد و تحریم پابرجا بماند، باز هم اقتصاد از توسعه باز می‌ماند. روابط خارجی صرفاً فروش کالا به خارج یا وارد کردن کالا از خارج نیست؛ مهم‌تر از آن مساله «یادگیری» است که طی این بده‌بستان‌ها حاصل میشود و تقریباً یک دهه است که در اقتصاد ایران اندک بوده و به سمت صفر میل کرده است. یعنی در یک بازه ۱۰ساله رشد اقتصادی ایران نزدیک به صفر بوده اما ترکیه تولیدش دو برابر و چین ۲.۵ برابر شده است.
▫️ اصل چهارم مربوط به چفت‌وبست اجتماعی و سیاسی و مجموعه مبهمی از عواملی مانند اعتماد، اطمینان، خوش‌بینی به حاکمیت، امید به بهبود شرایط در آینده و... است. وقتی میزان نومیدی مردم از آینده بالا برود، رفتار آنها تغییر می‌کند. این ناامیدی را با تبلیغات تلویزیونی و شعاردرمانی و سخنرانی نمی‌توان درمان کرد. اگر مردم احساس بی‌پناهی در برابر نهادهای حاکم داشته باشند، انتظاری به بهبود نخواهند داشت. در این شرایط باید سیستم تامین اجتماعی فعال‌تر شود، امنیت جانی و مالی و روانی مردم تامین شود و پوشش گسترده‌تری داده شود. خارج کردن مردم از شرایط بی‌اعتمادی و نومیدی و اقناع آنها به اینکه اقتصاد در مسیر درستی قرار گرفته، کاری است که دولت باید انجام دهد. نظام حکمرانی کشور باید اقدامات خود را در راستایی قرار دهد که ریسک زندگی مردم کمتر و کمتر شود (مقاله دکتر حسین عباسی منتشر شده در تجارت فردا)
☑️⭕️تجویز راهبردی
اگر در جستجوی پیشرفت و عدالت باید حواسمان به هر چهار چرخ توسعه باشد.باید
▪️پیش بینی پذیری را به اقتصاد و اجتماع برگردانیم با بودن در شرایط حساس کنونی به توسعه نمی رسیم
▪️فعالان اقتصادی (از صادرکننده محصولات پتروشیمی یا خانمی که بوتیک شال و روسری دارد) باید مطمئن باشد که منافع فعالیت اقتصادی اش محترم است و به او می رسد.
▪️ به جای گفتار درمانی برویم به سمت واقعیت درمانی. با گفتار نمی شود مشکل امید را برطرف کرد، مردم بر اساس واقعیت ها قضاوت می کنند نه گفتارها و سخنرانی ها و وعده های تکراری ما
▪️درهای کشور را باز کنیم. بگذاریم جهان ایران را کشف کند و ایران نیز جهان را. روابط بین الملل باید حداقل دو دهه در خدمت تام و تمام اقتصاد باشد. (شبکه توسعه)
🆔 @MostafaTajzadeh
اقتصاددان و استاد دانشگاه مریلند
🖊 وقتی هر چهارچرخ توسعه پنچر است!
دنی رادریک، اقتصاددان و استاد دانشگاه هاروارد، به‌طور خلاصه چهار اصل را در حوزه اقتصاد توسعه برمی‌شمارد که برای دستیابی به توسعه لازمند:
«ثبات اقتصاد کلان»
«حقوق مالکیت و نفوذ قرارداد»
«روابط بین‌الملل»
و «اعتماد عمومی به نهادها» این چهار اصل هستند هر کدام را کمی بیشتر توضیح می دهیم.
▫️ برای بهبود شرایط وجود ثبات نسبی در اقتصاد کلان ضروری است. در اقتصاد ایران مهم‌ترین مشکل در همین حوزه است، یعنی تورم که ناشی از کسری بودجه دولت است. دولت کسری بودجه‌اش را از طریق چاپ پول تامین کرده و می‌کند. هر زمان که شرایط برای صادرات نفت مهیا و قیمت آن در بازارهای جهانی بالا بوده، چاپ پول برای تامین کسری کمتر و تورم هم حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد در نوسان بود. این تعادل بد برای نزدیک به نیم‌قرن از اوایل دهه ۵۰ تا همین چند سال اخیر شکل گرفته و پابرجا بود. وقتی تحریم‌ها شدت گرفت و درآمدهای نفتی از این معادله حذف شد، چاپ پول بالا رفت و تورم را هم به حوزه بالای ۴۰ درصد کشاند.
@sokhanranihaa
▫️ ترجمه ساده مساله حقوق مالکیت و نفوذ قرارداد این است که اگر دولت از فعال اقتصادی انتظاری دارد و برای کسب‌وکارها تعیین تکلیف می‌کند، باید توجیهی از جایی غیر از دولت برای صاحب کسب‌وکار وجود داشته باشد که مثلاً نظام مجوزدهی، استانداردگذاری و سایر مداخلات ریز و درشت دولت را بپذیرد. در عین وجود این توجیه، باید حق شکایت برای او محفوظ باشد. ببینید دولت چه حقی دارد که یک روز صادرات مرغ و تخم‌مرغ را ممنوع و یک روز آزاد کند؟ اگر مصرف‌کننده از افزایش قیمت در بازار داخلی ناراحت است، حقی برای دولت ایجاد نمی‌شود که در کار تولیدکننده مداخله کند. تولیدکننده با طرف خارجی قرارداد بسته و موظف به ایفای تعهداتش در برابر اوست و دولت نمی‌تواند با ایجاد ممنوعیت صادرات به دلیل تنظیم بازار داخل، تولیدکننده و صادرکننده را از حق خودشان محروم کند. این مصداق بی‌توجهی و به رسمیت نشناختن حق مالکیت و نفوذ قرارداد است.
▫️ هیچ اقتصادی بدون ارتباط تجاری با دنیا نمی‌تواند در دنیای امروز توسعه پیدا کند. در چند ماه گذشته و با روی کار آمدن دولت بایدن، از سختی تحریم‌ها اندکی کاسته شده و همین موجب رشد تجارت خارجی، بهبود فروش نفت و رشد اقتصاد شده. همین رخداد خود حجتی است بر اینکه ماندگاری این تحریم‌ها طی سال‌های گذشته تا امروز شرایط اقتصاد را سخت کرده و شواهد آن هم مشخص است. حتی اگر بهترین سیاست‌های اقتصادی در داخل کشور پیاده شود اما روابط خارجی بد باشد و تحریم پابرجا بماند، باز هم اقتصاد از توسعه باز می‌ماند. روابط خارجی صرفاً فروش کالا به خارج یا وارد کردن کالا از خارج نیست؛ مهم‌تر از آن مساله «یادگیری» است که طی این بده‌بستان‌ها حاصل میشود و تقریباً یک دهه است که در اقتصاد ایران اندک بوده و به سمت صفر میل کرده است. یعنی در یک بازه ۱۰ساله رشد اقتصادی ایران نزدیک به صفر بوده اما ترکیه تولیدش دو برابر و چین ۲.۵ برابر شده است.
▫️ اصل چهارم مربوط به چفت‌وبست اجتماعی و سیاسی و مجموعه مبهمی از عواملی مانند اعتماد، اطمینان، خوش‌بینی به حاکمیت، امید به بهبود شرایط در آینده و... است. وقتی میزان نومیدی مردم از آینده بالا برود، رفتار آنها تغییر می‌کند. این ناامیدی را با تبلیغات تلویزیونی و شعاردرمانی و سخنرانی نمی‌توان درمان کرد. اگر مردم احساس بی‌پناهی در برابر نهادهای حاکم داشته باشند، انتظاری به بهبود نخواهند داشت. در این شرایط باید سیستم تامین اجتماعی فعال‌تر شود، امنیت جانی و مالی و روانی مردم تامین شود و پوشش گسترده‌تری داده شود. خارج کردن مردم از شرایط بی‌اعتمادی و نومیدی و اقناع آنها به اینکه اقتصاد در مسیر درستی قرار گرفته، کاری است که دولت باید انجام دهد. نظام حکمرانی کشور باید اقدامات خود را در راستایی قرار دهد که ریسک زندگی مردم کمتر و کمتر شود (مقاله دکتر حسین عباسی منتشر شده در تجارت فردا)
☑️⭕️تجویز راهبردی
اگر در جستجوی پیشرفت و عدالت باید حواسمان به هر چهار چرخ توسعه باشد.باید
▪️پیش بینی پذیری را به اقتصاد و اجتماع برگردانیم با بودن در شرایط حساس کنونی به توسعه نمی رسیم
▪️فعالان اقتصادی (از صادرکننده محصولات پتروشیمی یا خانمی که بوتیک شال و روسری دارد) باید مطمئن باشد که منافع فعالیت اقتصادی اش محترم است و به او می رسد.
▪️ به جای گفتار درمانی برویم به سمت واقعیت درمانی. با گفتار نمی شود مشکل امید را برطرف کرد، مردم بر اساس واقعیت ها قضاوت می کنند نه گفتارها و سخنرانی ها و وعده های تکراری ما
▪️درهای کشور را باز کنیم. بگذاریم جهان ایران را کشف کند و ایران نیز جهان را. روابط بین الملل باید حداقل دو دهه در خدمت تام و تمام اقتصاد باشد. (شبکه توسعه)
🆔 @MostafaTajzadeh
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
⭕️این سند الزامی شدن وثیقه برای خروج دانشجویان رشته‌های پزشکی است نشانه روشن از اوجگیری خروج نیروی متخصص از کشور است.
سیاستگذار باید ببیند این پدیده جدید به علت چه مسائلی رخ داده؟ آنها را حل کند، نه این که مانع تراشی بیهوده کند.
نیرویی که بخواهد برود ماندنش هم لزوما فایده‌ای ندارد.
سیاستگذار باید ببیند این پدیده جدید به علت چه مسائلی رخ داده؟ آنها را حل کند، نه این که مانع تراشی بیهوده کند.
نیرویی که بخواهد برود ماندنش هم لزوما فایده‌ای ندارد.
Forwarded from خبرهای فوری مهم 🔖
کمیته اخلاق ورزش خواستار محدودیت بیشتر برای ورود زنان به ورزشگاه شد!
دبیر کمیسیون اخلاق در ورزش در نامه‌ای به مهدی تاج، رییس فدراسیون فوتبال نوشت:
🔹انطباق الزامات فدراسیون‌های جهانی با ارزش‌های اخلاقی پذیرفته شده جامعه از وظایف مدیران ورزش است.
🔹انتشار برخی تصاویر مرتبط با حضور بانوان در مسابقات لیگ برتر موجب تشویش خاطر جامعه اخلاق‌مدار کشور شده
🔹انتظار می‌رود تمهیدات لازم برای مدیریت صحیح حضور زنان در ورزشگاه فراهم شود و با هرگونه هنجارشکنی و رفتارهای خلاف اخلاق برخورد بشود. #ورزشی
✅ @Khabar_Fouri
دبیر کمیسیون اخلاق در ورزش در نامه‌ای به مهدی تاج، رییس فدراسیون فوتبال نوشت:
🔹انطباق الزامات فدراسیون‌های جهانی با ارزش‌های اخلاقی پذیرفته شده جامعه از وظایف مدیران ورزش است.
🔹انتشار برخی تصاویر مرتبط با حضور بانوان در مسابقات لیگ برتر موجب تشویش خاطر جامعه اخلاق‌مدار کشور شده
🔹انتظار می‌رود تمهیدات لازم برای مدیریت صحیح حضور زنان در ورزشگاه فراهم شود و با هرگونه هنجارشکنی و رفتارهای خلاف اخلاق برخورد بشود. #ورزشی
✅ @Khabar_Fouri
Forwarded from هم‌میهن
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔺مهران صولتی به خوانش مقاله مهم «افول اجتماع در ایران» اثر مشترک آقایان عبدالمحمد کاظمی‌پور و محسن گودرزی می‌پردازد که در آن با الهام از افول اجتماع در آمریکای پس از ۱۹۶۰، وقوع پدیده مشابهی در ایران پس از انقلاب مورد بررسی قرار گرفته است.
#افول_اجتماع
#مهران_صولتی
#عبدالمجید_کاظمی_پور
#محسن_گودرزی
#هم‌میهن
@hammihannewspaper
#افول_اجتماع
#مهران_صولتی
#عبدالمجید_کاظمی_پور
#محسن_گودرزی
#هم‌میهن
@hammihannewspaper
Forwarded from کانال بازنگری | ترکاشوند
کاسۀ داغ‌تر از آش، آیا ماییم؟
امیر ترکاشوند، ۱۴۰۱/۰۶/۲۳
@baznegari
هم اینک در خبرها آمد که:
《شوک به تیم؛ اولين حذفى قبل از مسابقه؟
اميرمحمد يزدانى در قرعه كشى کشتی قهرمانی جهان با بدشانسى محض مواجه شد و در دور اول با قرعه‌اى مواجه شد كه او را عملا اولين حذف شده ايران لقب مى دهد.
طبق قرعه كشى وزن ٧٠ کیلوگرم در دور نخست بايد با حريفى از اسرائیل مبارزه كند.
غیر از امیرمحمد یزدانی که در وزن ٧٠ کیلوگرم با حریف رژيم صهيونيستى برخورد کرد، در دو وزن دیگر (٧۴ کیلوگرم: یونس امامی و ٧٩ کیلوگرم: محمد نخودی) هم احتمال برخورد با نماینده‌ای از اسرائیل وجود دارد》(منبع: "اینجا")
پرسش
خوب است دبیرخانه شورای‌عالی امنیت ملی پاسخ دهد که؛
۱- آیا ورزشکاران و تیم‌های خودِ فلسطین (کرانه باختری ، نوار غزه) از رویارویی با ورزشکاران و تیم‌های اسرائیل خودداری میکنند؟
۲- آیا ورزشکاران فلسطینیِ مهاجر و آواره و ساکن در کشورهای ثالث از رقابت با ورزشکاران اسرائیلی خودداری میکنند؟
۳- آیا شنیده‌های جسته و گریختۀ مردم دال بر اینکه خودِ فلسطینی‌ها با اسرائیلی‌ها مسابقه می‌دهند درست است؟
اگر پاسخ آن دبیرخانه به دو پرسش نخست منفی است (و شنیده‌ها صحت دارد) در این صورت چرا ورزشکاران و تیم‌های ما اجازۀ مسابقه ندارند؟ آیا با این وصف ما را نباید کاسۀ داغ‌تر از آش نامید؟ مگر مسابقۀ خودِ فلسطینی‌ها با ورزشکاران و تیم‌های اسرائیلی لزوما دلالت بر آن دارد که آنان اسرائیل را با وضعیت موجود به رسمیت می‌شناسند؟ اگر نه پس چرا ما نیز مطابق همین منطق عمل نکنیم؟
آیا رفتار ما باعث بیشتر دیده شدنِ اسرائیل نشده است؟
https://t.me/baznegari/853
.
امیر ترکاشوند، ۱۴۰۱/۰۶/۲۳
@baznegari
هم اینک در خبرها آمد که:
《شوک به تیم؛ اولين حذفى قبل از مسابقه؟
اميرمحمد يزدانى در قرعه كشى کشتی قهرمانی جهان با بدشانسى محض مواجه شد و در دور اول با قرعه‌اى مواجه شد كه او را عملا اولين حذف شده ايران لقب مى دهد.
طبق قرعه كشى وزن ٧٠ کیلوگرم در دور نخست بايد با حريفى از اسرائیل مبارزه كند.
غیر از امیرمحمد یزدانی که در وزن ٧٠ کیلوگرم با حریف رژيم صهيونيستى برخورد کرد، در دو وزن دیگر (٧۴ کیلوگرم: یونس امامی و ٧٩ کیلوگرم: محمد نخودی) هم احتمال برخورد با نماینده‌ای از اسرائیل وجود دارد》(منبع: "اینجا")
پرسش
خوب است دبیرخانه شورای‌عالی امنیت ملی پاسخ دهد که؛
۱- آیا ورزشکاران و تیم‌های خودِ فلسطین (کرانه باختری ، نوار غزه) از رویارویی با ورزشکاران و تیم‌های اسرائیل خودداری میکنند؟
۲- آیا ورزشکاران فلسطینیِ مهاجر و آواره و ساکن در کشورهای ثالث از رقابت با ورزشکاران اسرائیلی خودداری میکنند؟
۳- آیا شنیده‌های جسته و گریختۀ مردم دال بر اینکه خودِ فلسطینی‌ها با اسرائیلی‌ها مسابقه می‌دهند درست است؟
اگر پاسخ آن دبیرخانه به دو پرسش نخست منفی است (و شنیده‌ها صحت دارد) در این صورت چرا ورزشکاران و تیم‌های ما اجازۀ مسابقه ندارند؟ آیا با این وصف ما را نباید کاسۀ داغ‌تر از آش نامید؟ مگر مسابقۀ خودِ فلسطینی‌ها با ورزشکاران و تیم‌های اسرائیلی لزوما دلالت بر آن دارد که آنان اسرائیل را با وضعیت موجود به رسمیت می‌شناسند؟ اگر نه پس چرا ما نیز مطابق همین منطق عمل نکنیم؟
آیا رفتار ما باعث بیشتر دیده شدنِ اسرائیل نشده است؟
https://t.me/baznegari/853
.
Telegram
کانال بازنگری | ترکاشوند
کاسۀ داغ‌تر از آش، آیا ماییم؟
امیر ترکاشوند، ۱۴۰۱/۰۶/۲۳
@baznegari
هم اینک در خبرها آمد که:
《شوک به تیم؛ اولين حذفى قبل از مسابقه؟
اميرمحمد يزدانى در قرعه كشى کشتی قهرمانی جهان با بدشانسى محض مواجه شد و در دور اول با قرعه‌اى مواجه شد كه او را عملا اولين…
امیر ترکاشوند، ۱۴۰۱/۰۶/۲۳
@baznegari
هم اینک در خبرها آمد که:
《شوک به تیم؛ اولين حذفى قبل از مسابقه؟
اميرمحمد يزدانى در قرعه كشى کشتی قهرمانی جهان با بدشانسى محض مواجه شد و در دور اول با قرعه‌اى مواجه شد كه او را عملا اولين…